FOLLOW US
Τάκης Ιορδάνης

Τάκης Ιορδάνης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Απρίλιος 2010, ο πρωθυπουργός, ο πολύς Γεώρ.Α.Παπανδρέου απ’ το ακριτικό Καστελόριζο, απευθύνθηκε με διάγγελμα στους Έλληνες και ως άλλος Χαρ.Τρικούπης είπε το σύγχρονο «δυστυχώς επτωχεύσαμε». Ανερυθρίαστα, σημείωσε ότι λόγω αδυναμίας εξυπηρέτησης του εθνικού χρέους (113% του ΑΕΠ), μας έβαλε στους ΔΝΤ-Τρόϊκα, άσχετα κι αν προ λίγων μηνών «καυχιόταν» στα προεκλογικά μπαλκόνια, «λεφτά υπάρχουν». Έτσι υπογράφοντας το πρώτο μνημόνιο, μας έβαλε στην αποφράδα περίοδο της ατέλειωτης λιτότητας. Εποχή απάνθρωπη, κτηνώδης για όλους μας, που κράτησε πάνω από οκτώ ολόκληρα χρόνια. Εποχή, που η Ιστορία στα «φοβερά ντοκουμέντα» της, όταν θα αναφέρεται σ’ αυτή, θα την περιγράφει με μία μόνο λέξη. Φτωχοποίηση. Δηλ. το κατ’ αυτήν επισυμβάν φοβερό γεγονός στην Ελλάδα. Φτωχοποίηση, λόγω απώλειας του 25% του ΑΕΠ της. Απώλεια που μόνο σε πολέμους με ταπεινωτική εθνική ήττα απαντάται. Απώλεια, που στον κάθε Έλληνα σήμαινε μείωση των εισοδημάτων του κατά 50-60%. Οι διάφοροι δείκτες, μόνο όλεθρο και συμφορά καταδεικνύουν. Ανεργία στο 27%, αυτοκτονίες σε τραγικά επίπεδα, μετανάστευση ~300.000 επιστημόνων, εξαφάνιση της μεσαίας τάξης, νεόπτωχοι ~2.500.000, κατάλυση του κοινωνικού κράτους, υπογεννητικότητα, πείνα, στερήσεις, μιζέρια. Γενικά ζόφος και καταχνιά. Πρόσφατη μεγάλη έρευνα, επιστημόνων (ντόπιων και ομογενών) κατέδειξε ότι η εκ των μνημονίων λιτότητα κατέστρεψε την υγεία των Ελλήνων και αύξησε τη θνησιμότητα του πληθυσμού.

Παρ’ όλη αυτή την αιμορραγία, την ατέλειωτη λιτότητα και πολύμορφες θυσίες μας, το χρέος από 113% του ΑΕΠ (2008), εκτινάχθηκε στο 189 % (2014). Μια θηλιά πνιγμού στο λαιμό μας, αλλά και των επιγενομένων.

Η αλόγιστη διαχείριση των πραγμάτων από τους ανερμάτιστους πολιτικούς μας επί 40 χρόνια μετά την μεταπολίτευση, οδήγησε στην χρεοκοπία και την υποθήκευση του μέλλοντος των παιδιών, εγγονών, δισέγγονών μας…, αφού οι δανειστές μας ως άλλοι Σάϊλωκ, απαιτούν την εξόφληση του χρέους στο ακέραιο.

Ως εκ των τραγικών αποτελεσμάτων της οκταετούς μνημονιακής κατοχής, το Καστελόριζο, σημειολογικά σηματοδοτεί πια έννοιες, ως: όλεθρος, συμφορά, καταστροφή.

Αύγουστος 2018, ο νυν πρωθυπουργός Αλέξ. Τσίπρας, από τον εμβληματικό τόπο του νόστου και της ελπίδας, το νησί της Ιθάκης απευθύνθηκε στο λαό λέγοντας ότι τα μνημόνια τέλειωσαν. Απλά, καθαρά, χωρίς πιστοληπτική γραμμή που οι νεοσυντηρητικοί ήθελαν, αλλά και επεδίωκαν.

Μεταξύ άλλων, είπε: «Τα μνημόνια της λιτότητας, της ύφεσης, και της κοινωνικής ερήμωσης, επιτέλους τελείωσαν. Η χώρα μας ανακτά το δικαίωμα της, να ορίζει αυτή τις τύχες και το μέλλον της. Σαν μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Χωρίς εξωτερικούς καταναγκασμούς. Χωρίς άλλους εκβιασμούς. Χωρίς άλλες θυσίες του λαού μας».

Βέβαια κανείς δεν παραγνωρίζει ότι η έξοδος απ’ τα μνημόνια δεν οδηγεί σε λεωφόρους στρωμένες με ροδοπέταλα. Αντίθετα, ο καθένας ξέροντας ότι η χώρα χρωστά ~320 δις. Ευρώ, συνειδητοποιεί πως θα πορευθούμε σε κακοτράχαλους δρόμους, γεμάτους αγκάθια, στερήσεις και αγώνα και μάλιστα για χρόνια. Αλλά τουλάχιστον, κουμάντο στο σπίτι μας θα κάνουμε πια εμείς. Δεν θα έρχονται τα κάθε λογής όρντινα, ως και αυτοί ακόμη οι νόμοι έτοιμοι απ’ τους δανειστές, όπως γινόταν ως τώρα στην οκτάχρονη περίοδο της οικονομικής αιχμαλωσίας μας.

Αναμφίβολα και μόνο το γεγονός της εξόδου της χώρας απ’ τα μνημόνια πιστώνεται στην σημερινή κυβέρνηση, που κατάφερε να αναστρέψει την εξάχρονη ως το 2014 υφεσιακή πορεία και να βάλλει τη χώρα σε τροχιά σταθερότητας. Εκεί δηλ. που οι προηγούμενες κυβερνήσεις απέτυχαν και η επί χρόνια υφεσιακή πορεία ακολουθούσε ελευθέρα σπειροειδή πτώση.

Η έξοδος μας απ’ τα μνημόνια (20/8ου), όσες δυσκολίες κι αν επιφυλάσσει η μεταβατική περίοδος, αφαιρεί από τους αντιπάλους της κυβέρνησης και δη τη δεξιά το απ’ το 2015 κύριο επιχείρημα της, ότι δηλαδή δεν θα τα καταφέρει. Τα κατάφερε. Στις 21 Αυγούστου, ο πρωθυπουργός με το διάγγελμά του σηματοδότησε την προσόρμισή μας σε υπήνεμο λιμάνι.

Σημειολογικά, η Ιθάκη σηματοδοτεί το τέλος του καταναγκασμού και της αιχμαλωσίας. Κυρίως, την γέννηση της προσδοκίας και της ελπίδας. Ελπίδα που θα δώσει καρπούς μετά επιτυχή αγώνα όλων μας κατά των «μνηστήρων», δηλ. των εραστών της διαφθοράς, της διαπλοκής και της εξουσίας των ολίγων.

Μένει να αποδειχθεί ότι η συμφορά των μνημονίων, μας έγινε μάθημα.

 

* Ο Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ»,τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Τρίτη, 07 Αυγούστου 2018 17:37

Εθνική Τραγωδία

Ελλάδα, χώρα των θαυμάτων. Η χώρα του πατριωτισμού αλλά και των εφιαλτών. Των ευεργετών αλλά και των μαυραγοριτών. Του άπλετου φωτός αλλά και του ερεβώδους ζόφου. Ελλάδα, που ως άλλος Κρόνος τρως τα παιδιά σου. Παντού και πάντα. Στους σεισμούς, στη θάλασσα, στα ρέματα, στις πυρκαγιές, κ.λπ. Αυθόρμητα γεννάται το ερώτημα, πώς αυτή η ταλαίπωρη χώρα αντέχει; Πώς ως ράτσα εξακολουθούμε να υπάρχουμε; Προ μηνών βιώσαμε τη δολοφονική πλημμύρα στη Μάντρα Αττικής με 28 νεκρούς. Προ ημερών στο Μάτι Αττικής πυρκαγιά, έκοψε σε χρόνο μηδέν τη ζωή 91 συνανθρώπων μας! Πόνος ανείπωτος, κλαυθμός, οδυρμός. Κηρύχθηκε τριήμερο πανελλήνιο πένθος. Ο Πρωθυπουργός ανέλαβε την πολιτική ευθύνη. Και μετά; Ατυχώς, αναλύσεις επί αναλύσεων όπως μετά από κάθε τέτοια τραγωδία. Τι έφταιξε, ποιός, γιατί, πότε,… κ.α.

Το ότι η διαχρονικά σώρευση ατομικών και συλλογικών ευθυνών οδήγησε αθροιστικά στα σημερινά αδιέξοδα, ατυχώς παρασιωπείται. Ο κοινωνικός μιθριδατισμός μας έκανε να βιώνουμε κατάσταση άκρας παθητικοποίησης. Έτσι μπροστά στα μάτια τοπικών αρχόντων, δημόσιας διοίκησης, εκτελεστικής εξουσίας, κοντολογίς συνολικά όλων μας, βλέπουμε να γίνονται εγκλήματα σε βάρος της Ελληνικής κοινωνίας. Πώς αντιδρούμε; Αδιάφορα, παθητικά. Βλέπουμε να μπαζώνονται ρέματα, να φράζεται αιγιαλός, ν’ αποκλείεται παραλία, να χτίζονται δάση («αστικοποίηση των δασών»! νεολογισμός ειδικού), να ξεφυτρώνουν «αυθαίρετα», οικισμοί χωρίς μελέτες, χωρίς ρυμοτομία, άναρχα. Βλέπουμε πολλών ειδών αυθαιρεσίες πολεοδομικής και χωροταξικής φύσεως. Και τι κάνουμε; Κλείνουμε τα μάτια. «Ωχ αδερφέ, τι με νοιάζει εμένα» κ.α. Ο τέλειος στρουθοκαμηλισμός. Και φθάνουμε στην ώρα της κρίσεως. Τότε που η Φύση διαλέγει να μας δοκιμάσει. Και σείεται η γη από σεισμό πολλών ρίχτερ, ή πέφτει βροχή κάποιων μηνών σε λίγες ώρες, ή ξεσπά πυρκαγιά ενώ λυσσομανά ο αγέρας, κ.λπ. και τότε αρχίζει η κατάρρευση σπιτιών, κατασκευών, κ.λπ. που μας καταπλακώνουν, οι πλημμύρες που μας πνίγουν, η φωτιά στο δάσος που κατακαίει τα πάντα και εμάς τους ίδιους, κ.α.

Το ότι δεν σεβαστήκαμε νόμους, διατάξεις, οδηγίες, προδιαγραφές, κ.λπ. το παραγνωρίζουμε. Φταίνε οι άλλοι. Ποτέ εμείς. Το «όταν τρως αγουρίδες, στο τέλος μουδιάζουν τα δόντια σου» το ξεχνούμε. Αρκεί να γίνει το δικό μας. Να μη πληρώσουμε, να κερδοσκοπήσουμε, να βολευτούμε. Εμείς. Ο εαυτούλης μας. Από κει και πέρα «γαία πυρί μειχθείτο».

Και φθάσαμε στις πυρκαγιές της 23/07/2018.

Από το μεσημέρι πυρκαγιά στην Κινέττα και Γεράνια όρη κατέκαιε δάσος, μάντρες, σπίτια, οικήματα! Ευτυχώς, τελικά χωρίς ανθρώπινα θύματα. Το απόγευμα στις 5.00, εκδηλώνεται πυρκαγιά στην Αν. Αττική (Ν. Βουτζά, Μάτι). Οι συνθήκες ιδιαίτερα αντίξοες. Μπάτης 8 - 9, με ριπές 11 μποφόρ. Η εξάπλωσή της ταχύτατη. Μέσα σε 1,5 - 2 ώρες ολοκληρώθηκε η τραγωδία. Υλικές καταστροφές αστρονομικές. Εξαφάνιση δάσους χιλιάδων στρεμμάτων. Όλεθρος περιβαλλοντικός. Το χείριστο, εκατόμβη νεκρών, τραυματιών και αγνοουμένων.

Από τα πλέον υπεύθυνα χείλη, υπουργών, αντιπεριφερειαρχών, δημάρχων, ανωτέρων διοικητικών υπαλλήλων, φορέων (ΤΕΕ, κ.α.) ακούστηκαν αλήθειες. Αλήθειες θεόπικρες. Ότι το Μάτι που κυρίως επλήγη, τα εντός του δάσους κτισμένα σπίτια κατά 90% και πλέον ήταν αυθαίρετα. Ότι δεν διαθέτει διεξόδους διαφυγής, ότι η διαμήκης κεντρική οδός (Μαραθώνος), θεωρητικά αντιπυρική ζώνη, δεν έδρασε ως τέτοια, ότι δεν υπήρχαν εγκάρσιοι δρόμοι και οι λίγοι υπάρχοντες απεδείχθησαν δρόμοι-παγίδες, στενοί, με κάθε λογής εμπόδια, αδιέξοδοι προς τη θάλασσα. Δηλ. η παραλία ήταν απροσπέλαστη. Τούτα όλα, εγκλώβισαν όλους αυτούς τους δύσμοιρους που δυστυχώς έγιναν παρανάλωμα πυρός. Γενικά, η χωροταξία και πολεοδομία εκεί, ήταν έννοιες κενού περιεχομένου. Τέλος, ότι η Πολιτεία ανεχόταν όλα αυτά.

Ατυχώς η Ελλάδα διαθέτει πάρα πολλά «Μάτια» (κατά τους προσφάτως αναρτησθέντες δασικούς χάρτες, στα δάση πανελληνίως υπάρχουν γύρω στους χιλιοπεντακόσιους νέους οικισμούς!). Ποία άραγε η θεραπεία όλης αυτής της παθογένειας για να μη ξαναθρηνήσουμε παρόμοιες εκατόμβες; Ο Πρωθυπουργός στο έκτακτο επί τούτω Υ. Σ.(27/7/2018), αφού ανέλυσε τα της τραγωδίας, είπε ότι χρειάζεται άμεση αναμόρφωση και αναβάθμιση του μηχανισμού πολιτικής προστασίας, δεσμευόμενος σχετικά.

Έκλεισε δε, λέγοντας: «Να εγγυηθούμε έτσι το απλό και αυτονόητο για κάθε πολιτισμένη κοινωνία: ότι δεν θα υπάρξουν άλλες παρόμοιες τραγωδίες».

Άραγε, οι πρωθυπουργικοί αυτοί λόγοι θα έχουν αξία εμπράκτως; Μακάρι…

 

* Ο  Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Προ δεκαημέρου τέλειωσε στη Ρωσία, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Συμμετείχαν 32 εθνικές ομάδες. Μετά αγώνες που κράτησαν ένα μήνα, πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η εθνική Γαλλίας. Θρίαμβος της πραγματικός. Θρίαμβος παράλληλα του ποδοσφαίρου από κάθε άποψη.

Οι ειδικοί και η FIFA συγχάρηκαν, τους Ρώσους διοργανωτές, (δαπάνησαν περί τα 10 δις Ευρώ στα απαιτούμενα έργα), για την αρτιότητα της οργάνωσης, την ασφάλεια, την πληρότητα των γηπέδων, την κοσμιότητα και fair play στους αγωνιστικούς χώρους, τη μη δημιουργία εκτρόπων μέσα κι έξω απ’ αυτά και γενικά την όλη διοργάνωση.

Σ’ όλη τη διάρκεια των αγώνων, ο Κόσμος άπας ήταν κυριολεκτικά «καρφωμένος» στην οθόνη των τηλεοράσεων. Κατά τα ΜΜΕ, ~3,40 δισεκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν απ’ την τηλεόραση τους αγώνες. Δηλ. περίπου το μισό της ανθρωπότητας! Πράγματι βιώσαμε την παγκόσμια γιορτή του ποδοσφαίρου.

Στην «ηλεκτρονική» εποχή μας και μόνο η προαναφερθείσα μαζική τηλεθέαση, θα δικαιολογούσε τον αποδιδόμενο στο ποδόσφαιρο χαρακτηρισμό: Βασιλιάς των σπορ.

Κάθε εποχή έχει το δικό της αντίστοιχο «βασιλιά». Στην αρχαιότητα, οι προ…προπροπάτορες μας είχαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Ολυμπία. Οι Ρωμαίοι, τις θηριομαχίες στο Κολοσσαίο και μονομαχίες στις αρένες. Οι Βυζαντινοί, τις αρματοδρομίες στα ιπποδρόμια. Ο μεσαίωνας, η εποχή της θεοκρατίας και του σκοταδισμού δεν έχει να επιδείξει κάτι σχετικό. Και φθάνουμε στη σύγχρονη εποχή, που πέραν της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων τέλη του 19ου αιώνα, παρουσιάσθηκε στην Αγγλία, το άθλημα ποδόσφαιρο. Έκτοτε, τούτο αναπτύχθηκε αλματωδώς και σήμερα η υφήλιος όλη κυριολεκτικά ηλεκτρίζεται απ’ τη στρογγυλή θεά. Στην πράξη, «προσκυνά» παίκτες ινδάλματα και ποδοσφαιρικές ομάδες. Αν δε τούτες είναι εθνικές, και τύχει να κατακτήσουν ένα τρόπαιο, τότε ο λαός της αντίστοιχης χώρας καταλαμβάνεται από «εθνική υστερία». Ως Ελλάδα, τούτο το βιώσαμε το 2004, όταν η εθνική μας κατέκτησε το πρωτάθλημα Ευρώπης. Αυτές τις μέρες τέτοιες εκδηλώσεις βιώνει η Γαλλία με ατέλειωτες επινίκιες εορτές.

Ανάλυση του φαινομένου «ποδόσφαιρο» κοινωνιολογικά έχει γίνει εκατομμύρια φορές και φυσικά θα εξακολουθεί να γίνεται απ’ τους καθ’ ύλη επιστημονικούς κλάδους, όσο το φαινόμενο θα εξελίσσεται και θα ανθεί.

Για πολλά χρόνια, οι ποδοσφαιριστές ήταν ερασιτέχνες και έπαιζαν για τη δόξα. Για τη «φανέλα», όπως λεγόταν. Κάτι αντίστοιχο που γινόταν στην Αρχαία Ελλάδα, όταν οι ολυμπιονίκες ως βραβείο, ελάμβαναν στέφανο κότινου (αγριελιάς).

Τα χρόνια πέρασαν και όπως όλα τα αθλήματα έγιναν επαγγελματικά, έτσι και το ποδόσφαιρο. Τα χρήματα που «κινούνται» γύρω απ’ αυτό ανά τον κόσμο φθάνουν σε δυσθεώρητα, αστρονομικά ύψη.

Έτσι σήμερα, οι ποδοσφαιριστές είναι επαγγελματίες και ανάλογα με την αξία του ο καθένας, αμείβεται. Αναφέρεται ότι, ο πολύς Μέσι, το 2017 είχε έσοδα που ξεπέρασαν τα 100 εκατομμύρια Ευρώ! Στα πόδια των αστέρων της στρογγυλή θεάς, όταν μεταγράφονται απ’ τη μια ομάδα σε άλλη, «ρίχνονται» πολλών δεκάδων ως και εκατοντάδων εκατομμύρια Ευρώ.

Τέλος, η χρηματιστηριακή αξία ομάδων φθάνει σε ύψη πρωτόγνωρα. Για κάποιες φθάνει, το ένα δις Ευρώ!

Η μαζική αφοσίωση, «λατρεία» ολόκληρων κοινωνιών και λαών της υφηλίου στο ποδόσφαιρο αναμφίβολα είναι πρωτόγνωρο κοινωνικό φαινόμενο, που μαγνητίζει τις μάζες. Κυριολεκτικά τις αφιονίζει και συνήθως οι εξ αυτού αντιδράσεις τους, προσομοιάζουν με εκείνες εθνικών νικών ή συμφορών. Ο Καρλ Μαρξ, περί το 1850, πολύ πριν την εμφάνιση του ποδοσφαίρου, βέβαια με άλλη κοινωνιολογική προσέγγιση είχε πει, το: «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού». Αν ζούσε σήμερα και βίωνε τα του ποδοσφαίρου, ίσως επαναδιατύπωνε αυτό, ως: «το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού». Τούτο χαρακτηριστικά το βλέπεις πώς το εκμεταλλεύονται απολυταρχικά καθεστώτα, που επιδιώκουν δι’ αυτού να ξεχνούν οι λαοί τους την καταπίεση (παράδειγμα, η δικτατορία Βιντέλα στην Αργεντινή, όταν η εθνική της αναδείχθηκε πρωταθλήτρια, το 1978).

Πάντως μπροστά στις σύγχρονες κοινωνικές μάστιγες (ναρκωτικά, αλκοολισμός, κατάθλιψη, ψυχικές νόσοι, κ.λπ.) η νεολαία προσφεύγοντας στις αλάνες, γήπεδα και στάδια όπου με μία μπάλα στα πόδια παίζει, προπονείται ή αγωνίζεται, έχει διέξοδο σε πολλά αδιέξοδα. Μακάρι να υπήρχαν και άλλα παρόμοια μαζικά «φαινόμενα», ώστε η νεολαία να είχε περισσότερες εναλλακτικές λύσεις. Ίσως έτσι, ο κόσμος μας γινόταν καλύτερος.

 

 

Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης ( Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Στην περίοδο της μεταπολίτευσης η αναγκαιότητα δημιουργίας Ομοσπονδίας είχε καταστεί συνείδηση και στόχευση πολλών Λεσβίων της Αττικής. Η πρώτη σχετική απόπειρα έγινε το 1974 - 1975 πρωταγωνιστούντος του Ταξιάρχου (;) Τσουπή. Ακολούθησε η δεύτερη προσπάθεια το 1978, με πρωτοβουλία του προέδρου των Ερεσίων, αξέχαστου φίλου Σταύρου Γαληνού. Σ’ αυτή συμμετείχαμε οι τότε Πρόεδροι των Πλωμαριτών, Αντισσαίων, Πολυχνιατών, Μανταμαδιωτών και τέλος φθάσαμε τους οκτώ. Στη συνέχεια, προσήλθαν ακόμη εκπρόσωποι «Λεσβιακών Συλλόγων Σπουδαστών». Αναλυτική περιγραφή της προσπάθειας γίνεται στο βιβλίο «ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΑΤΟΡΑ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ» του συγχωρεμένου Στ. Γαληνού.

Τελικά δεν ευοδώθηκε η προσπάθεια μας, αφού διαπιστώσαμε ότι οι «νεοπροσελθόντες» είχαν σκολιές σκέψεις. Όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο Σταύρος «Τούτοι όμως οι νεοπροσελθόντες, έδειξαν αμέσως τις προθέσεις τους να καταλάβουν την Ομοσπονδία».

Προσθέτει δε αλλού: «Την Ομοσπονδία τη θέλουμε για το καλό του Νησιού μας και όχι για τα καπρίτσια ενός κόμματος. Την Ομοσπονδία τη θέλουμε αχρωμάτιστη».

Δηλ. μεθόδευαν τη δημιουργία Ομοσπονδίας ανταποκρινόμενης στις επιθυμίες πολιτικού κόμματος.

Οι συμμετέχοντες πρόεδροι των συλλόγων Ερεσού, Αντίσσης, Πλωμαρίου, Πολιχνίτου, Γέρας, Καλλονής αντιληφθέντες τούτο, αποχωρήσαμε απ’ τη διαδικασία. Έτσι αποφύγαμε να δημιουργήσουμε Ομοσπονδία, ικανοποιούσης «τα καπρίτσια κόμματος».

Ότι δεν έγινε το 1978, έγινε τελικά μετά δέκα χρόνια, δια σχεδιασθέντος καταστατικού προσιδιάζοντος στα σχετικώς σκοπούμενα. Συγκεκριμένα η διοίκηση της ΟΛΣΑ να εκλέγεται δι’ αντιπροσώπων. Τούτο έχει ως συνέπεια το κόμμα να είναι επικυρίαρχο στο σώμα των αντιπροσώπων, με ποσοστά 70%, 60%. Ποτέ μικρότερα του 50%. Η διά αντιπροσώπων εκλογή της διοίκησης, «σημαδεμένης τράπουλας» διαδικασία, καταφέρνει πάντα, ο Πρόεδρος της ΟΛΣΑ ή είναι μέλος ή της εγκρίσεως του κόμματος. Κοντολογίς η διοίκηση της είναι στα χέρια ή ελέγχεται πλήρως από το κόμμα. Είναι το κόμμα, που παλαιόθεν, επιδιώκει αυτοσκοπικά, το να ελέγχει φορείς ακόμη και σε εθνικοτοπικό επίπεδο, όπως η ομοσπονδία μας, κρατώντας εμμέσως τη σφραγίδα τους.

Μετά πείρα λειτουργίας της ΟΛΣΑ 30 χρόνων κατά τα προαναφερθέντα, εύλογα γεννάται το ερώτημα:

Πώς γίνεται στο νησί μας, στο σύνολο του Λεσβιακού λαού τα ποσοστά του κόμματος να είναι γύρω στο 15% και στην ΟΛΣΑ (γνήσιο υποσύνολο του) στους αντιπροσώπους της, να είναι σ’ επίπεδο απόλυτης πλειοψηφίας; Τούτο και μόνο δείχνει την στρεβλότητα του πράγματος, απότοκο αποκλειστικά του στρεβλού καταστατικού της.

Η βασική αρχή της δημοκρατίας, αυτή της αμέσου και καθολικής ψηφοφορίας που εξασφαλίζει την άδολη, ανεπιτήδευτη, απροσχημάτιστη και γνήσια δημοκρατική εκλογή της διοίκησης ενός φορέα, δεν ακολουθείται στην ΟΛΣΑ.

Αντ’ αυτής η ακολουθούμενη, επιφέρει πάντα «παραμορφωτικού φακού» αποτελέσματα, ως αυτά που βιώνουμε από της συστάσεως της.

Η δι’ αντιπροσώπων εκλογή της διοίκησης, δίνει τη δυνατότητα, εκλέγοντας στους πρωτοβάθμιους συλλόγους, τους αντιπροσώπους που θέλεις (διαδικασία «χύδην»), να καταφέρνεις να έχεις στο ΔΣ της ομοσπονδίας, τους εκ των προτέρων προκρινόμενους. Μ’ αυτή ακριβώς τη μεθόδευση γνωστή στα συνδικαλιστικά αλλά και κομματικά πράγματα, το κόμμα στην περίπτωσή μας, τα καταφέρνει διάνα.

Τούτο επιβεβαιώθηκε ακόμη κι από Πρόεδρό της, τον προ εξαμήνου παραιτηθέντα, που σε μια αποστροφή της παραίτησης του, λέει: «…Τελειώνοντας, πέρα από προσωπικές, κομματικές σκοπιμότητες και άλλες…».

Για τριάντα χρόνια λειτούργησε όπως λειτούργησε και φθάσαμε στα σημερινά ατυχή γεγονότα με πλέον πρόσφατο, την «εν κλειστώ οικογενειακώ κύκλω», ~25 αντιπροσώπων γενική συνέλευση, προ εβδομάδων!!! Τούτο ήταν φυσική απόρροια, λαμβάνοντας υπ’ όψη ότι: άλλαξε τέσσερις Προέδρους στα δυόμισι τελευταία χρόνια, έχει χρέη εξ αιτίας (;) του κτιρίου «Μίλ. Παρασκευαϊδη», είναι άστεγη χωρίς γραφεία, δεν έχει τηλέφωνο & fax, κατάργησε το περιοδικό της («η Λέσβος μας»), δεν έχει μέλη, και οι πρωτοβάθμιοι σύλλογοί που τη στηρίζουν, στην πράξη σήμερα έχουν φυλλορροήσει.

Αυτών λεχθέντων, προκύπτει ότι είμαστε σε αδιέξοδο. Τελικά, ή εκδημοκρατικοποιούμε την Ομοσπονδία μας ή την αφήνουμε να βουλιάζει.

Εν τέλει, σε κάθε ορθολογικά σκεπτόμενο Λέσβιο της Αττικής θέτω προς προβληματισμό, το:

Έχουμε ανάγκη μιας Ομοσπονδίας, «παράρτημα» κόμματος;

Αν όχι, ας βρούμε τον τρόπο να την κάνουμε να δομείται επί των άδολων δημοκρατικών αρχών. Άλλως…

 

Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Σεπτέμβριος 2013 ήταν που «έπεσε η πρώτη κασμαδιά» για το δρόμο μας. Η επί τέλους ένταξή του στο ΕΣΠΑ 2006 - 2013 το καλοκαίρι του 2011 (δώδεκα χρόνια μετά την εξαγγελία του απ’ τον τότε Πρωθυπουργό Κ. Σημίτη) μας έδινε τη βεβαιότητα ότι η ελπίδα γενεών Λεσβίων στο να αποκτήσει το νησί μας ένα «οδικό άξονα» συγχρόνων προδιαγραφών οδοποιίας, θα γινόταν πραγματικότητα. Αυτόν που θα αντικαθιστούσε ύστερα από ~150 χρόνια, τον καρόδρομο που μας κατέλειπε η «μεγαλοθυμία» του Αβδούλ Χαμήτ του αιμοσταγούς,.

Το οδικό αυτό έργο, το μεγαλύτερο που έγινε ποτέ στον Αιγαιακό χώρο, πράγματι ξεκίνησε με σχετικά καλούς οιωνούς, με τις δύο εκ των τριών εταιρειών της κοινοπραξίας εργολάβων του, «Τοξότης Α.Ε.» και «Ελληνική Υδροκατασκευή Α.Ε.» να ξεκινούν δυναμικά, στα οδικά τμήματα που ανέλαβε η καθεμία τους. Για λόγους άγνωστους, η δεύτερη εξ αυτών απεχώρησε κάποια στιγμή και τελικά το όλο έργο εκτελείτο απ’ την πρώτη εταιρεία.

Επειδή τούτο δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2015 που έληγε το ΕΣΠΑ 2006 - 2013, απεντάχθηκε απ’ αυτό το Δεκέμβριο 2014. Το ποσοστό του έργου που είχε εκτελεστεί ως τότε, ήταν μικρότερο του 15%.

Η επανένταξή του στο νέο ΕΣΠΑ 2014 - 2020 με ποσό 41,50 εκατ. ευρώ, έγινε αρχές του 2016. Οι εργασίες όμως, δεν προχώρησαν όπως ευελπιστούσαμε. Ουσιαστικά για τρία χρόνια (2015-2017) το έργο καρκινοβατούσε.

Ακόμη, αρχές του χρόνου υπογράφηκε η συμπληρωματική σύμβαση 12,80 εκατ. ευρώ που παρέχουν τη δυνατότητα το έργο να ολοκληρωθεί.

Στην προσπάθειά μας ως επιτροπή αγώνα, να διερευνήσουμε το πώς τούτο θα προχωρούσε, επισκεφθήκαμε τον αρμόδιο διευθυντή του Υπουργείου, που μεταξύ πολλών άλλων πανελληνίως, έχει υπό την αρμοδιότητά του και το δρόμο μας. Μας πληροφόρησε, ότι η προσπάθεια της υπηρεσίας ήταν να έχουν υπερκεραστεί ως το τέλος του 2017 τα όποια εμπόδια, ώστε το έργο ξαναξεκινώντας να προχωρήσει χωρίς προβλήματα και εν τέλει να ολοκληρωθεί. Τελικά επέτυχαν τους στόχους τους, εκ των οποίων ως είπε οι βασικοί ήταν δύο:

α) Το θέμα των απαλλοτριώσεων, ώστε οι εργολάβοι να μπορούν να αφοσιωθούν στο έργο τους χωρίς προβλήματα νομικής φύσεως, αντιδράσεις ιδιοκτητών, κ.λπ. και

β) Η συμπληρωματική σύμβαση των 12,8 εκατομμυρίων ευρώ να υπογραφεί. Τούτο, ήταν άκρως απαραίτητο ώστε να καλυφθούν τα όποια σχετικώς απαιτούμενα, αλλά και γίνουν σεβαστά τα έναντι των ΑΠΟΛΙΘΩΜΕΝΩΝ εκ μέρους όλων μας οφειλόμενα. Είναι χαρακτηριστικό να λεχθεί ότι η μελέτη του έργου προέβλεπε την εύρεση μιας δεκάδας απολιθωμάτων, έναντι των περίπου δύο χιλιάδων που ανευρέθηκαν.

Τούτοι, είναι πράγματι κεφαλαιώδους σημασίας στόχοι για την επανεκκίνηση και επί τέλους ολοκλήρωση του έργου μας. Προς τούτο εγγύηση αποτελούν προδήλως, τα κονδύλια του νέου ΕΣΠΑ. Βέβαια, βασική προϋπόθεση είναι η ολοκλήρωση αυτού εντός της ισχύος του προγράμματος.

Είμαστε ήδη αρχές καλοκαιριού 2018 και το έργο ουσιαστικά είναι σταματημένο.

Έχουμε την πείρα, την από το ίδιο το έργο που ενώ θα έπρεπε να τελειώσει ως τέλος του 2015, σήμερα πέντε χρόνια αφ’ ότου άρχισε, εκ διαφόρων προβλημάτων της «Τοξότης Α.Ε.», προχώρησε με ρυθμούς χελώνας μένοντας ανεκτέλεστο ακόμη το ~85 % αυτού.

Προ μηνός, κατά τη σχετική ανάρτηση στη «Διαύγεια», έγινε η υποκατάσταση ουσιαστικά της εταιρείας αυτής, για οικονομικούς κ.α. λόγους, από την «ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε.». Τούτο, μας ανακούφισε αφού η παρουσία της διασφαλίζει τελικά να μη χαθεί το έργο μας, λαμβανομένων υπ’ όψη των δυνατοτήτων και της σχετικής ιστορίας της μεγάλης αυτής εργολαβικής εταιρείας.

Προσπαθώντας να μάθουμε περισσότερα, καλά πληροφορημένες πηγές έλεγαν ότι για να αναλάβει ο νέος εργολάβος πρέπει να επιλυθούν διάφορα γραφειοκρατικά προβλήματα. Ας ελπίσουμε ότι η γραφειοκρατία, τελικά δεν θα φάει την ουσία.

Με τούτα και με κείνα, άραγε υπάρχει ο απαιτούμενος χρόνος να τελειώσει ο «Καλλονής - Σιγρίου» εντός των χρονοδιαγραμμάτων του ΕΣΠΑ 2014 - 2020; Άλλως μένοντας ημιτελής, το τελείωμά του θα πάει στις «Ελληνικές καλένδες». Οψόμεθα!

 

Ο κ. Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.)  είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Μήνες ενενήντα έξη, ολάκεροι!! Απ’ την Άνοιξη του 2010 που ο μοιραίος Γ. Παπανδρέου μας ανακοίνωσε απ’ το Καστελόριζο ότι «κατάφερε» να μας ρίξει στα βράχια των διεθνών τοκογλύφων, του ΔΝΤ και των εταίρων, συμμάχων μας στην Ε.Ε. Χρόνοι οκτώ, δίσεκτοι και πονεμένοι για όλους μας! Για όλο τον Ελληνικό λαό, εκτός για κάποιους που πάντα καταφέρνουν να επωφελούνται στις εθνικές καταστροφές (εθνικοί μειοδότες, μαυραγορίτες, κουκουλοφόροι, κ.α.). Οι βασανιστικοί χρόνοι της μνημονικής κατοχής. Της κατά 25% εσωτερικής υποτίμησης.

Η στα οκτώ αυτά μαρτυρικά χρόνια χαίνουσα πληγή του λαού μας, φαίνεται ότι τον Αύγουστο ίσως αρχίσει να επουλώνεται. Ατυχώς όμως ο πόνος και το δάκρυ για χρόνια ακόμη θα μας συνοδεύουν. Και αυτό, γιατί είναι πολλά τα λεφτά! Ενώ η ωμή πραγματικότητα είναι αυτή, η αντιπολίτευση (αξιωματική, ήσσονα) εγκαλεί την Κυβέρνηση γιατί στα τριάμισι χρόνια διακυβέρνησής της δεν έλυσε το «Γόρδιο δεσμό» του τερατώδους αυτού χρέους,. Αυτόν, που οι ίδιοι «έπλεκαν» μεθοδικά στα 40 χρόνια της μεταπολίτευσης. Εγκαλούν, οι «ες αεί» εγκαλούμενοι!

Οι εκπρόσωποι της του 21ου αιώνα εθνικής τραγωδίας, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Αυτοί, που χρέωσαν τον Ελληνικό Λαό με τόσα δισεκατομμύρια. Εδώ χρέωσαν τα ίδια τους τα κόμματα με ~400 εκατομμύρια Ευρώ, το Λαό θα λυπόντουσαν;

Έχουν δε το θράσος να θέλουν ο Λαός να πάψει να έχει πολιτική μνήμη. Να αποκτήσει μνήμη χρυσόψαρου!

Άραγε, συνειδητοποιούν ότι η μεγέθυνση του ΣΥΡΙΖΑ του 3%, σε κόμμα εξουσίας είναι αποκλειστικά και μόνο δικό τους δημιούργημα; Αν η πολιτεία τους στη 40χρονη περίοδο του κραταιού δικομματισμού και εναλλαγής τους στην εξουσία ήταν χρηστή, θα υπήρχε περιθώριο γιγάντωσης του ΣΥΡΙΖΑ; Αλλά η κακοδιοίκηση, ο νεποτισμός, η σαπίλα, το όζον έλος των σκανδάλων (χρηματιστήριο, Siemens, ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, εξοπλιστικά, Ολυμπιακοί Αγώνες και C4I, τομέας Υγείας, Δημόσια έργα, κ.α.), η παρανομία και ο αμοραλισμός, οδήγησαν στην κοινωνική και τελικά εθνική εξαθλίωση μας.

Η υποκρισία τους δε είναι τόση, που έχουν το θράσος να κατηγορούν την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα ότι δεν μπόρεσε να καθαρίσει αυτή την «κόπρο του Αυγείου» σε χρόνο dt. Ακόμη και θαυματουργή ράβδο να κρατούσε ο Πρωθυπουργός, δεν θα μπορούσε να μετατραπεί σε Μωυσή για να περάσει τον Ελληνικό Λαό στη γη της επαγγελίας του, σκίζοντας στα δύο την Ερυθρά θάλασσα του ιλιγγιώδους χρέους που δημιούργησαν οι εγκαλούντες. Αυτό είναι ανθρωπίνως αδύνατο.

Παρ’ όλα αυτά, ο λαός μας θα περάσει από το της οικονομικής κατοχής καθεστώς μηδενικού βαθμού ελευθερίας, σ’ αυτό των κάποιων βαθμών ελευθερίας την 20η Αυγούστου, ημέρα εξόδου απ’ τα μνημόνια.

Γιατί το χρέος είναι απαιτητό και δεν θα ελευθερωθούμε αν δεν ξεχρεώσουμε. Οι δανειστές μας, σκληροί, αδυσώπητοι, το απαιτούν συνολικά. Έχουμε δε την πείρα, ιστορικά, ότι τα απαιτητά χρέη τελικά πληρώνονται στο ακέραιο. Το χρέος της ήττας μας του 1897 (Ελληνοτουρκικός πόλεμος) το πληρώναμε μέσω ΔΟΕ, μέχρι τη δεκαετία του ‘70.

Μέσα στον πυρετό των διαδικασιών για το κλείσιμο της 4ης αξιολόγησης, του μεσοπρόθεσμου, της ρύθμισης του χρέους, κ.α. για την έξοδο απ’ τα μνημόνια, η αντιπολίτευση (μείζων, ελάσσων) ζητά επίμονα εκλογές.

Έτσι μετά τον Αύγουστο, έχουμε ουσιαστικά προεκλογική περίοδο, ως τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2019.

Είναι δε προφανές ότι η Κυβέρνηση χρησιμοποιώντας τους όποιους βαθμούς ελευθερίας, θα μεγιστοποιήσει τα υπέρ του λαού οφειλόμενα. Γιατί αν γίνουν εκλογές και κυρίως ο νόμος, της κατά 18 % μειώσεως των συντάξεων δεν έχει ακυρωθεί και επίσης τεθεί σε εφαρμογή ο νόμος μειώσεως του αφορολογήτου στα 5.000 Ευρώ, τότε μοιραία το κυβερνόν σήμερα τη χώρα κόμμα, θα πάθει ότι έπαθαν οι αντίπαλοί του το 2014, μετά την επιβολή του ΕΝΦΙΑ. Οι ψηφοφόροι του θα φυλλορροήσουν, επαναφέροντάς το στην ιστορική του βάση.

Θέλω να πιστεύω ότι οι Κυβερνώντες γνωρίζουν καλά το: «προς το τελευταίο εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται».

 

*Ο κ. Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης ( Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Έχω ένα καλό φίλο που τον λέω συνωμοσιολόγο. Κατά καιρούς μου λέει πράγματα που η πολιτική… αφέλειά μου δεν τα δέχεται, γιατί ο ορθός λόγος τα απορρίπτει. Αλλά, πολιτική και ορθός λόγος βρίσκονται σε επίπεδα, ασύμβατα. Ένα θέμα που είχα κατατάξει στη χορεία των θεωριών συνωμοσίας, είναι αυτό της δημιουργίας του Δήμου Τέρατος Λέσβου. Θεωρούσα ότι ο κανόνας που επέβαλε ο μοιραίος Γ. Παπανδρέου δια του «αρχικηπουρού» του Ραγκούση «κάθε νησί κι ένας δήμος» αδιακρίτως μεγέθους, πληθυσμού, κλπ., ήταν μια κυβερνητική αυθαιρεσία εξ ασχετοσύνης και ετσιθελισμού και τίποτα άλλο. Για το φίλο μου αυτόν, ήταν σχέδιο εξυφασμένο από ξένα σκοτεινά κέντρα και αρρωστημένα μυαλά.

Στην περίοδο 2010 - 2014 επιβεβαιώθηκε εμπράκτως το αδιοίκητο (όχι απλά κακοδιοίκητο) του Δήμου Λέσβου και κοινή ήταν η πεποίθηση ότι έπρεπε να σπάσει.

Την επαύριο κυριολεκτικά των εκλογών (6/6/2014), έγραφα στην «Αιολίας λόγος» ΕΜΠΡΟΣ, το άρθρο «Ξεκινάμε για το… 2019!», όπου σημείωνα: « ...η πλειάδα των ενεργών πολιτών του νησιού θα συστρατευθεί μαζί μας, ώστε σε 60 μήνες από τώρα να γίνονται στο νησί μας οι τότε δημοτικές εκλογές, με πέντε, τέσσερις, τρεις, δύο, πάντως ποτέ πια με ένα δήμο!».

Συνεπής σ’ αυτό, παρακολουθώντας τις σχετικές εξελίξεις, και κυρίως τις επ’ αυτού πιρουέτες του Δημάρχου μας Σ. Γαληνού, (υπέρμαχου του σπασίματος του Δήμου, ως βουλευτή της Ν.Δ., το 2010) κάθε τόσο αρθρογραφούσα επ’ αυτών.

Εντωμεταξύ, το εξ Ανατολίας τσουνάμι εισβαλόντων «ξένων», πλημμύριζε τις ακτές μας, ειδικότερα του νησιού μας. Η αντιμετώπιση της όλης κατάστασης, φυσικά έγινε από τον ένα και μοναδικό Δήμο μας. Αποτέλεσμα, να ζούμε σήμερα όλα τα εξ αυτού τραγικά.

Ακόμη αρχές 2016, ολοκληρώθηκαν οι εργασίες μελέτης θεμάτων ΟΤΑ της επί Υπουργού Εσωτερικών Π. Κουρουμπλή συσταθείσης 25μελούς επιτροπής, που στο πόρισμά της, αποκαλύφθηκε η εντολή του Υπουργού να μην ασχοληθούν με το θέμα ΣΠΑΣΙΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΥ(ΩΝ). Αφού λοιπόν συνέταξα τη σχετική ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ, ξεκινήσαμε να συγκεντρώνουμε σ’ αυτή υπογραφές, Τότε ο προαναφερθείς φίλος, απερίφραστα μου είπε, ότι ο κόπος μου είναι μάταιος. «είναι προφανές, το γιατί ήθελαν τη Λέσβο, μ’ ένα Δήμο μονάχα! Φαντάζεσαι να είχε, όπως άλλοι ισοδύναμοι νομοί, 4 - 5 Δήμους; Θα μπορούσαν στο προσφυγικό / μεταναστευτικό, να επιβάλλουν αποφάσεις και «θέλω», με την ευκολία που σήμερα κάνουν;».

Βέβαια, όσο κι αν υπάρχουν κενά στην προσέγγιση αυτή, απ’ το αποτέλεσμα φαίνεται πως τα πράγματα, έτσι είναι.

Οι της παλαιάς πολιτικής τάξεως εκπρόσωποι, οι προ του 2015, προσιδίαζαν στις «προδιαγραφές» της συνωμοσιολογίας αυτής πράγμα που οδήγησε στις τότε εκλογές (2014), με άσπαστο το Δήμο Τέρας.

Σήμερα, με αυτούς της νέας πολιτικής τάξεως, τι γίνεται;

Διερωτώμαι, γιατί το θέμα πορεύεται σχεδόν πανόμοια, αν όχι ίδια.

Απ’ το θέρος του 2016, άρχισα να υποβάλλω στο γραφείο του Πρωθυπουργού επιστολές με τις υπογραφές των εκάστοτε υπογραφόντων συναγωνιστών στη διακήρυξή μας. Ως τον Απρίλιο 2017 είχαμε υποβάλει περί τις 4.000 υπογραφές. Τότε, ευτυχή συγκυρία, σχηματίστηκε η υπό το φίλο π. Δήμαρχο Καλλονής Αρ. Ελευθερίου συντονιστική επιτροπή που μεγιστοποίησε τη συγκέντρωση των υπογραφών στις ~9.000. Τούτες παραδόθηκαν στο Γεν. Γραμματέα του Υπουργείου Κ. Πουλάκη, στη Μυτιλήνη το Μάιο. Τις παρέλαβε, δεσμευόμενος δημόσια ότι το σπάσιμο του Δήμου Λέσβου θα γινόταν εντός του 2017. Εκεί, ατυχώς σταμάτησαν τα πράγματα.

Πάντως το 2017 πέρασε, χωρίς η δέσμευση του Γεν. Γραμματέα να υλοποιηθεί. Μετά ακουγόταν, ότι τάχα θα υλοποιούταν την Άνοιξη, αλλά πάλι τίποτα. Και έρχεται στο πρόσφατο αναπτυξιακό Περιφερειακό συνέδριο Β. Αιγαίου ο αρμόδιος Υπουργός Π. Σκουρλέτης και δηλώνει: «το Φθινόπωρο 2018 η συζήτηση για το σπάσιμο του Δήμου Λέσβου».

Μετά κι απ ’αυτό, η παροιμία «όποιος δε θέλει να ζυμώσει…» τα λέει όλα. Ατυχώς! Τι μέλλει γενέσθαι; Σταυρώνουμε τα χέρια μας και περιμένουμε πάλι να συρθούμε ως «αμνοί επί σφαγή»; Κρίμα η προσπάθειά μας! Κρίμα που οι συστρατευθέντες μαζί μας 9 - 10.000 Λέσβιοι, θα μείνουν με την πικρία της ανεκπλήρωτης θέλησής τους.

Πάντως, αν τελικά οι εκλογές του 2019 γίνουν πάλι με το Δήμο άσπαστο, τότε το σενάριο της συνομωσιολογίας θα αποδειχτεί περίτρανα ότι είναι χειροπιαστή πραγματικότητα.

Οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι του νησιού είναι κυρίως η ελαιοπαραγωγή, η κτηνοτροφία και ο τουρισμός. Έχω ασχοληθεί άλλοτε με τους δύο πρώτους, που διαχρονικά προχώρησαν μόνοι τους, χωρίς καθοδήγηση και προγραμματισμό από την ηγεσία μας με αποτέλεσμα να μη καταστούν ικανοί να ανταποκριθούν στο κάλεσμα των καιρών. Έτσι, η επελθούσα επάρατη παγκοσμιοποίηση τους κλονίζει σε σημείο αποδόμησής τους.
Σήμερα θα περιοριστώ στον τουρισμό.
Στα τελευταία 50 χρόνια που ο τουρισμός στην χώρα αναπτύχθηκε αλματωδώς, άλλα νησιά του Αρχιπελάγους ως Ρόδος, Κως, Κυκλαδονήσια αξιοποίησαν αυτόν στο μέγιστο δυνατό, με αποτελέσματα ευεργετικά που καταδεικνύονται σήμερα με την οικονομική τους ευρωστία και κυρίως την αύξηση, σημαντικά μάλιστα, του πληθυσμού τους.
Στη Λέσβο, τα πράγματα στον τουρισμό υπήρξαν ασυντόνιστα, υποτονικά άκρως αναποτελεσματικά, χωρίς να καταφέρει αυτή να γίνει τουριστικός προορισμός.
Η μη «ευδοκίμηση» του τουρισμού στο νησί μας, συνέτεινε ατυχώς στη φυλλορρόηση του πληθυσμού του.
Ο ως το 2014 κολοβός τουρισμός του, επλήγη έτι περαιτέρω, τραγικά και ανεπανόρθωτα απ’ ότι φαίνεται εκ της «καθόδου των μυρίων», προσφύγων / μεταναστών.
Άνοιξη 2018 και, πολύβουο μελίσσι οι τουρίστες από όλα τα σημεία της γης, περιδιαβαίνουν όλες τις γωνιές της χώρας μας. Λένε οι ειδικοί, ότι φέτος Θεού θέλοντος και νεοσουλτάνου επιτρέποντος θα έχουμε νέο ρεκόρ αφίξεων ξεπερνώντας τα 30.000.000 άτομα.
Μακάρι και για τη Λέσβο, αναλογικά με τον πληθυσμό μας να είχαμε αντίστοιχο μερίδιο. Τότε θα έπρεπε να αναμένουμε γύρω στα 250.000 τουρίστες. Κάτι τέτοιο αποτελούσε όνειρο απραγματοποίητο για τις προ προσφυγικού / μεταναστευτικού προβλήματος περιόδους, που ο αριθμός των τουριστών στο νησί μας ουδέποτε έφθασε τις 100.000.
Από το προσφυγικό / μεταναστευτικό κύμα, ατυχώς, το πλήγμα στον τουρισμό μας υπήρξε, πολύ φοβούμαι μη ανατάξιμο.
Οι αριθμοί σηματοδοτούν την αλήθεια του πράγματος. Το τετράμηνο της τουριστικής περιόδου 2016, δηλαδή τους μήνες Απρίλιο, Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο ήρθαν στη Λέσβο 16.745 τουρίστες. Την αντίστοιχη περίοδο 2015 στο νησί είχαν φθάσει 47.479. Δηλαδή η μείωση των αφίξεων ανήλθε αντίστοιχα σε 64,73%. Λέγεται ότι η μείωση της τουριστικής κίνησης Ευρωπαίων τουριστών προς τη Λέσβο είχε σαν αποτέλεσμα το 2016, να χάσουμε περίπου 55.000 τουρίστες. Το 2017 τα πράγματα δεν άλλαξαν.
Μετά το τσουνάμι εισροής των «ξένων» στο νησί το 2015, την ανθρωπιστική αντιμετώπιση και φιλοξενία τους απ’ όλους μας, την ευλογία μας απ’ τους αρχηγούς της Χριστιανοσύνης (Πάπα, Πατριάρχη), το διεθνή θαυμασμό και τους κάθε λογής διεθνείς επαίνους (ως και υποψηφιότητα για το βραβείο Νομπέλ), το ανατολίτικο παζάρι / συμφωνία 6 δισεκατομ. Ευρώ, ΕΕ - νεοσουλτάνου για την αποτροπή εισόδου «ξένων» στην Ε.Ε / Ελλάδα, την αθέτηση της όποιας συμφωνίας εγκατάστασης «ξένων» στη χώρα τους απ’ τους αλληλέγγυους εταίρους μας του βορρά, σε εμάς τι έμεινε; Η στην πράξη «ρετσινιά» του νησιού υποδοχέα / αποθήκευσης ανθρωπίνων ψυχών και ένα κέντρο υποδοχής (Μόρια).
Όλα τούτα ήταν φυσική απόρροια των ευρωπαϊκών σχετικών συνθηκών, ειδικότερα της από το 2003 «συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ». Διαβλέποντας τις εκ της συνθήκης αυτής τραγικές συνέπειες, όταν η Ελλάδα ήταν προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε. (2014), απευθύνθηκα εγγράφως στους κυβερνητικούς βουλευτές των νησιών του Αιγαίου καθώς το προσφυγικό / μεταναστευτικό πρόβλημα ογκώνονταν ημέρα με την ημέρα, παροτρύνοντας τους να κινητοποιηθούν, ζητώντας απ’ την Κυβέρνηση να διεκδικήσει από την Ε.Ε., την τροποποίηση ή έστω βελτίωση υπέρ ημών της συνθήκης «ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΙΙ». Ατυχώς, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Ουδέν σχετικό έγινε.
Σήμερα μετά την προειδοποίηση του νεοσουλτάνου στους αρχηγούς της ΕΕ πρόσφατα στη Βάρνα, η στρόφιγγα… άνοιξε και ήδη στις 7 - 8.000 χιλιάδες στοιβαγμένους στη Μόρια (έναντι πρόβλεψης ως 4.000) προσετέθησαν άλλοι 2.000 ακόμη νεοεισελθόντες από την Ανατολία.
Επακόλουθα αυτών όλων; Αρνητικά πλείστα όσα. Πρώτο και χειρότερο οι αναρίθμητες έκνομες πράξεις, πράγμα που κάνει τους κατοίκους της Μόριας και της πόλης της Μυτιλήνης να ζουν καθημερινά κάτω από το φόβο επεισοδίων, καυγάδων, κλοπών, καταστροφών, εγκλημάτων, κα. Η παρουσία Μ.Κ.Ο., αλληλέγγυων κ.α. που δρουν στο νησί χωρίς κανένα έλεγχο.
Τα προ ημερών τραγικά γεγονότα της πλατείας Σαπφούς επισφράγισαν τη δεινή κατάσταση που έχει περιέλθει το νησί.
Τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών ο τουρισμός μας να έχει τρωθεί ανεπανόρθωτα, με συνέπεια η οικονομία μας να βρίσκεται σε κατάσταση κατάρρευσης.
Αυτό που συμβαίνει με το απείρου κάλλους νησί μας, είναι η ες αεί καταδίκη του. Τα 50 πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωσή του πληρώνει με υπανάπτυξη, τη σφραγίδα του «κόκκινου νησιού», την εκ της δημοκρατικότητας των κατοίκων του. Την μετά την μεταπολίτευση περίοδο καθηλώνεται σ’ αυτή, όταν ακόμη και τα κονδύλια του ενός δις Ευρώ που δικαιούμασταν από τα τέσσερα ΚΠΣ εκ της αδυναμίας των ταγών μας, ήλθαν λιγότερα των 100 εκατομ. Ευρώ.
Σήμερα τέλος, με τη χαίνουσα πληγή την εκ της ασταμάτητης προσφυγικής πλημμυρίδας, το νησί μας καταδικάζεται στο διηνεκές να είναι μίζερο, υπανάπτυκτο και ερημούμενο από Έλληνες κατοίκους.
Μήπως τελικά αυτός είναι στόχος κάποιων;

Μεγαλοβδόμαδα 2018. Η εβδομάδα των Παθών του Κυρίου αλλά και των παθών όλων μας. Η δύσκολη οικονομική κατάσταση μας απ’ τη μνημονιακή αφαίμαξη μας απ’ τη μια κι η όξυνση των εθνικών μας θεμάτων κυρίως και κατά βάση από την επιθετικότητα του νεοσουλτάνου απ’ την άλλη, δημιουργούν κατάσταση φόρτισης και μάλιστα έντονης, των ψυχών όλων των Ελλήνων.

Για το πρώτο, κάποιο φως αρχίζει να αχνοφαίνεται, αφού απ’ ότι λέγεται απ’ την Κυβέρνηση, τον Αύγουστο θα ξεφύγουμε πια απ’ τα βρόγχια του μνημονιακού εφιάλτη. Λένε αυτό, επανάκτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας. Δηλαδή θα κάνουμε πάλι κουμάντο στο σπίτι μας εμείς και όχι οι πιστωτές μας. Βέβαια η αντιπολίτευση και κυρίως η αξιωματική ξιφουλκεί κατά της κυβέρνησης, υποστηρίζοντας ότι χρειαζόμαστε την κάλυψη «πιστοληπτικής γραμμής», πράγμα που σημαίνει άλλο ένα νέο μνημόνιο.

Ας ελπίσουμε ότι τελικά δεν θα είναι απαραίτητη μια τέτοια κάλυψη μας απ’ τους ευρωπαίους συμμάχους, εταίρους και τοκογλύφους μας. Η τραγική μας πείρα, των οκτώ πια μνημονιακών χρόνων που περάσαμε, μας κάνει να εξορκίζουμε ακόμη και τη σκέψη ενός τέτοιου ενδεχόμενου. Το ότι ο λαός μας έχασε το 25 % του ΑΕΠ του, που είχε ως συνέπεια την άκρα φτωχοποίηση του, είναι ένα γεγονός που θα καταγραφεί στην ιστορία ως η μεγαλύτερη εθνική μας καταστροφή εν καιρώ ειρήνης.

Στα εθνικά μας θέματα ατυχώς απ’ ότι φαίνεται με την άκρατη έπαρση και το επιδιωκόμενο νέο-οθωμανικό μεγαλείο απ’ το νεοσουλτάνο (το κατέδειξε, η προ ημερών υποδοχή του Ρώσου προέδρου Πούτιν στην Άγκυρα), η κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας εναντίον μας, δεν έχει τελειωμό. Πέραν των καθημερινών παραβιάσεων του εθνικού εναερίου χώρου μας, υπερπτήσεις των νησιών μας απ’ τα αεροπλάνα τους, η αποθράσυνσή τους έχει επεκταθεί στη θάλασσα και στη στεριά, δυστυχώς.

Στη θάλασσα μετά τα διάφορα επεισόδια, γύρω απ’ τα Ίμια, στο Β. Αιγαίο εκφοβισμός ψαράδων μας, κ.α., υπήρξε κορύφωση τους με το διεμβολισμό προ μηνών του πλοίου του Λιμενικού μας «Γαύδος».

Στη Θράκη, στο μόνο χερσαίο κοινό σύνορό μας, τέλος του Μάρτη είχαμε τη σύλληψη των δύο στρατιωτικών μας της εκεί περιπόλου, που λόγω χιονιού κατά λάθος είχαν μπει λίγες δεκάδες μέτρα στο Τουρκικό έδαφος. Ένα σύνηθες διασυνοριακό επεισόδιο που λυνόταν πάντα σε επίπεδο στρατιωτικών διοικητών των εκεί μονάδων, οι «φίλοι» Τούρκοι το έχουν αναγάγει για τις δικές τους σκοπιμότητες σε θέμα, μέγιστο. Έτσι τους κρατούν έγκλειστους σε φυλακή υψίστης ασφαλείας στην Ανδριανούπολη, χωρίς ακόμη να τους έχει απαγγελθεί κατηγορία. Άσχετα και αν στην Ευρω-Τουρκική συνάντηση κορυφής της Βάρνας οι δύο πρόεδροι Γιουνκερ και Τούσκ, προέτρεψαν τον πρόεδρο Ετσεβίτ να προβεί ως χειρονομία καλής θελήσεως στην απελευθέρωσή τους, εν όψει του Ορθοδόξου Πάσχα.

Οι φυλακισμένοι και φυσικά οι γονείς τους πέρασαν στην κυριολεξία «τα πάθη του Κυρίου» και παρ’ όλο ότι εορτάσαμε ήδη την ανάσταση Του, αυτοί συνεχίζουν να περνούν ακόμη την εβδομάδα των παθών. Όλοι πάντως οι Έλληνες βρίσκονται στο πλευρό των δύο αυτών παλικαριών και εύχονται γρήγορα να γυρίσουν στα σπίτια τους.

Και αν μεν αυτά τα γεγονότα κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι αποτελούν γεγονότα κινδύνου «πορτοκαλί συναγερμού» και κάτω, αυτό που έχει φτάσει σε επίπεδα κόκκινου συναγερμού, αποτελεί η ρητορική των ηγητόρων της γείτονας χώρας. Έχει βρεθεί στο προσκήνιο, μάλιστα πρωτόγνωρα, η πολιτική των απειλών και εκφοβισμού, σε ύψος κρεσέντο. Ο νεοσουλτάνος σταματά, ο πρωθυπουργός του Γκιρλτιρίμ συνεχίζει. Τούτος σταματά το συνεταιράκι του, αρχηγός των γκρίζων λύκων, Μπαχτσελί συμπληρώνει. Τη σκυτάλη τέλος παίρνει ο σύμβουλός του Μπουλούτ.

Ασφαλώς η γενικότερη εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα του καλοκαιρού του 2016, η οικονομική δυσπραγία εξ αιτίας των πολυμέτωπων πολέμων της (Κούρδοι εσωτερικά, Αφρίν Συρία, Β.Ιράκ), η συνεχής υποτίμηση της λίρας τους, η υποβάθμιση της οικονομίας από οίκους αξιολόγησης, οδηγούν το νεοσουλτάνο σε κατάσταση παροξυσμού με ενέργειες κυκλοθυμικές και αστάθμητες.

Πέραν των προς το Αιγαίο προαναφερθέντων, οι καθαρά πολεμικές προκλήσεις τους στην Ανατολική Μεσόγειο (Κύπρο, Καστελόριζο) που αποσκοπούν αφ’ ενός μεν στην αποστέρηση της Κύπρου του δικαιώματός της να αξιοποιήσει ως κυρίαρχο κράτος, τους υποθαλάσσιους υδρογονανθράκες της και αφ’ εταίρου στη διακοπή της επαφής της ΑΟΖ Κύπρου και Ελλάδος, πρέπει να θεωρούνται οι πιο επικίνδυνες.

Αν τέλος σ’ όλα αυτά που μας αφορούν άμεσα ως Έλληνες (Ελλαδίτες, Κύπριους), προστεθούν και τα γεγονότα στην Συρία, όπου όλες οι μεγάλες δυνάμεις βρίσκονται επί ποδός πολέμου, μία μόνο ευχή πια μπορεί να γίνει.

Ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Ό,τι η ελαιοκαλλιέργεια προσφέρει στην Ανατολική και Νότια Λέσβο, προσφέρει στην Κεντρική, Βόρεια και Δυτική η κτηνοτροφία. Η οικονομική τους ζωή, εξαρτάται αντίστοιχα απ’το λάδι και το γάλα - κρέας.

Όταν οι ελιές δεν καρπίσουν, τότε τα «λαδοχώρια» μας οικονομικά, μαραζώνουν. Αν πυρκαγιά, παγωνιά, ή άλλο καταστρέψει τα δένδρα, τότε η φτώχεια παγιώνεται απ’ την απώλεια του φυτικού τους κεφαλαίου. Καταστροφές υφίσταται και το ζωικό κεφάλαιο (μ’ όλες τις δυσμενείς οικονομικοκοινωνικές συνέπειες) από επιδημίες, ως καταρροϊκός πυρετός, ευλογιά, κ.α. Φέτος, ατυχώς το νησί χτυπήθηκε από ευλογιά. Ολόκληρα κοπάδια σφάχτηκαν στην κεντρική Λέσβο προς αποφυγή επέκτασης της επιδημίας.

Παρακολούθησα την αγωνία φίλων κτηνοτρόφων της χερσονήσου του Ορδύμνου. Η Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Λέσβου εκδίδοντας ανακοινώσεις αγωνίας, επέρριπτε ευθύνες στις κτηνιατρικές αρχές, στο δήμο και στην κυβέρνηση.

Και αν μεν αυτό ήταν παροδικό, αφού η επιδημία ευτυχώς ήδη εξέλειπε, αυτά που δεν εκλείπουν ατυχώς είναι τα εν εξελίξει δομικά στοιχεία της κτηνοτροφίας μας, που προδιαγράφουν αρνητική προοπτική. Η προοδευτικά πληθυσμιακή απίσχναση των χωριών, συνοδεύτηκε με μείωση των κτηνοτρόφων μας, αφού οι παλιοί που «φεύγουν», δεν αντικαθίστανται. Έτσι αν και ο αριθμός των προβάτων ολικά μένει σχεδόν σταθερός, τα ποίμνια συνεχώς μειώνονται. Θα μπορούσε να λεχθεί, ότι τούτο οδηγεί σε κτηνοτροφία ανταγωνιστική. Μακάρι να ήταν έτσι. Απόγνωσης φωνή, αποτελεί η παρακάτω σχετική γραφή σε ΜΚΔ, του φίλου Μάν. Κωνσταντιδέλλη :

«Φέτος ξέρουν, όσοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία ότι είναι μια δύσκολη χρονιά... Δεν θα έγραφα, αλλά καμιά φορά η οργή μου, η αγανάκτηση μου παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που κάνουμε και κάνουν κάποιοι, αλλά δεν έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα ...

Χτες ήρθε στο γραφείο του Συνεταιρισμού μας κάποιος παιδικός φίλος μου (κτηνοτρόφος) να με δει... Στην κουβέντα μας πάνω μου λέει... Χτες πήγα και στο σφαγείο κάποια πρόβατα για σφαγή (τιμή κιλού 1,50 ευρώ το κιλό το κρέας) και αν είναι κάτω από 17 κιλά καθαρό βάρος κρέατος 0,70 ευρώ το κιλό!!! Η απόλυτη ξεφτίλα, η απόλυτη εκμετάλλευση...Σαν να μην έφτανε αυτό η τιμή στο αρνάκι φέτος για τον κτηνοτρόφο ήταν στα 2,70 το κιλό... Όσο δε για την τιμή του πρόβειου γάλακτος κατρακύλησε στα 0,78 με 0,80 στο Νησί μας αλλά και πανελλαδικά που είναι στα 0,85 με 0,90... Σαν συνεταιρισμός καταφέραμε μετά από σκληρά παζάρια να κρατήσουμε την τιμή στα 0,86 για τα μέλη μας αλλά και για όσους κτηνοτρόφους είναι υπό την ομπρέλα του συνεταιρισμού μας... Με λίγα λόγια από πέρσι οι τιμές στα αρνιά και το γάλα έπεσαν κοντά στο 20%... Είναι μεγάλη κουβέντα, αν δεν σταματήσουν οι «ελληνοποιήσεις» αρνιών και γάλακτος από τις γειτονικές χώρες. Η κυβέρνηση ψήφισε ένα νόμο και είναι σε ισχύ από 1/1/18 για πληρωμή μέσα σε 60 ημέρες από την έκδοση τιμολογίου των παραπάνω προϊόντων αλλά και άλλων ειδών... Το ερώτημα είναι γιατί δεν εφαρμόζεται; Δεν μπορεί ο αγροκτηνοτρόφος να πληρώνεται με 6-7-8 μήνες επιταγή, δεν αντέχει ας το καταλάβουν όλοι όσοι ασκούν εξουσία... Ας κάνουν μια βόλτα να δουν την κατάσταση των χωριών μας και θα καταλάβουν από τις 8 ώρα το βράδυ δεν κυκλοφορεί ψυχή τα καφενεία είναι άδεια δεν υπάρχει διάθεση...».

Αυτά συμβαίνουν στους συνεταιρισμένους κτηνοτρόφους του Μεσοτόπου. Φαντασθείτε τι συμβαίνει εκεί που δεν υπάρχει συνεταιρισμός ή είναι αδρανοποιημένος. Αν δεν υπάρξει αναστροφή πραγμάτων, φοβούμαι ότι η κτηνοτροφία μας μοιραία, οδηγείται σε πλήρη αποδόμηση.

Το κείμενο αυτό, μεστό περιεχομένου, απεικονίζει την πραγματικότητα. Ατυχώς όλα τα αναφερόμενα αρνητικά, επιταχύνουν την ερήμωση του νησιού. Στο προ εβδομάδων άρθρο μου, «Ποιός πληρώνει την ερήμωση της Λεσβιακής υπαίθρου», ανέφερα ότι μεταξύ 1951 και 2011 χάσαμε πληθυσμό 40 - 45.000 κατοίκων, βασικά απ’ τα χωριά . Τα με περισσή σαφήνεια περιγραφόμενα τραγικά και οδυνηρά στο παραπάνω κείμενο, μόνο δεινά προοιωνίζουν. Τα χωριά μας, από «γηροκομεία» που είναι τώρα αναπότρεπτα θα μετατραπούν ατυχώς, σε «νεκροταφεία».

Προβληματίζομαι, ο σημερινός πληθυσμός τους (45 - 50.000 κάτοικοι), σε λίγα χρόνια, πόσος θα είναι; Ο μισός; Άραγε, γιατί οι ταγοί του νησιού, στρουθοκαμηλίζουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι σε λίγο, τα χωριά στερούμενα πια κατοίκων δεν θα διαθέτουν ψηφοφόρους να τους ψηφίσουν; Τι περιμένουν; Λύση από το Αθηνοκεντρικό δοβλέτι; Είδαμε τα «καλά» του, τα τελευταία 60 χρόνια! Αλίμονό μας!

 Απ’ τη δεκαετία του ’80 αντιμετωπίζουμε το δυσεπίλυτο πρόβλημα της ηλεκτρενεργειακής πενίας, αφού το εργοστάσιο της ΔΕΗ στου Καλαμάρη, ανεπαρκές και προβληματικό, έχρηζε αμέσου αντικαταστάσεως. Χρειαζόμασταν ένα σύγχρονο, επαρκές και αξιόπιστο, εχέγγυο της λεσβιακής ανάπτυξης. Έχω πολλαπλώς ασχοληθεί με το θέμα, με δράσεις, δικαστικούς αγώνες, άρθρα, κ.ά.. Στην μακρόχρονη αυτή προσπάθεια, αισθάνθηκα πολύ μόνος. Εξαίρεση υπήρξε στον αγώνα μας με τους τότε Δήμους Καλλονής, Πέτρας, Πλωμαρίου και Ερεσού-Αντίσσης, στο ΣτΕ υπέρ της μετεγκατάστασης του εργοστασίου απ’ του Καλαμάρη στην Καράβα (αρχές 2000).

Αντίθετα, η ΔΕΗ πάντα ανταποκρινόταν στα έγγραφά μου, πληροφορούμενος δια των διοικητών της το πώς εξελίσσονταν τα πράγματα. Τη σχετική πληροφόρηση, κοινοποιούσα αντίστοιχα στους ταγούς μας. Αν και η επίλυση του προβλήματός μας προέβαλε θετικά, ατυχώς ουδείς εξ αυτών έκανε έργο ζωής , την ολοκλήρωση του νέου εργοστάσιου ΔΕΗ στη Λέσβο.

Θεώρησα, ότι ο νυν δήμαρχος Σπ. Γαληνός αποτελούσε εξαίρεση, αφού εγγράφως δεσμεύθηκε πως ο Δήμος θα παίξει τον απαιτούμενο ρόλο στην επίλυση του.

Συγκεκριμένα όταν πρωτοανέλαβε συγχαίροντάς τον εγγράφως, προέβαλα ως πρόβλημα προτεραιότητας το ηλεκτρενεργειακό πρόβλημα του νησιού, συναποστέλλοντας του, το περιγράφον την εξέλιξη του project «Σαρακήνα» έγγραφο του τότε διοικητή της ΔΕΗ, Αρθ. Ζερβού. Το ίδιο έκανα και στην περιφερειάρχη Χρ. Καλογήρου.

Απάντηση, έλαβα από το δήμαρχο. Από την περιφερειάρχη όχι. Εξ άλλου εκείνη δεν συνηθίζει κάτι τέτοιο.

Όπως έγραφε, συμφωνούσε μαζί μου και δεσμευόταν να «παίξει (ο Δήμος) ουσιαστικό ρόλο στη λύση αυτού του τόσο σημαντικού ζητήματος». Προσέθετε δε:

«…Ένα τέτοιας εξαιρετικής σημασίας ζήτημα είναι και αυτό της κατασκευής ενός νέου εργοστασίου παραγωγής ενέργειας το οποίο να καλύπτει επαρκώς τις ανάγκες της Λέσβου σε ενέργεια. Όντας όμως ένα ζήτημα τέτοιας σημασίας όπως είναι φυσικό χρειάζεται χρόνο και σωστή προετοιμασία από πλευράς μας ώστε να μπορέσει ο Δήμος Λέσβου να παρέμβει αποτελεσματικά στην όλη διαδικασία».

Τελειώνει σχεδόν η θητεία του και ατυχώς όσο εσείς είδατε απόπειρα παρέμβασής του έστω, για το «εξαιρετικής σημασίας αυτό ζήτημα», άλλο τόσο είδαν κι άλλοι.

Τώρα υπάρχει πια πλήρης στασιμότητα. Το χειρότερο, πληροφορούμαι ότι, η ΔΕΗ εγκαταλείπει το project «Σαρακήνα».

Προκειμένου να μη ξεχάσουμε το πώς τελικά «ετάφη» το νευραλγικής σημασίας αυτό ζήτημα -από αβελτηρία; ωχαδερφισμό; ανεπάρκεια; των θεσμικά αρμοδίων του νησιού- σκιαγραφώ συνοπτικά την ατελέσφορη τριαντάχρονη κοντά πορεία του.

Το ηλεκτρενεργειακό πρόβλημα Λέσβου, αντιμετωπίστηκε από το τότε Νομαρχιακό Συμβούλιο το 1992, όταν και αποφασίσθηκε η μετεγκατάσταση του εργοστάσιου ΔΕΗ στην Καράβα . Η ΔΕΗ ανταποκρίθηκε αντιστοίχως. Ατυχώς, προσφυγές Λεσβίων στο ΣτΕ, απέτρεψαν τη λύση. Το πρόβλημα έκτοτε «σερνόταν» άλυτο.

Κατά την Άδεια Παραγωγής της ΔΕΗ (ΦΕΚ του 2002), η εκ πανσπερμίας ηλεκτροπαραγωγών ζευγών εγκαταστημένη ισχύς στου Καλαμάρη, ήταν ~62,5 MW. Για σύγκριση, της Ρόδου, ήταν ~205,0.MW. Σήμερα της Λέσβου είναι ~75,0 ΜW. Της Ρόδου συν ~125 ΜW (προστίθεται νέο εργοστάσιο στη νότιο Ρόδο). Τούτα από μόνα τους, καταδεικνύουν συγκριτικά την υπανάπτυξή μας.

Η ανάπτυξη απαιτεί επενδύσεις στα: επικοινωνίες, συγκοινωνίες και ενέργεια. Στη Λέσβο, ατυχώς η επενδυτική δυσπραγία και στα τρία την κράτησε υπανάπτυκτη, μίζερη και ατυχώς ερημούμενη.

Επανέρχομαι στο νευραλγικό τομέα της ενέργειας που τόσο πολύ έχει ταλανίσει το νησί.

Η ΔΕΗ προς επίλυση του προβλήματος περιέλαβε στο επιχειρησιακό σχέδιο της, νέο εργοστάσιο βάσεως, ισχύος 120 MW, απ’ τη δεκαετία του ’90.

Στις εκάστοτε απαντήσεις στο σύνδεσμό μας «Πιττακός ο Μυτιληναίος» ή σε μένα προσωπικά των διοικήσεων της (μέχρι και προ έτους απ’ το νυν διοικητή Εμμ. Παναγιωτάκη), ο στόχος αυτός της ΔΕΗ δεν είχε αλλάξει.

Εναλλακτική λύση του προβλήματος έχουμε μόνο, τη διασύνδεση της Λέσβου με το ηπειρωτικό δίκτυο (Εύβοια), πράγμα εξαιρετικά δαπανηρό. Το project «Ρόκας» - «Iberdrola» «βούλιαξε» κυρίως λόγω του κόστους (~800.000.000 ευρώ) της διασύνδεσης.

Ας σημειωθεί ότι τον προϋπολογισμό του νέου εργοστασίου -120 MW-, ο διοικητής Τ. Αθανασόπουλος (2008) όριζε στα 155.000.000 ευρώ. Στη βάση αυτή, εδόθη η Άδεια Παραγωγής στη Σαρακήνα (2009). Οι εκ μέρους της ΔΕΗ πολυδαίδαλες, πολυεπίπεδες και χρονοβόρες ενέργειες κατά το διοικητή Αρθ. Ζερβό (2013), είχαν προχωρήσει επαρκώς. Τα πράγματα όμως σταμάτησαν, όπως μας πληροφόρησε προ έτους ο νυν πρόεδρος της, Εμμ. Παναγιωτάκης, γράφοντας: «…με την Απόφαση της ΡΑΕ του 2015 συγκροτήθηκε Επιτροπή Εξέτασης της οικονομικότητας του τρόπου ηλεκτροδότησης των Μη Διασυνδεδεμένων Νησιών, σε Εφαρμογή σχετικής. Απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής».

Έτσι, η ΔΕΗ σταμάτησε τη διαδικασία. Ως στιγμής, ουδέν αποτέλεσμα.

Ακόμη, η ΡΑΕ θέτει εξαιρετικά αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους, επιτεύξιμους καίγοντας Φυσικό Αέριο, μόνο. Τούτο στη Λέσβο είναι μη πραγματοποιήσιμο, δεδομένου ότι ούτε στην υπερεπταπλασίου πληθυσμού Κρήτη, κρίθηκε οικονομοτεχνικά εφαρμόσιμο.

Στη βάση των γραφομένων του διοικητή Παναγιωτάκη, στείλαμε στον πρόεδρο της PAE (κοινοποιώντας την στους διοικούντες σήμερα το νησί), επιστολή (θέρος του 2017) με κύριο ερώτημά: «Με βάση όλα τα προαναφερόμενα, θα σας παρακαλούσαμε να μας πληροφορήσετε το πώς σκέφτεστε να λυθεί το πρόβλημα του νησιού μας».

Ατυχώς παρήλθαν ήδη οκτώ μήνες, χωρίς καμία αντίδραση της ΡΑΕ. Άραγε, παρενέβη σχετικά προς αυτή άλλος, άτομο, φορέας ή θεσμικά αρμόδιος;

Τέλος, πληροφορήθηκα ότι η ΔΕΗ εγκαταλείπει το έργο «Σαρακήνα» μετά την παρέμβαση της ΡΑΕ, ως ανωτέρω. Αν αυτό αληθεύει, το μόνο που μπορώ να πω πια, είναι: ΚΡΙΜΑ!

Ατυχώς για τη Λέσβο, η επένδυση αυτή (155.000.000 ευρώ) που θα την κάλυπτε ηλεκτρενεργειακά για δύο τουλάχιστον γενεές, τελικά υπήρξε «Ταντάλιος βασανισμός».

«Τι τέξεται η επιούσα» στην ηλεκτρενεργειακή κάλυψη του νησιού, ο Θεός μόνο ξέρει. Αλίμονο, στο Λέσβιο καταναλωτή!

Μετά την πρόσφατη απορριπτική απόφασή του Τ. Σ. Αντίσσης, αιτήματος μετονομασίας της «Πλατείας Ήρωα Α.Φ. Μαραγκού» σε «Πλατεία Πέρα», έγραφα στον πρόεδρο και στα μέλη του:

«Η ιστορική απόφασή σας, να αποκρούσετε την εκ μέρους του Αντιδημάρχου της περιοχής προσπάθεια, να επιβάλλει την ολοκληρωτική αποκαθήλωση του ΗΡΩΑ της Γερμανοκατοχής, που η ίδια η Πολιτεία τίμησε για την ΕΘΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΡΑΣΗ, του αείμνηστου ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ Φ. ΜΑΡΑΓΚΟΥ, μου παρέχει τη βεβαιότητα ότι εμφορείστε από αρχές ηθικής, πίστη πατριωτική και υπερηφάνεια εθνική, εν τέλει δε ευγνωμοσύνη προς τον συγχωριανό μας ήρωα, που με το αμόλυντο αίμα του πότισε και συνέβαλε στο να ανθίσει το πάνσεπτο δενδρί της λευτεριάς».

Άγραφος νόμος από υπάρξεως ανθρωπότητας, είναι να αποδίδονται τιμές στους υπέρ πατρίδος πεσόντες. Αποτελώντας δε αυτός γονιδιακή μας καταβολή, τηρείται πιστά επί γενεές Ελλήνων.

Ο Μέγας Περικλής, με τον απαράμιλλο «ΕΠΙΤΑΦΙΟ» του, προς τους νεκρούς του Πελοποννησιακού πολέμου, κατέστησε αυτόν, πανανθρώπινο κώδικα. Τούτος ως υποθήκη, παγκοσμίως και «ες αεί», ορίζει το τι οφείλουν οι ζώντες, στους πεσόντες για την ελευθερία. Έκτοτε, η φυλή μας φυλάσσει αυτόν ως ακατάλυτο ιερό και όσιο της.

Ο εθνικός μας ποιητής, υμνεί την ελευθερία ως: «απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά», τα σπαρμένα οπουδήποτε της Ελληνικής πατρίδας. Αυτή δε ευγνωμονούσα, στήνει ανδριάντες, ηρώα, επιτύμβιες στήλες, αναθηματικά μνημεία, κ.άλ., κρατώντας έτσι άσβεστη στις καρδιές των επιγενομένων, τη μνήμη των ηρώων.

Η Λέσβος ομοίως πράττει. Τιμά πάντα τους ήρωές της. Πρόσφατα μόλις, τίμησε τους στην Κύπρο θυσιασθέντες στην Τουρκική εισβολή (΄74), Ασημ. Μπουρέκα και Γεώρ. Ζερβομανώλη, δια των γενέτειρων τους, Μόριας και Παρακοίλων αντίστοιχα, στήνοντας τους την προτομή τους.

Το μερίδιο της, σε θυσία ηρώων για την ελευθερία, είχε επίσης και στην αποφράδα περίοδο της επάρατης Γερμανοκατοχής (1941-1944), που επισώρευσε στο δύσμοιρο λαό μας δεινά, όλεθρο και εκατόμβες θυμάτων.

Πλέον πολλών άλλων, τυφεκίστηκαν 42 Λέσβιοι στα Τσαμάκια για την αντιστασιακή και εθνική δράση τους. Οι ήρωες αυτοί, αν και δεν όφειλαν (ο πόλεμος είχε τελειώσει), θυσιάστηκαν για την πανώρια λευτεριά.

Ένας εξ αυτών ήταν και ο Αντισσαίος ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Φ.ΜΑΡΑΓΚΟΣ. Η Πατρίδα, στο μέτρο που τής ανήκε, τίμησε αυτόν. Με Υπουργική απόφαση το 1948, για την «ΕΘΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΡΑΣΗ» τον προήγαγε τιμητικά μετά θάνατο, σε υπενωμοτάρχη (υπηρετούσε χωροφύλακας, όταν εκτελέστηκε -1942-).

Η γενέτειρά του όμως, Άντισσα, τον αγνόησε. Για 66 ολόκληρα χρόνια, κρατήθηκε ιστορικά αφανής!

Ο Δήμος Μυτιλήνης τίμησε αυτούς τους 42 ήρωες, στήνοντας στον τόπο της θυσίας τους μαρμάρινη στήλη φέρουσα τα ονόματα τους. Ακόμη, κάθε Σεπτέμβρη, στην επέτειο της απελευθέρωσης μας απ’ τους Γερμανούς, τους αποδίδονται ξεχωριστές τιμές -παρέλαση, τρισάγιο, εμβατήρια, ομιλίες των δημάρχων (Μυτιλήνης, Λέσβου). Τούτο έγινε και τον περασμένο Σεπτέμβρη, απ’ το δήμαρχο Σπ. Γαληνό.

Εδώ αρχίζει η αντίφαση. Ενώ ο Δήμος στην πρωτεύουσα, κατατάσσοντάς το θυσιασθέντα Αριστ. Φ. Μαραγκό στη χορεία των προβεβλημένων ηρώων, τιμά δια του δήμαρχου ως προανέφερα, στην Άντισσα ο εκεί αντιδήμαρχος του, συνταυτίζεται με την από ετών γενομένη βεβήλωση της ιεράς του μνήμης και επιδίδεται στην αποκαθήλωσή του. Παράλληλα δε, μεθοδεύει την για πάντα πια επαναφορά του σε ιστορική αφάνεια.

Εξηνταέξι (66) χρόνια μετά την εκτέλεσή του εξήλθε απ ’την αφάνεια, όταν ομόφωνα το Δ.Σ. του π. Δήμου Ερεσού-Αντίσσης (2007), αποφάσισε να ονομάσει «ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΡΩΑ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ Φ.ΜΑΡΑΓΚΟΥ», τη γνωστή ως «Πέρας». Τέλος, Αύγουστο 2008, η Άντισσα εξόφλησε τα προς τον ήρωά της οφειλόμενα, όταν με τις προσήκουσες τιμές ο δήμαρχος του τ. Δήμου Ερεσού-Αντίσσης έκανε τ’ αποκαλυπτήρια ταπεινής μαρμάρινης πλάκας, αναγράφουσας τα της απόφασης.

Τούτο, προφανώς δεν άρεσε σε κάποιους. Έτσι άρχισαν άμεσα, το «βασανισμό» του ήρωα μετά θάνατο, που κρατά δέκα ολόκληρα χρόνια! Αρχικά (2008), απομακρύνοντας τη μία πλάκα -είχαν τοποθετηθεί δύο-, στη συνέχεια «φυτεύοντας» επί της πλατείας αυθαίρετα και παράνομα με πέτρινα στοιχεία την ένδειξη «Πλατεία Πέρα» (2010) και τέλος απομακρύνοντας και τη δεύτερη πλάκα (Άνοιξη 2017). Έτσι , εξαφάνισαν τη θεσμοθετημένη «Πλατεία ήρωα Α. Φ. Μαραγκού».

Αντέδρασα στην όλη βεβήλωση, με αναρίθμητες παρεμβάσεις, καταγγελίες, κ.λπ. επί δημαρχίας Βουνάτσου (2011), αλλά άνευ αποτελέσματος, ως εκ της ψοφοδεούς στάσης του δημάρχου. Επανήλθα το 2016, όταν ο Δήμος στέλνει στην Κοινότητα Αντίσσης τρία έγγραφα με εντολή να εφαρμοσθεί η απόφαση του 2007, και εξαλειφθεί η αυθαιρεσία των εμφυτευμένων γραμμάτων.

Ο κοινοτάρχης Αντίσσης, το φθινόπωρο 2017, πάει να εφαρμόσει αυτά. Τότε παρεμβαίνει ο αντιδήμαρχος και λέγοντας του με λουδοβίκειο ύφος ότι είναι ανώτερός του, τον σταματά.

Ο δήμαρχος ουδέν έπραξε, τόσο «τιθασεύοντας» τον αντιδήμαρχό του, όσο και εξαλείφοντας το πολυκαιρισμένη προαναφερθείσα βεβήλωση. Ο αντιδήμαρχος συνέχισε αναίσχυντα, άνευ συστολής, αδιαφορώντας, ως μέτοικος που είναι, για τοπική ιστορία, κώδικες ηθικής, ευαισθησίες, κ.λπ.. Έτσι, διαβιβάζει συναινώντας, στο Τ. Σ. Αντίσσης αίτηση κατοίκων της που υπέβαλαν στην Ερεσό(!!!) αντί απ’ ευθείας στην Κοινότητά Αντίσσης -ασφαλώς, χωρίς καμία μεθόδευση!-, να ονομαστεί η πλατεία «Ήρωα Μαραγκού» σε «Πέρα».

Ευελπιστώ ότι μετά την απόφαση του Τ. Σ. Αντίσσης, θα επανατοποθετηθούν οι αφαιρεθείσες πλάκες και θα αφαιρεθούν τα φυτεμένα γράμματα. Έτσι, οι μικροψυχίες, μικρόνοιες και μικρότητες κάποιων, θα επιτρέψουν πια τον ήρωα μας, 76 χρόνια μετά την εκτέλεσή του, να αναπαυθεί εν ειρήνη.

Τέλος, ας γνωρίζει ο αντιδήμαρχος και οι συν αυτώ, ότι στις δύσκολες αυτές στιγμές που περνά η πατρίδα, έχει ανάγκη ηρώων. Είναι δε ανεπίτρεπτο κάποιοι να προσπαθούν να απαξιώσουν/αφανίσουν έστω κι ένα εξ αυτών.

 

 

Σελίδα 1 από 3
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top