FOLLOW US
Μιχάλης Παπαδημητρίου

Μιχάλης Παπαδημητρίου

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018 18:46

Τα μεγάλα «ναι»

 

 

Γράφει ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

 

Ζήσαμε πάλι τις προάλλες ένα επικίνδυνο πολιτικό παιχνίδι με εθνικά εξαρτήματα, αν και είναι άγνωστο πώς και πότε θα ολοκληρωθεί.

Πιστοί στις ποιητικές επιταγές του Αλεξανδρινού λογοτέχνη είπαμε πάλι ένα μεγάλο «ναι» συμπληρώνοντας τους σταθμούς μιας αριβιστικής κυβερνητικής πορείας με σκοπό να εξυπηρετηθούν οι εξωτερικές εντολές και ταυτόχρονα να παραμείνουμε στην εξουσία.

Η μεγάλη αλχημεία ξεκίνησε με το «όχι» του δημοψηφίσματος που μέσα σε μια νύχτα έτεκεν ένα απέραντο «ναι» (υπήρξε και σχετική ομολογία).

Ακολούθησε το σχίσιμο του μνημονίου, το «κανένα σπίτι...», το αφορολόγητο, που από αιτία παραίτησης έγινε πανηγυρικά παραίτηση από την αιτία (του να είναι υπό διαπραγμάτευση), και φτάσαμε στην εθνοσωτήρια επικύρωση της «μακεδονικής» γλώσσας.

Να σημειωθεί ότι όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια ανεξήγητη λαϊκή και κοινοβουλευτική κατατονία (*) και χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.

Μάλιστα το τελευταίο «ναι» ήταν ένα καλοσχεδιασμένο όσο και θρασύτατο πολιτικό πόκερ, με τα χαρτιά της αντίπαλης πολιτικής παράταξης!

Γράψαμε πάλι ιστορία. Και ο λαός μπορεί να είναι, όπως λέγεται, σοφός, δεν έχει όμως και ντοκτορά σοφίας, για να αντιληφθεί την πρωτοπορία της πολιτικής σκέψης!

Θα πρέπει πάντως να γνωρίζουν αυτοί που «γράφουν» ιστορία ερήμην του λαού ότι κάποτε τερματίζεται αυτή η δόξα επειδή, ως είπε και ο μέγας δραματικός ποιητής Αγάθων, «ο άρχων δει μέμνησθαι ότι... ουκ αεί άρχει». Πρέπει να θυμάται πάντα ότι δεν κυβερνά για πάντα.

Κάποτε έρχεται η ώρα της κρίσεως.

Αυτή η ώρα είναι πανομοιότυπη όλες τις εποχές. Δηλαδή, εσύ τρως και πίνεις με τους φίλους σου, και κάποιο αόρατο χέρι γράφει στον τοίχο της αίθουσας «μανή, θεκέλ, φάρες». Τότε, είτε υπάρχει ένας Δανιήλ να σου ερμηνεύσει τον χρησμό, είτε δεν υπάρχει, είναι πια αργά για να ανησυχήσεις και να αλλάξεις πορεία.

Για την ιστορία, ο περίεργος χρησμός γράφτηκε μυστηριωδώς κατά τη διάρκεια συμποσίου του Βαβυλώνιου βασιλιά Βαλτάσαρ το 536 π. Χ. τη νύχτα που επρόκειτο να βρει τραγικό τέλος και να διαλυθεί το κράτος του από τον Κύρο τον Μέγα.

Η εξήγηση δόθηκε από τον προφήτη Δανιήλ που ήταν αιχμάλωτος στην αυλή του, ως εξής: «ο θεός σε μέτρησε, βρέθηκες ελλιποβαρής, και διέλυσε το βασίλειό σου».

Είπε λοιπόν ο ποιητής ότι έρχεται μια στιγμή για κάθε άνθρωπο (και υπερβαλλόντως θα λέγαμε για κάθε πολιτικό) που πρέπει να πει το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι».

Αν και το άφησε κάπως ασαφές ο πονηρούλης, ωστόσο χονδρικά υπαινίχθη ότι (προ)υπάρχει η διάθεση και του «ναι» και του «όχι».

Εκείνο που διαφέρει είναι ότι το «όχι» πάντα πληρώνεται. Είναι θαρραλέα άρνηση προς την καθεστηκυία τάξη των πραγμάτων, ενώ το «ναι» είναι υποχώρηση και συμβιβασμός.

Εκείνο πάντως που δεν προέβλεψε ο Αλεξανδρινός είναι η «πρωτεϊκή» τέχνη του πολιτικού να αλλάζει «ναι» και «όχι» με ένα νόμο και ένα άρθρο...

 

(*) κατατονία= σύμπτωμα πρώιμης άνοιας που χαρακτηρίζεται από ανέκφραστο και απλανές βλέμμα και γενική μυϊκή ακαμψία.

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018 16:06

Ο Σακκάς και ο Δισακάς

Πολλές εικόνες έχουν περάσει κατά καιρούς και περνούν κάθε μέρα απ’ την ιστορία.

Λίγο μετά το 200 μ. Χ. γύριζε στους δρόμους της Αλεξάνδρειας ο Αμμώνιος Σακκάς.

Ένας τύπος «σωκρατικός» και πνεύμα βαθύ και σαγηνευτικό που εξέθρεψε όλους τους μεγάλους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους (Πλωτίνος, Ερέννιος, Ωριγένης κ.α.).

Το «Σακκάς» ήταν παραγκώμι του γιατί ήταν συνέχεια φορτωμένος σάκους και αχθοφόρων λόγω της ακραίας του φτώχειας.

Την εικόνα του μας τη θυμίζει, κατά κάποιο τρόπο, Έλληνας υπουργός που συνηθίζει να περιφέρεται ανά τας Ευρώπας με κρεμασμένο το δισάκι του. Είναι δε τόσο αναγνωρίσιμη η φιγούρα του, που θα μπορούσε να επονομασθεί «δισακάς», βέβαια με μια διαφορά:

Ο Αμμώνιος με τους σάκους προσπαθούσε να διασκεδάσει μιαν έντιμη πενία και να εξασφαλίσει λίγο επιούσιο άρτο, ο δε υπουργός πηγαινοφέρνει με το δισάκι τα προβλήματα και τη δυστυχία της σύγχρονης Ελλάδας.

Και λέμε «δυστυχία» γιατί το δισάκι είναι προφανώς γεμάτο αριθμούς, αριθμούς που από τη φύση τους και την αρχιτεκτονική τους μπορούν στα χέρια των μαθηματικών να λύσουν προβλήματα, ενώ στα χέρια των πολιτικών μπορούν να διαστρέψουν την πραγματικότητα, να οδηγήσουν σε διπλή ανάγνωση, μέχρι και να εξαπατήσουν.

Ακούστηκε λ.χ. ότι ο μέσος όρος της συνολικής φορολογίας του Έλληνα είναι πολύ ψηλά στην ευρωπαϊκή λίστα, ωστόσο υπολείπεται ελαφρώς κάποιων σκανδιναβικών κρατών, και εδώ γελάμε!

Είναι δυνατόν να συγκριθούμε εμείς με την φορολογική ανταποδοτικότητα αυτών των βορείων, που τα έχουν όλα πληρωμένα, ενώ εμείς πληρώνουμε μέχρι και τις γάζες και τα ράμματα (για τη γούνα μας);

Έπεσε, λέει, η ανεργία τρεις μονάδες, αλλά αυξήθηκε η ολιγόωρη απασχόληση. Μπορείς αυτό το τοπίο να το πεις «εργασιακό παράδεισο» ή έστω μια κάποια πρόοδο προς ένα καθεστώς εργασιακής αξιοπρέπειας;

Βαυκαλιζόμαστε ήδη επί πενταετία (και κάτω από διαφορετικές κυβερνήσεις) για την επιτυχία δημοσιονομικών πλεονασμάτων.

Μου κάνει αλγεινή εντύπωση το ότι ούτε οι Ευρωπαίοι εντολείς μας δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της λογιστικής απάτης. Και να εξηγήσουμε το θέμα.

Μια ιδιωτική επιχείρηση μπορεί (και συνήθως πρέπει) να έχει μια κάποια καθαρή κερδοφορία. Για να φτάσει εκεί έχει τιμολογήσει έσοδα και για πολλά από αυτά έχει εγγράψει απαιτήσεις κατά πελατών. Αν αυτοί οι πελάτες δεν φανούν αξιόχρεοι και δεν πληρώσουν, τότε γίνεται πρόβλεψη επισφαλών απαιτήσεων και στη συνέχεια διαγραφή ανεπίδεκτων είσπραξης απαιτήσεων. Αυτή δηλαδή η επιχείρηση έχει στη συγκεκριμένη διαχειριστική περίοδο τζίρο αλλά δεν έχει ταμιακές ροές (cash flow), και το μέλλον της είναι αβέβαιο.

Μεταφέρουμε τώρα όλο αυτό το παράδειγμα στη δημόσια οικονομία και γίνεται αμέσως κατανοητό το πρόβλημα: 110 δις ανείσπρακτες απαιτήσεις του δημοσίου κατά επιχειρήσεων και ιδιωτών, και εμείς καμαρώνουμε σαν γύφτικα σκεπάρνια ότι βγάλαμε και φέτος πλεόνασμα...

Έχουν αυτοί οι κύριοι διαβάσει Λουκιανό, για να δουν ότι «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος»;

Μια άλλη παρεξήγηση προέρχεται από τη θεωρία της (φορολογικής) σχετικότητας: Έχουμε, λέει, την ακριβότερη βενζίνα, σχεδόν όσο η Δανία και η Ολλανδία. Στην πραγματικότητα εμείς οι Έλληνες (με μέσο εισόδημα 600 ΕΥΡΩ) την πληρώνουμε σχεδόν τετραπλάσια (!) από τον Δανό (με μέσο εισόδημα 2.000 ΕΥΡΩ).

Είναι πολλές οι συγχύσεις προς χάριν της πολιτικής μονομανίας. Βγαίνουμε, λέει, από τα μνημόνια αλλά μπαίνουμε γενεές δεκατέσσερις κάτω από αυστηρότερη ευρωπαϊκή επιτήρηση.

Έχουμε σαν σοφός (και ενίοτε ειδήμων) λαός εναποθέσει τη λύση των προβλημάτων που μας αφορούν και μας καίνε σε ολίγιστους και έτοιμους να ενδώσουν πολιτικούς.

Το είπε άλλωστε εδώ και 110 περίπου χρόνια ο σπουδαίος Γάλλος ποιητής (και φιλόσοφος) Πολ Βαλερί:

«Η πολιτική είναι η τέχνη του να εμποδίζεις τους ανθρώπους να ανακατεύονται σε όσα τους αφορούν...»

Τρίτη, 03 Ιουλίου 2018 11:58

Το μακεδονικό φιάσκο

Το σημερινό άρθρο θέλει να εκφράσει την οργή του και τη θλίψη του και μαζί μια εύλογη απορία για το πώς ένα όψιμο «εθνικό» υβρίδιο στα βόρεια σύνορα της χώρας, χωρίς ιστορία, γλώσσα, στρατό, οικονομία και σύμβολα, μπόρεσε να ρεζιλέψει μέχρι σήμερα και να βάλει σε ταπεινωτικά διαπραγματευτικά αδιέξοδα ένα πανάρχαιο και περήφανο έθνος, ένα έθνος που έθρεψε και γαλούχησε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.

Η απόγνωση με την οποία εξακοντίζουν αυτές τις μέρες εκατέρωθεν κυβέρνηση και αντιπολίτευση σαθρά και αναποτελεσματικά επιχειρήματα, δείχνει ότι το «σκοπιανό» έχει από καιρό μπει κι αυτό στο ντουλάπι των μεγάλων και άλυτων εθνικών προβλημάτων.

Όλα τα εμπλεκόμενα ελληνικά κόμματα προσπάθησαν τα τελευταία χρόνια να κρύψουν αντί να λύσουν το πρόβλημα, κι αυτό φαίνεται από το ότι το ένα υιοθετεί αμήχανα απόψεις του άλλου και του επιρρίπτει και τις σχετικές ευθύνες.

Κάποιοι είπαν ότι αυτή η διαπραγμάτευση είναι ετεροβαρής και ότι οι Σκοπιανοί προσπαθούν να χτίσουν την ιστορία τους με δικές μας πέτρες!

Ένας κεντρικός λ.χ. όρος των διαπραγματεύσεων που ξεκίνησε στη συγκεκριμένη του μορφή το 2008 είναι η «σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό».

Ουδέν γελοιότερον!

Τι σημαίνει γεωγραφικός προσδιορισμός; Τα κράτη ονομάζονται με όρους ιστορικούς και εθνολογικούς. Με γεωγραφικούς ονομάζονται τα διχοτομημένα και αυτά που βρίσκονται σε σύρραξη.

Και τι σημαίνει σύνθετη;

Να φανταστεί κανείς ότι μπορεί να δούμε το όνομα λ.χ. «Νέα Δαρδανία»; Ποσώς. Είναι γεγονός ότι είτε πρόκειται για «μονολεκτική σύνθετη» είτε «δίλεκτη σύνθετη» (δεν έχει αποσαφηνιστεί), το ένα συνθετικό που ανεχόμαστε και παραχωρούμε πριν ακόμα αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις (και που ίσως έχει ήδη υπογραφεί...) είναι η λέξη «Μακεδονία», μια λέξη για την παραχώρηση της οποίας δεν συναινεί τουλάχιστο το 80% του ελληνικού πληθυσμού, κατά τα φαινόμενα.

Αυτό σημαίνει ότι τις προσωρινές ρυθμίσεις τις έκανε στο πόδι η κυβέρνηση του μακαρίου έτους 2008 και μάλιστα ερήμην της βούλησης του ελληνικού λαού, και σημαίνει επίσης ότι τα Σκόπια έχουν κερδίσει εκ των προτέρων και τώρα μας παίζουν (άσχετα αν δεν το καταλαβαίνουμε) προσβλέποντας και διεκδικώντας μείζονα κέρδη.

Εκείνο πάντως που θα μείνει στην κυβέρνηση είναι τα ατελείωτα σούρτα - φέρτα των δήθεν διαπραγματεύσεων. Ο καιρός των Βαλκανίων (και όχι μόνο) είναι πια καλός, γνωριμίες, ανοιχτά και ακίνητα χαμόγελα μεταξύ ηλιθιότητας και εγκεφαλικού, καφεδάκια, βουτήματα, σνακς και υποσχέσεις πότε και πού θα ξαναβρεθούμε, όλα πληρωμένα (εννοείται από μένα...).

Και βέβαια δεν ήταν καθόλου εύκολο ένα τέτοιο διαπραγματευτικό εγχείρημα (μετά από εκατοντάχρονη εθνική απερισκεψία) και τουλάχιστον τόσο εύκολο όσο προσπάθησαν να μας το παρουσιάσουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις από το 1992 μέχρι σήμερα.

Βγήκαν και πολλοί «προοδευτικοί» και πολιτικά ελευθεριάζοντες και δήλωσαν ότι δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία το όνομα, όσο τα άλλα στοιχεία της διαπραγμάτευσης. Γι’ αυτούς θα θυμίσουμε τη ρήση του κυνικού Αντισθένη «αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις», που σημαίνει ότι δεν μπορείς να γνωρίσεις και να μάθεις τίποτε αν δεν αρχίσεις με το όνομά του.

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018 11:49

Ο κύκλος

Το τελειότερο των γεωμετρικών σχημάτων είναι κατά τους αρχαίους ο κύκλος.

Ο Πλάτωνας στον Τίμαιο λέει ότι το «σωφρονέστερο» από τα επτά είδη των κινήσεων είναι η ομαλή περιστροφή περί τον άξονα, η οποία βέβαια διαγράφει κύκλο.

Όλα στη φύση διαγράφουν κύκλους. Το σύμπαν ολόκληρο είναι λόγω κίνησης και λόγω διαστολής κυκλικό (σφαιρικό). Αυτός ο κύκλος διέπει χωροχρονικά και τη ζωή μας την ίδια. Γεννιόμαστε, γεννάμε και πεθαίνουμε.

Ο Λουκιανός στους «Έρωτες» λέει, με το στόμα του Χαρικλή, ότι η ιερή αρχή όλων των πραγμάτων σκέφτηκε το θάνατο του ενός πλάσματος να είναι η γέννηση του άλλου («την ετέρου φθοράν άλλου γένεσιν εμηχανήσατο») και μ’ αυτό τον τρόπο να διαιωνίζεται η ζωή.

Όλος αυτός ο πρόλογος δεν έγινε τυχαία. Προχθές με την πανελλαδική απεργία είχα την «χρυσή» τύχη, αντί αιμοσταγών ειδήσεων και κυβερνητικών ακροβατισμών, να δω ντοκιμαντέρ για μια φτωχή πλην όμως σοφή εποχή, που πέρασε ως φαίνεται ανεπιστρεπτί.

Ξεναγήθηκα στα παλιά και ένδοξα βυρσοδεψεία της Σάμου. Στην ερώτηση «πού βρίσκονταν οι πρώτες ύλες» η απάντηση κάποιου απογόνου ταμπάκη ήταν «από Γαλλία, Τουρκία αλλά και από τους πολέμους!» Πράγματι τα κουφάρια των ζώων κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο έφταναν στη Σάμο και γινόταν στα ταμπάκικα πολύτιμα δέρματα.

Ύστερα πήγαμε στις γιαγιάδες με τους αργαλειούς.

Τα παλιά και ξεσκισμένα μεσοφόρια, τα πουκάμισα και οι πελώριες μαύρες βράκες των ανδρών της εποχής κόβονταν σε λουρίδια και στον αργαλειό μεταμορφώνονταν σε πανάκριβα και πανέμορφα υφαντά (προσόψια, κουβέρτες, στρωσίδια) εκπληκτικής αντοχής και αισθητικής.

Τίποτα δεν πήγαινε χαμένο. Όλα έπαιζαν το μεγάλο, το σοφό και κυκλικό παιχνίδι της ζωής και του θανάτου.

Οι άφθονες λυγαριές της Σάμου, που ήταν και το ιερό φυτό της Ήρας, δεν ξεραίνονταν ούτε περίμεναν καρτερικά την επόμενη πυρκαγιά, αλλά γινόταν στα επιδέξια χέρια των καλαθάδων όμορφα πλεκτά δοχεία παντός τύπου (κοφίνια, καλάθια, σελέδες, κελετίρια, πανέρια για τον άρτο της εκκλησίας, φρουτιέρες...) τεράστιας χρησιμότητας. Αυτά με τη σειρά τους μετά από χρόνια περίμεναν την αυτονόητη βιολογική θανή τους και την ευεργετική τους επάνοδο στα ζωοποιά στοιχεία της φύσης.

Η φύση μάς κράταγε το χέρι και πηγαίναμε. Τα καλοκαιρινά τσαρδάκια ήταν από πλατανόκλαδα. Δροσιά και αγέρας, και τον επόμενο χειμώνα είχαν γίνει ήδη λίπασμα.

Τι κάνουμε σήμερα;

Υπερηφανευόμαστε εμείς οι θνητοί ότι εφηύραμε «αθάνατα» υλικά και δεν έχουμε πλέον ανάγκη τη φύση. Ένα από αυτά είναι το πλαστικό, το μόνο υλικό που δεν θα χρησιμοποιούσε πρωτογενώς ο Πλάστης.

Ανακαλύψαμε τον πανούργο πολυμερισμό κάποιων υλικών (π.χ. πολυαιθυλένιο) χωρίς να εξασφαλίσουμε το βιολογικό τους κύκλο. Χρησιμοποιούμε σήμερα πολλά τέτοια υλικά, που χαρακτηρίζονται σαν ασύμμετρη απειλή για την ισορροπία της φύσης.

Μόλις πρόσφατα αντιλήφθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το μέγεθος του προβλήματος και ετοιμάζεται να εξαπολύσει δρακόντεια μέτρα.

Το να μετουσιώνεις χρηστικά και προπαντός αισθητικά μια φυσική ύλη είναι προσομοίωση θεϊκής δημιουργίας. Κάπως έτσι τα χρόνια που πέρασαν έδρασε και πολιτογραφήθηκε ο homo faber, ο «τεχνικός δημιουργός», αλλά χωρίς να το καταλάβουμε φτάσαμε δυστυχώς στον «άνθρωπο καταστροφέα» (homo delens), κι αυτό θα το πληρώσουμε όλοι, καλοί και κακοί. Ίσως η ζωή μάς επιφυλάσσει τεράστιους, πρωτόγνωρους (και σίγουρα οδυνηρούς) βιολογικούς κύκλους.

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018 10:27

ΤΟ ΡΟΛΟΪ

Το σωκρατικό «κυβερνάν μεθ’ εταιρίας» είναι όρος της δημοκρατίας, εφόσον τουλάχιστον δεν υπάρχουν σήμερα αγαθοί και φιλόσοφοι τύραννοι.

Όταν κάνουμε πάλι, ελπίζω σύντομα, έναν πολιτικό απολογισμό θα δούμε ότι τα πράγματα δεν πήγαν και πολύ καλά, παρά την ανοχή και τη μακροθυμία των φτωχών και επαναπροδομένων πολιτών.

Όταν αυτοί οι πολίτες δίνουν συγκατάθεση διακυβέρνησης με το πενιχρό 35% επί των ψηφισάντων 60%, δηλαδή 21% (!), θα πρέπει (παρά τα όσα πρεσβεύει η δημοκρατία) να έχουν προεξοφλήσει αποτυχίες.

Ένα περισσότερο όταν αυτό το 21% είναι φοβικό, ιδεοληπτικό και εκδικητικό.

Οι θεσμοί βρίσκονται σήμερα σε κλοιό. Αυτό είναι το πλέον ανησυχητικό κι αυτό που οδήγησε την αντιπολίτευση να δηλώσει σαφέστατα ότι μέσα σ’ αυτό το κλίμα είναι δώρον άδωρον έως και εγκληματικό να προχωρήσουμε στην αναθεώρηση του συντάγματος, κάτι που υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν αναγκαίο.

Πράγματι όλο και συχνότερα προκύπτουν ζητήματα με θέματα αρχέγονα και θεσμικά.

Ποιοι είμαστε;

Ποιος είναι ο προορισμός των φύλων μας;

Γιατί πρέπει να είμαστε ίσοι ενώ δεν είμαστε ίδιοι;

Γιατί παίζουμε με την «ουσία» καταργώντας τους «τύπους» της;

Πώς θα ισορροπήσουμε ανάμεσα σε αλλοεθνείς και ετεροδόξους;

Τί χρειάζεται η θρησκεία;

Πώς θα πετύχουμε τη βέλτιστη πολιτική αγωγή και ταυτόχρονα την κυβερνητική φιλοτιμία και μεγαλοψυχία;

Όλα αυτά είναι θέματα που τα διαλαμβάνει το Σύνταγμα της χώρας που, στο όνομα του εκσυγχρονισμού, πρέπει, λέει, να το κατεδαφίσουμε.

Να διαρρήξουμε τη φύση και τη φυσική τάξη, να εξοβελίσουμε την παράδοση, να απομονώσουμε τη θρησκεία από το κοινωνικό γίγνεσθαι, στα δε παιδιά να σταματήσουμε να τους λέμε «ηθικά παραμύθια» και να τα διδάξουμε κατευθείαν Χέγκελ και Νίτσε!...

Και ότι ο κόσμος δεν έγινε με κάποια βούληση, ούτε και ολοκληρώθηκε εξελικτικά (να πούμε μέσα σε έξι μέρες για να το καταλάβουμε), αλλά συνέβη εντελώς τυχαία σαν μια φούσκα που ανεξήγητα σκάει.

Το ίδιο το ον της έκτης μέρας της δημιουργίας είναι κι αυτό μια φούσκα, ένα τίποτα και σαν τέτοιο μπορεί να σκέφτεται και να πράττει οτιδήποτε. Έχει το αναίτιο και το ακαταλόγιστο.

Τι θα καταλάβει άραγε ένα παιδί αν προσπαθήσουμε να του εξηγήσουμε την «αρχή της απροσδιοριστίας» του Χάιζενμπεργκ, που μας είπε χονδρικά ήδη από το 1927 ότι η φύση δεν γνωρίζει το επόμενο βήμα της;...

Το θέμα είναι κυρίως παιδαγωγικό. Το υπουργείο παιδείας επιδιώκει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και μετά ανεξηγήτου μανίας τη γλωσσική ισοπέδωση και την εθνική λήθη και μαζί έναν «προοδευτικό» θρησκευτικό συγκρητισμό και μια «προοδευτική» διαφυλική ομογενοποίηση, τη στιγμή που όλη η Ευρώπη κατακλύζεται από μια αφιονισμένη ισλαμική καταιγίδα.

Και είναι πράγματι όλα αυτά σοβαρά και σοβούντα θέματα που όμως η κυβέρνηση τα χειρίζεται επικοινωνιακά και μάλιστα ταχυδακτυλουργικά.

Θυμηθήκαμε τις προάλλες τον «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλι.

Η κυβέρνηση τον ξεσκόλισε κι αυτόν και κάνει και μεταπτυχιακό χρησιμοποιώντας τους στρατηγικούς αντιπερισπασμούς, ήγουν τις πολιτικές ταχυδακτυλουργίες.

Όταν δηλαδή ο κόσμος βράζει χωρίς ρεύμα και χωρίς ψωμί, του ρίχνουμε μια σημαία ή ένα σύμφωνο συμβίωσης, του αποσπάμε την προσοχή και του παίρνουμε άλλους τόσους φόρους, σαν να λέμε ότι την ώρα που κοιτάζει αλλού εμείς «του ξαφρίζουμε το ρολόι».

Είναι παλιά και δοκιμασμένη η τακτική απέναντι σε μια κοινωνία ευνουχισμένη και ράθυμη. Μια κοινωνία που υφίσταται αδιαμαρτύρητα τα αδιέξοδα και τη διαπόμπευση ενός τρίτου κόσμου, μόνο και μόνο με τη σκέψη και την απειλή ότι υπάρχει και τέταρτος!

Μήπως θα ‘πρεπε να νοσταλγούμε την εποχή του ‘70 και του ‘80, τότε που έκοβαν δυο δραχμές από το επίδομα των οικοδόμων και γέμιζε η Πανεπιστημίου καντρόνια; ...

Τρίτη, 05 Ιουνίου 2018 15:36

Ο Γανυμήδης

Η Ελλάδα είναι μια χώρα τυχερή.

Μπορεί να βιώνει κρίσεις επί κρίσεων, να βρίσκεται εννιά χρόνια τώρα στο καναβάτσο, να έχει δαιμονοποιήσει την εργασία, την προκοπή και την κοινή λογική, ωστόσο είναι μια χώρα τυχερή.

Είχε την τύχη να αντιπροσωπεύεται στο κοινοβούλιο από ανθρώπους ριζοσπάστες και προοδευτικούς (με την συνήθη έννοια του όρου), ανθρώπους που δεν βλέπουν το σήμερα και ούτε τους ενδιαφέρει, αλλά βλέπουν μπροστά έτη φωτός.

Όλα τα νομοθετήματα που έρχονται προς ψήφιση στο ναό της δημοκρατίας (ανοιχτά σύνορα, παιδεία, ναρκωτικά, ομοφυλοφιλία, σωφρωνιστικό σύστημα κ.λπ.) έχουν το άρωμα ενός υβριδικού μέλλοντος και τη σοφία ενός κενταύρου.

Ο δύσμοιρος λαός, αυτή η πλέμπα (και ελληνιστί «όχλος» εκ της όχλησης) που μυρίζει πότε ναφθαλίνη και πότε λιβάνι δεν μπορεί δυστυχώς να κατανοήσει τις βαθιές τομές που γίνονται για χατίρι του και τα υψηλά ιδεώδη που μαγειρεύει το κοινοβούλιο.

Αυτός ο κακόμοιρος λαός έχει ακόμα θεό, έχει γυναίκα, έχει παιδιά, και θεωρεί τη φύση μάνα της μάνας του. Αυτή τη φύση που τον έφερε στη ζωή, που τον μεγαλώνει και τον τρέφει με τους καρπούς της και που είναι κι αυτοί παιδιά της και γεννήματά της.

Όλα αυτά βέβαια είναι για τον εσμό των βουλευτών ξεπερασμένα και άχρηστα. Ο ιδανικός άνθρωπος είναι αυτεξούσιος, κυρίαρχος, δεν έχει ανάγκη ούτε τη φύση, ούτε τον θεό, προφανώς δεν έχει ανάγκη ούτε την κοινωνία και προπαντός ούτε την παράδοση.

Του αρκεί ένας συμβολαιογράφος για να ρυθμίσει όλες του τις σχέσεις και τις βιολογικές του έννοιες.

Ο ιδανικός άνθρωπος έχει τη σωματοδομή και τα θέλγητρα του Γανυμήδη και έχει ήδη βρει τον απόλυτο προορισμό του μιας και μας χρειάζονται τόσοι οινοχόοι για τον ανακάμπτοντα τουρισμό. Αν τώρα υιοθετήσει και τίποτε τέκνα, το πράγμα παίρνει επίσημη και αδιαφιλονίκητη μορφή, και πληθαίνουν και τα Γανυμάκια.

Ο βουλευτής μας, έχει επίσης μια ιδιαίτερη συνταγματική ευαισθησία με τις μειοψηφίες. Δεν τον ενδιαφέρει ο φτωχός, ο οποίος εξάλλου - με τη δική του μέριμνα - δεν είναι πλέον μειοψηφία. Ο φτωχός μπορεί να γίνει φτωχότερος, ο εργασιολάθας πολυπληθέστερος, ο Αμέα αμεότερος. Αυτός που πρέπει να προστατευτεί πάση θυσία είναι ο Γανυμήδης.

Οι βουλευτές είναι σοφοί, είναι προηγμένης αισθητικής και εκλεκτικής αντίληψης των πραγμάτων, και συχνά πυκνά οργίζονται με τον αμόρφωτο λαό που πιστεύει ότι δεν είναι σωστό να βγαίνουν εν δήμω τα εν οίκω και να παίρνουν και τη μορφή νομοθετήματος.

Μάλιστα πολλοί εξ αυτών -οι λεγόμενοι «ημιαλάθητοι»- είναι σίγουροι, και το διακηρύσσουν κιόλας, ότι αυτός ο πέτρινος λαός (πέτρα γαρ ο λάας) δεν είναι ακόμα προετοιμασμένος να καταλάβει και να δεχθεί όλη αυτή τη γανυμήδεια ισορροπία του κόσμου. Δεν είναι ακόμα ώριμος, που σημαίνει «τόσο ώριμος που να σαπίσει».

Θα χρειαστούν ακόμα χρόνια πολλά, μετάλλαξη των αιωνίων παρεξηγήσεων και αρκετή νομοθετική νουθεσία εκ μέρους του Κοινοβουλίου.

 Η νέα προοδευτική μας φορεσιά θα χρειαστεί αρκετές μεταποιήσεις: το άρθρο 21 παραγρ. 1 του συντάγματος («Η οικογένεια ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του έθνους...»), τα άρθρα 1350, 1367, 1446 και 1493 του οπισθοδρομικού Αστικού Κώδικα καθώς και τα επίσημα πλην απαρχαιωμένα λεξικά στο λήμμα «γαμέω-ώ» και στο λήμμα «ομοφυλοφιλία».

Πολλά δεινά μπορεί να συμβούν σε μια κοινωνία (« ...κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει» κατά τον Σοφοκλή), ωστόσο το πρώτο που θα ‘πρεπε να προβληματίζει μέχρι στιγμής αυτό το κοινοβούλιο είναι ότι ο Γανυμήδης συγκεντρώνει με τις σπρωξιές το «προοδευτικό» 52%, ενώ ο «Ερμής» του έξω κόσμου πάνω από 70, μπορεί και 80, και καλό θα ήταν ένα (δημοκρατικό) δημοψήφισμα…

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018 17:18

Ο βόθρος του Θαλή

Ξέραμε μέχρι τώρα ότι ένα σοφό και οργανωμένο κράτος πρώτα προσπαθεί να τακτοποιήσει τα γήινα θέματά του και μετά μπορεί να του έρθει η όρεξη (θα λέγαμε και η ευχέρεια) να ασχοληθεί με τα ουράνια, εξού και μόνο υπερδυνάμεις έχουν μέχρι στιγμής κατακτήσει τη διαστημική τεχνολογία.

Εμείς δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε ένα απλό και λειτουργικό ηλεκτρονικό εισιτήριο των μέσων μαζικής μεταφοράς πρωτευούσης, και μας έπιασε η σφοδρή επιθυμία να κατακτήσουμε το διάστημα παράγοντας μικροδορυφόρους σε συνεργασία (άγνωστο ποιας μορφής) με γερμανικούς οίκους και στέλνοντάς τους στο υπερπέραν.

«Κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες».

Καλές είναι οι φιλοδοξίες, αλλά πρέπει να πατάνε κάπου.

Η εθνική αυτή πρεμούρα, για να μην πω αβελτηρία, μου θύμισε το περιστατικό με τον Θαλή τον Μιλήσιο, όπως μας το μαρτυρεί ο Διογένης ο Λαέρτιος:

Ο Θαλής βγήκε από το σπίτι του μαζί με μια γριά και κατευθυνόμενος προς το σημείο όπου θα έκανε αστρονομικές παρατηρήσεις, σκόνταψε, έπεσε σε ένα λάκκο (βόθρο τον αποκαλεί το αρχαίο κείμενο) και χτύπησε κιόλας.

Όταν βόγκηξε, η γριά του είπε εκείνο το μνημειώδες, «Εσύ Θαλή μου μελετάς τ’ αστέρια του ουρανού, και δεν είδες κοτζάμ βόθρο μπροστά στα πόδια σου;».

Σημειωθήτω ότι συζητάμε για τον σοφό των σοφών, που κάποιοι λένε ότι είχε παρατηρήσει μέχρι και τη λόξωση του ζωδιακού κύκλου (!).

Και θα μπορούσαμε βέβαια να συγχωρήσουμε όλο αυτό το σκηνικό της εξερεύνησης του διαστήματος και να το εντάξουμε στις αγαθοφιλόδοξες προθέσεις της κυβέρνησης, όχι όμως και τα όσα διαδραματίστηκαν γύρω και με αφορμή το φαινόμενο, και αποτελούν ελληνικές επιπλοκές και παθογένειες.

Ο λόγος για την παραίτηση Κριμιζή, διεθνούς φήμης αστροφυσικού και ακαδημαϊκού, και για τις εκνευριστικές αντιδράσεις της κυβέρνησης στη σύνθεση και τη λειτουργία θεσμικών οργάνων (ΕΛΔΟ), της κυβέρνησης η οποία έχει αποδείξει μέχρι σήμερα (όρα και τηλεοπτικές άδειες και ΕΣΡ) ότι έχει αλλεργία με τις ανεξάρτητες αρχές, αρέσκεται να περνάει τα σύνορά της και να τις καπελώνει.

Και όμως, οι ανεξάρτητες αρχές είναι, όπως έχουν διαμορφωθεί τα νέα ήθη και τα δεδομένα της τεχνολογίας, το ισχυρότερο και το πλέον απαραίτητο «συνταγματικό» εργαλείο του κράτους.

Το κράτος με την αλαζονεία του, με τις μικροπολιτικές του σκοπιμότητες και τις κομματικές του χειροπέδες πολλές φορές δεν είναι σε θέση να προστατέψει αμερόληπτα κάποια από τα δικαιώματα των πολιτών.

Προς τούτο, το σύνταγμα πολύ σοφά και αρκετά προοδευτικά έχει αναγνωρίσει και οριοθετήσει τις πέντε μεγάλες ανεξάρτητες αρχές (Προσωπικά δεδομένα, απόρρητο επικοινωνιών, συνήγορο του πολίτη, επιτροπές αγοράς και ενέργειας και το ΕΣΡ), οι οποίες έχουν διοικητική, κανονιστική και δημοσιονομική ανεξαρτησία, είναι (ή τουλάχιστο πρέπει να είναι) αποκομμένες από τον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό και προσφέρουν ύψιστες υπηρεσίες στη δημοκρατία.

Η κυβέρνηση οφείλει να τις έχει περί πολλού και καλό θα ήταν το επόμενο σύνταγμα να καθορίσει (όχι πλέον περιοριστικά), ότι μπορούν να ιδρύονται και άλλες στο μέλλον, ανάλογα με τις ανάγκες της κοινωνίας και την αδήριτη εξέλιξη.

Το κράτος πρέπει να αντιληφθεί ότι ισχυροποιείται όχι όσο συγκεντρώνει, αλλά όσο εκχωρεί εξουσίες, και να μην ξεχνάει, με αφορμή το άρθρο, ότι μπροστά του θα καραδοκεί πάντα ή ένας λάκκος ή ένας βόθρος…

Η δημοκρατία, προκειμένου να λύσει σοβαρά κοινωνικά θέματα μέσω της πολιτικής, έκανε εξαρχής μια αναγκαία και ικανή μαθηματική υπόθεση: θεώρησε ότι ο κάθε πολίτης έχει συντελεστή βαρύτητας τη μονάδα. Όσο σπουδαίος δηλαδή και να είναι κάποιος, μετράει στον πολιτικό στίβο σαν μία μονάδα, μια ψηφίζουσα ψυχή και τίποτα παραπάνω.

Αυτό εξασφαλίζει πράγματι την πολιτική ισότητα από άποψη δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και την αδιακρίτως ίση αντιμετώπιση των πολιτών.

Εντούτοις, ήδη από την πρώιμη εποχή των ιδεαλιστών φιλοσόφων (Πυθαγόρας, Πλάτων κλπ) ηγέρθη θέμα με την αξιακή διαστρωμάτωση της πολιτείας, γεγονός που απομάκρυνε αυτούς τους φιλοσόφους από τις αρχές της δημοκρατίας.

Οι ειδήμονες και οι επαΐοντες, τουτέστιν οι γνώστες και επιστήμονες επί διαφόρων θεμάτων, είναι απαραίτητοι για τη λειτουργία της πολιτείας και επανδρώνουν ειδικές θέσεις. Είναι άνθρωποι που έχουν μελετήσει ειδικά θέματα και δικαιούνται να έχουν επ’ αυτών γνώμη και αξιολογική κρίση.

Και εδώ είναι που αρχίζει το πρόβλημα.

Η αξία ενός ανθρώπου ή ενός πράγματος (εκ του άγω= οδηγώ) είναι το μετρούμενο βάρος του, η τιμή του. Αυτή την αξία μπορούν να τη μετρήσουν και να την ανακηρύξουν εμπειρογνώμονες, όχι όμως ο χύδην λαός.

Το κακό βέβαια είναι ότι τα πάντα υπόκεινται σε μια ανεύθυνη και αναρμόδια λαϊκή κρίση.

Ο πολύς λαός αξιολογεί και ψέγει ειδικά και ευαίσθητα θέματα ελαφρά τη καρδία, πεπεισμένος από το πλέγμα του πολιτικού δικαιωματισμού, και παρακινούμενος από τη δημοσιογραφική ασυδοσία, καθώς και τα ηλεκτρονικά μέσα της κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτά τα τελευταία έχουν εκβαρβαρίσει τη δημοκρατία, και ποιος να το περίμενε. Έχουν δώσει δωρεάν βήμα σε κάθε φωνή. Θα το ξαναπούμε: ο «Ερμής σκαλίζεται πλέον σε κάθε είδους ξύλο». Όλοι κρίνουν τα πάντα χωρίς σεβασμό, χωρίς εξειδίκευση, αλλά και χωρίς αυτοκριτική. Και αυτό είναι αδύνατον χωρίς ειδικές γνώσεις.

Θα καταλάβει κανείς το μορφωτικό επίπεδο αυτών των ανθρώπων εάν δει τα κείμενα των σχολίων στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, και ειδικά τη σύνταξη και την ορθογραφία της ελληνικής γλώσσας.

Ο πολιτικός λαϊκισμός της κυβέρνησης ότι «οι πάντες κρίνονται» αδειοδοτεί όλο τον πληθυσμό να κρίνει τους πάντες, γιατρούς, διαιτητές, ιερωμένους, δικαστές, ζωγράφους, ποιητές. Όλοι, σχετικοί και άσχετοι, έχουν γνώμη για τα πάντα, κι όμως η σοφή ρίζα αυτής της λέξης είναι το ρήμα «γιγνώσκω». Αυτό είναι και η προϋπόθεση της γνώμης.

Είναι θέμα αισθητικής και αυτογνωσίας και πάνω απ’ όλα θέμα παιδείας.

Θα προσθέταμε, και θέμα πειθαρχίας. Αυτή η πειθαρχία είναι εσωτερική υπόθεση, και φαίνεται καθαρά και από τη μουσική αγωγή και ορθοφωνία.

Για παράδειγμα, ένα τυχαίο σύνολο μαθητών ή στρατιωτών που είναι υποχρεωμένο σήμερα να τραγουδήσει τον εθνικό ύμνο, προσφέρει σχεδόν πάντα ένα ακατανόητο και αξιοθρήνητο άκουσμα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι δεν θα δίσταζαν να έχουν άποψη κατά σπουδαίων μουσικών, ψαλτών και γενικά ανθρώπων της τέχνης, και μάλιστα να τη διατυπώσουν και εγγράφως.

Με όλα αυτά, και κυρίως με την κριτική ανεπάρκεια του κόσμου, βλέπουμε να παραγκωνίζονται μέχρι φυσικοί επιστήμονες και ακαδημαϊκοί, κι απ’ την άλλη να διασώζονται και να προβάλλονται οι επιπλέοντες φελλοί, προφανώς επειδή μόνο αυτοί είναι συμβατοί με τη γενική φελλότητα του κόσμου.

Η ζήλια, η έμφυτη ελληνική διχόνοια (που έχει επισωρεύσει τόσα δεινά στην πατρίδα), αλλά κυρίως το έλλειμμα υψηλής παιδείας καθιστούν αυτή την περιπέτεια της αξίας δυστυχώς ελληνική υπόθεση, σε μια χώρα που μεσουράνησε κάποτε με τη σκέψη, με την τέχνη και με την αισθητική.

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018 12:24

Εφόδια για το μέλλον

Στις αρχές του 1977, με το απριλιανό πραξικόπημα πίσω μας, με το θέμα της μοναρχίας λυμένο και με την είσοδο της χώρας σε μια περίοδο κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μισού αιώνα, εκδόθηκε ένα βιβλίο με τον τίτλο «Οι μνηστήρες της εξουσίας».

Σε αυτό ο δημοσιογράφος Σταύρος Ψυχάρης, παρουσιάζει τις συνεντεύξεις επτά διάσημων τότε πολιτικών (Αβέρωφ, Ηλιού, Μαύρος, Παπαληγούρας, Παπανδρέου, Ράλλης και Φλωράκης) που σημάδεψαν την εποχή τους και που ο ένας εξ αυτών κατάφερε να οδηγήσει τη μνηστεία σε μακροχρόνιο γάμο.

Θέλησα να σχολιάσω το βιβλίο όχι για να εκθειάσω την πολιτεία αυτών των «μνηστήρων», που υπήρξαν πράγματι άνθρωποι μεγάλου πολιτικού και ηθικού αναστήματος, όσο για να υποσημειώσω κάποια από τα λεγόμενά τους, που αποτελούν ενδιαφέρουσα έως προφητική πολιτική παρακαταθήκη.

Ο Ράλλης ένας άνθρωπος της προσφοράς και του καθήκοντος.

Ο Παπανδρέου ένας πεισματάρης της αλλαγής.

Ο Αβέρωφ ένας ευγενής, ένας ιππότης, που στον ελεύθερο χρόνο του ασχολείται με τη γη και γνωματεύει ότι «όταν καλλιεργείς τη γη μιλάς με το Θεό».

Σε σχετική ερώτηση περί πολιτικής ρητορείας απαντά «δεν έχει και πολύ μεγάλη αξία η ευγλωττία. Σημασία έχει το τι λες».

Ο Ηλίας Ηλιού, με ένα βίο πλούσιο σε εμπειρίες και αντιφάσεις, θα τολμήσει από τότε, όντας μαρξιστής, να απορρίψει την κομμουνιστική πρακτική, και βέβαια η ιστορία θα τον δικαιώσει.

Όταν ρωτήθηκε πώς άντεξε στις διάφορες εξορίες ομολόγησε ότι είναι εκπληκτική πολλές φορές η αντοχή και η αντίσταση του ανθρώπου στις κακουχίες, και θυμήθηκα το Μίκη Θεοδωράκη, που το ‘46 - ‘47, κυνηγημένος, βαριά άρρωστος κι από εξορία σε εξορία κατάφερε να γράψει 61 (!) συμφωνικά έργα.

Στη συνέχεια, θα μας απασχολήσει ο Γεώργιος Μαύρος ένας άνθρωπος με μεγάλο απόσταγμα πολιτικής σοφίας, άσχετα με το ότι οι συγκυρίες δεν του επέτρεψαν να προβληθεί.

Θεωρούσε απέραντη τη σοφία του λαού και αντιμάχονταν την απλή αναλογική γιατί κονιορτοποιεί τις πολιτικές δυνάμεις ιδιαίτερα τις δημοκρατικές, και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.

Σχετικά με την Τουρκία -και για να δούμε ότι επί πενήντα χρόνια τίποτα δεν έχει αλλάξει- λέει επί λέξει : «Η Τουρκία με βία κατέλυσε την ανεξαρτησία της Κύπρου και απειλεί το Αιγαίο. Με τόσο βεβαρημένο ποινικό μητρώο κατάφερε να δημιουργήσει συμπάθειες στην Ευρώπη και στην Αμερική ακόμα, ύστερα από την επίσκεψη Ετσεβίτ και την «περίεργη» απόπειρα δολοφονίας του που κινητοποίησε όλα τα μέσα ενημέρωσης...»

Σε κάποιο σημείο λυπάται το Ράλλη που καθιέρωσε μεν τη δημοτική, όμως δεν κατάφερε να θεσμοθετήσει το μονοτονικό (πράγμα που έγινε 4 χρόνια αργότερα επί Παπανδρέου και η ιστορία απέδειξε ότι ήταν θετικό μέτρο παρά τις λόγιες ενστάσεις).

Πίστευε, ότι ο δημόσιος τομέας και η Κυβέρνηση θα πρέπει να στελεχώνονται από τους πρώτους πολίτες της χώρας και προσθέτει ότι η δημοκοπία και η τεχνητή έξαψη των μαζών βλάπτει σοβαρά τη δημοκρατία.

Ο Παναγιώτης Παπαληγούρας, ένας ρεαλιστής πολιτικός, πίστευε ότι «η πολιτική είναι συνεχής αγώνας και ποτέ νίκη» και ότι «πολλές φορές τον πολιτικό δεν τον κατανοούν, πάντοτε από δική του υπαιτιότητα(!)».

Βασική του αρχή και στόχος ήταν η δημιουργία των προϋποθέσεων της συμμετοχής του λαού στα αγαθά του πολιτισμού και η εξύψωση της ποιότητας της ζωής, που μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί το ευγενέστερο δόγμα της πολιτικής και τη λυδία λίθο της σπουδαίας αυτής ενασχόλησης.

Σήμερα οι πλείστοι των πολιτικών είναι ευτυχείς όταν ευτυχούν οι αριθμοί αντί των πολιτών.

Όταν τέλος ρωτήθηκε για τον διεθνή φιλελληνισμό απάντησε με πικρή σοφία: «Οι Έλληνες πρέπει να πάψουν να πιστεύουν ότι υπάρχει οιοσδήποτε λαός ο οποίος θα αναλάβει εργολαβικά την προστασία των συμφερόντων τους»!

Καλή είναι η πρόσφατη βερμπαλιστική στήριξη των ελληνικών θέσεων από την ΕΕ, γίνεται όμως υπό το βάρος της μνήμης των όσων έγιναν από τους Ιταλογάλλους και Ρώσους στη Μικρασιατική καταστροφή το ‘22, από τη γνώμη των Άγγλων στη διάσκεψη των Παρισίων το 1922 («να αποκατασταθεί η ιστορία και η ένδοξος πρωτεύουσα της Τουρκίας, η Κων/πολη»), από τους Αμερικάνους στο Απριλιανό πραξικόπημα, από το ΝΑΤΟ στον Αττίλα του ‘74 , και πάει λέγοντας...

Αυτά, επειδή η ανάγνωση της ιστορίας με οποιαδήποτε μορφή παρέχει εφόδια για την πορεία προς το μέλλον.

Τρίτη, 08 Μαΐου 2018 18:13

Σκουπίδια

Η τηλεόραση αποτελεί διαχρονικά ένα αποτελεσματικό μέσο βάναυσου εκβαρβαρισμού και ευνουχισμού του πολίτη και αλλοίωσης της πολιτιστικής του ταυτότητας.
Πρόκειται για έναν ορισμό αρκετά επιεική, αν σκεφτούμε ότι όλο τον πολιτισμό που αποκτήσαμε επί χιλιάδες χρόνια με τον λύχνο, με τις παροιμίες του παππού, με τα νυχτέρια, με τα παραμύθια και τα πανηγύρια, τον απωλέσαμε μέσα σε πενήντα χρόνια με μια οθόνη.
Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (κι αυτών στα κρατικά κανάλια) απουσιάζουν εκκωφαντικά εκπομπές της τέχνης, της ιστορίας, της επιστήμης και του πολιτισμού.
Το δόλιο σκεπτικό αυτών που καθορίζουν τα θεώμενα και κινούν τα τηλε-νήματα είναι το εξής: όσο τους ταΐζουμε σκουπίδια, τόσο θα κάθονται ήσυχα στον καναπέ και λοβοτομημένοι, χωρίς εξάρσεις και αναζητήσεις. Καλανάρχης και σκουπιδοφάγος γίνονται έτσι σιγά-σιγά ένα «ερωτικό» ζευγάρι, μια σχέση αμφίδρομη. Ο ένας έχει ανάγκη τον άλλο.
Κριτική, φιλοσοφικές συζητήσεις, ιστορία, αρχαιολογία, γλώσσα, ποίηση, αρχαίο θέατρο, όλα τα σπουδαία πεδία απουσιάζουν προκλητικά από ένα παντοδύναμο μέσο, που χωρίς να το υποψιάζεται και το ίδιο, είναι ο διαμορφωτής γνώμης και γλώσσας και ο κοινότατος παιδαγωγός του κόσμου.
Λέμε «γλώσσας», και αυτή είναι η πρώτη επίπτωση. Ακούει για παράδειγμα ένας νέος που δεν έχει εξοικειωθεί με τις δοτικές, δημοσιογράφους, βουλευτές, καθηγητές, τους πάντες, να εκστομίζουν τον περίεργο σολοικισμό «εν μία νυκτί»!
Έχουμε όμως σάλτσες και μαρένγκες επιστημονικές και επί εικοσιτετραώρου βάσεως, πολιτικές απολογίες επί παντός πρακτέου (και κυρίως μη πρακτέου), σαχλά παιχνίδια που υποχρεώνεσαι να βρεις με δύο νότες, ένα «αριστούργημα» της νέας ελληνικής μουσικής πανδαισίας, χαζά και ψυχοφθόρα παιχνίδια της τύχης, παιχνίδια σπουδαίων ερωτήσεων υψηλού μορφωτικού επιπέδου του είδους «πόσα χρυσά σακάκια είχε ο Έλβις» ή «πόσους γάμους έκανε η Κόλινς», αστρολογία, μόδα και κουτσομπολιό με τις ώρες και παιχνίδια επιβίωσης για ματσούς και ηλίθιους.
Τα τελευταία μάλιστα τα είδαμε να «προαναγγέλλονται», και λόγω τηλεθέασης να «επισκοπούνται» κιόλας σε ένα τόνο τόσο σοβαρό και περισπούδαστο που φέρνει γέλια και ταυτόχρονα μια βαθιά λύπηση.
Μεγάλα τα ερωτήματα, κοσμοϊστορικές οι εξελίξεις στη διαμορφωμένη Καραϊβική, και το πανελλήνιο περιμένει καθηλωμένο τον εισηγητή να αναγγείλει με ύφος οκτώ καρδιναλίων: «Ποιος άραγε θα φύγει απόψε;». «Η αποχώρηση του Σάκη μου έχει δημιουργήσει αυτοπεποίθηση». «Τι ήταν αυτό που έκανε τη Σούλα να βγει από τα ρούχα της;».
Σπουδαία εθνικά θέματα που απασχολούν μεγάλο μερίδιο του πληθυσμού (όπως δυστυχώς φαίνεται και από τις μετρήσεις της τηλεθέασης) και στην ουσία, ένας τηλεοπτικός σανός για την πνευματική διατροφή του.
Τώρα τελευταία έχουμε την ευτυχία να παρακολουθούμε νεαρούς, επιτηδευμένα αρρενωπούς πλην αργόσχολους, και καμία σχέση έχοντες με κείνο το «γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί», να ακκίζονται και να φλερτάρουν γλυκανάλατες «φαινομηρίδες» (οι μινιφορούσες της αρχαίας Σπάρτης) χωρίς σκοπό και χωρίς σενάριο, δηλαδή ο απόλυτος σανός επί οθόνης σε σχήμα κλειδαρότρυπας.
Αυτή είναι η τηλεόραση, που οι πλείστοι την ακριβοπληρώνουμε: σαχλαμάρες, κουτσομπολιά, πολιτική προπαγάνδα και ειδήσεις που στάζουν αίμα.
Απομένει ένας τομέας που εξυπηρετεί τον προσηλυτισμό του κέρδους. Είναι οι εμπορικές διαφημίσεις, τομέας που μέχρι σήμερα -πρέπει να ομολογήσουμε- η ελληνική έμπνευση και ευρηματικότητα είχε κοσμήσει με κάποια αριστουργήματα.
Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει σε όλες τις ομάδες των διαφημιζομένων προϊόντων. Τα σποτς λ.χ. των απορρυπαντικών (που είναι και εκ των παλαιοτέρων), των αυτοκινήτων, των Τραπεζών και του κρατικού τζόγου παραμένουν άθλια και ανούσια.
Πρόσφατα έχουν προστεθεί και τα ενεργειακά, ρεύματα και τηλεφωνίες.
Αφού μάλιστα δεν έχουν κάτι νέο και σπουδαίο να πουν και ταυτόχρονα μας έχουν πιει το μεδούλι, χωρίς να ελέγχονται από καμιά αρχή (!), το’ χουν ρίξει στη διαφημιστική... φιλοσοφία: Ποιοι είμαστε, πόσο είμαστε διατεθειμένοι να προχωρήσουμε στη ζωή, πόσο μας δικαιώνουν οι επιλογές μας και άλλα τέτοια ένοχα και συνταρακτικά, για να καταλήξει απροσδόκητα το σποτ ότι υπάρχει μια εταιρία που μας νοιάζεται και μας φροντίζει, και δεν είναι άλλη από αυτή που μας πίνει το αίμα, όχι με καλαμάκι αλλά με οπτική ίνα.
Είμαστε ή δεν είμαστε για κλάματα...;

Τετάρτη, 02 Μαΐου 2018 19:55

Οι αίγες του Αιγαίου

Όλα τα μέσα αυτό τον καιρό αναλώνονται σε εκτενέστατες αναφορές και συζητήσεις για τις θρασύτατες προκλήσεις της Τουρκίας και τις ιμπεριαλιστικές της επιδιώξεις, αλλά δεν ακούσαμε μέχρι τώρα σοβαρές αναλύσεις των δεδομένων και των διεθνών συνθηκών που θα φωτίσουν το θέμα.
Η έξαψη και η αλλοπρόσαλλη διάθεση του Τούρκου προέδρου μπορεί, ως ελέχθη, να δείχνει κάποια ψυχική διαταραχή, ωστόσο συνολικά η Τουρκία επί σχεδόν εκατό χρόνια έχει έναν αταλάντευτο στρατηγικό στόχο: όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, θεωρεί ελλιπή και ασαφή τη συνθήκη της Λοζάνης της 24ης Ιουλίου 1923, άρα και την Ελλάδα χωρίς τίτλους κυριότητας σε κάποια σημεία στο Αιγαίο, και παραβιάζει συνεχώς και με κάθε τρόπο τα ανατολικά σύνορα, γιατί πιστεύει ότι η Ελλάδα απέκτησε το Αιγαίο με έκτακτη χρησικτησία.
Τι είναι αυτή η χρησικτησία; Διαβάζουμε σχετικά στον Αστικό Κώδικα (άρθρ. 1045): «ο επί εικοσαετίαν έχων είς την διανοία κυρίου (animus domini) νομήν αυτού πράγμα κινητόν ή ακίνητον γίνεται κύριος». Αυτό βέβαια σημαίνει ότι επί εικοσαετίαν δεν προσβάλλεται.
Και στο άρθρο 981 λέει ότι «η νομή χάνεται μόλις παύσει η φυσική εξουσία επί του πράγματος».
Εμείς οι Έλληνες βέβαια είμαστε κύριοι των νήσων με τίτλους, καθότι στη Λοζάνη ορίσθηκε ότι «επικυρούται η ελληνική κυριαρχία επί των νήσων του Αιγαίου (εννοείται όλων) πλην Ίμβρου και Τενέδου που παραμένουν εις την Τουρκίαν με εγγυήσεις αυτόνομης διοίκησης», πράγμα που επίσης καταστρατηγήθηκε από τους γείτονες.
Όλες πάντως οι διατάξεις του Αστικού Κώδικα (και φαντάζομαι ότι ισχύουν αναλογικά και στο Διεθνές Δίκαιο), είτε πρόκειται για πλήρη κυριότητα είτε για έκτακτη χρησικτησία, εννοούν και οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κύριος είναι επιφορτισμένος και με υποχρεώσεις, όπως η συνεχής επιμέλεια, η οριοθέτηση, η καταμέτρηση, η φύλαξη, η (αν)οικοδόμηση και γενικά η εποπτεία και επίβλεψη της ιδιοκτησίας προκειμένου να υπάρξει προστασία από κακόπιστους εισβολείς.
Ο Τούρκος είναι σήμερα ένας τέτοιος κακόπιστος εισβολέας και με ψευτονομικά και διπλωματικά τερτίπια ενοχλεί για να υπενθυμίζει διαρκώς με την παρουσία του, τις καταχθόνιες και ιδίως τις υποχθόνιες διεκδικήσεις του.
Δημιουργεί με έντεχνο τρόπο τετελεσμένα (de facto) προς ένα μακροχρόνιο στρατηγικό στόχο. Παίζει με τις συμμαχίες, και σχεδιάζει μεγάλες στρατηγικές επενδύσεις.
Είναι προφανές βέβαια, ότι το θέμα δεν είναι μόνο τι κάνει η Τουρκία αλλά και τι κάνουμε εμείς.
Όλη η ζωή μας -και η περασμένη αλλά προπαντός η μελλούμενη- είναι αυτή η θάλασσα. Η θάλασσα της απέραντης ιστορίας και του πολιτισμού. Η θάλασσα, που μαζί με τα μικρασιατικά παράλια (!) αφύπνισε και παιδαγώγησε την ανθρωπότητα.
Όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα δυστυχώς κεντρομόλησαν θανάσιμα, και αφήσανε τις «αίγες» του Αιγαίου να τις λιγουρεύεται ο εξ ανατολών λύκος.
Το αρχιπέλαγος είναι η «κυρίως Ελλάδα», κι αυτό δεν το έχει κατανοήσει καμιά κυβέρνηση μέχρι σήμερα.
Άκουσα στο ραδιόφωνο κάποια απ’ αυτές τις μέρες μια συνέντευξη κάποιου κ. Φενέκου, αν θυμάμαι καλά, ναυάρχου σε αποστρατεία. Είπε με πολύ απλό και σοφό τρόπο αυτά που λέει ο Αστικός Κώδικας και που είναι τα αυτονόητα. Όταν έχεις περιουσίες, όπως οι χιλιάδες τα νησιά και οι βραχονησίδες μας, τα επιμελείσαι και τα φροντίζεις. Τα καταγράφεις, τα ονοματίζεις, τους βάζεις μια σημαία, τους χτίζεις και ένα πυργάκι και προσπαθείς να τα κάνεις, όσα από αυτά γίνονται λόγω συνθηκών, κατοικήσιμα.
Αλλιώς βρίσκονται έρμαια στις ορέξεις κάθε κακόπιστου και κακόβουλου εισβολέα.
Το αντίθετο της φροντίδας είναι η ακηδία, και να θυμίσουμε ότι η ακηδία είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα ...

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018 15:31

Σύμφωνα αντιβίωσης

Γράφαμε προχθές για τα εγκλήματα του αναρχισμού και ότι είναι πολύ πιθανό η γενεσιουργός τους αιτία να σχετίζεται με την πολιτική αδικία.
Σήμερα θα μας απασχολήσει το κοινό ποινικό έγκλημα και θα προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε τις αιτίες του.
Η κατάσταση είναι εκρηκτική και φαίνεται ότι δεν είναι πλέον αναστρέψιμη.
Εγκλήματα κάθε τύπου και επινόησης και με μια συχνότητα ανησυχητική. Ληστείες, φόνοι, κλοπές, απάτες, εγκαταλείψεις τέκνων, θανατώσεις βρεφών, ξυλοδαρμοί, εκφοβισμός, βιασμοί, ναρκωτικά, μαστροπεία, προστασίες, ψευδομαρτυρίες και τόσα άλλα, που μόνο ο έκπτωτος άνθρωπος απ’ όλα τα έμβια όντα μπορεί να διανοηθεί και να διαπράξει.
Και γεννάται το ερώτημα: τι φταίει για όλο αυτό το κατάντημα; Η πλημμελής αστυνόμευση; Οπωσδήποτε όχι, και μάλιστα αυτή μπορεί να έχει και τα αντίθετα αποτελέσματα.
Ο οικονομικός μαρασμός; Βεβαιότατα όχι. Η κοινωνία αυτή έζησε καιρούς των ξεριζωμών, των πολέμων και της απόλυτης φτώχειας χωρίς να αυξηθεί η εγκληματικότητα. Το αντίθετο μάλιστα.
Ο συγχρωτισμός με αλλοεθνείς παραβατικούς; Ελάχιστη η επίδραση, δεδομένου ότι η ράτσα μας έχει την αιώνια ικανότητα να επηρεάζει και να επιβάλλεται.
Μα τότε τι μπορεί να ευθύνεται;
Η στήλη θα διακινδυνεύσει μια γνώμη, με τη βεβαιότητα ότι θα γίνει αντιπαθής στους περισσότερους αναγνώστες.
Η αιτία όλης της εγκληματικότητας βρίσκεται εν πολλοίς στην ιδέα που έχει η σύγχρονη κοινωνία για το γάμο και τα όσα αγαθά παράγει αυτός ο θεσμός.
Οι αιτίες των πραγμάτων είναι ρίζες βαθιά χωμένες που πρέπει πολλές φορές να σκάψεις για να τις αποκαλύψεις.
Οι νεαροί που συνιστούν άγριες συμμορίες μέσα κι έξω από τα σχολεία τους, υπό τα απαθή βλέμματα των δασκάλων τους, κάποιοι διεστραμμένοι που ασελγούν σε βρέφη, οι νεαροί βλαστοί που σιδέρωναν τις προάλλες τη γριούλα για να τις πάρουν πενήντα ευρώ, όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι δεν άκουσαν ποτέ έναν καλό λόγο μέσα στο σπίτι τους, δεν ένιωσαν ένα χάδι μέσα στην ανθρώπινη φωλιά, και ίσως να μην είχαν την ελάχιστη τύχη να ζήσουν μέσα σε τέτοια φωλιά από τα γεννοφάσκια τους.
Όλα ξεκινούν από την έκπτωση των ηθών και τον εξοβελισμό της «ιερής» παράδοσης.
Ο γάμος δεν είναι μπανάλ, δεν είναι μια σχέση που να τη βάζουμε τόσο εύκολα στο ανατομείο της αμφισβήτησης.
Είναι μια σχέση σοβαρή, που εξυπηρετεί τη φυσική αναγκαιότητα και συνήθως την ξεπερνάει. Είναι, όπως σοφά έχει τεθεί από την εκκλησία, μυστήριο, και μυστήριο σημαίνει ότι σιγοκλείνω τα μάτια και το αποδέχομαι, απλά γιατί το έχω ανάγκη, κι ας μην το ξέρω.
Ως μυστήριο πρέπει επίσης να έχει και έναν θεσμοθετημένο τύπο. Ο τύπος είναι «υποστατική» ανάγκη, είναι τα ρούχα της ουσίας, και η ουσία είναι ξεδιάντροπο και χυδαίο να περιφέρεται γυμνή.
Ο γάμος είναι μια «ομόρρυθμη εταιρία αγάπης και κατανόησης», και όπως είναι γνωστό, σ’ αυτή την εταιρία οι εταίροι τα κέρδη τα μοιράζονται, ενώ για τις ζημιές ευθύνεται ο καθένας εις ολόκληρον...
Κι όμως τείνει να περιπέσει γενικώς σε ένα σύμφωνο αντιβίωσης, αντί συμβίωσης.
Οι «προοδευτικές» κυβερνήσεις συναγωνίζονται σήμερα ποια θα απλοποιήσει τα πράγματα αφαιρώντας όλες τις υποχρεωτικότητες, όλους τους νομικούς τύπους και όλη την παράδοση, βαφτίζοντας όλη αυτή την κατεδάφιση νεωτερισμό.
Ο άνθρωπος είναι σήμερα αυτεξούσιος, αυτοδημιούργητος, αυτοπροσδιοριζόμενος, με πολλά σύγχρονα αυτο-δικαιώματα και ελάχιστες υποχρεώσεις.
Οι μαΐστορες της προόδου αμφισβητούν πανάρχαιους δοκιμασμένους θεσμούς, ορκίζονται στο... φιλότιμό τους και δηλητηριάζουν με κάθε παρέμβασή τους το σύστημα της εκπαιδευτικής αγωγής. Στάγδην, που σημαίνει αργά και σταθερά.
Σκοτώνουν σημαίες, εικόνες, προσευχές και παραμύθια. Σκοτώνουν με τον τρόπο τους και το βασικό κύτταρο της κοινωνίας, και βάζουν μικρά παιδιά σε διλήμματα αυτογνωσίας και ζωώδους ελευθερίας.
Η οικογένεια είναι ήδη ένας θεσμός απεχθής. Η εικόνα με τους δύο γονείς, την γιαγιά και τα παιδιά «ως νεόφυτα ελαιών κύκλω της τραπέζης» (Ψαλμός 127) για να φάνε όλοι μαζί μεσημεριανό, έχει ήδη γίνει delete.
Με την ευκαιρία της εθνικής εορτής να μην ξεχάσουμε τα «Φίλεια» πυρά σύμπαντος του «Δήμου» που θέλουν να μας πείσουν ότι η εκκλησία πολέμησε την Επανάσταση και εμάς μας απελευθέρωσαν οι Αλβανοί (....).
Όλοι οι γείτονές μας προσπαθούν να φτιάξουν εθνική συνείδηση εκ του μηδενός, και ‘μείς πάμε να γκρεμίσουμε με επιστημονικό (!) τρόπο ό, τι έχει απομείνει.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών το βλέπομε διάφανο στα καθημερινά δελτία των ειδήσεων...

Σελίδα 1 από 15
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top