FOLLOW US
Παναγιώτης Σκορδάς

Παναγιώτης Σκορδάς

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Πέμπτη, 08 Νοεμβρίου 2018 14:35

Τα βιβλία παίζει

Αλέξης Πολίτης

Η ρομαντική λογοτεχνία στο εθνικό κράτος 1830-1880

Ποίηση, πεζογραφία, θέατρο, πνευματική κίνηση, αναγνώστες

Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2017, σελ. 453

 

Στο παρόν βιβλίο του ομότιμου καθηγητή, μελετητή και συγγραφέα πολλών βιβλίων Αλέξη Πολίτη, επιχειρείται μια θεώρηση της ελλαδικής λογοτεχνίας των Ρομαντικών χρόνων· ένα πανόραμα που περιλαμβάνει και τα έργα (ποίηση, πεζογραφία, θέατρο), και -όσο γίνεται- τους αναγνώστες τους. Η αφήγηση ακολουθεί πιστά τη ροή του ιστορικού χρόνου· η λογοτεχνική παραγωγή εξετάζεται ανά έτος (ενίοτε ανά διετία) σύμφωνα με τη σειρά που εκδίδεται. Επικεντρώνεται κυρίως στην ελλαδική, κι όχι γενικότερα στην ελληνική λογοτεχνία, αφήνει δηλαδή έξω από το πεδίο τα Επτάνησα και σε μεγάλο βαθμό τη λιγοστή -για όλη την πεντηκονταετία περίπου- παραγωγή της Πόλης, της Σμύρνης και των παροικιών: όλα αυτά τα έργα ελάχιστα ή και καθόλου δεν διαβάστηκαν από το ελλαδικό κοινό πριν το 1880 ούτε επηρέασαν τους συγγραφείς είτε τους αναγνώστες - η συνεξέτασή τους θα παραγνώριζε αυτό το γεγονός, και θα δημιουργούσε μια πλασματική ιδέα.

Περισσότερο μια ιστορική αφήγηση που πλησιάζει κάπως το δοκίμιο παρά ένα τυπικό εγχειρίδιο, το βιβλίο επιλέγει να ρίξει φως σε ζητήματα που είχαν μείνει στο περιθώριο, να σχολιάσει περισσότερο όσα η διερεύνησή τους μας προσφέρει μια συνολικότερη θέαση της ρομαντικής εποχής. Έτσι, πλάι στη ελληνική παραγωγή, συνυπολογίζονται και οι μεταφράσεις της ευρωπαϊκής πεζογραφίας, καθώς και ο πνευματικός (εν μέρει και ο κοινωνικός ή πολιτικός) περίγυρος: τα περιοδικά, οι εφημερίδες, η κριτική σκέψη, τα σημαντικά ιστορικά έργα, αλλά και οι τρόποι διάδοσης των εντύπων. Μολονότι ξέρουμε ελάχιστα για το πόσοι διάβαζαν και τί διαβαζόταν, ο συγγραφέας προσπαθεί, με βάση τις προσιτές πηγές, να αναδείξει, όσο γίνεται, και το αναγνωστικό τοπίο.

 

Παρουσιάζοντας το βιβλίο η καθηγήτρια Λίζυ Τσιριμώκου σημειώνει ανάμεσα στα άλλα:

«Το ζητούμενο λοιπόν είναι τι θεωρούν λογοτεχνία οι κάτοικοι του νεοσύστατου κράτους και τι λογοτεχνία θέλουν: ποίηση πρωτίστως, τόσο λυρική όσο και δραματική (θέατρο), αλλά και πολιτική, πατριωτική και υψήγορη - τονωτική του εθνικού φρονήματος. Η πεζογραφία (αθρόα εισαγόμενη, κυρίως μεταφρασμένη μυθιστοριογραφία) διεκδικεί από νωρίς μερίδιο στην αναγνωστική αγορά και, όσο προχωρούμε προς το όριο του 1880, υψώνει ανάστημα, αυξάνει το εκτόπισμά της. Ωστόσο, η αίγλη και το θεσμικό κύρος που διατηρεί η ποίηση καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια της πεντηκονταετίας είναι γεγονός: λογοτέχνης λογίζεται κυρίως ο ποιητής. Το πιστοποιεί η μακροβιότητα των ποιητικών διαγωνισμών (1851-1877) υπό την αιγίδα του εθνικού Πανεπιστημίου που έδιναν τον κυρίαρχο τόνο στη λογοτεχνική ατμόσφαιρα και δημιουργούσαν αναγνωστικές εξάψεις δημοψηφικού χαρακτήρα».

Τετάρτη, 07 Νοεμβρίου 2018 14:28

Λεσβιακό βιβλίο

Μαρία Αχ. Αναγνωστοπούλου

Ευπρέπειας και παρθενίας έλεγχος στη Λεσβιακή κοινωνία του 19ου αιώνα

Μελέτη

Εκδόσεις Αιολίδα, Μυτιλήνη 2017, σελ. 85

 

Σπουδαία λαογράφος η Μαρία Αχ. Αναγνωστοπούλου δεν σταματά να ερευνά πτυχές της λαογραφικής παράδοσης, κυρίως θέματα που έχουν σχέση με τη γυναίκα της Λέσβου στα χρόνια της Οθωμανοκρατίας και ιδιαίτερα με τη θέση της και την προσφορά της στην οικογένεια και την κοινωνία των χρόνων εκείνων.

Στον παρόν βιβλίο της στεγάζεται μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη της για την οποία διαβάζουμε στην εισαγωγή:

«Αντικείμενο της μελέτης αυτής αποτελεί αφενός ένα γραπτό ή εθι­μικό πλαίσιο που οριοθετεί την γυναικεία παρουσία στη Λέσβο του 18ου και 19ου αιώνα και αφετέρου πρακτικές που το υπερβαίνουν και το μετασχηματίζουν. Ασχολείται σε σημαντικό δε βαθμό με την κομβική στιγμή στις ζωές των ατόμων, τον γάμο.

Η μελέτη αποτελεί συνέχεια προηγούμενων εργασιών μου που εί­χαν ως επίκεντρο την καθημερινότητα και τα βιώματα των γυναικών της Λέσβου. Οι εργασίες εκείνες είχαν σκοπό να επισημάνουν όψεις της γυναικείας εμπειρίας, καθημερινές γυναικείες ασχολίες της στον αργαλειό «Τα υφαντά της Λέσβου», στην ενδυμασία «Η Λεσβιακή γυ­ναικεία φορεσιά 18ος-19ος αι.», στο κέντημα «Η κεντητική στη Λέσβο 18ος-19ος αι.», χειρονομίες που εξυπηρετούν ανάγκες της ίδιας της οι­κογένειας, όπως επίσης σχετικές με τη θέση της γυναίκας στην οικογέ­νεια και στην κοινωνία της νεότερης ιστορίας του νησιού. «Η γυναίκα της Λέσβου στα χρόνια της Οθωμανοκρατίας», «Τα ξομπλιάσματα». Ακόμα και στο βιβλίο για το θέατρο της Αγίας Παρασκευής, η γυναι­κεία παρουσία υπήρξε αν όχι η αφορμή, η έμπνευση για τη μελέτη των θεατρικών δρώμενων.

Στην παρούσα εργασία συζητώ πάλι θέ­ματα που ορισμένα παρουσιάστηκαν εν συντομία στις προηγούμενες αλλά και επιχειρώ να διαπραγματευτώ νέες όψεις κανονιστικού πλαισί­ου, μέσα στο οποίο έζησαν οι γυναίκες του νησιού κυρίως τον 19° αι­ώνα. Πλάι στους κανόνες ευπρέπειας που ορίζονται από την Εκκλησία και τις κοινοτικές αρχές, στις μορφές ελέγχου των γυναικών, αναδει­κνύονται πρακτικές που είναι κυρίαρχες την ίδια περίοδο, με διαφορε­τική ένταση σε κάθε κοινότητα.

Προσπάθησα επομένως να δώσω μια εικόνα της τοπικής κοινωνίας μέσα από ένα ρυθμιστικό πλαίσιο, που δεν είναι σταθερό, που επιχειρεί να επιβάλλει κανόνες που συμβαδίζουν με τις τάσεις της νεότερης επο­χής. Ο 19ος αιώνας αποτελεί κατά την γνώμη μου την περίοδο που επι­χειρείται η συμμόρφωση των κατοίκων του νησιού στο εκκλησιαστικό και κοσμικό πρότυπο σε ζητήματα που άπτονται της γαμήλιας ένωσης και των προϋποθέσεων της, της "ηθικής" της μνηστείας.

Αυτό το νέο πλαίσιο, με κανόνες που επιβάλλει η νεότερη εποχή, φαίνεται πως συμβιώνει με παλαιότερες πρακτικές που επιβάλλει η πα­ρουσία της Εκκλησίας και της παράδοσης. Αυτή τη συμβίωση προσπάθησα να αποδείξω σε αυτή τη μελέτη»

 

Οι τίτλοι των πέντε κεφαλαίων του βιβλίου είναι: Η πορεία της κόρης προς το γάμο και οι σχέσεις των δύο φύλων, Το έθιμο των αποκαλυπτηρίων της νύφης, Το αμπόδεμα και οι κατάδεσμοι, Παρθενίας έλεγχος και «ξυπνητούργια», Καλλωπισμοί γυναικών - Φτιασίδια - Φτιασιδώματα, Η θέση της Εκκλησίας και της Κοινότητας στον τρόπο που ντύνονται και στολίζονται οι γυναίκες και σε θέματα που σχετίζονται με την ευπρέπεια στις εθιμικές εκδηλώσεις στη Μητροπολιτική Επαρχία της Μυτιλήνης τον 18ο και 19ο αιώνα.

 

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Βασίλης Ψαριανός

Μια τρύπα στην …Ιστορία

Πολιτικά δοκίμια για την Παιδεία και την Δημοκρατία (2014-2018)

Εκδόσεις ΝΟΩΝ, Αθήνα 2018, σελ. 405

 

 

Μυρσίνη Κοντού-Καρκάνη

Θραύσματα ονείρων

Ποιήματα

Αθήνα 2018

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2018 12:50

Τα βιβλία παίζει

Νίκος Ποταμιάνος

Γιατί οι πρωτόγονοι δεν ήξεραν τίποτα και άλλες ιστορίες από την Προϊστορία όπως τις είπα στην κόρη μου (εικονογράφηση: Πέτρος Χριστούλιας)

Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2017, σελ. 85

 

«Ευτυχώς που υπάρχουν και μερικές Μυρτούδες που είναι πολύ περίεργες και κάνουν στον (ιστορικό) μπαμπά τους ερωτήσεις και μαθαίνουμε κι εμείς τίποτα με χιουμοριστικό και απλό τρόπο. Έτσι ακριβώς δημιουργήθηκε αυτό το βιβλίο: ο συγγραφέας του, Νίκος Ποταμιάνος, Διδάκτορας Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, απαντάει στις ερωτήσεις που του θέτει η κόρη του και μεταφέρει στο χαρτί όλα εκείνα που συζητούν οι δυο τους. Η Μυρτώ Ποταμιάνου θέτει ερωτήσεις στον πατέρα της κι εκείνος της λύνει τις απορίες της σχετικά με τους ανθρώπους, όταν οι πίθηκοι έγιναν άνθρωποι, τον Νεάντερταλ, πότε ο άνθρωπος άρχισε να φτιάχνει εργαλεία και να τα χρησιμοποιεί, πότε ανακάλυψαν την φωτιά και πόσο άλλαξε η ζωή, πού ζούσαν, πώς τρέφονταν, για τη χρήση της γλώσσας σαν μέσο επικοινωνίας και πώς μας ξεχώρισε από τα άλλα ζώα, το κυνήγι, την καλλιέργεια της γης, την ανακάλυψη του τροχού, την τεράστια επανάσταση που έφερε η γεωργία, ακόμα και τις κοινωνιές τάξεις, τις τέχνες, την εξημέρωση των ζώων για να τους βοηθούν στις δουλειές τους, τα επαγγέλματα, το κράτος, τον στρατό, τους φόρους! Πρόκειται για ένα βιβλίο-θησαυρό, που περιέχει τόσες πολλές πληροφορίες που θα ενθουσιάσει τα παιδιά. Είναι γραμμένο, όπως προείπαμε - με πολύ απλό τρόπο, ώστε να γίνεται απόλυτα κατανοητό από μικρούς αναγνώστες και περιέχει πολλές δόσεις χιούμορ για να μην χάνουν το ενδιαφέρον τους».

Τα παραπάνω είναι από παρουσίαση της Ζωής Κοσκινίδου για το παρόν βιβλίο, το οποίο μπήκε στον κατάλογο «The White Ravens» με τα σημαντικότερα παιδικά βιβλία του 2017 απ’ όλο τον κόσμο και στην Μικρή Λίστα των Λογοτεχνικών Βραβείων 2018 του ηλεκτρονικού περιοδικού «Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ» στην κατηγορία Λογοτεχνικό Βιβλίο Γνώσεων.

 

 

Frederic Lenoir

Το μυστικό. Ένα φιλοσοφικό παραμύθι με άρωμα μυστηρίου μια αλληγορία για τις επιλογές και τις αξίες της ύπαρξής μας (μετάφραση: Τατιάνα Γαλάτουλα)

Εκδόσεις Διόπτρα, Αθήνα 2018, σελ. 165

 

Ο Γάλλος φιλόσοφος Frederic Lenoir βαδίζει στα όρια μεταξύ φιλοσοφίας, παραμυθιού και μυστηρίου και μας χαρίζει μια παραβολική αφήγηση σχετικά με τις επιλογές και τις θεμελιώδεις αξίες της ύπαρξής μας. Ένα αλληγορικό βιβλίο για την άρρηκτη σχέση μας με τον κόσμο που μας περιβάλλει και τη δύναμη της αγάπης. Μια ιστορία βαθιά συγκινητική κι απρόβλεπτη!

«Η ευτυχία έγκειται στο να ζούμε σε αρμονία με τη φύση μας, να εξελίσσουμε την προσωπικότητά μας, ώστε να απολαμβάνουμε τη ζωή και τον κόσμο με τη μεγαλύτερη δυνατή ευαισθησία» γράφει μεταξύ άλλων ο συγγραφέας.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018 15:40

Τα βιβλία παίζει

Τίτος Πατρίκιος: Ποιήματα Α΄, 1943-1959,

Εκδόσεις Κίχλη, Αθήνα 2017, σελ. 430

Τίτος Πατρίκιος: Ποιήματα Β΄, 1959-2017

Εκδόσεις Κίχλη, Αθήνα 2018, σελ. 550

 

«Ο δεύτερος και τελευταίος συγκεντρωτικός τόμος των ποιημάτων του Τίτου Πατρίκιου περιλαμβάνει ποιήματα από το 1959 έως το 2017, αναδεικνύοντας τον δημιουργό σε πρωτοπόρο, ρηξικέλευθο και ουσιαστικά κορυφαίο, ανάμεσα σε μια πληθώρα συναδέλφων του που έγραψαν την ίδια περίοδο. Ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος, στην ένατη πια δεκαετία της ζωής του, μπορεί να υπερηφανεύεται πως υπήρξε διαχρονικός, πως έγραψε δηλαδή όπως οι λεγόμενοι «Ποιητές της ήττας», όπως οι καλύτεροι εκπρόσωποι της «Γενιάς του ‘60», όπως οι σημαντικότεροι της «Γενιάς του ‘70» και, τέλος, όπως οι νεότεροι, οι πλέον αθώοι και όσον αφορά το βίωμα της Κατοχής και του Εμφυλίου, της Δικτατορίας αλλά και της Μεταπολίτευσης - ιστορικές περίοδοι, δηλαδή, για τις οποίες δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη. Ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος μπορεί παράλληλα να αισθάνεται πλήρης από δημιουργική πλευρά, αφού το έργο του υπήρξε ογκώδες, άντεξε στον χρόνο, διαβάστηκε και ξαναδιαβάστηκε, δέχτηκε θετικά σχόλια και πάμπολλες κριτικές, ο ίδιος μίλησε παντού όπου τον καλούσαν, με δυο λόγια η κοινωνική διάσταση της ποίησης την οποία δημιούργησε και κοινοποίησε, υπήρξε (και υπάρχει ακόμα) ως σημείο αναφοράς και για την πολιτική της χροιά και για το πολιτιστικό της υπόβαθρο και για την τεχνική διαστρωμάτωση - πράγμα που ίσως αφορά τους μύστες, αλλά και τους χρήστες της ποίησης».

Τα παραπάνω ανήκουν στον Χρίστο Παπαγεωργίου και είναι από την παρουσίαση στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Διάστιχο» του δίτομου έργου με τα ποιήματα του μεγάλου μας ποιητή, Τίτου Πατρίκιου.

Στον πρώτο τόμο βρίσκουμε τις παρακάτω συλλογές: Πρώτα ποιήματα (1943), Επιστροφή στην ποίηση, Largo, Ασκήσεις, Χωματόδρομος, Χρόνια της Πέτρας, Τέλος του καλοκαιριού, Τα κοιτάσματα του χρόνου, Αντιδικίες, Μαθητεία.

Στον δεύτερο τόμο βρίσκουμε τις παρακάτω συλλογές: Μαθητεία ξανά, Θάλασσα επαγγελίας, Παραμορφώσεις, Προαιρετική στάση, Αντικριστοί καθρέφτες, Η ηδονή των παρατάσεων, Η αντίσταση των γεγονότων, Η πύλη των λεόντων, Η νέα χάραξη, Συγκατοίκηση με το παρόν, Σε βρίσκει η ποίηση, Τρία ακόμα ποιήματα.

Ο Τίτος Πατρίκιος θα βρίσκεται στη Μυτιλήνη και στο βιβλιοπωλείο «Βοοκ & Αrt» για να μιλήσει για την 70χρονη παρουσία του στα ελληνικά γράμματα, τη Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2018, στις 6.30μμ. Θα τον παρουσιάσουν οι φιλόλογοι Γιάννης Κωνσταντέλλης και Παναγιώτης Σκορδάς.

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018 15:24

Λεσβιακό Βιβλίο

Αρμάντ Μαρί Λερουά

Λιμνοθάλασσα. Πώς ο Αριστοτέλης επινόησε την επιστήμη (Μετάφραση: Αιμιλία-Αλεξάνδρα Κρητικού - Έμιλυ Κρητικού

Επιμέλεια: Τραϊανός Μάνος, Επιστημονική επιμέλεια: Στασινός Σταυριανέας)

Εκδόσεις Ροπή, Θεσσαλονίκη 2018, σελ, 576

 

Στα νερά του ανατολικού Αιγαίου βρίσκεται ένα νησάκι με δασωμένους λόφους και πλούσιους ελαιώνες, ρυάκια, έλη και μια λιμνοθάλασσα που κυριολεκτικά χωρίζει τη στεριά στα δυο. Βρίσκεται εδώ για περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια πριν ο Αριστοτέλης επισκεφθεί το νησί.

Ο Αριστοτέλης είναι ο μεγαλύτερος φιλόσοφος όλων των εποχών. Συγγραφέας της Ποιητικής, των Πολιτικών και της Μεταφυσικής, το έργο του εγγράφει ολόκληρη την ιστορία της δυτικής σκέψης. Αλλά ήταν και βιολόγος - ίσως ο πρώτος στην ιστορία.

Ο Αριστοτέλης διερεύνησε τα μυστήρια του φυσικού κόσμου. Με τη βοήθεια των ψαράδων, των κυνηγών και των αγροτών, ταξινόμησε συστηματικά τα ζώα που έβλεπε γύρω του, παρακολούθησε τις συμπεριφορές τους και κατέγραψε με λεπτομέρεια τις συνήθειές τους. Το πώς ζούσαν, έτρωγαν και μεγάλωναν. Στο κορυφαίο του έργο, το Περί ζώων γενέσεως, περιγράφει τις συνήθειες ζευγαρώματος των ερωδιών, το στομάχι των σαλιγκαριών, την ευαισθησία των σφουγγαριών, τους ήχους των τζιτζικιών, την πέψη των ελεφάντων και τη δομή της ανθρώπινης καρδιάς. Και στη συνέχεια, στα επόμενα βιβλία του, τα εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια.

Ταξιδιωτικό ημερολόγιο και επιστημονική μελέτη, το βιβλίο Η Λιμνοθάλασσα μας δείχνει πως ένας αρχαίος στοχαστής έχει ακόμα πολλά να μας διδάξει σήμερα. Η φιλοσοφία του Αριστοτέλη παραμένει κομβικής σημασίας σε ολόκληρη την ιστορία της δυτικής σκέψης, αλλά το θέμα που αυτός αγαπούσε περισσότερο ήταν η βιολογία. Η συστηματική καταγραφή θέτει τις βάσεις μιας νέας επιστήμης, της βιολογίας. Θα μπορούσαμε να πούμε πως πρόκειται για τη θεμελίωση της ίδιας της Επιστήμης.

Ο κορυφαίος βιολόγος Armand Marie Leroi (Imperial College London) μας συστήνει την επιστήμη του Αριστοτέλη. Μας ταξιδεύει στη Λέσβο για να δούμε τα πλάσματα που κατέγραψε ο Αριστοτέλης στο φυσικό τους περιβάλλον. Διερευνά τις βαθύτερες ιδέες του φιλόσοφου, τις εύστοχες υποθέσεις αλλά και τις αστοχίες σε ορισμένα από τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει. Ο Λερουά μάς δείχνει πώς η επιστήμη του Αριστοτέλη είναι βαθιά συνυφασμένη με το φιλοσοφικό του σύστημα και πώς η σύγχρονη επιστήμη φέρει ακόμα το αποτύπωμα του εφευρέτη της.

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018 15:12

Λεσβιακό Βιβλίο

Λίλη Λαμπρέλλη

Η νύχτα του κορακιού. Δέκα σκοτεινά παραμύθια με καλό τέλος από την προφορική παράδοση

Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2018, σελ. 170

 

«Το κοράκι είναι για μένα μια ξέχωρα γοητευτική, αμφίσημη μυθική μορφή: από τη μια του θανάτου και των σκοτεινών οιωνών, από την άλλη προοίμιο φωτός. Γι’ αυτό και κούρνιασε ανάμεσα στα σπάνια παραμύθια αυτής της μικρής συλλογής. Γιατί όλα, εκτός από το ευτράπελο, οδηγούν απ’ το σκοτάδι στο φως - από το «οχ, καημός» στο «φτου, ξελευτερία».

Έρχονται από πολλά μέρη του κόσμου - από τον Αρκτικό Κύκλο, τους Ινδιάνους Κρι του Καναδά, τους Βέρβερους της Καβυλίας, τις Χίλιες και μια νύχτες, την ανατολική Αφρική, το Θιβέτ. Στην καρδιά του βιβλίου, η Ελλάδα, με δυο υπέροχα μαγικά παραμύθια από την πατρίδα μου, τη Λέσβο. Την αφήγηση όλων των παραμυθιών ακολουθεί επίμετρο με τον σχολιασμό τους.

Αν κάποια σας τραβάνε απ’ το μανίκι, ζωντανέψτε τα με φωνούμενο λόγο. Το να τα λέμε είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέψουν στον κόσμο της προφορικότητας που τους έδωσε πνοή. Όσοι δεν έχετε εμπειρία στην αφήγηση, θυμηθείτε πως τα παραμύθια κάνουν καλό - και σ’ αυτόν που τα λέει και σ’ αυτόν που τ’ ακούει. Τολμήστε. Η μόνη σίγουρη «τεχνική» είναι να τα πείτε με την καρδιά σας».

Τα παραπάνω είναι από τον πρόλογο του νέου βιβλίου της συμπατριώτισσας μας Λιλής Λαμπρέλλη, αφηγήτριας λαϊκών παραμυθιών και συγγραφέως πολλών βιβλίων με λαϊκά παραμύθια στη σειρά «Κι αν σου μιλώ με παραμύθια…» των εκδόσεων «Πατάκη».

«Είμαι παραμυθού. Με τα παραμύθια τρέφομαι, μ’ αυτά παρηγοριέμαι, μ’ αυτά κοιμάμαι και μ’ αυτά ξυπνάω, αναζητώντας ησυχία για να ξεπεράσω τις παγίδες της φασαρίας του κόσμου -του φόβου, της σαχλαμάρας, της ξιπασιάς, της ζητιανιάς αποδοχής, της όποιας ζητιανιάς- που καραδοκούν εντός μου και κάποιες φορές εκτός», γράφει στο βιογραφικό της.

Στο βιβλίο στεγάζονται τα παρακάτω παραμύθια: Το κοράκι, Η μάνα αρκούδα, Η γριά κι ο βάλτος, Η μέρα του λιονταριού, Η γιορτή του Μουσά, Ο Γυμνός, Η Ξυλουκανόκα, Το υφαντό, Ζαλγκούμ, Ο σύζυγος.

 

Ετοιμάζεται

Παναγιώτης Σκορδάς

Λεσβιακό Ημερολόγιο2019. Γράμματα-Τέχνες-Πολιτισμός

Εκδόσεις Μύθος

Μ’ ένα 34σέλιδο αφιέρωμα στο σπουδαίο Λέσβιο φωτογράφο Δημήτρη Ταλιάνη θα κυκλοφορήσει τον προσεχή Δεκέμβριο το «Λεσβιακό Ημερολόγιο 2019. Γράμματα-Τέχνες-Πολιτισμός» του Παναγιώτη Σκορδά.

Για το φωτογραφικό έργο του Δημήτρη Ταλιάνη γράφουν οι: Ανθούλα Δανιήλ, Πάνος Θεοδωρίδης, Νίκος Ζούρος και Διονύσης Καρατζάς.

Επίσης, ανάμεσα στην άλλη πλουσιότατη ύλη σημειώνουμε το κείμενο της Χριστίνας Παπαδοπούλου-Τατά για την αείμνηστη μητέρα της Σοφία Τατά και την τέχνη της ταπισερί.

Η έκδοση θα συνοδεύεται με DVD με 4 Λεσβιακές ταινίες από το φεστιβάλ ντοκυμαντέρ Aegean Docs.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018 16:06

Λεσβιακό Βιβλίο

Βόρεια-Βορειοανατολικά. Κείμενα παραμεθορίου

Τεύχος 1/Σεπτέμβριος 2018, Μυτιλήνη, σελ. 224

 

Ένα νέο λογοτεχνικό περιοδικό κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στη Μυτιλήνη. Στον πρόλογο της συντακτικής ομάδας, την οποία αποτελούν οι: Ζ. Δ. Αϊναλής, Δήμητρα Γλεντή, Αλέξανδρος Καραβάς, Στέλιος Κραουνάκης, Χρήστος Μαρτίνης, Νατάσα Παπανικολάου, Ελένη Ρουσοπούλου, διαβάζουμε:

«Το Βόρεια-Βορειοανατολικά δεν είναι ένας τόπος‘ είναι ένα στίγμα. Αν και έχει τις ρίζες του σ’ ένα πολύ συγκεκριμένο νησί, η ιστορία του οποίου και οι σύγχρονες μοίρες του αρδεύουν και τη δική του τύχη, μοιάζει με τα iles flottants των μεσαιωνικών ναυτικών χαρτών. Ένας πνευματικός ου-τόπος, μια πορεία, ένας προορισμός, μια συντεταγμένη, ένα μέρος για να πας. Εμπνεύστηκε και αγκαλιάστηκε απ’ τις αναζητήσεις και τις προσδοκίες διαφορετικών ανθρώπων, διαφορετικών καταβολών, διαφορετικών προσανατολισμών. Είναι ένας απόπλους κι ένα στοίχημα που άρχονται εδώ».

Tο πρώτο τεύχος είναι αφιερωμένο στον Ρεαλισμό και οι συγγραφείς του «επιχειρούν να στοχαστούν επάνω σε ορισμένες πτυχές του Ρεαλισμού στην λογοτεχνία του 20ου αι. και να πειραματιστούν επάνω στις δυνατότητες του σε τούτο τον αρχόμενο 21ο αι. με ανοιχτά ακόμα όλα τα ενδεχόμενά του».

Γράφουν οι: Raymond Carver: Περί γραφής (μτφρ. Στέλιος Κραουνάκης), Ηλιος Chailly: Ένα ταξίδι στην άκρη του μάταιου, Αλέξανδρος Καραβάς: James Joyce: Ένα τραγούδι και τρία ποιήματα, Walter Benjamin: Εμπειρία και ένδεια (μτφρ. Ζ. Δ. Αϊναλής) Στέλιος Κραουνάκης: Για τον Γιόζεφ Ροτ, Χρήστος Μαρτίνης: Πού στο διάβολο κρύβεται το αστείο στην περίπτωση του Σβέικ, Άννα Γρίβα : Ιταλικός Νεορεαλισμός Ζ. Δ. Αϊναλής: Η θανάσιμη μοναξιά του Μάνου Καλογιάννη

Διηγήματα δημοσιεύουν οι: Νατάσα Παπανικολάου, Γιάννης Παττακός, Γιάννης Κουτζαμάνης, Ελένη Ρουσοπούλου, Στέλιος Κραουνάκης. Η Δήμητρα Γλεντή μας συστήνει τον ποιητή Michel de Ghelderode. Σκίτσα: Αλέξανδρος Καραβάς, Ελένη Ρουσοπούλου Σελιδοποίηση-εικαστική επιμέλεια: Νάντια Δανέζου.

 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ-ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

 

- ΦΙΛΟΤΕΛΙΚΗ ΛΕΣΒΟΣ, τεύχος 269/Απρίλιος-Ιούνιος 2018

Στο 43ο χρόνο της ζωής του το ιστορικό περιοδικό της Φιλοτελικής Εταιρείας Λέσβου, ένα από τα μακροβιότερα στη χώρα μας, εξακολουθεί να υπηρετεί τον φιλοτελισμό και τον πολιτισμό του νησιού χάρη στις προσπάθειες του Μιχάλη Βαΐτη, του Στρατή Αναγνώστου και του Γιώργου Γουγούλα. Στο παρόν τεύχος πολύ ενδιαφέροντα τα κείμενα του «Το τέλος του γραμματοσήμου;» του Μιχάλη Βαΐτη και «Ο Χαριλής Μπίνος και οι συλλογές του» του Στρατή Αναγνώστου.

 

- ΤΟ ΒΗΜΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΤΗΣ ΓΕΡΑΣ, φύλλο 113/Οκτώβριος 2018, έκδοση Παγγεραγωτικού Συλλόγου Γέρας

 

- ΜΕΣΟΤΟΠΙΤΙΚΑ ΝΕΑ, φύλλο 249/Ιούλιος-Αύγουστος 2018, έκδοση του Συλλόγου Μεσοτοπιτών Λέσβου

Δευτέρα, 08 Οκτωβρίου 2018 16:16

Λεσβιακό Βιβλίο

Ο πολιτισμός σε τούτο εδώ το μετερίζι της πατρίδας μας (τη Λέσβο), από τα αρχαία χρόνια έχει να επιδείξει αξιοζήλευτες περγαμηνές. Η καλλιτεχνική δημιουργία σε όλο της το εύρος είναι πηγή που δεν εννοεί να στερέψει. Όσο και αν προσπαθούν από παλιά οι ιθύνοντες να απαξιώσουν και να μηδενίσουν αυτή την Ιερή γη πάντα έξω θα πέφτουν.

Πολύ εύστοχα και σε ανύποπτο χρόνο, ο Στρατής Αναστασέλλης σ’ ένα ποίημά του στο βιβλίο «ΑΝΑΣΤΑ Ο ΛΑΟΣ» γράφει:

«Αιγαίου τ’ άρμυρά νιράς/ είν’ αίμα ‘πι τν Ιλλάδα/

έδιου κατούρσι γη Σαμφώ/τσ’ ακόμ’ βαστά η σπιρτάδα».

Εδώ, ο πνευματικός κόσμος παλεύει με νύχια και με δόντια να κρατήσει τα «Ιερά και τα Όσια», περνώντας μέσα από συμπληγάδες.

Το φαινόμενο της «Λεσβιακής Άνοιξης» είναι η διαρκής φλόγα που δεν εννοεί να σβήσει. Καλλιτεχνικές, πνευματικές και κοινωνικές εκδηλώσεις έχουν συνεχή δράση παρ’ όλα τα προβλήματα που μας φόρτωσαν ενσυνείδητα.

Μέσα σ’ αυτό το θολό τοπίο η συμπατριώτισσά μας κ. Βλαζία Φαϊδά, μετά την επιτυχημένη εδώ και χρόνια παρουσία της στο στίβο της ποίησης, τώρα δοκιμάζεται και στο χώρο του διηγήματος με το νεοκδοθέν βιβλίο της.

Η γλώσσα των αφηγημάτων καθαρή, απλή και κατανοητή. Έντονο είναι το λεσβιακό στοιχείο με τοποθεσίες, ανθρώπους, ήθη και έθιμα των περασμένων χρόνων.

Ένα εύοσμο λεσβιακό άρωμα είναι διάχυτο σε ολόκληρη τη ροή του βιβλίου.

Σε μια τοποθέτησή του ο λογοτέχνης Δημήτρης Νικορέτζος, γράφει για την άξια πνευματική δημιουργό: «…Έχοντας το χάρισμα της τερπνής αφήγησης -με περιγραφική ικανότητα αλλά και οξεία παρατηρητικότητα- με εξαιρετικό και ανεπιτήδευτο χειρισμό της λογοτεχνικής γλώσσας, μας καθιστά κοινωνούς -πέραν των άλλων- τρόπων, συνηθειών, ηθών, εθίμων, δοξασιών κ.λπ., της ιδιαίτερης πατρίδας της, και υπό την έννοιαν αυτή, τα δύο πεζογραφήματα της, έχουν, εξόν απ’ το λογοτεχνικό και λαογραφικό ενδιαφέρον, επάλληλο και του γλωσσικού, με τον πλούτο των ιδιωνυμικών όρων που χρησιμοποιεί, τοπικής εκφοράς και διαλέκτου, που επεξηγεί σε ενημερωτικό Λεξιλόγιο…».

«Από την άποψη της καλολογίας των εκφραστικών της τρόπων, η Βλαζία Φαϊδά δεν μένει προσκολλημένη στη ξηρή περιγραφή των όσων διηγείται. Γράφει με τρόπο λυρικό, με συναισθηματικές παρακαμπτήριους χωρίς διαβητικές υπερβολές, με ωραίες, εδώ και εκεί περιγραφές».

Η κα. Φαϊδά γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Έχει ζήσει πολλά χρόνια στο εξωτερικό και έχει ταξιδέψει πολύ στον κόσμο. Από μικρή είχε κλίση στην ποίηση και τη λογοτεχνία. Έχει ασχοληθεί με τις τέχνες και τα γράμματα πολλά χρόνια συμμετέχοντας σε ανθολογίες ποίησης, στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά κ.α. Έχει διακριθεί με πολλά βραβεία.

Το βιβλίο της «Φρυκτωρία» τιμήθηκε με βραβείο του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός».

Πολλοί εξέχοντες πνευματικοί άνθρωποι έχουν γράψει επαινετικές για το έργο της κριτικές. Επίσης ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Χρίστος Μάρκου έχει μελοποιήσει ποιήματά της.

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές με τίτλους «Λάψαρνα», «Λάψαρνα ΙΙ», «Κάβο-Νιρβάνα», «Τα Δεύτερα» με ποίηση της δεκαετίας του ‘80 και τη «Φρυκτώρια».

Παρασκευή, 05 Οκτωβρίου 2018 17:27

Τα βιβλία παίζει

Gaston Leroux

Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα (αστυνομικό μυθιστόρημα, μετάφραση: Βαγγέλης Γιαννίσης)

Εκδόσεις Διόπτρα, Αθήνα 2018, σελ. 329

 

Ο Γάλλος συγγραφέας Γκαστόν Λερού (Gaston Leroux, 1868-1927) είναι γνωστός κυρίως για το περίφημο μυθιστόρημά του Το Φάντασμα της Όπερας, που μεταφέρθηκε πολλές φορές στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο. Από το 1907 άρχισε να γράφει μυθιστορήματα, με πρώτο το «Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου», όπου και παρουσιάζει για πρώτη φορά τον περίφημο δημοσιογράφο-ντετέκτιβ του Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ. Η συνεισφορά του στη γαλλική αστυνομική λογοτεχνία θεωρείται εφάμιλλη με εκείνη του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ στην αγγλική και του Έντγκαρ Άλαν Πόε στην αμερικανική. Από τις Εκδόσεις «Διόπτρα» κυκλοφορούν τα βιβλία του «Το Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου» και «Το Άρωμα της Γυναίκας με τα Μαύρα». Δυο λόγια για την υπόθεση του τελευταίου:

Δύο χρόνια μετά «Το Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου» που συντάραξε την κοινή γνώμη της Γαλλίας, ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ ψάχνει στοιχεία για το παρελθόν του.

Την ίδια ώρα η Ματίλντ Στάνγκερσον παντρεύεται τον αγαπημένο της Ρομπέρ Νταρζάκ, αλλά κατά τη διάρκεια της τελετής μια αδιόρατη απειλή πλανιέται στην ατμόσφαιρα. Αν και κανείς δεν το ομολογεί, όλοι περιμένουν ότι ο -νεκρός πια- Λαρσάν θα εμφανιστεί για να απειλήσει τη ζωή τους. Όμως όλα κυλάνε φυσιολογικά και το ευτυχισμένο ζευγάρι φεύγει για μήνα του μέλιτος. Ελάχιστες μέρες μετά ένα τηλεγράφημα με την υπογραφή της Ματίλντ Στάνγκερσον ταράζει τον Ρουλεταμπίλ. Γράφει μόνο δύο λέξεις: «Σώστε μας». Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και το ζευγάρι μαζί με τους φίλους του καταλήγει σε ένα καλά οχυρωμένο μεσαιωνικό κάστρο στην Κυανή Ακτή, όπου είναι απολύτως αδύνατον να εισβάλει κανείς και να βλάψει τη Ματίλντ Στάνγκερσον. Κι όμως… Το αδιανόητο συμβαίνει με τον πιο μυστηριώδη τρόπο. Ο Ρουλεταμπίλ καλείται τώρα όχι μόνο να αντιστρέψει ένα έγκλημα, αλλά και να κοιτάξει κατάματα μια απαίσια αλήθεια.

 

Αλμουδένα Γκράντες

Όταν φιλούσαμε το ψωμί (μετάφραση: Χριστίνα Θεοδωροπούλου)

Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2018, σελ. 363

Το παρόν βιβλίο της Ισπανίδας Αλμουδένα Γκράντες (Μαδρίτη, 1960) διηγείται, µε διεισδυτικό και συγκινητικό τρόπο, τη ζωή καθημερινών ανθρώπων της διπλανής πόρτας: μιας οικογένειας που επιστρέφει από διακοπές αποφασισμένη να συνεχίσει απαράλλαχτη την καθημερινή της ρουτίνα, ενός διαζευγμένου που ακούγεται πίσω απ’ τη μεσοτοιχία να κλαίει, της γιαγιάς που στολίζει το χριστουγεννιάτικο δέντρο μήνες νωρίτερα για να δώσει κουράγιο στους δικούς της, μιας γυναίκας που αποφασίζει να επαναπροσδιορίσει την ύπαρξή της και επιστρέφει στην ύπαιθρο για να ζήσει στη γη που έθρεψε τους προγόνους της… Στο κομμωτήριο, στο µπαρ, στα γραφεία ή στο Κέντρο Υγείας, οι ήρωες σ’ αυτό το σπονδυλωτό μυθιστόρημα θα ζήσουν γλυκόπικρες στιγμές μιας απρόσμενης αλληλεγγύης, στιγμές αγανάκτησης και οργής, αλλά και τρυφερότητας και επιμονής. Και θα καταλάβουν γιατί οι παππούδες τους, τους έμαθαν, όταν ήταν μικρά παιδιά, να φιλούν το ψωμί.

Τρίτη, 02 Οκτωβρίου 2018 14:51

Λεσβιακό Βιβλίο

Βλαζία Φαϊδά

Όταν ο ουρανός ήταν χαμηλά (νουβέλα)

Εκδόσεις Αγγελάκη, Αθήνα 2018

 

Ο πολιτισμός σε τούτο εδώ το μετερίζι της πατρίδας μας (τη Λέσβο), από τα αρχαία χρόνια έχει να επιδείξει αξιοζήλευτες περγαμηνές. Η καλλιτεχνική δημιουργία σε όλο της το εύρος είναι πηγή που δεν εννοεί να στερέψει. Όσο και αν προσπαθούν από παλιά οι ιθύνοντες να απαξιώσουν και να μηδενίσουν αυτή την Ιερή γη πάντα έξω θα πέφτουν.

Πολύ εύστοχα και σε ανύποπτο χρόνο, ο Στρατής Αναστασέλλης σ’ ένα ποίημά του στο βιβλίο «ΑΝΑΣΤΑ Ο ΛΑΟΣ» γράφει:

« Αιγαίου τ’ άρμυρά νιράς/ είν΄ αίμα ΄πι τν Ιλλάδα/

έδιου κατούρσι γη Σαμφώ/τσ ‘ακόμ βαστά η σπιρτάδα».

Εδώ, ο πνευματικός κόσμος παλεύει με νύχια και με δόντια να κρατήσει τα «Ιερά και τα Όσια», περνώντας μέσα από συμπληγάδες.

Το φαινόμενο της «Λεσβιακής Άνοιξης» είναι η διαρκής φλόγα που δεν εννοεί να σβήσει. Καλλιτεχνικές, πνευματικές και κοινωνικές εκδηλώσεις έχουν συνεχή δράση παρ’ όλα τα προβλήματα που μας φόρτωσαν ενσυνείδητα.

Μέσα σ’ αυτό το θολό τοπίο η συμπατριώτισσά μας κ. Βλαζία Φαϊδά, μετά την επιτυχημένη εδώ και χρόνια παρουσία της στο στίβο της ποίησης, τώρα δοκιμάζεται και στο χώρο του διηγήματος με το νεοκδοθέν βιβλίο της.

Η γλώσσα των αφηγημάτων καθαρή, απλή και κατανοητή. Έντονο είναι το λεσβιακό στοιχείο με τοποθεσίες, ανθρώπους, ήθη και έθιμα των περασμένων χρόνων.

Ένα εύοσμο λεσβιακό άρωμα είναι διάχυτο σε ολόκληρη τη ροή του βιβλίου.

Σε μια τοποθέτησή του ο λογοτέχνης Δημήτρης Νικορέτζος, γράφει για την άξια πνευματική δημιουργό: «…Έχοντας το χάρισμα της τερπνής αφήγησης -με περιγραφική ικανότητα αλλά και οξεία παρατηρητικότητα- με εξαιρετικό και ανεπιτήδευτο χειρισμό της λογοτεχνικής γλώσσας, μας καθιστά κοινωνούς -πέραν των άλλων- τρόπων, συνηθειών, ηθών, εθίμων, δοξασιών κ.λπ., της ιδιαίτερης πατρίδας της, και υπό την έννοιαν αυτή, τα δύο πεζογραφήματα της, έχουν, εξόν απ’ το λογοτεχνικό, και λαογραφικό ενδιαφέρον, επάλληλο και του γλωσσικού, με τον πλούτο των ιδιωνυμικών όρων που χρησιμοποιεί, τοπικής εκφοράς και διαλέκτου, που επεξηγεί σε ενημερωτικό Λεξιλόγιο…».

«Από την άποψη της καλολογίας των εκφραστικών της τρόπων, η Βλαζία Φαϊδά δεν μένει προσκολλημένη στη ξηρή περιγραφή των όσων διηγείται. Γράφει με τρόπο λυρικό, με συναισθηματικές παρακαμπτήριους χωρίς διαβητικές υπερβολές, με ωραίες, εδώ και εκεί περιγραφές».

Η κα. Φαϊδά γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Έχει ζήσει πολλά χρόνια στο εξωτερικό και έχει ταξιδέψει πολύ στον κόσμο. Από μικρή είχε κλίση στην ποίηση και τη λογοτεχνία. Έχει ασχοληθεί με τις τέχνες και τα γράμματα πολλά χρόνια συμμετέχοντας σε ανθολογίες ποίησης, στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά κ.α. Έχει διακριθεί με πολλά βραβεία.

Το βιβλίο της «Φρυκτωρία» τιμήθηκε με βραβείο του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός».

Πολλοί εξέχοντες πνευματικοί άνθρωποι έχουν γράψει επαινετικές για το έργο της κριτικές. Επίσης ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Χρίστος Μάρκου έχει μελοποιήσει ποιήματά της.

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές με τίτλους «Λάψαρνα», «Λάψαρνα ΙΙ», «Κάβο-Νιρβάνα», «Τα Δεύτερα» με ποίηση της δεκαετίας του ‘80 και τη «Φρυκτώρια».

 

ΠΡΟΚΟΠΗΣ Ι. ΠΑΠΑΛΑΣ

Δευτέρα, 01 Οκτωβρίου 2018 12:30

Λεσβιακό Βιβλίο

Ημερολόγιο 2018. Αφιέρωμα στον Αργύρη Εφταλιώτη

(Κείμενα, αρχειακό και φωτογραφικό υλικό, επιμέλεια έκδοσης: Παναγιώτης Σκορδάς)

Έκδοση Δημόσιας Ιστορικής Βιβλιοθήκης Μηθύμνης, σελ. 112

 

Η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Μηθύμνης τίμησε τη μνήμη και το έργο του συμπατριώτη της ποιητή, πεζογράφου και δοκιμιογράφου Αργύρη Εφταλιώτη με την έκδοση ενός Ημερολογίου με τίτλο «Ημερολόγιο 2018. Αφιέρωμα στον Αργύρη Εφταλιώτη»

Η επιμέλεια και η επιλογή των κειμένων ανήκει στον Λέσβιο εκπαιδευτικό-λογοτέχνη Παναγιώτη Σκορδά. Καλαίσθητη έκδοση με προσεγμένο υλικό και ευρηματική βιβλιογραφική πληρότητα, προβάλλει με σοβαρότητα την μορφή και την πνευματική αλκή του Εφταλιώτη. Από την εισαγωγική καταπίστευση της Προέδρου της Βιβλιοθήκης μέχρι τη βιβλιογραφική απεικόνιση-βιογραφία, απανθίσματα, χειρόγραφα, εξώφυλλα βιβλίων του, φωτογραφίες και τιτλογραφία αφιερωμάτων-η έκδοση βαθμολογείται με άριστα.

Ο Παναγιώτης Σκορδάς αναστήλωσε στο βάθρο της λεσβιακής πνευματικής ιστορίας και παράδοσης έναν από τους κορυφαίους της Ελληνικής Γραμματείας μας.

(Δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση τέχνης, γραμμάτων & πνευματικού προβληματισμού «Νουμάς» τχ 160/Μάης-Ιούνης 2018, Πύργος Ηλείας, σελ. 21).

 

Γεωργία Τσουκαλοχωρίτη: Τα φτερά του κόκκορα (διηγήματα)

Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2018, σελ. 78

Η Γεωργία Τσουκαλοχωρίτη με καταγωγή από τη Βρίσα, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1994. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Ε.Κ.Π.Α. και είναι φοιτήτρια σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα του ίδιου πανεπιστημίου. Διηγήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε δύο συλλογικές εκδόσεις. Το παρόν είναι το πρώτο της ατομικό βιβλίο.

Περιέχει δώδεκα διηγήματα για τη θέση της γυναίκας και τους διάφορους ρόλους της, την έννοια της ταυτότητας, το πέρασμα από την εφηβεία στην ενηλικίωση, τη μοναξιά στην τρίτη ηλικία, τον φυλετικό ρατσισμό, τη σύγκριση του παρόντος με το παρελθόν. Όλα τα παραπάνω είναι τοποθετημένα σ’ έναν κοινό άξονα, αυτόν της ελληνικής επαρχίας του σήμερα και του χθες. Μιας επαρχίας που αλλάζει μέσα στα χρόνια, αφομοιώνει αστικά στοιχεία, όμως πάντα διατηρεί τις παραδόσεις, τις δοξασίες και την ταυτότητά της ζωντανή. Η γλώσσα είναι άμεση και απλή, με έντονα στοιχεία προφορικότητας, και ενίοτε εμπλουτίζεται με το μυτιληνιό ιδίωμα. Μικρό δείγμα γραφής: «Η Φωτ’νάρα ήταν μια γυναίκα ψ’λή, δυο μέτρα νταρντάνα, φόραγι ένα φουστάν’ μακρύ, λιγδιασμένου, ποιος ξέρ’ πόσου κιρό είχι να πλυθεί, κι κράταγι μια μαγκούρα γιατί σάμπως κούτσαινι κουμμάτ’. Παράδις πολλούς δεν είχι πουτές κι σα γέρασι γίν’κι ζητιάνα».

Οι τίτλοι των διηγημάτων είναι: Η Φωτ’νάρα, ο Νεράιδας, Ο δάσκαλος, Τα φτερά του κόκκορα, Το καταλόι, Ο Λευτέρης, Οι γείτονες, Ο εφτάγλωσσος, Η πριγκίπισσα, Τα γιούνια, Ο άγιος Παύλος και ένα Νανούρισμα.

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018 18:15

Τα βιβλία παίζει

Arun Gandhi

Το δώρο του θυμού - 11 μαθήματα ζωής από τον παππού μου Μαχάτμα Γκάντι, (Μετάφραση: Νοέλα Ελιασά)

Εκδόσεις Διόπτρα, Αθήνα 2018, σελ. 268

 

Στο οπισθόφυλλο του ενδιαφέροντος αυτού βιβλίου διαβάζουμε: Ανακαλύψτε έντεκα από τα πιο σημαντικά μαθήματα ζωής ενός από τους πιο σπουδαίους ηγέτες και φιλοσόφους του εικοστού αιώνα -του Μαχάτμα Γκάντι- σε αυτή την έντονη και επίκαιρη εξερεύνηση του δρόμου της αλήθειας, όπως τη διηγείται ο εγγονός του Αρούν Γκάντι.

Στο ταραχώδες κλίμα που επικρατεί σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο, αυτά τα μαθήματα είναι πιο πολύτιμα από ποτέ.

Ο αγώνας για την ελευθερία, την ισότητα και την ειρήνη μπορεί να είναι μακρύς και κουραστικός. Ωστόσο, η στάση ζωής του Γκάντι δείχνει πόσο άξιζε αυτός ο αγώνας του και ότι εξίσου θα αξίζει και ο δικός μας. Η φιλοσοφία της μη βίας απαιτεί χρόνο και υπομονή.

Τα μαθήματα αυτά εναρμονίζονται με μια οικουμενική αντίληψη για το γνώθι σ’ αυτόν, τη διαχείριση του θυμού, την κατάθλιψη, τη μοναξιά, τη φιλία και την οικογένεια, και είναι ιδανικά για όσους αναζητούν έναν τρόπο να φέρουν μια θετική αλλαγή στον εαυτό τους και στον εύθραυστο κόσμο μας.

 

Βασίλης Καραποστόλης

Μούσες εναντίον Σειρηνών. Ο γόνιμος άνθρωπος σ’ έναν άγονο κόσμο, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2018, σελ. 260

 

Ο Βασίλης Καραποστόλης γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Stirling Σκοτίας. Είναι καθηγητής στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου διδάσκει Φιλοσοφία της Επικοινωνίας και του Πολιτισμού. Παράλληλα με τις μελέτες και τα δοκίμιά του για τα ήθη στον σύγχρονο κόσμο, δημοσιεύονται από το 1995 και λογοτεχνικά έργα του.

Στον πρόλογο του νέου του βιβλίου διαβάζουμε: Δεν γνωρίζω εάν εσύ που κρατάς στα χέρια σου αυτό το βιβλίο ένιωσες, κάποτε, πως δεν χρησιμεύεις σε τίποτα, ενώ θα μπορούσες. Σου έρχεται να κραυγάσεις πως δεν σου αξίζει να χαραμίζεσαι, το αναβάλλεις όμως, καθώς μαντεύεις πως γι’ αυτή σου την έκρηξη θα σε οίκτιραν µάλλον παρά θα σε υπολόγιζαν περισσότερο. Το να εξεγερθείς μοιάζει μάταιο και το να συναινέσεις ταπεινωτικό. Το ξέρω καλά αυτό το αδιέξοδο, το έχω ζήσει. Ξέρω ακόμη και το πώς είναι η πικρία να μετατρέπεται λίγο λίγο σε γλυκό αναισθητικό. Για να γλιτώσει κανείς χρειάζεται, όπως σ’ όλα, τύχη και προσπάθεια. Θα σου μιλήσω αμέσως γι’ αυτά. Θα σου διηγηθώ το πώς ένας άνθρωπος βρέθηκε αντιμέτωπος µε τις νέες Σειρήνες.

Σελίδα 1 από 11
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top