FOLLOW US
Τάκης Ιορδάνης

Τάκης Ιορδάνης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Όταν το 168 π.Χ. οι Αντισσαίοι παρείχαν αρωγή στον υπό τον Αντήνορα στόλο του τελευταίου Μακεδόνα βασιλιά Περσέα, υπέγραφαν την καταδίκη τους. Τούτο γιατί οι τότε κοσμοκράτορες Ρωμαίοι εκδικούμενοι, κατάστρεψαν εκ θεμελίων την πόλη/κράτος Άντισσα. Έκτοτε και για 22 αιώνες το όνομα της ευρίσκετο σε αφάνεια, όπως αυτό της Πύρρας ως σήμερα.

Μετά την απελευθέρωση το 1912, ο αναμορφωτής Πρόεδρος των Τελωνίων, αείμνηστος Γιάννης Φωτιάδης, ακολουθώντας τα υπό του νόμου προβλεπόμενα, τα μετονόμασε «Άντισσα»(1928).

Έγραφα σχετικά στην «ΗΧΩ της Άντισσας» προ πενταετίας: «… Πάντως τον ενθυμούμαι τον Γιάν. Φωτιάδη να αναφέρεται με μια καυχησιά και ικανοποίηση πάντα στο γεγονός της μετονομασίας του χωριού μας και κάποια φορά του το παρατήρησα και του ζήτησα να μου εξηγήσει το γιατί. Αυτό που μου είπε ήταν « Τι τύχη θα μπορούσε να έχει ένα χωριό με ένα όνομα Τελώνια που κατά δοξασίες που υπάρχουν, τελώνια είναι δαιμονικά όντα. Πιστεύω ότι τώρα με ένα τέτοιο ιστορικό όνομα, Άντισσα, το χωριό θα ζήσει. Με το Τελώνια, μοιραία κάποτε θα έσβηνε, θα εξαφανιζόταν όπως εξαφανίστηκαν χωριά και χωριά στην περιοχή απ’ την αρχαιότητα, μεσαίωνα, κ.λπ. Ενώ το όνομα Άντισσα που χάθηκε όταν την ισοπέδωσε ο Ρωμαίος στρατηγός Λαβίωνας, θα αποτελούσε έρεισμα στήριξης και διαιώνισής του χωριού, αφού η Ιστορία της ως μία πόλη εκ της αρχαίας πεντάπολης, θα θεμελίωνε και θα ισχυροποιούσε την παρουσία του. Θα του έδιδε κύρος και αυτό τα λέει όλα. …».

Η μετονομασία αυτή, συνέτεινε φυσικά στο να αρχίσει να προβάλλεται και να «υιοθετείται» απ’ τους σύγχρονους Αντισσαίους, το πιο διάσημο τέκνο της αρχαίας Άντισσας ο μεγάλος κιθαρωδός, θεμελιωτής της Ελληνικής μουσικής, ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΣ.

Έτσι σε τέσσερα μόλις χρόνια μετά, όταν ολοκληρώθηκε το Δημοτικό τους σχολείο, προς τιμή του το ονόμασαν «Τερπάνδρειο»(1932).

Εξήντα χρόνια μετά, τιμώντας τον περαιτέρω, του έστησαν την προτομή του, στην Πλατεία την σήμερα «Ήρωα Αριστ.Φ.Μαραγκού». Τούτη ήταν προσφορά του Συλλόγου Αντισσαίων της Αθήνας, επί προεδρίας του γράφοντος το παρόν.

Ο μεγάλος αυτός Αντισσαίος, που μετά τη φυγή του στη Σπάρτη όπου έκτοτε έζησε, αφού με τη σοφία του, τα λόγια και κυρίως τη μουσική του συμφιλίωσε τους σε εμφύλιο ευρισκομένους Σπαρτιάτες, αγαπήθηκε και τιμήθηκε ιδιαίτερα απ’ αυτούς. Τιμάται δε και σήμερα από τους σύγχρονους Σπαρτιάτες, που του έχουν στήσει προτομή, ως μου έλεγε ο Δήμαρχος Σαρ.Αντωνάκος το 2005, όταν είχα κάνει την πρόταση που εκείνος απεδέχθη, να αδελφοποιηθεί η Σπάρτη με την Άντισσα. Η πρότασή μου αυτή αποσκοπούσε προδήλως, στην προβολή της Άντισσας. Ατυχώς η αδελφοποίηση τελικά δεν έγινε, αφού οι κατά σειρά αρμόδιοι Δήμαρχοι, Αμπατζής, Καρδαράς, Γαληνός, «σνομπάρισαν», το θέμα.

Ότι δεν έκαναν οι προαναφερθέντες, το έκανε και μάλιστα στον υπέρτατο δυνατό βαθμό ένας πνευματικός Λέσβιος, ο ιστοριοδίφης και ιστορικός, φίλος Απόστολος Γονιδέλλης.

Έγραψε το βιβλίο «ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΣ ΑΝΤΙΣΣΑΙΟΣ»,175σελ., έκδοση Αιολίδα,2016. Ένα καλαίσθητο και ιδιαίτερα τεκμηριωμένο βιβλίο. Προ ημερών που ο Απόστολος «δίδασκε» σχετικά (κατά πως εκείνος ξέρει) σε κάποιον όμιλο, ευτύχησα να είμαι ένας εκ των ακροατών.

Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα απ’ αυτά που άκουσα και που τώρα διαβάζω στο «ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΣ ΑΝΤΙΣΣΑΙΟΣ», για το μέγεθος των σχετικών με τη ζωή και το έργο του πληροφοριών και δεδομένων, που μπόρεσε να βρει και να καταγράψει ο συγγραφέας. Τούτο, έχοντας προσωπική εμπειρία, περί του αντιθέτου. Συγκεκριμένα όταν παραγγείλαμε την προτομή του, φιλοδοξήσαμε τα αποκαλυπτήρια της να γίνουν στο τέλος ενός συνεδρίου με θέμα τον τιμώμενό μας. Έτσι, απευθυνθήκαμε σ’ όλες τις Φιλοσοφικές σχολές των Πανεπιστημίων της χώρας. Μόνο εκείνη των Ιωαννίνων μας απήντησε, επισημαίνοντας μας ο καθηγητής Φαν. Κακριδής, τις δυσκολίες ενός τέτοιου εγχειρήματος, λόγω των ελαχίστων αποσπασμάτων που διασώθηκαν από το τεράστιο έργο του και των ελαχίστων πληροφοριών που έχουμε σχετικά με τη ζωή του.

Με το βιβλίο αυτό, προβάλλεται ο θεμελιωτής της Ελληνικής και Δυτικής Μουσικής, Τέρπανδρος, αναμφίβολα δε και η γενέτειρά του Άντισσα.

Πιστεύω τέλος, ότι τούτο αποτελεί «διαβατήριο» προς την παγκοσμιότητα αλλά και την αιωνιότητα του μεγάλου αυτού προ… προπάτορά μας, συνεκδοχικά δε της Άντισσας και του νησιού μας.

Στις φετινές διακοπές μου στο νησί, στην κεντρική αγορά Μυτιλήνης συνάντησα φίλο φιλόλογο, του οποίου τη γνώμη εκτιμώ και σέβομαι. «Σε διαβάζω» μου λέει αναφερόμενος στην αρθρογραφία μου και συμπληρώνει «χαίρομαι που τώρα τελευταία έχεις “στρογγυλέψει” τη γραφή σου». Ομολογώ, δεν ξέρω αν χάρηκα ή στεναχωρήθηκα από τη γνώμη του. Γνώμη ειδήμονος, γαρ! Αυτό γιατί, προβληματίσθηκα στο κατά πόσον θα έπρεπε, να είναι εφεξής τα κείμενά μου. Δηλ. χωρίς διεκδικητικό ύφος και απαιτήσεις, χωρίς περιεχόμενο με «γωνίες». Στρογγυλευμένα! Τούτο δε πότε; Όταν βλέπω όλα τα στραβά και ασύστατα που συμβαίνουν στο νησί μας και για τα οποία ο κόσμος του δείχνει μεγάλη ανοχή ή μένει απαθής παρακολουθών τα τεκταινόμενα. Λ.χ. η επί χρόνια δυστοκία στη λύση του θέματος «σπάσιμο του Δήμου Τέρατος», το hot spot Μόριας και τα εκεί τραγικά συμβαίνοντα, ο κίνδυνος να μη συνεχισθεί το αναπτυξιακό έργο «άξονας Καλλονής - Σιγρίου», κ.άλ. Δηλ. με μια τέτοια κατάσταση στο νησί, που κατά καιρούς επί των πιο πάνω έχω γράψει άρθρα απαιτητικά, διεκδικητικά, με «γωνίες», πρέπει εφεξής, ή τα όποια γραφτά μου να είναι άγευστα, άοσμα, στρογγυλευμένα ή να μη ξαναασχοληθώ με θέματα παρομοίας υφής. Αποφάσισα λοιπόν, τουλάχιστον στις λίγες μέρες των διακοπών μου στην Άντισσα, να ασχοληθώ μόνο με τα δικά μου, αποφεύγοντας εμπλοκή μου σε θέματα κοινού καλού και ενδιαφέροντος. Αμ δε!

Ένα πρόβλημα λιμνασμένο εκεί χρόνια τώρα, είναι το Γηροκομείο. Τούτο ολοκληρώθηκε προ δεκαπενταετίας περίπου, έχοντας δαπανηθεί, από κονδύλια της ΕΕ, ποσό της τάξεως των 2.500.000 ευρώ και έκτοτε χωρίς ατυχώς να λειτουργήσει ποτέ, κλειστό απαξιώνεται παλαιούμενο μέρα με τη μέρα.

Πολλοί φίλοι γνωρίζοντας, ότι έχω ασχοληθεί με το πρόβλημα, είτε αρθρογραφώντας είτε δι’ εγγράφων προβάλλοντας το, προς το αρμόδιο Υπουργείο, μου είπαν διάφορα. Ακόμη, ήταν άκρως επικριτικοί προς πάντες, έχοντας υπ’όψη τους την δια του Υπουργείου απάντηση του Δήμου Λέσβου (2016): «Ο Δήμος Λέσβου συνεχίζει να διερευνά κάθε δυνατότητα λειτουργίας του Γηροκομείου ώστε να αξιοποιηθεί το ως άνω δημοτικό ακίνητο προς όφελος των ηλικιωμένων δημοτών του», η οποία ατυχώς εξ αντικειμένου, είναι πιά κενού περιεχομένου. Ένας μάλιστα, το έθεσε κατά ιδιαίτερα οξύ τρόπο «Είναι δυνατό να το βλέπετε να γκρεμίζεται, κι εσείς να κάθεστε με δεμένα χέρια; Πιστεύετε ότι η σημερινή δημοτική αρχή θα κάνει πια τίποτα, στους λίγους μήνες που απομένουν μέχρι τις εκλογές;» και συμπλήρωσε «Χάθηκε η ντροπή!» Αντιλογώντας, του είπα ότι προσωπικά το μόνο που θα μπορούσα να κάνω, είναι αυτό που ακολουθώ στους κατά καιρούς διάφορους κοινωνικούς αγώνες μου. Να ετοιμάσω ένα κείμενο δημιουργίας επιτροπής αγώνα, διεκδίκησης της λειτουργίας του, το οποίο να υπογράψουν Αντισσαίοι αλλά και κάτοικοι των γύρω χωριών. Στη συνέχεια, να καταθέτουμε προοδευτικά τις υπογραφές αυτές, με συνοδευτική επιστολή στο γραφείο της Υπουργού. «Κάντο», με παρότρυνε.

Έτσι, ετοίμασα το κείμενο, με επικεφαλίδα «ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟΥ ΑΝΤΙΣΣΗΣ ΛΕΣΒΟΥ», όπου συνοπτικά αναφέρω το ιστορικό, την αναγκαιότητα λειτουργίας του ως και οικονομικά στοιχεία (μερική κάλυψη των λειτουργικών του εξόδων, -από αντισταθμιστικά εξ Ανεμογεννητριών, συντάξεις τροφίμων-). Φεύγοντας, το άφησα στον καλό φίλο Γρηγόρη Τζιμή. Αυτές τις μέρες λαβαίνω πακέτο ~220 υπογραφών, που ο Γρηγόρης μαζί με άλλους 2-3 πρωτοστάτες, ενεργούς πολίτες, συγκέντρωσαν.

Τούτες, με συνοδευτική επιστολή μου, θα κατατεθούν στο γραφείο της Υπουργού και αντίγραφο της, θα σταλεί στην Περιφέρεια Βορ.Αιγαίου, στο Δήμο, κ.άλ.

Ήδη, ενεργοποιούνται σχετικώς κι’άλλοι, όπως η ποιήτρια Πέρθα Καλέμη στη Μυτιλήνη καθώς και στα γύρω χωριά, όπως ο Πρόεδρος της Ερεσού, ο καλός φίλος Αντ. Καταχανάς.

Πιστεύω, ότι η μαζικοποίηση του αγώνα μας θα φέρει το ποθούμενο αποτέλεσμα και το Γηροκομείο μας θα λειτουργήσει, είτε αυτοτελώς είτε ως παράρτημα ενός εκ των υπαρχόντων στο νησί ομοίων ιδρυμάτων. Έτσι θα λυθεί ένα οξύ κοινωνικό πρόβλημα που χρόνια ταλανίζει τη Δυτ.Λέσβο και ακόμη θα αποφευχθεί ο κίνδυνος, η ΕΕ να ζητήσει πίσω το «σπαταληθέν» ποσό.

 

Ο Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

«Κάλιον προλάμβανε παρά θεράπευε». Ρήση των προ-…προπατόρων μας, αιωνίως ακατάλυτη. Η πρόληψη πάντοτε σωτήρια και ελαχίστου κόστους. Η θεραπεία αντίθετα, αμφιβόλου αποτελέσματος και κόστους ανυπολόγιστου. Γράφω αυτά και μετά την προ ημερών αναποτελεσματική και ατελέσφορη γα το προσφυγικό/μεταναστευτικό πρόβλημα έκτακτη σύσκεψη κορυφής της ΕΕ στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας.

Τα θέματα της ατζέντας της, ήταν το Brexit και το της εισόδου «ξένων» στην ΕΕ, που τόσο πολύ μας «καίει» ως Λέσβο, βασική πύλη εισόδου «ξένων» στην Ελλάδα/ΕΕ, απ’ όπου το 2015 πέρασαν, ~600.000 «ξένοι». Τούτους, με ανθρωπισμό αλλά και γενναιότητα, φιλοξενήσαμε, ταΐσαμε και περιθάλψαμε, αποσπώντας επαίνους απ’ όλη την Υφήλιο.

Ατυχώς στο Σάλτσμπουργκ δεν προέκυψε τίποτε το εποικοδομητικό. Ο πρόεδρος της ΕΕ Ζ.-Κ.Γιούνκερ αποτύπωσε τούτο, λέγοντας: «οι ηγέτες δεν έκαναν επαρκείς υποχωρήσεις».

Υποχωρήσεις σε τι; Στα αυτονόητα! Το να μοιράζονται οι χώρες της ΕΕ τα όποια σχετικά βάρη ως λ.χ. στη φύλαξη των συνόρων της Ευρώπης, ειδικότερα δε να δέχονται στην επικράτειά τους «ξένους» στην αναλογία που τους ανήκει.

Ο πρωθυπουργός Αλ.Τσίπρας κάνοντας δηλώσεις επί του θέματος, που ουσιαστικά βρίσκει διχασμένες τις Ευρωπαϊκές χώρες, είπε σχετικά: «Σε όσους θεωρούν ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί φτιάχνοντας ο καθένας ένα δικό του φρούριο στη χώρα του και από την άλλη όσοι πιστεύουμε ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε πρωτίστως τις γενεσιουργές αιτίες και να έχουμε ένα μηχανισμό ελέγχου των συνόρων και διαμερισμού των βαρών».

Μέχρι τώρα αρνητικά πρωταγωνιστούσες χώρες ήταν εκείνες του Βίσεγκραντ (Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία) που φαίνεται ότι τις νοιάζει μόνο ο προσπορισμός ωφελημάτων από την ΕΕ ενώ απορρίπτουν τις όποιες υποχρεώσεις τους.

Κάποιες ακόμη χώρες, όπου ξενοφοβικές και εθνικιστικές πολιτικές κινήσεις αυξάνουν την κοινοβουλευτική τους παρουσία, ατυχώς προστίθενται στις προαναφερθείσες. Τελευταία, η Αυστρία.

Συνέπεια αυτών και με δεδομένα, α) το κλείσιμο του ηπειρωτικού δρόμου της πορείας των «ξένων» προς την Κεντρική Ευρώπη στα Ελληνοσκοπιανά σύνορα, β) την ασταμάτητη είσοδό τους, αν και σε μικρούς ρυθμούς απ’ την Τουρκία, γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες των τραγικών γεγονότων στη Μόρια. Εκεί, όπου θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν ανθρώπινα, ~3.000 άτομα σήμερα «φιλοξενούνται» ~9.000. Οι αλγεινές εκεί καταστάσεις, συντελούν στη συνεχή δυσφήμιση παγκοσμίως του νησιού μας. Τα δεινά του δηλαδή, ατέλειωτα.

Όλα αυτά, ως συνέπεια της συνθήκης «Δουβλίνο ΙΙ».

Όταν το 2003 ήρθε προς υπογραφή το κείμενο της, ατυχώς η χώρα μας το υπέγραψε χωρίς έστω έναν αστερίσκο, πράγμα που καλά είχε «διδάξει» ο αείμνηστος Ανδ.Παπανδρέου.

Στην τότε διάσκεψη, τη χώρα εκπροσώπησε ο πολύς  Μιχ. Χρυσοχοϊδης, Υπουργός, επίλεκτο στέλεχος του εκσυγχρονιστικού μπλοκ του ΠΑΣΟΚ, που υπέγραψε την σε βάρος της χώρας μας, όπως τώρα πια ξεκάθαρα φάνηκε, αυτή συνθήκη. Άραγε, να είχε διαβάσει το κείμενο που υπέγραψε; Εδώ, τον εθνικό όλεθρο «Μνημόνιο Ι», καθ’ ομολογία του δεν είχε διαβάσει! Και όμως το ψήφισε…

Η συνθήκη αυτή καθορίζει υπεύθυνο/αρμόδιο για την εξέταση της αίτησης ασύλου «ξένου», το κράτος της ΕΕ μέσω του οποίου ο αιτών άσυλο εισήλθε για πρώτη φορά σ’ αυτή. Στη λογική αυτή δημιουργήθηκαν τα hot spots στα πέντε νησιά μας (Κως, Λέρος, Σάμος, Χίος, και της Μόριας).

Τις συνέπειες της ετεροβαρούς αυτής συνθήκης, που υπογράφηκε χωρίς την όποια πρόληψη, από εμάς αλλά και άλλες χώρες, υφίσταται η Ελλάδα ως και άλλες μεσογειακές χώρες, κυρίως η Ιταλία. Μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης Κόντε, στη βάση των προτεραιοτήτων τους, έβαλαν στόχο την αποδόμηση της επαχθούς αυτής συνθήκης. Έτσι, στη σύσκεψη κορυφής της ΕΕ της 24ης.06.2018, ο Ιταλός πρωθυπουργός παρουσίασε μία ορθολογικά δομημένη εκ δέκα σημείων πρόταση.

Το κυριότερο, που άμεσα μας ενδιαφέρει ήταν το: «… ανάγκη να ξεπερασθεί το κριτήριο πρώτης εισόδου…».

Αποφάσεις δεν ελήφθησαν ως εκ του άτυπου της συσκέψεως. Ελπίδες γι’ αυτό εναποτέθησαν στην επόμενη σύσκεψη. Όμως τούτες διαψεύσθηκαν στο Σάλτσμπουργκ, ως εκ της διελκυστίνδας των αντιτιθεμένων πια πλευρών.

Πίστη μου είναι ότι η πρόταση της Ιταλίας κάποτε θα καρποφορήσει. Ως τότε όμως, η χαίνουσα πληγή της Μόριας θα εξακολουθεί να είναι αιμάσσουσα.

 

Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018 16:42

Το φράγμα στα Λάψαρνα

Το να θέλεις να προσφέρεις στον τόπο της πατρογονικής σου εστίας, αποτελεί φυσική παρόρμηση του κάθε ανθρώπου. Ταυτόχρονα, το να ξέρει και να μπορεί αυτός να προσφέρει αποτελεί συγκυρία, ευτυχή.

Της γενιάς μου, (οι Γιορντάνηδες -κατά την ντοπιολαλιά μας-) ως πίσω τον προ-προπαππού μου που μπορώ να ανιχνεύσω, η εστία ήταν κοντά στη πηγή «Κρυό Νερό», στα από τα βάθη της προϊστορίας κατοικούμενα Λάψαρνα. Όλοι οι προγονοί μου ως και τον πατέρα μου ήσαν «δεμένοι» με τη γη και ήσαν καλοί καλλιεργητές ξέροντας καλά τα μυστικά της, ως ελαιοκαλλιεργητές, αμπελουργοί, παραγωγοί σιτηρών και οσπρίων, μελισσοκόμοι, κ.α. Ήσαν δε, καλοί νοικοκυραίοι. Τα της γεωργικής τέχνης και γνώσης των μυστικών της γης διδάσκονταν από γενιά σε γενιά, από πατέρα σε γιό.

Του λόγου μου, ευτύχησα εκ των σπουδών μου να αποκτήσω ευρεία συναφή προς τη γη γνώση, εδραιωμένης επί του βάθρου της επιστήμης.

Έτσι δι’ αυτής, συσχετίζοντας τη γεωμορφολογία, γεωλογία και ειδικότερα τη στρωματογραφία των πατρογονικών μου Λαψάρνων, έκρινα ότι σε απόσταση 2-3 χιλιόμετρα ανατολικά του εκεί κάμπου, τα «Κακολάγκαδα», όπου το υπόβαθρο τους σε μεγάλη εξάπλωση είναι σχιστόλιθος, (υλικό, άκρως μη υδροπερατό), συνιστούν ιδανικό χώρο υποδοχής τεχνητής λίμνης με τη δημιουργία φράγματος, στην κοίτη του εκεί χειμάρρου, «Βαλανιάδες».

Τα νερά της, με φυσική ροή θα μπορούσαν να αρδεύσουν τον σήμερα άκρως αραιοκατοικημένο, άλλοτε πολύβουο κάμπο των Λαψάρνων, αναβαθμίζοντας τον πλουτοπαραγωγικά.

Ακόμη, λαμβάνοντας υπ’ όψη ότι τα δι’ αντλήσεως νερά στα Λάψαρνα είναι πια υφάλμυρα, υπέβαλα στον τότε δήμο Ερεσού-Αντίσσης πρεπόντως αιτιολογημένη αίτηση (2006), εισηγούμενος την δια των καθ’ ύλη υπηρεσιών του Κράτους πραγματοποίηση των απαιτούμενων μελετών και εν τέλει κατασκευή του φράγματος. Ατυχώς ο φίλος μου, τότε Δήμαρχος Πολ. Αμπατζής, όπως όλες τις για θέματα του κοινού καλού εισηγήσεις μου, έριξε και αυτή στον «κάλαθο των αχρήστων». Ατυχώς, το ίδιο έγινε κι απ’ τον μετέπειτα Δήμαρχο, Σ. Καρδαρά.

Έχοντας εδραία πίστη στην πρότασή μου και βλέποντας τη στάση αυτή του Δήμου μας παρακάμπτοντας τον, απευθύνθηκα (2008) στο ΥΠΕΧΩΔΕ (Δ/νση Υδάτων). Η πρότασή μου, κατά τη σχετική απάντηση τους, είχε «περιληφθεί στις προτάσεις της υπό έγκριση ειδικής διαχειριστικής μελέτης “Ύδρευση Νήσου Λέσβου” ».

Εισήγαγα επίσης, το θέμα στο Σύνδεσμο «Πιττακός ο Μυτιληναίος», όπου είχε την τύχη να «υιοθετηθεί» από τον Πρύτανη του Πολυτεχνείου, προβεβλημένο μέλος του Συνδέσμου, καθ. Κώστα Μουτζούρη που χειρίστηκε αυτό, με ιδιαίτερη ζέση. Σε συνεννόηση με τον καθηγητή του Τομέα Υδατικών Πόρων & Περιβάλλοντος, της σχολής Πολιτικών Μηχανικών, η μελέτη ανετέθη σε δύο στελέχη του τομέα που μετέβησαν επί τόπου, πραγματοποίησαν τη σχετική έρευνα και συνέταξαν την απαιτούμενη έκθεση (2012). Ο ένας εκ των δύο αυτών επιστημόνων, ήταν ο επίσης Λέσβιος, Δρ. Νικ. Μουτάφης.

Η συνταχθείσα έκθεση, συγκροτημένη και σφαιρικά δομημένη, καλύπτει όλες τις υπεισερχόμενες παραμέτρους του θέματος. Στο εισαγωγικό της μέρος, μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Προοίμιο της διερεύνησης και καθοδηγητικό στοιχείο στην παρούσα επίσκεψη ήταν οι εργασίες που έχουν εκπονηθεί από τοπικό παράγοντα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το καλό του τόπου του και τις δυνατότητες βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης των κατοίκων της περιοχής. Τα στοιχεία που έχει συλλέξει τέθηκαν υπόψη μας».

Επί της ουσίας δε, καταλήγει στο θετικό συμπέρασμα: «… υπάρχει τουλάχιστον μία θέση ευνοϊκή για την κατασκευή φράγματος και τη δημιουργία αποθηκευτικού ταμιευτήρα, με βάση στοιχεία της μορφολογίας του εδάφους και των πετρωμάτων. Άλλες θέσεις κατάλληλες μπορεί να προκύψουν μετά από σχετική διερεύνηση».

Τέλος, δίνει, τα χαρακτηριστικά του φράγματος ως και το κόστος κατασκευής αυτού: «Ένα φράγμα τύπου ΑΣΚΕ ύψους ~22 m μπορεί να αποθηκεύσει περί τις 250.000 m3 νερό και το συνολικό κόστος κατασκευής ενός τέτοιου έργου να βρίσκεται κάτω από το 1.000.000 ευρώ».

Αντίγραφο της έκθεσης αυτής, υπέβαλα στο ΥΠΕΧΩΔΕ.

Έκτοτε, ατυχώς ουδέν σχετικό έγινε. Όπως όλα, έτσι και η αναπτυξιακή αυτή προοπτική των Λαψάρνων επλήγει απ’τη μνημονιακή κρίση. Ελπίζω τώρα που έληξε ο μνημονιακός βραχνάς και τούτο το έργο «να βρεί το δρόμο του», προς αποτροπή της πλήρους ερήμωσής της γης των προγόνων μου.

 

Ο Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων,τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Απρίλιος 2010, ο πρωθυπουργός, ο πολύς Γεώρ.Α.Παπανδρέου απ’ το ακριτικό Καστελόριζο, απευθύνθηκε με διάγγελμα στους Έλληνες και ως άλλος Χαρ.Τρικούπης είπε το σύγχρονο «δυστυχώς επτωχεύσαμε». Ανερυθρίαστα, σημείωσε ότι λόγω αδυναμίας εξυπηρέτησης του εθνικού χρέους (113% του ΑΕΠ), μας έβαλε στους ΔΝΤ-Τρόϊκα, άσχετα κι αν προ λίγων μηνών «καυχιόταν» στα προεκλογικά μπαλκόνια, «λεφτά υπάρχουν». Έτσι υπογράφοντας το πρώτο μνημόνιο, μας έβαλε στην αποφράδα περίοδο της ατέλειωτης λιτότητας. Εποχή απάνθρωπη, κτηνώδης για όλους μας, που κράτησε πάνω από οκτώ ολόκληρα χρόνια. Εποχή, που η Ιστορία στα «φοβερά ντοκουμέντα» της, όταν θα αναφέρεται σ’ αυτή, θα την περιγράφει με μία μόνο λέξη. Φτωχοποίηση. Δηλ. το κατ’ αυτήν επισυμβάν φοβερό γεγονός στην Ελλάδα. Φτωχοποίηση, λόγω απώλειας του 25% του ΑΕΠ της. Απώλεια που μόνο σε πολέμους με ταπεινωτική εθνική ήττα απαντάται. Απώλεια, που στον κάθε Έλληνα σήμαινε μείωση των εισοδημάτων του κατά 50-60%. Οι διάφοροι δείκτες, μόνο όλεθρο και συμφορά καταδεικνύουν. Ανεργία στο 27%, αυτοκτονίες σε τραγικά επίπεδα, μετανάστευση ~300.000 επιστημόνων, εξαφάνιση της μεσαίας τάξης, νεόπτωχοι ~2.500.000, κατάλυση του κοινωνικού κράτους, υπογεννητικότητα, πείνα, στερήσεις, μιζέρια. Γενικά ζόφος και καταχνιά. Πρόσφατη μεγάλη έρευνα, επιστημόνων (ντόπιων και ομογενών) κατέδειξε ότι η εκ των μνημονίων λιτότητα κατέστρεψε την υγεία των Ελλήνων και αύξησε τη θνησιμότητα του πληθυσμού.

Παρ’ όλη αυτή την αιμορραγία, την ατέλειωτη λιτότητα και πολύμορφες θυσίες μας, το χρέος από 113% του ΑΕΠ (2008), εκτινάχθηκε στο 189 % (2014). Μια θηλιά πνιγμού στο λαιμό μας, αλλά και των επιγενομένων.

Η αλόγιστη διαχείριση των πραγμάτων από τους ανερμάτιστους πολιτικούς μας επί 40 χρόνια μετά την μεταπολίτευση, οδήγησε στην χρεοκοπία και την υποθήκευση του μέλλοντος των παιδιών, εγγονών, δισέγγονών μας…, αφού οι δανειστές μας ως άλλοι Σάϊλωκ, απαιτούν την εξόφληση του χρέους στο ακέραιο.

Ως εκ των τραγικών αποτελεσμάτων της οκταετούς μνημονιακής κατοχής, το Καστελόριζο, σημειολογικά σηματοδοτεί πια έννοιες, ως: όλεθρος, συμφορά, καταστροφή.

Αύγουστος 2018, ο νυν πρωθυπουργός Αλέξ. Τσίπρας, από τον εμβληματικό τόπο του νόστου και της ελπίδας, το νησί της Ιθάκης απευθύνθηκε στο λαό λέγοντας ότι τα μνημόνια τέλειωσαν. Απλά, καθαρά, χωρίς πιστοληπτική γραμμή που οι νεοσυντηρητικοί ήθελαν, αλλά και επεδίωκαν.

Μεταξύ άλλων, είπε: «Τα μνημόνια της λιτότητας, της ύφεσης, και της κοινωνικής ερήμωσης, επιτέλους τελείωσαν. Η χώρα μας ανακτά το δικαίωμα της, να ορίζει αυτή τις τύχες και το μέλλον της. Σαν μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Χωρίς εξωτερικούς καταναγκασμούς. Χωρίς άλλους εκβιασμούς. Χωρίς άλλες θυσίες του λαού μας».

Βέβαια κανείς δεν παραγνωρίζει ότι η έξοδος απ’ τα μνημόνια δεν οδηγεί σε λεωφόρους στρωμένες με ροδοπέταλα. Αντίθετα, ο καθένας ξέροντας ότι η χώρα χρωστά ~320 δις. Ευρώ, συνειδητοποιεί πως θα πορευθούμε σε κακοτράχαλους δρόμους, γεμάτους αγκάθια, στερήσεις και αγώνα και μάλιστα για χρόνια. Αλλά τουλάχιστον, κουμάντο στο σπίτι μας θα κάνουμε πια εμείς. Δεν θα έρχονται τα κάθε λογής όρντινα, ως και αυτοί ακόμη οι νόμοι έτοιμοι απ’ τους δανειστές, όπως γινόταν ως τώρα στην οκτάχρονη περίοδο της οικονομικής αιχμαλωσίας μας.

Αναμφίβολα και μόνο το γεγονός της εξόδου της χώρας απ’ τα μνημόνια πιστώνεται στην σημερινή κυβέρνηση, που κατάφερε να αναστρέψει την εξάχρονη ως το 2014 υφεσιακή πορεία και να βάλλει τη χώρα σε τροχιά σταθερότητας. Εκεί δηλ. που οι προηγούμενες κυβερνήσεις απέτυχαν και η επί χρόνια υφεσιακή πορεία ακολουθούσε ελευθέρα σπειροειδή πτώση.

Η έξοδος μας απ’ τα μνημόνια (20/8ου), όσες δυσκολίες κι αν επιφυλάσσει η μεταβατική περίοδος, αφαιρεί από τους αντιπάλους της κυβέρνησης και δη τη δεξιά το απ’ το 2015 κύριο επιχείρημα της, ότι δηλαδή δεν θα τα καταφέρει. Τα κατάφερε. Στις 21 Αυγούστου, ο πρωθυπουργός με το διάγγελμά του σηματοδότησε την προσόρμισή μας σε υπήνεμο λιμάνι.

Σημειολογικά, η Ιθάκη σηματοδοτεί το τέλος του καταναγκασμού και της αιχμαλωσίας. Κυρίως, την γέννηση της προσδοκίας και της ελπίδας. Ελπίδα που θα δώσει καρπούς μετά επιτυχή αγώνα όλων μας κατά των «μνηστήρων», δηλ. των εραστών της διαφθοράς, της διαπλοκής και της εξουσίας των ολίγων.

Μένει να αποδειχθεί ότι η συμφορά των μνημονίων, μας έγινε μάθημα.

 

* Ο Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ»,τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Τρίτη, 07 Αυγούστου 2018 17:37

Εθνική Τραγωδία

Ελλάδα, χώρα των θαυμάτων. Η χώρα του πατριωτισμού αλλά και των εφιαλτών. Των ευεργετών αλλά και των μαυραγοριτών. Του άπλετου φωτός αλλά και του ερεβώδους ζόφου. Ελλάδα, που ως άλλος Κρόνος τρως τα παιδιά σου. Παντού και πάντα. Στους σεισμούς, στη θάλασσα, στα ρέματα, στις πυρκαγιές, κ.λπ. Αυθόρμητα γεννάται το ερώτημα, πώς αυτή η ταλαίπωρη χώρα αντέχει; Πώς ως ράτσα εξακολουθούμε να υπάρχουμε; Προ μηνών βιώσαμε τη δολοφονική πλημμύρα στη Μάντρα Αττικής με 28 νεκρούς. Προ ημερών στο Μάτι Αττικής πυρκαγιά, έκοψε σε χρόνο μηδέν τη ζωή 91 συνανθρώπων μας! Πόνος ανείπωτος, κλαυθμός, οδυρμός. Κηρύχθηκε τριήμερο πανελλήνιο πένθος. Ο Πρωθυπουργός ανέλαβε την πολιτική ευθύνη. Και μετά; Ατυχώς, αναλύσεις επί αναλύσεων όπως μετά από κάθε τέτοια τραγωδία. Τι έφταιξε, ποιός, γιατί, πότε,… κ.α.

Το ότι η διαχρονικά σώρευση ατομικών και συλλογικών ευθυνών οδήγησε αθροιστικά στα σημερινά αδιέξοδα, ατυχώς παρασιωπείται. Ο κοινωνικός μιθριδατισμός μας έκανε να βιώνουμε κατάσταση άκρας παθητικοποίησης. Έτσι μπροστά στα μάτια τοπικών αρχόντων, δημόσιας διοίκησης, εκτελεστικής εξουσίας, κοντολογίς συνολικά όλων μας, βλέπουμε να γίνονται εγκλήματα σε βάρος της Ελληνικής κοινωνίας. Πώς αντιδρούμε; Αδιάφορα, παθητικά. Βλέπουμε να μπαζώνονται ρέματα, να φράζεται αιγιαλός, ν’ αποκλείεται παραλία, να χτίζονται δάση («αστικοποίηση των δασών»! νεολογισμός ειδικού), να ξεφυτρώνουν «αυθαίρετα», οικισμοί χωρίς μελέτες, χωρίς ρυμοτομία, άναρχα. Βλέπουμε πολλών ειδών αυθαιρεσίες πολεοδομικής και χωροταξικής φύσεως. Και τι κάνουμε; Κλείνουμε τα μάτια. «Ωχ αδερφέ, τι με νοιάζει εμένα» κ.α. Ο τέλειος στρουθοκαμηλισμός. Και φθάνουμε στην ώρα της κρίσεως. Τότε που η Φύση διαλέγει να μας δοκιμάσει. Και σείεται η γη από σεισμό πολλών ρίχτερ, ή πέφτει βροχή κάποιων μηνών σε λίγες ώρες, ή ξεσπά πυρκαγιά ενώ λυσσομανά ο αγέρας, κ.λπ. και τότε αρχίζει η κατάρρευση σπιτιών, κατασκευών, κ.λπ. που μας καταπλακώνουν, οι πλημμύρες που μας πνίγουν, η φωτιά στο δάσος που κατακαίει τα πάντα και εμάς τους ίδιους, κ.α.

Το ότι δεν σεβαστήκαμε νόμους, διατάξεις, οδηγίες, προδιαγραφές, κ.λπ. το παραγνωρίζουμε. Φταίνε οι άλλοι. Ποτέ εμείς. Το «όταν τρως αγουρίδες, στο τέλος μουδιάζουν τα δόντια σου» το ξεχνούμε. Αρκεί να γίνει το δικό μας. Να μη πληρώσουμε, να κερδοσκοπήσουμε, να βολευτούμε. Εμείς. Ο εαυτούλης μας. Από κει και πέρα «γαία πυρί μειχθείτο».

Και φθάσαμε στις πυρκαγιές της 23/07/2018.

Από το μεσημέρι πυρκαγιά στην Κινέττα και Γεράνια όρη κατέκαιε δάσος, μάντρες, σπίτια, οικήματα! Ευτυχώς, τελικά χωρίς ανθρώπινα θύματα. Το απόγευμα στις 5.00, εκδηλώνεται πυρκαγιά στην Αν. Αττική (Ν. Βουτζά, Μάτι). Οι συνθήκες ιδιαίτερα αντίξοες. Μπάτης 8 - 9, με ριπές 11 μποφόρ. Η εξάπλωσή της ταχύτατη. Μέσα σε 1,5 - 2 ώρες ολοκληρώθηκε η τραγωδία. Υλικές καταστροφές αστρονομικές. Εξαφάνιση δάσους χιλιάδων στρεμμάτων. Όλεθρος περιβαλλοντικός. Το χείριστο, εκατόμβη νεκρών, τραυματιών και αγνοουμένων.

Από τα πλέον υπεύθυνα χείλη, υπουργών, αντιπεριφερειαρχών, δημάρχων, ανωτέρων διοικητικών υπαλλήλων, φορέων (ΤΕΕ, κ.α.) ακούστηκαν αλήθειες. Αλήθειες θεόπικρες. Ότι το Μάτι που κυρίως επλήγη, τα εντός του δάσους κτισμένα σπίτια κατά 90% και πλέον ήταν αυθαίρετα. Ότι δεν διαθέτει διεξόδους διαφυγής, ότι η διαμήκης κεντρική οδός (Μαραθώνος), θεωρητικά αντιπυρική ζώνη, δεν έδρασε ως τέτοια, ότι δεν υπήρχαν εγκάρσιοι δρόμοι και οι λίγοι υπάρχοντες απεδείχθησαν δρόμοι-παγίδες, στενοί, με κάθε λογής εμπόδια, αδιέξοδοι προς τη θάλασσα. Δηλ. η παραλία ήταν απροσπέλαστη. Τούτα όλα, εγκλώβισαν όλους αυτούς τους δύσμοιρους που δυστυχώς έγιναν παρανάλωμα πυρός. Γενικά, η χωροταξία και πολεοδομία εκεί, ήταν έννοιες κενού περιεχομένου. Τέλος, ότι η Πολιτεία ανεχόταν όλα αυτά.

Ατυχώς η Ελλάδα διαθέτει πάρα πολλά «Μάτια» (κατά τους προσφάτως αναρτησθέντες δασικούς χάρτες, στα δάση πανελληνίως υπάρχουν γύρω στους χιλιοπεντακόσιους νέους οικισμούς!). Ποία άραγε η θεραπεία όλης αυτής της παθογένειας για να μη ξαναθρηνήσουμε παρόμοιες εκατόμβες; Ο Πρωθυπουργός στο έκτακτο επί τούτω Υ. Σ.(27/7/2018), αφού ανέλυσε τα της τραγωδίας, είπε ότι χρειάζεται άμεση αναμόρφωση και αναβάθμιση του μηχανισμού πολιτικής προστασίας, δεσμευόμενος σχετικά.

Έκλεισε δε, λέγοντας: «Να εγγυηθούμε έτσι το απλό και αυτονόητο για κάθε πολιτισμένη κοινωνία: ότι δεν θα υπάρξουν άλλες παρόμοιες τραγωδίες».

Άραγε, οι πρωθυπουργικοί αυτοί λόγοι θα έχουν αξία εμπράκτως; Μακάρι…

 

* Ο  Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Προ δεκαημέρου τέλειωσε στη Ρωσία, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Συμμετείχαν 32 εθνικές ομάδες. Μετά αγώνες που κράτησαν ένα μήνα, πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η εθνική Γαλλίας. Θρίαμβος της πραγματικός. Θρίαμβος παράλληλα του ποδοσφαίρου από κάθε άποψη.

Οι ειδικοί και η FIFA συγχάρηκαν, τους Ρώσους διοργανωτές, (δαπάνησαν περί τα 10 δις Ευρώ στα απαιτούμενα έργα), για την αρτιότητα της οργάνωσης, την ασφάλεια, την πληρότητα των γηπέδων, την κοσμιότητα και fair play στους αγωνιστικούς χώρους, τη μη δημιουργία εκτρόπων μέσα κι έξω απ’ αυτά και γενικά την όλη διοργάνωση.

Σ’ όλη τη διάρκεια των αγώνων, ο Κόσμος άπας ήταν κυριολεκτικά «καρφωμένος» στην οθόνη των τηλεοράσεων. Κατά τα ΜΜΕ, ~3,40 δισεκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν απ’ την τηλεόραση τους αγώνες. Δηλ. περίπου το μισό της ανθρωπότητας! Πράγματι βιώσαμε την παγκόσμια γιορτή του ποδοσφαίρου.

Στην «ηλεκτρονική» εποχή μας και μόνο η προαναφερθείσα μαζική τηλεθέαση, θα δικαιολογούσε τον αποδιδόμενο στο ποδόσφαιρο χαρακτηρισμό: Βασιλιάς των σπορ.

Κάθε εποχή έχει το δικό της αντίστοιχο «βασιλιά». Στην αρχαιότητα, οι προ…προπροπάτορες μας είχαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Ολυμπία. Οι Ρωμαίοι, τις θηριομαχίες στο Κολοσσαίο και μονομαχίες στις αρένες. Οι Βυζαντινοί, τις αρματοδρομίες στα ιπποδρόμια. Ο μεσαίωνας, η εποχή της θεοκρατίας και του σκοταδισμού δεν έχει να επιδείξει κάτι σχετικό. Και φθάνουμε στη σύγχρονη εποχή, που πέραν της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων τέλη του 19ου αιώνα, παρουσιάσθηκε στην Αγγλία, το άθλημα ποδόσφαιρο. Έκτοτε, τούτο αναπτύχθηκε αλματωδώς και σήμερα η υφήλιος όλη κυριολεκτικά ηλεκτρίζεται απ’ τη στρογγυλή θεά. Στην πράξη, «προσκυνά» παίκτες ινδάλματα και ποδοσφαιρικές ομάδες. Αν δε τούτες είναι εθνικές, και τύχει να κατακτήσουν ένα τρόπαιο, τότε ο λαός της αντίστοιχης χώρας καταλαμβάνεται από «εθνική υστερία». Ως Ελλάδα, τούτο το βιώσαμε το 2004, όταν η εθνική μας κατέκτησε το πρωτάθλημα Ευρώπης. Αυτές τις μέρες τέτοιες εκδηλώσεις βιώνει η Γαλλία με ατέλειωτες επινίκιες εορτές.

Ανάλυση του φαινομένου «ποδόσφαιρο» κοινωνιολογικά έχει γίνει εκατομμύρια φορές και φυσικά θα εξακολουθεί να γίνεται απ’ τους καθ’ ύλη επιστημονικούς κλάδους, όσο το φαινόμενο θα εξελίσσεται και θα ανθεί.

Για πολλά χρόνια, οι ποδοσφαιριστές ήταν ερασιτέχνες και έπαιζαν για τη δόξα. Για τη «φανέλα», όπως λεγόταν. Κάτι αντίστοιχο που γινόταν στην Αρχαία Ελλάδα, όταν οι ολυμπιονίκες ως βραβείο, ελάμβαναν στέφανο κότινου (αγριελιάς).

Τα χρόνια πέρασαν και όπως όλα τα αθλήματα έγιναν επαγγελματικά, έτσι και το ποδόσφαιρο. Τα χρήματα που «κινούνται» γύρω απ’ αυτό ανά τον κόσμο φθάνουν σε δυσθεώρητα, αστρονομικά ύψη.

Έτσι σήμερα, οι ποδοσφαιριστές είναι επαγγελματίες και ανάλογα με την αξία του ο καθένας, αμείβεται. Αναφέρεται ότι, ο πολύς Μέσι, το 2017 είχε έσοδα που ξεπέρασαν τα 100 εκατομμύρια Ευρώ! Στα πόδια των αστέρων της στρογγυλή θεάς, όταν μεταγράφονται απ’ τη μια ομάδα σε άλλη, «ρίχνονται» πολλών δεκάδων ως και εκατοντάδων εκατομμύρια Ευρώ.

Τέλος, η χρηματιστηριακή αξία ομάδων φθάνει σε ύψη πρωτόγνωρα. Για κάποιες φθάνει, το ένα δις Ευρώ!

Η μαζική αφοσίωση, «λατρεία» ολόκληρων κοινωνιών και λαών της υφηλίου στο ποδόσφαιρο αναμφίβολα είναι πρωτόγνωρο κοινωνικό φαινόμενο, που μαγνητίζει τις μάζες. Κυριολεκτικά τις αφιονίζει και συνήθως οι εξ αυτού αντιδράσεις τους, προσομοιάζουν με εκείνες εθνικών νικών ή συμφορών. Ο Καρλ Μαρξ, περί το 1850, πολύ πριν την εμφάνιση του ποδοσφαίρου, βέβαια με άλλη κοινωνιολογική προσέγγιση είχε πει, το: «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού». Αν ζούσε σήμερα και βίωνε τα του ποδοσφαίρου, ίσως επαναδιατύπωνε αυτό, ως: «το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού». Τούτο χαρακτηριστικά το βλέπεις πώς το εκμεταλλεύονται απολυταρχικά καθεστώτα, που επιδιώκουν δι’ αυτού να ξεχνούν οι λαοί τους την καταπίεση (παράδειγμα, η δικτατορία Βιντέλα στην Αργεντινή, όταν η εθνική της αναδείχθηκε πρωταθλήτρια, το 1978).

Πάντως μπροστά στις σύγχρονες κοινωνικές μάστιγες (ναρκωτικά, αλκοολισμός, κατάθλιψη, ψυχικές νόσοι, κ.λπ.) η νεολαία προσφεύγοντας στις αλάνες, γήπεδα και στάδια όπου με μία μπάλα στα πόδια παίζει, προπονείται ή αγωνίζεται, έχει διέξοδο σε πολλά αδιέξοδα. Μακάρι να υπήρχαν και άλλα παρόμοια μαζικά «φαινόμενα», ώστε η νεολαία να είχε περισσότερες εναλλακτικές λύσεις. Ίσως έτσι, ο κόσμος μας γινόταν καλύτερος.

 

 

Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης ( Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Στην περίοδο της μεταπολίτευσης η αναγκαιότητα δημιουργίας Ομοσπονδίας είχε καταστεί συνείδηση και στόχευση πολλών Λεσβίων της Αττικής. Η πρώτη σχετική απόπειρα έγινε το 1974 - 1975 πρωταγωνιστούντος του Ταξιάρχου (;) Τσουπή. Ακολούθησε η δεύτερη προσπάθεια το 1978, με πρωτοβουλία του προέδρου των Ερεσίων, αξέχαστου φίλου Σταύρου Γαληνού. Σ’ αυτή συμμετείχαμε οι τότε Πρόεδροι των Πλωμαριτών, Αντισσαίων, Πολυχνιατών, Μανταμαδιωτών και τέλος φθάσαμε τους οκτώ. Στη συνέχεια, προσήλθαν ακόμη εκπρόσωποι «Λεσβιακών Συλλόγων Σπουδαστών». Αναλυτική περιγραφή της προσπάθειας γίνεται στο βιβλίο «ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΑΤΟΡΑ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ» του συγχωρεμένου Στ. Γαληνού.

Τελικά δεν ευοδώθηκε η προσπάθεια μας, αφού διαπιστώσαμε ότι οι «νεοπροσελθόντες» είχαν σκολιές σκέψεις. Όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο Σταύρος «Τούτοι όμως οι νεοπροσελθόντες, έδειξαν αμέσως τις προθέσεις τους να καταλάβουν την Ομοσπονδία».

Προσθέτει δε αλλού: «Την Ομοσπονδία τη θέλουμε για το καλό του Νησιού μας και όχι για τα καπρίτσια ενός κόμματος. Την Ομοσπονδία τη θέλουμε αχρωμάτιστη».

Δηλ. μεθόδευαν τη δημιουργία Ομοσπονδίας ανταποκρινόμενης στις επιθυμίες πολιτικού κόμματος.

Οι συμμετέχοντες πρόεδροι των συλλόγων Ερεσού, Αντίσσης, Πλωμαρίου, Πολιχνίτου, Γέρας, Καλλονής αντιληφθέντες τούτο, αποχωρήσαμε απ’ τη διαδικασία. Έτσι αποφύγαμε να δημιουργήσουμε Ομοσπονδία, ικανοποιούσης «τα καπρίτσια κόμματος».

Ότι δεν έγινε το 1978, έγινε τελικά μετά δέκα χρόνια, δια σχεδιασθέντος καταστατικού προσιδιάζοντος στα σχετικώς σκοπούμενα. Συγκεκριμένα η διοίκηση της ΟΛΣΑ να εκλέγεται δι’ αντιπροσώπων. Τούτο έχει ως συνέπεια το κόμμα να είναι επικυρίαρχο στο σώμα των αντιπροσώπων, με ποσοστά 70%, 60%. Ποτέ μικρότερα του 50%. Η διά αντιπροσώπων εκλογή της διοίκησης, «σημαδεμένης τράπουλας» διαδικασία, καταφέρνει πάντα, ο Πρόεδρος της ΟΛΣΑ ή είναι μέλος ή της εγκρίσεως του κόμματος. Κοντολογίς η διοίκηση της είναι στα χέρια ή ελέγχεται πλήρως από το κόμμα. Είναι το κόμμα, που παλαιόθεν, επιδιώκει αυτοσκοπικά, το να ελέγχει φορείς ακόμη και σε εθνικοτοπικό επίπεδο, όπως η ομοσπονδία μας, κρατώντας εμμέσως τη σφραγίδα τους.

Μετά πείρα λειτουργίας της ΟΛΣΑ 30 χρόνων κατά τα προαναφερθέντα, εύλογα γεννάται το ερώτημα:

Πώς γίνεται στο νησί μας, στο σύνολο του Λεσβιακού λαού τα ποσοστά του κόμματος να είναι γύρω στο 15% και στην ΟΛΣΑ (γνήσιο υποσύνολο του) στους αντιπροσώπους της, να είναι σ’ επίπεδο απόλυτης πλειοψηφίας; Τούτο και μόνο δείχνει την στρεβλότητα του πράγματος, απότοκο αποκλειστικά του στρεβλού καταστατικού της.

Η βασική αρχή της δημοκρατίας, αυτή της αμέσου και καθολικής ψηφοφορίας που εξασφαλίζει την άδολη, ανεπιτήδευτη, απροσχημάτιστη και γνήσια δημοκρατική εκλογή της διοίκησης ενός φορέα, δεν ακολουθείται στην ΟΛΣΑ.

Αντ’ αυτής η ακολουθούμενη, επιφέρει πάντα «παραμορφωτικού φακού» αποτελέσματα, ως αυτά που βιώνουμε από της συστάσεως της.

Η δι’ αντιπροσώπων εκλογή της διοίκησης, δίνει τη δυνατότητα, εκλέγοντας στους πρωτοβάθμιους συλλόγους, τους αντιπροσώπους που θέλεις (διαδικασία «χύδην»), να καταφέρνεις να έχεις στο ΔΣ της ομοσπονδίας, τους εκ των προτέρων προκρινόμενους. Μ’ αυτή ακριβώς τη μεθόδευση γνωστή στα συνδικαλιστικά αλλά και κομματικά πράγματα, το κόμμα στην περίπτωσή μας, τα καταφέρνει διάνα.

Τούτο επιβεβαιώθηκε ακόμη κι από Πρόεδρό της, τον προ εξαμήνου παραιτηθέντα, που σε μια αποστροφή της παραίτησης του, λέει: «…Τελειώνοντας, πέρα από προσωπικές, κομματικές σκοπιμότητες και άλλες…».

Για τριάντα χρόνια λειτούργησε όπως λειτούργησε και φθάσαμε στα σημερινά ατυχή γεγονότα με πλέον πρόσφατο, την «εν κλειστώ οικογενειακώ κύκλω», ~25 αντιπροσώπων γενική συνέλευση, προ εβδομάδων!!! Τούτο ήταν φυσική απόρροια, λαμβάνοντας υπ’ όψη ότι: άλλαξε τέσσερις Προέδρους στα δυόμισι τελευταία χρόνια, έχει χρέη εξ αιτίας (;) του κτιρίου «Μίλ. Παρασκευαϊδη», είναι άστεγη χωρίς γραφεία, δεν έχει τηλέφωνο & fax, κατάργησε το περιοδικό της («η Λέσβος μας»), δεν έχει μέλη, και οι πρωτοβάθμιοι σύλλογοί που τη στηρίζουν, στην πράξη σήμερα έχουν φυλλορροήσει.

Αυτών λεχθέντων, προκύπτει ότι είμαστε σε αδιέξοδο. Τελικά, ή εκδημοκρατικοποιούμε την Ομοσπονδία μας ή την αφήνουμε να βουλιάζει.

Εν τέλει, σε κάθε ορθολογικά σκεπτόμενο Λέσβιο της Αττικής θέτω προς προβληματισμό, το:

Έχουμε ανάγκη μιας Ομοσπονδίας, «παράρτημα» κόμματος;

Αν όχι, ας βρούμε τον τρόπο να την κάνουμε να δομείται επί των άδολων δημοκρατικών αρχών. Άλλως…

 

Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Σεπτέμβριος 2013 ήταν που «έπεσε η πρώτη κασμαδιά» για το δρόμο μας. Η επί τέλους ένταξή του στο ΕΣΠΑ 2006 - 2013 το καλοκαίρι του 2011 (δώδεκα χρόνια μετά την εξαγγελία του απ’ τον τότε Πρωθυπουργό Κ. Σημίτη) μας έδινε τη βεβαιότητα ότι η ελπίδα γενεών Λεσβίων στο να αποκτήσει το νησί μας ένα «οδικό άξονα» συγχρόνων προδιαγραφών οδοποιίας, θα γινόταν πραγματικότητα. Αυτόν που θα αντικαθιστούσε ύστερα από ~150 χρόνια, τον καρόδρομο που μας κατέλειπε η «μεγαλοθυμία» του Αβδούλ Χαμήτ του αιμοσταγούς,.

Το οδικό αυτό έργο, το μεγαλύτερο που έγινε ποτέ στον Αιγαιακό χώρο, πράγματι ξεκίνησε με σχετικά καλούς οιωνούς, με τις δύο εκ των τριών εταιρειών της κοινοπραξίας εργολάβων του, «Τοξότης Α.Ε.» και «Ελληνική Υδροκατασκευή Α.Ε.» να ξεκινούν δυναμικά, στα οδικά τμήματα που ανέλαβε η καθεμία τους. Για λόγους άγνωστους, η δεύτερη εξ αυτών απεχώρησε κάποια στιγμή και τελικά το όλο έργο εκτελείτο απ’ την πρώτη εταιρεία.

Επειδή τούτο δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2015 που έληγε το ΕΣΠΑ 2006 - 2013, απεντάχθηκε απ’ αυτό το Δεκέμβριο 2014. Το ποσοστό του έργου που είχε εκτελεστεί ως τότε, ήταν μικρότερο του 15%.

Η επανένταξή του στο νέο ΕΣΠΑ 2014 - 2020 με ποσό 41,50 εκατ. ευρώ, έγινε αρχές του 2016. Οι εργασίες όμως, δεν προχώρησαν όπως ευελπιστούσαμε. Ουσιαστικά για τρία χρόνια (2015-2017) το έργο καρκινοβατούσε.

Ακόμη, αρχές του χρόνου υπογράφηκε η συμπληρωματική σύμβαση 12,80 εκατ. ευρώ που παρέχουν τη δυνατότητα το έργο να ολοκληρωθεί.

Στην προσπάθειά μας ως επιτροπή αγώνα, να διερευνήσουμε το πώς τούτο θα προχωρούσε, επισκεφθήκαμε τον αρμόδιο διευθυντή του Υπουργείου, που μεταξύ πολλών άλλων πανελληνίως, έχει υπό την αρμοδιότητά του και το δρόμο μας. Μας πληροφόρησε, ότι η προσπάθεια της υπηρεσίας ήταν να έχουν υπερκεραστεί ως το τέλος του 2017 τα όποια εμπόδια, ώστε το έργο ξαναξεκινώντας να προχωρήσει χωρίς προβλήματα και εν τέλει να ολοκληρωθεί. Τελικά επέτυχαν τους στόχους τους, εκ των οποίων ως είπε οι βασικοί ήταν δύο:

α) Το θέμα των απαλλοτριώσεων, ώστε οι εργολάβοι να μπορούν να αφοσιωθούν στο έργο τους χωρίς προβλήματα νομικής φύσεως, αντιδράσεις ιδιοκτητών, κ.λπ. και

β) Η συμπληρωματική σύμβαση των 12,8 εκατομμυρίων ευρώ να υπογραφεί. Τούτο, ήταν άκρως απαραίτητο ώστε να καλυφθούν τα όποια σχετικώς απαιτούμενα, αλλά και γίνουν σεβαστά τα έναντι των ΑΠΟΛΙΘΩΜΕΝΩΝ εκ μέρους όλων μας οφειλόμενα. Είναι χαρακτηριστικό να λεχθεί ότι η μελέτη του έργου προέβλεπε την εύρεση μιας δεκάδας απολιθωμάτων, έναντι των περίπου δύο χιλιάδων που ανευρέθηκαν.

Τούτοι, είναι πράγματι κεφαλαιώδους σημασίας στόχοι για την επανεκκίνηση και επί τέλους ολοκλήρωση του έργου μας. Προς τούτο εγγύηση αποτελούν προδήλως, τα κονδύλια του νέου ΕΣΠΑ. Βέβαια, βασική προϋπόθεση είναι η ολοκλήρωση αυτού εντός της ισχύος του προγράμματος.

Είμαστε ήδη αρχές καλοκαιριού 2018 και το έργο ουσιαστικά είναι σταματημένο.

Έχουμε την πείρα, την από το ίδιο το έργο που ενώ θα έπρεπε να τελειώσει ως τέλος του 2015, σήμερα πέντε χρόνια αφ’ ότου άρχισε, εκ διαφόρων προβλημάτων της «Τοξότης Α.Ε.», προχώρησε με ρυθμούς χελώνας μένοντας ανεκτέλεστο ακόμη το ~85 % αυτού.

Προ μηνός, κατά τη σχετική ανάρτηση στη «Διαύγεια», έγινε η υποκατάσταση ουσιαστικά της εταιρείας αυτής, για οικονομικούς κ.α. λόγους, από την «ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε.». Τούτο, μας ανακούφισε αφού η παρουσία της διασφαλίζει τελικά να μη χαθεί το έργο μας, λαμβανομένων υπ’ όψη των δυνατοτήτων και της σχετικής ιστορίας της μεγάλης αυτής εργολαβικής εταιρείας.

Προσπαθώντας να μάθουμε περισσότερα, καλά πληροφορημένες πηγές έλεγαν ότι για να αναλάβει ο νέος εργολάβος πρέπει να επιλυθούν διάφορα γραφειοκρατικά προβλήματα. Ας ελπίσουμε ότι η γραφειοκρατία, τελικά δεν θα φάει την ουσία.

Με τούτα και με κείνα, άραγε υπάρχει ο απαιτούμενος χρόνος να τελειώσει ο «Καλλονής - Σιγρίου» εντός των χρονοδιαγραμμάτων του ΕΣΠΑ 2014 - 2020; Άλλως μένοντας ημιτελής, το τελείωμά του θα πάει στις «Ελληνικές καλένδες». Οψόμεθα!

 

Ο κ. Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.)  είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Μήνες ενενήντα έξη, ολάκεροι!! Απ’ την Άνοιξη του 2010 που ο μοιραίος Γ. Παπανδρέου μας ανακοίνωσε απ’ το Καστελόριζο ότι «κατάφερε» να μας ρίξει στα βράχια των διεθνών τοκογλύφων, του ΔΝΤ και των εταίρων, συμμάχων μας στην Ε.Ε. Χρόνοι οκτώ, δίσεκτοι και πονεμένοι για όλους μας! Για όλο τον Ελληνικό λαό, εκτός για κάποιους που πάντα καταφέρνουν να επωφελούνται στις εθνικές καταστροφές (εθνικοί μειοδότες, μαυραγορίτες, κουκουλοφόροι, κ.α.). Οι βασανιστικοί χρόνοι της μνημονικής κατοχής. Της κατά 25% εσωτερικής υποτίμησης.

Η στα οκτώ αυτά μαρτυρικά χρόνια χαίνουσα πληγή του λαού μας, φαίνεται ότι τον Αύγουστο ίσως αρχίσει να επουλώνεται. Ατυχώς όμως ο πόνος και το δάκρυ για χρόνια ακόμη θα μας συνοδεύουν. Και αυτό, γιατί είναι πολλά τα λεφτά! Ενώ η ωμή πραγματικότητα είναι αυτή, η αντιπολίτευση (αξιωματική, ήσσονα) εγκαλεί την Κυβέρνηση γιατί στα τριάμισι χρόνια διακυβέρνησής της δεν έλυσε το «Γόρδιο δεσμό» του τερατώδους αυτού χρέους,. Αυτόν, που οι ίδιοι «έπλεκαν» μεθοδικά στα 40 χρόνια της μεταπολίτευσης. Εγκαλούν, οι «ες αεί» εγκαλούμενοι!

Οι εκπρόσωποι της του 21ου αιώνα εθνικής τραγωδίας, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Αυτοί, που χρέωσαν τον Ελληνικό Λαό με τόσα δισεκατομμύρια. Εδώ χρέωσαν τα ίδια τους τα κόμματα με ~400 εκατομμύρια Ευρώ, το Λαό θα λυπόντουσαν;

Έχουν δε το θράσος να θέλουν ο Λαός να πάψει να έχει πολιτική μνήμη. Να αποκτήσει μνήμη χρυσόψαρου!

Άραγε, συνειδητοποιούν ότι η μεγέθυνση του ΣΥΡΙΖΑ του 3%, σε κόμμα εξουσίας είναι αποκλειστικά και μόνο δικό τους δημιούργημα; Αν η πολιτεία τους στη 40χρονη περίοδο του κραταιού δικομματισμού και εναλλαγής τους στην εξουσία ήταν χρηστή, θα υπήρχε περιθώριο γιγάντωσης του ΣΥΡΙΖΑ; Αλλά η κακοδιοίκηση, ο νεποτισμός, η σαπίλα, το όζον έλος των σκανδάλων (χρηματιστήριο, Siemens, ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, εξοπλιστικά, Ολυμπιακοί Αγώνες και C4I, τομέας Υγείας, Δημόσια έργα, κ.α.), η παρανομία και ο αμοραλισμός, οδήγησαν στην κοινωνική και τελικά εθνική εξαθλίωση μας.

Η υποκρισία τους δε είναι τόση, που έχουν το θράσος να κατηγορούν την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα ότι δεν μπόρεσε να καθαρίσει αυτή την «κόπρο του Αυγείου» σε χρόνο dt. Ακόμη και θαυματουργή ράβδο να κρατούσε ο Πρωθυπουργός, δεν θα μπορούσε να μετατραπεί σε Μωυσή για να περάσει τον Ελληνικό Λαό στη γη της επαγγελίας του, σκίζοντας στα δύο την Ερυθρά θάλασσα του ιλιγγιώδους χρέους που δημιούργησαν οι εγκαλούντες. Αυτό είναι ανθρωπίνως αδύνατο.

Παρ’ όλα αυτά, ο λαός μας θα περάσει από το της οικονομικής κατοχής καθεστώς μηδενικού βαθμού ελευθερίας, σ’ αυτό των κάποιων βαθμών ελευθερίας την 20η Αυγούστου, ημέρα εξόδου απ’ τα μνημόνια.

Γιατί το χρέος είναι απαιτητό και δεν θα ελευθερωθούμε αν δεν ξεχρεώσουμε. Οι δανειστές μας, σκληροί, αδυσώπητοι, το απαιτούν συνολικά. Έχουμε δε την πείρα, ιστορικά, ότι τα απαιτητά χρέη τελικά πληρώνονται στο ακέραιο. Το χρέος της ήττας μας του 1897 (Ελληνοτουρκικός πόλεμος) το πληρώναμε μέσω ΔΟΕ, μέχρι τη δεκαετία του ‘70.

Μέσα στον πυρετό των διαδικασιών για το κλείσιμο της 4ης αξιολόγησης, του μεσοπρόθεσμου, της ρύθμισης του χρέους, κ.α. για την έξοδο απ’ τα μνημόνια, η αντιπολίτευση (μείζων, ελάσσων) ζητά επίμονα εκλογές.

Έτσι μετά τον Αύγουστο, έχουμε ουσιαστικά προεκλογική περίοδο, ως τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2019.

Είναι δε προφανές ότι η Κυβέρνηση χρησιμοποιώντας τους όποιους βαθμούς ελευθερίας, θα μεγιστοποιήσει τα υπέρ του λαού οφειλόμενα. Γιατί αν γίνουν εκλογές και κυρίως ο νόμος, της κατά 18 % μειώσεως των συντάξεων δεν έχει ακυρωθεί και επίσης τεθεί σε εφαρμογή ο νόμος μειώσεως του αφορολογήτου στα 5.000 Ευρώ, τότε μοιραία το κυβερνόν σήμερα τη χώρα κόμμα, θα πάθει ότι έπαθαν οι αντίπαλοί του το 2014, μετά την επιβολή του ΕΝΦΙΑ. Οι ψηφοφόροι του θα φυλλορροήσουν, επαναφέροντάς το στην ιστορική του βάση.

Θέλω να πιστεύω ότι οι Κυβερνώντες γνωρίζουν καλά το: «προς το τελευταίο εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται».

 

*Ο κ. Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης ( Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Έχω ένα καλό φίλο που τον λέω συνωμοσιολόγο. Κατά καιρούς μου λέει πράγματα που η πολιτική… αφέλειά μου δεν τα δέχεται, γιατί ο ορθός λόγος τα απορρίπτει. Αλλά, πολιτική και ορθός λόγος βρίσκονται σε επίπεδα, ασύμβατα. Ένα θέμα που είχα κατατάξει στη χορεία των θεωριών συνωμοσίας, είναι αυτό της δημιουργίας του Δήμου Τέρατος Λέσβου. Θεωρούσα ότι ο κανόνας που επέβαλε ο μοιραίος Γ. Παπανδρέου δια του «αρχικηπουρού» του Ραγκούση «κάθε νησί κι ένας δήμος» αδιακρίτως μεγέθους, πληθυσμού, κλπ., ήταν μια κυβερνητική αυθαιρεσία εξ ασχετοσύνης και ετσιθελισμού και τίποτα άλλο. Για το φίλο μου αυτόν, ήταν σχέδιο εξυφασμένο από ξένα σκοτεινά κέντρα και αρρωστημένα μυαλά.

Στην περίοδο 2010 - 2014 επιβεβαιώθηκε εμπράκτως το αδιοίκητο (όχι απλά κακοδιοίκητο) του Δήμου Λέσβου και κοινή ήταν η πεποίθηση ότι έπρεπε να σπάσει.

Την επαύριο κυριολεκτικά των εκλογών (6/6/2014), έγραφα στην «Αιολίας λόγος» ΕΜΠΡΟΣ, το άρθρο «Ξεκινάμε για το… 2019!», όπου σημείωνα: « ...η πλειάδα των ενεργών πολιτών του νησιού θα συστρατευθεί μαζί μας, ώστε σε 60 μήνες από τώρα να γίνονται στο νησί μας οι τότε δημοτικές εκλογές, με πέντε, τέσσερις, τρεις, δύο, πάντως ποτέ πια με ένα δήμο!».

Συνεπής σ’ αυτό, παρακολουθώντας τις σχετικές εξελίξεις, και κυρίως τις επ’ αυτού πιρουέτες του Δημάρχου μας Σ. Γαληνού, (υπέρμαχου του σπασίματος του Δήμου, ως βουλευτή της Ν.Δ., το 2010) κάθε τόσο αρθρογραφούσα επ’ αυτών.

Εντωμεταξύ, το εξ Ανατολίας τσουνάμι εισβαλόντων «ξένων», πλημμύριζε τις ακτές μας, ειδικότερα του νησιού μας. Η αντιμετώπιση της όλης κατάστασης, φυσικά έγινε από τον ένα και μοναδικό Δήμο μας. Αποτέλεσμα, να ζούμε σήμερα όλα τα εξ αυτού τραγικά.

Ακόμη αρχές 2016, ολοκληρώθηκαν οι εργασίες μελέτης θεμάτων ΟΤΑ της επί Υπουργού Εσωτερικών Π. Κουρουμπλή συσταθείσης 25μελούς επιτροπής, που στο πόρισμά της, αποκαλύφθηκε η εντολή του Υπουργού να μην ασχοληθούν με το θέμα ΣΠΑΣΙΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΥ(ΩΝ). Αφού λοιπόν συνέταξα τη σχετική ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ, ξεκινήσαμε να συγκεντρώνουμε σ’ αυτή υπογραφές, Τότε ο προαναφερθείς φίλος, απερίφραστα μου είπε, ότι ο κόπος μου είναι μάταιος. «είναι προφανές, το γιατί ήθελαν τη Λέσβο, μ’ ένα Δήμο μονάχα! Φαντάζεσαι να είχε, όπως άλλοι ισοδύναμοι νομοί, 4 - 5 Δήμους; Θα μπορούσαν στο προσφυγικό / μεταναστευτικό, να επιβάλλουν αποφάσεις και «θέλω», με την ευκολία που σήμερα κάνουν;».

Βέβαια, όσο κι αν υπάρχουν κενά στην προσέγγιση αυτή, απ’ το αποτέλεσμα φαίνεται πως τα πράγματα, έτσι είναι.

Οι της παλαιάς πολιτικής τάξεως εκπρόσωποι, οι προ του 2015, προσιδίαζαν στις «προδιαγραφές» της συνωμοσιολογίας αυτής πράγμα που οδήγησε στις τότε εκλογές (2014), με άσπαστο το Δήμο Τέρας.

Σήμερα, με αυτούς της νέας πολιτικής τάξεως, τι γίνεται;

Διερωτώμαι, γιατί το θέμα πορεύεται σχεδόν πανόμοια, αν όχι ίδια.

Απ’ το θέρος του 2016, άρχισα να υποβάλλω στο γραφείο του Πρωθυπουργού επιστολές με τις υπογραφές των εκάστοτε υπογραφόντων συναγωνιστών στη διακήρυξή μας. Ως τον Απρίλιο 2017 είχαμε υποβάλει περί τις 4.000 υπογραφές. Τότε, ευτυχή συγκυρία, σχηματίστηκε η υπό το φίλο π. Δήμαρχο Καλλονής Αρ. Ελευθερίου συντονιστική επιτροπή που μεγιστοποίησε τη συγκέντρωση των υπογραφών στις ~9.000. Τούτες παραδόθηκαν στο Γεν. Γραμματέα του Υπουργείου Κ. Πουλάκη, στη Μυτιλήνη το Μάιο. Τις παρέλαβε, δεσμευόμενος δημόσια ότι το σπάσιμο του Δήμου Λέσβου θα γινόταν εντός του 2017. Εκεί, ατυχώς σταμάτησαν τα πράγματα.

Πάντως το 2017 πέρασε, χωρίς η δέσμευση του Γεν. Γραμματέα να υλοποιηθεί. Μετά ακουγόταν, ότι τάχα θα υλοποιούταν την Άνοιξη, αλλά πάλι τίποτα. Και έρχεται στο πρόσφατο αναπτυξιακό Περιφερειακό συνέδριο Β. Αιγαίου ο αρμόδιος Υπουργός Π. Σκουρλέτης και δηλώνει: «το Φθινόπωρο 2018 η συζήτηση για το σπάσιμο του Δήμου Λέσβου».

Μετά κι απ ’αυτό, η παροιμία «όποιος δε θέλει να ζυμώσει…» τα λέει όλα. Ατυχώς! Τι μέλλει γενέσθαι; Σταυρώνουμε τα χέρια μας και περιμένουμε πάλι να συρθούμε ως «αμνοί επί σφαγή»; Κρίμα η προσπάθειά μας! Κρίμα που οι συστρατευθέντες μαζί μας 9 - 10.000 Λέσβιοι, θα μείνουν με την πικρία της ανεκπλήρωτης θέλησής τους.

Πάντως, αν τελικά οι εκλογές του 2019 γίνουν πάλι με το Δήμο άσπαστο, τότε το σενάριο της συνομωσιολογίας θα αποδειχτεί περίτρανα ότι είναι χειροπιαστή πραγματικότητα.

Οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι του νησιού είναι κυρίως η ελαιοπαραγωγή, η κτηνοτροφία και ο τουρισμός. Έχω ασχοληθεί άλλοτε με τους δύο πρώτους, που διαχρονικά προχώρησαν μόνοι τους, χωρίς καθοδήγηση και προγραμματισμό από την ηγεσία μας με αποτέλεσμα να μη καταστούν ικανοί να ανταποκριθούν στο κάλεσμα των καιρών. Έτσι, η επελθούσα επάρατη παγκοσμιοποίηση τους κλονίζει σε σημείο αποδόμησής τους.
Σήμερα θα περιοριστώ στον τουρισμό.
Στα τελευταία 50 χρόνια που ο τουρισμός στην χώρα αναπτύχθηκε αλματωδώς, άλλα νησιά του Αρχιπελάγους ως Ρόδος, Κως, Κυκλαδονήσια αξιοποίησαν αυτόν στο μέγιστο δυνατό, με αποτελέσματα ευεργετικά που καταδεικνύονται σήμερα με την οικονομική τους ευρωστία και κυρίως την αύξηση, σημαντικά μάλιστα, του πληθυσμού τους.
Στη Λέσβο, τα πράγματα στον τουρισμό υπήρξαν ασυντόνιστα, υποτονικά άκρως αναποτελεσματικά, χωρίς να καταφέρει αυτή να γίνει τουριστικός προορισμός.
Η μη «ευδοκίμηση» του τουρισμού στο νησί μας, συνέτεινε ατυχώς στη φυλλορρόηση του πληθυσμού του.
Ο ως το 2014 κολοβός τουρισμός του, επλήγη έτι περαιτέρω, τραγικά και ανεπανόρθωτα απ’ ότι φαίνεται εκ της «καθόδου των μυρίων», προσφύγων / μεταναστών.
Άνοιξη 2018 και, πολύβουο μελίσσι οι τουρίστες από όλα τα σημεία της γης, περιδιαβαίνουν όλες τις γωνιές της χώρας μας. Λένε οι ειδικοί, ότι φέτος Θεού θέλοντος και νεοσουλτάνου επιτρέποντος θα έχουμε νέο ρεκόρ αφίξεων ξεπερνώντας τα 30.000.000 άτομα.
Μακάρι και για τη Λέσβο, αναλογικά με τον πληθυσμό μας να είχαμε αντίστοιχο μερίδιο. Τότε θα έπρεπε να αναμένουμε γύρω στα 250.000 τουρίστες. Κάτι τέτοιο αποτελούσε όνειρο απραγματοποίητο για τις προ προσφυγικού / μεταναστευτικού προβλήματος περιόδους, που ο αριθμός των τουριστών στο νησί μας ουδέποτε έφθασε τις 100.000.
Από το προσφυγικό / μεταναστευτικό κύμα, ατυχώς, το πλήγμα στον τουρισμό μας υπήρξε, πολύ φοβούμαι μη ανατάξιμο.
Οι αριθμοί σηματοδοτούν την αλήθεια του πράγματος. Το τετράμηνο της τουριστικής περιόδου 2016, δηλαδή τους μήνες Απρίλιο, Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο ήρθαν στη Λέσβο 16.745 τουρίστες. Την αντίστοιχη περίοδο 2015 στο νησί είχαν φθάσει 47.479. Δηλαδή η μείωση των αφίξεων ανήλθε αντίστοιχα σε 64,73%. Λέγεται ότι η μείωση της τουριστικής κίνησης Ευρωπαίων τουριστών προς τη Λέσβο είχε σαν αποτέλεσμα το 2016, να χάσουμε περίπου 55.000 τουρίστες. Το 2017 τα πράγματα δεν άλλαξαν.
Μετά το τσουνάμι εισροής των «ξένων» στο νησί το 2015, την ανθρωπιστική αντιμετώπιση και φιλοξενία τους απ’ όλους μας, την ευλογία μας απ’ τους αρχηγούς της Χριστιανοσύνης (Πάπα, Πατριάρχη), το διεθνή θαυμασμό και τους κάθε λογής διεθνείς επαίνους (ως και υποψηφιότητα για το βραβείο Νομπέλ), το ανατολίτικο παζάρι / συμφωνία 6 δισεκατομ. Ευρώ, ΕΕ - νεοσουλτάνου για την αποτροπή εισόδου «ξένων» στην Ε.Ε / Ελλάδα, την αθέτηση της όποιας συμφωνίας εγκατάστασης «ξένων» στη χώρα τους απ’ τους αλληλέγγυους εταίρους μας του βορρά, σε εμάς τι έμεινε; Η στην πράξη «ρετσινιά» του νησιού υποδοχέα / αποθήκευσης ανθρωπίνων ψυχών και ένα κέντρο υποδοχής (Μόρια).
Όλα τούτα ήταν φυσική απόρροια των ευρωπαϊκών σχετικών συνθηκών, ειδικότερα της από το 2003 «συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ». Διαβλέποντας τις εκ της συνθήκης αυτής τραγικές συνέπειες, όταν η Ελλάδα ήταν προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε. (2014), απευθύνθηκα εγγράφως στους κυβερνητικούς βουλευτές των νησιών του Αιγαίου καθώς το προσφυγικό / μεταναστευτικό πρόβλημα ογκώνονταν ημέρα με την ημέρα, παροτρύνοντας τους να κινητοποιηθούν, ζητώντας απ’ την Κυβέρνηση να διεκδικήσει από την Ε.Ε., την τροποποίηση ή έστω βελτίωση υπέρ ημών της συνθήκης «ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΙΙ». Ατυχώς, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Ουδέν σχετικό έγινε.
Σήμερα μετά την προειδοποίηση του νεοσουλτάνου στους αρχηγούς της ΕΕ πρόσφατα στη Βάρνα, η στρόφιγγα… άνοιξε και ήδη στις 7 - 8.000 χιλιάδες στοιβαγμένους στη Μόρια (έναντι πρόβλεψης ως 4.000) προσετέθησαν άλλοι 2.000 ακόμη νεοεισελθόντες από την Ανατολία.
Επακόλουθα αυτών όλων; Αρνητικά πλείστα όσα. Πρώτο και χειρότερο οι αναρίθμητες έκνομες πράξεις, πράγμα που κάνει τους κατοίκους της Μόριας και της πόλης της Μυτιλήνης να ζουν καθημερινά κάτω από το φόβο επεισοδίων, καυγάδων, κλοπών, καταστροφών, εγκλημάτων, κα. Η παρουσία Μ.Κ.Ο., αλληλέγγυων κ.α. που δρουν στο νησί χωρίς κανένα έλεγχο.
Τα προ ημερών τραγικά γεγονότα της πλατείας Σαπφούς επισφράγισαν τη δεινή κατάσταση που έχει περιέλθει το νησί.
Τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών ο τουρισμός μας να έχει τρωθεί ανεπανόρθωτα, με συνέπεια η οικονομία μας να βρίσκεται σε κατάσταση κατάρρευσης.
Αυτό που συμβαίνει με το απείρου κάλλους νησί μας, είναι η ες αεί καταδίκη του. Τα 50 πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωσή του πληρώνει με υπανάπτυξη, τη σφραγίδα του «κόκκινου νησιού», την εκ της δημοκρατικότητας των κατοίκων του. Την μετά την μεταπολίτευση περίοδο καθηλώνεται σ’ αυτή, όταν ακόμη και τα κονδύλια του ενός δις Ευρώ που δικαιούμασταν από τα τέσσερα ΚΠΣ εκ της αδυναμίας των ταγών μας, ήλθαν λιγότερα των 100 εκατομ. Ευρώ.
Σήμερα τέλος, με τη χαίνουσα πληγή την εκ της ασταμάτητης προσφυγικής πλημμυρίδας, το νησί μας καταδικάζεται στο διηνεκές να είναι μίζερο, υπανάπτυκτο και ερημούμενο από Έλληνες κατοίκους.
Μήπως τελικά αυτός είναι στόχος κάποιων;

Σελίδα 1 από 4
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top