Όταν η Ιστορία, έχει όνομα

15/05/2022 - 17:00

Τον Φεβρουάριο 2018 είχα γράψει, εδώ, το άρθρο μου «Αριστείδης Γιαπαλής, ο ευπατρίδης». Τούτο, ύστερα απ’ότι άκουσα και είδα γι’αυτόν, στην εκδήλωση της Κυπριακής Πρεσβείας στην Αθήνα προς απόδοση της οφειλομένης τιμής σε «Ελλαδίτες», στα τραγικά γεγονότα του παναθηναϊκού συλλαλητηρίου (9/5/1956), του προς αποτροπή της εκτέλεσης, απ’τους Άγγλους αποικιοκράτες, των Κυπρίων ηρώων της ΕΝΩΣΗΣ, Καραολή και Δημητρίου. 

Κατ’αυτό, ατυχώς υπήρξαν δεκάδες τραυματίες και το χειρότερο, τέσσερις νεκροί. Μεταξύ των τραυματιών ήταν και ο Αριστ. Γιαπαλής, φοιτητής τότε. Ο Κύπριος Πρέσβης κ. Κενεβέζος μεταξύ των άλλων τιμηθέντων, στον φίλο Αριστείδη, ενεχείρισε τιμητική πλακέτα, «ως εκπρόσωπο όλων αυτών που συνελήφθησαν αλλά και τραυματίστηκαν στα γεγονότα της 9ης Μαΐου 1956»,όπως είπε. 

Σε ανύποπτο χρόνο, πέρυσι, συζητούσαμε με τον συγχωριανό και καλό μου φίλο, Χρυσόστομο Λουλαδέλλη και είχαμε αναφερθεί στα γεγονότα του Κυπριακού (ΕΟΚΑ, ΕΝΩΣΗ), του 1955. Είπα, ότι θυμούμαι, τα συλλαλητήρια των μαθητών στην Άντισσα, δεκάχρονος τότε, μέσα στους δρόμους, που φωνάζαμε «ΕΝΩΣΗ, ΕΝΩΣΗ, …». Ο Χρυσόστομος τότε ήταν μαθητής Γυμνασίου, στην Μυτιλήνη. Μου είπε, ότι τέτοιο συλλαλητήριο με τους μαθητές έγινε στην πρωτεύουσα και μάλιστα μεγάλο, όπου έγιναν πολύ μεγάλες φασαρίες με την Χωροφυλακή. Ακόμη, πως αρχηγός των μαθητών ήταν ένας Μολυβιάτης, της ογδόης, Αριστείδης Γιαπαλής.  

Προ ημερών έχοντας παραλάβει το βιβλίο μου, «ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΘΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΥΜΗΣΗ», μετά τον εν λογοτεχνία «νονό» μου, ποιητή Λέσβου Δημήτρη Νικορέτζο που πηγαίνοντας στο σπίτι του, του το ενεχείρισα, το ίδιο έκανα και στον Δρ. Αριστείδη Γιαπαλή, τον άνθρωπο που με συνδέει, επί 45 ολόκληρα χρόνια, άδολη φιλία. Αυτόν, που πάντα μπορούσε να μου λέει τα υπέρ και τα κατά μου, δίκην μεγάλου μου αδερφού, αδερφού που πάντα χρειαζόμουν και που ατυχώς δεν είχα. Ένα μόνο γεγονός φτάνει, να καταδείξει τούτο. Το 2010, όταν η άφρων πολιτική της τότε Κυβέρνησης δημιουργούσε τον Δήμο Τέρας Λέσβου, με την παρακίνηση και ενθάρρυνση του Αριστείδη, κάναμε την παρθενική μας παρέμβαση, ως Σύνδεσμος «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ» (Σύνδεσμος, εκ προβεβλημένων Λέσβιων των Αθηνών), καθιστώντας, ως φορέας, γνωστό προς πάντα αρμόδιο την εναντίωσή μας, στη δημιουργία του ανοσιουργήματος τούτου. Βασικό σύνθημά μας υπήρξε, το «ΟΧΙ ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣ, Η ΛΕΣΒΟΣ». Έτσι, ακολούθησε κι ο μετέπειτα αγώνας μας. Αγώνας, σοβαρός, αδιάλειπτος και κλιμακούμενος μέχρι που ευτυχήσαμε, οι εκλογές του 2019, στην Λέσβο, να γίνουν με δύο Δήμους.  

Στην επίσκεψή μου αυτή, ο Αριστείδης και η σύζυγός του κα Μαρί με καλοδέχθηκαν με φιλοφρονήσεις και κεράσματα, Ακολούθησε συζήτηση. Συζήτηση μεστή περιεχομένου. Σ’ό,τι δε με αφορούσε, εισέπραττα σχετικές παραινέσεις, και νουθεσίες. Ήταν, πολύωρη και άκρως ενδιαφέρουσα και μπορώ να πω ότι έλαβε μορφή «κατηχήσεως», ακούγοντας τον να μου αναλύει τα επί μέρους θέματά μας, κατά τη βαθειά του γνώση, την εκ της πολυεπίπεδης μορφώσεως του. Αφού μου ανέλυσε, διάφορα τρέχοντα κοινωνικοπολιτικοιστορικά γεγονότα, φυσικώ τω λόγω, φτάσαμε στα της γενέτειράς μας. Τούτο δε, γιατί και ο Αριστείδης Γιαπαλής, είναι Λεσβιολάτρης, ενδεχομένως πολύ μεγαλύτερος από εμένα. Τούτο μάλιστα, το έχει δείξει στην πράξη, με πολλά. Αρκεί, μόνο ένα. Λίγο μετά την επιστροφή του απ’τα μεταπτυχιακά του στο Παρίσι, έκανε πρότασή εμπεριστατωμένα, την ιδέα του, να δημιουργηθεί το Υπουργείο Αιγαίου. Πρόταση που έλαβε σάρκα και οστά, ύστερα από κάποια χρόνια, απ’την Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, το 1985. Η ύπαρξη του Υπουργείου αυτού, πλέον των άλλων όλων, κυρίως, σημειολογικά, καταδεικνύει προς πάντες ανά την Υφήλιο το τι σημαίνει για την Ελλάδα, το λίκνο του Ελληνικού πολιτισμού, το Αιγαίο. Βέβαια, παρ’όλο ότι ο θεσμός αυτός δεν έχει τον ρόλο και την ουσία που ο Αριστείδης είχε προβάλλει, εν τούτοις, ως φορέας αποτελεί τον φάρο προβολής της Ελληνικότητας του Αρχιπελάγους μας.  

Είχα ακόμη την τιμή, ο Αριστείδης να με ξεναγήσει στα προσωπικά του ‘‘τιμαλφή’’, δείχνοντάς μου διάφορα κειμήλια, μετάλλια του, επαίνους, αρχεία του και φωτογραφίες απ’τις διάφορες δραστηριότητες του, βραβεύσεις κ.λπ. 

Λαμβάνοντας υπ’ όψη, τα αναφερθέντα στην αρχή του παρόντος, για το Κυπριακό, εν όψει της επικειμένης επετείου των σχετικών γεγονότων που έλαβαν χώρα στη Μυτιλήνη την 6η Μαΐου 1955, η συζήτησή μας οδηγήθηκε σ’αυτά.  

Τούτες τις μέρες συμπληρώθηκαν 67 χρόνια απ’τα ιστορικά γεγονότα του Κυπριακού αγώνα του 1955 που δόνησαν συθέμελα τον όπου γης Ελληνισμό και έκαναν να σκιρτήσει το «είναι» της ελληνικής νεολαίας. Με τίποτα δεν μπορούσε να ανεχθεί και να συμβιβαστεί με τα στην μεγαλόνησο συμβαίνοντα αποικιοκρατικής βαρβαρότητας γεγονότα από τους Εγγλέζους κυρίαρχους της. Ο Λαός, με μπροστάρη του τη νεολαία, είχε ξεσηκωθεί. Η Κυβέρνηση όμως για λόγους «διπλωματικής αβρότητας» προς την Γηραιά Αλβιόνα, είχε δώσει διαταγή προς τα σώματα ασφαλείας να απαγορευθούν οι συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.  

Ένα κιτρινισμένο αρχείο του Αριστείδη, το όρντινο /ανακοίνωση της Διεύθυνση Χωροφυλακής Λέσβου γράφει: «Κατόπιν διαταγής της Κυβερνήσεως κρινομένης Εθνικώς ασυμφόρου πάσης συγκεντρώσεως και διαδηλώσεως παρά μαθητών, σπουδαστών και άλλων πολιτών δια το ζήτημα της ΚΥΠΡΟΥ, Απαγορεύουμε αυστηρώς πάσαν συγκέντρωσιν. Οι αποπειρώμενοι τοιαύτην θα διαλύονται βιαίως παρά των οργάνων της τάξεως και θα υφίστανται τας νομίμους συνεπείας… 

Εν Μυτιλήνη τη 6η Μαΐου 1955»  

Η απαγόρευση αυτή της Διοίκησης Χωροφυλακής, όχι μόνο αγνοήθηκε, αλλά ακόμη έκανε να ξεσηκωθούν όλα τα γυμνασιόπαιδα της Μυτιλήνης και βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου, με το συλλαλητήριο τους ξεσήκωσαν όλη την πόλη με διαμαρτυρίες και συνθήματά, κατά των Εγγλέζων. Κυρίαρχο το ‘‘ΕΝΩΣΗ, ΕΝΩΣΗ’’. Ένα καλώς μελετημένο σχεδιάγραμμα, δια χειρών Αριστείδη, που μου επιδείχθηκε, δείχνει την διαδρομή που είχε προγραμματιστεί. Αντιγράφω: Αφετηρία Γυμνάσιο, Αγορά, Απάνω Σκάλα(Α.Σ.), Μητρόπολι, Προκυμαία (Δημαρχείο), Διά Τραπέζης(Α.Ε.), Νομαρχία, Πλάτανος, Γ.Θ., Κουμιδιά, Κουλμπάρα, Άγαλμα Ελευθερίας. Βέβαια, το συλλαλητήριο, ουδέποτε ολοκληρώθηκε, γιατί, οι χωροφύλακες παρενέβησαν και με την από μέρους τους επιδειχθείσα ξεχωριστή «αβρότητα», κατάφεραν να διαλύσουν τους διαδηλούντες. Το Γ.Θ. είναι το Γυμνάσιο Θηλέων, στο οποίο οι καθηγητές είχαν προλάβει να κλείσουν την μεγάλη εξωτερική πόρτα και οι μαθήτριες έτσι είχαν παγιδευτεί μέσα. Για να τις ελευθερώσουν και να έρθουν κι αυτές στο συλλαλητήριο, οι μαθητές έσπασαν την πόρτα. Είναι αξιο γέλωτος, ότι ο Γυμνασιάρχης του Θηλέων, εγγράφως και επισήμως ζήτησε απ’τον συνάδελφό του των Αρρένων, την αποζημίωση επισκευής της.  

Τον αρχηγό δε, Αρ.Γιαπαλή, πρωί-πρωί τον οδήγησαν στην Διοίκηση. Το έγκριτο ΒΗΜΑ των Αθηνών, της 7ης Μαϊου 1955, σε ολοσέλιδο άρθρο του αναφερόταν στην παρωδία δίκης, όπου οι Εγγλέζοι καταδίκασαν 12 Κύπριους πατριώτες, πράγμα που απετέλεσε την αφορμή των σφοδρών ανά την Ελλάδα αντιδράσεων, είχε υπότιτλο: «ΑΙΜΑΤΗΡΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΣΗΜΕΙΩΘΗΣΑΝ ΕΙΣ ΛΕΣΒΟΝ - Συγκρούσεις σπουδαστών μετά της Αστυνομίας. Ετραυματίσθησαν δεκάδες μαθηταί και πέντε χωροφύλακες». Συνέχιζε δε: «…Ο αρχηγός της Πανελληνίου Επιτροπής Κυπριακού Αγώνος μαθητής Αριστείδης Γιαπαλής συνελήφθη προληπτικώς από της 7 π.μ. κρατηθείς μέχρι της μεσημβρίας. Εξ άλλου δεκάδες μαθηταί συνελήφθησαν και κρατούνται».  

Τούτα όλα τα ντοκουμέντα του αρχείου του, μου έκανε την τιμή να τα ξεφυλλίσει με συγκίνηση, ο Αριστείδης μαζί μου.  

Ένα, μου ζήτησε. Να τα σεβαστώ. Άραγε με τούτη την γραφή μου, έκανα αυτό; Νομίζω ναι. Απλά πιστεύω, ότι η Ιστορία δεν πρέπει να μένει ανώνυμη.  

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey