FOLLOW US
Τάκης Ιορδάνης

Τάκης Ιορδάνης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018 17:32

Αριστείδης Γιαπαλής, ο ευπατρίδης

Έγραφα παλιότερα, με αφορμή δράσης υπέρ της γενέτειράς μας συμπατριώτη, που εδώ και σαράντα χρόνια με τιμά με τη φιλία του: «Αριστείδης Γιαπαλής ο Λέσβιος ευπατρίδης». Όμως, ψηλαφίζοντας και ιχνηλατώντας διαχρονικά τη ρότα της ζωής του, τώρα μετά λόγου γνώσεως, λέω: «Αριστείδης Γιαπαλής ο Έλλην ευπατρίδης».

Οι δρόμοι μας με τον Αριστείδη διασταυρώθηκαν, όταν κοινός φίλος με σύστησε «σ’ένα Μολυβιάτη, δόκτορα κι αυτό», το 1977.

Ο φθοροποιός των πάντων χρόνος, στις περιπτώσεις άδολης φιλίας, αντίθετα, είναι δημιουργός και κτήτορας της. Χρόνο με το χρόνο είχα την ευχαρίστηση να αισθάνομαι την παρουσία του Αριστείδη ολοένα και πλησιέστερα μου. Να παρακολουθεί τα βήματά μου, επιβραβεύοντάς με, ή άλλοτε και κριτικάροντάς με για κάτι το μη πρέπον. Φαίνεται δε, ότι το είχα ανάγκη, περίμενα αλλά και ήθελα την κρίση του Αριστείδη, όπως περιμένει από μεγαλύτερο αδερφό του, ο μικρότερός. Είχα τη χαρά να ξέρω ότι θα με κρίνει προσηκόντως.

Παθιασμένος Λέσβιος και Λεσβιολάτρης κι αυτός, συνταυτιζόμαστε στο ότι η Λέσβος θα ξεφύγει απ’ τη στασιμότητα, μιζέρια και ερήμωσή, μόνο με ανάπτυξη. Βλέποντας δε τις όποιες τοποθετήσεις, άρθρα, ενέργειές μου και αποτελέσματα τους, κατατείνοντα σ’ αυτή, πάντοτε με παρότρυνε να δημιουργήσω κάτι το συλλογικό με συμπατριώτες ενεργούς πολίτες που νοιάζονται, ενεργούν κι αυτοί για το κοινό καλό του νησιού, ώστε το εκάστοτε σκοπούμενο, να προκύπτει ως αποτέλεσμα συνισταμένης δράσης. Η όποια διστακτικότητά μου υπερνικήθηκε, όταν οι ανεγκέφαλοι της τότε εξουσίας του Αθηνοκεντρικού βιλαετιού δημιουργούσαν το Δήμο Τέρας Λέσβου (2010). Τότε, στην παρθενική παρέμβαση μας ως Αναπτυξιακός Σύνδεσμος «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ», διακηρύξαμε στεντορεία τη φωνή «ΟΧΙ ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣ ΟΛΗ Η ΛΕΣΒΟΣ». Εκ των βασικών συντελεστών του, ο Αριστείδης.

 Προ δεκαπενθημέρου, με πρόσκλησή του Αν.Υπουργού Αμύνης κ.Δ.Βίτσα δια του Αριστείδη, βρεθήκαμε μαζί με τον άλλο καλό Μηθυμναίο φίλο Στρ.Δουκάκη στην κατάμεστη Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων, παρακολουθούντες την εκδήλωση/παρουσίαση, τού από το Υπουργείο Άμυνας στα Ελληνικά αυτή τη φορά εκδοθέντος βιβλίου «Φόρος Τιμής στην Ελλάδα 1940 -1944 » (Hommage a la Grece 1940-1944 ). Του Γάλλου Φιλέλληνα Roger Milliex, Χρυσή Βίβλο - όπως την αποκαλεί - τιμής και σεβασμού της Γαλλικής διανόησης και όχι μόνο, προς τη μικρή, ηρωική και αειθαλή Ελλάδα. Την εκδήλωση, τίμησαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ.Πρ.Παυλόπουλος, ο Πρόεδρος της Βουλής κ.Ν.Βούτσης, αντιπροσωπείες κομμάτων, πολλοί Υπουργοί, ο Νέστορας της πολιτικής και εμβληματική μορφή της αντίστασης Μανώλης Γλέζος και άλλοι.

Στην ομιλία του, ο κ. Βίτσας τελειώνοντας, ευχαρίστησε τον καθηγητή Αριστ. Γιαπαλή για τη συμβολή του, στο να εκδοθεί το βιβλίο τούτο στα Ελληνικά (πρωτοεκδόθηκε στα Γαλλικά, απ’ το Γαλλικό Ινστιτούτο -1979-).

Ακόμη, στο σ’αυτό, εισαγωγικό σημείωμα του, ο Υπουργός, γράφει : «Με την ευκαιρία αυτή, θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συντελεστές αυτής της προσπάθειας, ιδιαίτερα τον Καθηγητή Αριστείδη Γιαπαλή και τους συνεργάτες του, που όλοι δούλεψαν εθελοντικά για την απόδοση στην Ελληνική γλώσσα του βιβλίου…» .

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στην με ξεχωριστή εμβρίθεια ομιλία του για το Γάλλο Φιλέλληνα Roger Milliex και το ανεπανάληπτο αυτό πόνημα του, αναφέρθηκε ονομαστικά στον Αριστείδη Γιαπαλή, αποκαλώντας τον, φίλο του.

Τι το σημαντικό έκανε το εν λόγω έργο, ώστε στη βιβλιοπαρουσίαση αυτή να υπάρξει μία τέτοια συνάθροιση, της Πολιτειακής και Πολιτικής ηγεσίας, εξηγεί στον πρόλογο του ο ίδιος, ο συγγραφέας : «…Οραματίστηκα λοιπόν τη σύνταξη μιάς Χρυσής Βίβλου αφιερωμένης σε εκείνη την Ελλάδα (του1940-1944), μια συλλογή για να υποβάλλουν τα σέβη τους προς τη χώρα εκείνη θαυμαστές και φίλοι από την Γαλλία τόσο ηγετικές προσωπικότητες της πνευματικής και εθνικής ελιτ όσο και απλοί πατριώτες.»

Ο Αριστείδης, πολιτικός επιστήμων, διδάκτορας της Σορβόννης, επί έτη βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της υπηρεσίας των γραμμάτων, επιστήμης και διανόησης. Τούτο του έχει αναγνωριστεί από τη Γαλλική Δημοκρατία, απονέμοντάς του το μετάλλιο της λεγεώνας της τιμής.

Ακόμη, στη χώρας μας το έργο του αναγνωρίστηκε απ’ την Πανεπιστημιακή κοινότητα, δια του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, ανακηρύσσοντάς τον επίτιμο Διδάκτορα του (2014).

Τέλος, επί έτη διδάσκει στις Σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων.

Την περασμένη Άνοιξη, η Κυπριακή Πολιτεία, δια του Πρέσβεως της στην Αθήνα κ. Κενεβέζου, απέτισε την οφειλομένη τιμή σε «Ελλαδίτες», για τα τραγικά γεγονότα του παναθηναϊκού συλλαλητηρίου (9/5/1956), - εξήντα ένα χρόνια μετά) - προς αποτροπή της εκτέλεσης απ’ τους Άγγλους αποικιοκράτες, των Κυπρίων ηρώων της ΕΝΩΣΗΣ, Καραολή και Δημητρίου. Κατ’ αυτό, ατυχώς υπήρξαν δεκάδες τραυματίες και το χειρότερο, τέσσερις νεκροί.

Μεταξύ των τραυματιών ήταν και ο Αριστ. Γιαπαλής, φοιτητής τότε.

Τιμητικές πλακέτες εδόθησαν, μέσα σε κλίμα ιδιαίτερης συγκίνησης, σε συγγενείς των θυσιασθέντων. Επίσης πλακέτα, εδόθη στο φίλο Αριστείδη, απ’ τον ίδιο τον Κύπριο Πρέσβη, «ως εκπρόσωπο όλων αυτών που συνελήφθησαν αλλά και τραυματίστηκαν στα γεγονότα της 9ης Μαΐου 1956», όπως είπε.

Ο Αριστείδης πλέον των μεγάλων, θιασώτης του Καβαφικού πνεύματος, κάνει πράξη οπότε πρέπει το ανεπανάληπτο «…και εις μικρόν γενναίοι», του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή μας. Έτσι, με πυξίδα του το «…πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε» ως συνεχίζει η Καβαφική ρήση, προσφέρει όπως και όπου μπορεί, πρωτίστως δε στη γενέτειρά μας. Γνωρίζω αρκετά. Ξέροντας όμως τη σεμνότητα του φίλου μου, δεν προχωρώ περαιτέρω.

Κλείνοντας, λέω ότι τόποι που στα δρώμενα των γραμμάτων, επιστήμης και διανόησης, διαθέτουν άξιους «πρεσβευτές», τιμώνται ξεχωριστά. Η Αιολίδα γη, η γενέτειρά μας, μήτρα εκκόλαψης διανοητών, διαθέτοντας τον Αριστείδη Γιαπαλή, ασφαλώς και τιμάται κατά πώς της πρέπει και της ανήκει.

 

Πέρυσι το καλοκαίρι, πήγαμε με τη σύζυγό μου στα Λάψαρνα, στην κούλα μας να μαζέψουμε τ’ αμύγδαλα. Ήταν η πρώτη φορά από χρόνια που έμεινα εκεί τρεις-τέσσερις ώρες. Ώρες ατέλειωτης ησυχίας. Λαλιά ανθρώπου, ζώων φωνή, ακόμη και πουλιών τιτίβισμα ή κελάηδισμα δεν ακουγόταν. Ανατριχιαστική ηρεμία. Αισθανθήκαμε για τα καλά τι πάει να πει ερημιά. Το μόνο που ακουγόταν στο βάθος ήταν ένα μακρόσυρτο σσσς κάθε φορά που το κύμα της φουσκοθαλασσιάς του αυγουστιάτικου μελτεμιού έσπαγε κάτω, στην αμμουδιά. Ερήμωσης, τυπική εικόνα!

Οπότε πάω στο γενέθλιό μου τόπο, προβάλλουν ατυχώς μπροστά μου ολοένα εμφανέστερα και αγριότερα τα σημάδια της ερήμωσής του. Κυρίως στις εξοχές. Αλλά και στο χωριό τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Αναπόφευκτα ένα αίσθημα βαθιάς θλίψης με καταπλακώνει. Βλέπω ανθρώπων κόπους, ιδρώτα και θυσίες να τις ισοπεδώνει ο φθοροποιός χρόνος, αφήνοντας αμείλικτος τα καταστροφικά του σημάδια.

Στα Λάψαρνα, εκεί που παλιά περίσσευαν φωνές παιδιών, γέλια κοπελούδων, γρίνιες και καβγάδες, κλάματα βρεφών, των νέων η αψάδα, η χαρά, το τραγούδι, γενικά η ζωή, τώρα περισσεύει η απόλυτη σιωπή. Απ’ τις κούλες και τα ντάμια, που κάποτε ήταν πολύβουες κυψέλες ζωής, σήμερα «αναδύεται» νεκρική σιγή. Σχεδόν όλα αυτά τα κτίσματα έγιναν πια άμορφες χοβόλες πετρών, παλιοσάνιδων και μπάζων.

Στα άλλοτε αγροτόσπιτα με δίπλα το φούρνο τους, στο ένα μετά το άλλο, οι μισογκρεμισμένοι τοίχοι, οι ξεχαρβαλωμένες κεραμοσκεπές και πορτοπαράθυρα τελικά σωριάζονται όλα σε μια άμορφη μάζα. Η συνεχώς χειροτερεύουσα αυτή εικόνα μού προκαλεί οδύνη ψυχής, δένοντάς μου το στομάχι «κόμπο».

Εκεί που κάποτε ήταν το αλώνι, όπου κάθε καλοκαίρι αλωνίζονταν οι σιταρο-κριθαρο-θημωνιές και μετριόταν ο κόπος της χρονιάς της φαμίλιας, τώρα «ευδοκιμούν» αστιβιές, βάτα, μάραθα, κ.ά. Εκεί που κάποτε το κελαριστό μικρορύακο πότιζε μπαξέδες, ζωοδότες ανθρώπων, τώρα ρουμάνια, αλυγαριές, κ.ά., έχουν καπλαντίσει τον τόπο. Εκεί που κάποτε απ’ του αυγερινού το φεγγοβόλημα και τη συνοδιά του κλεφτοφάναρου τα καπνοχώραφα έπαιρναν ζωή ή στα σπαρμένα, μες στη κάψα του καλοκαιριού το δρεπάνι και ο θεριστής γίνονταν ένα παλεύοντας για το ψωμί της χρονιάς, σήμερα άνθρωπου ανάσα δεν βγαίνει. Εκεί που κάποτε, γενικά, μοχθούσαν και ζούσαν άνθρωποι, σήμερα επικρατεί «άκρα του τάφου σιωπή».

Σημάδι αδιάψευστο της ερήμωσης των εξοχών μας είναι η εξαφάνιση των μονοπατιών. Εκεί που άλλοτε «κόβοντας δρόμο» περνούσαν καθημερινά άνθρωποι, σήμερα αγριόχορτα και θάμνοι τα έφραξαν, εξαφανίζοντάς τα. Ακόμη εκεί που άλλοτε κάθε σπιθαμή γης καλλιεργούταν ακόμη και με τον κασμά, σήμερα μένει ακαλλιέργητη ή πλημμελώς καλλιεργείται και τα κάθε λογής χόρτα έχουν «πνίξει» στην κυριολεξία τις εξοχές. Έτσι φυσικά ελλοχεύει μεγάλος κίνδυνος πυρκαγιάς κι αν κάποτε ξεσπάσει, αλίμονο, θα ξεκινήσει απ’ του γιαλού το κύμα και θα φθάσει ως ψηλά στα κορφοβούνια, αφήνοντας αποκαΐδια.

Τούτα όλα τα στενόκαρδα ατυχώς δεν συμβαίνουν μόνο στα Λάψαρνα ή άλλες εξοχές της Άντισσας. Το ίδιο συμβαίνει στις εξοχές του Σκαλοχωρίου, Σιγρίου, Μανταμάδου, Πολιχνίτου, κ.ά. Παντού ατυχώς, στις λεσβιακές εξοχές.

Μέσα στα χωριά, τα πράγματα μεγεθύνονται απ’ την ίδια την πραγματικότητα. Ακόμη και στους κεντρικούς δρόμους, σειρές σπιτιών μένουν κλειστά, ακατοίκητα. Στα απόμερα, ακόμη χειρότερα. Σε κάθε σπίτι που ο τελευταίος ένοικος του, φεύγει απ’ τη ζωή, μπαίνει λουκέτο και λάμπα πια δεν ξανανάβει.

Όλα αυτά τα στενάχωρα, ξεκίνησαν αφότου «άνοιξαν οι σκάλες» όπως έλεγαν οι παλιοί και άρχισε το φευγιό των νέων για τις υπερπόντιες νέες πατρίδες (Αυστραλία, Καναδά, κ.ά.) ή στις εξ αστυφιλίας νέες εστίες, κυρίως Αθήνα αλλά και Μυτιλήνη. Έτσι άδειασε η ύπαιθρός μας.

Οι αριθμοί, που λένε πάντα την αλήθεια, μαρτυρούν την «κατηφόρα» του πληθυσμού μας. Από 126.924 άτομα (απογραφή 1951) συρρικνώθηκε στα 85.410 (εξ ων πάνω από 5.000 αλλοδαποί) στην του 2011. Δηλ. μέσα σε 60 χρόνια, το νησί έχασε περισσότερο του1/3 του γηγενούς πληθυσμού του, όταν αντίστοιχα ο πληθυσμός της πρωτεύουσας έμεινε σταθερός (~35.000 άτομα). Τούτο σημαίνει ότι τα χωριά μας έχασαν 40.000-45.000 νέους, κατά βάση αγροτόπαιδες. Μοιραία όλα αυτά δημιουργούν θλίψη για την κατάντια της λεσβιακής υπαίθρου.

Επειδή τίποτε δεν είναι τυχαίο, αναζητώντας τη ρίζα του κακού, εύκολα βρίσκεις ότι τούτο ξεκινά από τον σχεδιασμό και προγραμματισμό της εξουσίας (ντόπιας, κυρίως της κεντρικής). Την περίοδο μετά το πόλεμο (παγκόσμιο, εμφύλιο) δεν μπόρεσε η εξουσία, οι τότε διοικούντες/κυβερνώντες να δημιουργήσουν συνθήκες παραμονής των νέων στις εστίες τους. Δεν δημιούργησαν τις απαιτούμενες υποδομές που θα στήριζαν την ιδιωτική πρωτοβουλία για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Στη Λέσβο δεν έγινε ό,τι στη Δωδεκάνησο, στις Κυκλάδες που στην ίδια περίοδο όχι μόνο κράτησαν, αλλά και αύξησαν τον πληθυσμό τους.

Αλλά τι να περιμένεις, νοιάστηκε στα αλήθεια κανείς για τη Λέσβο από την απελευθέρωσή μας το 1912 ως τώρα για να γίνουν τα απαιτούμενα, λιμάνια, δρόμοι, εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος, διεθνές αεροδρόμιο, φράγματα, κ.λπ.; Ας είναι καλά όλοι οι κατά καιρούς εκλεγμένοι, δήμαρχοι, νομάρχες, κυρίως οι βουλευτές μας που δεν διεκδίκησαν και δεν επέβαλαν στο Αθηνοκεντρικό δοβλέτι, έναν ολόκληρο αιώνα να κάνει όλα αυτά που όφειλε στη Λέσβο. Αποτέλεσμα τελικό; Εγκατάλειψη, μιζέρια και ερήμωση.

Αν τέλος, συνυπολογιστούν η υπογεννητικότητα και η αυξανόμενη φυσική «φυγή» το μέλλον του νησιού μας προβάλλει δυσοίωνο και ζοφερό. Η επάνοδος νέων στα χωριά μας φαντάζει πια «όνειρο θερινής νυκτός». Τι μέλλει γενέσθαι; Φοβούμαι, πως απάντηση μπορούν να δώσουν μόνο… «κασσάνδρειες προβλέψεις»!

 

 * Ο Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «Πιττακός ο Μυτιληναίος», πρώην διευθύνων σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, πρώην πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Παραμονές Χριστουγέννων του 1980 έφυγε απ’ τη ζωή ο αλησμόνητος πατέρας μου. Ο άνθρωπος που μου έδωσε «το ζην» αλλά και «το ευ ζην».

Αν συνηθιζόταν και τότε γιος να βγάζει επικήδειο στον πατέρα, θα τον κατευόδωνα λέγοντάς του λίγα λόγια, κυρίως για να του εκφράσω ευγνωμοσύνη που θυσιάστηκε και για μένα. Ακόμη, να καταδείξω ότι υπήρξε «καλός κ’ αγαθός» στην οικογένειά του, άμεση και ευρύτερη, και στην κοινωνία. Ελπίζω ότι τη στο γεννήτορά μου παρούσα αφιέρωση μού επιτρέπουν οι αναγνώστες μου.

Συχνά αναφερόταν στο θέμα που του σημάδεψε τη ζωή. Θυμούμαι ότι βούρκωνε μεταφέροντάς μου το διάλογο του δασκάλου του με τον πατέρα του: «Παναγιώτη, να στείλεις το Χαράλαμπό στα γράμματα. Μην τον αδικήσεις. Είναι άριστος. Θα είναι κρίμα...». «Δάσκαλε, τι μου λες! Περιμένω πώς και πώς να ξεσκολίσει να έρθει κοντά μου, που είναι παιδί με κατανόηση και συνεννοούμαι μαζί του. Ακόμα, φαμελιάρης, φτωχός άνθρωπος, με τι λεφτά να τον στείλω στο Γυμνάσιο, στη Μυτιλήνη;!!. Δυο μέρες δρόμο! Νάταν κοντά…». Έτσι, έχασε ο Χαράλαμπος (ο προσωπικά αδικαίωτος, αγρότης των Λαψάρνων) το όποιο όνειρο για γράμματα. Και ακολούθησε τον πατέρα του με υπακοή και αγάπη, ξεκουράζοντάς τον παντοιοτρόπως στις αγροτικές δουλειές. Πέρασαν τα χρόνια, τέλειωσε το στρατιωτικό και γύρισε στο χωριό. Δυστυχώς, σε λίγο, ο πατέρας του «έφυγε» ξαφνικά από καρδιά. Τραγωδία για όλη τη φαμίλια. Για εκείνον μεγαλύτερη, αφού έγινε μονομιάς προστάτης χήρας, μάνας και πέντε αδελφών (ο μεγαλύτερος του αδερφός μετανάστευσε για Βραζιλία). Και ήταν μόλις 22 χρονών! Προστάτης δύο κοριτσιών και τριών αγοριών (δίδυμα δεκάχρονα, η μικρή κι ο μικρότερος).

Άνθρωπος της προόδου, προσπαθούσε για το καλό όλων. Μέλημά του να μην τσαλακωθεί η αξιοπρέπεια της φαμίλιας. Τη μεγάλη, της παντρειάς πια, αφού της ολοκλήρωσαν το σπίτι (το ίδιο και της μικρής) πάντρεψε με έμπορο του χωριού. Τα δύο μεγαλύτερα απ’ τα αδέρφια τα τέχνεψε. Το έναν στη Μυτιλήνη, σε δουλειά με μέλλον, τεχνίτη αυτοκινήτων. Το μεσαίο, ράφτη. Ο μόνος που έμεινε κοντά του στην εξοχή ήταν ο πιο μικρός! Αφού τακτοποίησε τα της φαμίλιας, παντρεύτηκε την ομορφοκοπελιά με την οποία αγαπιόντουσαν, την Ελπινίκη, την αλησμόνητη μάνα μου, μεσούσης της Γερμανοκατοχής. Εποχές σκληρές, στερημένες, δύσκολες. Η δουλειά έγινε αυτοσκοπός τους και ρίχτηκαν με τα μούτρα σ’ αυτή. Ήταν νιοι, είχαν συνεννόηση, ήταν ευτυχισμένοι. Η ευτυχία τους ολοκληρώθηκε με τη γέννηση του πρωτογιού τους, του γράφοντος το παρόν. Και για τους δυο, ο ήλιος έβγαινε και έδυε στο μουτράκι του γιου τους. Η γέννηση του δευτερότοκού τους όμως ισοπέδωσε την ευτυχία τους, αφού γεννήθηκε ο Γιώργος της σιωπής, κωφάλαλος. Τώρα ο τάλας Χαράλαμπος, πλέον των άλλων, είχε να αντιμετωπίσει και το ασταμάτητο κλάμα της δύσμοιρης Ελπινίκης (ουδέποτε συμβιβάσθηκε πως γέννησε παιδί κωφάλαλο). Αυτό τον καταρράκωνε, όμως και τον ατσάλωνε, δείχνοντάς του το δρόμο του καθήκοντος και της φυγής προς τα μπροστά. Τότε που η φυγή των ανθρώπων της σειράς του ήταν συρμός, μεταναστεύοντας στην Αυστραλία, Καναδά, κ.ά., για το Χαράλαμπο η δική του φυγή ήταν η δουλειά στα Λάψαρνα. Με το καλό κουμάντο αλλά και άριστη συνεννόηση με τη γυναίκα του στόχεψαν να κάνουν περιουσία. Για να ζήσουν οι ίδιοι, να σπουδάσουν τον μεγάλο που του άρεσε το σχολειό, κυρίως δε να αφήσουν στο Γιώργο, λόγω της αναπηρίας του για να ζήσει άνετα. Τον μεγάλο, μόνιμα καθοδηγούσε, προς τις σπουδές. «Γράμματα, Τάκη, γράμματα!» ήταν η μόνιμη επωδός του. Και συμπλήρωνε, «θ’ ανοίξουν τα μάτια σου, θα πλατύνει το μυαλό σου, θα ’χεις άποψη και φωνή, κι όλα αυτά επειδή θα αποκτήσεις γνώσεις, μόρφωση».

Πολλή δουλειά σε πολλές δραστηριότητες. Έγινε αμπελουργός, μελισσοκόμος, ακόμη κατέβασε από μακριά νερό στο υποστατικό μας, για λαχανόκηπο -ευλογία τότε μεγάλη. Αγόρασε καμπίσια χωράφια, όπου «ζευγάδες» καλλιεργούσαν μισακά, καπνό. Ακόμη, αγόρασε ολάκερο πλάι, παρθένο, γεμάτο ρουμάνια, ασπαρτιές, κ.ά. και το μετέτρεψε σε ελαιώνα 300 δέντρων. Δέκα χρόνια ξερουμάνιαζε, όργωνε, φύτευε αγριλιές, μπόλιαζε, έσκαβε, πότιζε, κ.λπ. Για το πότισμα τους φόρτωσε/ξεφόρτωσε απ’ το ζώο κοντά τρις χιλιάδες μπετόνια νερό!

Μ’ αυτά που είχαν και τα με πολλές δυσκολίες και βάσανα αγορασθέντα, δημιούργησαν περιουσία ικανή να ζήσει τότε όχι μία, αλλά δύο και παραπάνω οικογένειες. Μετόχι ήταν το σπίτι μας. Έτσι κάποιοι έλεγαν, ο Χαράλαμπος βρήκε τον Καναδά του, στα Λάψαρνα. Τούτα όλα τον ανέβασαν και κοινωνικά, από απλό γεωργό σε γεωργοκτηματία (σε παραστατικό που τον αφορούσε, σχετικά έγραφε ο Κοινοτάρχης). Έτσι, έχοντας πια τα οικονομικά έστειλε το Γιώργο στη σχολή κωφαλάλων (Αθήνα) όπου έμαθε γράμματα και τέχνη (μαραγκός) και στήριξε όσο χρειάστηκε   τον γράφοντα το παρόν στο να σπουδάσει.

«Η δουλειά θέλει ρέγουλα», έλεγε. Η δουλειά, από αυγή σε νύχτα, στην περίοδο της κάθε επιμέρους αγροτικής εργασίας ήταν ο κανόνας. Τα χόμπι, μετά. Έτσι τα κατάφερνε όλα. Τελείωνε τις ασχολίες του άρτια, αλλά και τα χόμπι του (άριστος κυνηγός, εξίσου ερασιτέχνης ψαράς) ικανοποιούσε.

Και όταν πια είδε τα παιδιά του τακτοποιημένα και έπιασε εγγόνια, μόλις είχε συνταξιοδοτηθεί «έφυγε», χωρίς να γευθεί, τους καρπούς των κόπων του.

Στο γεννήτορά μου, που κυρίως οφείλω ό,τι επέτυχα στη ζωή (ασφαλώς και στην αξέχαστη μητέρα μου), ας αποτελέσει το παρόν μνημόσυνο, τώρα που στις 23 του Δεκέμβρη συμπληρώθηκαν 37 χρόνια απ’ το θάνατό του.

 

* Ο Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «Πιττακός ο Μυτιληναίος», πρώην διευθύνων σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, πρώην πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017 13:33

Ζητείται η δεύτερη γενιά…

Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, κατά τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στην Αγγλία, στους «Times» του Λονδίνου, που είχαν ένα αφιέρωμα για την Ελλάδα, μεταξύ άλλων διάβασα ένα αξιόλογο άρθρο για το γιατί η Αθήνα, μια μεγαλούπολη πια τότε, είχε ιδιαίτερα χαμηλή εγκληματικότητα σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις του μεγέθους της. Ως αιτία της μεγέθυνσής της αναφερόταν η μετά το Β΄ Παγκόσμιο αστυφιλία, τότε που η επαρχία μαστιζόταν από ανεργία, κοινωνικοπολιτικές ανασφάλειες και άλλα προβλήματα, κάτοικοι της επαρχίας μαζικά συνέρρεαν στην πρωτεύουσα για επιβίωση και εξεύρεση δουλειάς. Στα έργα, της εκ των πολεμικών καταστροφών ανοικοδόμησής της, ως και εκείνα της επέκτασης του οικιστικού της ιστού. Επίσης, στη βιοτεχνία/βιομηχανία, που δειλά-δειλά αναπτυσσόταν. Αναλυόταν περαιτέρω ότι οι περισσότεροι των ερχομένων στην πρωτεύουσα ήταν εκ των ηττημένων του εμφυλίου, που κατατρέχονταν πολλαπλώς στην επαρχία και έβρισκαν απάγκιο στη μεγαλούπολη.

Η απάντηση τέλος στο επίμαχο θέμα ήταν ότι όλοι αυτοί που χάνονταν στην ανωνυμία του χωνευτηρίου «Αθήνα» ήταν πρώτης γενιάς εσωτερικοί μετανάστες, δεμένοι με στενούς δεσμούς με τη γενέτειρά τους. Τα οποιαδήποτε νέα τους, καλά ή κακά, έφθαναν εκεί. Τούτο αποτελούσε φράγμα αναστολής του καθενός που προσπαθούσε να αποφεύγει το οτιδήποτε ανήθικο ή παραβατικό. Αυτό, στο «τι θα ακουστεί στο χωριό» ή στο «να μη ντροπιαστεί πατέρας, μάνα, κ.ά.» κ.λπ. Συμπερασματικά, οι δεσμοί της πρώτης γενιάς «επαρχιωτοαθηναίων» με τη γενέτειρά τους απέτρεπαν την αύξηση της εγκληματικότητας.

Σήμερα που οι εκπρόσωποι της πρώτης γενιάς έχουν ουσιαστικά εκλείψει, οι δεσμοί της δεύτερης και περισσότερο της τρίτης γενιάς έχουν χαλαρώσει ή και διαρραγεί τελείως. Αυτοί οι ίδιοι δεσμοί που απέτρεπαν τα αρνητικά επιδρούσαν και ιδιαίτερα θετικά. Συγκεκριμένα, οδηγούσαν τους συντοπίτες να συναντώνται σε καθορισμένα αθηναϊκά στέκια, ώστε να μαθαίνουν νέα απ’ το χωριό, ανταλλάσουν πληροφορίες, συνεργάζονται σε δουλειές, κ.λπ. Τέλος, έτσι δημιουργούταν η ανάγκη το ασύντακτο κατά τα πιο πάνω να μετατραπεί σε κάτι το συντεταγμένο, που θα αποτελούσε σημείο αναφοράς τους. Αποτέλεσμα, η ίδρυση των συντοπίτικων παροικιακών συλλόγων. Τούτο αρχίζει μετά τον εμφύλιο και ολοκληρώνεται τέλη δεκαετίας ’70. Σχεδόν κάθε χωριό είχε το δικό του Σύλλογο. Λέω δε για το νησί μας τούτο μετά λόγου γνώσεως ως πρόεδρος των Αντισσαίων της Αθήνας, τέλη του’70 αλλά και μέλος του ΔΣ της ΟΛΣΑ μέσα του’90. Οι σκοποί της ιδρύσεώς τους, πέραν της δημιουργίας επαφών και σύσφιγξης των σχέσεων των συγχωριανών, του συνεορτασμού διαφόρων γεγονότων, γιορτών, οργάνωσης εκδηλώσεων, ομιλιών, κ.ά., είχαν έναν βασικό σκοπό που περιλαμβανόταν στα καταστατικά όλων τους. Να κρατούν δεσμούς με τη γενέτειρά τους και να της προσφέρουν την οποιαδήποτε εντός των δυνατοτήτων τους βοήθεια. Υλική, ηθική, επίλυσης προβλημάτων που λύονταν μόνο στο κλεινόν άστυ τόσο του χωριού όσο και συγχωριανών τους. Οι Σύλλογοι αυτοί μαζικοποιούνταν με πολύμορφες πολιτιστικές δραστηριότητες. Γνώρισαν δε ιδιαίτερη άνθιση στην περίοδο ’70-2000.

Σ’ αυτή, μέλη τους συνολικά ήταν οι της πρώτης γενιάς εσωτερικοί μετανάστες. Στο Σύλλογο έφερναν και τα παιδιά τους στις διάφορες εκδηλώσεις, τα οποία έτσι γινόντουσαν κοινωνοί των σχετικών με τα χωριά της καταγωγής των γονιών τους. Αναμφίβολα, τα παιδιά έκαναν αλληλογνωριμίες και φιλίες, αλλά η σύνδεση μεταξύ τους όπως και με το Σύλλογο δεν ήταν τόσο ισχυρή όσο αυτή των γονιών τους. Τα χρόνια πέρασαν. Οι σκαπανείς της ιδρύσεως και δη της διοικήσεώς τους απομακρύνθηκαν από την ενεργό δράση ή το χειρότερο και έφυγαν απ’ τη ζωή. Τώρα πια που κατά τεκμήριο τους συλλόγους αυτούς πρέπει να πλαισιώνουν και πολύ περισσότερο να διοικούν οι της δεύτερης γενιάς, τα πράγματα δεν είναι και ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Τούτο φαίνεται άμεσα στις διάφορες εκδηλώσεις, όταν ηλικιωμένοι γεμίζουν τις αίθουσες, ως το βλέπει κανείς απ’ τα «μπαμπακιασμένα» κεφάλια τους, ενώ νέοι ατυχώς είναι ελάχιστοι.

Το πράγμα γίνεται πολύ χειρότερο στα της διοίκησης. Υπάρχει απροθυμία νέων να εμπλακούν. Η πλαισίωση των ψηφοδελτίων με νέους πολλές φορές γίνεται με «στράτευση». Συνήθως εκλέγονται στο ΔΣ, αλλά η παραμονή τους σ’ αυτό είναι προσωρινή, αφού μετά τη λήξη της πρώτης θητείας δεν επανέρχονται. Δηλαδή η δεύτερη γενιά που θα έπρεπε να έχει ήδη αναλάβει τη διοίκηση των συλλόγων, με την καθοδήγηση των παλαιοτέρων, είναι απρόθυμη έως αδιάφορη. Μια φορά παρότρυνα το γιο μου να ασχοληθεί με το Σύλλογο. Η απάντησή του ήταν τέτοια που δεν μου άφησε περιθώρια επιμονής. Μου απήντησε πως, πέραν του Λέσβιος, όντας Κρητικός από μητέρα και μεγαλωμένος στην Αθήνα, τα βιώματά του είναι τελείως διαφορετικά απ’ τα δικά μου. Ακόμα ότι οι δεσμοί του με την Άντισσα ως και το χωριό της μητέρας του φυσικά είναι πολύ μικροί συγκριτικά με τους δικούς μας, των γονιών του. Μιλώντας και παροτρύνοντας πολλά παιδιά (δεύτερη γενιά) να ασχοληθούν με τα των συλλόγων τους, οι απαντήσεις τους ήταν σχεδόν οι ίδιες με αυτή του γιου μου.

Πριν κλείσω, θα ήθελα να πω ότι, όπως όλοι οι κανόνες έχουν τις εξαιρέσεις τους που τους ισχυροποιούν, έτσι και στην παρούσα περίπτωση η εξαίρεση λέγεται Σύλλογος Μεσοτοπιτών η «Αναγέννηση». Οι καλοί μου φίλοι, οι Μεσοτοπίτες είναι αξιοθαύμαστοι και αξιέπαινοι πώς τα καταφέρνουν. Πάντως εκεί βλέπεις διαστρωμάτωση ηλικιών στη διοίκηση του Συλλόγου, όπως και στα δρώμενά του. Θέλω να πιστεύω ότι, αν οι άλλοι σύλλογοί μας αντιγράψουν το παράδειγμά τους, θα μακροημερεύσουν σε δεύτερη και γιατί όχι ακόμη και σε τρίτη γενεά.

 

* Ο κ. Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «Πιττακός ο Μυτιληναίος», τ. διευθύνων σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Αυτές τις μέρες το «Εμπρός» έγραψε: «Η αυθαιρεσία προσβάλλει τη μνήμη του», αναφερόμενο στον Αντισσαίο ήρωα Αριστείδη Φ. Μαραγκό. Βεβαίως αυτό που δεν ήξερε ο συντάκτης του άρθρου, ήταν ότι η σχετική προσβολή, έχει πια μετατραπεί σε ασέβεια. Παραθέτω τα σχετικώς γενόμενα:

Είναι γνωστή η παροιμιώδης φάση του μεγάλου Σεφέρη «όπου κι αν ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει». Σκέφτομαι πως το μεγάλο διαμέτρημα του, το εκ του βραβείου Νόμπελ στην ποίησή του, θα δικαιολογούσε την ελευθεριότητα γι’ αυτή την αφοριστική φράση του. Τηρουμένων των αναλογιών, η ταπεινότητά μου, τολμά να πει «η Άντισσα, με πληγώνει». Θα μείνω, μεταξύ άλλων, στην τελευταία διαπίστωσή μου, κατά τον πρόσφατο πηγαιμό στη γενέτειρα. Διαπίστωσα ότι κάποια βέβηλα χέρια, θέλησαν να οδηγήσουν και πάλι τον ήρωα αυτό, της Εθνικής Αντίστασης, στην ιστορική αφάνεια, εκεί όπου και ήταν για 66 ολόκληρα χρόνια.

Τον αείμνηστο Αριστείδη Φ. Μαραγκό, που ως μη όφειλε, με το αίμα του πότισε κι αυτός το δενδρί της λευτεριάς, στην αποφράδα περίοδο της Γερμανοκατοχής. Η εθνική του δράση (κατά το αρχηγείο της ΕΛΑΣ, γιατί ήταν χωροφύλακας) τον οδήγησε στο να τυφεκιστεί μαζί με άλλους ήρωες, στο άνθος των 26 χρόνων του απ’ τα ανθρωπόμορφα τέρατα της Βέρμαχτ. Τσαμάκια, Μάης 1942.

Οδηγείται δε και πάλι στην ιστορική αφάνεια, γιατί αποκαθήλωσαν και τη δεύτερη πλάκα που έγραφε «ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΡΩΑ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ Φ. ΜΑΡΑΓΚΟΥ».

Αν ήξερα ότι οι εκ μέρους μου προσπάθειες από το 1984 -όταν αναγνωρίσθηκε η Εθνική Αντίσταση- το να βγει ο ήρωας μας, το αγροτόπαιδο αυτό των Λαψάρνων, από την ιστορική αφάνεια, θα ήταν στην κυριολεξία μια μετά θάνατον οδύσσεια του με τραγική κατάληξη τα προαναφερθέντα, θα απέφευγα οτιδήποτε σχετικά. Αντίθετα, θα είχα αφήσει το δύσμοιρο αυτό παλικάρι στον αιώνιο του ύπνο και στην άχλη της λησμονιάς.

Όμως ο σπαραγμός της χαροκαμένης μάνας του, θειά Ευριδίκης, όταν μικρό παιδί κάθε χρόνο στις μέρες του, της πήγαινα τα υλικά των κολλύβων του (προσφορά των γονιών μου), που ανεξίτηλα μένει καταγεγραμμένος στο πίσω μέρος του μυαλού μου, με δέσμευσε ηθικά.

Αφορμή τέλος, μου έδωσε η αδερφή του, Ρηνιώ, όταν (τέλη του ΄70), μου «απήγγειλε» μέσα σε αναφιλητά το γράμμα του παλικαριού, που έγραψε λίγα λεπτά πριν εκτελεστεί και που εκείνη είχε αποστηθίσει.

Το γράμμα αυτό, το πρωτοδημοσίευσα στην εφημερίδα «Άντισσα» το 1984, εισηγούμενος παράλληλα να μετονομαστεί η «Πλατεία Πέρα» (όπου το πατρικό του) σε «Πλατεία ήρωα Αριστείδη Φ. Μαραγκού». Τούτο, μαζί με τις λεπτομέρειες της εκτέλεσης του, περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Γ. Γαλέτσα «Στο σημάδι…».

Εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια αγώνων χρειάστηκαν, για να δικαιώσω τη θυσία του ήρωα, το ολοφυρμό της μάνας του και τον κλαυθμό της αδερφής του.

Το 2007, όταν το Δ.Σ. του π. Δήμου Ερεσού-Αντίσσης με ομόφωνη απόφαση του υιοθέτησε την πρότασή μου.

Όμως, αυτή την εξόφληση του ηθικού χρέους όλων των Αντισσαίων, φαίνεται ότι κάποιοι δεν την έστερξαν.

Έκαναν έτσι, ό,τι μπορούσαν, να μην υπάρχει πια γραμμένο στην πλατεία το όνομα του ήρωα μας, μετά την αποκαθήλωση και της δεύτερης του πλάκας. Χρονολογικά τα γεγονότα έχουν ως ακολουθεί:

- 2008, Αύγουστος. Εντοίχιση δύο πλακών που έγραφαν «Πλατεία ΗΡΩΑ ΑΡΙΣΤ. Φ. ΜΑΡΑΓΚΟΥ» και αποκαλυπτήριά τους σε επίσημη τελετή από τον τότε δήμαρχο Σ. Καρδαρά, παρουσία των αρχών και κόσμου.

- 2008, Φθινόπωρο. Αφαίρεση της μίας εκ των δύο πλακών, αυτής στην πρόσοψη της δεξαμενής δημόσιας βρύσης.

- 2010, Φθινόπωρο. Όταν τελείωνε το έργο ύδρευση - αποχέτευση Αντίσσης και πλακοστρώθηκαν οι δρόμοι, πλατείες της, «φυτεύθηκαν» (κατά παγκόσμια πρωτοτυπία), κεφαλαία γράμματα (λίθινα), χωρίς απόφαση κάποιου θεσμικού φορέα, αυθαίρετα, με την ένδειξη «Πλατεία Πέρα», στο κέντρο της.

- 2011, Άνοιξη. Έκανα σχετική δημόσια καταγγελία στην εκδήλωση της Εθνικής Αντίστασης στο Πλωμάρι, με τιμώμενο, την εμβληματική μορφή της, Μανώλη Γλέζο, όπου παρών ήταν ο τότε δήμαρχος Δ. Βουνάτσος, ο οποίος δεσμεύτηκε να εξετάσει το θέμα.

- 2013. Ο δήμαρχος Δ. Βουνάτσος (αφού γνώριζε τα του σχετικού φακέλου, του από το 1984 ως τότε), ευρεθείς στην Άντισσα έκανε αυτοψία (παρουσία μου) και βεβαιώθηκε για το αληθές του πράγματος. «Θα το φτιάξω» μου είπε «γιατί τα λες σωστά». Όμως, ουδέν έπραξε.

- Έκτοτε, διάφορες άλλες σχετικές ενέργειες μου προς απομάκρυνση των «φυτευμένων» γραμμάτων, έπεσαν στο κενό.

- Φθινόπωρο του 2016. Έκανα αίτηση στο Δήμο να μου δοθεί η άδεια να αφαιρέσω, εξ ιδίων τα γράμματα αυτά. Οι αρμόδιοι του, συνέστησαν στους τοπικούς άρχοντες Αντίσσης να προβούν στην αφαίρεση τους.

- Μάρτης 2017. Διαπίστωσα ότι όχι μόνο δεν αφαιρέθηκαν αυτά, αλλά τουναντίον αφαιρέθηκε και η δεύτερη πλάκα η πάνω στο δημόσιο κτίσμα, το αντιδιαμετρικά της βρύσης.

Άραγε η συμπεριφορά ανθρώπων με ηθική αναστήματος νάνου, εθνική συνείδηση εφιάλτη και λογική μπαμπουίνου, που οδηγούν σε ανοσιουργήματα αυτού του είδους, είναι ανεκτή από μία σύγχρονη κοινωνία; Η κοινωνία μας σήμερα δεν έχει ανάγκη ηρώων; Σήμερα μάλιστα που ως έθνος, μας φυσούν οι …τέσσερις άνεμοι;

Εν πάση περιπτώσει, θεωρώ ότι η κοινωνία μας έχει ακόμη αντιστάσεις. Δεν έχει αποδομηθεί τελείως. Έτσι απευθύνομαι σε κάθε νοήμονα, στη διανόηση της Λέσβου όλης και όχι μόνο της Άντισσας. Κάνω έκκληση στο να παρέμβουν για να εξαλειφθεί η βλασφημία αυτή.

Εν τέλει, το έθνος μας, δεν έχει την πολυτέλεια να αφανίζει ήρωες…

 

 *Ο κ. Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «Πιττακός ο Μυτιληναίος», τ. διευθύνων σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

 

 

Τρίτη, 05 Δεκεμβρίου 2017 15:23

Όχι άλλες κερκόπορτες (ΙΙ)

Όταν δίδεται λύση σε πρόβλημα κάποιας διεργασίας και έχουμε αποτέλεσμα, τότε αρχικά o στόχος έχει επιτευχθεί. Αφού αυτή δοκιμασθεί αρκετά στην πράξη, τελικά αξιολογείται. Σκοπός, η αριστοποίησή (optimization) του σχετικού αποτελέσματος. Αν τούτο δεν επιτυγχάνεται, αναπόφευκτα η λύση απορρίπτεται.

Το 2015, είχαμε την «εισβολή» χιλιάδων ξένων στα νησιά μας. Γεγονός πρωτόγνωρο σήμερα, τουλάχιστο στην Ευρώπη. Μαζικά, έκαναν «απόβαση» στις ακτές μας. Με βάρκες, φουσκωτά, σαπιοκάραβα, «νεκροφόρες» πραγματικές, που τους προμήθευαν Τούρκοι διακινητές, προσπαθούσαν να διασχίσουν το δίαυλο Ανατολίας - νησιών. Ο αριθμός τους τρομακτικός. Για τη Λέσβο μόνο, ξεπέρασε τις εξακόσιες χιλιάδες. Άνθρωποι, που μ’ αυτό το «ταξίδι», κυριολεκτικά θυσιαζόντουσαν για να φθάσουν στον «παράδεισό» τους. Τη Δυτική Ευρώπη. Η «επιχείρηση» αυτή, δυστυχώς είχε αναρίθμητες, παράπλευρες απώλειες. Καθημερινά, αμέτρητοι πνιγμοί μετέτρεπαν τις θάλασσες μας σ’ ένα απέραντο υγρό τάφο. Το απάνθρωπο τούτο γεγονός, διέγειρε αντανακλαστικά και συνειδήσεις, ξεσηκώνοντας την κοινή γνώμη, παγκοσμίως. Σε συνδυασμό δε, με το στόχο των Δυτικοευρωπαίων, την ανάσχεση και τελικά παύση ερχομού ξένων στην Ευρώπη, έδρασε καταλυτικά, να λυθεί το πρόβλημα. Τελικά την άνοιξη του 2016, υπεγράφη η σχετική συνθήκη Ε.Ε. - Τουρκίας. Μεταξύ άλλων προέβλεπε, τη δημιουργία των Κέντρων Καταγραφής Προσφύγων (hot spot) στη Λέσβο, τη Χίο, τη Σάμο, την Κω και τη Λέρο.

Η επί δεκαοκτάμηνο τήρηση της απ’ την Τουρκία, κρατούσε τον αριθμό των εκεί ξένων στα επίπεδα του σχεδιασμού τους.

Όμως, τα «παιχνίδια» του νεοσουλτάνου Ερντογάν με την Ευρώπη, έκαναν να ξαναρχίσουν οι «ροές». Αυξανόμενες μάλιστα, καθημερινά.

Τελικά, το ισοζύγιο αφίξεων - αναχωρήσεων, είναι υπέρ των πρώτων. Συνέπεια, αυτά «υπερπληρώθηκαν». Έτσι, ως «δομές» τους, αποκλίνουν των ευρωπαϊκών προδιαγραφών, μ’ αποτέλεσμα τις συχνές αρνητικές συμπεριφορές των εκεί φιλοξενουμένων.

Εκτόνωση της κατάστασης δεν φαίνεται στον ορίζοντα, παρ’ όλο που οι δήμαρχοι των νησιωτικών hot spots συνεχώς σηματοδοτούν τα εκεί τεκταινόμενα, προς την κυβέρνηση και την Ε.Ε.. Το πρόβλημα υπερκορεσμού τους καθίσταται ολοένα οξύτερο. Ατυχώς κανείς δεν συγκινείται. Το γερμανικό Spiegel «περιποιώντας» μας για την τριτοκοσμικότητα των πραγμάτων στα νησιωτικά hot spots, αναφέρει ότι έχουν ήδη «παρκαριστεί» εκεί, περίπου 15.000 ψυχές, έναντι χωρητικότητας το μισό αυτού (στη Μόρια, πάνω από 8.000). Μ’ όλα αυτά, ο προβληματισμός μας, είναι μεγάλος.

Η μη λύση του προβλήματος στη γένεση του, δρομολογεί ατυχώς μία τερατογένεση στα νησιά μας. Τη σιγά-σιγά στρέβλωση της δημογραφικής τους σύνθεσης, λαμβανομένων υπόψη των σχετικώς προβλεπομένων στη «Δουβλίνο ΙΙ».

Άραγε, η συνθήκη Ε.Ε. - Τουρκίας ισχύει; Κατά τα προαναφερόμενα, μάλλον όχι.

Ας δούμε τα σ’ αυτή προβλεπόμενα και αντιστοίχως τηρούμενα.

Όντας η Τουρκία, ο ρυθμιστής των πραγμάτων, ξεκινούμε απ’ αυτή.

- Τούτη, όφειλε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα: προς αποτροπή της δημιουργίας νέων οδών παράνομης εισόδου, δια ξηράς ή θαλάσσης, και μέτρα ενάντια στους διακινητές των μεταναστών.

- Επίσης, να επιτρέψει την ταχύτατη επιστροφή σ’ αυτή, των στην Ελλάδα μη υποκειμένων στους διεθνείς νόμους προστασίας μεταναστών. Το ίδιο, για τους μέσω των χωρικών της υδάτων διελθόντες παράνομους μετανάστες.

Από την εδώ μεριά:

- Μετά τις 20/3/2016, όλοι οι παράνομοι μετανάστες που φθάνουν στα ελληνικά νησιά απ’ την Τουρκία, θα επέστρεφαν σ’ αυτή. Η εν λόγω διαδικασία θα έπρεπε να γίνεται με πλήρη σεβασμό των κανόνων (Ε.Ε., διεθνών).

- Όλοι οι μετανάστες προστατεύονται βάσει των διεθνών στάνταρντς.

- Οι μετεγκαταστάσεις απ’ την Ελλάδα προς την Ευρώπη, έπρεπε να φτάσουν τις 6.000 μηνιαίως, κατά τις δεσμεύσεις στις αντίστοιχες υποχρεώσεις, των κρατών-μελών της Ε.Ε..

- Οι στα ελληνικά νησιά φθάνοντες μετανάστες και καταθέτοντες αίτηση για άσυλο, θα εξετάζονταν ατομικά από τις ελληνικές αρχές, με σεβασμό στο Διεθνές Καθεστώς Ασύλου και σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

- Για την εφαρμογή της συμφωνίας, ορίσθηκε συντονιστής, κοινοτικός αξιωματούχος. Του είχε ανατεθεί η οργάνωση της βοήθειας που θα έπρεπε να αποσταλεί στην Ελλάδα α) οικονομικής μορφής, β) οργανωτικής, των απαραίτητων υποστηρικτικών δομών, προς αποτελεσματική εφαρμογή της συμφωνίας.

Χωρίς να διαθέτω αριθμητικά δεδομένα, κρίνοντας μόνο εκ του αποτελέσματος, η συνθήκη δεν τηρείται ή τηρείται πλημμελώς.

 

Η στα νησιωτικά hot spots εκρηκτική κατάσταση σήμερα, απαιτεί την αποσυμφόρηση τους, άμεσα. Άλλως, αναπόφευκτα οδηγούμαστε μεσομακροπρόθεσμα σε αποτελέσματα δημογραφικής τους στρέβλωσης.

Ο κίνδυνος είναι εγγενής. Πάση θυσία χρειάζεται η απάλειψή του. Αντίθετα, «στρουθοκαμηλίζουμε» μπροστά σε τέρας έτοιμο να μας φάει,.

Σε επιστολή μας («Πιττακός ο Μυτιληναιος») προς τον δήμαρχο Σπ. Γαληνό προ εβδομάδων, σηματοδοτούσαμε την εν δυνάμει τερατογένεση, επισημαίνοντες τον κίνδυνο τα hot spots μελλοντικώς να αποτελέσουν κερκόπορτες αφελληνισμού των νησιών μας. Τέλος, τονίζαμε: «Δεν πάει άλλο».

Στην άμεση απάντηση του προς τον πρόεδρο του Συνδέσμου, ο δήμαρχος ανέφερε: «Σας ευχαριστώ και πάλι και να είσθε σίγουρος ότι η επιστολή σας αποτελεί μια σημαντική ηθική τονωτική ένεση για να παλέψουμε και…».

Την πάλη αυτή, διεξάγει τώρα με συνέπεια. Πέραν της παλλεσβιακής απεργίας της 21.11.2017, τώρα οργανώνει συλλαλητήριο μπροστά στο Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής στις 5.12.2017, μαζί με άλλους συμπάσχοντες νησιώτες, προς αφύπνιση των αρμοδίων.

Αν τελικά η μεν κυβέρνηση μείνει αδρανής, η δε Ε.Ε. κρατήσει στάση Ποντίου Πιλάτου, συνεπάγεται ότι η προαναφερθείσα λύση στη διεργασία «προσφυγικό / μεταναστευτικό» δεν αριστοποιείται. Αντίθετα, τερατοποιείται! Επιβάλλεται πλήρης συμμόρφωση των εμπλεκομένων, με τη συνθήκη. Άλλως εκ του ότι τίθεται σε κίνδυνο η ελληνικότητα των νησιών μας, πρέπει να καταργηθεί, υποκαθιστώμενη από άλλη, διασφαλίζουσα το αυτονόητο.

Τα νησιά μας να εξακολουθήσουν να κατοικούνται από Έλληνες όπως γίνεται, εδώ και τουλάχιστον 3.000 χρόνια.

 

*Ο κ. Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «Πιττακός ο Μυτιληναίος», τ. διευθύνων σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

 

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017 15:25

Όχι άλλες κερκόπορτες (Ι)!

Όταν σβήνουν τα φώτα της ράμπας και το χειροκρότημα σταματά, μέσα στο θαμπό φώς της κουίντας ο πρωταγωνιστής μένει «ενώπιος ενωπίω». Μόνος και σύννους, αναλογιζόμενος το μίζερο του χθες και το αβέβαιο του αύριο, σ’ αντίθεση προς την αποψινή του επιτυχία.

Μόνος, μπροστά στο αδυσώπητο αύριο.

Έτσι και το νησί μας. Tα φώτα της παγκόσμιας επικαιρότητας είχαν εστιαστεί πάνω του το 2015, λόγω της «καθόδου των πολλών-πολλών μυρίων» και της σ’ αυτό «αποβάσεως» τους, με τις άπειρες τραγωδίες των δύσμοιρων αυτών ξένων. Αμέτρητοι πνιγμοί, πόνος πολύς, κλάμα ατέλειωτο. Εμείς δε, οι Λέσβιοι να τους προσφέρουμε οτιδήποτε ανθρωπίνως δυνατό, με αυταπάρνηση και γενναιότητα. Η άφατη οδύνη απ’ τη μια και η γενναιοφροσύνη απ’ την άλλη, έκαναν μέχρι και τον Πάπα -για μοναδική φορά - να πατήσει τα ιερά χώματα της Λέσβου, μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος, την Άνοιξη 2016. Χειρονομία ύψιστου συμβολισμού. Απάλυνσης του πόνου, ανακούφισης των δεινών των «ξένων» μας , αλλά αναγνώρισης και ευλογίας των Λεσβίων, για τη διεθνώς πρωτόγνωρη προσφορά τους .

Πολλοί, πολιτικοί, άνθρωποι του θεάματος, κ.άλ., απ’ όλο τον κόσμο μας επισκέφτηκαν. Ο ύπατος αρμοστής προσφύγων του ΟΗΕ και νυν Γ.Γ. ΟΗΕ Αντ. Γκουτέρες, ο της Αυστρίας τότε καγκελάριος Φάιμαν, ο επίτροπος μετανάστευσης της Κομισιόν Δ. Αβραμόπουλο, εκπρόσωποι διαφόρων Ευρωπαϊκών Κοινοβουλίων, κ.λπ., ήσαν εκ των πλέον «υψηλών» επισκεπτών, πολιτικοί. Την «παρέλαση» τους, έκλεισε ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μ. Σούλτς.

Σ’ αυτούς, προστέθηκαν προσωπικότητες του παγκοσμίου θεάματος, περσόνες υπέρλαμπρες, όπως οι ηθοποιοί, Σούζαν Σάραντον, Αντζελίνα Τζολί -πρέσβειρα καλής θελήσεως του ΟΗΕ-, ηθοποιοί της σειράς «Game of Thrones» κ.ά. που ήρθαν στο νησί για συμπαράσταση στους «ξένους», αλλά και απότιση τιμής στους Λέσβιους που ως γνήσια τέκνα του Ξενίου Διός τίμησαν την έννοια «άνθρωπος».

Η υπογραφή της σχετικής συνθήκης Ε.Ε.-Τουρκίας το 2016 και η καταβολή των έξι(6) δισεκατομμυρίων Ευρώ στην γείτονα, εκτόνωσαν το φαινόμενο.

 Μονομιάς, τα φώτα της δημοσιότητας έπαψαν να εστιάζουν στη Λέσβο. Και μετά; Ξεχαστήκαμε! Τι απέμεινε σε μας; Κάτι το θετικό; Τίποτα. Το μόνο «κέρδος» μας, το κέντρο καταγραφής προσφύγων, το hot spot στη Μόρια. Κοντολογίς, ξανάρθε η σκληρή και αφόρητη πραγματικότητα. Της μιζέριας, της εγκατάλειψης, της έλλειψης φροντίδας προς την πολύπαθο νησί και του συνήθους απομονωτισμού του, που επί γενεές το μαστίζουν.

Τούτα επιτείνονται συχνά, από «δράσεις και αντιδράσεις» των στη Μόρια ξένων, αφού μετά το άνοιγμα απ’ το νεοσουλτάνο Ερντογάν της στρόφιγγας διελεύσεως τους, έχουν ξεπεράσει τους 8.000, έναντι χωρητικότητας 4.000! Προοπτική μέλλοντος;! Καμία.

Σ’ αυτό συμβάλει η ανασφάλεια, εκ της επί δεκαετίες επιθετικότητας της Τουρκίας. Οι αμέτρητες αεροπαραβιάσεις, υπερπτήσεις πάνω απ’ τα νησιά μας των πολεμικών τους κ.άλ., καθώς και δηλώσεις ηγητόρων της, τότε Ντεμιρέλ, Οζάλ και νυν Ερντογάν, σηματοδοτούν ότι κατ’ αυτούς, τους ανήκουν. Ο τελευταίος αμφισβητεί ακόμη και τη συνθήκη της Λοζάννης και ομιλεί «περί των συνόρων της καρδιάς τους».

Το προσφυγικό/μεταναστευτικό που κατέστησε τη Λέσβο εξ αντικειμένου φορέα της Ιστορίας, αυτές τις μέρες υπήρξε πάλι θέμα αιχμής, που απασχόλησε ΜΜΕ, κοινή γνώμη, αλλά και το Κοινοβούλιο. Αιτία, τα εκ του υπερκορεσμού προβλήματα σ’ όλα τα νησιωτικά hot spots (Κω, Λέρου, Σάμου, Χίου, Μόριας) .

Το πρόβλημα προβάλλει ιδιαίτερα οξύ, και απαιτείται άμεση λύση. Λύση συντονισμένα, για όλα. Το επιβάλλουν, λόγοι εθνικής ύπαρξης.

Αν ποτέ η χώρα βρεθεί απομονωμένη, όταν για τον οποιονδήποτε λόγο πάψει να υπάρχει η Ε.Ε., ή κάποιο ατυχές γεγονός επιβάλλει το Grexit, να μη πάθουμε ότι και επί δικτατορίας. Τότε, που δυστυχώς κολοβώθηκε ο εθνικός μας κορμός, χάνοντας το ~40% της Κύπρου.

Μήπως αυτά τα hot spots στο μέλλον υπάρξουν κερκόπορτες εξάλειψης της ελληνικότητας των νησιών μας; Γιατί άραγε η Ε.Ε. και η Κυβέρνηση, δεν προχωρούν στη δημιουργία κάποιων ακόμη hot spots στην ηπειρωτική Ελλάδα, για αποσυμφόρηση των νησιωτικών, βελτίωση των συνθηκών ζωής και εκτόνωση των εκεί εντάσεων ; Τα προβλήματα θα εντείνονται, απ’την καθημερινή άφιξη σ’ αυτά νέων «ξένων», λόγω του ανατολίτικου παζαριού Τουρκίας-ΕΕ.

Ο Βουλευτής Χ. Αθανασίου ερωτούσε στη Βουλή πρόσφατα, γιατί δεν γίνονται κι άλλα τέτοια hot spots, λ.χ. στην Πελοπόννησο, που έχει έκταση ασυγκρίτως μεγαλύτερη της Λέσβου και των άλλων τεσσάρων νησιών.

Έκλεινα το σχετικό άρθρο μου, «Υπερήφανος ως Έλλην. Υπερήφανος ως Λέσβιος» (11ος2015): «Όταν τον πόλεμο στη Συρία, θελήσουν οι τρανοί του κόσμου να τελειώσει, πιστεύω ότι θα αποδοθεί στο νησί μας, «ο της δικαιοσύνης στέφανος».

Άμποτε και γινόταν αυτό.

 Ο εκεί πόλεμος απ’ ό,τι φαίνεται τελειώνει. Όμως για μας το προσφυγικό-μεταναστευτικό μένει «πληγή χαίνουσα» και πολύ φοβούμαι θα μένει έτσι, όσο οι τρανοί του κόσμου θα παίζουν τα γεωπολιτικά τους παιχνίδια.

Για μας τους Έλληνες, τους Λέσβιους και των άλλων νησιωτικών hot spots, το μόνο που μένει είναι να αντιδράσουμε. Τούτο που ξεκινά ο Δήμος μας με τη γενική απεργία και συλλαλητήριο της 20.11.2017 είναι μια αρχή. Πρέπει όμως, να γίνει συντονισμένα με τα άλλα τέσσερα νησιά, και να κλιμακωθεί, ως ότου οι της Ε.Ε. συνειδητοποιήσουν, ότι θέλουμε τα νησιά μας: «… την ιδιαίτερη πατρίδα μας ολόκληρη, όπως μας την κληροδότησε η Ιστορία, οι στάχτες της Μικρασιατικής Καταστροφής και το σπινθηροβόλο βλέμμα του Εθνάρχη Βενιζέλου. Δεν τη θέλουμε κατ’ ουδένα τρόπο κολοβωμένη». Όπως γράφαμε ως «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ» προς το Δήμαρχο μας, στις 10 τ.μ.

 

 

 «Στα αλώνια θα το δούμε!» Την έκφραση αυτή χρησιμοποιούσαν οι γεωργοί για το αν οι κόποι τους της χρονιάς θα πληρωθούν, δηλ. ο αγώνας τους θα δικαιωθεί. Τούτο, αφού μετά το αλώνισμα, έχοντας στα σακιά την παραγωγή τους, χειροπιαστά πια έβλεπαν το αποτέλεσμα. Ήτοι, το αν η σοδειά τους ήταν καλή ή όχι.

Έτσι κι εμείς σήμερα, οι υπέρ 4.000 συναγωνιστές για το «Λιμάνι Σιγρίου», έχουμε χειροπιαστό πια αποτέλεσμα, αφού ξεκινά η κατασκευή του έργου μας. Είναι η στιγμή της αποτίμησης, δηλ. τα δικά μας «αλώνια». Το αποτέλεσμα του πολυετούς αγώνα μας. Εξαιρετικό! Αποδίδεται απλά με το «τα καταφέραμε».

Καταφέραμε να βλέπουμε πια το όνειρο γενεών Λεσβίων να πραγματώνεται. Μετά και τις τελικές υπογραφές της σύμβασης Πολιτείας-εργολάβου, τούτος έχει ήδη εγκατασταθεί στο Σίγρι. Το λιμάνι μας, συμβατικά, παραδίδεται τέλη του 2019. Η ακόλουθη, επί τροχάδην εξιστόρηση, προσπαθεί να αποτυπώσει την πορεία της υπόθεσης.

 Πέρασαν 85 χρόνια απ’ την απελευθέρωσή μας, όταν το 1997 ανατίθενται οι μελέτες του έργου. Έτσι δρομολογείται πια η Δυτική Πύλη Λέσβου. Προβλήματα με την Αρχαιολογία (λόγω του Κάστρου) καθυστερούν την απαιτούμενη έγκριση. Τέλη 2005, ο τότε Γεν. Γραμματέας της Περιφέρειας Β. Αιγαίου Σ. Τσίφτης απαντά σχετικώς σε επιστολή μου: «Πρόσφατα εγκρίθηκε η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου (ΜΠΕ) και τώρα το Λιμενικό Ταμείο Λέσβου σε συνεργασία με το υπεύθυνο μελετητικό γραφείο θα προχωρήσει στην εκπόνηση της οριστικής μελέτης. Ως εκ τούτου ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει ωριμότητα του για ένταξη έργου…».

Τούτα εξαλείφουν μονομιάς το φημολογούμενο ότι για την κατασκευή του είχε «δεσμευθεί» κονδύλιο στο Γ!ΚΠΣ 1999-2006. Τελικά, ουδέποτε εντάχθηκε σ’ αυτό.

Το 2009, οι μελέτες έχουν πια εγκριθεί και ως «ώριμο» έργο, μπορεί να ενταχθεί στο εν εξελίξει ΕΣΠΑ 2006-2013. Ατυχώς όμως, αναπέμπεται ο φάκελος του απ’ το καθ’ ύλη Υπουργείο προς επανεξέταση, αφού όπως λέγεται, ο τότε αρμόδιος Υφυπουργός Ν. Σηφουνάκης διαπίστωσε(;) αναντιστοιχία χερσαίων εγκαταστάσεων με τη θαλάσσια έκτασή του. Οι μήνες περνούν, τα χρόνια περνούν, το ΕΣΠΑ πάει να λήξει, ο φάκελος όμως δεν ολοκληρώνεται. Ευτυχής συγκυρία, θέρος 2012, η Γεν. Γραμματεία Λιμένων του Υπουργείου Ναυτιλίας ανατίθεται στον καταλληλότερο. Τον π. Πρύτανη του Ε.Μ.Πολυτεχνείου, καθηγητή Λιμενικών έργων, Λέσβιο, τον Κώστα Μουτζούρη, που είναι κι αυτός Λεσβιολάτρης. Μια απ’ τις προτεραιότητες του είναι το Λιμάνι μας.

Αρχές Φεβρουαρίου 2013, το Υπουργείο Οικονομίας για να εγκρίνει τη χρηματοδότηση του έργου απαιτεί «να καθαιρεθούν» οι εκεί παράνομες κατασκευές. Το αλιευτικό καταφύγιο Σιγρίου.

Σε σύσκεψη με ανώτατους υπηρεσιακούς παράγοντες του Υπουργείου, που είχα την τιμή να παραβρεθώ, ο Κ. Μουτζούρης καθόρισε τα βήματα προώθησης του έργου προς επίτευξη του στόχου. Το πρώτο, οι αλιείς του Σιγρίου να συναινέσουν σχετικώς. Πράγματι αυτοί ανταποκρίθηκαν εγγράφως. Με όπλο τη συναίνεσή τους, ο Γενικός απαλείφει νομοθετικά την προαναφερθείσα γραφειοκρατική του Υπουργείου Οικονομίας απαίτηση. Συνειδητοποιώντας ότι η προσπάθεια του Γενικού πρέπει να στηριχθεί παντοιοτρόπως, συντάσσω κείμενο/διακήρυξη που προωθείται στο νησί. Επίσης, στους Λέσβιους, Αθήνας και εξωτερικού.

Οι σ’ αυτή συγκεντρωνόμενες υπογραφές κατατίθενται προοδευτικά με συνοδευτικές επιστολές μας στο Γραφείο του Πρωθυπουργού. Το πνεύμα αυτών, να παρέμβει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός στο να υλοποιηθεί το σκοπούμενο. Ως την κρίσιμο ημερομηνία 31.12.2013 έχουμε καταθέσει περί τις 3.000 υπογραφές με 12 συνοδευτικές επιστολές.

Παρά τις ενδιάμεσα δυστοκίες, ευτυχήσαμε να δούμε τους κόπους μας ευοδούμενους. Το έργο, στις 27.12.2013, εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ. Τέσσερις μόλις μέρες πριν τούτο εκπνεύσει!. Χαιρετίσαμε την ένταξη, ταυτόχρονα όμως την χαρακτηρίσαμε «δώρο… άδωρο». Ατυχώς έτσι απεδείχθη στην πράξη, αφού 31.12.2014, απεντάχθηκε απ’ το ΕΣΠΑ. Έτσι συνεχίσαμε τον αγώνα μας συγκεντρώνοντας ξανά υπογραφές. Είχαμε καταθέσει άλλες 13 επιστολές στο Γραφείο του Πρωθυπουργού, όταν η εν δυνάμει επιτροπή μας, υπερβαίνει πια τα 4.000 μέλη.

Τελικά, Μάιος 2016, ο αρμόδιος Γεν. Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομίας Παναγ. Κορκολής, τηλεφωνώντας στο γράφοντα το παρόν, δίδει την ευχάριστη είδηση. Ότι με πολιτική απόφαση της Κυβέρνησης το έργο μας εντάσσεται στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Τούτο επιβεβαιώνεται στη συνέχεια εγγράφως. Παραθέτω το κείμενο αυτούσιο, αφού έχει ξεχωριστή ιστορική σημασία:

«Γενική Γραμματεία Δημοσίων Επενδύσεων & ΕΣΠΑ

Προς: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

2:54 μ.μ. / 13.05.2016

Σας ενημερώνουμε ότι σε συνάντηση που έλαβε χώρα την Πέμπτη 13/05/2013, μεταξύ του ΓΓΔΕ - ΕΣΠΑ κ. Παναγιώτη Κορκολή και του Δημάρχου Λέσβου κ. Γαληνού, ανακοινώθηκε η συμφωνία ένταξης του έργου κατασκευής του λιμένα Σιγρίου Λέσβου, μεταξύ του Υπουργείου Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού και του Υπουργείου Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, στο Εθνικό σκέλος του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων του ΥΠΟΜΕΔΙ.

Γραφείο Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Επενδύσεων & ΕΣΠΑ

Υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού».

Ο παρεμβληθείς χρόνος, ~15 μηνών, ως την έναρξη των εργασιών στο Λιμάνι υπήρξε περίοδος υπερπήδησης διαφόρων εμποδίων, ουσίας και γραφειοκρατικών, αλλά και επικαιροποιήσεως της συμβάσεως εργολάβου-Πολιτείας του 2014. Θεσμικά αρμόδιοι συνέβαλαν σχετικώς.

Έτσι, έστω και με υστέρηση 105 χρόνων, η Ελληνική Πολιτεία δίδει πια στη Λέσβο τη Δυτική της Πύλη. Έργο ανάπτυξης και προοπτικής της υπανάπτυκτης χερσονήσου του Ορδύμνου αλλά και όλου του νησιού. Τούτο το μεγάλο πια συγκριτικό πλεονέκτημα, μαζί με τον υπό κατασκευή οδικό άξονα Καλλονής - Σιγρίου, θα αποτελέσουν δίπολο προόδου και ευημερίας της Λέσβου.

Προσβλέπω με ιδιαίτερη λαχτάρα να βρεθώ μαζί με συναγωνιστές μου, συνεπιβάτες στο πλοίο, στην παρθενική έναρξη λειτουργίας της γραμμής «Αττική - Σίγρι». Αυτό θα είναι για μένα και όλη την επιτροπή αγώνα μια ξεχωριστή ημέρα ικανοποίησης. Ικανοποίηση απόλαυσης απ’ τη χαρά της δημιουργίας.

 

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017 15:26

Πανεπιστημιακή Σχολή Επιστημών Γης

Όταν το 2010 είδα να δημοσιεύεται σε ΦΕΚ η ίδρυση Αρχιτεκτονικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Δυτ. Μακεδονίας, ομολογώ ζήλεψα. Τούτο δε με απόφαση της τότε Yυπουργού Παιδείας Άννας Διαμαντοπούλου. Ιδρυόταν τέλος, στον τόπο καταγωγής της. Με την κ. Υπουργό (μηχανικός κι αυτή), οι δρόμοι μας συνέπεσαν στο ΠΑΣΟΚ (Τομέα Ενημέρωσης και Διαφώτισης), τη δεκαετία του ’80. Μπήκε στην κεντρική πολιτική σκηνή περί το ’90, τότε που κι ο γράφων το παρόν ονοματίστηκε υποψήφιος βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ν. Λέσβου, αλλά τα «συντροφικά μαχαιρώματα» τού αποστέρησαν το να μπει στον πολιτικό στίβο της Λέσβου.

Σκέφτηκα ότι, αν στο νησί μας είχαμε πολιτικό που θα δρούσε ως επισπεύδων, αντίστοιχα της προαναφερθείσας Υπουργού, η απ’ το 2003 ιδέα μου ίδρυσης Πανεπιστημιακής Σχολής Επιστημών Γης στην ευρύτερη περιοχή του Απολιθωμένου Δάσους θα είχε υλοποιηθεί. Τότε και οι Λημνιοί αγωνίζονταν για την ίδρυση Πανεπιστημιακής Σχολής στο νησί τους, πράγμα που επέτυχαν. Την «Επιστημών Διατροφής και Τροφίμων» του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Παρόλο ότι τα για τη δημιουργία της Πανεπιστημιακής Σχολής Επιστημών Γης στοιχεία ήταν πάρα πολλά, σταμάτησα την προσπάθεια λόγω της οικονομικής κρίσης (Μνημόνια κ.λπ.), αλλά κυρίως λόγω αδιεξόδου. Εκ της μη δυνατότητας ατυχώς των ταγών του νησιού, ειδικότερα αυτών της Δυτ. Λέσβου να συμπορευθούν με την ιδέα μου.

Αυτό τον καιρό παρακολουθώ με ενδιαφέρον μια κίνηση στο χωριό μου Άντισσα στο να αξιοποιηθεί το κτίριο του Γηροκομείου, που εδώ και δέκα χρόνια ολοκληρώθηκε και ατυχώς μετατρέπεται σιγά-σιγά πάλι σε ερειπιώνα. Αξιοποίηση, με αλλαγή κατά χρήση, σε Πανεπιστημιακό κτίριο. Ευθύς ως πληροφορήθηκα σχετικά, ήρθα σε επαφή με τον πρωτοστατούντα στην κίνηση και του ενεχείρισα φάκελο, με αντίγραφα των εγγράφων του δικού μου. Του από της προβολής της ιδέας μου στο «Δημοκράτη»(2003), ως την συναίνεση του Υπουργείου Παιδείας διά του Ειδικού Γραμματέα Ανωτάτης Εκπαίδευσης κ. Κυριαζή (2008).

Η Δυτ. Λέσβος (χερσόνησος Ορδύμνου) ευτύχησε να είναι η μήτρα γέννησης του ανεπανάληπτου μνημείου της Φύσεως, του Απολιθωμένου Δάσους. Τούτο αποτελεί μέγιστο συγκριτικό πλεονέκτημα της χερσονήσου, που χαρακτηρίζεται μόνιμα από υπανάπτυξη, μιζέρια και δημογραφική απίσχναση .

Ως Αντισσαίος, μεγάλωσα ουσιαστικά μέσα στο Απολιθωμένο, αποκτώντας σχετικές εμπειρίες αλλά και αντίστοιχη βιωματική γνώση. Στη συνέχεια, οι σπουδές μου στο Πολυτεχνείο ως επιστήμονας συναφούς κλάδου με έκαναν γνώστη των σχετικών επιστημονικών δεδομένων. Έτσι, ασχολήθηκα επανειλημμένως με το μοναδικό στον κόσμο αυτό μνημείο της Φύσεως (ποιοτικά υπερέχει κατά πολύ αυτού της Αριζόνας), Απολιθωμένο Δάσος μας, προσβλέποντας στη σωτηρία, προβολή και αξιοποίησή του. Τη δεκαετία του ΄70 (νεαρός τότε Μηχανικός) διά του Συλλόγου Αντισσαίων -ων μέλος του ΔΣ- και της Εταιρείας Γεωλογικών Επιστημών. Μετά, τη δεκαετία του ’80 ως επικεφαλής της επιτροπής που δημιούργησα για τη θεσμική κάλυψή του. Αυτή που επιτύχαμε με το Π.Δ. 443/85.

Για τούτο το μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα του τόπου μας, είχα την ιδέα το 2003, της κατά το μέγιστο δυνατό αξιοποίησης. Ιδρύοντας Πανεπιστημιακή Σχολή Επιστημών Γης με «καρδιά» το Απολιθωμένο και περιεχόμενο σπουδών, Γεωλογία, Παλαιοντολογία, Κοιτασματολογία, κ.άλ. Τούτη θα είχε υπό την αιγίδα της το Απολιθωμένο Δάσος, πράγμα που θα του προσέδιδε σε ακαδημαϊκό επίπεδο, κύρος και διεθνή προβολή. Έτσι, Παλαιοντολόγοι, Γεωλόγοι, άλλοι συναφείς επιστήμονες ανά τον Κόσμο θα το επισκέπτονταν τουλάχιστο μία φορά στη ζωή τους. Τα οφέλη, προφανή σε ποιότητα και μέγεθος.

Ξεκίνησα, ως προείπα με σχετικό δημοσίευμα στο «Δημοκράτη» το 2003. Κατά πρώτο, πήρα τη συναίνεση του Πρύτανη του Πανεπιστημίου του Αιγαίου κ. Σ. Κάτσικα. Μετά, επιτροπή αγώνα εκατό προβεβλημένων συμπατριωτών μας υπογράφοντας σχετική ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ υιοθέτησε την ιδέα μου. Ακολούθησε η στήριξή της από το Σύλλογο Αντισσαίων της Αθήνας, την ΟΛΣΑ, το Δήμο Ερεσού - Αντίσσης, την Νομαρχία, τον Βουλευτή ΝΔ Λέσβου, τον Πρύτανη του ΕΜΠολυτεχνείου.

Όλα αυτά, σε μια διαδρομή αδιάλειπτης προσπάθειας και αγώνα (2003-2008), που αποτελούν τον καρπό αυτού. Αγώνα διεξαχθέντα κατά πώς πάντα κάνω στις εκάστοτε στοχεύσεις για το κοινό καλό, με συνέχεια, συνέπεια και πίστη.

Επανήλθα τέλος εκ δευτέρου, στο Υπουργείο Παιδείας επί Ε. Στυλιανίδη (την πρώτη φορά επί Μ. Κουτσίκου-Γιαννάκου) και τελικά έλαβα (4ος2008) απάντηση θετική, υπογραφομένη απ’ τον Ειδικό Γραμματέα Ανωτάτης Εκπαίδευσης, Α. Κυριαζή. Εκεί αφού αναφέρεται ότι το Υπουργείο «…εκτιμά το ενδιαφέρον σας για την ανάπτυξης της Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στη χώρας μας…», συνεχίζει λέγοντας ότι τούτο λαμβάνει πάντα υπόψη τις απόψεις πολιτών και τοπικών φορέων στη λήψη αποφάσεων ίδρυσης Σχολών. Περαιτέρω, καθόριζε τις επιμέρους δράσεις για την έκδοση του απαιτουμένου Προεδρικού Διατάγματος ιδρύσεως πανεπιστημιακής σχολής, καταλήγοντας για την περίπτωσή μας, «… με την προϋπόθεση (για την ίδρυση της σχολής) ότι υπάρχει η απαραίτητη υποδομή για τη λειτουργία του. Έως τώρα δεν έχει περιέλθει στην υπηρεσία μας σχετικό αίτημα από τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου του Αιγαίου».

Παρά τις προσπάθειές μου, να δώσει ο Δήμαρχος Ερεσού-Αντίσσης βάσει αποφάσεως του Δ.Σ. κατάσταση των όποιων κτηρίων της Άντισσας, Ερεσού, Βατούσας, κ.λπ. που θα μπορούσαν να αποτελέσουν την κτιριακή υποδομή για να λειτουργήσει εκεί η σχολή, ο τότε Δήμαρχος Σ. Καρδαράς δεν ανταποκρίθηκε. Έτσι φυσικά, η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αιγαίου δεν υπέβαλε σχετικό αίτημα προς το Υπουργείο.

Εύχομαι να ευοδωθεί η προαναφερθείσα νέα προσπάθεια και να ιδρυθεί η πανεπιστημιακή αυτή σχολή, για το καλό όλων των χωριών της Δυτ. Λέσβου, πράγμα που θα σταματήσει την ερημοποίησή τους που ατυχώς οσημέραι επιταχύνεται, συντελώντας στο να συνεχίσουν αυτά να κατοικούνται από Έλληνες, ως γίνεται τα τελευταία 3.000 χρόνια.

 

 *Ο κ. Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «Πιττακός ο Μυτιληναίος», τ. διευθύνων σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017 14:30

Σημείο καμπής ή τέλος εποχής; (II)

Ασχολούμαι με κάποιο θέμα και γράφω γι’ αυτό όταν το γνωρίζω καλά και έχω διαμορφωμένη σχετική άποψη. Παίρνω δε θέση και το στηρίζω με ζέση και σθένος όταν πληροφόρηση, θεωρητικές γνώσεις κ.λπ. μετατρέπουν αυτήν σε πεποίθηση, οπότε η επιχειρηματολογία μου είναι εδραία. Κάποιοι με ερωτούν «τι είναι αυτό που σε κάνει να υποστηρίζεις τόσο σθεναρά ένα θέμα». Η απάντηση είναι απλή. Το ότι το έχω ζήσει και η βιωματική γνώση με βοηθά να έχω άποψη, μετατρεπομένη ως προανέφερα σε πεποίθηση. Μια τέτοια πεποίθησή μου είναι η σχετική με τη συνεταιριστική ιδέα.

Οι συνεταιρισμοί, μαζί με το συνδικαλισμό, την τοπική αυτοδιοίκηση και το κοινοβούλιο, αποτελούν τα αγκωνάρια στα οποία στηρίζεται το οικοδόμημα της βούλησης του Λαού, η Δημοκρατία. Στην ύπαιθρο, οι αγροτικοί συνεταιρισμοί ως ο της Αντίσσης στηρίζουν τη λαϊκή κυριαρχία. Της δημοκρατίας, υπέρτατο αγαθό. Τούτοι, ως φορείς ανθρωπoκεντρικοί και κοινωνικοβαρείς αντιπαρατίθενται ευθέως στο νεοφιλελευθερισμό, που σήμερα λόγω παγκοσμιοποίησης προσπαθεί να επιβληθεί παντού.

Οι αγροτικοί μας συνεταιρισμοί, στα ενενήντα χρόνια ύπαρξής τους, προσέφεραν τα μέγιστα στην ύπαιθρο και στους κατοίκους της. Έτσι κι ο «Αγροκτηνοτροφικός Συνεταιρισμός Αντίσσης». Πέραν των οικονομικών ωφελημάτων (τα ανέλυσα στο προηγούμενό άρθρο μου), η παρουσία του συνέβαλε στην εμβάθυνση της δημοκρατίας στο χωριό. Γιατί απάλλαξε τους συνεταιριστές από δεσμεύσεις (οικονομικές, κομματικές) προς οποιονδήποτε, παρέχοντάς τους ανεξαρτησία. Ακόμη, γιατί εντός των πλαισίων του ακολουθούνταν δημοκρατικές διαδικασίες και διοίκηση. Επίσης, σ’ αυτό συνέτεινε η μακράν πολιτικών και κομματικών σκοπιμοτήτων στάση του.

Όλα αυτά δε επειδή διαχρονικά διοικήθηκε από νοικοκυραίους. ανθρώπους της εργασίας, του μόχθου, αλλά και «υπηρέτες» της συνεταιριστικής ιδέας. Ο εκάστοτε πρόεδρός φυσικά έβαζε τη δική του βούλα διοικώντας τον με έργα, ενέργειες, εκδηλώσεις, κ.ά., αλλά πάντα όλοι ως μπροστάρηδες συνέβαλαν στην ευδοκίμησή του.

Ευτύχημα, στον συνεταιρισμό μας δεν υπήρξαν ατασθαλίες, οικονομικά σκάνδαλα και γενικά κακοδιοίκηση όπως σε κάποιους άλλους, που μοιραία οδηγήθηκαν σε διάλυση, εξανεμίζοντας περιουσίες ολόκληρες. Έτσι, καταξιώθηκε στη συνείδηση των συνεταιριστών αλλά και όλων των Αντισσαίων. Ως πραγματική κυψέλη δημιουργίας και προσφοράς μακροημέρευσε.

Οι του συνεταιρισμού μας δυνατότητες στήριξαν κι εμένα ως γιο συνεταιριστή. Επειδή τη μερίδα του συγχωρεμένου πατέρα μου κληρονόμησε ο αδερφός μου, θέλοντας να είμαι συνεταιριστής, αγόρασα μερίδα. Έτσι τίμησα τη σχετική πεποίθησή μου, παράλληλα δε το πάντα προς αυτόν ενδιαφέρον μου φυσικά μεγεθύνθηκε.

Διαπίστωσα ατυχώς από δεκαπενταετίας περίπου ότι τούτος προοδευτικά φθίνει. Σε διαδικασία Γ.Σ., που προ δεκαετίας παραβρέθηκα, με λύπη είδα ότι οι παρόντες ήταν περί τους 15 (έναντι 520 συνεταιριστών-ΑΝΤΙΣΣΑ, Π. Φραγκέλλης 1995), εξ ων 5, τα μέλη του Δ.Σ. Η πορεία του συνεχίστηκε πτωτική. Οι δραστηριότητές του έπαυαν ατυχώς η μία μετά την άλλη. Τελικά, ούτε κι αυτό το ελαιοτριβείο του λειτούργησε, δυστυχώς, πέρυσι τον χειμώνα. Μετά τρεις γενεές, οι συνεταιριστές άλεσαν τις ελιές τους σε ιδιωτικά λιοτρίβια! Προηγήθηκε το τραγικό γεγονός της μη διεξαγωγής των εκλογών 2016 από έλλειψη ενδιαφέροντος υποψηφίων. Τούτο από μόνο του υπήρξε μέγα τραύμα για τον άλλοτε κραταιό φορέα μας.

Για την επούλωσή του ακολουθήθηκε το θεσμικώς προβλεπόμενο. Διορισμός Δ.Σ. απ’ το Πρωτοδικείο! Απετράπησαν έτσι τα χειρότερα. Τα αλληλένδετα τούτα γεγονότα κλόνισαν την εμπιστοσύνη των συνεταιριστών προς τον για γενεές σωτήριο φορέα τους. Η πίστη προς αυτόν άρχισε να χάνεται. Ως γνωστό, η απώλεια της πίστης προς άτομο, εταιρεία, φορέα, οδηγεί στην αναξιοπιστία, που είναι η αρχή της πλήρους απαξίωσής του.

Το αρχικά τραύμα μεταμορφώθηκε δυστυχώς πια σε πληγή χαίνουσα εκ θέματος ηθικής τάξεως, αυτό της απώλειας της πίστης του απλού συνεταιριστή προς το άλλοτε στέρεο στήριγμά του. Κοντολογίς, πλήρης απαξίωση του συνεταιρισμού μας.

Το διορισμένο Δ.Σ. όφειλε να πραγματοποιήσει εκλογές ανάδειξης νέου Δ.Σ. Τις προκήρυξε τον Ιούλιο, αλλά πάλι δεν πραγματοποιήθηκαν. Αναβλήθηκαν και τελικά έγιναν στις 17 Σεπτεμβρίου Ελπίζω οι εκλεγέντες στο Δ.Σ. (δημοσίως τους συγχαίρω και τους εύχομαι καλό κουράγιο) ότι έχουν ένα κύριο χαρακτηριστικό. Πιστεύουν στη συνεταιριστική ιδέα. Ακόμη, είναι διατεθειμένοι να υπηρετήσουν αυτή, μακριά από σκοπιμότητες, ίδιον συμφέρον, μικροπολιτική κ.ά., ώστε ο συνεταιρισμός μας να αρχίσει να λειτουργεί και πάλι κατά τον ιδρυτικό σκοπό του. Να μη παραγνωρίζουν ασφαλώς ότι η απώλεια πίστης προς τον άλλοτε ισχυρό συνεταιρισμό μας αποτελεί μια πληγή χαίνουσα.

Έτσι αυτό το Δ.Σ. έχει αναλάβει μεγάλο φορτίο, δυσβάστακτο. Την αποκατάσταση της χαμένης πίστης, πέραν των οικονομικών και κοινωνικών δυσμενών συνεπειών. Φορτίο που μόνο με εξαιρετική αφοσίωση και πολλή δουλειά θα μπορέσει να σηκώσει, ανταποκρινόμενο στο κάλεσμα των καιρών.

Ας έχουν τα μέλη του ως φάρο καθοδήγησης τον ιδρυτή του συνεταιρισμού μας, τον αείμνηστο Γιαν. Φωτιάδη, που πάνω απ’ το συμφέρον (συγγενών, ιδίου) έβαλε το κοινό συμφέρον, κατά πως ως παρακαταθήκη το άφησε στους επιγενόμενους, λέγοντας: «… Ήταν επιλογή ζωής (η δημιουργία του συνεταιρισμού), αφού είχα να ξεπεράσω αναστολές, ηθικές δεσμεύσεις, ψυχολογικές πιέσεις κ.ά. μια και έπρεπε να έρθω σε ρήξη ακόμη και με πρόσωπα του οικογενειακού μου περιβάλλοντος» («ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΣΑΣ», 1993, σχετικό άρθρο μου).

Μέλλει να αποδειχθεί εάν οι προ εβδομάδων εκλογές θα αποτελέσουν το σημείο καμπής και αναγέννησης ή το τέλος εποχής και διάλυσης του Συνεταιρισμού μας. Τούτο δε νομοτελειακά θα επέλθει αν παρέμβει σ’ αυτόν για μια ακόμη φορά η Δικαιοσύνη. Ευελπιστώ και εύχομαι τα πράγματα να τροχοδρομηθούν προς θετική κατεύθυνση.

 

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017 11:43

Σημείο καμπής ή τέλος εποχής; (Ι)

Μεγάλωσα στην Άντισσα σε αγροτικό περιβάλλον μετά τον Β΄ Παγκόσμιο και εμφύλιο πόλεμο. Τότε που η χώρα προσπαθούσε να επουλώσει τις άπειρες πληγές της. Εποχή γλίσχρη και δύσκολη. Εποχή οικονομικής δυσπραγίας, μιζέριας, φτώχειας. Η δραχμή έβγαινε δύσκολα, δουλειές δεν υπήρχαν. Στην επαρχία ο κόσμος ζούσε με τη συναλλακτική οικονομία. Είδος με είδος. Στην Άντισσα τα πράγματα ήταν χειρότερα, αφού ο πληθυσμός της, συνολικά αγροτικός, ήταν δυσανάλογα μεγάλος σε σχέση με τον αγροτικό της κλήρο. Η ανέχεια οδηγούσε στην απόλυτη ένδεια και τούτη ατυχώς στην εκμετάλλευση των αδυνάτων απ’ τους «έχοντες και κατέχοντες».

Οι «αρχόντοι» του χωριού γίνονταν δυνάστες για τους χωρίς κλήρο, τους εργάτες, τους χειρώνακτες. Πολλά τα δεινά. Ένα αμαρτωλό κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας που συνεχίστηκε και μετά (μεσοπόλεμο, μετεμφυλιακή περίοδο) ήταν η τοκογλυφία.

Μετά την Τουρκοκρατία, η αμορφωσιά, οι δεισιδαιμονίες, η φτώχεια, η τοκογλυφία, η εκμετάλλευση κάθε μορφής καταδυνάστευαν την πλειονότητα των Αντισσαίων. Κοντολογίς, ο επί Τουρκοκρατίας ραγιαδισμός, μεταλλάχθηκε σε ραγιαδισμό επί ελληνικής πολιτείας.

Έπρεπε να υπάρξει στον ορίζοντα της Άντισσας ένας φωτοδότης ήλιος ώστε να μπορέσει ο Αντισσαίος να βγει απ’ το σκοτάδι και τον ζόφο. Ο αναμορφωτής του χωριού, ο μεγάλος Γιάννης Φωτιάδης, που κατάφερε μέσα σε μια γενεά το ακατόρθωτο. Να απελευθερώσει τον Αντισσαίο απ’ το νέο-ραγιαδισμό, κάνοντάς τον να πιστέψει πως είναι ελεύθερος άνθρωπος.

Ήταν αυτός που με τα έργα του επέτυχε ο κόσμος της Άντισσας να «ανασάνει». Έργα λαμπρά, με αφετηρία την Παιδεία (Δημοτικό Σχολείο τη δεκαετία του ’30 και Γυμνάσιο-Λύκειο τη δεκαετία του ’60, λίγο πριν τον θάνατό του). Παράλληλα, το κοινοτικό κατάστημα, εγγειοβελτιωτικά έργα, αποχέτευση, ύδρευση, το τεχνητό δάσος, πλατείες, δρόμοι, κ.λπ.

Η κορωνίδα όμως της δημιουργίας του, κατά τον ίδιο, υπήρξε ο Συνεταιρισμός και το εργοστάσιό του. Σε σχετικό άρθρο μου στην «ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΣΑΣ» το 1993, έγραφα: «… Σε μια από τις ατέλειωτες συζητήσεις μας ενθυμούμαι τον αλησμόνητο μέντορά μου Γ. Φωτιάδη να μου λέει με σεμνή υπερηφάνεια για το συνεταιρισμό του χωριού μας. Έταξα τον εαυτό μου στο χωριό και τους ανθρώπους του. Έκανα ό,τι μπορούσαν οι δυνάμεις μου και η καρδιά μου. Αν όμως δεν κατόρθωνα να ολοκληρώσω το Συνεταιρισμό, ίσως δεν θα είχα κάνει τίποτα για τους Αντισσαίους…».

Εκμεταλλευόμενος τις μεγάλες αγροτικές μεταρρυθμίσεις του Εθνάρχη Ελ. Βενιζέλου και κυρίως τις πολιτικές του σκαπανέως της συνεταιριστικής ιδέας Αλέξανδρου Παπαναστασίου, ίδρυσε το «Γεωργοκτηνοτροφικό Συνεταιρισμό Αντίσσης», ενώνοντας υπ’ αυτόν τους παραγωγούς μας το1927. Ολοκλήρωσε δε το τιτάνιο αυτό έργο με το χτίσιμο του εργοστασίου το1949.

Έτσι οι μικροκτηματίες, οι μικροκαλλιεργητές, οι μικροτσομπάνηδες ευτύχησαν να έχουν συμπαραστάτη και αρωγό έναν γίγαντα που τους στήριζε με: πίστωση χρημάτων, προμήθεια σε ανταγωνιστικές τιμές πρώτων υλών, λιπασμάτων, φαρμάκων, ζωοτροφών κ.ά., ακόμη δε ουσιαστικότερο καλές/βέλτιστες τιμές στα προϊόντα τους, λάδι, γάλα. Τούτο παρεμβαίνοντας υπέρ και για λογαριασμό τους στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών, σε δημοπρασίες, κ.ά.

Ο συνεταιρισμός μας υπήρξε πνεύμονας ανακούφισης των Αντισσαίων αγροτών, που έτσι απέκτησαν ανθρώπινη υπόσταση. Εξαφάνισε τη φτώχεια, την τοκογλυφία, τη μιζέρια, γενικά τα δεινά τους. Το κτίσιμο, τέλος, του εργοστασίου (ελαιοτριβείο, αλευρόμυλος) επέτυχε το ως τότε αδύνατο. Να αρχίσουν οι ελιές των Τελωνίων (Άντισσας) να «λαδίζουν»!

Έγραφα, μεταξύ άλλων, στην εφημερίδα «ΑΝΤΙΣΣΑ» το 1983: «….Μια άλλη διαπίστωση του (Γ. Φωτιάδη) ήταν πως στον τομέα της ελαιοπαραγωγής η κατάσταση ήταν δραματική για τους ελαιοκαλλιεργητές του χωριού, γιατί ο κόπος τους ούτε λίγο ούτε πολύ χανόταν μέσα στα “ταγάρια” αυτών που είχαν τα λιοτρίβια. Έτσι η απόδοση της Αντισσιώτικης ελιάς την εποχή αυτή ήταν συνήθως δέκα ή ακόμη και δεκαπέντε οκάδες ελιές μία οκά λάδι -και αυτό μπουζάς σκέτος- γιατί όπως λέγαν “οι έρμες οι Τελωνιάτσες ελιές δεν λαδίζουν”...».

Με το που λειτούργησε το εργοστάσιό του, άρχισαν να «λαδίζουν» οι ελιές και τα πιθάρια των ελαιοπαραγωγών και σταμάτησαν να «λαδίζουν» τα ταγάρια των λιοτριβιών.

Ως αναφέρεται στο βιβλίο του Π. Φραγκέλλη «Η ΑΝΤΙΣΣΑ» (1995), ο συνεταιρισμός είχε 520 συνεταιριστικές μερίδες. Επειδή δε κάθε οικογένεια μπορούσε να έχει μία μόνο, σχεδόν όλο το χωριό ήταν μέλη του.

Τούτος μακροημέρευσε, παρέχοντας υψηλές υπηρεσίες για τρεις και πλέον γενεές. Κυψέλη προσφοράς. Στα 90 χρόνια του, ο μόχθος των γεωργών και κτηνοτρόφων του χωριού στο ακέραιο πια μετουσιωνόταν σε: διαβίωσή τους ανθρώπινη, σε παιδιών τους σπούδαγμα, θυγατέρων προίκες, γιων σιρμαγιές, γερόντων γεροντικά κ.ά.

Για πολλές δεκαετίες, είχε πορεία δημιουργική. Σιγά-σιγά όμως ο σωσίβιος αυτός φορέας της αντισσιώτικης αγροτιάς αδρανοποιήθηκε. Γράφω το παρόν ομολογουμένως με πόνο ψυχής. Ο συνεταιρισμός Αντίσσης, απ’ τον οποίο ως παιδί συνεταιριστή ευεργετήθηκα τα μέγιστα, σήμερα ατυχώς απαντά ουσιαστικά μόνο στα χαρτιά.

Έπαψε να παρέχει την όποια πίστωση.

Έπαψε να προμηθεύει λιπάσματα, φυτοφάρμακα, ζωοτροφές, κ.λπ.

Έπαψαν να λειτουργούν το γραφείο και οι αποθήκες του.

Έπαψε να έχει το όποιο προσωπικό.

Έπαψε, το χειρότερο όλων, να έχει εκλεγμένη Διοίκηση. Έχει διορισμένη. Τελευταίο κατ’ αυτού «κτύπημα» υπήρξε το ότι η «ναυαρχίδα του», το εργοστάσιό του, την ελαιοκομική περίοδο 2016 δεν λειτούργησε. Οι συνεταιριστές του μετά από 70 χρόνια (!) αναγκάστηκαν να αλέσουν τη σοδειά τους σε ιδιωτικά ελαιοτριβεία!

Έπαψε , απλά, να υπάρχει.

Πληροφορούμαι ότι επίκεινται εκλογές ανάδειξης Δ.Σ. Εύχομαι αυτό να αποτελέσει σημείο καμπής και ανάκαμψης τού επί γενεές σωτήριου αυτού φορέα της Άντισσας. Αλλιώς, το τέλος εποχής και η διάλυσή του με μαθηματική ακρίβεια θα επέλθει αναπόδραστα.

 

Τα διεθνή πολιτικά πράγματα, μοιάζουν με «κινούμενη άμμο». Αστάθεια σ’ όλη την Υφήλιο. Η τρομοκρατία των τζιχατζιστών έχει απλώσει παντού στη Γη τα βρόχια της, ο πόλεμος είναι παρών (Συρία) ή και εν δυνάμει (Β. Κορέα), κοινωνικο-πολιτικά γεγονότα κλονίζουν χώρες (Υεμένη, Βενεζουέλα, Σομαλία, Νότ. Ασία, κ.ά.), η λιτότητα συνθλίβει λαούς (ΝοτιοΕυρωπαίους, κυρίως τους Έλληνες), τα φαντάσματα του Ναζισμού, της ακροδεξιάς ρητορικής και πρακτικών τη ανοχή νεοφιλελεύθερων δοξασιών, νεκρανασταίνονται (Νότος των ΗΠΑ, Εσθονία), κ.άλ..

Στη χώρα μας ατυχώς, η κατοχή (οικονομική) οδηγεί τη ράτσα μας σε συνθήκες ακόμη και εξάλειψης από προσώπου Γης. Αφανισμού της. Αυτό ατυχώς προοιωνίζουν προβλέψεις, πως ως το 2050 θα έχουμε συρρικνωθεί κατά 18% στα ~9.000,000, μόνο. Τούτο σε συνδυασμό προς, τη φτώχεια, ανεργία, «κατάρρευση» του κοινωνικού κράτους, υπογεννητικότητα, μετανάστευση νέων, και λοιπούς αρνητικούς παράγοντες, αθροιστικά, απειλούν με αφανισμό το γένος των Ελλήνων.

Ας ελπίσουμε ότι «ο καλός Θεός της Ελλάδος» θα παρέμβει, έστω και την τελευταία στιγμή, σώζοντας μας πάλι.

Πλέον των εσωτερικών μας, έχουμε και την ατέλειωτη επιθετικότητα της Τουρκίας, που με παραβιάσεις, υπερπτήσεις, κ.λπ., των αεροπλάνων της πάνω απ’ το Αιγαίο και τα νησιά μας, την προβολή του θέματος «γκρίζες ζώνες», την επιχειρούμενη αναμόχλευση της συνθήκης της Λωζάννης, τα «παιχνίδια» της στο προσφυγικό-μεταναστευτικό, την αμφισβήτηση της Κυπριακής ΑΟΖ, κ.λπ. επιτείνουν την ανασφάλεια μας.

Σαν μη μας φτάνουν όλα αυτά, έχουμε και μια «ανοικτή» πληγή, ικανή ανά πάσα στιγμή να κακοφορμίσει και σε βάθος χρόνου να αποδομήσει το δημογραφικό ιστό της χώρας. Κυριολεκτικά, βόμβα βραδυφλεγής. Η συνθήκη «Δουβλίνο ΙΙ» (2003). Σ’ αυτή, προβλέπεται η επαναπροώθηση «ξένων» από χώρες της ΕΕ, πίσω σ’ εκείνη που πρωτομπήκαν. Ουδέποτε τροποποιήθηκε και έτσι αναπόφευκτα, κάποτε θα εφαρμοζόταν. Ας μη ξεχνούμε, ο πολύς κ. Σόιμπλε, έκανε να εμπεδώσουμε το «pacta sunt servanda», δηλ. οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται.

Στα τέλη του 2016, η Γερμανία δίκην επισπεύδουσας ανήγγειλε ότι θα άρχιζε να θέτει σε εφαρμογή τη «Δουβλίνο ΙΙ». Ειδικότερα, το άρθρο περί επαναπροώθησης στη χώρα της πρώτης εισόδου στην Ε.Ε. (Ελλάδα, εκ δευτέρου Ιταλία, Ισπανία), τους όποιους «ξένους» δεν δικαιολογούνται να παραμένουν στο έδαφός της. Θα το έκανε, για τους αιτήσαντες άσυλο μετά το Μάρτιο 2017.

Για την πρόβλεψη πραγμάτων στην πολιτική, δεν χρειάζονται μαντικές ικανότητες. Χρειάζεται ορθός λόγος, για να συσχετίζεις πράγματα και καταστάσεις.

Στη βάση αυτών εν αναφορά προς τη «Δουβλίνο ΙΙ» και τα εξ αυτής συνεπαγόμενα, σε επιστολή μου (θέρος 2014) προς τους βουλευτές των νομών του Αιγαίου της τότε συγκυβέρνησης, μεταξύ άλλων έγραφα:

«Άραγε εσείς οι βουλευτές της συγκυβέρνησης Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσατε να διεκδικήσετε από την Κυβέρνηση την υποβολή προς τα όργανα της Ε.Ε. του αιτήματος της τροποποίησης ή έστω της βελτίωσης υπέρ της χώρας μας της συνθήκης “ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΙΙ”;».

Σημειωτέον ότι, τότε η Ελλάδα κατείχε την Προεδρία της Ε.Ε. και θεωρούσα ότι ήταν ευκαιρία να θέσει το θέμα. Έληξε η Προεδρία μας και επ’ αυτού ατυχώς, ουδέν έγινε.

Ακόμη σε σχετικό άρθρο μου, εδώ, το φθινόπωρο 2014, εξηγούσα το γιατί και πώς βάσει της συνθήκης αυτής προβλέπεται η επαναπροώθηση «ξένων», τονίζοντας ότι τελικά τούτο οδηγεί στο «στοίβαγμα» τους στην ταλαίπωρη Ελλάδα. Και συνέχιζα:

«…Αφ’ ότου, δε, ολοκληρώθηκε το ανεγερθέν τείχος στα χερσαία ελληνοτουρκικά σύνορα, η όλη διακίνηση των “ξένων” γίνεται πια διά θαλάσσης. Ως Λέσβο, τούτο μάς επηρεάζει πολύ».

Στην προς τους βουλευτές προαναφερθείσα επιστολή, προσέθετα: «Τούτο (η αλλαγή της Δουβλίνο ΙΙ) δε μάλιστα να γίνει όσο το δυνατό γρηγορότερα, αφού οι εκτιμήσεις των διεθνών ΜΜΕ είναι ότι το φαινόμενο (εισόδου «ξένων») είναι συνεχώς ογκούμενο!!».

Πράγματι, το μεταναστευτικό κύμα από μερικές χιλιάδες (2014) ογκώθηκε στο ~ 1.000.000 το 2015, εκ των οποίων το ~ 60% πέρασε απ’ το νησί μας. Βέβαια η σχετική συμφωνία μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας του 2016 (σε συνδυασμό προς τους φράκτες που υψώθηκαν από κάποιες ευρωπαϊκές χώρες στα σύνορα τους), περιόρισε στο ελάχιστο τις μεταναστευτικές ροές.

Τελευταία, αυτές άρχισαν να αυξάνονται, τη ανοχή της Τουρκίας και στα νησιά μας ήδη υπάρχουν περί τις 15.000 «ξένοι». Τα πράγματα είναι πάλι «ρευστά». Τούτο είναι πια ξεκάθαρο. Έτσι, ο άμεσα βιώνων την όλη κατάσταση, δήμαρχος Λέσβου, Σπ. Γαληνός, προ ημερών αναρωτήθηκε «άραγε ισχύει η συμφωνία Ευρώπης - Τουρκίας ή όχι;».

Αρχές Αυγούστου, ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, συμπατριώτης μας, Γ. Μουζάλας, επιβεβαίωνε πως η Γερμανία πρόκειται να αρχίσει να επαναπροωθεί πρόσφυγες στην Ελλάδα στο πλαίσιο του Κανονισμού Δουβλίνου. Σε συνέντευξή του προς γερμανικά μέσα, δήλωνε: «Πριν λίγες μέρες εγκρίναμε μικρό αριθμό επιστροφών προσφύγων που σχετίζονται με τον Κανονισμό του Δουβλίνου, από τη Γερμανία και μερικές άλλες χώρες μέλη της Ε.Ε.. … Κατανοώ ότι οι κυβερνήσεις θέλουν να δείξουν στους πολίτες τους ότι κάνουν κάτι. Γι’ αυτό θέλω να τις βοηθήσω».

Τελικά, ο ίδιος επιβεβαίωσε τούτο στην έγκριτη εφημερίδα «Guardian» του Λονδίνου περί τα τέλη Αυγούστου.

Νέα κερκόπορτα και πάλι;!

Συνδυάζοντας όλα τα ανωτέρω και εφ’ όσον τη αδεία του νέο-Σουλτάνου αρχίσει ξανά «η κάθοδος των μυρίων» στα νησιά μας, είναι πρόδηλο ότι η εφαρμογή της «Δουβλίνο ΙΙ» κατά τα προλεχθέντα, θα κάνει τη μεγάλη σε καρδιά χώρα μας, αλλά μικρή σε έκταση. να μετατραπεί σιγά-σιγά σε «αποθήκη ψυχών».

Ρητορική ερώτηση: «Στρουθοκαμηλίζουμε», περιμένοντας το τέλος της ράτσας;!

 

 

 

 

 

Σελίδα 2 από 3
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top