FOLLOW US
Μιχάλης Παπαδημητρίου

Μιχάλης Παπαδημητρίου

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τρίτη, 21 Μαΐου 2019 10:53

Ιδανικός πολίτης

Άρχισε πρόσφατα να αναπτύσσεται στην Κίνα ένα σύστημα, το λεγόμενο SCS (αρχικά των λέξεων Social Credit System) που αποσκοπεί στη δημιουργία «ιδανικού (;) πολίτη».

Αυτή η είδηση σε συνδυασμό με το βίντεο στο YouTube των ρομπότ του θανάτου και των LAWS (Lethal Autonomous Weapon Systems) σημαίνει ότι προχωρούμε, πολύ συντομότερα από όσο φανταζόμαστε, στη δημιουργία ενός τεχνητού, υπερεθνικού, ανιστόρητου και αδιάφορου πολίτη που θα κάθεται χαπακωμένος και προσομοιωμένος στον καναπέ ή θα τον μαλάσσουν στο γυμναστήριο για να μη «πιαστεί», και όλες τις δουλειές του (ψώνια, καφενείο, εργασία, διαδηλώσεις, πολέμους ακόμα και το ιερό δικαίωμα του εκλέγειν) θα τις κάνουν ρομπότ.

Τα ρομπότ αυτά, να σημειωθεί, μπορούν να αναλάβουν δολοφονικές δράσεις μέχρι και γενοκτονίες, πέρα από κάθε έλεγχο και έξω από κάθε δικαιϊκό σύστημα και κάθε πλαίσιο ηθικής. Εικοσιπέντε κράτη μέχρι τώρα τα έχουν απαγορεύσει, ενώ η Ελλάδα ακόμα το σκέφτεται...

Η Τέχνη μάς έχει προϊδεάσει σε τέτοια εφιαλτικά σενάρια και έχει προφητεύσει τις εξελίξεις προτού εκατό χρόνια.

Η τεχνογνωσία δυστυχώς πάει πολύ πιο γρήγορα και πιο μακριά και από την ηθική και ακόμα μακρύτερα από την φιλοσοφία.

Η ψηφιακή εποχή που εγκαθίδρυσε την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση έχει ήδη προδιαγράψει ένα ζοφερό και απάνθρωπο εργασιακό μέλλον για την ανθρωπότητα.

Τι σημαίνει όμως ιδανικός πολίτης;

Ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται να ανακαλύψει πάλι την φιλοσοφία και θα ήταν ευχής έργον αυτή να ενταχθεί στη διδακτέα ύλη όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων.

Οι κοινωνίες μας είναι αθροίσματα φυσικών και ζωντανών κυττάρων και έχουν δομηθεί με βάση θεμελιώδεις αρχές, θεσμούς και συστήματα ηθικής.

Είναι όπως είναι, χρηστές ή φαύλες, στο βαθμό που έχουν διαμορφωθεί κυρίως από την παιδεία.

Δεν είναι τέλειες και πολύ σοφά δεν είναι τέλειες, απλά για να λάμπει το καλό και να λειτουργούν οι θεσμοθετημένοι μηχανισμοί αποτροπής του κακού.

Θα ήταν άλλωστε ουτοπική και βαρετή μια κοινωνία αγγέλων χωρίς κακούς και χωρίς παραβάτες.

Αυτοί οι εγκέφαλοι που κατά καιρούς μέσα στην ιστορία σκέφτηκαν να αποκαθάρουν τις ανθρώπινες φυλές ή να τις λοβοτομήσουν δημιουργώντας ομογενοποιημένες και γενετικά «ιδανικές» κοινωνίες ήταν πολύ μακριά και από τη μητέρα φύση και από την φιλοσοφία.

Αρχές μόνο χρειάζονται, και καλό θα ήταν εδώ να θυμηθούμε το μύθο της δημιουργίας της ανθρώπινης κοινωνίας κατά τον Πρωταγόρα του Πλάτωνα. Εκεί λέει ότι ο Ερμής ζήτησε από τον βασιλιά των θεών ένα πολύτιμο εφόδιο για τους ανθρώπους για να ξεχωρίσουν και να υπερισχύσουν από τα ζώα, κι αυτός τους έστειλε την «αιδώ» και τη «δίκη», δηλαδή το σεβασμό-φόβο με την κοινωνική έννοια και το γενικό αίσθημα της δικαιοσύνης.

Μάλιστα εκεί αντιμετωπίστηκε και ένα «τεχνικό» και διαρθρωτικό θέμα. Όταν ρώτησε ο Ερμής «σε ποιους ακριβώς θα δώσω αυτά τα εφόδια», ο Δίας του είπε: «Μα φυσικά σε όλους»!

Και μπορεί ο Πλάτωνας να είναι κατά κάποιο τρόπο βολονταριστής φιλόσοφος και λίγο απαιτητικός με τις προϋποθέσεις του κοινωνικού (μετα)σχηματισμού (όπως φάνηκε και από την πρότυπη «Πολιτεία» του), ωστόσο ανέλυσε τις έννοιες χωρίς να φτάσει στα άκρα (καθότι διαλεκτικός) και πίστευε ότι με αυτούς τους τρόπους και με αυτά τα αιώνια εφόδια θα ανδρωθούν και θα ευημερήσουν οι πολιτείες. Μάλιστα η νοησιαρχική σύνδεση της εκπαιδευτικής αγωγής με τις προϋποθέσεις της εξουσίας (που περιγράφεται στην «Πολιτεία») ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα μια ύψιστη «πολιτική» επιδίωξη.

Σήμερα, όσο ψηφοποιείται η εποχή μας, τόσο ζωτικής και κρίσιμης σημασίας θα καθίστανται η κοινωνική ισορροπία, το εργασιακό δίκαιο, η απολλώνια σπουδαιότητα του ελεύθερου χρόνου και η πανάρχαια πολιτική μας υπόσταση.

Θα το ξαναπούμε:

Η ανθρωπότητα έχει τεράστιο ηθικό συμφέρον να μελετήσει την αρχαία ελληνική γραμματεία και κυρίως να ασχοληθεί ενεργά με την, παρεξηγημένη σήμερα, φιλοσοφία, που ζει και κινείται μέσα σε μια κλειστή πανεπιστημιακή ελίτ.

Μπορεί να μη βρει μέσα εκεί, δεδομένης της τεχνολογικής και πολιτισμικής διαφοράς των αιώνων, έτοιμες λύσεις, σίγουρα όμως θα συναντήσει τις καλύτερες ιδέες για έναν κόσμο καλύτερο.

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019 17:58

Tο δόντι και το ούζο

Το καθημερινό δελτίο ειδήσεων, αν το προσέξει κανείς και εμβαθύνει σ’ αυτό στοιχειωδώς, δεν πληροφορεί μόνο αλλά και διδάσκει, και ο μόνος που δεν διδάσκεται φαίνεται ότι είναι η κυβέρνηση.

Διδάσκει, γιατί αναδεικνύει τις αιτίες των πραγμάτων, και ιδού πώς:

Είχαμε πρόσφατα δύο συγγενείς ειδήσεις. Δυο ειδήσεις με κοινό παρονομαστή. Η μία ήταν τα έκτροπα του Εξαρχειακού αβάτου.

Η άλλη ήταν η συγκροτημένη αντίδραση πανεπιστημιακών πρυτάνεων στις μεθοδεύσεις του υπουργείου για «πραξικοπηματικές» μεταβολές στα θέματα της παιδείας εκ μέρους του υπουργού.

Είναι λοιπόν εκπληκτικό το πώς μια αστυνομική είδηση αποκαλύπτει σοβούντα θέματα της παιδείας, και πώς μια «εκπαιδευτική» είδηση έρχεται να εκθέσει την κυβερνητική νοοτροπία.

Ωρύονται οι πάντες ότι η μόνη λύση στα Εξάρχεια είναι θέμα δυναμικής εκκαθάρισης του πεδίου ακόμα και με στρατιωτικά μέτρα και αγνοούν ότι έτσι θα γίνει πάλι μια τρύπα στο νερό, εφόσον δεν θα θεραπευθούν οι αιτίες του φαινομένου, εάν δηλαδή συνεχίσουν τα δύο πανεπιστημιακά ιδρύματα της περιοχής (Πολυτεχνείο και ΑΣΟΕΕ) να δρουν προκλητικά και ανενόχλητα ως βιομηχανίες μολότοφ και κέντρα διακίνησης ναρκωτικών, αντί χώρων διακίνησης ιδεών.

Η προτεινόμενη θεραπεία του προβλήματος (όπως και πολλών άλλων προβλημάτων) μου θυμίζει τα σάπια δόντια σε κάποιες παλιότερες και δύσκολες εποχές που προσπαθούσαμε να κατευνάσουμε τον πόνο κάνοντας γαργάρες με ούζο!

Η άλλη είδηση, προφανώς εκπαιδευτική, μας αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο σκέπτεται και θέλει να σχεδιάζει τις αποφάσεις της η κυβέρνηση.

Κάποτε η Ανώτατη παιδεία ήταν οργανικά αποκεντρωμένη και απαγκιστρωμένη από τις εκάστοτε ορέξεις του υπουργείου και νομίζω περισσότερο ορθολογική. Τα ιδρύματα αποφάσιζαν με ένα αδιαμφισβήτητο τεκμήριο αρμοδιότητας τους όρους των εξετάσεων, τις ύλες των μαθημάτων τους, τους χρόνους διεξαγωγής των εξετάσεων και προπαντός τον αριθμό των εισακτέων σύμφωνα με τις δυνατότητες των σχολών και τις επαγγελματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Είμαι ο τελευταίος που θα τολμούσα να υποστηρίξω ότι η παιδεία δεν είναι κόσμημα και θεοφεγγής στόχος για κάθε άνθρωπο, όμως υπάρχουν και οι συγκεκριμένες ανάγκες και η συγκεκριμένη δομή του εκάστοτε κοινωνικού συστήματος που θά ’πρεπε να τα λαμβάνει σοβαρά υπόψιν και να τα προσμετρά ο σχεδιασμός της παιδείας.

Θα ξαναμνημονεύσουμε το δίλημμα από το μεγαλειώδες «ενύπνιο» του Λουκιανού και θα αναρωτηθούμε: Ποιος τελικά θα γίνει λιθοξόος; Αν δηλαδή όλοι γίνουν γραμματικοί και ρήτορες, ποιος θα μείνει να βοηθάει τον αρχιτέκτονα να ξύσει την πέτρα για να γίνουν σπουδαία έργα της Τέχνης;

Και για να φύγουμε από τον λιθοξόο, αν γίνουν όλοι δια της βίας γιατροί, πού θα βρούμε νοσοκόμες και τραυματιοφορείς για να λειτουργήσει το όλο σύστημα;

Η μεσοβάθμια τεχνολογική εκπαίδευση προσφέρει στην κοινωνία υπηρεσίες ανυπολόγιστης αξίας, κι αυτό έκανε να το καταλάβει το κράτος κάποιες δεκαετίες.

Όλοι οι άνθρωποι είναι απαραίτητα και πολύμορφα εργαλεία μιας απέραντης μηχανής και η κυβέρνηση θα πρέπει κάποτε να καταλάβει ότι ο μόνος τρόπος να εκπληρώσει τη συνταγματική της αποστολή είναι να αφουγκράζεται τις ανάγκες της πολιτείας και να διοικεί με λαϊκή συναίνεση και με αποκεντρωμένη διοικητική νοοτροπία.

Όσο εκχωρεί και μεταβιβάζει εξουσίες στις παντός είδους ανεξάρτητες αρχές τόσο ισχυροποιείται, γιατί αυτός ακριβώς είναι ο πρώτος νόμος της δημοκρατίας.

Τρίτη, 07 Μαΐου 2019 14:53

Τα άνθη του κακού

Όλα τα κακά στατιστικά της χώρας είναι σήμερα στα κεραμίδια.

Επί 10 περίπου εκατομμυρίων ψυχών (των πλείστων αθλίων) έχουμε:

Περίπου 200.000 με άνοια (είναι και οι μόνοι των οποίων αφέωνται οι αμαρτίες).

Περίπου 400.000 γενικά ναρκομανείς.

Περίπου 4.000.000 καπνιστές.

Περίπου 1.000.000 αργόσχολους μετανάστες.

Περίπου 1.500.000 άνεργους ημεδαπούς.

Περίπου 1.500.000 με διάφορες ψυχικές νόσους (μανίες, κατάθλιψη, διπολικές διαταραχές, φοβίες, σχιζοφρένεια κλπ) πολλές από τις οποίες οδηγούνται σε τραγική κατάληξη.

Εξάλλου η παραβατικότητα και η εγκληματικότητα έχουν χτυπήσει βαθύ κόκκινο.

Το καθημερινό δελτίο των ειδήσεων είναι ένα ατέλειωτο αποπνικτικό και αποκρουστικό συναξάρι εγκλημάτων και τραγωδιών:

Ληστείες, φόνοι αναίτιοι, αυτοδικίες, βεντέτες, βιασμοί, απαγωγές ανηλίκων και ενηλίκων, αυτοκτονίες, εμπόριο ναρκωτικών, προστασίες της νύχτας, εντολές θανάτου από εγκλείστους, μαστροπεία, παραχάραξη, αποπλάνηση, εκφοβισμοί και ενδοοικογενειακή βία μέχρι θανάτου, λαθρεμπόριο, ψευδομαρτυρίες, τραμπουκισμοί και επιθέσεις σε όργανα της πολιτείας και άλλα ων ουκ έστι αριθμός.

Ακούστηκε σήμερα ότι 27 ιδιωτικά κτίρια στα Εξάρχεια τελούν υπό κατάληψη και λειτουργούν σαν διεθνή «πανεπιστήμια» του εγκλήματος (πώς παίρνουμε τη δόση, πώς φτιάχνουμε μια μολότοφ, πώς σπάζουμε μια τζαμαρία, πώς ξεκολλάμε ένα μάρμαρο και τα τοιαύτα).

Δεν υπάρχει έγκλημα που να μην έχει παρελάσει από τις οθόνες. Αγκομαχάει ο Ποινικός Κώδικας, και πολύ συχνά είναι ανυποψίαστος και ανέτοιμος, να εξυπηρετήσει την πάταξη της κακοπραγίας.

Αν μάλιστα σε όλα αυτά προσθέσουμε, όπως πρέπει σε μια ευδιοίκητη πολιτεία, και τις φοροκλοπές και τα λοιπά οικονομικά εγκλήματα καθώς και τα τροχαία, το ποσοστό των διαζυγίων και την οικονομική αποδημία των νέων της χώρας, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή για τα ιστορικά μας χρονικά κοινωνική και διοικητική αποσύνθεση.

Όλα έχουν χάσει πια το νόημά τους, και όσο στολίζουμε τους τίτλους των κρατικών υπηρεσιών και των υπουργείων με λεκτικές φιοριτούρες, τόσο αυτά απομακρύνονται από τη συνταγματική τους αποστολή και αποσιωπούν τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων.

Για ποια προστασία του πολίτη μιλάει η επιγραφή του αρμόδιου υπουργείου όταν οι μισοί Έλληνες διαρρηγνύουν και κλέβουν τους άλλους μισούς, και όταν υπάρχουν γειτονιές που απαγορεύεται να πατήσει η αστυνομία, και όταν αυτή η αστυνομία είναι εξοπλιστικά ξεχαρβαλωμένη, και όταν ένστολοι και εφοριακοί και πολεοδόμοι και ένα σωρό άλλοι κρατικοί «θεράποντες» συναλλάσσονται υπογείως και χρηματίζονται;

Η Δικαιοσύνη βρίσκεται κάθε τόσο μεταξύ σφύρας και άκμονος.

Η Παιδεία είναι κι αυτή μεγάλη παθούσα και έρμαιο της κρατικής αβελτηρίας και των κυβερνητικών ιδεοληπτικών επιλογών.

Το καζάνι βράζει και η κυβέρνηση σχεδιάζει συμμαχίες για να εξασφαλίσει το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και να σώσει και την Ευρώπη(!) με τη νεκρανάσταση ενός άχρηστου κομουνισμού που «συχωρέθηκε» πριν από ακριβώς τριάντα χρόνια. Άλλους έσωσεν ... όπως λένε και οι γραφές.

Είναι όμως φυσική συνέπεια. Όταν επί χρόνια καλλιεργείς το κακό, θα’ ρθει η στιγμή που θα δεις και τα άνθη του (όπως περίπου τα είδε κάποτε ο Μποντλέρ).

Είναι, για παράδειγμα, κρίμα να βλέπει κανείς τη Νομική να γίνεται με το έτσι θέλω τεράστια πινακοθήκη του γραφίτη και μαζί φυτώριο ανομίας, αλλά το μεγαλύτερο κρίμα είναι να βλέπουμε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια να κάθονται φοιτητές σε μικρές ομάδες στο γρασίδι και στους ωραίους (παρά το δυσμενές κλίμα) κήπους των ιδρυμάτων (κήπους που μπορεί να τους περιποιούνται και οι ίδιοι οι σπουδαστές) να γελούν και να συζητούν και να ερευνούν, και μας πιάνει το παράπονο.

Παράπονο, γιατί όλοι αυτοί οι «βάρβαροι» με τα δικά μας φώτα γίνανε κάποτε άνθρωποι, και, ω! του θαύματος, παραμένουν άνθρωποι…

Πέμπτη, 02 Μαΐου 2019 14:56

H φάκα του Μπάρμπα-Θωμά

Από καιρό τώρα με απασχολεί αυτό το άρθρο ίσως γιατί υποψιάζομαι ότι θα ενοχλήσω πολύ κόσμο.

Ακόμα βουίζουν μέσα στ’ αφτιά μου τα λόγια του Αποστόλου Παύλου από την προς Γαλάτας επιστολή: «Δεν υπάρχει αρσενικό και θηλυκό, δεν υπάρχει δούλος ούτε αφέντης ...» («ουκ ένι άρσεν και θήλυ, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος ...»).

Άλλη έννοια βέβαια είχε η ατάκα, αλλά πολύ μας μπέρδεψε ο ευλογημένος.

Τη ρήση τη βρίσκω από κάθε άποψη ηθική, αλλά κάτι με αναστατώνει.

Με αναστατώνει η ενορχηστρωμένη προσπάθεια όλου του «προοδευτικού» κατεστημένου να μου αναπροσδιορίσει την ταυτότητά μου. Κι ας τα πάρουμε τα πράματα με τη σειρά:

1) Πρώτα-πρώτα δεν πρέπει να είμαι φυσικός, δηλαδή κατά φύσιν.

«Αν μπει μέσα στη τάξη ένας δάσκαλος τρανς πώς θα αντιδράσετε;!» Τι διδάσκει αυτή η ανώμαλη παιδαγωγική ατάκα που ακούσαμε; Ισότητα; Ανεξιφυλία; Ανοχή; Μήπως ευλάβεια προς τη φυσική τάξη των πραγμάτων;

Δεν πρέπει λοιπόν να είμαι φανατικός άνδρας (το ίδιο ισχύει και για το έτερο φύλο) για να έχω πλήρη θεσμική προστασία, να είμαι αναγνωρίσιμος στα μέσα και να καταξιωθώ κυρίως στα λιβάδια της Τέχνης.

2) Δεν πρέπει να είμαι εκλεκτικός και αριστεύων.

Δηλαδή πρέπει να «κατεβώ» για να εξισώνομαι με τους από κάτω, να ασχολούμαι με χαμερπή και επουσιώδη (όπως οι «επιζήσαντες» και η «δύναμη της αγάπης»), να τσαλαπατώ τη γλώσσα (άρα και τη σκέψη) και να έχω πάρει διαζύγιο -ως σύγχρονος πολίτης- από την Τέχνη και την υψηλή διανόηση.

3) Δεν πρέπει να έχω ευγενή καταγωγή.

Όλοι δηλαδή είμαστε ίδιοι και ισότιμοι. Κι αυτοί που φκιάξανε τον Παρθενώνα κι αυτοί που ανεβαίνουν εκεί για να κατουρήσουν και να ξαφρίσουν και κανένα πορτοφόλι.

4) Δεν πρέπει να είμαι νηφάλιος.

Γιατί; Μα για να μην μπορώ να ανιχνεύω ανά πάσα στιγμή τη βρομιά της εξουσίας και να αντιδρώ. Διαφορετικά, θα έχω και ένα αδιάψευστο «κοινωνικό» άλλοθι: Για ό, τι είμαι δεν φταίω εγώ, αλλά κάποια λευκή ουσία!

Η κυβέρνηση έχει πιαστεί σε μια μεγάλη φάκα. Ερωτοτροπεί με την «πρόοδο» και την παγκοσμιοποίηση και αγνοεί και εξισώνει ανόμοια πράγματα.

Έχει ανακηρύξει την προστασία αντικοινωνικών και παρά φύσιν μειοψηφιών σε κυβερνητική προτεραιότητα, παρεξηγώντας και την αρχαία έννοια της δημοκρατίας αλλά και τον Απόστολο Παύλο.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ζούμε σε μια δικτατορία της μειοψηφίας!

Εννοείται ότι το κύριο βάρος, για το τι δέον γενέσθαι, πέφτει στην αγωγή των νέων που έπαψε από καιρό να είναι συντηρητική και ελληνοπρεπής.

Θυμάμαι τις χρυσές εποχές των κατηχητικών, με τους παπάδες να συμπληρώνουν αναγκαστικά το παιδαγωγικό έργο του σχολείου.

Από εκείνες τις μικρές βιβλιοθήκες αντλήσαμε, κατά προτροπήν, τα πρώτα παιδικά βιβλία και αριστουργήματα της παγκόσμιας και της ντόπιας λογοτεχνίας. Ο Μικρός Πρίγκιπας του Εξιπερί, η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων του Λιούις, το παραμύθι χωρίς όνομα της Δέλτα, ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες, τα ταξίδια του Ιουλίου Βερν, ο Τομ Σόγιερ του Τουέν και άλλα ακόμα.

Το μυθιστόρημα όμως που μας συγκλόνισε ήταν η Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά του Στόουι.

Εκεί είδαμε πρώτη φορά ότι υπάρχουν άνθρωποι που καταπιέζονται και αδικούνται χωρίς λόγο, και δακρύσαμε.

Το δάκρυ είναι το πιο μεγάλο βάλσαμο της ψυχής. Είναι η χρυσή σταγόνα της βαθύτερης κατανόησης ενός πράγματος και ενός μύθου.

Δεν μας υποχρέωσαν τότε με νόμους και ντιρεκτίβες να γίνουμε δια της βίας ίσοι και ίδιοι μ’ αυτούς τους ανθρώπους (όπως γίνεται σήμερα), αλλά μόνο να μας συγκινήσουν και να χωρέσουν κι αυτοί μέσα στα παλάτια της μεγαλοψυχίας μας.

Η παγκοσμιοποίηση αγνοεί ή τουλάχιστον υποτιμά τη δυναμική και την αυθεντικότητα των φυλών του κόσμου. Ίσως και να μεθοδεύει τη δημιουργία «μεσαζόντων ανθρωπολογικών τύπων» όπως είναι οι Κρεολοί ή οι Τούρκοι, αυτό όμως είναι προϊόν μακραίωνης διεργασίας και καταναγκαστικών αλληλεπιδράσεων.

Αν, σκέφτομαι, σήμερα (πάλι) η καλύβα του μπάρμπα Θωμά θεωρείται ως ένα οικοδόμημα αυτογνωσίας, για τις μωρές κυβερνήσεις είναι μια οικτρή φάκα ...

 

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019 12:54

Η Ευρώπη και η φύση

Η φύση είναι η μεγάλη μητέρα μας και, ανεξάρτητα από το πώς της φερόμαστε κάποιες φορές, είναι μια μεγαλόψυχη αλλά και παντοδύναμη μητέρα.

Μας γέννησε, μας μεγάλωσε, μας ανακυκλώνει με σοφό τρόπο και έχει καθορίσει άπαξ και διαπαντός τους βιολογικούς μας ρόλους με τέτοιο σαφή τρόπο που όποιος της εναντιώνεται γελοιοποιείται.

Ο σπουδαίος Γερμανός ποιητής και αθεράπευτος -όπως πολλοί ομοεθνείς του- ελληνολάτρης Φρίντριχ Χέλντερλιν (1770-1843) «ονομάζει τη φύση ιερό. Τη λέει έτσι γιατί, όπως πιστεύει, βρίσκεται πάνω από τους θεούς και είναι αρχαιότερη από τον χρόνο», απηχώντας βέβαια δοξασίες των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων και φυσικών.

Εννοείται ότι όταν αμελείται αυτή η φύση και βεβηλώνεται, διαπράττεται το αδίκημα της ασέβειας.

Όλος αυτός ο πρόλογος ήταν αναγκαίος για να εννοήσουμε το βάρος και την ασέβεια της πρόσφατης δήλωσης του Γάλλου προέδρου και την εισήγησή του στη Βουλή να καταργηθούν από το κοινωνικό λεξιλόγιο και από τα στοιχεία των νόμων οι λέξεις «πατέρας» και «μητέρα» και να αντικατασταθούν από τις λέξεις «γονέας 1» και «γονέας 2», χωρίς μάλιστα να διευκρινίζεται ποιο φύλο θα πάρει τον κάθε αριθμό ή ποιος από τους δύο του ιδίου φύλου.

Γι’ αυτόν δηλαδή οι λέξεις «πατέρας» και «πατρίδα», και «μητέρα» και «μήτρα» έχουν χάσει το αιώνιο νόημά τους, οπότε αυτονόητο είναι ότι ασεβεί όχι μόνο προς τη φύση αλλά και προς τη γλώσσα.

Συγκαταλέγεται λοιπόν και ο εν λόγω (και δεν θα μπορούσε να λείπει η Γαλλία ...) στη μεγάλη χορεία των «προοδευτικών» ηγετών και σκαπανέων του καινοφανούς πολιτισμού, που δεν χάνουν ευκαιρία να δείξουν το μέγεθος της ασέβειας και της μωρίας τους.

Είναι τα γνωστά ανιστόρητα και ανεκπαίδευτα «ζόμπι» (zombie) του διεθνούς προοδευτισμού που θέλουν να εγκαταστήσουν μια νέα παρά φύσιν τάξη πραγμάτων και να νικήσουν τους όρους της φύσεως!

Λέγεται, εν όψει των επικείμενων ευρωεκλογών, ότι η Γαλλία παραμένει βασικό όχημα της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης, οπότε λογικό είναι ο πρόεδρός της να λανσάρεται ως «αναβάτης 1» του οχήματος.

Ποια είναι όμως τα αληθή διακυβεύματα της ευρωπαϊκής ενοποίησης και της ευρωπαϊκής προοπτικής;

Με ποιες ηθικές και κοινωνικές αξίες θα μπορέσει η Εσπερία να αντιμετωπίσει την επιχειρούμενη διαπίδυση του μουσουλμανικού κόσμου, ενός κόσμου που έχει ακόμα έθνη, σεξουαλικά φύλα, θεό και οικογένεια;

Όσοι χαριεντίζονται με τις υπερεθνικές φιλοδοξίες είναι ήδη επικίνδυνοι. Να θυμίσουμε, με την ευκαιρία, τις γενναίες και προφητικές απόψεις της Θάτσερ για τη διαφύλαξη της εθνικής συνείδησης των ευρωπαϊκών κρατών.

Η ΕΕ βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με τις ρίζες των προβλημάτων της. Αυτή η ελίτ του πλανήτη διακατέχεται από μια αλλοπρόσαλλη αξιακή οπισθοδρόμηση. Θρησκευτικά δόγματα τη διαίρεσαν κάποτε (αν και ο Τριακονταετής πόλεμος δεν ήταν στην ουσία του θρησκευτικός), ιδεολογίες και οικονομικές συμμορίες την ολοκλήρωσαν (σε ένα κάποιο βαθμό), και τώρα «προοδευτικός αυνανισμός» αγωνίζεται να την ξαναδιαλύσει και να την κάνει μια πολύχρωμη αλάνα χωρίς σύνορα και χωρίς ταυτότητα.

Υπάρχουν αντιδράσεις;

Υπάρχουν, και μάλιστα βρίσκονται, όπως ήταν αναμενόμενο, στο πολιτικό ανάθεμα των ευρωπαϊκών Δημοκρατιών. Είναι το τετραεθνές Βίζεγκραντ, το Μπρέξιτ και οι λοιπές εθνικές αποσχιστικές ενώσεις και πάνω απ’ όλα η αύξηση κατά 100% μέσα σε πέντε χρόνια (έρευνα της Μπιλντ) των ακροδεξιών κομμάτων σ’ όλη τη Γηραιά από κάθε άποψη Ήπειρο.

Η βία φέρνει βία. Η Ευρώπη λοιδορεί την ιστορία και προπαντός τη φυσική τάξη των πραγμάτων και φαίνεται ότι ο τρικυμιώδης εικοστός αιώνας δεν τη δίδαξε τίπο

Τρίτη, 16 Απριλίου 2019 16:25

Κόκκινο φέσι

Έφτασε πάλι και φέτος η μεγάλη εθνική μας γιορτή, με εξασθενημένο ωστόσο πνεύμα και ταλαιπωρημένη και λαβωμένη από τη βάσανο των επιστημονικών αμφισβητήσεων.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι μια χώρα, όπως και μια ιδέα, αποδομείται από μέσα και όχι από εξωτερικούς καιροφυλακτούντες.

Ακούστε τι λέει σήμερα όλη η «προοδευτική» πολιτική, δημοσιογραφική και επιστημονική νομενκλατούρα της χώρας μας:

Οι μισοί οπλαρχηγοί της Ελληνικής Επανάστασης ήταν ....Τουρκόφιλοι.

Μας απελευθέρωσαν οι ....Αλβανοί.

Οι παπάδες και οι δεσποτάδες κατέδιδαν τους Έλληνες στους Τούρκους.

Ο λόρδος Μπάιρον ήρθε τρεις μήνες στην επαναστατημένη Ελλάδα γιατί γουστάριζε ....τον Μάρκο Μπότσαρη, και δεν είχε καμιά σχέση με την επανάσταση.

Η ίδια η Επανάσταση δεν ήταν εθνική απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά ...κοινωνική απέναντι στους προύχοντες και τους δωσίλογους Έλληνες.

Προχθές ακούσαμε έναν «πατριώτη» βουλευτή να λέει ότι η θεάρεστη Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να εφαρμοστεί αναλόγως και στα ελληνοτουρκικά. Την ευθύνη βέβαια της ιδέας την έχουν ακέραιη οι Δωριείς της Δωδεκανήσου που τον έστειλαν στη Βουλή και δεν είδαν ότι φορούσε κόκκινο φέσι.

Μια εβδομάδα αργότερα βουλευτής και υπουργός αμφισβήτησε τη γεωγραφική τοποθεσία του Καστελόριζου, αποδεικνυόμενος ο ίδιος τουρκικότερος των Τούρκων.

Άκουγα χθές μηνυματική παρέμβαση μιας πατριώτισσάς μας σε εκπομπή του καναλιού OPEN να απορεί: «Μα οι Τούρκοι δεν έχουν επιτέλους κανένα δικαίωμα;!»

Μ’ αυτή τη λογική (που έχει πάρει σάρκα και οστά και ήδη υλοποιείται σε υψηλά επίπεδα κυβερνητικής και διπλωματίας) η Ελλάδα που έχει (ακόμα) μπόλικη θάλασσα θα πρέπει να τη μοιράσει σε Τουρκία, Σκόπια και λoιπούς «εγκλείστους» που λιγουρεύονται, και να στριμωχτεί στην ...Καλαμάτα.

Όλους, Τούρκους και Έλληνες, που προσπαθούν να επαναοριοθετήσουν τα σύνορα της καρδιάς τους, θα τους συμβούλευα να διαβάσουν τα «Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου, ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα από κάθε άποψη, μορφή, γλώσσα, ιστορικό περιεχόμενο και ιδέες, και που δεν είναι τυχαία η καθολική και η διαχρονική του αναγνώριση.

Εκεί μέσα θα δούμε ζωντανές τις σφαγές του 1915, τα διαβόητα Τάγματα Εργασίας (Αμελέ Ταμπουρού), τις αστοχίες της μικρασιατικής επιχείρησης, το βρόμικο ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων με πρωτοστάτη τη Γερμανία, και εντέλει την άδικη τύχη ενός ατόφιου και υπερήφανου ελληνισμού (σε Ιωνία, Θράκη και Πόντο) που επί χρόνια, και εν μέσω οθωμανικής κυριαρχίας, συνέχιζε να ζει, να παράγει, να χαίρεται και προπαντός να διαφεντεύει έναν ευλογημένο τόπο σε απόλυτη κοινωνική αρμονία με τον τουρκικό πληθυσμό.

Με τη βρόμικη παρέμβαση Όλων (!) των τότε Μεγάλων Δυνάμεων χάσαμε αμέσως μετά τις Σέβρες τη Θράκη και το βιλαέτι της Σμύρνης (τουτέστιν την κυρίως αρχαία Ιωνία), και σήμερα μας ζητούν και τα ρέστα.

Από αυτή τη γη της επαγγελίας ακούστηκε κάποτε το ομηρικό «ουδέν γλύκιον πατρίδος» («τίποτα δεν είναι πιο γλυκό απ’ την πατρίδα»), και οι μισοί τουλάχιστο μέσα στην ελληνική Βουλή θα έβαζαν στοίχημα ότι το είπε κάποιος ...Ομέρ!

Τρίτη, 09 Απριλίου 2019 10:43

Η καρδάρα

Έχω ακούσει πολλούς τα τελευταία χρόνια να προσπαθούν να ερμηνεύσουν αυτό το νέο εθνικό «άγος» (και για την κυριολεξία, το «πολιτικό μίασμα»), να προσπαθούν, με άλλα λόγια, να εξιχνιάσουν το φαινόμενο να μας κυβερνούν τέρατα, χωρίς να προβάλλεται καμία λαϊκή αντίσταση.

Ποιος τα γέννησε, ποιος τα εξέθρεψε, πώς είναι δυνατόν γενιές που τις μεγάλωσε ο ειρηνικός μεταπόλεμος μαζί με το κέρας της Αμάλθειας, να φτάσουν να στερούνται κάθε αρχής και αγωγής, κάθε ανθρωπιστικής ιδέας και κάθε κοινωνικής ευαισθησίας και αξιοπρέπειας; Να φτάσουν δηλαδή στο σημείο να κλοτσήσουν την καρδάρα με το γάλα;

Κάποιοι άλλοι πιο οπαδοτραφείς και πολιτικομυημένοι διερωτήθηκαν: Μα πώς κατάντησε έτσι η γενιά του Πολυτεχνείου; (γιατί αυτοί κατά βάση κυβερνούν σήμερα).

«Ο μεγαλύτερος εχθρός του εφήβου» λέει ο Κωστής Παπαγιώργης «είναι το ίδιο το εγώ του με διπλάσια χρόνια». Ωστόσο αμείλικτο παραμένει το ερώτημα: Πού πήγαν τα όνειρα του Πολυτεχνείου;

Ήτανε ως φαίνεται γραφτό να μάθουμε εν τοις παθήμασι -όπως έλεγε ο Αριστοτέλης- ότι όνειρα χωρίς αιώνιες αξίες και αρχές ακατάλυτες, είναι εφιάλτες.

Και ποιες είναι αυτές οι αρχές, θα ρωτήσει κάποιος.

Μα οι αρχές που κοσμούν το θεό και βρίσκονται στις ιδιότητές του.

Και ποιες είναι αυτές;

Ο Πυθαγόρας θα μας πει ότι «τα ωραιότερα πράγματα που έδωσε ο θεός στον άνθρωπο είναι να λέει την αλήθεια και να ευεργετεί» («Εκ των θεών τοις ανθρώποις δεδόσθαι κάλλιστα το τε αληθεύειν και το ευεργετείν»).

Και δω θα πρέπει να παρενθέσουμε ότι, είτε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του θεού» είναι ο άνθρωπος, είτε «κατ’ εικόνα του ανθρώπου» είναι ο θεός, δεν παύει αυτή η αμφίδρομη σχέση ομοίωσης να ωφελεί και να εξυψώνει τον άνθρωπο.

Οι ιδιότητες του θεού πρέπει να είναι και ιδιότητες του ιδανικού ανθρώπου.

Και βέβαια γύρω από αυτές τις δύο τριγυρίζουν και άλλες μεγάλες αξίες όπως η γενναιότητα, η δικαιοσύνη, η μεγαλοψυχία, η ταπείνωση, αρετές που μπορούμε μέχρι και σήμερα να τις συναντήσουμε σε «ανώνυμους» ανθρώπους του λαού, αλλά επ’ ουδενί, ή έστω πολύ δύσκολα, μέσα στη «στάνη» του Κοινοβουλίου.

Ό,τι παθαίνει και ό,τι πρόκειται να πάθει ακόμα αυτός ο λαός έχει τις ρίζες του στην παιδεία του και στις πολιτικές του επιλογές.

Πρέπει πάση θυσία να συνειδητοποιήσουμε όλοι, και περισσότερο οι ηνίοχοι, ότι κάποια πράγματα είναι ιερά και απαραβίαστα π.χ.

τα σύνορα της πατρίδας

ο νεκρός

ο αιχμάλωτος

το παιδί

η τελευταία βούληση

η τεκμηριωμένη άποψη του άλλου

το απόρρητο της επικοινωνίας με κάθε μορφή και σε κάθε περίπτωση (!)

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε να παραβιάζονται από την κυβέρνηση θεμελιώδη δικαιώματα, και δεν τρέχει κάστανο!

Δυο γενιές λοιπόν ευνουχισμένες.

Δυο γενιές που έφτασαν να πραγματώνουν αυτά που εξόρκιζαν, για να φτάσουμε στο σημείο να βλέπουμε βουλευτές άβουλους και κοπαδιαστούς και υπουργούς να προκαλούν και να περιφέρονται σωματοφύλακες και σταυροφόροι της προπέτειας και της πολιτικής μνησικακίας.

Δυο γενιές που δεν πόνεσαν, δεν πείνασαν, δεν ορφάνεψαν, δεν πολέμησαν!

Δυο γενιές που δεν μόχθησαν να κερδίσουν τα όπλα και τα χρηστά εφόδια για μια δύσκολη και απρόβλεπτη ζωή.

Αν δεν πεις κάποτε «όχι», αν δεν λιώσεις μέσα στα στενά της Κρέσνας, κι άμα δεν περπατήσεις με πρησμένα και κομμένα πόδια πάνω στους χιονισμένους τάφους του Αργυρόκαστρου και της Χειμάρας, τότε είναι πολύ εύκολο να σε βάζουν να μοιράζεις οικόπεδα και ονόματα της πατρίδας σου, και να χασκογελάς που σε βραβεύουν κι από πάνω!

Οι λαοπρόβλητοι ηγέτες πολύ εύκολα γίνονται λαοαπόβλητοι, και όταν παίζουν με επικίνδυνα ιδεολογήματα θα πρέπει να θυμούνται ότι οι ίδιοι είναι κακά «παράγωγα» του λαού, γιατί οι λαοί τους παίζουν με γνήσιες ιδέες, ενίοτε και με «μεγάλες»…

Τρίτη, 02 Απριλίου 2019 11:24

Το αρ της γλώσσας

Υπάρχει ένα ρήμα στην ελληνική γλώσσα (στην ουσία ένα ρηματικό θέμα) το αρ- που το κληρονόμησε από τη μάνα γλώσσα, την Ινδοευρωπαϊκή.

Πρόκειται για το ρήμα «her» που σήμαινε συνάπτω, ταιριάζω και εφαρμόζω.

Το ρήμα έγινε «αραρίσκω» σύμφωνα με τον κανόνα του αναδιπλασιασμού (όπως συνέβη και στα ρήματα διδράσκω, διδάσκω, βιβρώσκω κ.α.) και με τις ίδιες σημασίες τού συνάπτω, συναρμολογώ, αρέσκω κλπ.

Αυτό το «αραρίσκω», όπως θα δούμε παρακάτω, έδωσε σπουδαία γλωσσικά παράγωγα, και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι γέννησε ή έστω κατά την άποψη του Κρατύλου (του Πλάτωνα) εξέφρασε τις ανώτερες και υψηλότερες έννοιες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε ο ελληνικός πολιτισμός και γεννήθηκε το λεγόμενο ελληνικό θαύμα.

Ας τα θυμηθούμε, αρχίζοντας από τα κοινά και προχωρώντας προς τα σπουδαία:

Ο «αρμός» είναι το άνοιγμα, η ρωγμή και το μάνδαλο.

Το «άρμα» είναι το γνωστό εζευγμένο πολεμικό όχημα.

Ο «αρμόδιος» είναι ο ανάλογος, ο αρεστός, αυτός που πρέπει, ο κατάλληλος.

Τα «άρμενα» είναι τα ευάρμοστα, τα κατάλληλα, και έτσι ονομάστηκαν και τα ξάρτια του πλοίου, και «αρμένισμα» γενικά ο πλους του.

«Αρέσκω» είναι μια πλατιά έννοια του συμβιβάζω, ευαρεστώ, ικανοποιώ, η δε «αρμονία» είναι μια θεϊκή λέξη που δηλώνει τη συναρμογή, την τάξη και την τέλεια συμφωνία. Είναι μια λέξη-κλειδί της επιστήμης της ανθρωπολογίας, της μουσικής, της αρχιτεκτονικής και της κοσμογονίας.

Η λέξη «άρθρο» σημαίνει τμήμα συνδεδεμένο με κάποιο «όλον», όπως λ.χ. τα μέλη του σώματος, καθώς και το κλιτό μέρος του λόγου που συνδέει τα λοιπά μέρη.

Να σημειωθεί ότι από κάθε παράγωγο που αναφέρομε παράγεται πλειάδα άλλων παραγώγων συνθέτων και παρασυνθέτων λέξεων.

Το επίρρημα «άρτι» (μόλις τώρα) συνδέει χρονικά μέρη, η δε λέξη «άρτιος» σημαίνει πλήρης, κατάλληλος, υγιής, και επί αριθμών ο ζυγός.

Πιθανότατα και το «άρα» (δεν έχουν καταλήξει οι γλωσσολόγοι) αλλά και ο πολύτιμος «άρτος» κατάγονται από το αραρίσκω.

Σπουδαίο παράγωγο με τεράστια συμβολή στη γνώση και την επιστήμη είναι ο «αριθμός» που σημαίνει το ποσόν, τη μέτρηση, την απαρίθμηση, και που, αν πιστέψουμε τον Πυθαγόρα, όλο το σύμπαν γεννήθηκε και χτίστηκε με αριθμούς.

Το «αρτίζω» σημαίνει κοσμώ και το «αρτάω» κρεμώ, και από αυτό έχομε τον «αρτέμονα» το βασικό πρωραίο ιστίο του πλοίου.

Ακόμα και η «αρπεδόνη», το γεωμετρικό σχοινί μέτρησης των αρχαίων Αιγυπτίων έχει ρίζα το αραρίσκω, καθώς και η λέξη «αρμόζω» που σημαίνει μεταξύ πολλών άλλων και νυμφεύομαι, εξ ου και η ιδιωματική λέξη «αρμαστός» για τον αρραβωνιασμένο.

Ο «άριστος» (εκ του συγκριτικού βαθμού «αρείων») είναι ο καλύτερος, ο εξέχων, ο ευγενέστατος, η «αριστοκρατία» είναι καθαρά ελληνική σύλληψη και σημαίνει τη διακυβέρνηση μιας κοινωνίας από τους αρίστους, το δε παράγωγο ουσιαστικό «αριστεία» είναι μια έννοια που πυροδότησε και σφράγισε την πορεία του αρχαίου ελληνισμού από τον τομέα της ανδραγαθίας εν πολέμω μέχρι την επιδίωξη της υπεροχής σε όλους τους τομείς της μαθητείας, του πνεύματος και της Τέχνης.

Η «αριστεία», μιας και το συζητάμε, έχει άμεση σχέση με την τύχη του άρθρου 16. Η Ελλάδα μεγαλούργησε κάποτε με ιδιωτική παιδεία. Τα περί υποχρεωτικής δημοσίας που αναφέρει ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» είναι σε μια εποχή που είχαμε πάρει πια τον κατήφορο.

Το «αριστείον» ήταν το τμήμα των λαφύρων που διανεμόταν στους ανδρειοτέρους μαχητές, αφού πρώτα αφαιρούνταν λάφυρα για τους θεούς και για την πολιτεία.

Τέλος, η ύψιστη έννοια της «αρετής» περιλαμβάνει την υπεροχή και την αξιότητα και ξεκίνησε ως πολεμική ανδρεία στον ομηρικό άνθρωπο για να φτάσει σαν ηθική τελειότητα στον σωκρατικό.

Λίγες πράγματι λέξεις κοσμούν το ελληνικό λεξικό όπως η λέξη αραρίσκω και όσες παράγονται από αυτή, και αποτελεί μαζί με τα «ίσταμαι», «άγω», «βάλλω», «ειμί», «έχω», «λέγω» και «φέρω» μια κυριαρχική ομάδα ρημάτων με σπουδαία παράγωγα μείζονος σημασίας και εφαρμογής.

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2019 16:16

Ο επιλαχός

Πολλές φορές αγανακτώ με την ποιότητα των εκπομπών διερωτώμενος γιατί πληρώνω για τηλοψία, και οικτίρω τη μοίρα μου που είμαι υποχρεωμένος, όπως όλος ο κόσμος, να έχω ένα επικοινωνιακό (sic) μέσο να με υποβαθμίζει και να με λοιδορεί μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.

Το μόνο ίσως θετικό του σημείο είναι η αποκάλυψη, μέσα από τον καταιγισμό των πολιτικών και παραπολιτικών ρεπορτάζ, όλης της ευήθειας και όλου του εξευτελισμού της πολιτικής και με τη στενή και με την ευρεία έννοια.

Είχε τις προάλλες σε ένα πρωινό πάνελ (εκ του λατινικού pannus που σήμαινε κομμάτι πανί και ράκος!...) έναν γυρολόγο και «ματραμπάζη (μεταπράτη) βουλευτικών εδράνων» που προσπαθούσε να εκθέσει νομικές διευκρινήσεις για τον κανονισμό της Βουλής -ένας εκ των ανθρώπων που εσχάτως σαλτάρισαν τα περιβόλια της Βουλής κλέπτων οπώρας- και είπε κάποια στιγμή σε ... άπταιστα ελληνικά: «Περιμένουμε τον πρώτο επιλαχόν».

Για όσους δηλαδή έχουν ξεχάσει την ελληνική γραμματική: ο επιλαχός, του επιλαχού, τον επιλαχόν!

Τέσσερις μέρες αργότερα ακούσαμε τον πρωθυπουργό να μιλάει για μια «απεύθυνση (!) ενός πλατιού καλέσματος». Του «πλατιού» δεν θα ’λεγα ότι είναι τόσο δόκιμη έκφραση και το «κάλεσμα» από μια όμορφη δημοτική λέξη για τους προσκεκλημένους μιας δεξίωσης ή ενός γάμου κατέληξε σε μια κλισαρισμένη λέξη της αριστερής μπουρδολογίας. Εκεί όμως που υπάρχει ζήτημα είναι η «απεύθυνση». Τέτοια λέξη στη γλώσσα μας δεν υπάρχει. Το μόνο παράγωγο του απευθύνω είναι το «απευθυσμένο», το κοινώς λεγόμενο «κωλάντερο»...

Είναι κρίμα για την ελληνική γλώσσα να την προσεγγίζουμε με τόση χυδαιότητα και τόση ιδεοληπτική επιτήδευση.

Την Ελλάδα οι σύγχρονοι αντιπρόσωποι του έθνους όχι μόνο τη μικραίνουν με τις αποφάσεις τους, αλλά και τη φτωχαίνουν με τις γνώσεις τους και το δημόσιο λόγο.

Πρώτη φορά στην κοινοβουλευτική ιστορία γίνεται τέτοιο εξευτελιστικό αλισβερίσι με τις μειοψηφίες της αντιπολίτευσης και ακούγονται τόσα λεκτικά ευτράπελα τύπου «οδού Νοταρά» (Πειραιώς).

Το κοινοβούλιο, αν το φανταστούμε σαν ένα ευρύχωρο και ευρύκυτο πλοίο, που θα πρέπει να καταφέρει να επιπλεύσει και να πλεύσει, χρειάζεται να έχει αρκετό έρμα, που στη νέα γλώσσα, και εκ του λατινικού, λέγεται «σαβούρα».

Τέτοιας σαβούρας περίσσευμα διαθέτει δυστυχώς σήμερα η Βουλή, καθ’ ομολογίαν των ίδιων των βουλευτών εκατέρωθεν.

Έχει στείλει στο ναό της δημοκρατίας ο λαός ανθρώπους περιορισμένης γραμματικής και γενικής παιδείας να τον λυτρώσουν από τα δεινά του, να κατοχυρώσουν τα πραγματικά του δικαιώματα και να προδιαγράψουν το ιστορικό μέλλον της πατρίδας.

Πριν από μόλις δύο γενιές η Βουλή ήταν γεμάτη από καθηγητές εγνωσμένης αξίας και πατριωτισμού καθώς και από λογοτέχνες και φιλόσοφους (Τσάτσος, Κανελλόπουλος, Πεπελάσης, Μαρκεζίνης, Καρτάλης, Σοφούλης, Νόβας, Παπανδρέου, Ζολώτας, Θεοδωρακόπουλος, Παπανούτσος, Τσαλδάρης και τόσοι άλλοι).

Σήμερα γέμει από ιστορικά αμνήμονες, θρησκευτικά ασεβείς, γενετικά ουδετερόφυλους, προοδευτικά ρεβανσιστές, ευκαιριολόγους (οπορτουνιστές), σαλταδόρους των πτερύγων και αμοραλιστές. Προπαντός αμοραλιστές.

Το κακό είναι ότι όλοι ετούτοι καλούνται σήμερα σε μια συμπαγή, μαντρωμένη και α-συνείδητη ψήφο να μας οδηγήσουν εκτός των άλλων και σε συνταγματική αναθεώρηση ναρκοθετώντας το πολιτικό και το κοινωνικό πεδίο για δεκαετίες.

Θα μπορούσαν όμως και τούτη την ύστατη στιγμή να δείξουν πραγματικό ενδιαφέρον και να αποκαταστήσουν κάπως το γόητρο της πολιτικής εάν άρχιζαν αυτή την αναθεώρηση από τα του οίκου τους:

Εκατόν πενήντα οι βουλευτές, μέχρι δύο συμβούλους έκαστος, και οι αποδοχές τους μειωμένες τουλάχιστο κατά το ήμισυ και φορολογητέες κανονικά όπως οι αποδοχές όλων των καταδυναστευομένων Ελλήνων πολιτών!

Δυστυχώς όμως η πολιτική έχει πάψει από καιρό να είναι έρωτας και δόξα. Παραμένει, επί ζημία της πατρίδας, επίδειξη, συμμορία και χρηματισμός…

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019 14:59

Η μαθήτρια και ο ελέφας

Η κρίση, μέσα από τις ωδίνες της ανέχειας και της απόγνωσης, γεννάει (τίκτει για την ακρίβεια) πολλές φορές μεγαλειώδη και ελπιδοφόρα περιστατικά, όπως αυτό τις προάλλες στο Βόλο.

Νεαρή μαθήτρια του Λυκείου αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα, το πώς να μελετήσει τα μαθήματά της. Το ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι της ήταν κομμένο, για τους γνωστούς προφανώς λόγους, και το μόνο που της έμεινε ήταν να διαβάζει τα βράδια κάτω από τον στύλο της ΔΕΗ τής γειτονιάς της.

Θα μπορούσε κανείς να δει όλη αυτή την εικόνα σαν ένα «άτυπο» κρυφό σχολειό, μέσα σε μια χειμαζόμενη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (!) και χωρίς Τούρκους δυνάστες...

Οι περίοικοι θαύμασαν το γεγονός, συγκινήθηκαν και έκαναν έρανο να τακτοποιηθεί οικονομικά το θέμα.

Το συμβάν είναι πράγματι συγκινητικό. Η είδηση φαντάζει ένα μαργαριτάρι μέσα στο αίμα, τις σάλτσες και την κοπριά που είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε κάθε μέρα στην τηλεόραση, και στα καθημερινά σεμινάρια της άγριας εγκληματικότητας και της απανθρωπιάς γαρνιρισμένα με ένα σωρό πληκτικές και άχρηστες διαφημίσεις.

Εάν η θέληση για σπουδές είναι η τελειότερη και ομορφότερη προσπάθεια του ανθρώπου, τότε η με κάθε τρόπο -και πολλές φορές με κανένα μέσο- διεκδίκησή της είναι ένας υπέροχος και δαφνοστεφής άθλος.

Το κακό είναι ότι ο άνθρωπος σήμερα δεν εκτιμά τις ανέσεις και τα υλικά εφόδια που του παρέχει η τεχνολογία και η σύγχρονη ζωή (μέχρι τη στιγμή που θα τα στερηθεί), ενώ κάποτε, μέχρι και τους πρόσφατους χρόνους, ξυπόλητος, υποσιτιζόμενος, χωρίς σάκα και με ένα τσιμπλιάρη λύχνο κατάφερε να κατακτήσει πολύ ψηλότερες πνευματικές και καλλιτεχνικές κορυφές.

Το περιστατικό μού θύμισε έντονα ένα ωραίο και άκρως συγκινητικό ιστορικό ανέκδοτο, όπως μας το διέσωσε ο λογογράφος Αιλιανός:

Στην αρχαία Ρώμη είχε πάει κάποτε ένα τσίρκο με ελέφαντες, οι οποίοι είχαν εκπαιδευτεί να στέκονται σε παράξενες στάσεις και να εκτελούν κόλπα με ευλύγιστες κινήσεις.

Ένας λοιπόν εξ αυτών που έπαιρνε δύσκολα τις εντολές και οι του τσίρκου αναγκάζονταν συχνά να τον τιμωρούν, εθεάθη μόνος του μια νύκτα κάτω από το φως του φεγγαριού να προσπαθεί να μελετήσει τα «μαθήματά» του (!)

Τα δυο περιστατικά μοιάζουν πράγματι τόσο πολύ, δεδομένου ότι ο ελέφαντας βρίσκεται ως γνωστόν στην κορυφή της εξελικτικής ζωικής πυραμίδας και στα θέματα της μνήμης, και της κοινωνικής αγωγής και κυρίως του ψυχικού σθένους.

Η μαθήτρια, θα λέγαμε, έζησε προς στιγμήν βίο παράλληλο με το συμπαθέστατο ζώο του ανεκδότου.

Βιώσανε και οι δύο τον αποκλεισμό και την ανυπέρβλητη και άδικη δυσκολία. Και οι δυο όμως είχανε βάλει έναν ψηλό στόχο που έπρεπε να τον κατακτήσουν με κάθε τρόπο.

Τέτοια γεγονότα από τη μια εκθέτουν και αναθεματίζουν τις τραγικές ελλείψεις που συνεχίζουν να αμαυρώνουν την κοινωνία μας, κι από την άλλη μας γεμίζουν ελπίδα και αισιοδοξία για το ότι μπορούμε πράγματι όλοι μας να αντισταθούμε.

Είναι θέμα ευγενών στόχων και επιλογών.

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019 12:20

Βόμβες φιλοτομαρισμού

 

Στα δυο στενά βρίσκονται και οι ανώτατοι δικαστικοί ύστερα από τον πνέοντα ζέφυρο των «προοδευτικών» αποδομήσεων.

Ήτανε άρα θέμα χρόνου να δούμε να εκδίδεται η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που ορίζει: «δεν συντρέχει λόγος, και μάλιστα προφανής λόγος δημοσίου συμφέροντος, που να δικαιολογεί την υποχρεωτική υποβολή κοινής δήλωσης φόρου εισοδήματος των συζύγων…»

Ήταν για πολλούς άλλη μια βόμβα στα θεμέλια της οικογένειας, βόμβα που ήρθε σαν νομικό επακόλουθο όλης αυτής της ατομικιστικής πολιτικής από το 1982 που ναρκοθέτησε τη γαμική κοινωνία, καθώς επίσης και σαν φυσικό επακόλουθο του «συμφώνου συμβίωσης».

Το μέτρο παρουσιάστηκε με δελεαστικό οικονομικό περιτύλιγμα ωστόσο ενέχει κινδύνους που δεν είναι αμέσως ορατοί.

Να θυμίσουμε ότι η χριστιανική «εκκλησία» όπως και η αρχαία «εκκλησία του δήμου» σημαίνουν έκκληση και πρόσκληση για κοινωνία, συνάθροιση και συμβίωση. Μόνο με την κοινωνία λύνει τα προβλήματά του ο άνθρωπος, ισχυροποιείται, εξυψώνεται και ανακαλύπτει την ευτυχία.

Όλες οι κοινωνικές δομές και οι θεσμοί έχουν χτιστεί πάνω σ’ αυτή την αναγκαιότητα και τη φιλοσοφία του κοινωνείν. Η οικογένεια είναι ο βασικός πυρήνας που θεμελιώνεται πάνω στην ένωση αρσενικού και θηλυκού με σκοπό την αναπαραγωγή, την ευχερέστερη αντιμετώπιση των αναγκών του βίου και τελικά την ευτυχία.

Και μπορεί προχθές στη γιορτή του προστάτη των ερωτευμένων να είδαμε μαζί με τους ερωτευμένους να γιορτάζουν επιδεικτικά και οι χωρισμένοι, ωστόσο η οικογένεια παραμένει το δημοκρίτειο «άτομον» της κοινωνίας, δηλαδή αυτό που δεν τέμνεται, και που δεν πρέπει να τέμνεται.

Ακόμα και ο παρωχημένος θεσμός της προίκας (που ίσως λειτούργησε ορισμένες φορές προσβλητικά και ανισότιμα προς το θήλυ) είχε την φιλοσοφία να ενισχύσει τον απρόσωπο θεσμό και όχι κάποιο από τα πρόσωπα. «Προς ανακούφισιν των αναγκών του γάμου» έλεγε το καταργημένο πλέον άρθρο 1406 του Αστικού Κώδικα.

Η γυναίκα είχε το εμπράγματο δικαίωμα των ακινήτων και ο άνδρας τη διαχείριση και την επικαρπία του, και λυθέντος του γάμου απεδίδετο.

Αλλά και η φορολογική νομοθεσία -στον Κώδικα φορολογίας εισοδήματος Φυσικών Προσώπων- αντιμετώπισε μέχρι σήμερα το οικονομικό θέμα της οικογένειας θετικά και με θεσμική αυτοτέλεια: εφόσον διαρκεί ο γάμος οι φόροι υπολογίζονται μεν χωριστά, η φορολογική όμως υποχρέωση είναι κοινή και στο όνομα του συζύγου.

Ο νόμος, κάθε νόμος, έχει διπλό άνυσμα και διπλό μέλημα. Οφείλει και να εκφράζει τα διαμορφωμένα ήθη αλλά και να συντηρεί τα καλά εξ αυτών, προβάλλοντας τον παιδαγωγικό του χαρακτήρα.

Να προτρέπει και να μην κατεδαφίζει.

Να ενώνει και όχι να διαλύει, στο όνομα των «ιερών» ατομικών δικαιωμάτων.

Προχθές μάθαμε ότι δεν χρειάζεται ούτε δήλωση ανεξαρτησίας. Το κράτος θα στέλνει πλέον χωριστά τα εκκαθαριστικά, όπως κάνει και με τον ΕΝΦΙΑ.

Το κράτος δεν αγαπάει τους θεσμούς, και το δείχνει σε κάθε του δράση και κάθε του νομοθέτημα. Μεμονωμένα τα άτομα, πιστεύει ότι, μπορεί να τα τσακίσει ευκολότερα, σύμφωνα με τον αισώπειο μύθο.

Τα αποτελέσματα της θεσμικής και της ιδεολογικής διάρρηξης του οικογενειακού ιστού που επιχειρείται συστηματικά τα τελευταία χρόνια με τα σύμφωνα, με τους γαμικούς τύπους και τώρα με τις χωριστές φορολογικές δηλώσεις είναι ολοφάνερα και δεν περιποιούν καμιά τιμή στον πολιτισμό μας: 30% υπογεννητικότητα μέσα σε δέκα χρόνια, πενταπλασιασμός των διαζυγίων, χωριστά πορτοφόλια, καχυποψία, επιθετικότητα, ενδοοικογενειακή βία και χιλιάδες ματάκια παιδικά γεμάτα απορία για το πώς θα ’πρεπε να είναι ο κόσμος μας…

 

Τετάρτη, 06 Μαρτίου 2019 11:30

Παρά βρομ’ αλός

Σήμερα λέω να φύγουμε για λίγο απ’ τα μείζονα και τα σοβαρά θέματα με τις (δημοσιογραφικές) «ραγδαίες εξελίξεις» που κόβουν το αίμα, και να περιπλανηθούμε σε χώρους και δρώμενα της ιδιαίτερης πατρίδας, μιας πατρίδας που θέλω να πιστεύω ότι δεν διαφέρει και πολύ από άλλες «ιδιαίτερες».

Συναντώ συχνά φίλους να κάθονται στα στέκια της παραλιακής του Βαθέος και να πίνουν το καφεδάκι τους «παρά βρομ’ αλός».

Η ποιητικότατη φράση της Ιλιάδας «παρά θιν’ αλός» (Α327, δηλαδή «πλάι στη θάλασσα», όπου ο Αχιλλέας αναζητά πικραμένος τη θαλασσινή του μητέρα, τη Θέτιδα) υστερεί ως προς τη δική μας «παρά βρομ’ αλός», στην οποία προσθέσαμε εκτός από τα θέλγητρα της πρώτης των αισθήσεων, κατά καιρούς, και τη δοκιμασία των οσμών.

Κι αυτό δεν είναι το μόνο.

Βρέθηκα πολλές φορές τον φετινό υετόπληκτο χειμώνα να περπατώ στους δρόμους της όμορφης πόλης υπό βροχήν. Ήταν μια σερβαϊβαλική εμπειρία, να μην έχει πουθενά στεγνό μέρος να πατήσεις, και να ζεις έτσι το ουρανόπεμπτο φαινόμενο βαθιά και έντονα μέχρι το (βρεγμένο) κόκαλο.

Αυτή την αίσθηση την ενδυνάμωνε και την εμπλούτιζε ο χώρος γύρω από το ερειπωμένο Ξενία (με την αποτρόπαιη έννοια και όχι με την αρχαία «φιλίας σημαντική») που εξελίσσεται σε ένα οργουελικό σενάριο:

Λες, τώρα θα ξεκολλήσει ένα κομμάτι σάπιου μπετού, και αν είμαι ο «τυχερός», θα γίνω πάνδημος ήρως του Βαθέος, μπορεί και «άγιος των ξενοδόχων»!

Ανακοινώθηκε ότι αυτό το σαράκι τελικά θα το αναστηλώσουμε. Για κατεδάφιση ουδείς λόγος, μιας και δεν θέλουμε να εναντιωθούμε και να αντιποιηθούμε την εξουσία του θεού, που ως γνωστόν έκτισε τον κόσμο, και δεν τον κατεδάφισε ...

Ένα άλλο που χαίρομαι είναι οι άθλιοι, στενοί και φιδοστρεφείς δρόμοι του νησιού που δεν σε αφήνουν να γλυκοκοιμηθείς στο τιμόνι. Ανά πάσα στιγμή πρέπει να είσαι έτοιμος να αλλάξεις πίστα.

Μάλιστα κατά διαστήματα προσφέρουν και δωρεάν ξεσκόνισμα του αυτοκινήτου από πελώρια σκίνα και αρκουδόβατα που σε περιμένουν μέχρι τη μέση του δρόμου ευσταλή και ακλάδευτα. Έχουν συμβάλει κι αυτά στο να εξαφανισθούν τα πεζοδρόμια προς μεγάλη τύχη των πεζών και δη των μικρών παιδιών που έτσι σφυρηλατούνται στον τροχαίο κίνδυνο.

Μ’ αρέσει τώρα το χειμώνα να επισκέπτομαι και το Ηραίον, εκεί που γεννήθηκε η Ήρα κάτω από μια λυγαριά στις όχθες του Ίμβρασου και που στο ίδιο μέρος την έκανε ο Δίας γυναίκα του, κι ας λέει το Άργος τα δικά του.

Τα βράχια που κατρακυλούν από το ύψωμα με την πρώτη πλημμύρα και γεμίζουν το τουριστικό θέρετρο, μου θυμίζουν τους λίθους (τα κατά τον χρησμό «οστά της μητρός των») που πετούσαν πίσω τους μετά τον κατακλυσμό ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα και γεννηθήκαμε εμείς οι Σάμιοι και οι λοιποί θνητοί.

Μ’ αρέσει ακόμα να χαζεύω καμιά σαρανταπενταριά καραβοκύρηδες του χωριού να ιδρώνουν και να αγωνίζονται μέσα στην ασυγκίνητη νοτιά, ελλείψει επαρκούς μόλου, να ξενερίσουν τα ψαροκάικα.

Είδα μάλιστα μια τέτοια μέρα και τον Άγιο Πέτρο να φεύγει από το εκκλησάκι των δύο πολιούχων και να περπατάει πάνω στη θάλασσα για να τους βοηθήσει.

Το καλοκαίρι, που όπου να’ ναι θα ’ρθει, θα ξαναπάω πολλές φορές εκεί.

Μου αρέσει και για έναν πρόσθετο λόγο: Κάνω μια ψυχολογική έρευνα. Ερευνώ τα μαζοχιστικά αισθήματα των ευρωπαίων τουριστών που έρχονται κάθε χρόνο σε έναν τόπο που, πιστός και αμετακίνητος στην τήρηση των παραδόσεων, δεν αποφασίζει τόσα χρόνια να βάλει λίθον επί λίθου…

Σελίδα 1 από 18
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top