FOLLOW US
Αθανάσιος Φραγκούλης

Αθανάσιος Φραγκούλης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019 13:21

Το χτύπημα του κουδουνιού…

Είναι γνωστό πως από τη μεταπολίτευση και μετά όλοι οι «ένοικοι» του Υπουργείου Παιδείας προσπάθησαν να εξαλείψουν τα «στραβά» της εκπαίδευσης και επιχείρησαν κάποια μικρή ή μεγάλη μεταρρύθμιση. Όλοι αυτοί -και δόξα τω Θεώ δεν ήταν λίγοι- φιλοδόξησαν να αφήσουν το στίγμα τους μέσα από κάποια μεταρρύθμιση, πολλές φορές μη αναγκαία. Τον ίδιο δρόμο ακολουθεί και ο σημερινός Υπουργός, ο κ. Γαβρόγλου, που, όπως φαίνεται, δεν ήρθε, για να λύσει προβλήματα, αλλά για να δημιουργήσει! Αυτός «γκρεμίζει» ό,τι υπήρχε και επιχειρεί να κτίσει το δικό του οικοδόμημα, προκαλώντας όχι λίγες αντιδράσεις και κινητοποιήσεις. Μόνο που εδώ δεν πρόκειται απλώς για «φιλοδοξία», αλλά υπεισέρχεται και ένας άλλος παράγοντας. Κάθε «αλλαγή» και μεταρρύθμιση που γίνεται, πέρα από το σαθρό ιδεολογικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίζεται, αποσκοπεί στον περιορισμό των δαπανών και την εξοικονόμηση χρημάτων. Η μεταρρύθμιση, δηλαδή, που επιχειρείται δεν αποσκοπεί στο να δώσει καλύτερη παιδεία στα παιδιά, αλλά στο να πάρει! Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως τα «κεραμίδια» της εκπαίδευσης «δεν έσταζαν» και, επομένως, δεν χρειάζονταν κάποια επέμβαση, αλλά με τις παρούσες συνθήκες δεν είναι δυνατό να υπάρξει κάτι καλύτερο, πέρα από κάποιες ιδεοληψίες και μικροπολιτικές που πρέπει να εφαρμοστούν.

Όπως και αν έχει το πράγμα, από την επόμενη σχολική χρονιά, σύμφωνα με την εξαγγελία του κ. Υπουργού, τα μαθήματα στα σχολεία θα αρχίζουν στις εννιά (9) η ώρα και όχι στις οκτώ και μισή (8:30), όπως συμβαίνει σήμερα. Ο Υπουργός δήλωσε πως «όλες οι επιστημονικές μελέτες και έρευνες δείχνουν πως τα σχολεία πρέπει να αρχίζουν λίγο αργότερα από ό τι τώρα». Δεν ξέρω ποιες είναι αυτές οι «μελέτες», αλλά, αφού είναι έτσι, γιατί ο ίδιος ανάθεσε σε Επιτροπή «ειδικών» επιστημόνων να μελετήσει το πρόβλημα της ώρας κατά την οποία ο εγκέφαλος των παιδιών είναι έτοιμος να δεχτεί με αποτελεσματικό τρόπο τη γνώση; Θα είχε νόημα αυτή η νέα πρόσθετη μελέτη, αν οι Έλληνες μαθητές είχαν κάποια ιδιαιτερότητα σε σχέση με τους μαθητές άλλων χωρών. Έχουν όμως;

Σε παρατήρηση, πάλι, ότι η αλλαγή αυτή πρέπει να συνδυαστεί με ανάλογη αλλαγή στο ωράριο των δημόσιων υπηρεσιών, γιατί δημιουργείται πρόβλημα στους γονείς που φεύγουν νωρίτερα από το σπίτι, ο κ. Υπουργός δεν ήταν έτοιμος να απαντήσει. Έτσι, φαίνεται λίγο περίεργο πως ο κ. Υπουργός έφερε για συζήτηση το πρόβλημα της έναρξης των μαθημάτων στα σχολεία.

Ας έρθουμε, όμως, στην ουσία του πράγματος. Ακόμη και οι «αδαείς» γνωρίζουν πως χρειάζεται κάποιος χρόνος μέχρι που να ενεργοποιηθεί πλήρως η ικανότητα παιδιού για την πρόσληψη της γνώσης από τη στιγμή που ξυπνά. Αλλά η στιγμή που ξυπνά είναι συνάρτηση και της ιδιοσυγκρασίας του παιδιού, αλλά και της ώρας που πέφτει για ύπνο. Εμείς πάλι οι «ειδικοί» γνωρίζουμε -και αυτό λέγαμε στους εκπαιδευτικούς ως Σχολικοί Σύμβουλοι- πως η πρώτη ώρα της μέρας δεν είναι η πιο κατάλληλη, για να αναθέσει κανείς στα παιδιά να ασχοληθούν με σοβαρά και δύσκολα θέματα ή να γράψουν, για παράδειγμα, διαγώνισμα ή Έκθεση* πως η πρώτη μέρα της εβδομάδας δεν είναι η καλύτερη για παρόμοιες δραστηριότητες και η πρώτη εβδομάδα μετά από πολυήμερες διακοπές είναι περίοδος προσαρμογής. Τούτο σημαίνει πως και στις δέκα (10) η ώρα να χτυπήσει το κουδούνι και να αρχίσει το μάθημα, το παιδί χρειάζεται κάποιο χρόνο, για να προσαρμοστεί και να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σχολείου. Γιατί και ο μαθητής είναι σαν τον αθλητή. Θέλει και αυτός το «ζέσταμά» του, την προθέρμανσή του, πριν από τον «αγώνα» και αυτό δεν μπορεί να γίνει στο σπίτι. Στο σχολείο θα γίνει.

Δεν ξέρω αν η επιτροπή που συγκρότησε ο κ. Υπουργός αμείβεται ή όχι. Εγώ θα πρότεινα να συγκροτήσει μια άλλη επιτροπή που να μελετήσει το θέμα, αν οι μαθητές της πρώτης τάξης του Δημοτικού, τα συμπαθή «πρωτάκια», και όχι μόνο, αντέχουν στην αρχή κάθε μέρας ένα συνεχόμενο δίωρο, χωρίς διάλειμμα, και μάλιστα για τη διδασκαλία της γλώσσας. Γιατί αυτό είναι καθιερωμένο σε όλα τα σχολεία. Βέβαια, αυτό ορίζει το Υπουργείο Παιδείας, αλλά κανείς δεν προβληματίζεται σχετικά με του κινδύνους που εγκυμονεί αυτή η τακτική. Ούτε μεγάλος δεν μπορεί να μείνει καθηλωμένος για δυο ώρες στην ίδια θέση. Είναι, λοιπόν, επόμενο οι μικροί μαθητές να κινούνται διαρκώς, να αφήνουν πολλές φορές τη θέση τους στην τάξη, να κινούν τα χέρια και τα πόδια τους ή να στριφογυρίζουν στη θέση τους κ.ά., με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζονται από τον δάσκαλο και τη δασκάλα, που δεν έχουν και την απαιτούμενη γνώση ψυχολογίας ή ειδικής παιδαγωγικής, ως άτομα που πάσχουν από τη λεγόμενη «Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής». Να βγάζουν δηλαδή τα περισσότερα παιδιά «ελαττωματικά» και «παθημένα». Ας αφήσουν, λοιπόν, οι «ειδικοί» τα ποσοτικά στοιχεία της εκπαίδευσης και ας ασχοληθούν επιτέλους με τα ποιοτικά. Αλλιώς ματαιοπονούν…

Παρασκευή, 08 Μαρτίου 2019 17:34

Φοβού τους δαναούς και δώρα φέροντας…

Πριν λίγες μέρες απονεμήθηκε στον κ. Τσίπρα το βραβείο Ewald von Kleist για τη συμφωνία των Πρεσπών στο περιθώριο της διάσκεψης για την Ασφάλεια που έγινε στη Γερμανία. Για την ιστορία, αυτό το βραβείο θεσμοθετήθηκε προς τιμή του Γερμανού αξιωματικού της Βέρμαχτ Ewald von Kleist, που συμμετείχε στην αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ τον Ιούλιο του 1944 και απονέμεται από το 2009. Ο πρωθυπουργός δήλωσε περιχαρής πως ποτέ δεν πίστευε ότι θα βρισκόταν εκεί και θα λάβαινε αυτό το βραβείο από τα χέρια του πρωθυπουργού της Βαυαρίας και τόνισε πως «τόλμησε να επιφέρει αλλαγές και να σταθεί παρά τις αντιδράσεις στη σωστή πλευρά της Ιστορίας». Υποτίθεται, λοιπόν, πως ο πρωθυπουργός της χώρας μας βραβεύτηκε, γιατί συνέβαλε στην αποκατάσταση της ηρεμίας και της ειρήνης στα Βαλκάνια. Ο ελληνικός λαός, όμως, δεν μπορεί να καταλάβει ποιος ήταν ο πόλεμος στη Βαλκανική που ο πρωθυπουργός με την πολιτική του σταμάτησε, καταλαβαίνει όμως αυτός χώρισε τους Έλληνες σε δυο στρατόπεδα, σπέρνοντας, σύμφωνα με πολλούς τη «διχόνοια».

Βέβαια, ο πρωθυπουργός ήταν άτυχος, γιατί μεσολάβησαν τα γεγονότα τα σχετικά με το δάνειο και την προκλητική συμπεριφορά του κ. Πολάκη και ο τύπος, ιδιαίτερα ο ηλεκτρονικός, δεν έδωσε και μεγάλη σημασία στην βράβευση του πρωθυπουργού και το πράγμα «πέρασε στα ψιλά» και σχεδόν ξεχάστηκε. Γιατί δυστυχώς ορισμένες ιδέες είναι, όπως λένε, σαν τα καρφιά και, για να εντυπωθούν στο μυαλό των ανθρώπων, πρέπει να χτυπηθούν πολύ. Δεν ξέρω αν ο πρωθυπουργός άξιζε αυτό το βραβείο ή όχι, αλλά είμαι βέβαιος πως αυτό πιο πολύ θα τον βλάψει παρά θα τον ωφελήσει. Γιατί πολλές φορές το φιλικό(;) το χέρι που πέφτει πάνω μας, για να μας αλαφρώσει από το βάρος της κακοτυχίας, γίνεται κάποτε ένα πρόσθετο βάρος. Είναι βέβαιο πως οι άνθρωποι πάντα επιδιώκουν να υποχρεώσουν κάποιον, για να έχουν μετά το δικαίωμα να του ζητήσουν εξυπηρετήσεις, γιατί. όπως λέει ο λαός, «Το δώρο έχει αντίδωρο». Πίσω από το δώρο κρύβεται η υστεροβουλία, όπως πίσω από το δόλωμα κρύβεται το αγκίστρι. Μόνο που ο λαός μας πιστεύει πως ο πρωθυπουργός δέχτηκε το βραβείο αυτό ως αντίδωρο για το δώρο που πρόσφερε στους φίλους μας(;) με τη συμφωνία των Πρεσπών!

Τα δώρα δεν έχουν καμιά αξία χωρίς την καρδιά του δωρητή, λέει μια αγγλική παροιμία. Και ο λαός πιστεύει πως οι δωρεές γενικά των Ευρωπαίων και των Αμερικανών γίνονται από συμφέρον μόνο και δεν εμπεριέχουν σταγόνα συναισθηματισμού. Από αυτή την άποψη ο ελληνικός λαός δέχεται με καχυποψία τη στάση τους απέναντί μας και, αν αυτοί θέλουν να κρατήσουν τον Τσίπρα στην εξουσία, μάλλον πετυχαίνουν το αντίθετο. Υποθέστε πως υπάρχει ένας υποψήφιος δήμαρχος για την Αθήνα και βγαίνουν όλοι οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί που ο λαός θεωρεί, καλώς ή κακώς, υπεύθυνους για την κρίση που βιώνει η χώρα μας και τον υποστηρίζουν. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει πως ο υποψήφιος αυτός θα πετύχει; Ασφαλώς όχι. Εξάλλου, από τη φύση του ο ελληνικός λαός δεν αποδέχεται εύκολα αυτόν που του υποβάλλουν οι άλλοι. Αυτό μου θυμίζει μια προσωπική εμπειρία. Όταν αγωνιζόμουν να πάρω μια υποτροφία για μεταπτυχιακές σπουδές από το ΙΚΥ, πήγα σε έναν καθηγητή να του ζητήσω συστατική επιστολή. Αυτός μου είπε: «Παιδί μου, να σου δώσω συστατική επιστολή, αλλά αυτή είναι ο ασφαλέστερος τρόπος να κοπείς». Κι έμαθα μετά πως αυτός ο καθηγητής ανήκε σε διαφορετικό στρατόπεδο από τα μέλη της εξεταστικής επιτροπής! Θαρρώ, λοιπόν, πως το βραβείο που δέχτηκε ο κ. Τσίπρας από τους Γερμανούς είναι ο ασφαλέστερος τρόπος «να κοπεί».

Είτε το θέλουμε είτε όχι, οι Ευρωπαίοι «φίλοι» μας και οι Αμερικανοί βρίσκονται στη συνείδηση του λαού μας σε διαφορετικό στρατόπεδο. Γι’ αυτό θεωρεί «Άδωρα των εχθρών τα δώρα», δεν τα θεωρεί ούτε χρήσιμα ούτε ωφέλιμα. Κι αυτό θυμίζει τον Τρώα Λαοκόωντα, πρόσωπο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, ιερέα του θεού Απόλλωνα, που είχε προειδοποιήσει τους συμπατριώτες του (μάταια) να μη δεχτούν τον Δούρειο Ίππο, δώρο από τους Έλληνες. Σύμφωνα με τον Βεργίλιο (Αινειάδα) είχε πει: «Equo ne credite, Teucri. Quiquid id est , timeo Danaos et dona ferentes», δηλαδή «μη πιστέψετε στο άλογο, Τρώες. Ό,τι και αν είναι αυτό, φοβούμαι τους Δαναούς ακόμη και αν προσφέρουν δώρα». Ο ελληνικός λαός φοβάται τους Ευρωπαίους, ακόμη και αν προσφέρουν δώρα και βραβεία και δεν εμπιστεύεται ούτε και αυτούς που τα δέχονται. Και φοβάμαι μήπως «Πυρ καύσει οίκους δωροδεκτών» (Ιώβ, ΙΕ 34, γιατί η πλειοψηφία του ελληνικού λαού πιστεύει, καλώς ή κακώς, πως το βραβείο αυτό ήταν ανταμοιβή για κάτι που ο πρωθυπουργός πρόσφερε και δεν έπρεπε να προσφέρει. Γιατί, όπως λέει το Δευτερονόμιο (ΚΖ΄25), «Επικατάρατος ος αν λάβη δώρα πατάξαι ψυχήν αίματος αθώου». Ο καιρός θα δείξει…

 

 

Στο προηγούμενο σημείωμα προσπάθησα να δείξω γιατί οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» βουλευτές θα μείνουν στην πολιτική ιστορία του τόπου μας ως σύμβολα ασυνέπειας και καιροσκοπισμού. Η στάση, όμως, αυτών των βουλευτών έχει και μια άλλη πολιτική διάσταση που είναι ακόμη πιο σημαντική. Αυτοί καθιερώνονται ως σύμβολα πολιτικής αχαριστίας και δικαιώνουν τον κ. Καμμένο που μίλησε για «κυβέρνηση αποστασίας αχαρίστων»!

Αχάριστος είναι αυτός που δεν αναγνωρίζει την ευεργεσία που του έγινε, είναι αυτός που δεν ανταποδίδει αυτή την ευεργεσία και προπάντων αυτός που λησμονεί όλα όσα του έκανε ο ευεργέτης του. Το έλεγαν και οι αρχαίοι ότι «αχάριστός εστι όστις ευ παθών αμνημονεί», δηλαδή αχάριστος είναι αυτός που, ενώ έχει ευεργετηθεί, το λησμονεί. Ο σοφός Κλεόβουλος ο Ρόδιος παρομοίαζε τον αχάριστο με τρύπιο πιθάρι μέσα στο οποίο μπαίνουν μεν οι ευεργεσίες που δέχεται, αλλά φεύγουν και πέφτουν στο κενό και θεωρεί πως η αχαριστία είναι φυσικό ελάττωμα για τους ανθρώπους. Ο λαός πάλι παρομοιάζει τον αχάριστο με κόρακα που θέλει να σου βγάλει το μάτι ή με φίδι που τρέφει κάποιος τον χειμώνα, για να τον φάει το καλοκαίρι. Ο αχάριστος δαγκάνει το χέρι που τον βοηθάει αντί να το φιλάει και πετά πέτρες στο πηγάδι που τον δροσίζει. Είχε δίκιο ο αλεξανδρινός ποιητής και επιγραμματοποιός Καλλίμαχος που είπε «ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος».

Και μου θυμίζει αυτό τα λόγια του Χορού στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου που μιλά για κάποιον άνθρωπο που έθρεψε στο σπίτι του ένα λιονταράκι που στην αρχή της ζωής του ήταν ήμερο, αγαπημένο στα παιδιά και χαρά για τους γέροντες· πολλές φορές στην αγκαλιά τους το κρατούσαν σαν νεογέννητο παιδί και εκείνο χαρωπά τους χάιδευε το χέρι από της πείνας την ανάγκη. Σαν μεγάλωσε, όμως, απέδειξε την φύση του ξεπληρώνοντας τη χάρη σ’ αυτούς που το τάιζαν με κατασπαραγμένα πρόβατα και προκαλώντας μεγάλο κακό στο σπιτικό (στ. 717-734).

Η αχαριστία ή αγνωμοσύνη είναι ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα που μπορεί να διαπράξει ένας άνθρωπος. Στην αρχαιότητα πίστευαν πως αυτός που υποπίπτει σε αυτό το αμάρτημα τιμωρείται αιώνια στον Άδη. Σύμβολο αυτής της ιδέας αποτελεί ο Ιξίων ο οποίος φάνηκε αχάριστος απέναντι στον Δία και αυτός τον τιμώρησε αυστηρά: Τον έδεσε χειροπόδαρα πάνω σε ένα τροχό που περιστρεφόταν συνεχώς και τον ανάγκασε να λέει: Χρη τιμάν τους ευεργέτας (=πρέπει να τιμά κανείς τους ευεργέτες του).

Ο Ιωάννης Δαμασκηνός, πάλι, θεωρούσε «δεινόν και πάνδεινον» αμάρτημα την αχαριστία, ο Γκαίτε έλεγε πως αυτή είναι σημάδι μωρίας, γιατί δεν είδε ποτέ έξυπνο άνθρωπο να δείχνει αχαριστία, και ο Κόλτων πως τα ζώα άφησαν την αχαριστία εξολοκλήρου στον άνθρωπο. Αν περιμαζέψεις, έλεγε, έναν πεινασμένο σκύλο και τον ταΐσεις, αυτός δεν πρόκειται να σε δαγκώσει. Δε συμβαίνει, όμως, το ίδιο με τον άνθρωπο. Αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο και τα ζώα. Τούτο σημαίνει πως η αχαριστία υποβιβάζει τον άνθρωπο σε επίπεδο κατώτερο του ζώου. Ο Ξενοφών, επίσης, τόνιζε πως «τη αχαριστία έπεται η αναισχυντία», δηλαδή ότι ο αχάριστος είναι αδιάντροπος και πως το να ευεργετείς έναν αχάριστο είναι σα να ραίνεις ένα νεκρό με αρώματα ή να τρέφεις ένα φίδι ή να ευεργετείς πονηρό άνθρωπο. Ο σοφός λαός πάλι παρομοιάζοντας τον αχάριστο με γάιδαρο λέει «του γαϊδάρου χάρη κάνεις; Κρίμα τ’ άχυρα που χάνεις» και συμπληρώνει λέγοντας «αχόρταγο κι αχάριστο μη βοηθάς ποτέ σου».

Στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία, ιδιαίτερα την τραγωδία, καταδικάζεται η αχαριστία και αγνωμοσύνη και προβάλλεται η ευγνωμοσύνη και η αναγνώριση του καλού που γίνεται σε κάποιον. Έτσι, για παράδειγμα, η Τέκμησσα λέει στον ήρωα σύζυγό της Αίαντα στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή «ότου δ’ απορεί μνήστις ευ πεπονθότος,// ουκ αν γένοιτ’ εθ’ ούτος ευγενής ανήρ» (στ. 52-4), δηλαδή «όποιος ξεχνάει το καλό που έχει δοκιμάσει// του λόγου του άντρας ευγενής ποτέ του δε θα γίνει». Και ο Ευριπίδης αναφέρεται στο θέμα της ευγνωμοσύνης και της αχαριστίας στον Ηρακλή Μαινόμενο. Εκεί ο Θησεύς λέει στον Αμφιτρύονα «μισώ τους φίλους που αφήνουν τη χάρη να γερνά,// μισώ κι αυτόν που θέλει ν’ απολαμβάνει τα καλά,// μα τους φίλους του δε συμπονά // ανάγκη σαν το έχουν» [ στ. 1223-5). Είναι, λοιπόν, ολέθριο αμάρτημα η αχαριστία και γι’ αυτό δεν πρέπει να δείχνουμε αγνωμοσύνη σ’ αυτούς που μας ωφελούν. Και φοβούμαι πως στο ολέθριο αυτό παράπτωμα έπεσαν οι «πρόθυμοι» βουλευτές που πρόδωσαν τα κόμματα που τους ανέδειξαν αλλά και αυτούς που τους ψήφισαν…

 

Τώρα τελευταία συμβαίνουν στη πολιτική ζωή της χώρας μας πρωτοφανή πράγματα. Παρατηρείται μια κινητικότητα βουλευτών όμοια της οποίας δεν είχαν δει οι πολίτες ποτέ άλλοτε μετά την μεταπολίτευση. Βουλευτές συμφωνούν με τα νομοσχέδια, αλλά δεν τα ψηφίζουν. Άλλοι δεν συμφωνούν, αλλά τα ψηφίζουν. Άλλοι πάλι προερχόμενοι από διάφορα κόμματα συνασπίζονται και ειδοποιούν τον Πρόεδρο της Βουλής, την Κυβέρνηση και την κοινή γνώμη εγγράφως και με επιδεικτικό ή συνωμοτικό τρόπο πως θα ψηφίζουν όποιο νομοσχέδιο φέρνει η κυβέρνηση προς ψήφιση στη Βουλή. Βουλευτές φεύγουν από ένα κόμμα και μεταπηδούν σε κάποιο άλλο. Δεξιοί βουλευτές εντάσσονται σε αριστερά κόμματα και η αριστερή κυβέρνηση χωρίς αιδώ και χωρίς κανένα ενδοιασμό τους δέχεται και κανένας δεν επαναστατεί. Μπροστά σε αυτά τα παθογόνα φαινόμενα ωχριούν ακόμη και οι συνωμοσίες που χαρακτήριζαν τη ζωή στην αυτοκρατορική αυλή του Βυζαντίου!

Όλοι, βέβαια, βάζουν μπροστά το «αυτεξούσιο» των βουλευτών και τη συνείδησή τους στην οποία υπακούουν και διατείνονται, όπως πάντα, προς υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Η αλήθεια, όμως, είναι πως όλοι αυτοί που φεύγουν από ένα κόμμα λίγο πριν τις εκλογές και εντάσσονται σε ένα άλλο, τελείως διαφορετικό από το δικό τους, προσπαθούν να σώσουν το «τομάρι» τους το πολιτικό. Μοιάζουν με τα ποντίκια που εγκαταλείπουν το πλοίο μόλις προαισθανθούν ότι αυτό βουλιάζει. Και με τη στάση τους τη αλλοπρόσαλλη και αχαρακτήριστη προδίδουν όχι μόνο τον εαυτό τους και τις ιδέες τους, αλλά και το κόμμα τους, το κόμμα που τους ανέδειξε, και αυτούς που τους ψήφισαν, αλλά και την ίδια την πολιτική που υποτίθεται πως υπηρετούν. Σε αυτούς και ιδιαίτερα στον ανεκδιήγητο και αρχαιολάτρη κ. Ζουράρι που μας έχει «φλομώσει» με ρήσεις που αντλεί από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς απευθύνεται αυτό το άρθρο. Γιατί, όπως λέει ο Πλάτων στον Μενέξενό του, είναι ασφαλώς ωραίος και μεγαλοπρεπής θησαυρός οι προγονικές τιμές και αξίες, αλλά είναι αισχρό και άνανδρο να αναφέρεται κανείς στον θησαυρό αυτό, αλλά να μην τον εφαρμόζει στην καθημερινή του ζωή (ΧΙΧ Β).

Ο φιλόσοφος Σωκράτης απολογούμενος στο δικαστήριο και αγωνιζόμενος για ένα θέμα ζωής ή θανάτου είπε «όπου κανείς τάξει τον εαυτό του, γιατί έκρινε ότι αυτό είναι το καλύτερο, ή ταχθεί από τον άρχοντα, εκεί πρέπει να παραμένει και να κινδυνεύει, χωρίς να υπολογίζει ούτε τον θάνατο ούτε και τίποτε άλλο μπροστά στην ατίμωση και την ντροπή» (Πλατ. Απολ. 28 d 5-10: ου αν τις εαυτόν τάξη ηγησάμενος βέλτιστον είναι ή υπ’ άρχοντος ταχθή, ενταύθα δει, ως εμοί δοκεί, μένοντα κινδυνεύειν, μηδέν υπολογιζόμενον μήτε θάνατον μήτε άλλο μηδέν προ του αισχρού). Έτσι ο φιλόσοφος έγινε σύμβολο της πολιτικής και κοινωνικής συνέπειας και σταθερότητας από την οποία πρέπει να διαπνέεται κάθε πολιτικός άνδρας.

Θα ρωτήσει βέβαια κανείς. Δεν έχει ο βουλευτής το δικαίωμα να αλλάξει πορεία στη διαδρομή του; Και βέβαια έχει. Μόνο που η αλλαγή αυτή υπόκειται σε κριτική στην οποία λαμβάνονται υπόψη ο χρόνος και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το κάνει, ο τρόπος που το κάνει, η αιτία που τον οδηγεί στην αλλαγή και η ποιότητά της. Και ο ίδιος ο Σωκράτης, όταν ο φίλος του Κρίτων τον παρακινούσε να αλλάξει φιλοσοφική στάση και να σώσει τον εαυτό του από τον θάνατο λίγο πριν πιει το κώνειο, απήντησε λέγοντας: πρέπει, φίλε Κρίτων, να εξετάσουμε αν είναι σωστό να κάνω αυτά που προτείνεις ή όχι. Γιατί εγώ όχι τώρα για πρώτη φορά, αλλά πάντα τέτοιος ήμουν, ώστε να μην πείθομαι σε τίποτε άλλο παρά μόνο στον Ορθό Λόγο που, όταν σκέπτομαι, μου φαίνεται πιο σωστός. Και αυτά που έλεγα και δίδασκα στο παρελθόν δεν μπορώ τώρα να τα προδώσω, γιατί μου έτυχε αυτή η συμφορά, αλλά σχεδόν μου φαίνονται κάπως όμοια και τα ίδια πρεσβεύω και τιμώ, όπως και πριν» (Πλάτ. Κρίτ. 46 b: σκοπείσθαι ουν χρη ημάς είτε ταύτα πρακτέον είτε μη· ως εγώ ου νυν πρώτον αλλά και αεί τοιούτος οίος των εμών μηδενί άλλω πείθεσθαι ή τω λόγω ος αν μοι λογιζομένω βέλτιστος φαίνηται. τους δη λόγους ους εν τω έμπροσθεν έλεγον ου δύναμαι νυν εκβαλείν, επειδή μοι ήδε η τύχη γέγονεν, αλλά σχεδόν τι όμοιοι φαίνονταί μοι, και τους αυτούς πρεσβεύω και τιμώ ούσπερ και πρότερον). Και, δυστυχώς, οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» βουλευτές δεν έχουν πείσει ούτε και πρόκειται να πείσουν κανένα πως τα κίνητρά τους είναι αγνά και ανιδιοτελή, εκτός κι αν στο μέλλον δείξουν πως δεν θα καταλάβουν καμιά δημόσια θέση, προσφορά αυτών που τώρα εξυπηρετούν, αυτών που τώρα «γλείφουν», ενώ παλιά τους «έφτυναν».

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019 15:01

Η γνώμη ενός …μη σκεπτόμενου ατόμου

Πάντα είχα το ερώτημα πώς είναι δυνατό όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί να υποστηρίζουν πως κινούνται από το ειλικρινές ενδιαφέρον για την πατρίδα και την επιθυμία να τη σώσουν από την καταστροφή και αυτή όλο και περισσότερο να κινδυνεύει! Την απάντηση ήρθε να μου τη δώσει ο ποιητής Γ. Σουρής που λέει πως διαχρονικά σκοπός των πολιτικών είναι η σωτηρία της πατρίδας, αλλά ποτέ δεν την σώζουν, γιατί τότε δεν θα υπήρχε λόγος για την ύπαρξή τους!

Το ίδιο συμβαίνει και με κάτι άλλο: την έξαρση των φασιστικών καθεστώτων και ιδεολογιών στην Ευρώπη και τη χώρα μας. Όλοι επιτίθενται εναντίον της «Χρυσής Αυγής» που προσβάλλει τα δημοκρατικά τους αισθήματα, αλλά δεν κάνουν τίποτε, για να την εξαφανίσουν ή να την περιορίσουν. Η δίκη, για παράδειγμα, που διεξάγεται γι’ αυτή διαιωνίζεται και ένας Θεός ξέρει πότε θα τελειώσει! Η κυβέρνηση κατηγορεί την αντιπολίτευση πως δήθεν αυτή με την πολιτική της «ρίχνει νερό στον μύλο της ακροδεξιάς»! Στην πραγματικότητα η ίδια η κυβέρνηση φαίνεται πως έχει ανάγκη από την ύπαρξη της ακροδεξιάς, για να την προβάλλει ως φόβητρο και να πετυχαίνει έτσι τον εμβολισμό των άλλων κομμάτων και την κομματική συσπείρωσή της. Είναι αυτό μια πάγια τακτική που είδαμε πρόσφατα να την εφαρμόζει και ο «φίλος» μας, ο «πολύς» Νίμιτς. Κοιτάξτε, είπε, να τελειώσετε με τη συνθήκη των Πρεσπών, γιατί ενδεχόμενη καταψήφισή της εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για τη χώρα σας! Αν είναι δυνατό οι αποφάσεις να λαμβάνονται κάτω από πίεση και η δημοκρατία να μετατρέπεται σε πολίτευμα που λειτουργεί μέσω του εκφοβισμού!

Όλοι γνωρίζουν πως η τυραννία, όπως είχε παρατηρήσει ο φιλόσοφος Αριστοτέλης, είναι παιδί της δημοκρατίας, και αυτή την παρέκκλιση από τη γνήσια δημοκρατία μόνο τα δημοκρατικά κόμματα μπορούν να αποτρέψουν. Κανείς δεν θα διανοηθεί να ανατρέψει τη δημοκρατία, αν η ίδια δεν δώσει το δικαίωμα. Και κανείς δεν θα διανοηθεί να ψηφίσει « Χρυσή Αυγή», αν δεν τον σπρώξουν σε αυτή τα δημοκρατικά κόμματα με την πολιτική τους. Και έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό για το νησί μας, όπως φαίνεται από το άρθρο του Διευθυντή του «Εμπρός» κ. Μανόλη Μανώλα, που δημοσιεύεται στο φύλλο της εφημερίδας της 2-2-2019 και αναφέρει κατά λέξη: «Κινδυνεύει το ‘κόκκινο νησί’ ….. να μετατραπεί σε ‘μαύρο’ ελέω προσφυγικού. Και γι’ αυτήν την εξέλιξη, αν συμβεί, υπάρχουν πολιτικές ευθύνες, κυρίως στο κυβερνητικό στρατόπεδο, γιατί με την αδράνεια και την αναποτελεσματικότητα στη διαχείριση του προσφυγικού επέτρεψε να διογκωθούν τα ξενοφοβικά και ρατσιστικά φαινόμενα…».

Αλλά και γενικότερα δεν μπορεί κανείς αντικειμενικός κριτής να καυχηθεί πως σήμερα η δημοκρατία που εφαρμόζεται είναι η καλύτερη δυνατή. Δεν μπορεί να είναι ικανοποιητική μια δημοκρατία στην οποία κόλακες πολιτικοί και συκοφάντες, συμφεροντολόγοι και υπολογιστές, επιτήδειοι, πονηροί και γεμάτοι θρασύτητα εκμεταλλεύονται τον λαό και τον παρασύρουν σε λαθεμένες, ασύμφορες και καταστροφικές για την πατρίδα αποφάσεις. Δεν μπορεί να είναι ικανοποιητική μια δημοκρατία στην οποία κυριαρχεί η φτώχεια, η ανηθικότητα, η προβολή των ατομικών συμφερόντων, η αδιαφορία για τα «κοινά» και τις δημόσιες υποθέσεις. Δεν μπορεί να είναι ικανοποιητική μια δημοκρατία στην οποία κυριαρχεί η καχυποψία ανάμεσα στους πολίτες, στην οποία τα δικαστήρια είναι φορτωμένα από δουλειά, στην οποία φουντώνει η συκοφαντία και η ψευδομαρτυρία. Δεν μπορεί να είναι ικανοποιητική, τέλος, μια δημοκρατία στην οποία παραγκωνίζονται οι ικανοί και διαλεχτοί πολίτες και κάποιοι τιποτένιοι και πονηροί καταφέρνουν με τη ρητορική τους δεινότητα και με απάτη να καταλαμβάνουν τις υψηλές και νευραλγικές θέσεις του δημοσίου, πράγμα που ο Ευριπίδης θεώρησε «αρρώστια της πόλης» (Ικέτ., 423-425: Η δη νοσώδες τούτο τοις αμείνοσιν,// όταν πονηρός ανήρ αξίωμα έχηι// γλώσση κατασχών δήμον, ουδέν ων πριν).

Η κατάσταση θυμίζει την Αθήνα τον 4ο αι. π.Χ., τότε που η αθηναϊκή δημοκρατία περνούσε βαθιά κρίση και οδήγησε την πόλη στον Πελοποννησιακό πόλεμο και την «πανωλεθρία», όπως λέει ο Θουκυδίδης. Είναι χαρακτηριστικά αυτά που λέει ο Ισοκράτης στον Παναθηναϊκό του. Αυτός τονίζει πως σημασία δεν έχει το πολίτευμα αλλά αυτοί που το εκφράζουν και το εκπροσωπούν και προσθέτει: «Με οποιοδήποτε από τα πολιτεύματα θα ζουν καλά οι πολίτες, αν βγάζουν άρχοντες και βάζουν σε όλα τα έργα τους ικανούς κι όσους πρόκειται να υπηρετήσουν τα δημόσια πράγματα με τον πιο καλό και δίκαιο τρόπο. Αν όμως σε οποιοδήποτε από τα πολιτεύματα χρησιμοποιούνται οι πιο θρασείς και οι πιο πονηροί, αυτοί που δεν ενδιαφέρονται για το κοινό συμφέρον, αλλά νοιάζονται μόνο για το πώς θα εξυπηρετήσουν τα σχέδιά τους και θα ικανοποιήσουν τις φιλοδοξίες και την πλεονεξία τους, τότε όμοιοι με αυτούς θα γίνουν και οι πολίτες όλοι» (πργφ. 132-133). Δυστυχώς οι σημερινοί μας ηγέτες δεν εμπνέουν καμιά εμπιστοσύνη και αισιοδοξία για καλύτερη εξέλιξη των πραγμάτων στη χώρα μας…

Τετάρτη, 06 Φεβρουαρίου 2019 13:08

Και σε άλλα με υγεία…

 

Μετά από μια θυελλώδη συζήτηση τριών ημερών στη Βουλή επικυρώθηκε με 153 ψήφους υπέρ η λεγόμενη «συνθήκη των Πρεσπών». Η όλη διαδικασία έδειξε πως ούτε όλοι αυτοί που ψήφισαν υπέρ της συμφωνίας πίστευαν πραγματικά στον θετικό και σωτήριο χαρακτήρα αυτής της συνθήκης, ούτε και όλοι όσοι ψήφισαν εναντίον της πίστευαν πραγματικά σε αυτό που έκαναν. Αλήθεια, είναι ηθικό και τίμιο να καλείς κάποιους να ψηφίσουν μια συμφωνία χωρίς να τους έχεις δώσει από πριν το περιεχόμενο αυτής της συμφωνίας, αφού, σύμφωνα και με ομολογία του Υφυπουργού Εξωτερικών, επίσημο έγγραφο για τις αλλαγές που έχουν γίνει στο Σύνταγμα των Σκοπιών δεν υπάρχει; «Γουρούνι στο σακί», δηλαδή, όπως λέει ο λαός. Όταν οι βουλευτές ενός κόμματος όλοι χωρίς καμιά εξαίρεση ψηφίζουν ένα νόμο ή μια συνθήκη, τότε κάτι δεν πάει καλά. Αυτοί μετατρέπονται σε αριθμούς, χάνουν την προσωπικότητά τους, αλλοτριώνονται και απλώς υπακούουν στις επιταγές άλλων ή υποτάσσονται στο κόμμα, ακόμα και αν πιστεύουν πως βλάπτεται η πατρίδα, ή, ακόμη, εξυπηρετούν τα ατομικά τους συμφέροντα.

Αν η συμφωνία αυτή είναι καλή και ωφέλιμη για τη χώρα μας θα το δείξει ο χρόνος. Όμως η κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι περήφανη για τον τρόπο με τον οποίο διαμόρφωσε αυτή τη συμφωνία και τον τρόπο με τον οποίο πέτυχε την επικύρωσή της. Όταν ο Σωκράτης βρισκόταν στη φυλακή τον επισκέφτηκε η γυναίκα του, η γνωστή Ξανθίππη, που εξέφρασε τη λύπη της γι’ αυτό που συνέβαινε στον μεγάλο φιλόσοφο και του είπε: «Σωκράτη μου, πόσο άδικα πεθαίνεις!». Και ο Σωκράτης με το πνεύμα που διέθετε της παρατήρησε: «Α, δεν σε στενοχωρεί το ότι πεθαίνω, αλλά το ότι πεθαίνω άδικα». Και η Ξανθίππη δεν ήξερε τι να πει. Και η Αντιγόνη, η ηρωίδα του ομώνυμου δράματος του Σοφοκλή, φαίνεται να μη στενοχωριέται για το ότι πεθαίνει, αλλά παραπονιέται τον άδικο και αναξιοπρεπή τρόπο με τον οποίο πεθαίνει. Πράγματι, πολλές φορές δεν έχει σημασία το τι λέγεται και το τι πράττεται, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αυτό λέγεται και πράττεται.

Πρώτα πρώτα η συμφωνία αυτή έγινε «εκ κρυπτώ και παραβύστω», σε πλήρη αδιαφάνεια, αφού ούτε στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής συζητήθηκε ούτε κανένα συμβούλιο αρχηγών έγινε, για να συζητήσει ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως είναι κάθε εθνικό θέμα που δεσμεύει «ες αεί» όλες τις επόμενες γενιές. Έπειτα, περιφρονήθηκε τελείως ο ελληνικός λαός που πρωτίστως αυτή η συμφωνία αφορά, αφού δεν τέθηκε στην κρίση του. Αλλά πώς θα ήταν δυνατό να τεθεί, όπως έγινε στα Σκόπια, αφού η κυβέρνηση γνώριζε πως ο λαός ήταν αντίθετος, όπως έδειχναν οι απανωτές σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης που γίνονταν και τα πολλά συλλαλητήρια που οργανώνονταν σε πολλές πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού; Η κυβέρνηση επιδεικνύοντας πρωτοφανή αυθαιρεσία και αυταρχισμό δεν έλαβε υπόψη ούτε το γεγονός πως έξι τουλάχιστον κυβερνήσεις αρνήθηκαν στο παρελθόν να κάνουν στην ΠΔΓΜ τις παραχωρήσεις που αυτή έκανε και δεν έλαβε υπόψη τη διαμαρτυρία είκοσι τόσων μητροπολιτών της Βορείου Ελλάδος ούτε και τις προειδοποιήσεις του Απόδημου Ελληνισμού. Φαίνεται πως αυτή μόνο γνώριζε την αλήθεια, την αλήθεια που κανένα άλλο κόμμα από αυτά που υπάρχουν στη Βουλή δεν είδε και γι’ αυτό επέμενε να ψηφιστεί η συνθήκη άρον άρον. Φαίνεται πως ο κ. Τσίπρας είδε ξαφνικά το «φως το αληθινόν» και γι’ αυτό έψαξε στα υπόγεια της πολιτικής ζωής και εξασφάλισε την ψήφο κάποιων αμφίβολης, όπως καταγγέλθηκε στη Βουλή, ποιότητας και κινήτρων βουλευτών. Αλήθεια, αυτοί οι περιφερόμενοι βουλευτές, οι λεγόμενοι «ανεξάρτητοι», εκπροσωπούν αυτούς που τους ψήφισαν; Γι’ αυτό οι πολίτες ψήφισαν τους βουλευτές, για παράδειγμα, που αποσκίρτησαν από τους Ανεξάρτητους Έλληνες; Ασφαλώς όχι. Τότε για ποιο λόγο να τους πληρώνει και μάλιστα πολύ ακριβά αυτός ο δύστυχος λαός, ο πάντα προδομένος;

Πριν την έκρηξη του Πελοποννησιακού πολέμου (431 π.Χ.) οι Σπαρτιάτες είχαν στείλει ένα πρέσβη στην Αθήνα, για να συζητήσει με τους Αθηναίους το πρόβλημα που τους απασχολούσε. Οι συζητήσεις δεν είχαν αίσιο τέλος. Οι Αθηναίοι έδιωξαν τον Σπαρτιάτη πρέσβη και μάλιστα τον συνόδεψαν μέχρι τα σύνορα της πατρίδας τους από φόβο μήπως έρθει σε επικοινωνία με τους λεγόμενους «λακωνίζοντες». Αυτός ο πρέσβης φεύγοντας είπε την προφητική φράση: « Ήδε η ημέρα άρξει μεγάλων κακών τοις Έλλησι», δηλαδή αυτή η μέρα θα γίνει απαρχή μεγάλων συμφορών για τους Έλληνες. Ελπίζω και εύχομαι η συνθήκη αυτή να μην αποβεί μοιραία για τη χώρα μας και τους πολίτες της.

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2019 15:19

Η επιλογή των εκπαιδευτικών: Μια πρόταση

Ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που απασχολούν την παιδαγωγική επιστήμη και τη σχετική παγκόσμια έρευνα είναι η μετατροπή της θεωρίας (theory) σε πράξη (practice) και αυτό δεν λύνεται ούτε με κανένα διαγωνισμό, που ελέγχει μόνο την επιστημοσύνη των υποψηφίων, ούτε με τον διορισμό των αναπληρωτών, που μπορεί να διαθέτουν και «αρνητική εμπειρία», ούτε με την επιλογή με βάση τα απροσδιόριστα κοινωνικά κριτήρια. Κανένας δεν έγινε γιατρός χωρίς να ειδικευτεί σε νοσοκομείο και κανένας δεν έγινε ηλεκτρολόγος χωρίς να πιάσει καλώδια, διακόπτες κ.λπ. Είναι απαράδεκτο οι υποψήφιοι δικηγόροι, πριν αποκτήσουν δικαίωμα για άσκηση επαγγέλματος, να κάνουν πρακτική εξάσκηση κοντά σε δικηγόρο και μέσα στα δικαστήρια και οι απόφοιτοι των οικονομικών Σχολών να εξασκούνται μέσα σε Τράπεζες και να θεωρείται πως οι εκπαιδευτικοί αποκτούν εμπειρία χωρίς να μπουν στην τάξη και το σχολείο!

Προτείνεται, λοιπόν, σε πρώτη φάση όσοι φοιτητές σκοπεύουν να διοριστούν στη εκπαίδευση να είναι υποχρεωμένοι να περνούν από τάξεις κάποιες εβδομάδες κάθε έτος. Αυτοί θα παίζουν τον ρόλο του βοηθού στον διδάσκοντα, όπως τουλάχιστο συμβαίνει σε άλλα προηγμένα κράτη, όπως για παράδειγμα, την Αγγλία. Σε δεύτερη φάση όσοι πτυχιούχοι επιθυμούν να ενταχθούν στον κλάδο των εκπαιδευτικών να είναι υποχρεωμένοι να επιλέξουν κάποιο σχολείο της περιοχής τους ή και άλλης περιοχής και κάτω από την καθοδήγηση ενός έμπειρου και με αυξημένα προσόντα εκπαιδευτικού και του Σχολικού Συμβούλου να παρακολουθήσουν διδασκαλίες στην τάξη. Στη διάρκεια αυτής της εκπαιδευτικής θητείας οι υποψήφιοι εκπαιδευτικοί θα αναγνωρίσουν τον σχολικό χώρο, θα αναπτύξουν πρωτοβουλίες με βάση τα πραγματικά προβλήματα που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν στην άσκηση του επαγγέλματος που επέλεξαν, θα δώσουν λύσεις, θα αναλάβουν διδασκαλίες, θα έρθουν σε επαφή με όλους τους παράγοντες της εκπαίδευσης, μαθητές, συναδέλφους και γονείς, και θα καταλήξουν με βεβαιότητα στο αν τους ενδιαφέρει ή όχι το αντικείμενο της μελλοντικής τους απασχόλησης.

Η παρουσία στο σχολείο θα είναι υποχρεωτική για ένα ικανοποιητικό χρονικό διάστημα και, ενδεχομένως, θα γίνεται με κάποια αμοιβή τόσο αυτών που φοιτούν στα σχολεία αυτά -αν είναι πτυχιούχοι- όσο και των καθηγητών που επιφορτίζονται με την ευθύνη να εκπαιδεύσουν τους υποψήφιους καθηγητές. Αντί Πιστοποιητικού Παιδαγωγικής Επάρκειας θα χορηγείται σ' αυτούς Πιστοποιητικό Καταλληλότητας που θα υπογράφεται από τον Σχολικό Σύμβουλο της ειδικότητας, τον Διευθυντή του Σχολείου και τον υπεύθυνο καθηγητή.

Η πρόταση αυτή έχει πολλά θετικά στοιχεία και λύνει πολλά προβλήματα, αλλά κυρίως επιτυγχάνει τη σύζευξη της θεωρίας με την πράξη, πράγμα πολύ σημαντικό για την αποτελεσματική άσκηση του εκπαιδευτικού έργου, και μεταφέρει το λεγόμενο work shop στο work place, δηλ. τον χώρο άσκησης στον χώρο δουλειάς, πράγμα που θεωρείται σήμερα ο πιο σημαντικός παράγοντας για μια επιτυχημένη εκπαίδευση και επιμόρφωση.

Σε μια τρίτη και τελική φάση μπορεί να γίνει η επιλογή με βάση τα ακαδημαϊκά κυρίως και άλλα κριτήρια που μπορούν να τεθούν. Στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη η διαδικασία της επιλογής των εκπαιδευτικών είναι πολύ ουσιαστική και στηρίζεται σε κριτήρια πιο σοβαρά, όπως είναι το πτυχίο που αναφέρεται στο γνωστικό αντικείμενο που καλείται να διδάξει ο υποψήφιος, το πιστοποιητικό παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας, ο φάκελος προσόντων (μεταπτυχιακές σπουδές, γλωσσομάθεια, η διδακτική εμπειρία, η συμμετοχή σε σεμινάρια), τα αποτελέσματα του διαγωνισμού, η συνέντευξη κλ.π. Στη χώρα μας η επιλογή αυτή γίνεται με μεγάλη προχειρότητα και για να ικανοποιηθούν πολλές φορές όχι οι ανάγκες των μαθητών αλλά οι ανάγκες των καθηγητών με αποτέλεσμα η παιδεία να υποβαθμίζεται και να ευτελίζεται.

Η πρόταση αυτή είναι και ρεαλιστική και εφαρμόσιμη πρώτα-πρώτα, γιατί υπάρχουν ήδη πολλά Πειραματικά σχολεία που έχουν πέσει σε αχρηστία και μπορούν να αξιοποιηθούν και να επιτελέσουν τον ρόλο για τον οποίο έχουν ιδρυθεί, έπειτα γιατί συνδέει τη θεωρία με την πράξη και, τέλος, απαλλάσσει την Πολιτεία από ένα πολυδάπανο και αμφίβολης αποτελεσματικότητας διαγωνισμό.

Για να αξιολογήσει κανείς σωστά τον τρόπο με τον οποίο σκοπεύει η παρούσα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να επιλέξει τους εκπαιδευτικούς που θα καλύψουν τις μόνιμες κενές θέσεις στην εκπαίδευση για τα επόμενα χρόνια, οφείλει να λάβει υπόψη αυτό που ίσχυε στο παρελθόν και δεν είχε καθόλου θετικά αποτελέσματα για την παιδεία και τη χώρα μας. Μέχρι το 1997 οι πτυχιούχοι των Πανεπιστημιακών Σχολών που προορίζονταν για την κατάληψη μιας θέσης στην Α/θμια και Β/θμια εκπαίδευση εγγράφονταν στην Επετηρίδα που τηρούνταν στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και περίμεναν τη σειρά τους για τον σχετικό διορισμό. Η Πολιτεία, σωστά, κατά την άποψή μου, ενεργώντας, κατήργησε το 1997 τον θεσμό της Επετηρίδας και τον διορισμό των Εκπαιδευτικών με βάση αυτή και καθιέρωσε μια μεταβατική περίοδο πέντε ετών (1997-2002) κατά τη διάρκεια της οποίας εφαρμόστηκε ένα διπλό σύστημα διορισμού τους: ένα σταθερά μειούμενο ποσοστό των κενών θέσεων καλυπτόταν από πτυχιούχους εγγεγραμμένους στην Επετηρίδα και ένα άλλο, το μεγαλύτερο, με βάση την επίδοση σε διαγωνισμό στον οποίο μπορούσαν να πάρουν μέρος όσοι πτυχιούχοι επιθυμούσαν και ο οποίος διεξαγόταν σε εθνικό επίπεδο από το λεγόμενο Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ).

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ως μη όφειλε, υποχωρώντας σε εξωτερικές πιέσεις και υπολογίζοντας προφανώς το λεγόμενο «πολιτικό κόστος» καθόρισε το ποσοστό αναπληρωτών και επιτυχόντων στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ σε 40/60 χωρίς να εξετάσει αν όλοι οι αναπληρωτές καθηγητές ανταποκρίθηκαν με επιτυχία στο έργο τους και άξιζαν πραγματικά να μονιμοποιηθούν. Τη ρύθμιση αυτή βρέθηκε στην ανάγκη να ακολουθήσει και η κυβέρνηση της ΝΔ που διαδέχτηκε το ΠΑΣΟΚ το Μάρτιο του 2004. Όπως έγραφε η εφημερίδα «Ο Κόσμος του Επενδυτή» (26/27-1-2008) «από το πορτάκι» που είχε ανοίξει για τους αναπληρωτές το 1999, φτάσαμε «στην πόρτα» του 2002 και «στην μπουκαπόρτα» του 2004 και στη πλήρη απαξίωση του διαγωνισμού. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Ο Νόμος 3027/2002 όρισε να διορίζονται κατά προτεραιότητα οι υποψήφιοι πολύτεκνοι εκπαιδευτικοί που έχουν 4 παιδιά και πάνω (ανήλικα, σπουδάζοντα, ή υπηρετούντα τη στρατιωτική τους θητεία)!

Βέβαια, είναι κατανοητή και θεμιτή «η κοινωνική πολιτική», αλλά ο χώρος της εκπαίδευσης είναι πολύ ευαίσθητος, γιατί μέσα σ' αυτόν αναπτύσσονται προσωπικότητες και δεν πρέπει να χωρούν συναισθηματισμοί και μικροπολιτικές. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να καταστρέφει νεαρές υπάρξεις και να τις θυσιάζει στον βωμό μικροκομματικών συμφερόντων. Οι πολύτεκνοι εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν να διοριστούν σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία, αν το ήθελαν, εκτός από την εκπαίδευση που απαιτεί, όπως καθολικά αναγνωρίζεται, ιδιαίτερα βεβαιωμένα προσόντα. Η σχετική απόφαση και βιαστική ήταν και πρόχειρη και οπωσδήποτε δε συνέβαλλε στην αναβάθμιση της εκπαίδευσης στην οποία πρέπει να συντείνει κάθε απόφαση του Υπουργείου Παιδείας. Γιατί ή θέλουμε καλά καταρτισμένους εκπαιδευτικούς και βρίσκουμε τεχνικές επισήμανσής τους ή εφαρμόζουμε πάλι την Επετηρίδα και διορίζουμε τους εκπαιδευτικούς με κοινωνικά κριτήρια! Εξάλλου, η ρύθμιση αυτή είναι και άδικη και αντιδημοκρατική, γιατί καταλύει την αρχή της ισονομίας.

Όμως, ούτε ο τρόπος επιλογής των εκπαιδευτικών που αντικατέστησε την Επετηρίδα, δηλαδή ο διαγωνισμός, πέτυχε τον στόχο του, δηλ. να βοηθήσει στην επιλογή των πιο ικανών πτυχιούχων και των πιο κατάλληλων για το λειτούργημα του εκπαιδευτικού, πράγμα που ήταν και το όνειρο αυτών που διαχειρίζονταν τις τύχες της εκπαίδευσης και του μέλλοντος της χώρας μας και εισήγαγαν αυτό τον νέο θεσμό. Η εμπειρία των διαγωνισμών που έχουν διεξαχθεί μέχρι τώρα παρέχουν αρκετά στοιχεία για τη συναγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Η εμπειρία αυτή, αλλά και η προσωπική μου εμπειρία, αποτέλεσμα της στενής επαφής που είχα ως Σχολικός Σύμβουλος Β/θμιας Εκπαίδευσης με τα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς με έπεισε πως πρώτα-πρώτα πολλοί από αυτούς που διορίστηκαν στα σχολεία μέσω του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, αν δεν ήταν τελείως ακατάλληλοι για το ιδιότυπο λειτούργημα του εκπαιδευτικού, δεν διέφεραν καθόλου σε επιστημονική γνώση και παιδαγωγική κατάρτιση από τους συνήθεις αναπληρωτές, και έπειτα πως ο διαγωνισμός αυτός δεν είναι ούτε σκόπιμος ούτε και αποτελεσματικός.

Ας σημειωθεί ακόμη πως, αν και έχει περάσει μια ολόκληρη εικοσαετία από την ψήφιση του Ν. 2525/1997, η Πολιτεία δεν φρόντισε να εφοδιάσει τους υποψήφιους εκπαιδευτικούς με το προβλεπόμενο «πιστοποιητικό παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας» -απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στον διαγωνισμό. Η οικονομική κρίση που έπληξε τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, αλλά και η απαξίωσή του είχε ως αποτέλεσμα να καταργηθεί ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ και να καλύπτονται όλες οι κενές θέσεις στην εκπαίδευση με αναπληρωτές για τους οποίους μιλήσαμε σε άλλο άρθρο. Έτσι, τώρα που πλησιάζουν οι εκλογές η κυβέρνηση συνειδητοποίησε πως πρέπει να προβεί σε αθρόους διορισμούς μονίμων εκπαιδευτικών. Κι εδώ η κυβέρνηση δεν φαίνεται να διδάσκεται από το παρελθόν. Έτσι, αποφάσισε να επιλέξει τους εκπαιδευτικούς που θα στελεχώσουν τα σχολεία με βάση τρία κριτήρια: α) την προϋπηρεσία, β) τα ακαδημαϊκά προσόντα και γ) τα κοινωνικά κριτήρια.

Όλοι τώρα τελευταία έχουμε μείνει με το στόμα ανοιχτό για το πόσο έχουν βελτιωθεί τα πράγματα σε αυτή τη μεταμνημονιακή εποχή στη χώρα μας! Ως διά μαγείας όλα τα προβλήματα έχουν λυθεί σε όλους τους τομείς! Γι’ αυτό, άλλωστε, έχουν ανοίξει όλοι οι «κρουνοί» από τους οποίους ρέουν ασταμάτητα κάθε είδους υποσχέσεις και παροχές: οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές κ.λπ. Είναι μόνο να απορεί κανείς πώς οι κρουνοί άνοιξαν αυτόν τον τελευταίο χρόνο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί βέβαια η κυβέρνηση κάθε φορά που προβαίνει σε μία παροχή να ισχυρίζεται πως «ήταν δίκαιο και έγινε πράξη», αλλά στην πραγματικότητα ακολουθεί την «πεπατημένη, δηλαδή την οδό που ακολουθούσαν και οι άλλοι στο παρελθόν και που οδήγησε τη χώρα μας σε μιαν ανομολόγητη χρεοκοπία. Η λογική της είναι ίδια: θα δώσουμε ό τι έχουμε και δεν έχουμε, θα αδειάσουμε τα ταμεία, με δύο ενδεχόμενα, ή να κερδίσουμε ψήφους και να «ξανα-κλέψουμε» την εξουσία ή να δυσκολέψουμε την επόμενη κυβέρνηση και να αναγκάσουμε τον κόσμο να επανέλθει σε εμάς. Επαναφέρουν, δηλαδή, αυτό που ήταν γνωστό στο παρελθόν ως πολιτική «της καμένης γης». Όλα δείχνουν πως οι πολιτικοί μας υποτιμούν τη νοημοσύνη του λαού και δεν νοιάζονται για τίποτε άλλο παρά μόνο για την «καρέκλα» και την εξουσία.

Βέβαια, από αυτό το πολιτικό μοτίβο δεν θα μπορούσε να παρεκκλίνει ο Υπουργός Παιδείας, ο οποίος ανακοίνωσε 15 000 προσλήψεις εκπαιδευτικών τα επόμενα τρία χρόνια, απλώς και μόνο, για να φέρει σε δύσκολη θέση την επόμενη κυβέρνηση! Αν αυτό δεν είναι «απάτη», τι άλλο είναι. Και μετά έχουμε την κ. Φωτίου να ρωτά στη Βουλή: «Δηλαδή τι είμαστε. Είμαστε απατεώνες;». Ας είναι.

Πριν λίγο καιρό είχα γράψει ένα άρθρο σε αυτή την εφημερίδα με τον τίτλο «Ο ρόλος των αναπληρωτών στην εκπαίδευση» και έλεγα πως μια εκπαιδευτική πολιτική που στηρίζεται σε αναπληρωτές είναι αποτυχημένη. Τούτο σημαίνει πως είμαι από τους πρώτους που πιστεύουν πως πρέπει να γίνουν ή, μάλλον, έπρεπε να έχουν γίνει, μαζικοί διορισμοί μονίμων εκπαιδευτικών. Το πρόβλημα όμως είναι αν ο τρόπος που επιλέγεται κάθε φορά για την πλήρωση των κενών θέσεων εκπαιδευτικών στα σχολεία είναι «δίκαιος» και «σωστός» και αν τελικά λύνει το πρόβλημα.

Σήμερα αναγνωρίζεται διεθνώς πως το «κλειδί» για κάθε επιτυχημένη και αποτελεσματική αλλαγή και καινοτομία που εισάγεται στην εκπαίδευση, η «ψυχή του σχολείου», είναι ο «σωστός» εκπαιδευτικός. Αυτός, όπως είχε πει κάποιος, «το κινεί κι αυτός του δίνει πνοή. Αυτός κατά κύριο λόγο παιδαγωγεί και μορφώνει». Χωρίς αυτόν δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί η αναβάθμιση της παρεχόμενης στους μαθητές παιδείας και αγωγής. Το διδακτήριο, τα βιβλία και το περιεχόμενό τους, ολόκληρη η υλικοτεχνική υποδομή, είναι απλά μέσα που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη ορισμένων προκαθορισμένων σκοπών, αλλά η χρήση των μέσων αυτών εξαρτάται τόσο από την ικανότητα όσο και από την προθυμία και τη διάθεση των εκπαιδευτικών να τα αξιοποιήσουν. Κι ένας Σχολικός Σύμβουλος έγραφε παλιά με βάση την εμπειρία του: Έχεις Εκπαιδευτικούς ικανούς και ευαίσθητους, έχεις παιδεία. Ούτε τα ντουβάρια, ούτε τα θρανία, ούτε τα όργανα από μόνα τους μπορούν να κάνουν το παραμικρό. Η παρατήρηση αυτή ανακαλεί στη μνήμη μου τη ρήση του ιερέα στον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή ότι «ουδέν εστιν ούτε πύργος ούτε ναυς // έρημος ανδρών μη ξυνοικούντων έσω» (στ. 56-57: τίποτε ούτε κάστρο ούτε πλοίο έχει καμιά αξία // σαν είναι έρημα από ανθρώπους). Ανθρώπους «σωστούς» και ικανούς, θα πρόσθετα εγώ.

Πράγματι, μόνο η αποτελεσματική διδακτική και μαθησιακή διαδικασία που συντελείται μέσα στην τάξη μπορεί να αναβαθμίσει και να βελτιώσει τη λειτουργία του σχολείου και την παιδεία που αυτό παρέχει στους μαθητές του. Όμως αυτή εξαρτάται από την ικανότητα, το κύρος και τη διάθεση του εκπαιδευτικού. Αυτός καλείται να μετατρέψει την αίθουσα της διδασκαλίας σε θερμοκήπιο αγνού παιδαγωγικού έρωτα και εργαστήρι της γνώσης και της αρετής. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το πετύχει ο οποιοσδήποτε εκπαιδευτικός. Χρειάζεται ο προικισμένος επιστήμονας και ο ολοκληρωμένος παιδαγωγός που θα ευαισθητοποιήσει και θα θέλξει τους μαθητές και θα τους συμπαρασύρει στο γοητευτικό ταξίδι της γνώσης και της αρετής. Χρειάζεται ένας «σωστός δάσκαλος». Η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να επιλέξει τους κατάλληλους, τους «σωστούς» εκπαιδευτικούς, ή αποσκοπεί στην ικανοποίηση των μικροπολιτικών της στόχων; Γι’ αυτό στο επόμενο …..

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2018 12:43

Τετράγωνη λογική

Την 1η Δεκεμβρίου του 2018 είχα δημοσιεύσει σ’ αυτή εδώ την εφημερίδα ένα άρθρο με τίτλο «Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι…» στην προσπάθειά μου να δείξω πως είναι τουλάχιστο υποκριτικό να αρνείται η κυβέρνηση την ίδρυση Ιδιωτικών Πανεπιστημίων στη χώρα μας. Και ήρθε ο κ. Νίκος Παρασκευόπουλος, πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής του Ποινικού Δικαίου δημόσιου Πανεπιστημίου ο ίδιος, να δικαιολογήσει τη θέση της κυβέρνησης με ένα «καινοφανές» και πρωτότυπο επιχείρημα.

Μιλώντας αυτός στη Βουλή για τον προϋπολογισμό του 2019 είπε σε γενικές γραμμές πως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια πρέπει να καταργηθούν σε όλο τον κόσμο με το εξής σκεπτικό: Σήμερα παρά ποτέ κινδυνεύει να καταστραφεί η ανθρωπότητα. Την ανθρωπότητα μόνο η γνώση μπορεί να τη σώσει. Επειδή, όμως, η γνώση που παράγουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια εξυπηρετεί κατά κανόνα τα συμφέροντα ιδιωτών, δεν πρέπει να υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια! Τετράγωνη λογική στ’ αλήθεια!

Βέβαια, για να κατανοήσει κανείς τη λογική του κ. Παρασκευόπουλου πρέπει να ανατρέξει στο βιογραφικό του ανδρός. Ο κ. Παρασκευόπουλος είναι αυτός που υποστήριξε και συνέβαλε στη υιοθέτηση της αποποινικοποίησης της μοιχείας, της αποποινικοποίησης της περιύβρισης αρχής, της μείωσης των ποινών των διακινητών ναρκωτικών, της διεύρυνσης του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια. Είναι αυτός, τέλος, που συνέταξε τον νόμο 4322/ 2015, που είχε ως συνέπεια τους πρώτους οκτώ μήνες της εφαρμογής του να αποφυλακιστούν δύο χιλιάδες (2000) περίπου κρατούμενοι, ανάμεσα σε αυτούς και πολλοί εγκληματίες. Είναι αυτός, τέλος, που, για να μην γίνονται ληστείες στα ΑΤΜ των Πανεπιστημίων, πρότεινε την απομάκρυνση αυτών από τα Πανεπιστήμια!

Βέβαια, για να επανέλθουμε στο θέμα μας, κανείς δεν αμφισβητεί τη δύναμη της γνώσης -«η γνώση είναι δύναμη»- και κανείς δεν αμφισβητεί πως αυτή, ως ανθρώπινο προϊόν, είναι «μέσο αγαθό» και η αξία της εξαρτάται από τον τρόπο χρήσης της. Έτσι, πράγματι μπορεί να καταστρέψει ή να σώσει τον άνθρωπο. Από εκεί και πέρα, όμως, το να λέμε πως η γνώση που παράγεται στα δημόσια πανεπιστήμια είναι καλή και η γνώση που παράγεται στα ιδιωτικά είναι κακή είναι κάτι το αδιανόητο και διχαστικό. Οι πολιτικοί με τις πολιτικές τους διχάζουν τους πολίτες, διχάζουν τους μαθητές, βάζοντάς τους «ταμπέλες», ας αφήσουν ήσυχους τους επιστήμονες να κάνουν τη δουλειά τους.

Από την άλλη πλευρά, τόσα χρόνια λειτουργούν σε όλο τον κόσμο χιλιάδες ιδιωτικά πανεπιστήμια και ο κόσμος δεν καταστράφηκε. Ο κ. Παρασκευόπουλος μήπως νομίζει πως η καταστροφή θα έρθει από την Ελλάδα και γι’ αυτό αυτή δεν πρέπει να αποκτήσει ιδιωτικά πανεπιστήμια; Μήπως αυτός σκοπεύει να αναλάβει κάποια πρωτοβουλία, να κάνει κάποια εκστρατεία για τη κατάργηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων σε όλο τον κόσμο; Μήπως οραματίζεται να αλλάξει τον κόσμο, όπως το κόμμα του άλλαξε την Ευρώπη;

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει, άραγε, κανένας πανεπιστημιακός καθηγητής δημόσιου πανεπιστημίου που να μην έχει «πάρε-δώσε» με ιδιωτικές επιχειρήσεις και ιδιωτικά συμφέροντα; Πόσοι γιατροί-καθηγητές εργάζονται σε ιδιωτικά ιατρικά κέντρα; Προτίθεται η κυβέρνηση να απαγορεύσει αυτό το «αλισβερίσι», για να μην καταστραφεί η ανθρωπότητα; Εξάλλου, γιατί οι καθηγητές των δημοσίων πανεπιστημίων μονοπωλούν το επιστημονικό ήθος και την ηθικότητα; Δεν υπάρχουν και σε αυτά διεφθαρμένοι καθηγητές που μπορούν να κάνουν κακή χρήση της γνώσης;

Ο «Κόσμος του Επενδυτή» έγραφε στις 5-11-2006 πως στη χώρα μας «υπάρχει μια ιδιότυπη “μαφία”- σε όλες στις βαθμίδες της εκπαίδευσης, που ξεκινούν από τη Μητροπόλεως και διαχέονται στα πανεπιστήμια και τις εξωθεσμικές συνιστώσες- που προς τα έξω εμφανίζει τον μανδύα της “τεχνογνωσίας” …που λυμαίνεται τα κονδύλια των ΚΠΣ». Η αξιοπιστία των εκτιμήσεων αυτών ενισχύεται και από τις δηλώσεις πανεπιστημιακών καθηγητών που κατά καιρούς είδαν το φως της δημοσιότητας. Ο Κ. Τσακαλάκης, αναπληρωτής καθηγητής του ΕΜΠ, σε υπόμνημα που υπέβαλε τα ίδιο έτος στην τότε Υπουργό Παιδείας ανέφερε τα εξής απογοητευτικά: «Κυρία υπουργέ, τα πανεπιστήμια έχουν ξεφύγει τελείως από την αποστολή τους. Έχουν μετατραπεί σε χώρους διαπλοκής, αθέμιτης συναλλαγής και στέγασης ιδιωτικών επαγγελματικών δραστηριοτήτων με δωρεάν εξοπλισμό (υπολογιστές, όργανα, συσκευές), δωρεάν παροχές (ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνα, νερό, φαξ κλ.π.). Τα ίδια σχεδόν υποστηρίζει και ο Γ. Μυλόπουλος, καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου (εφημ. «Το Βήμα», 5-11-2006). Έχει να πει τίποτε γι’ αυτά ο κ. Υπουργός. Μήπως τα πράγματα τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ έχουν αλλάξει;

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018 15:55

Οι μαθητικές καταλήψεις Β΄ΜΕΡΟΣ

 

Στο προηγούμενο σημείωμα υποθέσαμε πως πράγματι οι μαθητικές καταλήψεις υποκινήθηκαν από τη «Χρυσή Αυγή», όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση, και καταλήξαμε πως αυτό αποτελεί ομολογία και παραδοχή πως το εκπαιδευτικό σύστημα έχει αποτύχει και δεν κατορθώνει να διαμορφώσει δημοκρατικούς πολίτες, πολίτες με δημοκρατικές συνειδήσεις.

Όμως αυτό σημαίνει και κάτι άλλο. Τη χρεοκοπία του πολιτικού μας συστήματος, που αδυνατεί να παίξει αποτελεσματικά τον παιδαγωγικό του ρόλο. Γιατί και οι πολιτικοί με τη στάση και τη συμπεριφορά τους, με τις αποφάσεις τους και τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις διάφορες καταστάσεις διδάσκουν. Το είχε πει ο Πλάτων στο Μενέξενό του, ότι «η Πολιτεία τροφή ανθρώπων εστί, καλή μεν αγαθών, η δε εναντία κακών», δηλαδή το πολίτευμα είναι (ανα)τροφή, παράγοντας παιδείας και αγωγής, και, αν είναι καλή, δημιουργεί και καλούς πολίτες, ενώ, αν είναι κακή, δημιουργεί και κακούς πολίτες» (VIII C). Και ποια είναι η αγωγή που δίνουν οι πολιτικοί μας στους νέους φαίνεται από τη συμπεριφορά τους. Και όλοι γνωρίζουμε πόσο το καλό παράδειγμα συντελεί στην ηθικοποίηση της νεολαίας. Ο Δημόκριτος έλεγε «πατρός σωφροσύνη μέγιστον τέκνοις παράγγελμα», δηλαδή η σύνεση του πατέρα είναι το μεγαλύτερο πρότυπο και κίνητρο για τα παιδιά» (Diels-Kranz, Αποσπ. προσωκρ. ΙΙ 68 Β 208). Και ο Πλάτων τόνιζε πως «όπου αναισχυντούσι γέροντες ανάγκη και νέους ενταύθα είναι αναιδεστάτους», δηλαδή όπου οι μεγάλοι φέρονται με αδιαντροπιά είναι φυσικό και οι νέοι να είναι αδιάντροποι και αναιδέστατοι (Νομ. Ε 279 C).

Δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αυτό-ανακηρυχθεί θεματοφύλακας του ηθικού και του δίκαιου και εφαρμόζει το δόγμα «όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» και γι’ αυτό πρέπει «να τους τελειώσουμε», γιατί αλλιώς θα μας τελειώσουν. Αυτό, όμως, είναι μια διχαστική και πολωτική πολιτική που δεν οδηγεί πουθενά και οπωσδήποτε βλάπτει τη χώρα. Έτσι, η κοινωνία μας έχει χωριστεί σε δύο στρατόπεδα: τους γνήσιους πατριώτες από τη μια και τους ψευτοπατριώτες ή πατριδοκάπηλους από την άλλη, τους ηθικούς και τους τίμιους από τη μια και τους ανήθικους και άτιμους από την άλλη, τους αγνούς, άφθαρτους και αμόλυντους από τη μια και τους διεφθαρμένους και μιασμένους από την άλλη. Παρόμοια, η πολιτική που εφαρμόζεται χωρίζει τους μαθητές σε φασίστες και εθνικιστές από τη μια και αντιφα(σίστες) από την άλλη. Αρκεί σήμερα να υψώσεις την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι σου, για να χαρακτηριστείς «φασίστας» και «ακροδεξιός». Γίνεται, δηλαδή, σήμερα μέσα στα πλαίσια μιας αμφιλεγόμενης παγκοσμιοποίησης μια προσπάθεια φθοράς των συνειδήσεων των Ελλήνων που δεν γνωρίζουμε πού θα καταλήξει.

Μέσα στα πλαίσια αυτά παρακολούθησα μια συζήτηση στη (δημόσια) τηλεόραση σχετικά με το θέμα, μια από τις πολλές που έγιναν αυτό τον καιρό. Δυο κυρίες κατέβαλλαν φιλότιμες πραγματικά προσπάθειες να απαξιώσουν τις πρόσφατες μαθητικές καταλήψεις και τις σύγκριναν με τις παλαιότερες στις οποίες πρωτοστατούσε ο σημερινός πρωθυπουργός, λέγοντας πως τάχα εκείνες ήταν αθώες και πήγαζαν από το ενδιαφέρον των μαθητών για τα εκπαιδευτικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν! Οι δύο αυτές κυρίες ερμήνευαν τα κίνητρα και τους σκοπούς των μαθητών «κατά το δοκούν» και δεν ένιωσε κανείς την ανάγκη να προσκαλέσει ένα μαθητή, για να τους εξηγήσει το νόημα των καταλήψεών τους! Εκείνο που τους ενόχλησε, όπως έλεγαν, ήταν το ότι κάποιος ή κάποιοι έλεγαν πως «η δημοκρατία πρόδωσε τη Μακεδονία» και ότι αυτό δείχνει ξεκάθαρα πού το πάνε οι μαθητές, ότι δηλαδή στρέφονται εναντίον του δημοκρατικού πολιτεύματος και, επομένως, πρόκειται για φασιστικές εκδηλώσεις!

Να θυμίσω πως μια αδυναμία, ένα σφάλμα που διέπραξε η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία ήταν η καταδίκη του Σωκράτη, για την οποία γρήγορα μετάνιωσαν οι Αθηναίοι και αναγνωρίζοντας το σφάλμα τους έστησαν άγαλμα στο μεγάλο φιλόσοφο. Όμως και στις δύο περιπτώσεις δεν γίνεται λόγος για τη δημοκρατία ως πολίτευμα, από το οποίο δεν υπάρχει καλύτερο και τελειότερο, αλλά για τη δημοκρατία μιας συγκεκριμένης εποχής που δεν εφαρμόζει τις βασικές αρχές του γνήσιου δημοκρατικού πολιτεύματος. Ας μη ξεχνούμε πως, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, η τυραννία είναι «παιδί της δημοκρατίας». Αυτή, όταν διαφθαρεί, τη γεννά.

Ας πάψουμε λοιπόν να κατηγορούμε τους μαθητές που διαδηλώνουν για τη Μακεδονία και να τους χαρακτηρίζουμε ακροδεξιούς ή φασίστες, γιατί αυτό είναι ο ασφαλέστερος τρόπος, για να τους κάνουμε τέτοιους. Μπορεί ο κ. Πρωθυπουργός να αισθάνεται «ευτυχής» που η διαδικασία της έγκρισης της συμφωνίας των Πρεσπών προχωρεί κανονικά και γρήγορα. Ας αφήσουμε, όμως, και κάποιους μαθητές να διαδηλώνουν τη «δυστυχία» τους γι’ αυτό.

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018 15:34

Οι μαθητικές καταλήψεις

Α’ Μέρος

Παρακολουθώντας ένας «νουνεχής» και ανεξάρτητος άνθρωπος την πολιτική επικαιρότητα και τη συμπεριφορά των περισσότερων πολιτικών μας διερωτάται αν είναι δυνατό τέτοιοι άνθρωποι να μας εκπροσωπούν στη Βουλή και πολύ περισσότερο αν είναι δυνατό αυτοί οι άνθρωποι να σώσουν την πατρίδα μας από τους κινδύνους που την απειλούν -και δεν είναι αυτοί λίγοι. Αυτό φάνηκε και από τη στάση που τήρησαν οι πιο πολλοί απέναντι στις μαθητικές καταλήψεις. Αυτοί έκαναν ό τι περνούσε από το χέρι τους, ώστε να διχάσουν τους μαθητές και να δημιουργήσουν ένα κλίμα πόλωσης και εχθρότητας ανάμεσά τους. Και βγήκε και ο Υπουργός της Παιδείας μας, ο κ. Γαβρόγλου, και ελαφρά τη καρδία είπε πως οι καταλήψεις αυτές και τα συνακόλουθα συλλαλητήρια υποκινούνται από τη «Χρυσή Αυγή» και υποστηρίζονται από τη Νέα Δημοκρατία! Έτσι, λύθηκε το θέμα! Σκοπός, ασφαλώς του κ. Υπουργού και των άλλων είναι να εμπλέξουν τη Ν.Δ. σε όλο αυτό το παιχνίδι και να την ταυτίσουν όσο βέβαια είναι δυνατό με αυτό το ναζιστικό μόρφωμα, αν και οι εκπρόσωποί της τονίζουν σε όλους τους τόνους πω ς είναι αντίθετοι με τις καταλήψεις, γιατί αυτές έχουν ολέθριες συνέπειες για την εκπαίδευση των μαθητών.

Βέβαια, ο κ. Υπουργός δεν είπε τίποτε σχετικά με το γεγονός πως το κόμμα που εκπροσωπεί δίδαξε πρώτο και εφάρμοσε τις καταλήψεις ως μέσο πολιτικής επιβολής και επικράτησης των δυναμικών μειοψηφιών και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο. Δεν είπε τίποτε για το «αυτόνομο» αντιφα(σιστικό) συλλαλητήριο που οργανώθηκε στην Αθήνα σε αντίδραση. Χαρακτήρισε όμως τους μαθητές που πήραν μέρος στα συλλαλητήρια για τη ελληνικότητα της Μακεδονίας και αντέδρασαν στην υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών ως «φασιστάκια» που ενεργούν με βάση τις προτροπές και τις υποδείξεις των μελών της «Χρυσής Αυγής», ως ακροδεξιά στοιχεία, ως εθνικιστές που υποβοηθούν την επώαση του «αβγού του φιδιού» στα σχολεία. Με λίγα λόγια μέσα στα πλαίσια μιας καλά οργανωμένης ψηφοθηρικής προπαγάνδας όσοι αντιτίθενται σε παρόμοιες εκδηλώσεις προσπάθησαν να μας κάνουν να πιστέψουμε πως αυτά τα παιδιά -όλα;- είναι άτομα που θεωρούν την πατρίδα τους ανώτερη από τις πατρίδες άλλων, πως ο λαός μας είναι «περιούσιος» και ότι πρέπει να επιβληθεί στους άλλους, να τους συντρίψει και να τους εξαφανίσει από τον χάρτη της γης* πως θέλουν να προσαρτήσουμε εμείς στη χώρα μας την ΠΓΔ της Μακεδονίας, να πάρουμε πίσω την Βόρειο Ήπειρο ή την Ανατολική Θράκη! Γιατί αυτό σημαίνει εθνικισμός και σοβινισμός και αυτό μαθαίνουν τα παιδιά στο σχολείο. Υπάρχει, αλήθεια, κανείς που πιστεύει πως αυτός είναι ο στόχος αυτών των παιδιών;

Βέβαια, από την αρχή οφείλω να τονίσω ως απόμαχος εκπαιδευτικός που βίωσε τις συνέπειες καταλήψεων ως καθηγητής και ως διευθυντής σχολείου πως είμαι αναφανδόν εναντίον αυτού του τρόπου της διαμαρτυρίας, δηλαδή των καταλήψεων των σχολείων, ακόμη και αν αυτές αποφασίζονται από την πλειοψηφία, όχι γιατί στερούν από τους μαθητές που επιθυμούν τη δυνατότητα να αποκτήσουν τη γνώση που πρέπει ή γιατί είναι κάτι αντιδημοκρατικό και πολλές φορές στοιχίζει πολλά στην ελληνική κοινωνία και σε όλους μας, αλλά για κάποιον άλλο λόγο που οι μη «ειδικοί» δεν μπορούν να κατανοήσουν.

Στην εκπαιδευτική διαδικασία ισχύει και εφαρμόζεται η λεγόμενη αρχή της «αλληλοοικοδόμησης της ύλης». Αυτό σημαίνει πως η ύλη κάθε τάξης προστίθεται στην ύλη της προηγούμενης τάξης. Αν ένα παιδί δεν διδαχτεί κανονικά την ύλη της τάξης του και δεν την εμπεδώσει, θα έχει αδυναμίες και κενά που είναι ενδεχόμενο να επηρεάσουν ανεπανόρθωτα την εξέλιξή του. Γιατί οι εκπαιδευτικοί σε αυτές τις περιπτώσεις ή δεν θα μπορέσουν να καλύψουν την ύλη που χάνεται εξαιτίας των καταλήψεων ή θα την καλύψουν, κατά ο κοινώς λεγόμενο, «τρέχοντας» με αποτέλεσμα την ημιμάθεια που είναι χειρότερη από την αμάθεια. Γι’ αυτό πρέπει να απαγορευτούν οι καταλήψεις με οποιοδήποτε τρόπο. Αυτό το γνωρίζουν οι υπεύθυνοι του Υπουργείου Παιδείας, αλλά δεν κάνουν τίποτε, γιατί ίσως η κατάσταση τους εξυπηρετεί.

Όμως ας δεχτούμε πως ο κ. Υπουργός έχει δίκιο, ότι δηλαδή η «Χρυσή Αυγή» παρασύρει τα παιδιά σε αυτές τις αντιδράσεις και όχι ο νεανικός ενθουσιασμός, ο άδολος πατριωτισμός τους ή, αν θέλετε, η άκριτη απόφαση και επιλογή τους. Τούτο όμως σημαίνει κάτι που είναι ακόμη χειρότερο, τη χρεοκοπία του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Γιατί δεν είναι δυνατό ένα πολιτικό «μόρφωμα» να έχει την ικανότητα να πείθει τους μαθητές και μάλιστα με SMS, όπως γράφεται, και να τους προσανατολίζει σε ένα δρόμο και η εκπαίδευση, ένας οργανωμένος και πολυδάπανος θεσμός, δηλ. το σχολείο, να μην έχει αυτή την ικανότητα. Όμως γι’ αυτό στο επόμενο…

Σελίδα 1 από 7
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top