FOLLOW US
Παναγιώτης Σκορδάς

Παναγιώτης Σκορδάς

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τετάρτη, 01 Νοεμβρίου 2017 18:46

Λεσβιακό Βιβλίο

Γιάννης Τσίκνας

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και Κατοχή στο Σίγρι

2017, σελ. 95

 

«Στο παρόν βιβλίο ο Γιάννης Τσίκνας καταγράφει γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο χωριό μας με πρωταγωνιστές τους γονείς μας, τους παππούδες μας και τις γιαγιάδες μας. Όλοι αυτοί οι απλοί άνθρωποι δεν καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό βέβαια την εξέλιξη των ιστορικών γεγονότων, ούτε υπήρξαν οι επώνυμοι ήρωες της πατρίδας μας, αλλά η ανιδιοτελής προσφορά τους στον αγώνα για καθετί σωστό και δίκαιο, άφησε ανεξίτηλες τις πατημασιές τους στο χώρο και τον χρόνο. Αυτές τις πατημασιές έρχεται να μας θυμίσει ο συγγραφέας, για να πορευτούμε κι εμείς ανάλογα. Η συγκέντρωση εγγράφων από το γραφείο της κοινότητας Σιγρίου και άλλων γραπτών τεκμηρίων δίνουν μια ιδιαίτερη βαρύτητα και αξιοπιστία στα γραφόμενα.

Ο συγγραφέας ασχολείται χρόνια τώρα συστηματικά με την ιστορία του χωριού μας. Έχει αναλώσει τη ζωή του με τη συγκέντρωση και τη καταγραφή ανθρώπων και γεγονότων, που αφορούν το Σίγρι και τις ρίζες μας. Με αφορμή το παρόν βιβλίο, υπενθυμίζουμε επίσης το αξιόλογο βιβλίο του «Σίγρι , το σίγουρο λιμάνι», που γράφει για τους πρόσφυγες του Σιγρίου, από ξεκίνησαν, το πώς έφτασαν στο χωριό μας, με τι μέσον ήρθαν κλπ. Το προσωπικό του γραφείο μπορεί να θεωρηθεί το ιστορικό αρχείο Σιγρίου».
Τα παραπάνω ανήκουν στη Βασιλική Κανάκη, εκπαιδευτικό, και είναι από τον πρόλογο του νέου βιβλίου του Γιάννη Τσίκνα, που έχει τίτλο « Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και Κατοχή στο Σίγρι».

Το βιβλίο χωρίζεται στα παρακάτω κεφάλαια: Προοίμιο, Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και κατοχή στο Σίγρι, 1941.Η πείνα, Αντίσταση 1943-1944, Προσφορά στον αγώνα, Απελευθέρωση 1944, Εμφύλιος 1946-1949, Μικρές ιστορίες της Κατοχής, Τρεις μικροί ήρωες της Κατοχής, Αφιέρωμα σε δυο πρόσωπα που ξεχώρισαν στο κατεχόμενο Σίγρι, Επίμετρα της Κατοχής, Φωτογραφίες και έγγραφα.

Ο Γιάννης Τσίκνας γεννήθηκε στο Σίγρι το 1938. Αποφοίτησε από το Α’ Γυμνάσιο Αρρένων Μυτιλήνης το 1958.Υπηρέτησε για 35 χρόνια ως Κοινοτικός Γραμματέας Σιγρίου και για 40 χρόνια ληξίαρχος και ανταποκριτής ΟΓΑ. Από το 1964 μέχρι σήμερα υπηρετεί τον ενοριακό ναό της Αγίας Τριάδας Σιγρίου ως ιεροψάλτης. Ασχολείται με την ποίηση, τη ν ιστορία και τη Λαογραφία .Έχει γράψει εφτά βιβλία και έχει έτοιμα άλλα πέντε.

 

 

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017 17:54

Τα βιβλία παίζει

Neel Mukherjee

Η ζωή των άλλων (μυθιστόρημα)

Μετάφραση: Μιχάλης Λαλιώτης

Εκδόσεις Gema

Αθήνα 2017, σελ. 620

 

Καλκούτα 1967. Χωρίς να το έχει προσέξει η οικογένειά του, ο Σουπράτικ έχει εμπλακεί επικίνδυνα στον εξτρεμιστικό πολιτικό ακτιβισμό. Ωθούμενος από την ιδεαλιστική επιθυμία να αλλάξει τη ζωή του και τον κόσμο γύρω του, το μόνο που αφήνει πίσω του προτού εξαφανιστεί είναι ένα σημείωμα.
Το γερασμένο ζευγάρι των προπατόρων της οικογένειάς του, των Γκος, διαφεντεύει το μεγάλο σπιτικό, αγνοώντας ότι κάτω από τη σχεδόν αρυτίδωτη επιφάνεια της ζωής τους, το έδαφος χάνεται. Εκτός από τις φαρμακερές έχθρες μεταξύ συννυφάδων, τα ολέθρια μυστικά και τις δυσκολίες της οικογενειακής επιχείρησης, η οικογένεια διαλύεται ακολουθώντας τους κραδασμούς της κοινωνίας γύρω της. Γιατί είναι εποχή αναταραχής, αναπόφευκτων και ασταμάτητων αλλαγών: το χάσμα ανάμεσα στις γενιές, αλλά και ανάμεσα στους έχοντες και τους μη έχοντες είναι μεγαλύτερο από ποτέ.

Φιλόδοξη, πλούσια και ανθρώπινη, «Η ζωή των άλλων» ανατέμνει την ψυχή ενός έθνους ξεδιπλώνοντας την ιστορία μιας οικογένειας. Μυθιστόρημα που καταπιάνεται με πολλά πράγματα, όπως τα όρια της ενσυναίσθησης και η φύση της πολιτικής δράσης, θέτει το ερώτημα: πώς φανταζόμαστε τη θέση μας ανάμεσα στους άλλους στον κόσμο; Μπορούμε να τη φανταστούμε εκ νέου; Και ποιο είναι το τίμημα;

Ο συγγραφέας γεννήθηκε στην Καλκούτα το 1970. Το βραβευμένο πρώτο του μυθιστόρημα «A Life Apart» εκδόθηκε το 2010. Ζει στο Λονδίνο.

 

 

Harry Karlinsky

Ο τρελοφάκελος (μυθιστόρημα)

Μετάφραση: Άννυ Σπυράκου

Εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Αθήνα 2017, σελ. 264

 

Ένας ψυχίατρος που ερευνά τα Αρχεία Νόμπελ στη Στοκχόλμη, γυρεύοντας τους λόγους για τους οποίους ο Φρόυντ δεν τιμήθηκε ποτέ με το περίφημο Βραβείο, κάνει μια απρόσμενη ανακάλυψη. Ανάμεσα στις στοίβες των απορριφθέντων εγγράφων που ξεχειλίζουν τον «Τρελοφάκελο», όπως ανέκαθεν τον αποκαλούν στο Ίδρυμα, εντοπίζει μια σειρά επιστολών προς τον εκτελεστή της διαθήκης του Άλφρεντ Νόμπελ, που υπογράφονται από διάσημους κατόχους του Βραβείου -ανάμεσά τους ο Κίπλινγκ, η Μαρί Κιουρί, ο Αϊνστάιν, ο Παβλόφ. Όλες καταγίνονται με το πότε και πώς κατασκευάστηκε το μεγαλιθικό σύνολο του Στόουνχεντζ, αποκαλύπτοντας ότι ο Άλφρεντ Νόμπελ είχε προσθέσει ένα μυστικό κωδίκελλο στη διαθήκη του, με τον οποίο θέσπιζε ένα βραβείο για τον νομπελίστα που θα έλυνε το μυστήριο του Στόουνχεντζ.

Η εποποιία των επιστημονικών ανακαλύψεων του 20ού αιώνα εμπνέει στον Χάρυ Καρλίνσκυ ένα μυθιστόρημα όπου τα αληθινά γεγονότα και ένα πλήθος ανέκδοτα της ιστορίας της επιστήμης πλέκονται με χιούμορ και φαντασία για να ξετυλίξουν, κάτω από το πατρικό βλέμμα του Φρόυντ, μια συναρπαστική ιστορία μυστηρίου.

Ο συγγραφέας είναι απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Μανιτόμπα. Ειδικεύτηκε στην Ψυχιατρική στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο και πήρε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα στις νευροεπιστήμες του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

 

 

Στο βιογραφικό της Ελένης Πριοβόλου διαβάζουμε: γεννήθηκε στο Αγγελόκαστρο Αιτωλίας και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Γράφει αναζητώντας την ευρυθμία και την καθαρότητα του λόγου. Η τάση να αναπαριστά με σύμβολα τον κόσμο τη στράτευσε στο παραμύθι, το οποίο υπηρετεί μέχρι σήμερα. Έχει καταθέσει είκοσι βιβλία για παιδιά και εφήβους, έξι μυθιστορήματα για μεγάλους, μία νουβέλα και ένα βιβλίο με ιστορίες. Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ για το μυθιστόρημά της «Όπως ήθελα να ζήσω». Επίσης, έχει αποσπάσει το Βραβείο Λογοτεχνικού Βιβλίου για Μεγάλα Παιδιά του περιοδικού «Διαβάζω» για το βιβλίο της «Το σύνθημα» (2009).

Η εξαιρετική αυτή πεζογράφος έρχεται στη Μυτιλήνη, προσκεκλημένη του βιβλιοπωλείου «Βοοκ & Art» για δύο πολύ ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις: την Πέμπτη 2 Νοεμβρίου, στις 8 μ.μ., θα παρουσιάσει το ιστορικό της μυθιστόρημα «Μετά φόβου» (εκδόσεις «Καστανιώτη»), που κυκλοφόρησε πέρσι και δέχτηκε θετικότατες κριτικές, και την Παρασκευή 3 Νοεμβρίου, στις 7 μ.μ., θα παρουσιάσει το εφηβικό μυθιστόρημα «Οι φύλακες των αστεριών» (εκδόσεις «Καστανιώτη») και θα συνομιλήσει με εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς για την αγάπη, την κατανόηση, την αλληλεγγύη, την άρση των προκαταλήψεων.

 

Μέσα σε 30 χρόνια συγγραφικής διαδρομής έχετε καταθέσει 27 βιβλία. Πώς τα καταφέρνετε και σχεδόν κάθε χρόνο γράφετε ένα βιβλίο; Πώς κρατάτε την έμπνευσή σας άγρυπνη, τη φαντασία σας σε εγρήγορση, τις λέξεις σε άμεση διαθεσιμότητα;

«Η γραφή είναι για μένα καθημερινή κοπιώδης εργασία αλλά και άσκηση ψυχής. Η σύλληψη του θέματος κρατάει όσο μια στιγμή και ύστερα ακολουθεί η αγωνιώδης προσπάθεια να γίνει η στιγμή έργο. Και είναι τόσα πολλά αυτά που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον κάθε φορά. Τόσα συμβαίνουν γύρω μας, στο παρόν το παρελθόν και το μέλλον, που μπορούν να γίνουν λογοτεχνία! Ο δημιουργός οφείλει να αφουγκράζεται το ρυθμό του κόσμου. Να είναι σε εγρήγορση. Αυτό νιώθω σαν οργανικό στοιχείο της ύπαρξής μου. Δεν χρονομετρώ ούτε μπαίνω στη λογική της απόστασης μεταξύ δυο βιβλίων.. Εξάλλου όλα τα βιβλία δεν έχουν τις ίδιες συγγραφικές απαιτήσεις. Τα περισσότερα από αυτά που έχω γράψει είναι ολιγοσέλιδα παραμύθια για μικρούς αναγνώστες που ο χρόνος συγγραφής τους είναι μικρός. Μην ξεχνάτε πως ο Λόπε ντε Βέγα έγραψε στη διάρκεια του βίου του 3.000 σονέτα, 3 μυθιστορήματα, 4 νουβέλες και 1.800 θεατρικά από τα οποία σώζονται 480».

 

Τι αποφεύγετε όταν γράφετε ένα βιβλίο για εφήβους και τι όταν γράφετε για ενήλικες;

«Θαρρώ πως το ερώτημα που τίθεται είναι αν έχω τη δυνατότητα της μεταμόρφωσης κάθε φορά. Να μπαίνω στη θέση του μικρού αναγνώστη, του εφήβου, του ενήλικα και να καταφέρω να γράψω ένα παραμύθι που να είναι έργο τέχνης -και όχι συμβουλευτικός κώδικας παιδαγωγικής- και να διαβάζεται το ίδιο ευχάριστα από μικρούς και μεγάλους. Είναι μια δύσκολη υπόθεση. Για τούτο με δυσκολεύουν περισσότερο τα παραμύθια. Προσπαθώ ως τόσο και στις δυο περιπτώσεις να αποφεύγω τον διδακτισμό και την υποκειμενική κρίση».

 

Για το ιστορικό μυθιστόρημα…

Το ιστορικό μυθιστόρημα απαιτεί πιστή και ακριβή μεταφορά των ιστορικών γεγονότων της περιόδου που καλύπτει ή μήπως η μυθοπλασία έχει το πάνω χέρι; Να το ρωτήσω κι αλλιώς: μπορεί το ιστορικό μυθιστόρημα να αποτελέσει μια έγκυρη ιστορική πηγή;

«Στην εποχή μας υπάρχει απόλυτη σύγχυση για το τι προωθείται ως ιστορικό μυθιστόρημα. Τα περισσότερα αναγνώσματα μαζικής υποκουλτούρας δεν θεωρούνται επ’ ουδενί φερέγγυα ως προς την ερευνητική διαδικασία διότι είναι ανύπαρκτη.

Το ιστορικό μυθιστόρημα οφείλει να εμβαθύνει, να “χειρουργεί” το παρελθόν ανιχνεύοντας δομές αλλά και συνέπειες των γεγονότων στις ζωές των ανθρώπων. Φυσικά αφού πρόκειται για μυθιστόρημα η μυθοπλασία παίζει πάντα τον κυρίαρχο ρόλο. Όμως οι ήρωες έζησαν σε συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και αυτές είναι που πρέπει να ερευνηθούν σε βάθος από τον δημιουργό, και φυσικά από διαφορετικές πηγές. Ο συγγραφέας πρέπει να φτάσει σε σημείο να τη ζήσει την εποχή νοητικά και γνωσιολογικά για να την μεταφέρει. Φυσικά διαβάζοντας τη “Ζωή εν τάφω” του Στρατή Μυριβήλη, θεώρησα ότι τούτο το πόνημα μπορεί να αποτελέσει σοβαρή πηγή για το βιβλίο μου “Μετά Φόβου”, διότι περιγράφει πιστά μέσα από την αυτοβιογραφία τη ζωή στα χαρακώματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μάλιστα σε μυθιστορήματα που έχουν βάθος στην έρευνα μπορεί ο αναγνώστης να πληροφορηθεί την αλήθεια που δεν θα τη μάθει ποτέ στο σχολείο».

 

Δεν παράγουμε πολίτες, δημιουργούμε «πελάτες»…

Η ιστορική έρευνα που έχετε κάνει για τη συγγραφή των βιβλίων σας σε τι συμπεράσματα σάς έχει οδηγήσει για τις μεγάλες περιπέτειες της χώρας μας; Μήπως επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια λάθη, μήπως είμαστε ένας λαός που τρέφεται με τη δημαγωγία και το ρουσφέτι, μήπως η παιδεία μας είναι ρηχή;

«Θαρρώ πως το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ό,τι λέει ο όρος. Σύστημα. Έχει απόλυτη σχέση με την υφή, τον τρόπο λειτουργίας του εκάστοτε καθεστώτος. Σε δημοκρατίες σαν τις δικές μας, αντιπροσωπευτικού παλαιοκομματισμού, η έννοια της παραγωγής πολιτών λείπει σε μεγάλο βαθμό, και διαιωνίζεται η δημιουργία “πελατών” κατά έναν τρόπο. Η παιδεία δεν εμβαθύνει, αλλά μένει στην επιδερμίδα των πραγμάτων μέσα από την παροχή πολλών πληροφοριών, της αποστήθισης κυρίως και όχι το καταστάλαγμα γνώσης. Έτσι λοιπόν το θέμα της παιδείας και του πολιτικού συστήματος αλληλοκαλύπτονται. Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο. Φυσικά ο φωτισμένος δάσκαλος μπορεί να κάνει τη διαφορά, αλλά σε αυτή την περίπτωση μιλούμε για μειοψηφίες».

 

Το παρελθόν μπολιάζει το παρόν…

Διάβασα σε μία συνέντευξή σας ότι σας ενδιαφέρει ιδιαίτερα η πολιτική ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Η σημερινή κρίση είναι μόνο οικονομική ή έχει να κάνει με την παιδεία και τον πολιτισμό μας, την ευρύτερη μόρφωση και καλλιέργειά μας;

«Η ερώτηση αυτή τίθεται σε συνάρτηση με την προηγούμενη. Προσωπικά θεωρώ πως κάθε μας πράξη είναι πολιτική. Ο τρόπος που σκεφτόμαστε και δρούμε απεικονίζει και πόσο καλοί πολίτες είμαστε. Όμως το να μάθει το άτομο να προκρίνει το συλλογικό συμφέρον από το ατομικό, απαιτεί βαθιά καλλιέργεια και ένα παιδαγωγικό σύστημα που να έχει ανάλογους στόχους.

Με ενδιαφέρει πολύ η πολιτική που ασκήθηκε στο νεότερο ελληνικό κράτος για να ερμηνεύσω τα συμβαίνοντα στις μέρες μας. Το παρελθόν δεν είναι ξεκομμένο από το παρόν και το μέλλον. Η υφή της σημερινής δημοκρατίας και της λειτουργίας της, ο ρόλος των πολιτικών κομμάτων, η αναξιοκρατία και ευνοιοκρατία, οι ομάδες άσκησης πίεσης που δημιουργούν κράτος ημετέρων καταργώντας την πραγματική δημοκρατία στην πράξη, όλα τούτα δεν είναι φαινόμενα τελευταία, αλλά μπολιάστηκαν επί χρόνια στην πολιτική συνείδηση του Έλληνα πολίτη».

 

Τι συμβουλεύετε τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς στα δεκάδες σχολεία που επισκέπτεστε και συζητάτε μαζί τους;

«Τα παιδιά δεν θέλουν συμβουλές. Παραδείγματα χρειάζονται. Και τα παραδείγματα που τους προσφέρονται είναι ψεύτικα και αντιφατικά. Μια απόσταση μεταξύ λόγου και πράξης. Και εδώ υπάρχει μια ακόμα έλλειψη στο εκπαιδευτικό σύστημα, μέσα από το οποίο βγήκαν και οι γονείς που διαμορφώνουν το οικογενειακό περιβάλλον. Προτιμώ να μιλώ στα παιδιά με ιστορίες και σύμβολα. Έχει μεγάλη σημασία για τη φαντασία τους το σύμβολο που καλούνται να αποκωδικοποιήσουν θέτοντας σε ενέργεια έναν ολόκληρο μηχανισμό σκέψης, συναισθήματος και φαντασίας».

 

Ο φόβος να οδηγεί σε άλμα…

Ο φόβος απέναντι σε ποικίλες δυνάμεις και εξουσίες είναι το θέμα του τελευταίου σας βιβλίου αλλά και άλλων παλαιοτέρων, όπως το βραβευμένο «Σύνθημα» για παράδειγμα. Δεν πρέπει να φοβόμαστε, κυρία Πριοβόλου; Ο φόβος ταυτίζεται με την υποταγή και οδηγεί στην ανελευθερία;

«Ένα από τα μότο που στηρίζεται το τελευταίο μου βιβλίο με τίτλο “Μετά φόβου”, είναι: “Μην τους φοβάσαι. Στο φόβο σου ποντάρουν”. Αλλά και σε όλα μου τα βιβλία ο φόβος αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο. Τόσο ο φόβος των αοράτων που σχετίζεται με την αρχέγονη αναζήτηση και τα ερωτήματα της ύπαρξης, όσο και ο φόβος που διοχετεύει η κυρίαρχη ιδεολογία και η εξουσία μέσα από τα μέσα προπαγάνδας για να χειραγωγεί τα πλήθη. Είναι ένα αναπόφευκτο συναίσθημα ο φόβος. Εκείνο που προτείνω στον εαυτό μου τουλάχιστον και μέσα από το έργο μου, είναι να μην καθηλώνει ο φόβος τον άνθρωπο αλλά να τον ενεργοποιεί, να τον συνειδητοποιεί, να οδηγεί σε άλματα ατομικά και κατά συνέπεια συλλογικά μέσα από την αφύπνιση και δράση».

 

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017 18:26

Τα βιβλία παίζει

Βασίλης Κρεμμυδάς

«Η Ελληνική Επανάσταση του 1821. Τεκμήρια, αναψηλαφήσεις, ερμηνείες»

Εκδόσεις «Gutenderg»

Αθήνα 2016, σελ. 225

 Ο Βασίλης Κρεμμυδάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος της Επιτροπής Τέχνης και Πολιτισμού της Βουλής και διευθυντής της αυτοτελούς δημόσιας υπηρεσίας «Αρχεία Πρωθυπουργού, Υπουργών, Υφυπουργών και της Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης». Τα ιδιαίτερα επιστημονικά ενδιαφέροντά του είναι προσανατολισμένα στις οικονομικές και κοινωνικές πραγματικότητες του τέλους της Τουρκοκρατίας και του ελληνικού 19ου αιώνα και σε ζητήματα της Επανάστασης του 1821 και των πρώτων δεκαετιών του βίου του ελληνικού κράτους.

Στον πρόλογο του παρόντος βιβλίου του, που έχει ανατυπωθεί πέντε φορές, διαβάζουμε: Με επίμονη και μακροχρόνια έρευνα, με συνολική και μικροσκοπική παρατήρηση, μπορεί κανείς να διακρίνει, όχι άνετα πάντως, ένα γενικό χαρακτηριστικό της Ελληνικής Επανάστασης του 1821: να διακρίνει, αλλιώτικα, το στοίχημα ενός ολόκληρου έθνους -απ’ αυτό και ο πρωτοποριακός ρόλος του εγχειρήματος.
Από την αρχή, την έναρξη της δηλαδή στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, μέχρι το τέλος της, που ως προς την πλήρη ικανοποίηση του αρχικού αιτήματος θα μπορούσε να το τοποθετήσει κανείς στο 1843, καθώς και στη διάρκεια της προετοιμασίας της, την Ελληνική Επανάσταση του 1821 διακρίνει μια διαρκής πάλη του νεωτερικού με το παραδοσιακό, του νέου εκείνη τη στιγμή με το παλαιό εκείνη τη στιγμή· σε όλες τις διαστάσεις, σε όλα τα μεγέθη και σε όλες τις εκφράσεις, η νεωτερικότητα πάλεψε, ακόμη και πολέμησε, την παράδοση και νίκησε.

Το βιβλίο χωρίζεται σε δέκα κεφάλαια με τους παρακάτω τίτλους: Στον δρόμο για το 1821. Οι δυσκολίες και οι επιταχύνσεις, Στην έναρξη του αγώνα, Τα οικονομικά του αγώνα. Το ζήτημα των λαφύρων, Η ώρα των πολιτικών, Η επανάσταση και οι κοινωνικές διαφοροποιήσεις, Τα χρόνια των θριάμβων, Δυσκολίες, διχογνωμίες και η επέμβαση του Αιγυπτιακού στρατού, 1827:έτος ορόσημο. Νέα δεδομένα, νέος συσχετισμός δυνάμεων, Στον μακρύ τον δρόμο της ανεξαρτησίας, Διακυβέρνηση Καποδίστρια: η απόλυτη σύγκρουση του παλαιού με το νέο.

«Ο Βασίλης Κρεμμυδάς ασχολείται ειδικότερα με το πώς διαμορφώθηκαν οι σχέσεις των Ελλήνων με τον εξωτερικό παράγοντα, πώς η Γαλλία και Ρωσία βρέθηκαν πιο κοντά στρατιωτικά στη νέα χώρα ενώ η Αγγλία αξιοποίησε το διπλωματικό της παιχνίδια από το οποίο κερδισμένο βγήκε τελικά το νέο έθνος. Όσο για τον εμφύλιο που ακολούθησε, το θεωρεί αναπόφευκτο ως ανακατανομή της εξουσίας μεταξύ των δυνάμεων της νεωτερικότητας και του παλιού κατεστημένου. Εκείνο που σημειώνει και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι η Ελλάδα καταφέρει να ξεφύγει από τα βαλκανικά χαρακτηριστικά και να ενταχθεί στο νεωτερικό κόσμο της Ευρώπης, αφομοιώνοντας τα μηνύματα του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης, προκαλώντας την έναρξη του διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ένα ταμπού, μέχρι τότε, για τις ανταγωνιστικές δυνάμεις της Ευρώπης», έγραψε μεταξύ άλλων ο Γιάννης Μπασκόζος παρουσιάζοντας στον «Αναγνώστη» το βιβλίο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Δημήτρης Γιατρέλλης γεννήθηκε το 1959 στον Πολιχνίτο Λέσβου. Μεγάλωσε και σπούδασε στην Αθήνα. Από το 1989 ζει με την οικογένειά του στη Μυτιλήνη. Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα αποσπώντας θετικότατες κριτικές: «Το τραγούδι του κούκου» («Γαβριηλίδης», 2011), «Είμαστε ακόμα εδώ» («Ωκεανίδα», 2014). Διηγήματά του δημοσιεύονται σε διάφορα ηλεκτρονικά περιοδικά. Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο με τον τίτλο «Η άρνηση της άρνησης» («Κέδρος»), ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που επιφυλάσσει στον αναγνώστη πολλές εκπλήξεις.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΚΟΡΔΑ

 

Τρία μυθιστορήματα που έγιναν βιβλία και αρκετά διηγήματα που δημοσιεύτηκαν σε ηλεκτρονικά περιοδικά σε διάστημα λίγων χρόνων και σε σχετικά ώριμη ηλικία. Ήταν κρυμμένα στο συρτάρι ή η ανάγκη της έκφρασης μέσω της γραφής σάς χτύπησε πρόσφατα την πόρτα;

«Η ανάγκη έκφρασης μέσω της γραφής είναι ικανή, αλλά όχι αναγκαία συνθήκη για την παραγωγή λογοτεχνικού έργου. Πρέπει να έχεις πράγματα να πεις είτε είναι κρυμμένα στο συρτάρι είτε είναι πάνω στο γραφείο. Από την άλλη, μόλις επιχειρήσεις τα πρώτα δειλά βήματα της γραφής, ανακαλύπτεις πως, παρά τις δυσκολίες, είναι μια διαδικασία εξαγνιστική. Γρήγορα διαπιστώνεις πως είναι δρόμος χωρίς επιστροφή. Μια μέρα χωρίς να γράψεις έστω και μια πρόταση είναι μια χαμένη μέρα».

 

Δώστε μας τους βασικούς ήρωες και λίγα λόγια για την υπόθεση του βιβλίου.

«Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Δάκης Κομνηνός και ο υπαστυνόμος Γιώργος Ορφανός, παλιοί γνωστοί και άσπονδοι φίλοι, χωρίς να το επιδιώξουν και από διαφορετικές αφετηρίες ορμώμενοι, βρίσκονται μπλεγμένοι στην ίδια υπόθεση που έχει να κάνει με φόνους και εκβιασμούς. Αναγκάζονται να συνεργαστούν, αν και η βαθύτερη επιδίωξη του καθένα είναι να λύσει πρώτος την υπόθεση και να αποδείξει στον εαυτό του πως είναι ο καλύτερος. Είναι δυο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες με αντίθετες πολιτικές και φιλοσοφικές προσεγγίσεις. Διαφορετική είναι και η μέθοδος που επιλέγουν για την επίλυση της υπόθεσης».

 

Έχει γραφεί για την «Άρνηση της άρνησης» ότι πρόκειται για ένα μυθιστόρημα με αστυνομική πλοκή, φιλοσοφικές διαστάσεις και πολιτικό σχολιασμό. Όλα αυτά ήταν στην αρχική σας στόχευση ή προέκυψαν κατά τη διάρκεια της συγγραφής;

«Η αρχική μου στόχευση ήταν να γράψω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα όπου θα έβαζα σε δοκιμασία τη βασική μέθοδο επίλυσης ενός αστυνομικού προβλήματος. Τα αριστουργήματα της αστυνομικής λογοτεχνίας με τον Έντγκαρ Άλαν Πόε, τον Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και την Άγκαθα Κρίστι έχουν να επιλύσουν ένα φόνο που γίνεται σε ένα σπίτι, κατά προτίμηση απομακρυσμένο, όπου ένας ικανότατος ντετέκτιβ εξετάζει με την αλάνθαστη μέθοδο της αναλυτικής λογικής όλα τα στοιχεία και τους υπόπτους και τελικά βρίσκει τον ένοχο.

Στη σύγχρονη εποχή της παγκοσμιοποίησης και του Μεγάλου Αδερφού, όπου οι πάντες και τα πάντα ελέγχονται από μεγάλα οικονομικά και πολιτικά κέντρα και όπου συνομωσίες εξυφαίνονται με σκοπό ακριβώς την διαφύλαξη αυτών των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων, αρκεί η αναλυτική λογική για να ξεδιαλύνει μια τέτοια συνομωσία; Απ’ αυτό το αρχικό ερώτημα προέκυψε η πλοκή του μυθιστορήματος και οι όποιες πολιτικές και φιλοσοφικές του διαστάσεις».

 

Η πολύπλευρη κρίση που μας ταλανίζει ως χώρα αποτελεί ένα από τα θέματα του μυθιστορήματος. Πόσο εύκολο σας ήταν να καταπιαστείτε μ’ ένα θέμα, που ακόμα είναι σε εξέλιξη;

«Για να είμαι ειλικρινής δεν ήταν καθόλου εύκολο. Είναι άλλο πράγμα να γράφεις για μια στατική υπόθεση και εντελώς διαφορετικό οι πολιτικές εξελίξεις, που τρέχουν και μάλιστα σε περιόδους κρίσης αλλάζουν ακόμα και με άλματα, να έχουν λόγο στην πλοκή. Μπορεί να βασιστείς σε ένα στοιχείο και η πραγματικότητα να το ξεπεράσει οπότε είσαι υποχρεωμένος να ξαναγυρίσεις πίσω, να διαγράψεις και να ξαναγράψεις από την αρχή. Όμως ταυτόχρονα μαζί τη δυσκολία συνυπάρχει και η χάρη να γράφεις για πράγματα που απασχολούν όχι μόνο εσένα, αλλά τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών».

 

Προτιμάτε να γράφετε ή να διαβάζετε λογοτεχνία; Μπορεί ένας συγγραφέας να μην διαβάζει ελληνική και ξένη λογοτεχνία, να μην παρακολουθεί τη θεματολογία της εποχής του, τις αφηγηματικές τεχνικές, κ.ά.;

«Ο Στίβεν Κινγκ είπε πως “αν δεν έχεις χρόνο για διάβασμα, τότε δεν έχεις και τα απαραίτητα εργαλεία για γράψιμο”. Οπότε δεν μπαίνει θέμα προτίμησης, το ένα προϋποθέτει το άλλο. Διαβάζω από μικρό παιδί ιστορίες για να κατανοήσω τον κόσμο. Τώρα, “σε σχετικά ώριμη ηλικία”, επινοώ ιστορίες για τον ίδιο ακριβώς λόγο και τις μοιράζομαι για να πω στους φίλους μου και σε όποιον ενδιαφέρεται αυτό που μέχρι τώρα κατάλαβα».

 

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017 17:01

Τα βιβλία παίζει

Διονύσης Χαριτόπουλος

«Σχέσεις»

Εκδόσεις «Τόπος»

Αθήνα 2017, σελ. 104

 

«Σχέσεις - πόθου, πάθους, πόνου» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του Διονύση Χαριτόπουλου. Πρόκειται για μια διαβολική ματιά στα ερωτικά μας. Ένα απροσδόκητο εγκόλπιο των ερωτικών σχέσεων βγαλμένο όχι από θεωρίες, αλλά την ανθρώπινη παρατήρηση. Περιγράφει και φωτίζει ωμά και απροκάλυπτα όσα μας βασανίζουν ή μας κάνουν να ονειρευόμαστε. Από την επιλογή συντρόφου ως τον ερωτικό παράδεισο και τον χωρισμό. Τις διαφορετικές απαιτήσεις κάθε φύλου. Τη συμβίωση, τη ζήλια, την απιστία, την υποκρισία των φύλων, τους συμβιβασμούς. Τίποτα δεν μένει κρυφό από την οξεία ματιά του συγγραφέα. Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε: «Αρσενικό-Θηλυκό. Οι δύο μεγάλες κατασκευές της Φύσης. Το σταθερό δίπολο δημιουργίας. Δύο πλάσματα προορισμένα το ένα για το άλλο που είναι σε συνεχή διαμάχη μεταξύ τους. Ιδίως αν ζευγαρώσουν».

 

 

Βασιλική Κνήτου

«Η πρόβα» (μυθιστόρημα)

Εκδόσεις «Κέδρος»

Αθήνα 2017, σελ. 227

 

Τρίτο μυθιστόρημα για τη φιλόλογο, ψυχολόγο και μεταφράστρια Βασιλική Κνήτου. Δυο λόγια για την υπόθεση: Η Ανδρομάχη ζει στα Χανιά. Χαρακτήρας μάλλον δύσκολος, χωρίς πολλούς φίλους, συμμετέχει ως τραγουδίστρια σε ένα ερασιτεχνικό συγκρότημα. Πρόβα στην πρόβα, διαμορφώνεται και η σχέση της με τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ. Άνθρωποι σε διαφορετικές φάσεις ζωής, ασύμβατοι μεταξύ τους, που όμως υποχρεώνονται να συνυπάρξουν.

Η Ανδρομάχη συνδέεται ερωτικά με ένα από τα μέλη του συγκροτήματος, τον Αντώνη. Η σχέση τους ξεκινάει ως ένα καθαρά σεξουαλικό παιχνίδι, στην πορεία όμως οδηγεί την ηρωίδα να αναθεωρήσει διάφορες στερεοτυπικές αντιλήψεις, από αυτές που οι περισσότερες γυναίκες «εκπαιδεύονται» να υιοθετούν κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Αντιλήψεις που σχετίζονται με την ηλικία, την ομορφιά, τη σεξουαλικότητα και την έκφραση του πόθου.

Ένα μυθιστόρημα για τη φιλία και τον έρωτα, όπου αναδεικνύονται οι αντιφάσεις μιας κοινωνίας που δεν έχει ακόμα απαλλαχθεί από τα ταμπού.

 

 

Γιώτα Γουβέλη

«Ματωμένα εντελβάις» (μυθιστόρημα)

Εκδόσεις «Διόπτρα»

Αθήνα 2017, σελ. 487

 

Η Μαργκό, μια Ελληνίδα αντικέρ στη μεταπολεμική Γενεύη, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια μυστηριώδη υπόθεση φόνων, με θύματα τους μνηστήρες της καλύτερής της φίλης.
Στην προσπάθειά της να τη βοηθήσει, η Μαργκό ξεκινάει μια επικίνδυνη περιπλάνηση στα βαθιά αλπικά δάση, έχοντας στο πλευρό της τον γοητευτικό πάστορα Σερζ.
Ψάχνοντας την αλήθεια πίσω από μια σκοτεινή ερωτική ιστορία, θα οδηγηθεί στο σαλέ ενός παρανοϊκού ωρολογοποιού και της αινιγματικής μητέρας του, θα εγκλωβιστεί στο ερειπωμένο κάστρο που κρύβει έναν φυγόδικο Ναζί και, αναπόφευκτα, θα αναγκαστεί να ακολουθήσει τα βήματά τους στα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού και της ψυχής.

Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα για τη σκοτεινή ιστορία μιας νέας γυναίκας που η μοίρα της την μπλέκει σε έναν αγώνα επιβίωσης, διεκδίκησης, μίσους και αγάπης από τη μαθηματικό Γιώτα Γουβέλη, που έχει στο ενεργητικό της έξι βιβλία.

 

 

 

«Το Μικρό αλφαβητάρι αφήγησης είναι πάνω απ' όλα, είναι μια ελεγεία για τα λαϊκά παραμύθια, αυτές τις φαινομενικά ανώδυνες ιστορίες που μπορούν να μας σώσουν από ανίατη οδύνη, ανίατη κενότητα, ανίατη δειλία, ανίατη μιζέρια, ανίατη ανία - όλα τα κακά που οδηγούν σε άσκοπο παραγέμισμα ελεύθερου χρόνου κι ελεύθερου πόνου. Σύντροφοι πιστοί, αυτά τα παμπάλαια αφηγήματα μας συντροφεύουν στον νόστο για τη δικιά μας Ιθάκη χωρίς να γίνονται γουρούνια στην ποδιά της Κίρκης, χωρίς να τρώνε τα βόδια του Ήλιου. Μας διδάσκουν εμπιστοσύνη στη ζωή, μας προσφέρουν δύναμη και ομορφιά κι αντέχουν να μας ομορφαίνουν το ταξίδι ως το τέλος».

Τα παραπάνω είναι από το οπισθόφυλλο του νέου βιβλίου της Λιλής Λαμπρέλλη που έχει τίτλο «Μικρό αλφαβητάρι αφήγησης. Εγχειρίδιο αυθαίρετου στοχασμού πάνω στα παραμύθια και στην αφήγησή τους» (Εκδόσεις Πατάκη).

Με δεκαεπτά βιβλία στο ενεργητικό της και βαθιά γνώση των λαϊκών παραμυθιών η Λιλή Λαμπρέλλη είναι μια περιζήτητη και γοητευτικότατη αφηγήτρια που καθηλώνει το κοινό, παιδιά αλλά και ενήλικες. Την Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου θα βρεθεί στη Μυτιλήνη, που έχει παλιούς και στενούς δεσμούς, καλεσμένη του βιβλιοπωλείου «Book & Art». Το πρωί θα επισκεφτεί σχολεία της Μυτιλήνης και το απόγευμα στον χώρο του βιβλιοπωλείου θα μιλήσει για λαϊκά παραμύθια και θα αφηγηθεί κάποια με τον τρόπο που μόνο αυτή ξέρει.

 

Ποιο γεγονός ήταν η αιτία της ενασχόλησης σας με τα λαϊκά παραμύθια;

«Η πρώτη μου επαφή με τα λαϊκά παραμύθια έγινε από καθαρή συγκυρία. Πήγα σε ένα σεμινάριο του Γάλλου συγγραφέα και αφηγητή Ανρί Γκουγκό, νομίζοντας ότι αφορούσε το λογοτεχνικό παραμύθι ενώ αφορούσε το λαϊκό. Αυτό το “λάθος”, λόγω του αμφίσημου τίτλου του σεμιναρίου, έγινε πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια κι, όπως πως λέω συχνά, από τότε βούτηξα στα βαθιά των παραμυθιών και δεν αναδύθηκα ποτέ».

 

Ποια είναι βασική διαφορά των λαϊκών παραμυθιών με τα υπόλοιπα;

«Η βασική τους διαφορά είναι ότι το λογοτεχνικό παραμύθι είναι “ενός ανθρώπου”, ενώ το λαϊκό είναι ένα διαχρονικό και πολυπολιτισμικό αφήγημα “όλων των ανθρώπων”. Για παράδειγμα, “Το κοριτσάκι με τα σπίρτα” είναι του Άντερσεν ενώ “Η Σταχτοπούτα” είναι ένα παραμύθι που βρίσκουμε στα περισσότερα μέρη του κόσμου, και με πάμπολλες καταγραφές στην Ελλάδα, σε μεγάλο βάθος χρόνου και σε χιλιάδες παραλλαγές».

 

Δημιουργούνται στις μέρες μας λαϊκά παραμύθια;

«Ίσως δημιουργούνται, αλλά όχι για τη δική μας γενιά. Αν καταφέρει ένα παραμύθι “ενός ανθρώπου” να γίνει ανώνυμο και να περάσει μέσα από την προφορική παράδοση στις επόμενες γενιές, τότε ίσως θεωρηθεί από τους παραμυθολόγους του μέλλοντος “λαϊκό”».

 

Τι είναι αυτό που σας γοητεύει σ’ αυτά τα παραμύθια;

«Όπως λέει ο μεγάλος ανθρωπολόγος Κλοντ Λεβί Στρως, τα παραμύθια είναι “πολύ πολύ ωραία αντικείμενα” και όλα έχουν κάτι πολύ σημαντικό να μας πουν για τον εαυτό μας και για τη ζωή την ίδια. Μοιάζουν ανώδυνα και αφελή, αλλά στην ουσία είναι παραβολές που μας ωθούν στην ενηλικίωση και, για όσους έχουν ψυχική ανοιχτωσιά, σε μεγάλωμα ψυχής. Τι πιο γοητευτικό απ’ αυτό;»

 

Παμπάλαια και προφορικά…

 

Γιατί τα χαρακτηρίζετε ως «Λόγο εύθραυστο και αθάνατο»;

«Ο λόγος των παραμυθιών είναι εύθραυστος γιατί είναι λόγος παμπάλαιος και προφορικός. Ο καθημερινός προφορικός λόγος είναι από τη φύση του θνησιγενής -μπορεί να ξεχαστεί ή να αλλοιωθεί σε βαθμό που το νόημά του να χαθεί. Όμως τα παραμύθια που κατάφεραν να επιβιώσουν εδώ και χιλιάδες χρόνια και να φτάσουν ως εμάς μέσα από την ευάλωτη και συγχρόνως απίστευτα ανθεκτική για ό,τι έχει λόγο ύπαρξης, προφορικότητα, έχουν κατακτήσει ένα είδος “αθανασίας”».

 

Πώς εξηγείτε τα στοιχεία του τρόμου και της σκληρότητας που συναντάμε σε πολλά λαϊκά παραμύθια καθώς και τους πολλούς συμβολισμούς που δεν είναι και τόσο εύκολο να εξηγηθούν;

«Τη μυθική αγριότητα συνήθως τη βρίσκουμε στα “μαγικά” παραμύθια που είναι η μόνη μορφή του αρχέγονου “μύθου” που κατάφερε να παραμείνει ζωντανή. Ο λόγος του μύθου, και των μαγικών παραμυθιών, είναι πάντα συμβολικός. Όταν υπάρχει κανιβαλισμός, και συχνά ενδοοικογενειακός κανιβαλισμός, δεν πρέπει ποτέ να μένουμε στο πρώτο επίπεδο. Ο δράκος που απειλεί να σπαράξει τον ήρωα ίσως είναι ένας φόβος που απειλεί να τον (μας) σπαράξει. Υπάρχουν δράκοι, παράδειγμα, στον “Δακρυγιάννη”, που έχουν φτιάξει σπαθί στα μέτρα του ήρωα, που όμως προορίζεται για το δικό τους χαμό. Δηλαδή, οι δράκοι προσφέρουν στον ήρωα το σπαθί που θα τους σφάξει. Το ίδιο δεν ισχύει με τον κάθε φόβο, την κάθε απειλή;

Στην ενδοοικογενειακή σύγκρουση, ας το θυμόμαστε, νικητής είναι πάντα ο νεότερος. Ο πιο γνωστός κανίβαλος που έτρωγε τα παιδιά του είναι ο Κρόνος της ελληνικής μυθολογίας. Όμως ο Δίας τα κατάφερε μια χαρά. Τελικά, ποιον μπορεί να τρομοκρατήσει αυτού του είδους η μυθική αγριότητα;»

 

Για ποιους λόγους είναι ωφέλιμα στα παιδιά τα παραμύθια και γιατί αξίζει να «παραμυθιαζόμαστε» και οι ενήλικες;

«Τα λαϊκά παραμύθια, και κατά κύριο λόγο τα “κυρίως” παραμύθια που είναι τα “μαγικά”, προετοιμάζουν μικρούς και μεγάλους για μια επόμενη φάση της ζωής τους. Τα παιδιά έχουν μπροστά τους τη μετάβαση στην ενηλικίωση που δεν είναι ποτέ κάτι ανώδυνο, αλλά και πολλοί ενήλικες έχουμε πράγματα μέσα μας που δεν πρόλαβαν να ωριμάσουν, να “μεγαλώσουν” και μας δημιουργούν ανασφάλειες λογιών-λογιών.

Τα παραμύθια, με το συμβολικό τους λόγο, μας λένε πως για κάθε μετάβαση σε ένα ανώτερο επίπεδο επίγνωσης θα χάσουμε πράγματα και θα πρέπει να κάνουμε πένθος γι’ αυτές τις απώλειες, που για μια μετάβαση ενός παιδιού στην ενηλικίωση μπορεί να είναι τα προνόμια του παιδιού. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Θα προχωράμε στη ζωή χάνοντας πράγματα και κερδίζοντας πράγματα, όπως τα μικρά παιδιά χάνουν τα πρώτα τους δόντια. Κάποιες φορές στην ενήλικη ζωή μας ένας θάνατος αγαπημένου ή ένας επώδυνος χωρισμός μπορούν να μας σπρώξουν με τη βία σε μια αληθινή αυτονομία και σε βήματα για τη γνώση του εαυτού ή μπορούν να μας εγκλωβίσουν στην οδύνη. Όμως η ευθύνη είναι δική μας. Έχουμε εμπιστοσύνη στη ζωή; Έχουμε αντοχή; Αν ναι, θα τα καταφέρουμε. Γι’ αυτά τα πράγματα μιλάνε τα παραμύθια».

 

Ασχολείστε ιδιαίτερα με την αφήγηση των λαϊκών παραμυθιών, η οποία είναι μια ολόκληρη τέχνη. Πέστε μας δυο λόγια.

«Η τέχνη της αφήγησης είναι περισσότερο σχέση και λιγότερο τέχνη. Σχέση ανάμεσα σε τρεις: αυτόν που λέει το παραμύθι, αυτόν που ακούει το παραμύθι και το ίδιο το παραμύθι. Αν αυτή η σχέση δεν είναι αληθινή, η αφήγηση έχει αποτύχει. Η προετοιμασία της αφήγησης ενός παραμυθιού χρειάζεται χρόνο κι αγάπη -σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τεχνάσματα: ταχυδακτυλουργίες, πυροτεχνήματα…

Η μόνη τεχνική του παραμυθά είναι να αφηγείται με την ψυχή του».

 

Ευλογημένο μέρος η Λέσβος…

 

Ποια σχέση κρατάτε με τη Λέσβο; Τα λαϊκά παραμύθια στο νησί μας έχουν ακροατήριο;

«Όλη μου η οικογενειακή ιστορία βρίσκεται στη Λέσβο (εκτός από ένα κομμάτι της που έμεινε στο Αϊβαλί να το σκεπάζει η λήθη). Οι γονείς μου γεννήθηκαν στη Μυτιλήνη (ο πατέρας μου στην Επάνω Σκάλα και η μητέρα μου στο Κιόσκι) και έχουν ταφεί στο νησί. Έχω ακόμα λίγους αλλά πολύ αγαπημένους συγγενείς εδώ και πολλούς φίλους. Η Λέσβος, παρά την οδύνη που ζει, είναι ένα ευλογημένο μέρος.

Όσο για τα λαϊκά παραμύθια, έχουν εξαιρετικό ακροατήριο στο νησί. Το διαπίστωσα πριν από λίγα χρόνια στο φεστιβάλ παραμυθιών της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου και κάθε φορά που έρχομαι στη Λέσβο το διαπιστώνω. Το σημαντικό είναι ότι υπάρχουν σε διάφορα μέρη του νησιού φυτώρια παραμυθάδων, εκπαιδευτικών -και όχι μόνο. Για να μην μπω σε μακροσκελή κατάλογο, εξάλλου δεν τους γνωρίζω όλους, δίνω ένα όνομα: την παιδίατρο Μαρία Παναγιώτου. Καλή αντάμωση να έχουμε».

 

Παρασκευή, 06 Οκτωβρίου 2017 18:38

Τα βιβλία παίζει

 Αφροδίτη Αθανασοπούλου

«Ιστορία και λογοτεχνία σε διάλογο ή περί μυθικής και ιστορικής μεθόδου. Μια ανίχνευση στη Νεοελληνική ποίηση του 19ου και του 20ού αιώνα»

Εκδόσεις «Επίκεντρο»

Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 288

 

Στον τόμο η συγγραφέας, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου, διερευνά τον διάλογο ιστορίας-λογοτεχνίας στην καθ' ημάς λογοτεχνία, και πιο ειδικά στην ποίηση. Η μελέτη οργανώνεται σε δύο άξονες: ο πρώτος, θεωρητικός άξονας αφορά τον καθορισμό των σχέσεων (ανταγωνισμού; διασταύρωσης; όσμωσης;) λογοτεχνίας και ιστορίας, ως οπτικών και λόγων/αφηγήσεων που διαμεσολαβούν τη γνώση μας για τον κόσμο. Ο δεύτερος, παραδειγματικός άξονας αφορά τον διάλογο που συνάπτουν με την ιστορία στα έργα τους Νεοέλληνες ποιητές του 19ου και του 20ού αιώνα.

Ειδικότερα εξετάζονται: ο εθνορομαντικός ιστορισμός, με έμφαση στο Κρητικό και το Κυπριακό ζήτημα, ο ιστορικός Καβάφης, ο «μυθιστορικός» Σεφέρης, η αντι-ιστορία του Μόντη. Από την εξέταση προκύπτει ότι η μυθική μέθοδος ενοποιεί παρελθόν - παρόν - μέλλον σε ένα καθολικευτικό σχήμα που εκφράζει το ιστορικό «πεπρωμένο» ενός λαού. Η ιστορική μέθοδος, από την άλλη, αναγνωρίζει τη δυναμική ενότητα του ιστορικού χρόνου, όπου η σχέση διαχρονίας - συγχρονίας νοείται ως συνάρτηση, όχι εξίσωση (κάτι «παγιωμένο»). Η εφαρμογή του γενικού αυτού σχήματος στα κείμενα αποκαλύπτει διάφορες όψεις των σχέσεων ιστορίας - λογοτεχνίας διηθημένες από την ποιητική ιδιοσυγκρασία του κάθε δημιουργού, σε συνάρτηση με το πολιτισμικό παράδειγμα κάθε εποχής.

 

 

Ανδρέας Κατσούρης

«Η αρχαία ελληνική ιατρική. Θεωρία και πρακτική μέσα από τις πηγές»

Εκδόσεις University Studio Press

Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 366

 

Ο Ανδρέας Κατσούρης, Ομότιμος Καθηγητής αρχαίας ελληνικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, κυκλοφόρησε πρόσφατα ένα πολύ πρωτότυπο βιβλίο. Μελετώντας το έργο αυτό ο αναγνώστης θα αποκτήσει μία σφαιρική και εγκυκλοπαιδική γνώση για την ιατρική, όπως ασκήθηκε και όπως εξελίχθηκε πρακτικά από τους αρχαίους Έλληνες, η επίδραση των οποίων τόσο στην Ανατολή μέσω των Αράβων όσο και στην Ευρώπη ήταν τεράστια. Ξεκινώντας ο συγγραφέας από τον Τίμαιο του Πλάτωνα με τα όσα αναφέρει για την ιατρική, τις ψυχοσωματικές νόσους και τις θεραπευτικές μεθόδους, συνεχίζοντας με τον Όμηρο και τα κείμενα των γιατρών των προσωκρατικών φιλοσόφων, των μεγάλων ιατρικών σχολών του Κρότωνα και του Ακράγαντα, μελετώντας τον Ιπποκράτη και τα περισσότερα έργα των άλλων μεγάλων γιατρών μέχρι την Αλεξανδρινή και Βυζαντινή περίοδο, μας παρουσιάζει την ιστορία της αρχαίας ιατρικής εμπλουτισμένη και με αποσπάσματα πρωτότυπων κειμένων με τη μετάφρασή τους. Επισημαίνεται επίσης η καταλυτική επίδραση των προσωκρατικών φιλοσόφων στη θεμελίωση και εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης.

 

 

 

Τρίτη, 03 Οκτωβρίου 2017 18:47

Λεσβιακό Βιβλίο

Ευδοκία Σταυρίδου

«Κάποτε στη Μυτιλήνη» (μυθιστόρημα)

Εκδόσεις «Ωκεανός»

Αθήνα 2017, σελ. 445

 

Μια παγωμένη νύχτα στα τέλη της δεκαετίας του ’50 στη Μυτιλήνη, η Νίνα συναντά τον Νικήτα… Εκείνη, ένα φτωχό και βασανισμένο κορίτσι. Εκείνος, o άρχοντας του νησιού… Από την πρώτη τους κιόλας συνάντηση, μαγεύονται ο ένας από τον άλλον και νιώθουν σαν να γνωρίζονταν από πάντα, σαν να τους δένει η αόρατη κλωστή της ανίκητης Μοίρας. Η σχέση τους θυελλώδης. Υπάρχουν μονάχα ο ένας για τον άλλον. Πιόνια του Πεπρωμένου, τυφλοί κι οι δυο απέναντι σε έναν κόσμο που δεν μπορεί να κάνει αποδεκτή τη σχέση τους, γίνονται έρμαια των πράξεών τους, αφού ο Νικήτας είναι ήδη παντρεμένος… Οι δύο εραστές άγονται και φέρονται σαν ήρωες αρχαίας τραγωδίας που πρέπει να υποστούν τις συνέπειες των επιλογών τους. Θα έρθει η κάθαρση μετά την ύβρη που διέπραξαν; Θα μεταμορφωθούν οι Ερινύες σε Ευμενίδες;

Μια αληθινή ιστορία που συνέβη κάποτε στη Μυτιλήνη, συνταράσσοντας τη μικρή κοινωνία αλλά και τους πρωταγωνιστές της, με τρόπο που θα μείνει ανεξίτηλος στη συνείδηση του αναγνώστη…

Τα παραπάνω είναι από το οπισθόφυλλο του μυθιστορήματος-πρώτου βιβλίου της συμπατριώτισσας μας Ευδοκίας Σταυρίδου, η οποία σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου και θέατρο και γράφει ποιήματα, διηγήματα και θεατρικά έργα τα οποία έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά.

Μικρό δείγμα γραφής: «(…) Ποτέ στη ζωή του δεν είχε νιώσει τόση μοναξιά. Κάθε του σκέψη ήταν για τη Νίνα. Πού να βρισκόταν άραγε; Ήταν καλά, πώς ζούσε; Σκέψεις. Σκέψεις ατελείωτες, ερωτηματικά αναπάντητα που τον τρέλαιναν είχαν μάθει να είναι κυρίαρχος να ελέγχει τα πάντα και αυτή η ανατροπή τον είχε αποσυντονίσει. Έτσι πήρε την απόφαση να πάει στη Θερμή. Είχε από καιρό βρει καινούριο επιστάτη και του είχε αναθέσει την εύρεση εργατών για τις ελιές. Τουλάχιστον οι δουλειές στα κτήματα προχωρούσαν κανονικά, μόνο που πρώτη φορά δεν είχε τη γενική επιστασία, επιτόπου, κάτι που έκανε π΄ντα. Αυτός ήταν κι ο λόγος που η Αγγέλα είχε τόσο εξαγριωθεί μαζί του… Λίγες μέρες αργότερα έφυγε για τη Θερμή…».

 

«ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ»

τεύχος 287/Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 2017

σελ. 72

Στο παρόν τεύχος των «Αιολικών Γραμμάτων» που εκδίδει ο Κώστας Βαλέτας δημοσιεύονται ανάμεσα στα άλλα δύο πολύ ενδιαφέρουσες μελέτες: Μυρσίνη Σ. Αναγνώστου: «Η Λέσβος του Ομήρου», Δημήτρης Καραμβάλης: «Το ποιητικό έργο του Γιώργου Γεραλή».

Σημειώνω, επίσης, το άρθρο του Κώστα Βαλέτα «Η δολοφονία του Καποδίστρια» και το αφιέρωμα στο διήγημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη: «Οι δυο αγάπες», που σύμφωνα με τον Κώστα Βαλέτα «είναι ένα από τα σπάνια διηγήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας που δεν είναι αυτό καθαυτό λαογραφικό, αλλά κοινωνικό κυρίως και ψυχολογικό κι ελάχιστα ηθογραφικό».

Ο Γιάννης Καρατζάς σπούδασε πολιτικός μηχανικός, υπηρέτησε το ελληνικό δημόσιο από θέσεις ευθύνης για 35 χρόνια και πάντα ήταν ένας διεισδυτικός και ευαίσθητος παρατηρητής και ανήσυχος μελετητής του φυσικού και του δομημένου περιβάλλοντος του νησιού μας. Το βιβλίο του «Οδοιπορικό σ’ έναν κόσμο που χάνεται» και οι διάφορες μελέτες του δημοσιευμένες στα «Λεσβιακά Ημερολόγια» του Παναγιώτη Σκορδά και αλλού διακρίνονται για την πρωτοτυπία και την πληρότητά τους.

Το τελευταίο του βιβλίο με τον τίτλο «Λέσβος, Φύση & Πολιτισμός. Ο κόλπος Καλλονής», ένας ελκυστικός οδηγός με εκατοντάδες εντυπωσιακές φωτογραφίες κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Μύθος» στα ελληνικά και σε τέσσερις γλώσσες: αγγλικά, γερμανικά, ρωσικά, τουρκικά.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Παναγιώτη Σκορδά

 

Ποια ήταν η αφορμή για να γράψετε αυτό το βιβλίο;

«Είχα την τύχη, στην κρίσιμη ηλικία της βασικής εκπαίδευσης στο 5ο Δημοτικό, να γαλουχηθώ από τον αείμνηστο Δάσκαλο Ιωάννη Παπάνη, εμπνευσμένο εκπαιδευτικό που σημάδεψε την παιδική μας ψυχή με την γνήσια αγάπη του για τον τόπο μας. Σπουδαίος χαρτογράφος, μας έμαθε Γεωγραφία και κυρίως Πατριδογνωσία και συνέβαλλε ώστε να γίνουμε συνειδητά φυσιολάτρες, να σεβόμαστε τη Φύση για να μπορούμε να τη βιώνουμε. Με αυτή την υποθήκη και κάποια εμπειρία επιστημονική και υπηρεσιακή που ήρθε με τα χρόνια, αξιοποίησα με την έκδοση του βιβλίου αυτού μέρος του υλικού που επί σειρά ετών συγκέντρωνα ερευνώντας και καταγράφοντας το φυσικό τοπίο του νησιού, που χαρακτηρίζεται από μεγάλη ποικιλία βιοτόπων και διαθέτει μοναδικό πλούτο γεωλογικών μνημείων, τοπίων φυσικού κάλλους και περιοχών οικολογικού ενδιαφέροντος. Έχει 56 φυσικούς υγροτόπους και 7 τεχνητούς, ενώ καταγράφονται γύρω στα 1500 φυτικά είδη και 311 είδη πτηνών».

 

Δώστε μας με λίγα λόγια το περιεχόμενό του και πέστε μας τι θα θέλατε να προσέξει ο αναγνώστης.

«Μια αλληλουχία σημαντικών και μικρότερων υγροτόπων στολίζει περιμετρικά σαν πολύτιμο περιδέραιο τα παράλια του κόλπου Καλλονής. Στους οικοτόπους αυτούς φιλοξενείται ένας εκπληκτικός αριθμός ειδών χλωρίδας και πανίδας. Ο πλούτος της φύσης της Λέσβου, των λουλουδιών, αλλά ιδιαίτερα των πουλιών της μπορεί να συγκριθεί με αυτόν των “πολύ δυνατών” περιοχών της βόρειας Ελλάδας. Η μεγάλη ποικιλότητα ενδιαιτημάτων αιτιολογεί την παρουσία ειδών της ηπειρωτικής Ελλάδας στη Λέσβο, που δεν υπάρχουν σε άλλα νησιά. Η περιγραφή αυτών των τύπων οικοτόπων, τα χαρακτηριστικά τοπία, οι Αλυκές και οι φωτογραφίες πουλιών κυρίως, αποτελούν το βασικό περιεχόμενο του βιβλίου.

Όσον αφορά στον αναγνώστη, θα ήθελα να στρέψω την προσοχή του στο γεγονός ότι προφανώς διόλου τυχαία δεν επέλεξαν τη συγκεκριμένη περιοχή ο Αριστοτέλης με το Θεόφραστο για να πραγματοποιήσουν τις βιολογικές τους μελέτες για τη συγγραφή του έργου του Αριστοτέλη “περί τα ζώα Ιστορίαι”, που αποτελεί μέχρι και σήμερα το θεμέλιο λίθο της σύγχρονης Βιολογίας».

 

Ποια είναι τα πιο ιδιαίτερα γνωρίσματα του κόλπου που τον καθιστούν ξεχωριστό και σπάνιο;

«Ανάμεσα στους εντυπωσιακούς γεωτόπους που διαμορφώνουν το μοναδικό σκηνικό του νησιού επιλέχτηκε ο κόλπος της Καλλονής, γιατί διαθέτει επιπλέον μια σημαντική πυκνότητα αρχαιολογικών και πολιτιστικών μνημείων που αναδεικνύουν τη διαχρονική παρουσία του ανθρώπου στην περιοχή αυτή της Λέσβου. Η ανάδειξη του “πλούτου” αυτού και η αμφίδρομη σχέση τοπίου, φυτών και ζώων με τον άνθρωπο και την πολιτιστική του δημιουργία είναι εξάλλου τα στοιχεία που συνθέτουν την ταυτότητα ολόκληρου του νησιού και που οδήγησαν στην αναγνώριση της Λέσβου από την UNESCO ως Παγκόσμιο Γεωπάρκο».

 

Οι κάτοικοι της Καλλονής και της Λέσβου ευρύτερα προστατεύουν όσο χρειάζεται το μοναδικό οικοσύστημα του κόλπου;

«Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται παγκοσμίως μια αισθητή συρρίκνωση της έκτασης των υγροτόπων και η κατάστασή τους επιδεινώνεται από την κλιματική αλλαγή. Από τους κατοίκους της περιοχής θα ευχόμουν μια υποδειγματική συμπεριφορά που θα περιόριζε την περαιτέρω υποβάθμιση των υγροτόπων εξαιτίας ανθρωπογενών πιέσεων, όπως καταπατήσεις, επιχωματώσεις, ανεξέλεγκτη ρύπανση από υγρά και στερεά απόβλητα, υπεράντληση υδάτων κ.ά.

Ας συνειδητοποιήσουμε όλοι στη Λέσβο ότι οι υγρότοποι συγκαταλέγονται στα πολυτιμότερα οικοσυστήματα για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας, ενώ παρέχουν πληθώρα υπηρεσιών στον άνθρωπο. Η ρύθμιση του μικροκλίματος, η βελτίωση της ποιότητας των νερών, η ενίσχυση των αλιευτικών αποθεμάτων, η εξασφάλιση αποθεμάτων γλυκού νερού για ύδρευση-άρδευση και τέλος η ομορφιά του υγρού στοιχείου είναι μερικές μόνο από τις υπηρεσίες που μας παρέχουν οι υγρότοποι και γι’ αυτό αξίζει να τους προστατεύσουμε όλοι, μακάρι με πρωτοπόρους και οδηγούς τους κατοίκους του κόλπου Καλλονής».

 

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017 17:30

Τα βιβλία παίζει

Γιώργος Ανδρειωμένος

«”Πότε θα κάνει ξαστεριά”. Από τις ρίζες των Λευκών Ορέων στην πανελλήνια χρήση»

Εκδόσεις «Σιδέρης»

Αθήνα 2017, σελ. 374

 

Πότε και πού πρωτοεντοπίζεται το πασίγνωστο δημοτικό τραγούδι-ριζίτικο «Πότε θα κάνει ξαστεριά»; Ποιο είναι το ερμηνευτικό πρόβλημα των τελευταίων στίχων του; Ποιες άλλες παραλλαγές αυτού του τραγουδιού συναντάμε στο διάβα του χρόνου από την Ενετοκρατία έως τα χρόνια της Οθωμανικής διοίκησης; Πότε η «Ξαστεριά» ξεφεύγει από την Κρήτη και αποκτά πανελλήνιο και «πολιτικό» χαρακτήρα; Πώς συνδέεται η «Ξαστεριά» με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τον Νίκο Ξυλούρη; Τι κοινά έχουν η «Ξαστεριά» με το παραδοσιακό τραγούδι «Από ξένο τόπο κι απ’ αλαργινό», το δημώδες «Η βράκα», τη «Μασσαλιώτιδα», «τη «Διεθνή», το «Μπέλλα Τσάο»; Ποιες άλλες, ποικίλες χρήσεις της «Ξαστεριάς» μπορούμε να συναντήσουμε στη διαφήμιση, στη δημοσιογραφία, στο αθλητικό ρεπορτάζ, στην αστρολογία και αλλού;

Στα παραπάνω ερωτήματα και σε πολλά άλλα ακόμη δίνει απαντήσεις ο Γιώργος Ανδρειωμένος, καθηγητής στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, πολυγραφότατος συγγραφέας, ανήσυχος και ακάματος ερευνητής στο νέο του, ερεθιστικό βιβλίο με τον τίτλο «“Πότε θα κάνει ξαστεριά”. Από τις ρίζες των Λευκών Ορέων στην πανελλήνια χρήση».

Ο συγγραφέας, ύστερα από επιτόπια έρευνα για εντοπισμό προφορικής ύλης, από ενδελεχή μελέτη της σχετικής βιβλιογραφίας αλλά και συστηματικές πλοηγήσεις στο διαδίκτυο και στα λεγόμενα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, μας έδωσε ένα πρωτότυπο, μεστό και πλήρες δοκίμιο για το πασίγνωστο ριζίτικο τραγούδι «Πότε θα κάνει ξαστεριά», που ξεκίνησε από τα Λευκά όρη της Κρήτης, ενδεχομένως από τα βυζαντινά χρόνια, και γνώρισε πανελλήνια διάδοση, αλλάζοντας ταυτόχρονα σημασία, ανάλογα με την εκάστοτε συγκυρία. «Σε κάθε περίπτωση η “Ξαστεριά” σηματοδοτεί την πάλη, τον διαρκή αγώνα και την επαναστατική ανησυχία για ένα ελπιδοφόρο καθαρό και λαμπερό αύριο», γράφει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας.

Η μελέτη αξίζει να προσεχθεί, νομίζω, και για δύο άλλους λόγους: Μας δείχνει την προσαρμοστικότητα και την αντοχή του λαϊκού πολιτισμού και του δημοτικού τραγουδιού. Διαβάζουμε σχετικά: «Η “Ξαστεριά” με τις συνεχείς εντάξεις της σε εναλλασσόμενα κοινωνικά και κοινωνικά συμφραζόμενα δείχνει το πόσο ζώσα και αναδιαμορφούμενη παραμένει η παράδοση του δημοτικού τραγουδιού και του λαϊκού πολιτισμού, που όχι μόνο συντηρείται, αλλά και ανανεώνεται σε σημαντικό βαθμό διατηρώντας τη λειτουργία της ως ιδεολογικής έκφρασης του λαού σε κρίσιμες στιγμές της ιστορικής του πορείας. Η ζωτικότητα αυτής της παράδοσης και η αξιοσημείωτη προσαρμοστικότητά της στις νέες ιστορικοκοινωνικές και γλωσσικές συνθήκες εκφράζει τη δύναμη της λαϊκής αντίστασης απέναντι στον κίνδυνο μιας ολοκληρωτικής αλλοτρίωσης».

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με τη διεπιστημονική προσέγγιση του θέματος. Με αναφορές στις φιλολογικές, ιστορικές, πολιτισμικές, κοινωνικές και ανθρωπολογικές επιστήμες και ερωτήματα πάνω στο πεδίο επιστημονικής μεθόδου και έρευνας που εστιάζει στην αναπαράσταση (performance) αναλύει και εξηγεί τους λόγους που ένα «μεμονωμένο κείμενο όπως η “Ξαστεριά” μπορεί να υποστεί διαδοχικές (ανα)παραστάσεις, ήτοι εντάξεις, απ-εντάξεις και επαν-εντάξεις είτε σε τοπική είτε σε ευρύτερη (π.χ. πανελλήνια) κλίμακα, από τη στιγμή που τοποθετείται σε διαφορετικά ιστορικά και κοινωνικά περιβάλλοντα. Αλλά και μέσα στα αυτά συμφραζόμενα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί, επανεντασσόμενη, από διαφορετικές ομάδες, με διαφορετική στόχευση».

Ο Γιώργος Ανδρειωμένος κατέθεσε ένα βιβλίο χρήσιμο και τερπνό τόσο για την επιστημονική κοινότητα όσο και για το ευρύ κοινό, που είναι σίγουρο ότι θα αποτελέσει σημείο αναφοράς για άλλα παρόμοια, μελλοντικά εγχειρήματα.

 

Παναγιώτης Σκορδάς

 

 

 

 

 

 

 

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017 18:14

Τα βιβλία παίζει

Φρέντρικ Μπάκμαν

Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγνώμη

Μετάφραση: Γιώργος Μαθόπουλος

Εκδόσεις Κέδρος,

Αθήνα 2017, σελ. 511

 

Η Έλσα είναι εφτά χρονών και δεν μοιάζει με κανένα κορίτσι της ηλικίας της. Η γιαγιά της είναι εβδομήντα εφτά χρονών και όλοι τη θεωρούν εντελώς παλαβή. Όλοι εκτός από την Έλσα, η οποία είναι σίγουρη πως η γιαγιά της είναι μια ιδιοφυΐα. Έτοιμη για όλα προκειμένου να διασκεδάσει ή να προστατεύσει την εγγονή της. Ακόμη και να διαρρήξει τον ζωολογικό κήπο, να πυροβολήσει με πέιντμπολ ή να φλερτάρει αστυνομικούς. Είναι όχι μόνο η καλύτερη, αλλά και η μοναδική φίλη της Έλσας.
Τα βράδια η Έλσα βρίσκει καταφύγιο στις ιστορίες που πλάθει η γιαγιά της για τα έξι φανταστικά βασίλεια, εκεί όπου κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να συμπεριφέρεται φυσιολογικά.
Όλα αυτά σταματούν ξαφνικά, όταν η γιαγιά πεθαίνει. Έχει αφήσει όμως πίσω της το πιο συναρπαστικό κυνήγι θησαυρού για την Έλσα: ένα σωρό επιστολές, τις οποίες θα πρέπει να παραδώσει στους αποδέκτες τους, ανθρώπους με τους οποίους η γιαγιά είχε συγκρουστεί.
Έτσι ξεκινάει η μεγάλη περιπέτεια της Έλσας, χάρη στην οποία θα ανακαλύψει την αλήθεια που κρυβόταν πίσω από τα παραμύθια της γιαγιάς, μιας γυναίκας που πραγματικά δεν έμοιαζε με καμία άλλη.

Αυτή είναι η υπόθεση του νέου μυθιστορήματος του νεαρού Σουηδού συγγραφέα Φρέντρικ Μπάκμαν, που έχει μεταφραστεί σε 42 γλώσσες και έχει κάνει εκατομμύρια αναγνώστες να συγκινηθούν και να γελάσουν.

 

 

V.M. Giambanco

Τόσο πολύ αίμα

Μετάφραση: Γιάννης Σπανδωνής

Εκδόσεις Διόπτρα

Αθήνα 2017, σελ. 411

 

Η συγγραφέας με την ιταλική καταγωγή που ζει και γράφει στην Αγγλία, παραδίδει ένα ακόμα αστυνομικό μυθιστόρημα με πρωταγωνίστρια την επιθεωρητή του τμήματος Ανθρωποκτονιών του Σιάτλ, Άλις Μάντισον, η οποία εννοεί κάθε φορά να βρει την άκρη του νήματος, ακόμα και σε περιπτώσεις που όλα δείχνουν ότι μια υπόθεση έχει κλείσει. Σε αυτή τη νέα φρικιαστική υπόθεση, η ντετέκτιβ Άλις Μάντισον έρχεται αντιμέτωπη με έναν κατά συρροή δολοφόνο που σκορπίζει τρόμο στο Σιάτλ. Καθώς βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην υπόθεση, η Μάντισον πληροφορείται ότι κάποιος παρακολουθεί τη χήρα ενός από τα θύματα. Μήπως ο δολοφόνος ετοιμάζεται να χτυπήσει ξανά; Η πίεση είναι τρομερή, αλλά κανένα εμπόδιο δεν θα ανακόψει την προσπάθεια της Μάντισον να σώσει το επόμενο αθώο θύμα. Μια σειρά γεγονότων και συμπτώσεων θα ακολουθήσει, αλλά τίποτα δεν θα είναι πια όπως δείχνει...

Σελίδα 8 από 12
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top