Αυτές τις μέρες βρίσκεται σε εξέλιξη η δίκη για τα επεισόδια της «Καράβας» με τα ΜΑΤ, τον Φεβρουάριο του 2020, με κατηγορούμενους αυτοδιοικητικούς παράγοντες της τότε περιόδου, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται ο περιφερειάρχης Βορ. Αιγαίου Κ. Μουτζούρης, ο δήμαρχος Δυτ. Λέσβου Ταξ. Βέρρος και ο πρώην δήμαρχος Μυτιλήνης Στρ. Κύτελης, αλλά και απλοί πολίτες του νησιού που συμμετείχαν σε αυτά τα πρωτόγνωρα για τον τόπο μας ακραία γεγονότα. Και ήταν ακραία γιατί δημιουργήθηκε μια έκρυθμη κατάσταση τόσο στη Λέσβο , όσο και στη γειτονική Χίο, όπου κάτοικοι των νησιών και ΜΑΤ ήρθαν σε ανοιχτή σύγκρουση, με αφορμή την κατασκευή νέων «κλειστών» δομών για μετανάστες, την ίδια ώρα που ήδη μόνο στη Λέσβο βρισκόταν διάσπαρτοι σε διάφορες δομές- και όχι μόνο- σχεδόν 27.000 εγκλωβισμένοι παράνομοι μετανάστες, χωρίς κανένα σχέδιο αποσυμφόρησης του νησιού! Τα ΜΑΤ που κλήθηκαν να επιβάλλουν δια της παρουσίας τους την κυβερνητική απόφαση επιδόθηκαν σε ένα κρεσέντο βιαιότητας εναντίον των κατοίκων της Λέσβου, υπάρχουν καταγεγραμμένες συγκεκριμένες καταγγελίες της τότε εποχής ότι χρησιμοποιήθηκαν πλαστικές σφαίρες και ότι προκάλεσαν φωτιές με τις χειροβομβίδες κρότου- λάμψης που εκτοξεύτηκαν πάνω στα ...κατσάβραχα και στη δασώδη περιοχή, ήταν αναμενόμενο να εξελιχθεί σε σύγκρουση με πρωτοφανείς διαστάσεις έντασης, με αποτέλεσμα μέσα σε ένα τέτοιο «εμφυλιοπολεμικό» κλίμα η βία και οι ακρότητες να περισσεύουν. Τα γεγονότα στην Καράβα , στο Διαβολόρεμα και στην Παγανή ήταν τότε πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια, όπως και οι συγκρούσεις πολιτών με τα ΜΑΤ που πιάστηκαν στα χέρια με εκατέρωθεν τραυματισμούς, και πως μπορούσε να ήταν διαφορετικά, όταν η καταδρομική αυτή επιχείρηση των ΜΑΤ στη Λέσβο προκάλεσε την τοπική κοινωνία που αντέδρασε και γι΄αυτό εκ των υστέρων κρίθηκε ως μια επικίνδυνη «αποκοτιά», που αντί να λύσει το υπαρκτό πρόβλημα με τους χιλιάδες μετανάστες στο νησί, το διόγκωσε ακόμη περισσότερο, «τορπιλίζοντας» και την όποια προσπάθεια αναζήτησης κοινωνικής συναίνεσης. Τα ΜΑΤ αποχώρησαν «κακείν κακώς» από τα νησιά την ίδια χρονική περίοδο που ο Ερντογάν «εργαλειοποιώντας» το μεταναστευτικό, επιχειρούσε βιαίως με όχημα τους μετανάστες να παραβιάσει τα ελληνικά σύνορα στον Εβρο με τα γνωστά γεγονότα. Η εξέλιξη αυτή των γεγονότων, με τις «εμφυλιοπολεμικές» συγκρούσεις στα νησιά από τη μια μεριά και την αποτροπή παραβίασης των συνόρων από την άλλη στον Εβρο, φαίνεται ότι αποτέλεσαν ένα ισχυρό σοκ για να εγκαταλείψει η τότε πολιτική ηγεσία τις προχειρότητες και τους ερασιτεχνισμούς σε ότι αφορά τη διαχείριση του μεταναστευτικού. Και έπρεπε να καεί και η... Μόρια για να πάψει και το Υπ. Μετανάστευσης να «πελαγοδρομεί» ακόμη, αναλαμβάνοντας μαζί με τους ευρωπαίους εταίρους, που εδέησαν να αναλάβουν και αυτοί τις ευθύνες τους, να μπει επιτέλους σε σταθερές ...ράγες η διαχείριση του μεταναστευτικού, αρχής γενομένης από τη σταδιακή αποσυμφόρηση του νησιού, το κλείσιμο όλων των διάσπαρτων δομών και την αποτελεσματική φύλαξη και των θαλασσίων συνόρων προκειμένου να υπάρχει αποτροπή και μείωση των παρανόμων εισερχομένων στις ακτές μας.

Οπως και να έχει η δίκη που διεξάγεται αυτές τις μέρες στη Μυτιλήνη με τους δεκάδες κατηγορούμενους, επαναφέρει στη μνήμη μας τα τραγικά γεγονότα της Καράβας, που σημάδεψαν την τότε εποχή και το ζητούμενο είναι έξι σχεδόν χρόνια μετά, με δεδομένο τι έχει μεσολαβήσει από τότε, να βγουν και τα αναγκαία συμπεράσματα. Προφανώς η δίκη που διεξάγεται θα ασχοληθεί με τις τυχόν ποινικές ευθύνες αυτών που βρίσκονται στο εδώλιο των κατηγορουμένων και θέλουμε να πιστεύουμε ότι το δικαστήριο θα κρίνει την υπόθεση αυτή με την πρέπουσα υπευθυνότητα και θα αποδώσει δικαιοσύνη. Ωστόσο κατά τη γνώμη μας, και σε αρκετή απόσταση από τα τότε γεγονότα, είναι χρήσιμο να δει κανείς και την πολιτική διάσταση των πραγμάτων, με αφορμή και τη δίκη. Είναι γεγονός ότι το μεταναστευτικό έφερε τα πάνω κάτω στο νησί, που βρέθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη στο κέντρο της διεθνούς κοινής γνώμης, ως η κύρια πύλη εισόδου των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Αυτό το πρωτόγνωρο γεγονός για την τοπική κοινωνία, χωρίς καμιά πρότερη εμπειρία ήταν αναμενόμενο και αυτό συνέβη, προκάλεσε τεράστια αναστάτωση στη ζωή του τόπου μας, που όπως αποδείχτηκε δεν ήταν προετοιμασμένη για να διαχειριστεί αυτήν την υπόθεση, όχι μόνο από την τοπική κοινωνία και τους εκπροσώπους της, αλλά ούτε και από τους ίδιους τους κυβερνώντες, που κλήθηκαν ως αρμόδιοι να βάλουν σε τάξη όλη αυτή την υπόθεση. Ο αιφνιδιασμός γι αυτό που συνέβη στο νησί ήταν απόλυτος και για τις τοπικές αρχές και για την κεντρική διοίκηση, γι αυτό και δεν υπήρχε καμιά προετοιμασία αντιμετώπισης αυτού του νέου «φαινομένου» που ξαφνικά μας προέκυψε. Το κράτος υποκαταστάθηκε από τις δεκάδες ΜΚΟ που κατέφθασαν στο νησί και με την «τεχνογνωσία» τους από παρόμοιες καταστάσεις, πήραν ...πάνω τους τη διαχείριση της όλης «επιχείρησης», λειτουργώντας επί της ουσίας για πολύ μεγάλο διάστημα ως «κράτος εν κράτει»! Και μιλάμε για «επιχείρηση» γιατί έτσι εξελίχθηκε, χωρίς καμιά αμφιβολία, αφού για μεγάλο χρονικό διάστημα ένα μεγάλο μέρος της οικονομίας του νησιού κινιόταν γύρω και λόγω του μεταναστευτικού. Το επίσημο κράτος άργησε πολύ να αναλάβει δράση, κατά κάποιο τρόπο «βολεύτηκε» άλλοι, εν προκειμένω οι ΜΚΟ, να κάνουν τη δουλειά και αυτό να παρατηρεί εκ του μακρόθεν, γεγονός που δημιούργησε πολλά προβλήματα και εντάσεις στην τοπική κοινωνία, με ακραίες προσεγγίσεις και τον λαϊκισμό να φουντώνει, όπως και η αδιαλλαξία αποδοχής της νέας αυτής πραγματικότητας, που έχρηζε ορθής και ρεαλιστικής διαχείρισης, προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι όποιες αρνητικές επιπτώσεις στο νησί. Δυστυχώς από την ανεπάρκεια και την αδυναμία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστεί το μεταναστευτικό, περάσαμε στη νέα κυβέρνηση της ΝΔ με εμφανή την υποτίμηση του προβλήματος- η κατάργηση του Υπ. Μετανάστευσης τα λέει όλα- και τους ερασιτεχνισμούς για την αντιμετώπιση της συνεχώς διογκούμενης κατάστασης στο νησί, σε πλήρη εξέλιξη.

Η κυβέρνηση, χωρίς καμιά αμφιβολία «πελαγοδρομούσε», κάνοντας το ένα λάθος μετά το άλλο, χωρίς σχέδιο εκτόνωσης της κατάστασης και δυστυχώς αναζητώντας λύση «από τα πάνω», ερήμην της τοπικής κοινωνίας και ηγεσίας. Ετσι επιχείρησε, μεταφέροντας και δυνάμεις των ΜΑΤ, να επιβάλλει με το ...στανιό και με τη βία στην περιοχή της Καράβας, τη δημιουργία μιας «κλειστής» δομής, δηλαδή να προσθέσει ακόμη μια δομή στις υπάρχουσες, προβάλλοντας αυτό ως «λύση» για την αντιμετώπιση της πράγματι έκρυθμης κατάστασης που επικρατούσε τότε. Η αντίδραση του κόσμου και των τοπικών αρχών, μετά από μια τέτοια προκλητική κυβερνητική κίνηση, με την παρουσία μάλιστα των ΜΑΤ, ήταν κάτι περισσότερο από αναμενόμενη. Και τα επεισόδια, με τις βιαιότητες που καταγράφηκαν και από τις δυο πλευρές, μέσα σε ένα τέτοιο εμφυλιοπολεμικό κλίμα, όταν τα «αίματα βράζουν» και η ένταση είναι στο ζενίθ, ήταν αναπόφευκτα. Η κυβέρνηση επιχείρησε να «συγκρουστεί» με έναν ταλαιπωρημένο κόσμο σε μια εντελώς λάθος συγκυρία, όταν το μείζον και το πρωτεύον την περίοδο αυτή ήταν η αποσυμφόρηση του νησιού και όχι η δημιουργία και άλλων δομών και μάλιστα με την προκλητική παρουσία των ΜΑΤ. Και μπορεί εκ των υστέρων και ο ίδιος ο πρωθυπουργός να αναγνώρισε ως λάθος και αστοχία ολκής το εγχείρημα της ...Καράβας , αλλά το «στίγμα» έμεινε και ας μην ανέλαβε κανείς από τους τότε εμπλεκόμενους κυβερνητικούς παράγοντες τις ευθύνες του γι αυτό το ατόπημα, που έδωσε το δικαίωμα σε διάφορους στη συνέχεια να το «εργαλειοποιήσουν» ποικιλοτρόπως! Το εντυπωσιακό όμως από όλη αυτή την αποτυχημένη, εκ του αποτελέσματος επιχείρηση, ήταν να «στοιχήσει» η κυβέρνηση απέναντι της όχι μόνο τους ακραίους και αδιάλλακτους αλλά και εκείνους που προσέγγιζαν την όλη υπόθεση με πνεύμα συνεννόησης στα πλαίσια της αναζήτησης λύσεων για την εκτόνωση της έκρυθμης κατάστασης, με τους χιλιάδες εγκλωβισμένους μετανάστες στο νησί. Οι κυβερνητικές προχειρότητες και οι ερασιτεχνισμοί της τότε εποχής, με αποκορύφωμα τα γεγονότα στη Καράβα, ήταν αυτά που αναστάτωσαν την τοπική κοινωνία, αλλά και τη δίχασαν, χωρίζοντας το νησί πέρα από τους δυο νεοσύστατους δήμους και τις τοπικές τους κοινωνίες, για να θυμηθούμε τις συνέπειες λανθασμένων και άστοχων ενεργειών που πυροδότησαν αχρείαστες εντάσεις, που δυστυχώς εξακολουθούν, όχι προφανώς στην ίδια ένταση, να παραμένουν μέχρι τις μέρες μας! Και αυτά ήταν μια αρνητική εξέλιξη που πράγματι είχε επιπτώσεις και στη συνέχεια, διότι χάθηκε η εμπιστοσύνη που ήταν αναγκαία για την όποια συναίνεση. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι χρειάστηκε να περάσει πολύς χρόνος από τα επεισόδια της Καράβας και να γίνουν πολλά για να βρεθεί ένας κώδικας συνεννόησης μεταξύ κυβερνώντων και τοπικών αρχών, απαραίτητος για να μπορούμε σήμερα να μιλάμε και για άλλη κατάσταση σε ότι αφορά την εικόνα του νησιού και τη διαχείριση του μεταναστευτικού. Η κυβέρνηση εδέησε να αναλάβει πρωτοβουλίες και να υλοποιήσει δεσμεύσεις με συγκεκριμένο σχέδιο, που μπορεί να μην είναι αποδεκτό από όλους τους τοπικούς παράγοντες, αλλά εκ του αποτελέσματος κρίνεται επιτυχημένο γιατί έχει βάλει σε τάξη τη διαχείριση του μεταναστευτικού και έχει αλλάξει άρδην η εικόνα του νησιού μας και αυτό αποτελεί κοινή διαπίστωση όλων. Και θα μπορούσαν να ήταν ακόμη καλύτερα τα πράγματα , κατά τη γνώμη μας, αν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς, με τις όποιες ενστάσεις, παρατηρήσεις και προτάσεις τους συνέβαλαν στην καλύτερη και ασφαλέστερη θωράκιση του νησιού μας, δεδομένου ότι δεν έχουμε ξεμπερδέψει ακόμη με το μεταναστευτικό. Ισως το κλείσιμο των «πληγών» της Καράβας να παίξει το ρόλο του, γι αυτό και έχει ενδιαφέρον η έκβση της δίκης. Οψόμεθα!

«Η κυβέρνηση επιχείρησε να «συγκρουστεί» με έναν ταλαιπωρημένο κόσμο σε μια εντελώς λάθος συγκυρία, όταν το μείζον και το πρωτεύον την περίοδο αυτή ήταν η αποσυμφόρηση του νησιού και όχι η δημιουργία και άλλων δομών και μάλιστα με την προκλητική παρουσία των ΜΑΤ. Και μπορεί εκ των υστέρων και ο ίδιος ο πρωθυπουργός να αναγνώρισε ως λάθος και αστοχία ολκής το εγχείρημα της ...Καράβας , αλλά το «στίγμα» έμεινε και ας μην ανέλαβε κανείς από τους τότε εμπλεκόμενους κυβερνητικούς παράγοντες τις ευθύνες του γι αυτό το ατόπημα, που έδωσε το δικαίωμα σε διάφορους στη συνέχεια να το «εργαλειοποιήσουν» ποικιλοτρόπως!»