FOLLOW US
Μιχάλης Παπαδημητρίου

Μιχάλης Παπαδημητρίου

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τρίτη, 05 Ιουνίου 2018 15:36

Ο Γανυμήδης

Η Ελλάδα είναι μια χώρα τυχερή.

Μπορεί να βιώνει κρίσεις επί κρίσεων, να βρίσκεται εννιά χρόνια τώρα στο καναβάτσο, να έχει δαιμονοποιήσει την εργασία, την προκοπή και την κοινή λογική, ωστόσο είναι μια χώρα τυχερή.

Είχε την τύχη να αντιπροσωπεύεται στο κοινοβούλιο από ανθρώπους ριζοσπάστες και προοδευτικούς (με την συνήθη έννοια του όρου), ανθρώπους που δεν βλέπουν το σήμερα και ούτε τους ενδιαφέρει, αλλά βλέπουν μπροστά έτη φωτός.

Όλα τα νομοθετήματα που έρχονται προς ψήφιση στο ναό της δημοκρατίας (ανοιχτά σύνορα, παιδεία, ναρκωτικά, ομοφυλοφιλία, σωφρωνιστικό σύστημα κ.λπ.) έχουν το άρωμα ενός υβριδικού μέλλοντος και τη σοφία ενός κενταύρου.

Ο δύσμοιρος λαός, αυτή η πλέμπα (και ελληνιστί «όχλος» εκ της όχλησης) που μυρίζει πότε ναφθαλίνη και πότε λιβάνι δεν μπορεί δυστυχώς να κατανοήσει τις βαθιές τομές που γίνονται για χατίρι του και τα υψηλά ιδεώδη που μαγειρεύει το κοινοβούλιο.

Αυτός ο κακόμοιρος λαός έχει ακόμα θεό, έχει γυναίκα, έχει παιδιά, και θεωρεί τη φύση μάνα της μάνας του. Αυτή τη φύση που τον έφερε στη ζωή, που τον μεγαλώνει και τον τρέφει με τους καρπούς της και που είναι κι αυτοί παιδιά της και γεννήματά της.

Όλα αυτά βέβαια είναι για τον εσμό των βουλευτών ξεπερασμένα και άχρηστα. Ο ιδανικός άνθρωπος είναι αυτεξούσιος, κυρίαρχος, δεν έχει ανάγκη ούτε τη φύση, ούτε τον θεό, προφανώς δεν έχει ανάγκη ούτε την κοινωνία και προπαντός ούτε την παράδοση.

Του αρκεί ένας συμβολαιογράφος για να ρυθμίσει όλες του τις σχέσεις και τις βιολογικές του έννοιες.

Ο ιδανικός άνθρωπος έχει τη σωματοδομή και τα θέλγητρα του Γανυμήδη και έχει ήδη βρει τον απόλυτο προορισμό του μιας και μας χρειάζονται τόσοι οινοχόοι για τον ανακάμπτοντα τουρισμό. Αν τώρα υιοθετήσει και τίποτε τέκνα, το πράγμα παίρνει επίσημη και αδιαφιλονίκητη μορφή, και πληθαίνουν και τα Γανυμάκια.

Ο βουλευτής μας, έχει επίσης μια ιδιαίτερη συνταγματική ευαισθησία με τις μειοψηφίες. Δεν τον ενδιαφέρει ο φτωχός, ο οποίος εξάλλου - με τη δική του μέριμνα - δεν είναι πλέον μειοψηφία. Ο φτωχός μπορεί να γίνει φτωχότερος, ο εργασιολάθας πολυπληθέστερος, ο Αμέα αμεότερος. Αυτός που πρέπει να προστατευτεί πάση θυσία είναι ο Γανυμήδης.

Οι βουλευτές είναι σοφοί, είναι προηγμένης αισθητικής και εκλεκτικής αντίληψης των πραγμάτων, και συχνά πυκνά οργίζονται με τον αμόρφωτο λαό που πιστεύει ότι δεν είναι σωστό να βγαίνουν εν δήμω τα εν οίκω και να παίρνουν και τη μορφή νομοθετήματος.

Μάλιστα πολλοί εξ αυτών -οι λεγόμενοι «ημιαλάθητοι»- είναι σίγουροι, και το διακηρύσσουν κιόλας, ότι αυτός ο πέτρινος λαός (πέτρα γαρ ο λάας) δεν είναι ακόμα προετοιμασμένος να καταλάβει και να δεχθεί όλη αυτή τη γανυμήδεια ισορροπία του κόσμου. Δεν είναι ακόμα ώριμος, που σημαίνει «τόσο ώριμος που να σαπίσει».

Θα χρειαστούν ακόμα χρόνια πολλά, μετάλλαξη των αιωνίων παρεξηγήσεων και αρκετή νομοθετική νουθεσία εκ μέρους του Κοινοβουλίου.

 Η νέα προοδευτική μας φορεσιά θα χρειαστεί αρκετές μεταποιήσεις: το άρθρο 21 παραγρ. 1 του συντάγματος («Η οικογένεια ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του έθνους...»), τα άρθρα 1350, 1367, 1446 και 1493 του οπισθοδρομικού Αστικού Κώδικα καθώς και τα επίσημα πλην απαρχαιωμένα λεξικά στο λήμμα «γαμέω-ώ» και στο λήμμα «ομοφυλοφιλία».

Πολλά δεινά μπορεί να συμβούν σε μια κοινωνία (« ...κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει» κατά τον Σοφοκλή), ωστόσο το πρώτο που θα ‘πρεπε να προβληματίζει μέχρι στιγμής αυτό το κοινοβούλιο είναι ότι ο Γανυμήδης συγκεντρώνει με τις σπρωξιές το «προοδευτικό» 52%, ενώ ο «Ερμής» του έξω κόσμου πάνω από 70, μπορεί και 80, και καλό θα ήταν ένα (δημοκρατικό) δημοψήφισμα…

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018 17:18

Ο βόθρος του Θαλή

Ξέραμε μέχρι τώρα ότι ένα σοφό και οργανωμένο κράτος πρώτα προσπαθεί να τακτοποιήσει τα γήινα θέματά του και μετά μπορεί να του έρθει η όρεξη (θα λέγαμε και η ευχέρεια) να ασχοληθεί με τα ουράνια, εξού και μόνο υπερδυνάμεις έχουν μέχρι στιγμής κατακτήσει τη διαστημική τεχνολογία.

Εμείς δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε ένα απλό και λειτουργικό ηλεκτρονικό εισιτήριο των μέσων μαζικής μεταφοράς πρωτευούσης, και μας έπιασε η σφοδρή επιθυμία να κατακτήσουμε το διάστημα παράγοντας μικροδορυφόρους σε συνεργασία (άγνωστο ποιας μορφής) με γερμανικούς οίκους και στέλνοντάς τους στο υπερπέραν.

«Κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες».

Καλές είναι οι φιλοδοξίες, αλλά πρέπει να πατάνε κάπου.

Η εθνική αυτή πρεμούρα, για να μην πω αβελτηρία, μου θύμισε το περιστατικό με τον Θαλή τον Μιλήσιο, όπως μας το μαρτυρεί ο Διογένης ο Λαέρτιος:

Ο Θαλής βγήκε από το σπίτι του μαζί με μια γριά και κατευθυνόμενος προς το σημείο όπου θα έκανε αστρονομικές παρατηρήσεις, σκόνταψε, έπεσε σε ένα λάκκο (βόθρο τον αποκαλεί το αρχαίο κείμενο) και χτύπησε κιόλας.

Όταν βόγκηξε, η γριά του είπε εκείνο το μνημειώδες, «Εσύ Θαλή μου μελετάς τ’ αστέρια του ουρανού, και δεν είδες κοτζάμ βόθρο μπροστά στα πόδια σου;».

Σημειωθήτω ότι συζητάμε για τον σοφό των σοφών, που κάποιοι λένε ότι είχε παρατηρήσει μέχρι και τη λόξωση του ζωδιακού κύκλου (!).

Και θα μπορούσαμε βέβαια να συγχωρήσουμε όλο αυτό το σκηνικό της εξερεύνησης του διαστήματος και να το εντάξουμε στις αγαθοφιλόδοξες προθέσεις της κυβέρνησης, όχι όμως και τα όσα διαδραματίστηκαν γύρω και με αφορμή το φαινόμενο, και αποτελούν ελληνικές επιπλοκές και παθογένειες.

Ο λόγος για την παραίτηση Κριμιζή, διεθνούς φήμης αστροφυσικού και ακαδημαϊκού, και για τις εκνευριστικές αντιδράσεις της κυβέρνησης στη σύνθεση και τη λειτουργία θεσμικών οργάνων (ΕΛΔΟ), της κυβέρνησης η οποία έχει αποδείξει μέχρι σήμερα (όρα και τηλεοπτικές άδειες και ΕΣΡ) ότι έχει αλλεργία με τις ανεξάρτητες αρχές, αρέσκεται να περνάει τα σύνορά της και να τις καπελώνει.

Και όμως, οι ανεξάρτητες αρχές είναι, όπως έχουν διαμορφωθεί τα νέα ήθη και τα δεδομένα της τεχνολογίας, το ισχυρότερο και το πλέον απαραίτητο «συνταγματικό» εργαλείο του κράτους.

Το κράτος με την αλαζονεία του, με τις μικροπολιτικές του σκοπιμότητες και τις κομματικές του χειροπέδες πολλές φορές δεν είναι σε θέση να προστατέψει αμερόληπτα κάποια από τα δικαιώματα των πολιτών.

Προς τούτο, το σύνταγμα πολύ σοφά και αρκετά προοδευτικά έχει αναγνωρίσει και οριοθετήσει τις πέντε μεγάλες ανεξάρτητες αρχές (Προσωπικά δεδομένα, απόρρητο επικοινωνιών, συνήγορο του πολίτη, επιτροπές αγοράς και ενέργειας και το ΕΣΡ), οι οποίες έχουν διοικητική, κανονιστική και δημοσιονομική ανεξαρτησία, είναι (ή τουλάχιστο πρέπει να είναι) αποκομμένες από τον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό και προσφέρουν ύψιστες υπηρεσίες στη δημοκρατία.

Η κυβέρνηση οφείλει να τις έχει περί πολλού και καλό θα ήταν το επόμενο σύνταγμα να καθορίσει (όχι πλέον περιοριστικά), ότι μπορούν να ιδρύονται και άλλες στο μέλλον, ανάλογα με τις ανάγκες της κοινωνίας και την αδήριτη εξέλιξη.

Το κράτος πρέπει να αντιληφθεί ότι ισχυροποιείται όχι όσο συγκεντρώνει, αλλά όσο εκχωρεί εξουσίες, και να μην ξεχνάει, με αφορμή το άρθρο, ότι μπροστά του θα καραδοκεί πάντα ή ένας λάκκος ή ένας βόθρος…

Η δημοκρατία, προκειμένου να λύσει σοβαρά κοινωνικά θέματα μέσω της πολιτικής, έκανε εξαρχής μια αναγκαία και ικανή μαθηματική υπόθεση: θεώρησε ότι ο κάθε πολίτης έχει συντελεστή βαρύτητας τη μονάδα. Όσο σπουδαίος δηλαδή και να είναι κάποιος, μετράει στον πολιτικό στίβο σαν μία μονάδα, μια ψηφίζουσα ψυχή και τίποτα παραπάνω.

Αυτό εξασφαλίζει πράγματι την πολιτική ισότητα από άποψη δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και την αδιακρίτως ίση αντιμετώπιση των πολιτών.

Εντούτοις, ήδη από την πρώιμη εποχή των ιδεαλιστών φιλοσόφων (Πυθαγόρας, Πλάτων κλπ) ηγέρθη θέμα με την αξιακή διαστρωμάτωση της πολιτείας, γεγονός που απομάκρυνε αυτούς τους φιλοσόφους από τις αρχές της δημοκρατίας.

Οι ειδήμονες και οι επαΐοντες, τουτέστιν οι γνώστες και επιστήμονες επί διαφόρων θεμάτων, είναι απαραίτητοι για τη λειτουργία της πολιτείας και επανδρώνουν ειδικές θέσεις. Είναι άνθρωποι που έχουν μελετήσει ειδικά θέματα και δικαιούνται να έχουν επ’ αυτών γνώμη και αξιολογική κρίση.

Και εδώ είναι που αρχίζει το πρόβλημα.

Η αξία ενός ανθρώπου ή ενός πράγματος (εκ του άγω= οδηγώ) είναι το μετρούμενο βάρος του, η τιμή του. Αυτή την αξία μπορούν να τη μετρήσουν και να την ανακηρύξουν εμπειρογνώμονες, όχι όμως ο χύδην λαός.

Το κακό βέβαια είναι ότι τα πάντα υπόκεινται σε μια ανεύθυνη και αναρμόδια λαϊκή κρίση.

Ο πολύς λαός αξιολογεί και ψέγει ειδικά και ευαίσθητα θέματα ελαφρά τη καρδία, πεπεισμένος από το πλέγμα του πολιτικού δικαιωματισμού, και παρακινούμενος από τη δημοσιογραφική ασυδοσία, καθώς και τα ηλεκτρονικά μέσα της κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτά τα τελευταία έχουν εκβαρβαρίσει τη δημοκρατία, και ποιος να το περίμενε. Έχουν δώσει δωρεάν βήμα σε κάθε φωνή. Θα το ξαναπούμε: ο «Ερμής σκαλίζεται πλέον σε κάθε είδους ξύλο». Όλοι κρίνουν τα πάντα χωρίς σεβασμό, χωρίς εξειδίκευση, αλλά και χωρίς αυτοκριτική. Και αυτό είναι αδύνατον χωρίς ειδικές γνώσεις.

Θα καταλάβει κανείς το μορφωτικό επίπεδο αυτών των ανθρώπων εάν δει τα κείμενα των σχολίων στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, και ειδικά τη σύνταξη και την ορθογραφία της ελληνικής γλώσσας.

Ο πολιτικός λαϊκισμός της κυβέρνησης ότι «οι πάντες κρίνονται» αδειοδοτεί όλο τον πληθυσμό να κρίνει τους πάντες, γιατρούς, διαιτητές, ιερωμένους, δικαστές, ζωγράφους, ποιητές. Όλοι, σχετικοί και άσχετοι, έχουν γνώμη για τα πάντα, κι όμως η σοφή ρίζα αυτής της λέξης είναι το ρήμα «γιγνώσκω». Αυτό είναι και η προϋπόθεση της γνώμης.

Είναι θέμα αισθητικής και αυτογνωσίας και πάνω απ’ όλα θέμα παιδείας.

Θα προσθέταμε, και θέμα πειθαρχίας. Αυτή η πειθαρχία είναι εσωτερική υπόθεση, και φαίνεται καθαρά και από τη μουσική αγωγή και ορθοφωνία.

Για παράδειγμα, ένα τυχαίο σύνολο μαθητών ή στρατιωτών που είναι υποχρεωμένο σήμερα να τραγουδήσει τον εθνικό ύμνο, προσφέρει σχεδόν πάντα ένα ακατανόητο και αξιοθρήνητο άκουσμα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι δεν θα δίσταζαν να έχουν άποψη κατά σπουδαίων μουσικών, ψαλτών και γενικά ανθρώπων της τέχνης, και μάλιστα να τη διατυπώσουν και εγγράφως.

Με όλα αυτά, και κυρίως με την κριτική ανεπάρκεια του κόσμου, βλέπουμε να παραγκωνίζονται μέχρι φυσικοί επιστήμονες και ακαδημαϊκοί, κι απ’ την άλλη να διασώζονται και να προβάλλονται οι επιπλέοντες φελλοί, προφανώς επειδή μόνο αυτοί είναι συμβατοί με τη γενική φελλότητα του κόσμου.

Η ζήλια, η έμφυτη ελληνική διχόνοια (που έχει επισωρεύσει τόσα δεινά στην πατρίδα), αλλά κυρίως το έλλειμμα υψηλής παιδείας καθιστούν αυτή την περιπέτεια της αξίας δυστυχώς ελληνική υπόθεση, σε μια χώρα που μεσουράνησε κάποτε με τη σκέψη, με την τέχνη και με την αισθητική.

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018 12:24

Εφόδια για το μέλλον

Στις αρχές του 1977, με το απριλιανό πραξικόπημα πίσω μας, με το θέμα της μοναρχίας λυμένο και με την είσοδο της χώρας σε μια περίοδο κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μισού αιώνα, εκδόθηκε ένα βιβλίο με τον τίτλο «Οι μνηστήρες της εξουσίας».

Σε αυτό ο δημοσιογράφος Σταύρος Ψυχάρης, παρουσιάζει τις συνεντεύξεις επτά διάσημων τότε πολιτικών (Αβέρωφ, Ηλιού, Μαύρος, Παπαληγούρας, Παπανδρέου, Ράλλης και Φλωράκης) που σημάδεψαν την εποχή τους και που ο ένας εξ αυτών κατάφερε να οδηγήσει τη μνηστεία σε μακροχρόνιο γάμο.

Θέλησα να σχολιάσω το βιβλίο όχι για να εκθειάσω την πολιτεία αυτών των «μνηστήρων», που υπήρξαν πράγματι άνθρωποι μεγάλου πολιτικού και ηθικού αναστήματος, όσο για να υποσημειώσω κάποια από τα λεγόμενά τους, που αποτελούν ενδιαφέρουσα έως προφητική πολιτική παρακαταθήκη.

Ο Ράλλης ένας άνθρωπος της προσφοράς και του καθήκοντος.

Ο Παπανδρέου ένας πεισματάρης της αλλαγής.

Ο Αβέρωφ ένας ευγενής, ένας ιππότης, που στον ελεύθερο χρόνο του ασχολείται με τη γη και γνωματεύει ότι «όταν καλλιεργείς τη γη μιλάς με το Θεό».

Σε σχετική ερώτηση περί πολιτικής ρητορείας απαντά «δεν έχει και πολύ μεγάλη αξία η ευγλωττία. Σημασία έχει το τι λες».

Ο Ηλίας Ηλιού, με ένα βίο πλούσιο σε εμπειρίες και αντιφάσεις, θα τολμήσει από τότε, όντας μαρξιστής, να απορρίψει την κομμουνιστική πρακτική, και βέβαια η ιστορία θα τον δικαιώσει.

Όταν ρωτήθηκε πώς άντεξε στις διάφορες εξορίες ομολόγησε ότι είναι εκπληκτική πολλές φορές η αντοχή και η αντίσταση του ανθρώπου στις κακουχίες, και θυμήθηκα το Μίκη Θεοδωράκη, που το ‘46 - ‘47, κυνηγημένος, βαριά άρρωστος κι από εξορία σε εξορία κατάφερε να γράψει 61 (!) συμφωνικά έργα.

Στη συνέχεια, θα μας απασχολήσει ο Γεώργιος Μαύρος ένας άνθρωπος με μεγάλο απόσταγμα πολιτικής σοφίας, άσχετα με το ότι οι συγκυρίες δεν του επέτρεψαν να προβληθεί.

Θεωρούσε απέραντη τη σοφία του λαού και αντιμάχονταν την απλή αναλογική γιατί κονιορτοποιεί τις πολιτικές δυνάμεις ιδιαίτερα τις δημοκρατικές, και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.

Σχετικά με την Τουρκία -και για να δούμε ότι επί πενήντα χρόνια τίποτα δεν έχει αλλάξει- λέει επί λέξει : «Η Τουρκία με βία κατέλυσε την ανεξαρτησία της Κύπρου και απειλεί το Αιγαίο. Με τόσο βεβαρημένο ποινικό μητρώο κατάφερε να δημιουργήσει συμπάθειες στην Ευρώπη και στην Αμερική ακόμα, ύστερα από την επίσκεψη Ετσεβίτ και την «περίεργη» απόπειρα δολοφονίας του που κινητοποίησε όλα τα μέσα ενημέρωσης...»

Σε κάποιο σημείο λυπάται το Ράλλη που καθιέρωσε μεν τη δημοτική, όμως δεν κατάφερε να θεσμοθετήσει το μονοτονικό (πράγμα που έγινε 4 χρόνια αργότερα επί Παπανδρέου και η ιστορία απέδειξε ότι ήταν θετικό μέτρο παρά τις λόγιες ενστάσεις).

Πίστευε, ότι ο δημόσιος τομέας και η Κυβέρνηση θα πρέπει να στελεχώνονται από τους πρώτους πολίτες της χώρας και προσθέτει ότι η δημοκοπία και η τεχνητή έξαψη των μαζών βλάπτει σοβαρά τη δημοκρατία.

Ο Παναγιώτης Παπαληγούρας, ένας ρεαλιστής πολιτικός, πίστευε ότι «η πολιτική είναι συνεχής αγώνας και ποτέ νίκη» και ότι «πολλές φορές τον πολιτικό δεν τον κατανοούν, πάντοτε από δική του υπαιτιότητα(!)».

Βασική του αρχή και στόχος ήταν η δημιουργία των προϋποθέσεων της συμμετοχής του λαού στα αγαθά του πολιτισμού και η εξύψωση της ποιότητας της ζωής, που μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί το ευγενέστερο δόγμα της πολιτικής και τη λυδία λίθο της σπουδαίας αυτής ενασχόλησης.

Σήμερα οι πλείστοι των πολιτικών είναι ευτυχείς όταν ευτυχούν οι αριθμοί αντί των πολιτών.

Όταν τέλος ρωτήθηκε για τον διεθνή φιλελληνισμό απάντησε με πικρή σοφία: «Οι Έλληνες πρέπει να πάψουν να πιστεύουν ότι υπάρχει οιοσδήποτε λαός ο οποίος θα αναλάβει εργολαβικά την προστασία των συμφερόντων τους»!

Καλή είναι η πρόσφατη βερμπαλιστική στήριξη των ελληνικών θέσεων από την ΕΕ, γίνεται όμως υπό το βάρος της μνήμης των όσων έγιναν από τους Ιταλογάλλους και Ρώσους στη Μικρασιατική καταστροφή το ‘22, από τη γνώμη των Άγγλων στη διάσκεψη των Παρισίων το 1922 («να αποκατασταθεί η ιστορία και η ένδοξος πρωτεύουσα της Τουρκίας, η Κων/πολη»), από τους Αμερικάνους στο Απριλιανό πραξικόπημα, από το ΝΑΤΟ στον Αττίλα του ‘74 , και πάει λέγοντας...

Αυτά, επειδή η ανάγνωση της ιστορίας με οποιαδήποτε μορφή παρέχει εφόδια για την πορεία προς το μέλλον.

Τρίτη, 08 Μαΐου 2018 18:13

Σκουπίδια

Η τηλεόραση αποτελεί διαχρονικά ένα αποτελεσματικό μέσο βάναυσου εκβαρβαρισμού και ευνουχισμού του πολίτη και αλλοίωσης της πολιτιστικής του ταυτότητας.
Πρόκειται για έναν ορισμό αρκετά επιεική, αν σκεφτούμε ότι όλο τον πολιτισμό που αποκτήσαμε επί χιλιάδες χρόνια με τον λύχνο, με τις παροιμίες του παππού, με τα νυχτέρια, με τα παραμύθια και τα πανηγύρια, τον απωλέσαμε μέσα σε πενήντα χρόνια με μια οθόνη.
Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (κι αυτών στα κρατικά κανάλια) απουσιάζουν εκκωφαντικά εκπομπές της τέχνης, της ιστορίας, της επιστήμης και του πολιτισμού.
Το δόλιο σκεπτικό αυτών που καθορίζουν τα θεώμενα και κινούν τα τηλε-νήματα είναι το εξής: όσο τους ταΐζουμε σκουπίδια, τόσο θα κάθονται ήσυχα στον καναπέ και λοβοτομημένοι, χωρίς εξάρσεις και αναζητήσεις. Καλανάρχης και σκουπιδοφάγος γίνονται έτσι σιγά-σιγά ένα «ερωτικό» ζευγάρι, μια σχέση αμφίδρομη. Ο ένας έχει ανάγκη τον άλλο.
Κριτική, φιλοσοφικές συζητήσεις, ιστορία, αρχαιολογία, γλώσσα, ποίηση, αρχαίο θέατρο, όλα τα σπουδαία πεδία απουσιάζουν προκλητικά από ένα παντοδύναμο μέσο, που χωρίς να το υποψιάζεται και το ίδιο, είναι ο διαμορφωτής γνώμης και γλώσσας και ο κοινότατος παιδαγωγός του κόσμου.
Λέμε «γλώσσας», και αυτή είναι η πρώτη επίπτωση. Ακούει για παράδειγμα ένας νέος που δεν έχει εξοικειωθεί με τις δοτικές, δημοσιογράφους, βουλευτές, καθηγητές, τους πάντες, να εκστομίζουν τον περίεργο σολοικισμό «εν μία νυκτί»!
Έχουμε όμως σάλτσες και μαρένγκες επιστημονικές και επί εικοσιτετραώρου βάσεως, πολιτικές απολογίες επί παντός πρακτέου (και κυρίως μη πρακτέου), σαχλά παιχνίδια που υποχρεώνεσαι να βρεις με δύο νότες, ένα «αριστούργημα» της νέας ελληνικής μουσικής πανδαισίας, χαζά και ψυχοφθόρα παιχνίδια της τύχης, παιχνίδια σπουδαίων ερωτήσεων υψηλού μορφωτικού επιπέδου του είδους «πόσα χρυσά σακάκια είχε ο Έλβις» ή «πόσους γάμους έκανε η Κόλινς», αστρολογία, μόδα και κουτσομπολιό με τις ώρες και παιχνίδια επιβίωσης για ματσούς και ηλίθιους.
Τα τελευταία μάλιστα τα είδαμε να «προαναγγέλλονται», και λόγω τηλεθέασης να «επισκοπούνται» κιόλας σε ένα τόνο τόσο σοβαρό και περισπούδαστο που φέρνει γέλια και ταυτόχρονα μια βαθιά λύπηση.
Μεγάλα τα ερωτήματα, κοσμοϊστορικές οι εξελίξεις στη διαμορφωμένη Καραϊβική, και το πανελλήνιο περιμένει καθηλωμένο τον εισηγητή να αναγγείλει με ύφος οκτώ καρδιναλίων: «Ποιος άραγε θα φύγει απόψε;». «Η αποχώρηση του Σάκη μου έχει δημιουργήσει αυτοπεποίθηση». «Τι ήταν αυτό που έκανε τη Σούλα να βγει από τα ρούχα της;».
Σπουδαία εθνικά θέματα που απασχολούν μεγάλο μερίδιο του πληθυσμού (όπως δυστυχώς φαίνεται και από τις μετρήσεις της τηλεθέασης) και στην ουσία, ένας τηλεοπτικός σανός για την πνευματική διατροφή του.
Τώρα τελευταία έχουμε την ευτυχία να παρακολουθούμε νεαρούς, επιτηδευμένα αρρενωπούς πλην αργόσχολους, και καμία σχέση έχοντες με κείνο το «γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί», να ακκίζονται και να φλερτάρουν γλυκανάλατες «φαινομηρίδες» (οι μινιφορούσες της αρχαίας Σπάρτης) χωρίς σκοπό και χωρίς σενάριο, δηλαδή ο απόλυτος σανός επί οθόνης σε σχήμα κλειδαρότρυπας.
Αυτή είναι η τηλεόραση, που οι πλείστοι την ακριβοπληρώνουμε: σαχλαμάρες, κουτσομπολιά, πολιτική προπαγάνδα και ειδήσεις που στάζουν αίμα.
Απομένει ένας τομέας που εξυπηρετεί τον προσηλυτισμό του κέρδους. Είναι οι εμπορικές διαφημίσεις, τομέας που μέχρι σήμερα -πρέπει να ομολογήσουμε- η ελληνική έμπνευση και ευρηματικότητα είχε κοσμήσει με κάποια αριστουργήματα.
Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει σε όλες τις ομάδες των διαφημιζομένων προϊόντων. Τα σποτς λ.χ. των απορρυπαντικών (που είναι και εκ των παλαιοτέρων), των αυτοκινήτων, των Τραπεζών και του κρατικού τζόγου παραμένουν άθλια και ανούσια.
Πρόσφατα έχουν προστεθεί και τα ενεργειακά, ρεύματα και τηλεφωνίες.
Αφού μάλιστα δεν έχουν κάτι νέο και σπουδαίο να πουν και ταυτόχρονα μας έχουν πιει το μεδούλι, χωρίς να ελέγχονται από καμιά αρχή (!), το’ χουν ρίξει στη διαφημιστική... φιλοσοφία: Ποιοι είμαστε, πόσο είμαστε διατεθειμένοι να προχωρήσουμε στη ζωή, πόσο μας δικαιώνουν οι επιλογές μας και άλλα τέτοια ένοχα και συνταρακτικά, για να καταλήξει απροσδόκητα το σποτ ότι υπάρχει μια εταιρία που μας νοιάζεται και μας φροντίζει, και δεν είναι άλλη από αυτή που μας πίνει το αίμα, όχι με καλαμάκι αλλά με οπτική ίνα.
Είμαστε ή δεν είμαστε για κλάματα...;

Τετάρτη, 02 Μαΐου 2018 19:55

Οι αίγες του Αιγαίου

Όλα τα μέσα αυτό τον καιρό αναλώνονται σε εκτενέστατες αναφορές και συζητήσεις για τις θρασύτατες προκλήσεις της Τουρκίας και τις ιμπεριαλιστικές της επιδιώξεις, αλλά δεν ακούσαμε μέχρι τώρα σοβαρές αναλύσεις των δεδομένων και των διεθνών συνθηκών που θα φωτίσουν το θέμα.
Η έξαψη και η αλλοπρόσαλλη διάθεση του Τούρκου προέδρου μπορεί, ως ελέχθη, να δείχνει κάποια ψυχική διαταραχή, ωστόσο συνολικά η Τουρκία επί σχεδόν εκατό χρόνια έχει έναν αταλάντευτο στρατηγικό στόχο: όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, θεωρεί ελλιπή και ασαφή τη συνθήκη της Λοζάνης της 24ης Ιουλίου 1923, άρα και την Ελλάδα χωρίς τίτλους κυριότητας σε κάποια σημεία στο Αιγαίο, και παραβιάζει συνεχώς και με κάθε τρόπο τα ανατολικά σύνορα, γιατί πιστεύει ότι η Ελλάδα απέκτησε το Αιγαίο με έκτακτη χρησικτησία.
Τι είναι αυτή η χρησικτησία; Διαβάζουμε σχετικά στον Αστικό Κώδικα (άρθρ. 1045): «ο επί εικοσαετίαν έχων είς την διανοία κυρίου (animus domini) νομήν αυτού πράγμα κινητόν ή ακίνητον γίνεται κύριος». Αυτό βέβαια σημαίνει ότι επί εικοσαετίαν δεν προσβάλλεται.
Και στο άρθρο 981 λέει ότι «η νομή χάνεται μόλις παύσει η φυσική εξουσία επί του πράγματος».
Εμείς οι Έλληνες βέβαια είμαστε κύριοι των νήσων με τίτλους, καθότι στη Λοζάνη ορίσθηκε ότι «επικυρούται η ελληνική κυριαρχία επί των νήσων του Αιγαίου (εννοείται όλων) πλην Ίμβρου και Τενέδου που παραμένουν εις την Τουρκίαν με εγγυήσεις αυτόνομης διοίκησης», πράγμα που επίσης καταστρατηγήθηκε από τους γείτονες.
Όλες πάντως οι διατάξεις του Αστικού Κώδικα (και φαντάζομαι ότι ισχύουν αναλογικά και στο Διεθνές Δίκαιο), είτε πρόκειται για πλήρη κυριότητα είτε για έκτακτη χρησικτησία, εννοούν και οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κύριος είναι επιφορτισμένος και με υποχρεώσεις, όπως η συνεχής επιμέλεια, η οριοθέτηση, η καταμέτρηση, η φύλαξη, η (αν)οικοδόμηση και γενικά η εποπτεία και επίβλεψη της ιδιοκτησίας προκειμένου να υπάρξει προστασία από κακόπιστους εισβολείς.
Ο Τούρκος είναι σήμερα ένας τέτοιος κακόπιστος εισβολέας και με ψευτονομικά και διπλωματικά τερτίπια ενοχλεί για να υπενθυμίζει διαρκώς με την παρουσία του, τις καταχθόνιες και ιδίως τις υποχθόνιες διεκδικήσεις του.
Δημιουργεί με έντεχνο τρόπο τετελεσμένα (de facto) προς ένα μακροχρόνιο στρατηγικό στόχο. Παίζει με τις συμμαχίες, και σχεδιάζει μεγάλες στρατηγικές επενδύσεις.
Είναι προφανές βέβαια, ότι το θέμα δεν είναι μόνο τι κάνει η Τουρκία αλλά και τι κάνουμε εμείς.
Όλη η ζωή μας -και η περασμένη αλλά προπαντός η μελλούμενη- είναι αυτή η θάλασσα. Η θάλασσα της απέραντης ιστορίας και του πολιτισμού. Η θάλασσα, που μαζί με τα μικρασιατικά παράλια (!) αφύπνισε και παιδαγώγησε την ανθρωπότητα.
Όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα δυστυχώς κεντρομόλησαν θανάσιμα, και αφήσανε τις «αίγες» του Αιγαίου να τις λιγουρεύεται ο εξ ανατολών λύκος.
Το αρχιπέλαγος είναι η «κυρίως Ελλάδα», κι αυτό δεν το έχει κατανοήσει καμιά κυβέρνηση μέχρι σήμερα.
Άκουσα στο ραδιόφωνο κάποια απ’ αυτές τις μέρες μια συνέντευξη κάποιου κ. Φενέκου, αν θυμάμαι καλά, ναυάρχου σε αποστρατεία. Είπε με πολύ απλό και σοφό τρόπο αυτά που λέει ο Αστικός Κώδικας και που είναι τα αυτονόητα. Όταν έχεις περιουσίες, όπως οι χιλιάδες τα νησιά και οι βραχονησίδες μας, τα επιμελείσαι και τα φροντίζεις. Τα καταγράφεις, τα ονοματίζεις, τους βάζεις μια σημαία, τους χτίζεις και ένα πυργάκι και προσπαθείς να τα κάνεις, όσα από αυτά γίνονται λόγω συνθηκών, κατοικήσιμα.
Αλλιώς βρίσκονται έρμαια στις ορέξεις κάθε κακόπιστου και κακόβουλου εισβολέα.
Το αντίθετο της φροντίδας είναι η ακηδία, και να θυμίσουμε ότι η ακηδία είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα ...

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018 15:31

Σύμφωνα αντιβίωσης

Γράφαμε προχθές για τα εγκλήματα του αναρχισμού και ότι είναι πολύ πιθανό η γενεσιουργός τους αιτία να σχετίζεται με την πολιτική αδικία.
Σήμερα θα μας απασχολήσει το κοινό ποινικό έγκλημα και θα προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε τις αιτίες του.
Η κατάσταση είναι εκρηκτική και φαίνεται ότι δεν είναι πλέον αναστρέψιμη.
Εγκλήματα κάθε τύπου και επινόησης και με μια συχνότητα ανησυχητική. Ληστείες, φόνοι, κλοπές, απάτες, εγκαταλείψεις τέκνων, θανατώσεις βρεφών, ξυλοδαρμοί, εκφοβισμός, βιασμοί, ναρκωτικά, μαστροπεία, προστασίες, ψευδομαρτυρίες και τόσα άλλα, που μόνο ο έκπτωτος άνθρωπος απ’ όλα τα έμβια όντα μπορεί να διανοηθεί και να διαπράξει.
Και γεννάται το ερώτημα: τι φταίει για όλο αυτό το κατάντημα; Η πλημμελής αστυνόμευση; Οπωσδήποτε όχι, και μάλιστα αυτή μπορεί να έχει και τα αντίθετα αποτελέσματα.
Ο οικονομικός μαρασμός; Βεβαιότατα όχι. Η κοινωνία αυτή έζησε καιρούς των ξεριζωμών, των πολέμων και της απόλυτης φτώχειας χωρίς να αυξηθεί η εγκληματικότητα. Το αντίθετο μάλιστα.
Ο συγχρωτισμός με αλλοεθνείς παραβατικούς; Ελάχιστη η επίδραση, δεδομένου ότι η ράτσα μας έχει την αιώνια ικανότητα να επηρεάζει και να επιβάλλεται.
Μα τότε τι μπορεί να ευθύνεται;
Η στήλη θα διακινδυνεύσει μια γνώμη, με τη βεβαιότητα ότι θα γίνει αντιπαθής στους περισσότερους αναγνώστες.
Η αιτία όλης της εγκληματικότητας βρίσκεται εν πολλοίς στην ιδέα που έχει η σύγχρονη κοινωνία για το γάμο και τα όσα αγαθά παράγει αυτός ο θεσμός.
Οι αιτίες των πραγμάτων είναι ρίζες βαθιά χωμένες που πρέπει πολλές φορές να σκάψεις για να τις αποκαλύψεις.
Οι νεαροί που συνιστούν άγριες συμμορίες μέσα κι έξω από τα σχολεία τους, υπό τα απαθή βλέμματα των δασκάλων τους, κάποιοι διεστραμμένοι που ασελγούν σε βρέφη, οι νεαροί βλαστοί που σιδέρωναν τις προάλλες τη γριούλα για να τις πάρουν πενήντα ευρώ, όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι δεν άκουσαν ποτέ έναν καλό λόγο μέσα στο σπίτι τους, δεν ένιωσαν ένα χάδι μέσα στην ανθρώπινη φωλιά, και ίσως να μην είχαν την ελάχιστη τύχη να ζήσουν μέσα σε τέτοια φωλιά από τα γεννοφάσκια τους.
Όλα ξεκινούν από την έκπτωση των ηθών και τον εξοβελισμό της «ιερής» παράδοσης.
Ο γάμος δεν είναι μπανάλ, δεν είναι μια σχέση που να τη βάζουμε τόσο εύκολα στο ανατομείο της αμφισβήτησης.
Είναι μια σχέση σοβαρή, που εξυπηρετεί τη φυσική αναγκαιότητα και συνήθως την ξεπερνάει. Είναι, όπως σοφά έχει τεθεί από την εκκλησία, μυστήριο, και μυστήριο σημαίνει ότι σιγοκλείνω τα μάτια και το αποδέχομαι, απλά γιατί το έχω ανάγκη, κι ας μην το ξέρω.
Ως μυστήριο πρέπει επίσης να έχει και έναν θεσμοθετημένο τύπο. Ο τύπος είναι «υποστατική» ανάγκη, είναι τα ρούχα της ουσίας, και η ουσία είναι ξεδιάντροπο και χυδαίο να περιφέρεται γυμνή.
Ο γάμος είναι μια «ομόρρυθμη εταιρία αγάπης και κατανόησης», και όπως είναι γνωστό, σ’ αυτή την εταιρία οι εταίροι τα κέρδη τα μοιράζονται, ενώ για τις ζημιές ευθύνεται ο καθένας εις ολόκληρον...
Κι όμως τείνει να περιπέσει γενικώς σε ένα σύμφωνο αντιβίωσης, αντί συμβίωσης.
Οι «προοδευτικές» κυβερνήσεις συναγωνίζονται σήμερα ποια θα απλοποιήσει τα πράγματα αφαιρώντας όλες τις υποχρεωτικότητες, όλους τους νομικούς τύπους και όλη την παράδοση, βαφτίζοντας όλη αυτή την κατεδάφιση νεωτερισμό.
Ο άνθρωπος είναι σήμερα αυτεξούσιος, αυτοδημιούργητος, αυτοπροσδιοριζόμενος, με πολλά σύγχρονα αυτο-δικαιώματα και ελάχιστες υποχρεώσεις.
Οι μαΐστορες της προόδου αμφισβητούν πανάρχαιους δοκιμασμένους θεσμούς, ορκίζονται στο... φιλότιμό τους και δηλητηριάζουν με κάθε παρέμβασή τους το σύστημα της εκπαιδευτικής αγωγής. Στάγδην, που σημαίνει αργά και σταθερά.
Σκοτώνουν σημαίες, εικόνες, προσευχές και παραμύθια. Σκοτώνουν με τον τρόπο τους και το βασικό κύτταρο της κοινωνίας, και βάζουν μικρά παιδιά σε διλήμματα αυτογνωσίας και ζωώδους ελευθερίας.
Η οικογένεια είναι ήδη ένας θεσμός απεχθής. Η εικόνα με τους δύο γονείς, την γιαγιά και τα παιδιά «ως νεόφυτα ελαιών κύκλω της τραπέζης» (Ψαλμός 127) για να φάνε όλοι μαζί μεσημεριανό, έχει ήδη γίνει delete.
Με την ευκαιρία της εθνικής εορτής να μην ξεχάσουμε τα «Φίλεια» πυρά σύμπαντος του «Δήμου» που θέλουν να μας πείσουν ότι η εκκλησία πολέμησε την Επανάσταση και εμάς μας απελευθέρωσαν οι Αλβανοί (....).
Όλοι οι γείτονές μας προσπαθούν να φτιάξουν εθνική συνείδηση εκ του μηδενός, και ‘μείς πάμε να γκρεμίσουμε με επιστημονικό (!) τρόπο ό, τι έχει απομείνει.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών το βλέπομε διάφανο στα καθημερινά δελτία των ειδήσεων...

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018 15:50

Οι πολιτικές τύψεις

Η βία, είναι γνωστό, φέρνει βία, και η αδικία γεννάει οργή.

Το έγκλημα είναι αρχήθεν συνυφασμένο με την ανθρώπινη ζωή και τη λειτουργία της κοινωνίας.

Θα περίμενε βέβαια κανείς μετά από τόσα κοινωνικά συστήματα, μετά από τόση πνευματική (;) καλλιέργεια και τόση άπλετη διάδοση της γνώσης να μειώνεται το έγκλημα, όμως αυτό ζει και βασιλεύει με διάφορες μορφές και ταλανίζει την ανθρωπότητα.

Το «έγκλημα» πάντως, εκ του εγκαλέω σημαίνει στην ελληνική αλλά και σ’ όλες τις συγγενείς γλώσσες (crime και crimine από το λατινικό crimen) «κατηγορία» και «αιτίαση» και όπως είναι εμφανές προϋποθέτει την ύπαρξη έννομης κρατικής δομής και δικαστικού συστήματος που επιβάλλει τις σχετικές τιμωρίες.

Υπάρχουν πολλών ειδών εγκλήματα: είναι τα κοινά ποινικά εγκλήματα, τα φορολογικά εγκλήματα, τα πολιτικά εγκλήματα, τα εγκλήματα πολέμου, και το καθένα έχει τις ρίζες του και τις αιτίες του.

Στα πολιτικά εγκλήματα θα μπορούσαμε να κατατάξουμε και τα εγκλήματα των αναρχικών και των αντιεξουσιαστών, και μένει ακόμα μια κατηγορία, αυτή των χύδην τρομοκρατικών ενεργειών που έχει εξαπολύσει διεθνώς το ισλαμικό τζιχάντ κατά δικαίων και αδίκων.

Οι κυβερνήσεις, και στον ανασταλτικό τομέα αλλά κυρίως στον προληπτικό, έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την αυξανόμενη δραστηριότητα της εγκληματικότητας είτε αφορά έμμεσα τον κοινό ποινικό νόμο, είτε άμεσα τους αναρχικούς.

Τι είναι όμως αυτός ειδικά ο αναρχισμός;

Όλα ξεκίνησαν περίπου την εποχή της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης του 1789, που διακήρυξε την ανάγκη στήριξης των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων και παράλληλα ευνόησε τη σύσταση ισχυρής κρατικής εξουσίας με δημοκρατικό μανδύα.

Κάποιοι ιδεολόγοι δεν είδαν με καλό μάτι αυτές τις κοσμοϊστορικές εξελίξεις και πρωτοστάτησαν σε μια κίνηση αναρχισμού, θεωρώντας ότι η νεοσύστατη αστική τάξη περιορίζει βασικά και αναφαίρετα ατομικά δικαιώματα των πολιτικά αδυνάτων.

Ο πρώτος θεωρητικός του ήταν ο Άγγλος Γουλ. Γκόλντγουιν (1756 - 1836). Πίστευε, ότι το κράτος αναιρεί στην πραγματικότητα την ελευθερία των οικονομικώς ασθενών πολιτών.

Ο Γερμανός Μαξ Στίρνερ (1806 - 1856) ήταν δριμύτερος. Έλεγε ότι ο άνθρωπος και το κράτος είναι μόνιμοι εχθροί, κάτι που η ιστορία απέδειξε ότι δεν είναι και τόσο λάθος.

Ακολούθησαν έτεροι διαπρεπείς και ευγενείς ιδεολόγοι, οι Γάλλοι Ελιζέ Ρεκλί (1830 - 1905) και ο Πέτρος Προυντόν (1809 - 1865), ο οποίος πίστευε ότι η ιδιοκτησία είναι κλοπή (!), και οι Ρώσοι Μιχ. Μπακούνιν (1814 - 1876) και Πέτρος Κροπότκιν (1842 - 1921).

Όλοι αυτοί και οι συνακόλουθοί τους αμφισβήτησαν τις παραδοσιακές πολιτειακές και κρατικές δομές και ήταν πεπεισμένοι ότι αντιτάσσουν την (έστω) παράνομη βία στη νόμιμη βία.

Συνδέθηκαν ιδεολογικά με τον Μαρξισμό, ωστόσο το θέμα μπέρδεψε μετά την επικράτηση της κομουνιστικής επανάστασης.

Πάντως ο αναρχισμός εξαρχής απέβλεπε σε ομαδικές κατά του κράτους εξεγέρσεις και όχι σε ατομικές και σποραδικές αποτρόπαιες ενέργειες.

Το θέμα όπως έχει εξελιχθεί μέχρι σήμερα είναι λεπτό και πολυσήμαντο.

Να θυμίσουμε ότι σχεδόν όλα τα συντάγματα, όλων των κρατών της σύγχρονης ιστορίας με τα ακροτελεύτια άρθρα τους νομιμοποιούν την ακραία βία σε εξαιρετικές περιπτώσεις έκπτωσης ή κατάλυσης των θεσμών και το μόνο που επικυρώνει αυτές τις ενέργειες είναι η καθολικότητά τους.

Ο αναρχισμός επιδίδεται σε εγκλήματα πολιτικής εκδίκησης, και το κακό είναι ότι έχει «ευγενείς» δικαιολογίες.

Στις ενίοτε θηριωδίες της κρατικής εξουσίας αντιτάσσει έκνομες πράξεις «κοινωνικής διόρθωσης», και το ότι παρατηρείται πολλές φορές μια περίεργη ραθυμία στην αντιμετώπιση τέτοιων πράξεων από πλευράς κράτους, σημαίνει πιθανότατα ότι αυτό το κράτος αδυνατεί να εξασφαλίσει κάποιες κοινωνικές ισορροπίες, και διακατέχεται από πολιτικές τύψεις.

Το θέμα, ξαναλέμε, είναι λεπτό και απαιτεί λεπτομερείς και απροκατάληπτες αναγνώσεις.

Στο κάτω-κάτω έχουμε μόνιμη υποχρέωση να αναζητούμε τις αιτίες των πραγμάτων, αλλιώς τα προβλήματα θα μένουν άλυτα εσαεί.

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018 16:06

Ξύπνα Θανάση

Λέγαμε τις προάλλες -έχουν βλέπεις και τα άρθρα τον συνειρμό τους- ότι στο ανώγειον της ανθρώπινης ευφυΐας βρίσκονται οι σκιτσογράφοι και μάλιστα αυτοί της πολιτικής επικαιρότητας.

Την ίδια στιγμή πήρα στην ηλεκτρονική μου αλληλογραφία από φίλο μια γελοιογραφία του Μητρόπουλου: Ο ένας δημόσιος υπάλληλος σκουντάει τον συνάδελφό του και του λέει: «Ξύπνα Θανάση, σχολάσαμε»!

Μέσα σε τρεις λέξεις όλη η κακοδαιμονία της δημόσιας διοίκησης για την οποία έχουν γραφτεί τόνοι υποδείξεων και μελετών, έχουν καταστρωθεί προγράμματα επί προγραμμάτων και έχουν γίνει ευχέλαια επί ευχελαίων.

Τρεις λεξούλες τόσο καλοβαλμένες που δεν χρειάζονται ούτε καν το σκίτσο για να εκφράσουν το συμβαίνον.

«Ξύπνα» που σημαίνει ότι βρίσκεσαι σε λήθαργο και συ και αυτοί που σου επιτρέπουν να το κάνεις επί πληρωμή, και «σχολάσαμε» στον αόριστο δηλαδή προ ώρας και τετελεσμένα. Ακόμα και το όνομα «Θανάσης» έχει τον συμβολισμό του, «που ‘σαι Θανάση», «ποιός Θανάσης» και στην κανονική του μορφή «Αθανάσιος» που σημαίνει αθάνατος, άτρωτος και αεί υπάρχων!

Λίγες μέρες μετά, έτυχε να παρακολουθήσω μια συνέντευξη, πάνω στους ίδιους προβληματισμούς, του γνωστού καθηγητή Παναγιώτη Καρκατσούλη, (που ως καθηγητής της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης έχει ενδελεχή γνώση πάνω σε αυτά τα θέματα) λαύρου εναντίον της ενεστώσας δημόσιας διοίκησης, μιας διοίκησης που παραμένει άθικτη επί δεκαετίες και έχει δικαίως γίνει το κόκκινο πανί της μνημονιακής διαπραγμάτευσης.

Τι είναι άραγε το Δημόσιο;

Ουδείς γνωρίζει μέχρι σήμερα τι είναι, πόσο ακριβώς είναι και τι έργο επιτελεί.

Δόθηκαν εντολές άνωθεν, να απογραφούν για άλλη μια φορά οι δημόσιες υπηρεσίες της χώρας, και μέχρι τη στιγμή που γράφεται το άρθρο έχουν απαντήσει δεκαεπτά (!) διευθυντές εκ των περίπου 1800 οργανισμών και νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου.

Εάν μάλιστα προσθέσουμε και τα εποπτευόμενα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (νπιδ) αντιλαμβανόμαστε ότι η Ελλάδα κλυδωνίζεται εν μέσω ενός ωκεανού δημοσίων υπηρεσιών και μάλιστα ωκεανού αχαρτογράφητου.

Βέβαια δεν είναι δίκαιο ούτε και εθνωφελές να ενοχοποιούνται συλλήβδην οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά αυτοί που τους διορίζουν, τους διοικούν και υποτίθεται τους οργανώνουν.

Το οργανόγραμμα είναι το «α» και το «ω» της δημόσιας διοίκησης, όπως και κάθε μεγάλης οικονομικής μονάδας.

Ποιοί είμαστε, πόσοι πρέπει να είμαστε, τι ακριβώς κάνουμε (κάποια στιγμή θα πρέπει να μπούμε και στον πειρασμό να δούμε αν το κάνουμε καλά βάσει προδιαγραφών) και τι πρέπει να πληρωνόμαστε.

Ο προαναφερθείς καθηγητής, επεσήμανε μεταξύ άλλων και το ότι ο κύριος όγκος του κυρίως δημοσίου, διεκπεραιώνει έγγραφα και αλληλογραφία. Ελάχιστες υπηρεσίες ως εκ της φύσεώς τους προσφέρουν πραγματικό και χειροπιαστό έργο.

Την ώρα που γράφεται το άρθρο ακούω να εξαγγέλεται η πρόσληψη 8116 μονίμων δημοσίων υπαλλήλων.

Και εννοείται ότι δεν μπορεί να σταματήσει η υγιής ανανέωση της δημόσιας διοίκησης, ωστόσο τι σημαίνει αυτό το «μονίμων»; Σε μια σύγχρονη και ευνομούμενη χώρα οι όροι «μόνιμος» και «εποχιακός» αποτελούν και οι δύο ύβρη προς την εργατική αξιοπρέπεια και το «καλώς έχειν» της πολιτείας.

Η διάκριση «αορίστου ή ορισμένου χρόνου» που ισχύει στον ιδιωτικό τομέα λειτουργεί κοντά εκατό χρόνια άψογα και απροβλημάτιστα και θα έπρεπε να την οικειοποιηθεί ένα έξυπνο σύνταγμα, για την περίπτωση των δημοσίων υπαλλήλων.

Αντ’ αυτού παρελαύνουν κάτι απερίγραπτες διατάξεις στο εν ισχύι σύνταγμα, όπως αυτή του άρθρου 103 παργρ. 4: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν». Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα!

Και βέβαια σ’ όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε και τη σύγχυση των εξουσιών. Είναι βαθιά και ανεξίτηλη παράδοση το να κρέμεται και να χειραγωγείται το κομμάτι της εκτελεστικής εξουσίας που είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι από την εκάστοτε νομοθετική, επί σκοπώ πρόσκαιρου κομματικού κέρδους και ποδηγεσίας ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού.

Τελικά, σκέφτομαι, μήπως θα ‘πρεπε να παραφράσουμε την προαναφερθείσα γελοιογραφία ως: «Ξύπνα Θανάση, σχολάσανε», και στο σκίτσο ο Θανάσης να μην είναι ο ένας εκ των δύο δημοσίων υπαλλήλων, αλλά ο καημένος ο Έλληνας που πληρώνει έναν σκασμό φόρους και περιμένει επί δεκαετίες το θαύμα;...

Η αρχαία ελληνική γραμματεία μάς έχει διασώσει σωρεία σοφισμάτων και γενικά ευφυολογημάτων που παρουσιάζουν μεγάλο ιστορικό και φιλολογικό ενδιαφέρον.

Τα σοφίσματα απαιτούν εξαιρετική ευφυΐα και τα συναντάμε κυρίως σε σοφιστές και φιλοσόφους.

Παίζουν με τις αμφισβητούμενες έννοιες των λέξεων, με τη σύνταξή τους, ακόμα και με τη στίξη τους.

Όλες σχεδόν οι απαντήσεις των μαντισσών που χρησμοδοτούσαν στα μαντεία (Πυθίες, Σίβυλλες κ.α.), άσχετα αν κρίνονται σήμερα επιστημονικά ως ιδιότητες του υποσυνειδήτου, όμως ήταν λεκτικά ευφυείς και συνήθως δυσανάγνωστες. Να μνημονεύσουμε τουλάχιστον δύο: την «ήξεις αφήξεις ουκ εν πολέμω θνήξεις» που έπαιζε με τη θέση του κόμματος, και την «Κροίσος Άλυν διαβάς μεγάλην αρχήν καταλύσει», και αντί να καταλύσει ο Κροίσος την Περσική, όπως υπέθεσε, κατελύθη η δική του, η Λυδία.

Τα σοφίσματα απετέλεσαν ίδιο αντικείμενο της λογικής, και ο πρώτος διδάξας ήταν ο Ζήνων ο Ελεάτης.

Ας μνημονεύσουμε δύο από αυτά, τον «Σωρείτη» και τον «Αντιστρέφοντα» (γνωστό και ως «δίκη του Ευάθλου»).

Το σόφισμα του Σωρείτη έχει ως εξής: Από ένα σωρό αν αφαιρέσουμε έναν κόκκο θα παραμείνει σωρός. Έτσι αφαιρώντας διαδοχικά φτάνουμε στους δύο κόκκους, οπότε αφαιρώντας τον ένα, έχουμε ένα σωρό αποτελούμενο από έναν κόκκο!

Το σόφισμα του αντιστρέφοντος έχει ως εξής: Ο Εύαθλος, μαθητής του σοφιστή Πρωταγόρα, πλήρωσε τα μισά δίδακτρα και υποσχέθηκε να πληρώσει τα άλλα μισά μόλις κερδίσει την πρώτη του δίκη. Επειδή όμως ο καιρός πέρναγε και δεν τα έδινε, ο Πρωταγόρας τον πήγε σε δίκη, λέγοντας: «Είτε κερδίσεις, είτε όχι πρέπει να με πληρώσεις. Εάν κερδίσεις, κατά τη συμφωνία μας, εάν όχι, κατά την απόφαση των δικαστών».

Και ο Εύαθλος απαντά: «Είτε κερδίσω είτε όχι, δεν σε πληρώνω. Εάν μεν κερδίσω, κατά την απόφαση των δικαστών, εάν δε χάσω, κατά τη συμφωνία μας»!

Εδώ θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και το περιβόητο σόφισμα του Επιμενίδη «περί ψευδομένου», που το μνημονεύει και ο Απόστολος Παύλος στο προς Τίτον: «Όλοι οι Κρήτες είναι ψεύτες και το μαρτυρεί ο προφήτης τους Επιμενίδης». Αφού όμως και ο Επιμενίδης είναι Κρητικός, δεν γνωρίζουμε αν η ρήση είναι αληθής ή ψευδής.

Γενικά υπήρχε σ’ όλη την τότε κοινωνία μια τάση για ευφυολογήματα.

Ο Αριστοτέλης, που του κατέδωσαν ότι πίσω του τον κατηγορούνε απάντησε: «Αν δεν είμαι παρών, τους επιτρέπω και να με μαστιγώσουν».

Κάπως έτσι αντέδρασε και ο κόσμος προς τη σοφιστεία του Κλαζομένιου φιλόσοφου Ερμότιμου (500 π.Χ.). Ελέγετο ότι μπορούσε με θαυματουργικό τρόπο να βγαίνει από το σώμα του, να πετάει, κι όταν επιστρέφει να διηγείται τα οραματισθέντα. Το αστείο είναι, όπως μας διηγείται ο Πλούταρχος, ότι οι εχθροί του, σε μια στιγμή που... είχε βγει από το σώμα του, το έκαψαν!

Το εντυπωσιακότερο όμως σόφισμα, που απεδείχθη και εθνικά χρήσιμο, είναι αυτό του σοφιστή Αναξιμένη του Λαμψακηνού, όπως γλαφυρά μας το περιγράφει ο Παυσανίας στα Ηλειακά Β.

Η Λάμψακος, μια ελληνική πόλη στην ασιατική ακτή του Ελλησπόντου απέναντι από την Καλλίπολη, μήδισε, και μάλιστα τη στιγμή που ο Αλέξανδρος συνένωνε τον ελληνικό χώρο κατά της Περσίας.

Ορκίστηκε λοιπόν να καταστρέψει ολοσχερώς τη Λάμψακο, όπως άλλωστε είχε κάνει και με τη Θήβα. Οι Λαμψακηνοί στέλνουν τότε τον Αναξιμένη να ικετεύσει για τη σωτηρία, προσπαθώντας να τον μεταπείσει.

Μόλις τον είδε ο Αλέξανδρος του λέει: «Ξέρω γιατί ήρθες και έχω ορκιστεί να κάνω ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα μου ζητήσεις».

Και η αυτόματη απάντηση του σοφιστή: «Βασιλιά, σου ζητώ να κατεδαφίσεις τη Λάμψακο και να πουλήσεις σκλάβους γυναίκες και παιδιά».

Ο νεαρός βασιλιάς έμεινε με το στόμα ανοιχτό και αναγκάστηκε, σαν μαλωμένο αγόρι, να ζητήσει συγγνώμη από τους Λαμψακηνούς!

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018 14:32

Ου φιμώσεις βουν

Στο «Δευτερονόμιο», το πέμπτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, φέρεται να λέει ο Μωυσής (στο ΚΕ,4) «ου φιμώσεις βουν αλοώντα» που στην κυριολεξία σημαίνει «μην το φιμώσεις το βόδι που σου αλωνίζει στάρι, αλλά άφηνέ το να ξεκλέβει καμιά μπουκιά».

Η μεταφορική βέβαια έννοια της ρήσης, είναι πως δεν πρέπει να δυσχεραίνουμε αυτούς που είναι ταγμένοι να πράττουν καλά και χρήσιμα έργα.

Θυμήθηκα τη ρήση με αφορμή την πρόσφατη αποκάλυψη των παντός είδους βουλευτικών διευκολύνσεων, χωρίς βέβαια να αφορά αυτή η ρήση τα ίδια πράγματα και τις ίδιες καταστάσεις.

Ο σημερινός δημόσιος «βους» και αφίμωτος είναι, αλλά ούτε και ασχολείται ενσυνείδητα με τα καλά έργα, δηλαδή τα κοινωνικά έργα εφ’ οις ετάχθη.

Χρόνια τώρα ξέρουμε (κι αυτό δεν το διαταράσσει καμιά ιδεολογία... ) ότι οι πατέρες του έθνους επιμένουν να ζουν σε μια ανεξάρτητη και αυτόνομη καστροπολιτεία με ειδικούς μισθούς, με ψευδείς αποζημιώσεις, με ειδικό φορολογικό και ποινικό καθεστώς, με ταξίδια πληρωμένα, με άπειρους γορίλες και παρακοιμώμενους και με ένα σωρό οικονομικές διευκολύνσεις.

Νομοθετούν, όπως φαίνεται, με εκπληκτική ευκολία τη δυστυχία του λαού την ίδια στιγμή που δεν είναι διατεθειμένοι να ξεχάσουν τη δική τους ευτυχία. Δεν χρειάζονται παραδείγματα μιας και μας έχουν κατακλύσει ειδήσεις τον τελευταίο καιρό με σχετικά περιστατικά.

Είναι αδιανόητο λ.χ. ο πολύς λαός να στενάζει και ο βουλευτής να παίρνει γύρω στα 1100 ΕΥΡΩ το μήνα για... γραμματόσημα!

Αυτοί δεν είναι βόες αλοώντες που τρώνε και καμιά μπουκιά, αλλά βόες που ροκανίζουν όλο το στάρι και «με την άδεια της αστυνομίας».

Υπάρχουν πράγματι πράγματα και πέραν των νόμων, κι αυτό είναι κάτι που έχει προβληματίσει την πρόσφατη πολιτική ζωή της χώρας, με τη συχνή αναφορά στη διάσταση ανάμεσα στο νόμο και την ηθική. Πρόκειται για μια λεπτή και θεσπέσια ηθική τάξη που είναι πολλές φορές δύσκολο να ενσωματωθεί στο corpus της νομοθεσίας.

Οι δημόσιοι άνδρες θα’ πρεπε να διδάσκονται, μεταξύ άλλων, ότι υπάρχουν πολλά πράγματα πολύ ακριβότερα (κι όπως θα ‘λεγαν οι αρχαίοι τιμιώτερα) από το χρήμα, όπως είναι η γενναιοφροσύνη, η συνέπεια, η αιδώς, η φιλία, η δόξα, η ευεργεσία.

Σε ένα άλλο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, στη «Σοφία Σειράχ» διαβάζουμε: «μη έστω η χειρ σου εκτεταμένη εις το λαβείν, και εν τω αποδιδόναι συνεσταλμένη» (Δ,31), που θα πει «μην είναι μακρύ το χέρι σου στο πάρε, και κοντό στο δώσε».

Οι δημόσιοι άνδρες (και γυναίκες) -θα το ξαναπούμε- θα πρέπει να διδάσκονται την ελληνική ιστορία με έναν τρόπο που να τους καθοδηγεί, να τους εμπνέει και να τους κάνει να ζηλέψουν.

Μέγιστοι στρατηγοί και πολιτικοί άνδρες πέθαναν στην ψάθα, γιατί υπηρέτησαν υψηλότερους σκοπούς από το «μέλι». Ο Μιλτιάδης, ο Αριστείδης, ο Φωκίων, ο Αγησίλαος, ο Επαμεινώνδας.

Μάλιστα ο Επαμεινώνδας, που θεωρείται ο μέγιστος στρατηγός της αρχαιότητας μετά τον Μέγα Αλέξανδρο, είχε ένα μπαλωμένο πανωφόρι, κι όταν το έστελνε στο καθαριστήριο ήταν αναγκασμένος να κλείνεται στο σπίτι. Λέγεται μάλιστα ότι του έστειλε κάποτε ο βασιλιάς των Περσών μια κάσα με χρυσά φλουριά, κι αυτός του τα ‘στειλε πίσω!

Αυτός ο άνθρωπος σπαργάνεψε την Ελλάδα μέσα σε ένα μπαλωμένο πανωφόρι.

Εμείς πνιγήκαμε μέσα σε μια επιδότηση ενοικίου...

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018 15:41

Στην αγχόνη των μεταρρυθμίσεων

Ένα κύριο χαρακτηριστικό της αρχαίας φυλής μας ήταν ο πρωταγωνιστικός ρόλος και οι πρωτιές μας σε όλα τα πεδία της επιστήμης, της τέχνης και του αθλητισμού.

Σήμερα δεν ξέρω ποιοι μας ματιάσανε ή τι βαρύ άγος κουβαλάμε και έχουμε τόσες αρνητικές επιδόσεις και τόσα παγκόσμια ρεκόρ.

Ας θυμηθούμε κάποια από αυτά.

Έχει, φαίνεται για τα μάτια, ψηφισθεί εδώ και χρόνια ο αντικαπνιστικός νόμος και συνεχίζει μια συνομωτική και ενορχηστρωμένη καταστρατήγησή του, με πρώτη και μεγαλύτερη συνέπεια να γίνεται η ιερή ώρα της συνεύρεσης και της μέθεξης των ανθρώπων σωστό μαρτύριο.

Συνεχίζουμε να έχουμε πρωτιές στα θανατηφόρα τροχαία. Το θέμα δεν εξαντλείται στο αν επαρκούν οι ΜΕΘ ή τα μνήματα, αλλά πάει πολύ πιο πίσω, στην οδική παιδεία και στην ασφαλή οδοποιία σε όλη την επικράτεια.

Έχουμε τα τελευταία χρόνια έξαρση και τεχνολογική αναβάθμιση του κοινού εγκλήματος που μόνο σε υπανάπτυκτες, θεσμικά ανοχύρωτες και σεσημασμένες χώρες έχει παρατηρηθεί, και οι λόγοι είναι προφανείς.

Έχουμε έκρηξη του παράνομου τζόγου που σημαίνει ότι έχει απαξιωθεί ο όρος «εργασία», αλλά και του νόμιμου τζόγου που σημαίνει ότι η κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο για την φοροείσπραξη ακόμα και παράνομων εισοδημάτων.

Και φυσικά, συνεχίζουμε να είμαστε πρωταθλητές στους φόρους παντός είδους και στην εξ αυτών απότοκο μαύρη οικονομία σε ποσοστά επί ενός ισχνού ΑΕΠ.

Βέβαια υπάρχουν και ελάσσονα θέματα που προσδιορίζουν κι αυτά την κατατομή μας.

Πίνουμε περισσότερο εμφιαλωμένο νερό, σε μια χώρα που φημίζεται για τα φυσικά της νερά και καταναλώνουμε κατά κεφαλήν τις περισσότερες πλαστικές σακούλες στην Ευρώπη.

Εάν αληθεύει το ότι εδώ και πενήντα χρόνια ο άνθρωπος έχει εισέλθει στη γεωλογική εποχή του «οικοφάγου» (HOMO OECOPHAGUS), τότε, ο Έλληνας θα πρέπει να είναι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα του.

Το θέμα της NOVARTIS (ευφυές σύνθετο από το nova και ars-artis που σημαίνει, κατά το λατινικό λεξικό του Ουλερίχου, τρία τινά: τέχνη, ευεργεσία και ....απάτη) που ταλανίζει αυτό τον καιρό την επικαιρότητα ανέδειξε και μία ακόμα εθνική νόσο. Πετύχαμε τα τελευταία χρόνια τη μεγαλύτερη ποσοστιαία φαρμακευτική δαπάνη από όλες τις χώρες του κόσμου και που μεγάλο τμήμα της αφορά τα αντιβιοτικά, τα εμβόλια και τα τεστ μοριακού ελέγχου του αίματος.

Σκέφτηκε άραγε κανείς «αρμόδιος» γιατί παρατηρείται αυτό το φαινόμενο σε μια υποτίθεται πολιτισμένη κοινωνία που ζει σε μια ευλογημένη χώρα της εύκρατης ζώνης;

Η απάντηση έχει δύο σκέλη, που αφορούν μεταρρυθμίσεις και όχι καταστολή, απάντηση που είναι κόλαφος για τις επιδόσεις της κρατικής μηχανής.

Το ένα σκέλος αφορά τη δόλια διόγκωση της δαπάνης με αμοιβές και υπερτιμολογήσεις εις βάρος των Ταμείων, θέματα που ελπίζουμε να απασχολήσουν τη δικαιοσύνη.

Το άλλο είναι η διάρθρωση της δημόσιας υγείας. Πού είναι οι γιατροί και τα εξοπλισμένα δημόσια ιατρεία πρωτοβάθμιας περίθαλψης; Μόνο ο γιατρός μπορεί να ελέγξει και να αποτρέψει την αυτοσχέδια φαρμακευτική δαπάνη.

 Ο πολίτης αισθάνεται ανυπεράσπιστος και ακαθοδήγητος στο θέμα της νόσου. Πάει από γιατρό σε γιατρό ψάχνοντας. Κάνει πειράματα, αγοράζει με ευχέρεια μόνος του ασυνταγογράφητα φάρμακα, και στο θέμα της διάγνωσης πολλές φορές χρησιμοποιεί τη μέθοδο των αρχαίων Αιγυπτίων, οι οποίοι (όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος) κάθονταν άρρωστοι στην αγορά και έπαιρναν συμβουλές από διερχόμενους ομοιοπαθείς.

Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσουμε και ένα παρελκόμενο πρόβλημα που προσβάλλει και το βαλάντιο και τη νοημοσύνη του πολίτη, αυτό της σαγήνης των παραϊατρικών σκευασμάτων και μαντζουνιών. Για πάσα νόσο ...για τις κλειδώσεις, για την αμνησία, για τον τέλειο έρωτα, για τις τρίχες, για τη σκληρή μοναξιά, για την απαισιοδοξία, για την πολυπόθητη αθανασία...

Είμαστε φτωχοποιημένοι (υπάρχουν συντάξεις που δεν καλύπτουν ούτε τα φάρμακα) αλλά και εντελώς ανυπεράσπιστοι μπροστά στις σειρήνες της κερδοσκοπίας και της απάτης. Καθόλου απίθανο να ξαναδούμε να περιφέρεται μεταξύ μας ο Νοστράδαμος με τις συνταγές του και ο Απολλώνιος ο Τυανέας με τα χαϊμαλιά του.

Το κράτος έχει πρωταρχική ευθύνη να προστατεύσει και να καθοδηγεί τον πολίτη, κι αυτό θα το πετύχει μόνο με προσεκτικές μεταρρυθμίσεις.

Γι’ αυτές μάλλον ωρύονται οι δανειστές μας (όρα και πρόσφατες δηλώσεις Μοσχοβισί), ενώ εμείς συνεχίζουμε να σφυράμε «κλέφτικα» ....

 

Σελίδα 1 από 14
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top