FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Σάββατο, 09 Σεπτεμβρίου 2017 12:21

THE

 

Η εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» έκανε εκτενές ρεπορτάζ για το προχθεσινό ορόσημο στην πορεία του Πανεπιστημίου Αιγαίου: την κατάταξη του στη Λέσχη των Αρίστων, δηλαδή των 1.000 καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου, από την αυστηρότερη και εγκυρότερη THE (Times Higher Education)· μάλιστα δε, στην ομάδα 4 -θέσεις 601-800. Αν ληφθεί υπόψη ότι η THE αξιολογεί, μέσω 13 δεικτών-κριτηρίων, περίπου 27.000 πανεπιστήμια εκ των άνω των 35.000 διεθνώς, το Πανεπιστήμιό μας βρίσκεται στο top 3% παγκοσμίως. Η χαρά και η υπερηφάνεια μας στην ακαδημαϊκή κοινότητα του Αιγαίου είναι δεδομένη και προφανής. Δεν πρέπει όμως να αναστέλλει την κριτική θεώρηση των αποτελεσμάτων καθότι μόνον αυτή θα διαμορφώσει νέους στόχους για καλύτερες επιδόσεις και υπηρεσίες στους νέους μας στο μέλλον.

Πρώτη σκέψη είναι το τι σημαίνει το γεγονός αυτό ως προς τη γενική απαξίωση του Αιγαίου -αλλά και των λοιπών πανεπιστημίων- στο δημόσιο λόγο. Κάθε χρόνο, για πολλά χρόνια, ακούμε καρτερικά τη φράση του συρμού «κανένα ελληνικό πανεπιστήμιο στα κορυφαία του Κόσμου», συνήθως με τη συνοδεία του ευφυολογήματος «κάθε πόλη κι ΑΕΙ, κάθε χωριό και ΤΕΙ» ως ύπουλη παραπομπή στο χουντικό «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο». Οι φορείς της εμπνευσμένης αυτής ανοησίας θα πρέπει να διερωτηθούν επιτέλους σε ποιον άλλο τομέα της δημόσιας λειτουργίας η Ελλάς εμφανίζει ανάλογες επιδόσεις αριστείας. Θα πρέπει όμως να απαντήσουν και σε μια σειρά από συνωδά ερωτήματα:

Το καλύτερο ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι της Κρήτης (χρόνια τώρα και σε όλα τα συστήματα αξιολόγησης). Συνοδεύεται από τα Πανεπιστήμια Ιωαννίνων, Αιγαίου και Πατρών, ενώ κάποια από τα «ιστορικά» και «κεντρικά» λεγόμενα εμφανίζονται σε ενδιάμεσες θέσεις, το ΑΠΘ, το ΟΠΑ και το ΕΚΠΑ. Τα περιφερειακά πανεπιστήμια δίνουν ζωή στην ακαδημαϊκή ανάπτυξη της χώρας. Επειδή η στατιστική είναι πανούργα ως το μαγιό μπικίνι -«δείχνει τα πάντα, αλλά κρύβει την ουσία», έλεγε κάποτε ένας Μέγας του κλάδου- ας σημειωθεί ότι τα αριθμητικά δεδομένα επηρεάζονται ισχυρά από την ύπαρξη Σχολών ειδικού ενδιαφέροντος και μεγέθους, ως η Ιατρική, η Πολυτεχνική, η Γεωπονική, κ.ο.κ. Υπό την έννοια αυτή, η σύγκριση του Αιγαίου με το Κρήτης, το Ιωαννίνων ή το ΑΠΘ αναγκαστικά θα το οδηγεί νομοτελειακά σε υποδεέστερη θέση.

Το δεύτερο ερώτημα έχει να κάνει με το πού «πήγαν, οεο!» κάποια Ιδρύματα που στηρίζουν τη δημόσια ισχύ τους, την προβολή και πρόσβαση στην εξουσία και τις χρηματοδοτήσεις, σε φαντασιακά επιχειρήματα στη γόνιμη ψευδαίσθηση και αυταπάτη των νέο-ελλήνων. Δείτε τον κατάλογο αξιολόγησης για να καταλάβετε τις ηχηρές απουσίες και κατ’ αναλογία να επαν-ιεραρχήσετε τις κλίμακες αξιών σας, φίλοι αναγνώστες, ιδιαίτερα Εσείς που έχετε την ευθύνη της καθοδήγησης των παιδιών σας.

Το Αιγαίο ευρίσκεται στην 6η θέση μεταξύ των 7 Πανεπιστημίων της κατάταξης ΤΗΕ. Όμως, εάν κανείς κοιτάξει με προσοχή τις επιδόσεις σε επιμέρους τομείς αξιολόγησης, θα δει ότι το Αιγαίο είναι στην 3η θέση όσον αφορά στην έρευνα και στην τελευταία όσον αφορά στην ιδιωτική χρηματοδότηση. Πλήττεται από το γεγονός ότι μόνον το 1% των φοιτητών του είναι αλλοδαποί και ότι έχει υψηλό δείκτη -αρνητικό- στον αριθμό των φοιτητών ανά διδάσκοντα. Μια ανάγνωση επιτρέπεται σ’ αυτό το μείγμα: το Πανεπιστήμιο Αιγαίου επιδεικνύει ερευνητικές επιδόσεις παγκόσμιας κλάσης, αλλά πλήττεται από τις «πολιτικές» του Υπουργείου Παιδείας. Θέλετε ένα παράδειγμα; Η Σχολή Περιβάλλοντος, της οποίας έχω την τιμή να είμαι Κοσμήτωρ, εμφανίζει ερευνητική επίδοση 20% ανώτερη του παγκόσμιου μέσου όρου και 60%+ ανώτερη του δεύτερου ελληνικού πανεπιστημίου, του ΑΠΘ. Ταυτόχρονα, έχει συρρικνωθεί το διδακτικό προσωπικό κατά περίπου 40%, έχει αυξηθεί ο αριθμός των εισακτέων φοιτητών κατά 30%, λειτουργεί με προϋπολογισμό μικρότερο των 20.000 Ευρώ/έτος. Η παρουσία μας στη Λίστα των Χιλίων είναι άθλος και κάποια στιγμή η Πολιτεία και οι Τοπικές Αρχές του Αιγαίου οφείλουν να το αναγνωρίσουν επισήμως και να αλλάξουν πολιτική έναντι Ημών.

«Γιατί η Κρήτη;», είναι το επόμενο ερώτημα. Θα μπορούσε να γραφεί διατριβή επί του ζητήματος. Ως κατάληξη, ένα θα ήταν το συμπέρασμα: επειδή οι Κρήτες δεν είναι Μυτιληνιοί, Χιώτες ή Σάμιοι, γι’ αυτό! Σταματώ εδώ… γιατί πλέον ξέρω πότε να σιωπώ!

Τυχαία άραγε ήλθε η φετινή επιτυχία του Αιγαίου; Όχι, βέβαια! Το 2005 ήταν το πρώτο ελληνικό Πανεπιστήμιο που ζήτησε διεθνή αξιολόγηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση Πανεπιστημίων και παρέλαβε «Ύμνον». Πέρυσι, όταν όλα τα ελληνικά Πανεπιστήμια υπεβλήθησαν σε εθνική αξιολόγηση από διεθνείς διακεκριμένες επιτροπές, έλαβε την καλύτερη αξιολόγηση μεταξύ όλων των ελληνικών Ιδρυμάτων.

Στον Κόσμο του Ορθού Λόγου, θα συνέρρεαν οι φοιτητές εφέτος και οι βάσεις θα εκτοξεύονταν στο Αιγαίο. Όντως αυτό παρατηρήθηκε στη Σχολή μου, αλλά για άλλους λόγους! Πλην όμως, εδώ είναι Μπαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε! Κινούμαστε ανάμεσα σε δύο λαϊκές εκφράσεις. Η πρώτη απεικονίζεται σε πρόσφατη γελοιογραφία του Πετρουλάκη: δείχνει αίθουσα εξετάσεων, σε κάθε θρανίο κάθεται ο νέος και δίπλα του η μαμά του· κι από πίσω ο Γαβρόγλου τηλεφωνεί στον Τσίπρα, λέγοντας «…και επιτέλους, βρήκαμε την ιδανική λύση για να μην αγχώνονται τα παιδιά! Θα γράφουν πανελλαδικές μαζί με τη μαμά τους». Η δεύτερη είναι μια ελληνική παροιμία, αρβανίτικής καταγωγής: «Με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα μπάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;» -αγράμματα, θα έλεγα… καθότι η στατιστική της ΤΗΕ αδυνατεί να γνωρίζει το τι τραβάμε καθημερινά!

 

Σάββατο, 02 Σεπτεμβρίου 2017 12:09

Μάλλιασε η γλώσσα…

 

Στα αρκετά πλέον χρόνια που το «ΕΜΠΡΟΣ» έχει την καλοσύνη και την υπομονή να φιλοξενεί τα αρθρίδιά μου, μάλλιασε ο λόγος της «προφητείας» ότι, όταν έλθει η ώρα της επαναφοράς της πολιτικής στο προσκήνιο, θα βρεθούμε όλοι με τα σώβρακα, ανένδυτοι και ξυπόλητοι δηλαδή γύρω από το τραπέζι των ακανθωδών αποφάσεων. Επίμονα προέβαλα τη θέση ότι το πολιτικό πρόβλημα της χώρας βρίσκεται πρωτίστως στην έλλειψη στρατηγικής και τη βουλιμική της εκάστοτε Αντιπολίτευσης.

Σε ποδοσφαιρικούς όρους, στα πρότερα χρόνια της κρίσης, είδαμε τον παροξυσμό των «ορφανών του Μπανιά» που ενισχυμένα από τις ελεύθερες μεταγραφές και τους δανεισμούς από την Τσοχατζοπουλική παράγκα και την ανάδειξη στην Α’ ομάδα σέντερ-φορ από τις «Ακαδημίες», παίζοντας και λέγοντας ό,τι να ’ναι -ξυλίκι το λέγαμε κάποτε ως παιδιά στις αλάνες- πήραν το εγχώριο πρωτάθλημα, αλλά κόλλησαν στα προκριματικά των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Τώρα, ένα αμυντικογενές αντίπαλο σχήμα, κάπως μεταξύ Ρεχάγκελ και Σάντος, θεωρεί ότι αρκεί να κρατήσουμε το μηδέν στην άμυνα κι όλο και κάποιο γκολ θα μας βγει από στημένη φάση. Ποδόσφαιρο πάντως δεν παίζουμε, μπάλα δε βλέπουμε και το «θαύμα» εάν έλθει, κρατάει για μιαν ημέρα. Εδώ δεν είναι Λισσαβώνα ούτε Λευκωσία, εδώ είναι Νότια Βαλκανική, όπου παράγεται περισσότερη ιστορία από όσην μπορούμε να καταναλώσουμε, όπως διαχρονικά διέγνωσε ο Τσώρτσιλ.

Σε ανθρωπολογικούς όρους, αν ακολουθήσουμε τη θεωρία της Μ. Douglas, μιας επιφανούς ανθρωπολόγου και ειδικής στην ανάλυση του ρίσκου, η πρόσληψη και αξιολόγηση της πραγματικότητας βασίζεται αποκλειστικά σε τέσσερις κυρίαρχες λογικότητες: τους μύθους, την κουλτούρα, τα σχήματα λογικής και τα πρότυπα ζωής. Τόμοι έχουν γραφεί επί του σχήματος αυτού. Ένα απλό παράδειγμα στα καθ’ Ημάς είναι υποβοηθητικό εν προκειμένω: ο μύθος του περιούσιου λαού, η κουλτούρα της ανομίας, το λογικό σχήμα του μοιρολατρικού ατομισμού και το πρότυπο του Ελληνάρα μας είναι απολύτως γνωστά και  συγγενή και καθημερινώς αναδεικνυόμενα.

Το «μνημόνιο» θριαμβεύει: η κατ’ ανάγκην περιφορά μετά ξινο-χιούμορ του κ. Πρωθυπουργού -άλλως δε θα είχε απολύτως τίποτα να πει στη ΔΕΘ- στα άντρα του φιλελευθερισμού όπου κηρύσσει την πίστη του στην επιχειρηματικότητα, τις επενδύσεις και την ψηφιακή διακυβέρνηση, δείχνει την απόλυτη στρατηγική σύγκλιση των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Για όσους γνωρίζουν το μοντέλο αυτό σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ονομάζεται -αχ, το άτιμο- Εσθονία! Το αστείο της υποθέσεως είναι ότι η αντισυμβατικότητα του Τσίπρα συνίσταται στο ότι διατηρώντας το δικαίωμα του κυβερνητικού λόγου και της αντιπολίτευσης ταυτόχρονα ανακατεύει έναν άνοστο πολιτικό χυλό ως κατάπλασμα στα πάθη μας. Προς τις μανάδες-μαινάδες, υπόσχεται εισαγωγή του κανακάρη τους στο πανεπιστήμιο χωρίς εξετάσεις· έπεται ο «καθηγητής Τουρνεσόλ» ο οποίος αλλάζει άποψη ταχύτερα από κάλτσες, «ναι μεν αλλά, εφόσον καθότι ίσως…», αυτή είναι η πολιτική για την ανώτατη παιδεία. Προς το μέσο πολίτη-πελάτη, υπόσχεται την αναβίωση του ονείρου της θεσούλας στο Δημόσιο, «ναι μεν αλλά, εφόσον το πλεόνασμα, οι θεσμοί, ο Σόιμπλε…». Προς τους νέους start-uppers, υπόσχεται 25+25 εκατομμύρια ευρώ ενισχύσεις, ως ανέκαθεν  άσχετος με τα μεγέθη. Έρχεται όμως η ποδοσφαιρική πραγματικότητα και μας ορθοσκοπεί απολύτως: αυτοί οι παλιάνθρωποι οι Εσθονοί, που τόσον αγώνα έκανε ο πρώην μας του Αθλητισμού και νυν συνωμοσιολόγος του Τζάντε, ο «Σταύρος και κυρ Σταύρος και αφέντης τσουτσουλομύτης», ήλθαν αναιδώς και μας έκοψαν την εθνική φόρα. Κανόνι έσκασε πάλι, ή μάλλον το «κανονάκι» του Διονύση:

«Τούτος ο κανόνας με το κανονάκι/αν δεν είχε λόγο χαρισμένο/θα’τανε ψωμί σκουληκιασμένο/…/Μας αγάπησε αφού έρχεται και στρίβει/μας αγάπησε αφού τη στέγη ανοίγει/στ’ αφρισμένο κύμα του χειμώνα, στου Αυγούστου τον απατεώνα…».

 

Κι απέναντι σ’ αυτό; Κάτι κατιμάδες της πολιτικής τραυλίζουν ηρωικώς μπούρδες στα μαρμαρένια σκαμπό της τηλοψίας… Αν μετά από όσα περάσαμε και περνάμε δεν βρεθεί το σθένος να διακηρυχθεί δημόσια άποψη για τους συνδικαλιστές (όχι τις συλλογικότητες των εργαζομένων) στο Δημόσιο Τομέα, ότι η αντικειμενική αξιολόγηση παντού είναι προϋπόθεση αξιοκρατίας και βελτίωσης, ότι το νέο σχήμα του Τσίπρα ότι θα κάνουμε προσλήψεις στο Δημόσιο για να επιστρέψουν οι επιστημονικοί μετανάστες δεν είναι απλή ανοησία και απάτη, είναι καθαρή έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα, ότι δεν υπάρχει εισαγωγή σε πανεπιστήμιο στον Κόσμο χωρίς κάποιο σύστημα επιλογής, ότι η Ελλάς χρειάζεται 100 δις ευρώ για να επανεκκινήσει την οικονομία της… και μείνουμε στις κοκκορομάχες αντιδικίες με τον Πολάκη και τον Κατρούγκαλο, το 2021 ούτε Κράτος στα χαρτιά δε θα ’μαστε. Το ρολόι της δημογραφικής συρρίκνωσης κτυπά ήδη…

 

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017 12:36

Διαιρέσεις δι’ αφελείς…

 

Για ένα μείζονα Πολιτισμό -ως ο μέχρι πρότινος δικός μας, η θεοποίηση του Ανθρώπου ή ο εξανθρωπισμός του Θεού ήταν μέγα επίτευγμα νόησης. Απόρροια αυτής ήταν και η «ασεβής» θεώρηση ότι όταν εκφράζουμε προς το Θεό τα σχέδιά μας, Αυτός ξεκαρδίζεται· κι όταν Αυτός υλοποιεί τα δικά του, εμείς κλαίμε. Για να συνομιλήσουμε μαζί Του, βρήκαμε τις λέξεις-έννοιες και τους αριθμούς-μεγέθη και επιχειρήσαμε να τα οργανώσουμε σε συγκεκριμένα σχήματα ερμηνείας του ανθρώπινου δράματος. Όποιο περιεχόμενο βάλετε στη λέξη «Θεός», από το «Υπέρτατο Όν» της θρησκείας έως το «Λαό» των λαϊκιστών, όταν οι λέξεις χάνουν το νόημά τους κι οι αριθμοί την ποσοτική τους διάσταση, εγκαθίσταται μια γενικευμένη αντι-κανονικότητα, ένα χυδαίο θράσος ή ένα θρασύ χάος που οδηγεί στην υποχώρηση απλών και τυπικών αξιωμάτων που επιτρέπουν μιαν υποφερτή έστω συνύπαρξη των πολιτών.

Αντι-κανονικότητα είναι να διορίζουν τα παιδιά το μπαμπά τους, αγνωστικιστές να απαγγέλουν το «Πιστεύω» δίπλα στα εξαπτέρυγα, πυροσβεστικά μέσα να παραλαμβάνονται μετά την αντι-πυρική περίοδο. Αντι-κανονικότητα είναι η ανάγκη χρήσης ενός στόλου δορυφόρων ώστε να γίνει μια εμβαδομέτρηση καμένων εκτάσεων με απόκλιση 80% περίπου, από… μηχανικό. Αντι-κανονικότητα είναι τα μνημόσυνα με λογική καλλιστείων γύρω από τα πολιτικά «εγκλήματα» αυταρχικών καθεστώτων του 20ού αιώνα -ποιος και γιατί έσφαξε λιγότερους, δηλαδή. Αντι-κανονικότητα είναι να παίρνει στα σοβαρά το δήθεν ρόλο της ως πολιτισμικής ναυαρχίδας η «Οία Ηώ κ.λπ.» -κυβερνητική τηλεόραση και να μας σερβίρει εορταστικό πρόγραμμα με την κα Όλγα Πολίτη (!) στο ρόλο της εκφωνήτριας των θαυμάτων της Παναγίας, το 15Αυγουστο… του 1980. Αντι-κανονικότητα είναι η σύγκληση της πολιτικής επιχειρηματολογίας μεταξύ της ιθαγενούς συγκυβέρνησης και του Τραμπ. Κι αντι-κανονικότητα είναι η επιμονή στο success story ως αποτέλεσμα κυβερνητικής πολιτικής, όταν είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής του «καταραμένου» νιοστού μνημονίου.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι τα ενδεικτικά αυτά συμπτώματα της αντι-κανονικότητας προδιαγράφουν το πώς θα πορευθούμε τα επόμενα χρόνια. Τα πράγματα είναι απολύτως προδιαγεγραμμένα: θα κληθούμε να διαλέξουμε μεταξύ του «κλέφτη» και του «ψεύτη»· μεταξύ του «ανίκανου» κι αυτού που «μπορεί να τα κάνει καλύτερα γιατί ξέρει»· μεταξύ δύο που «τα ίδια έκαναν στο παρελθόν» και «κάνουν αντιστοίχως τώρα». Η νέα «λυρική» σαιζόν θα είναι βαρετή· με ένα διαφοροποιό γνώρισμα όμως, ως υποσημείωση: τώρα που το αντιμνημονιακό μύθευμα κατέπεσε, τώρα που η διαπραγμάτευση, ιδίως η υπερήφανη, ονομάστηκε αυταπάτη, τώρα που οι υποσχέσεις παροχών εξαϋλώθηκαν στην κοινή συνείδηση, τώρα που η συγκυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει κάποιο δικό της οριζόντιο, κάθετο ή διαγώνιο, πάντως «μη-παράλληλο», πρόγραμμα, οι βαθιές πολιτικές αποκλίσεις μεταξύ των συνεταίρων -του «μπούλη» και του «Αλέξη που έχει βαβά στο χεράκι του»- θα γίνονται συχνότερα ορατές -ελπίζω τουλάχιστον να υπάρχουν αυτές οι αποκλίσεις. Ακόμα και ο κεντρικός συμβολισμός μιας διεκδικούμενης αντι-κανονικότητας, της γραβάτας δηλαδή, αποδεικνύεται έωλος κι ανιστόρητος. Διάβαζα προ ημερών μιαν αναπομπή σε δημοσίευμα της Καθημερινής της 6ης Αυγούστου 1937: «Η κατάργησις της γραββάτας γενικεύεται. Το άλλοτε απαραίτητον τούτο εξάρτημα της ανδρικής αμφιέσεως θεωρείται περιττόν με τον καύσωνα. Το περίεργον είναι ότι ενώ άλλοτε η εμφάνισις χωρίς γραββάταν εθεωρείτο ως κοσμική παράλειψις, σήμερον η χωρίς γραββάταν εμφάνισις είναι το άκρον άωτον της κομψότητος». Όλα τα είχε λύσει η αστική τάξη, στη φιλελεύθερη σοφία της, Αλέξη μου. Οπότε τα σημερινά καμώματα, μόνον ως αταξίες παλιμπαίδων μπορούν να λογίζονται.

Έναντι όλων αυτών, η μόνη λύση φαντάζει να είναι η ανάπτυξη ενός βαθιά διαιρετικού, διχαστικού λόγου. Η αντι-κανονικότητα θα γίνει καθημερινότητα επειδή οι ηγεσίες φαίνονται προς το παρόν αδύναμες να χρησιμοποιήσουν όλες τις πράξεις της αριθμητικής: καθώς εκτός από τη διαίρεση, υπάρχουν και η πρόσθεση (δυνάμεων), η αφαίρεση (φραγμών) και ο πολλαπλασιασμός (προοπτικών).

Η μόνη φρικώδης απάντηση -κατά παράφραση του Μ. Αναγνωστάκη- στην ερώτηση γιατί μας συμπεριφέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο, είναι είτε διότι τόσο μπορούν ή είτε επειδή αυτοί είμαστε. Και ψάχνοντας απάντηση στο δίλημμα, ο διάολος μου θύμισε τη ρήση του Μπέρναρντ Σω: «Δημοκρατία είναι αυτό το πολίτευμα που διασφαλίζει ότι δε θα κυβερνηθούμε από καλύτερους από εμάς»… Όπερ έδει δείξαι, με άλλα λόγια για το κουσούρι μου…! 

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017 12:07

Αριστερός, όσο τον παίρνει…

Αχός μέγας σηκώθηκε με το νέο Προεδρικό Διάταγμα περί του ορισμού σημαιοφόρου στις μαθητικές παρελάσεις δια κληρώσεως. Ουδεμία έκπληξη, ο καβγάς ήταν περί τη σκιά κι όχι τον όνο καθαυτό. Οι εντόπιοι «Μεξικάνοι» δεν κουνήθηκαν από τη θέση τους στη σκιά, κάμποσοι δε εξ αυτών, κατά τα λοιπά συντηρητικοί, διέβλεψαν στοιχεία «δικαίου» στο μοντέλο της ζωής ως Lotto. Κι ο κατιμάς στην πρώτη γραμμή, προς απόλαυση της μητρός του εν ολίγοις. Αν και χαμηλής προτεραιότητας, το ζήτημα του «τυχερού σημαιοφόρου» -και όχι της σημαίας, ως επιχειρείς να μπερδέψεις τις έννοιες κουτο-πονηρέ πολιτευτή Υπουργέ μας- είναι καλό παράδειγμα του κρατούντος νέο-ελληνικού αχταρμά. Καθότι εμπλέκει τις έννοιες του εθνικού συμβόλου, με την επίδοση και την προσπάθεια των νέων και τις διαδικασίες επιλογής σε αλυσιτελή συζήτηση. Το όλο θέμα θα μπορούσε να λήξει άμεσα με την πρόβλεψη του Σαββόπουλου, πριν από δεκαετίες: «Σημαίες από νάυλον σηκώνουμε, σημαίες πλαστικές…», και με τη διαπίστωση προς τους αποφασίζοντες ότι την επόμενη φορά που θα χρειαστούν γιατρό, ο μη γένοιτο, να τραβήξουν κλήρο αντί να αναζητήσουν τον «καλύτερο», ως λογικώς συνηθίζουν.

Η σχέση του σημαιοφόρου με το σύμβολο είναι σχέση τιμής. Ο πρώτος φέρει τη σημαία, τιμώντας την με την προσπάθεια του, ως έμμεση αναγνώριση της ταυτότητας -και της θυσίας- όλων όσοι αγωνίσθηκαν υπέρ αυτής, σε όλα τα πεδία. Η σημαία τού το ανταποδίδει, στο χώρο των συμβολισμών, αφιέμενη στα χέρια του. Εξ ου και η έννοια του «σημαιοφόρου» έχει διακριτή και ισχυρή σηματοδότηση στο συλλογικό φαντασιακό κάθε χώρας και κάθε πολιτισμού. Γι’ αυτό τιμάται η σημαία ενός κοινωνικού σχηματισμού με μετάλλια αξίας, ως ανάκλαση της προσπάθειας των μελών του. Και γι’ αυτό, ο χαρακτηρισμός «σημαιοφόρος» είναι μείζων χαρακτηρισμός για κάθε ενεργό πολίτη, σε όποιο πεδίο δράσης του. Σημαιοφόρος της Εθνικής ήταν ο Π. Δήμας ή ο Ν. Κακλαμανάκης, «σημαιοφόρο» ονομάζουμε τώρα και την Κ. Στεφανίδη -κι όλους όσοι μας σήκωσαν από τους καναπέδες σε διεθνείς αγώνες για παράδειγμα. Όπως «σημαιοφόρος της διαπραγμάτευσης» ήταν κι ο Βαρουφάκης. Σημαιοφόρος επομένως είναι ο μπροστάρης, ο έχων την ευθύνη της εκπροσώπησης, άλλως εν τινί τρόπω, ο Ηγέτης. Κι ο Ηγέτης αναδεικνύεται δια των πράξεων και της εμβελείας του, δεν προκύπτει τυχαίως. Εδώ είναι το κουκούτσι στη σημερινή συγκυρία. Ακόμα δεν πιστεύουν τα «ορφανά του Μπανιά» -δηλαδή οι εκπροσωπούντες ποσοστό μικρότερο του 1% προτού συνασπισθεί η Τσοχατζοπουλέικη πασοκαρία- ως οι εν διαδοχή Υπουργοί της Παιδείας μας, πώς βρέθηκαν σε θέση Ηγεσίας κι εξορκίζουν υποτιμητικά τη διαδικασία.

Από την άλλη, το ζήτημα για τον Νομοθετούντα Υπουργό Παιδείας -αφήνω τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην άκρη από σεβασμό στο θεσμό και όχι το φυσικό ενσαρκωτή του θεσμού- όφειλε να είναι η καθαυτό τέλεση των μαθητικών παρελάσεων και όχι ποιος θα φέρει τη σημαία, εάν είχε ελάχιστη συνέπεια λόγων και πράξεων. Για έναν άνθρωπο που πέρασε χρόνια πολλά της ζωής του να αναμασά απόψεις περί της φασιστικής καταγωγής των παρελάσεων και τον Μεταξά, το ζήτημα όφειλε να είναι η κατάργηση των παρελάσεων κι όχι η μπούρδα τού ποιος «σηκώνει τη σημαία», ως ευτελώς ονομάζεται πλέον ο σημαιοφόρος. Το κατασκεύασμα του κατά τύχην αχθοφόρου του ιστορικού συμβολικού βάρους είναι απόδειξη βαρύτατης πενίας ηθικών αξιών.

Ο Υπουργός Παιδείας είναι Αριστερός, όσο τον παίρνει… δηλαδή, όσο του επιτρέπει η διηνεκής διαπραγμάτευση με τον «μπούλη» εταίρο του αρχηγού του. Αυτόν που δηλώνει και εξηγεί στον κ. Πρωθυπουργό ότι η μοίρα τους -ατυχώς και μοίρα μας- είναι άρρηκτα συνδεδεμένη εξαρτώμενη από τις αγελαίες ψήφους ενίοτε κωμικών βουλευτών του. Κι έτσι, ρίπτονται στέφανοι στη Σαλαμίνα με κόκκινα χαλιά, διοργανώνονται εθνικο-λαϊκές χαρές και πανηγύρια στο Σύνταγμα, πετάνε ελικόπτερα εδώ κι εκεί… Κι ο Αριστερός Υπουργός Παιδείας ψάχνει πεισματικά τρόπους να γελοιοποιηθεί με επιχειρήματα έωλα.

Μεταξύ όλων των άλλων, μας είπε περί ισοτίμου στρατεύσεως των νέων Ελλήνων, κατά τα πρότυπα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Θα είχε βάρος ο λόγος του εάν είχε ο ίδιος στρατευθεί, πλην όμως εξαγόρασε τη θητεία του -νομοτύπως πλην ανήθικα- κι έρχεται τώρα να ανασκαλέψει βαθειά πράγματα περί κουτοπόνηρων υπεκφυγών με ιδεολογική κομμένη σάλτσα. Αυτή είναι η «Αριστερά» Του… αυτή που κάθε ημέρα που περνά πλήττει κι απογυμνώνει ιστορικά αιτήματα και ταυτότητες!
Εντέλει δεν είναι ντροπή όλο αυτό όταν οι σημαίες έγιναν όντως πλαστικές. Άλλωστε, ως ακούσαμε τα τελευταία χρόνια, δεν είναι παρά ένα κομμάτι πανί για να το καίνε οι μπαχαλάκηδες ανενόχλητοι… Μα νά, ακόμα και η ξανθιά βλαξ Μ. Μονρόε είπε κάποτε «το να ονειρεύομαι να γίνω ηθοποιός, είναι πιο συναρπαστικό από το να είμαι». Ο Υπουργός μας όμως δεν μπορεί ούτε αυτό που είπε κάποτε ο Ντίσνεϋ «Αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς να το κάνεις…».
Μπορεί; Δεν μπορεί, απλώς αυτοσχεδιάζει και ρεζιλεύεται…

Σάββατο, 05 Αυγούστου 2017 11:57

Και τώρα, τι γίνεται;

Έλα μου, ντε! Από success story σε success story, εμείς οι πολίτες πήξαμε να αναδεικνύουμε Ηγεσίες με διαφορετικά κυβερνητικά αριστερο-ακρο-δέξια πρόσημα, καταλήξαμε να πληρώνουμε δισεκατομμύρια και περνούμε καθημερινά το μαρτύριο της οικονομικής μπακαλικής με αποκλειστικό γνώρισμα το τεφτέρι των δόσεων, από την Εφορία στο μινι-μάρκετ της γειτονιάς μας. Και βαδίζουμε στο χρόνο ως υποζύγια-βόδια, μ’ αυτό το μείγμα Μακρυγιαννισμού, ελευθεριότητας της κατηγορίας αχταρμά ή νοητικού μπάχαλου και κάποιου είδους ακατανόητου σχετικισμού, όπου όλα σφάζονται κι όλα μαχαιρώνονται ως καλοκαιρινό πεπόνι από τον πλανόδιο «γύφτο». Μάσαλα μας, εν ολίγοις! Ποιος θα μας προστατεύσει από τον εαυτό μας είναι το ζήτημα..

Προς το παρόν, η Ελλάς «βγήκε» στις διεθνείς αγορές χρήματος και τάχατες ο κύκλος της κρίσης κλείνει. Μέγα ζήτημα, αλλά όποιος θελήσει να μελετήσει σοβαρά τις συνθήκες και παραμέτρους αυτής της κίνησης μάλλον θα καγχάσει από την καρδιά του με την κυβερνητική μυθιστορία. Κι αν έχετε ξεχάσει την έννοια του επιτόκιου από τα μαθητικά σας χρόνια, μην ανησυχείτε· όλο και κάποιο πρωτοετή φοιτητή στα χρηματοοικονομικά θα έχετε στον περίγυρό σας να σας εξηγήσει τα προφανή του ανέκδοτου.

Σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου είναι πλέον εμφανές ότι θα βαδίσουμε στο δρόμο της εκλογικής επιλογής μεταξύ του «ψεύτη» και του «κλέφτη». Ο Κόσμος αλλάζει, οι πάντες αναζητούν νέες ισορροπίες στις διεθνείς οικονομικές, στρατηγικές και περιβαλλοντικές σχέσεις κι η «Χώρα του Φωτός» θα κληθεί να διαλέξει Ηγέτη ανάμεσα σε δύο ελλειμματικές εκδοχές ηθικού ανθρώπου. Άσε που ο νυν Πρωθυπουργός εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει βασικούς κανόνες της λογικής πρώτης τάξεως: «μπορεί να είμαι ψεύτης, αλλά κλέφτης δεν είμαι» σκέφτηκε να πει στην Βουλή, θεωρώντας ότι έτσι θα κατατροπώσει τον αντίπαλό του. Μόνο που ο «ψεύτης» λέει εξ ορισμού ψέματα, οπότε το δεύτερο σκέλος του επιχειρήματός του δεν ισχύει, λόγω διπλής αρνήσεως. Καημένο ΕΜΠ, τι αστέρια βγάζεις πλέον…

Αυτό που δεν καταλαβαίνει, δεν μπορεί ή δε θέλει να καταλάβει η Αντιπολίτευση είναι ο καθεστωτικός ακτιβισμός της Κυβέρνησης. Τα διαδοχικά Νομοσχέδια, από την Παιδεία έως τις δεκάδες πελατειακές ρυθμισούλες μέσω τροπολογιών, δεν είναι εφαρμογή κάποιου «παράλληλου κοινωνικού προγράμματος» -καθότι στο οικονομικό πεδίο καραδοκεί το κουαρτέτο. Είναι η εγκατάσταση θεμάτων για να έχει πεδίο δράσης μετά τις εκλογές ως Αντιπολίτευση, για να έχει συνθήματα για το μελλοντικό «δρόμο». Εφόσον στο πεδίο της οικονομίας υπάρχει στρατηγική σύγκλιση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και της Αντιπολίτευσης, χρειάζεται από τώρα να θεσμοθετήσουμε τις «διαφορές» ώστε να έχουμε λόγο ύπαρξης στο μέλλον.

Αν αρκεί ένας συμβολισμός για να καταλάβουμε το τι τρέχει γύρω μας, αυτός είναι το «Μνημείο Πεσόντων της ΕΡΤ». Καλύπτει τις ανάγκες σε ιδεολογικό, πολιτικό και αισθητικό επίπεδο. Πάντα χρήσιμη ήταν η εικόνα του «μάρτυρα» για τα «πιστεύω» του στο ελληνικό θυμικό. Όμως όποιος ρίξει μια ματιά στο «έργο τέχνης» του προέδρου της ΠΟΣΠΕΡΤ και του κ. Τσακνή, τότε αυτή η απομίμηση χαρακτικού του Τάσσου αποδίδει αμφίσημες αναγνώσεις: υποτίθεται ότι αναπαρίσταται ο αγώνας να διατηρηθούν «ανοιχτές» οι πόρτες του Ιδρύματος. Μοιάζει όμως με σκηνή σε πόρτα τρόλεϊ με παστωμένους επιβάτες. Ή αλλιώς, «σπρώχτε ρε, όλοι θα διοριστούμε». Το δε επιτύμβιο σλόγκαν (!) «Οια ηω ω υιε αει ει» -Χριστέ κι Απόστολε- μπερδεύει από τον Όμηρο και τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής έως το Ρίτσο. Δεν είναι τα προφανή σφάλματα γραμματικής και συντακτικού που βγάζουν μάτι· είναι ότι εμπεδώνεται η ρητορική Αρτέμη Σώρρα στην τρέχουσα πολιτική… και τον πολιτιστικό πυλώνα της χώρας.

Όλα αυτά έχουν αποδοθεί καταλλήλως, σε κλίμα pop ως αρμόζει στην περιρρέουσα μπούρδα, από το Σάκη Ρουβά: «Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα/τώρα που έδαφος χάνουμε/τώρα που ερωτευτήκαμε/τώρα για πες μου τι κάνουμε;…». Έλα μου, ντε!

 

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017 12:39

Μετεωρισμοί…

 

Για όλους εμάς, της πολυπληθούς Φυλής των ευπαθών στις ψυχοσωματικές εκδηλώσεις του Ευερέθιστου Κώλου -άλλως υπερκινητικού παχέος εντέρου- ως αντίδραση στις εξωγενείς κοινωνικές πιέσεις, η ευρηματικότερη και πλουσιοτέρα νοημάτων λέξη είναι το «μετέωρον» ή ο «μετεωρισμός». Λέξη πολυσχιδής, καλύπτουσα ευρύ φάσμα νοημάτων και φαινομένων, άκρως συμβολικών για την τρέχουσα συνθήκη μας.

Γράφουν τα λεξικά: μετέωρο (-ν ή -ς) είναι οτιδήποτε αιωρείται ή βρίσκεται στον αέρα, οιοσδήποτε αδυνατεί να επιλέξει μεταξύ εναλλακτικών λύσεων, κάθε τμήμα ουρανίου σώματος που πέφτει στην επιφάνεια της Γης ή ακόμα, κάθε ορατό σώμα ή φαινόμενο που συμβαίνει στην ατμόσφαιρα. Κατ’ επέκταση στην Ιατρική, μετεωρισμός είναι η διάταση της κοιλιάς που αποδίδεται σε αυξημένη ποσότητα αερίων και συνδυάζεται με αυξημένη ποσότητα ερυγών (κοινώς ρεψίματα) ή με αυξημένη αποβολή αερίων από το παχύ έντερο (κοινώς πορδές). Παραδόξως, άπαντα τα προηγούμενα σηματοδοτούν την τρέχουσα πολιτική ζωή μας και τους πρωταγωνιστές της.

Όταν όλοι αναζητούν το αφήγημα της αποκοπής από τη μνημονιακή ρετσινιά, τι άλλο από μετεωρισμός είναι τα καουμποϊλίκια της «συνιστώσας» Α.Α.Μ.Κ.Κ.Τ. της συριζανέλ κυβέρνησης; Για κάποιους παλαιούς εξ ημών του χώρου που γεννούσε μιαν ιδεολογική διάσπαση το μήνα, η συνιστώσα ΣΥΡΙΖΑ «Αριστερή Αντρίλα με Κάμποση Κρητική Τεστοστερόνη» πράγματι κυμαίνεται μεταξύ πολιτικής ερυγής και άφεσης αερίων. Και είναι και δύσοσμη… πανάθεμά την!

Όταν ο «μικρός-είναι-εμείς-θα-τον-ψηφίζομε-μέχρι-να-μάθει» της καλής δημοκρατικιάς γειτόνισσας κερδίζει αδαπάνως τη δημόσια υποστήριξη του Άκη, πράγματι ένα «μετέωρο» είναι. Κι αν στη Γεω-ιστορία τα μετέωρα «σκότωσαν» τους δεινοσαύρους, σ’ αυτήν ίσως τη «βιβλική» καταστροφή απέβλεπαν με τα σχέδια του ιδιοτελούς νάρκισσου Ιανού, άλλως Γιάνη με ένα «ν». Ευτυχώς το κοσμικό μετέωρο μάς πήρε ξώφαλτσα, με τη βοήθεια της Βαγγελίστρας με ένα «γ».

Μετεωρισμός άλλωστε δεν είναι το Νομοσχέδιο για την Παιδεία; Ο κ. Υπουργός, κατ’ άλλους συμπαθής και κατ’ άλλους η φυσική εκδοχή του Καθηγητή Τουρνεσόλ του ΤενΤέν, αυτός που έγραψε εμβριθή κείμενα για την ήττα της Αριστεράς στα Πανεπιστήμια, βρήκε την ευκαιρία να μετεωρισθεί ταλαντευόμενος στο εκκρεμές της Ιστορίας, πίσω στο 1982 -και πριν… Μα δεν κατάλαβε πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος σχεδόν μισό αιώνα τώρα; Δεν βλέπει πού και πώς ορίζεται η άριστη διακυβέρνηση παιδείας στο ευρωπαϊκό πλαίσιο; Προφανώς και κατάλαβε! Αλλά, απλώς δεν μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό του, δεν αντέχει να δει ένα σχήμα νόησης που τον κατέτρεχε μια ζωή να καταπίπτει επί των ημερών του. Είναι θλιβερό ως συμπέρασμα και είναι θλιβερός ο ίδιος ως ιστορικώς τετελειωμένο άτομο. Επειδή ό,τι κι αν σκαρφίζεται, όσον ισχυρή κι αν αισθάνεται την παρουσία των ομοδόξων του στα πανεπιστήμια -υπέρ των οποίων απλώς σκανταλιές κάνει, γνωρίζει εν τω βάθει ότι περί δυσκοίλιων μετεωρισμών ασχολείται. Οποία αισχήμων κατάληξη για ανθρώπους, με αγνές προθέσεις εν αρχή, ανίκανους να χειρισθούν τα πάθη τους εντέλει.

Άπαντες αναμένουν πλέον τη λήξη της περιόδου του μετεωρισμού στην Ελλάδα. Όπως οι χειρουργημένοι στο Αρεταίειο, που περπατούν πάνω-κάτω στο διάδρομο, με την ελπίδα του χαρμόσυνου νέου της «εξόδου αερίων», που θα σημάνει το εξιτήριό τους. Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια, όταν είχα βρεθεί στη θέση αυτή λόγω των τότε καταστάσεων στα ΑΕΙ που σήμερα επανέρχονται με το Νόμο του κ. Υπουργού, βαδίζαμε σε μονό ζυγό σαν περίπολο, ο ένας πίσω από τον άλλο· κατά καιρούς, ακούγονταν χειροκροτήματα κι έβγαιναν οι συγγενείς στις πόρτες των θαλάμων. Κι έπειτα, η μεγαλόφωνη συγκινημένη ανακοίνωση της συζύγου στο κινητό: «Καλλιόπη, έκλασε ο μπαμπάς… δόξα τω Θεώ»! Κάπως έτσι…

Έχει έλθει η στιγμή για την Αντιπολίτευση να σταματήσει να ασχολείται με «πορδές», να υπερβεί το αφήγημα του μεσσιανικού λόγου «εμείς θα τα κάνουμε καλύτερα, γιατί ξέρουμε» και να δούμε συλλογικά τι θ’ αποκάνουμε μιας και μας γύρισαν τα έντερα. Πολιτικός ειλεός επικρέμεται επί της ζωής μας… Το καταλαβαίνετε;

 

Σάββατο, 08 Ιουλίου 2017 12:33

Κρατήστε τις γραμμές…

Η φράση αυτή, άλλοτε εντολή κι άλλοτε προτροπή, πάντα όμως εμψύχωση έναντι της αναζήτησης κάποιου ακραίου ιδανικού, ακολουθεί την Ανθρωπότητα στο μήκος της ιστορικής τροχιάς που διαμόρφωσε την Ιστορία της μέσω κάθε διαμάχης. Την έχουμε γνωρίσει, ακούσει και κάποιοι αποδεχθεί από τα μικράτα μας, στις αναγνώσεις και τις εμπειρίες μας. Είναι οικουμενική έκφραση, είναι στοιχείο του Δυτικού πολιτισμού, καθώς συνδέει άρρηκτα την ομάδα με το άτομο!

Από το Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, στην Παλαιά Φρουρά των Γάλλων του Ναπολέοντα στο Βατερλώ. Κι από τους αλεξιπτωτιστές της 101ης Αερομεταφερόμενης στο Καρεντάν της Νορμανδίας και τις Αρδέννες, στους ΕΛΔΥΚαριους του μαρτυρικού στρατοπέδου της Λευκωσίας στην Κύπρο. Κι αναρίθμητα τα «επεισόδια» παγκοσμίως όπου εφαρμόστηκε αυτή η ιδιάζουσα επιλογή με τη συνεπαγωγή της απόφασης για θυσία έναντι ανώτερου συλλογικού σκοπού! Αυτήν εξάλλου υιοθέτησε ο Σαίξπηρ στον διηνεκή χαρακτηρισμό του Band of Brothers, δηλαδή Αδέλφια εν Όπλοις, όπως θα λέγαμε με περίσσια νοητική αναλογία ως προς το κείμενό του. Εξού και η βαρύτατη σημασία της έννοιας «λεπτή κόκκινη γραμμή» που αναιδέστατα έχει γίνει σλόγκαν προς καταπάτηση στην αστοιχείωτη -όντως- περιγραφή της τρέχουσας ελληνικής πολιτικής αερολογίας.

Ιστορικά, η φράση «Λεπτή κόκκινη γραμμή» χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει το έσχατο όριο μιας υποχώρησης. Αναφέρεται στα γεγονότα της σφοδρής μάχης της Μπαλακλάβα, στον Κριμαϊκό Πόλεμο, όπου μια παραταγμένη δύναμη Αγγλικού Πεζικού, σε βάθος παράταξης 2 ανδρών, αντιμετώπισε την επέλαση των Ρώσων έφιππων ουσάρων. Ο χρωματισμός προέρχεται από τις στολές των Άγγλων Πεζοναυτών που ήταν κόκκινες τότε… Η επόμενη φορά που χρησιμοποιήθηκε ο συμβολισμός αυτός ήταν στην απόβαση των Αμερικανών στο Γκουανταλκανάλ, στον Ειρηνικό, όπου όμως η «λεπτή κόκκινη γραμμή» αντιστοιχούσε στη γραμμή αίματος που άφηναν τα εργατόπαιδα και αγροτόπαιδα, οι φοιτητές, οι νέοι εκπαιδευτικοί, οι νέοι υπάλληλοι της Αμερικής κατά των φανατισμένων Ιαπώνων στρατοκρατών, στα κολαστήρια της πολύμηνης μάχης.

Στην τρέχουσα περίοδο της Ελλάδας, η «λεπτή κόκκινη γραμμή» είναι η πρόσκαιρη λεκτική φανφάρα των εκάστοτε -κυρίως των συριζανέλ- κυβερνήσεων που παλεύουν να αντιμετωπίσουν επικοινωνιακά τη μνημονιακή ρετσινιά τους. Ο κ. Τσίπρας έφτιαξε καριέρα ως «υφαντής» κόκκινων γραμμών, με την κρυφή ιδιότητα της μεταλλακτικής δυσχρωμίας, όπως άλλωστε περιγράφει το τραγούδι των Γ. Μηλιώκα και Α. Μάνου: «Πόσο άλλαξες πόσο άλλαξα/τα όνειρά μου κόκκινα/τα όνειρά μου άσπρα/ρούχα μαζί που πλύθηκαν/κι έχουνε γίνει ροζ…». Το αστείο είναι ότι το τραγουδά μια αοιδός του χώρου που προσφάτως ζήλεψε τη δόξα του Λάκη, του Τσακνή, του Τζιμάκου και λοιπών πολιτικών μπαταχτσήδων που επιδέξια έμπλεξαν το ανορθόδοξο του λόγου με το σύνθημα και το συριζαϊκό φρονηματισμό με το σκέτο, ανθρώπινο σιχτίρι της ασφυξίας απέναντι στους περιορισμούς και τη φορο-θύελλα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες που φρονούν ορθώς ως προς τον πολιτικό λόγο, οι επιρρεπείς στην ανάδειξη της διεθνούς παρουσίας της Ελλάδας, οι αυθεντικοί οπαδοί της φιλελεύθερης Δημοκρατίας από τα βάθη των αιώνων, αυτής που γέννησε τα δομικά γνωρίσματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμα κι αυτών που παρασιτεί το ανενδοίαστο μπάχαλο του μέσου όρου ενός συριζαίου βουλευτού και του … Κατσίκη, είναι πώς και πού θα βρουν τη δύναμη να κρατήσουν τη «λεπτή κόκκινη γραμμή» της πολιτικής επιλογής και της κοινωνικής δράσης τους.

Χρειάζεται δύναμη, νέα σκέψη, άλλη προσέγγιση της ζωής ώστε να τα βγάλουμε πέρα με την οριστική έκπτωση του εθνο-λαϊκισμού προς την τέλεια χυδαιότητα και χυδαιολογία. Θέλει δύναμη να αντέξεις τον κάθε Πολλάκη, ιδίως όταν εμφανώς είναι το ισχυρό χαρτί της κυβέρνησης στη δημιουργία ψευδών εντυπώσεων…

Κι όσοι αντέξουμε, αυτόν τον νοητικό καταιγισμό συστροφής της πραγματικότητας, «αδέλφια»… Κρατήστε τις γραμμές…

Σάββατο, 01 Ιουλίου 2017 11:57

Καρτερούμεν… μέρα νύχτα...

Τι Πέμπτη κι αυτή που μόλις πέρασε! Συνέπεσαν συμβάντα που σηματοδοτούν το δράμα της ελληνικής πραγματικότητας. Μέσα σε βουνά σκουπίδια εν μέσω καύσωνα και τουριστικής περιόδου, εκτοξεύτηκε ο Ελληνο-Κυπριακός δορυφόρος Hellasat 3, την ώρα που στην Ελβετία ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Η χρονική σύμπτωση είναι από μόνη της βαθιά συμβολική: την ώρα που η χώρα πνίγεται στα «σκατά» της πολιτικής ανικανότητας και της κομματικής λογικής, κάνει ένα σημαντικό βήμα εισόδου στη διαστημική εποχή και την υψηλή τεχνολογία και οικονομία, ενώ αντιμετωπίζει ένα κορυφαίο λιμνάζον εθνικό θέμα. Όλες οι συνιστώσες του ανθρώπινου ευ ζην -η ασφάλεια, η ποιότητα ζωής, η υγεία, οι καλές κοινωνικές σχέσεις, η ελευθερία επιλογών- ό,τι δηλαδή θα έπρεπε να είναι ο απόλυτος στόχος μιας ευνομούμενης πολιτείας, γίνονται αλοιφή, απαξιώνονται ενώπιον της μικρότητας και της στρεβλής διακυβέρνησης. Δεν είναι μόνον η καθημερινότητα των πολιτών που θυσιάζεται, μ’ αυτόν τον τρόπο· είναι η σπατάλη του ονείρου μιας καλύτερης συλλογικής προοπτικής.

Η εκτόξευση του Hellasat 3 θα έπρεπε να είναι το κυρίαρχο θέμα της επικαιρότητας. Όχι μόνον διότι είναι ο πλέον προηγμένος τεχνολογικά και μεγαλύτερος δορυφόρος σε περιστροφή, ούτε οι εφαρμογές του, από την άμυνα και την εποπτεία του φυσικού χώρου έως την οικονομία -θα υποστηρίζει ιντερνέτ και τηλεφωνία στους επιβάτες αεροσκαφών. Είναι ότι στο Κορωπί, δημιουργήθηκε το Κέντρου Ελέγχου όπου σημαντικοί επιστήμονες και μηχανικοί εργάζονται και παραμένουν στη χώρα. Είναι ότι αποτελεί παράδειγμα λειτουργίας και συνεργασίας της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό περιβάλλον του 21ου αιώνα.

Αντί αυτής της ανάγνωσης, η όποια περιορισμένη συζήτηση έγινε, αφορούσε το βλακώδες «νοητικό τίποτα». Μέγα θέμα στα Μέσα: Γιατί πήγε ο Ν. Παππάς στο Κέντρο Εκτόξευσης των πυραύλων Ariane, στο τροπικό Κουρού; Γιατί, ε; Ο Παππάς είναι αρμόδιος Υπουργός και η Ελληνική Πολιτεία οφείλει να παρίσταται σε ένα γεγονός τέτοιας εμβέλειας. Όσον αντιπαθής κι αν είναι ως φυσικό πρόσωπο, όσα κι αν του καταμαρτυρούνται πολιτικά, όφειλε να είναι παρών και η Ελλάδα μαζί του. Σάμπως το ίδιο όμως δεν έγινε και για τα σκουπίδια; «Όπως έστρωσαν να κοιμηθούνε», είπαν πολλοί, ενθυμούμενοι το τι έκαναν σε ανάλογες περιστάσεις οι «αντι-μνημονιακοί» Συριζαίοι· ειδικότερα, το πώς χρησιμοποίησαν συμβολικά τις «καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ».

Μακρύς ο κατάλογος της πολιτικής ευτέλειας… και χάνεται η ευκαιρία της ουσιαστικής συζήτησης για το μέλλον της χώρας. Ένα πέπλο βλακείας και μικρόψυχης ιδιοτέλειας καλύπτει τη χώρα. Θυμίζουμε εν πολλοίς το ανέκδοτο του πατροκτόνου που αυτοκτόνησε επειδή ορφάνεψε. Σπεύδουμε να δηλώσουμε ότι ο τουρισμός είναι η βαριά μας βιομηχανία και κάνουμε ό,τι μπορούμε να την σκοτώσουμε. Αποφεύγεται να θιγεί όμως η πολιτική ουσία: είναι άραγε οι συνδικαλιστές ο εκτελεστικός βραχίονας των κομμάτων ή μήπως τα κόμματα είναι οι πελάτες των αυτονομημένων συνδικαλιστών; Τι σημαίνει ακριβώς πολιτικά, οικονομικά και διοικητικά το «καλαμπούρι» με την καθαριότητα στο ΥΠΟΙΚ, όπου για Συριζαϊκούς λόγους επαναπροσλήφθηκαν οι «καθαρίστριες» και ταυτόχρονα λειτουργεί ανάθεση έργου σε ιδιωτική εταιρεία υπηρεσιών καθαριότητας;

Και μιας και μπήκαμε στον Ιούλιο, αναδεύονται οι μνήμες για όσους δεν είναι λωτοφάγοι. Ιούλιος, ο μήνας της Κύπρου και των συνεχών τραγωδιών της. Περνάν τα χρόνια, απομακρύνονται τα γεγονότα και το αίμα, η Κύπρος είναι πολλά χρόνια μπροστά από εμάς… Όμως, τον τελευταίο καιρό, μια μακρόσυρτη λιτανεία επισυμβαίνει στην Ελλάδα. Επαναπατρίζονται τα οστά όσων έπεσαν εκεί: οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ, οι ναύτες του «Φαέθωνα», οι ΕΛΔΥΚάριοι του μαρτυρικού στρατοπέδου, οι αλεξιπτωτιστές της 1ης ΜΚ, οι αεροπόροι των μεταγωγικών… Οι ανώνυμοι της προδικτατορικής κρυφής ελληνικής Μεραρχίας μεγαλώνουν και σιγά σιγά φεύγουν· εμείς, οι έφηβοι του 1970, τωρινοί 55+αρηδες τα ’χουμε κάνει σαν τα μούτρα μας, οι νεότεροι ζουν στην επιβεβλημένη καταστολή της μνήμης.

Όσοι αρνούνται όλον αυτόν το χυλό της ανοησίας, καρτερούν. Που σημαίνει περιμένουν αλλά και επιδεικνύουν καρτερίαν εν αναμονή του Ορθού Λόγου. Κι όπως λέει και το κυπριακό τραγούδι: Καρτερούμε μέρα νύχτα/να φυσήξει ένας αέρας/σ’τούτο τον τόπο τον καμμένο/δε θωρεί ποτέ δροσά/Για να φέξει καρτερούμε το φώς κείνης της μέρας/που να φέρει στον καθένα/και δροσά και ποστασά.

 

Νίκη και Ήττα είναι έννοιες που διακινούν τον ανθρώπινο στοχασμό -αν κρίνουμε από την ελληνόφωνη ποιητική δημιουργία, το θέμα το βρίσκουμε ευθέως ή εμμέσως σε σημαντικούς σύγχρονους ποιητές και στοχαστές μας, από τον Παλαμά στο Ρίτσο και από τον Αλεξάνδρου στον Καζαντζάκη.

Το ξέρουμε καλά το υπαρξιακό τούτο παίγνιο, όχι γιατί γνωρίζουμε τους ποιητές. Αλλά επειδή έχουμε υιοθετήσει, δεκαετίες τώρα, το σχήμα του ηττημένου ήρωα, αποστρεφόμενοι την ιδέα του γενναίου νικητή. Εορτάζουμε την αμφίβολης κατάληξης έναρξη μιας σύγκρουσης και ποτέ το αποδεδειγμένο νικηφόρο τέλος της. Προστρέχουμε στο πρώτο και αγνοούμε το δεύτερο. Ο πολιτικός λόγος αδυνατεί να ελιχθεί κα να εξελιχθεί ανάμεσα στην Νίκη και την Ήττα. Η εθνική ή συλλογική ψυχ-ανάλυση του Στέλιου Ράμφου είναι της μόδας στις ημέρες μας, παρά τις εμφανείς ατέλειες ως προς τη γενίκευση της θεωρίας του: είμαστε, λέει, ένας πολτός από  ανάπηρες ατομικότητες με αδυναμία συμφιλίωσης με την πραγματικότητα. Εξ ου και ο κατατρεγμός του ορθολογισμού ή η ανοχή -συχνά και επικρότηση- απέναντι σε αρχέτυπα ως ο Πολάκης ή ο Φιλιππάκης,  ο Καμμένος και η γραβάτα με τα πέη. Ή χειρότερα, η σκατοψυχία της ευχής του θανάτου σε πολιτικούς αντιπάλους: το είδαμε για τον Θ. Πλεύρη ή το Σ. Θεοδωράκη πρόσφατα. Ακόμα και η λεγόμενη «Λουκά της Αριστεράς» -και η φίλη της, η άλλη «Λουκά»- προσβλέπει στην είσοδο των κομμάτων τους -πρόλαβαν να διασπασθούν, τρομάρα τους- στη Βουλή. Έχουν ακροατήριο και ελλόγους ψηφοφόρους, ωιμέ!

Στην τρέχουσα εθνική μας μυθοπλασία, η αναζήτηση του σκορ στο ματς «Νίκη - Ήττα» έχει αναληφθεί από προπονητές επιπέδου «Άνω Ραχούλας», πέραν του γεγονότος ότι ο «ξένος» διαιτητής είναι εμφανώς «πουλημένος», ως επιβάλλει στο ακέραιον ο δεσπόζων εθνο-λαϊκισμός και η συνομωσιολογία. Μόνο που όσο βυθιζόμαστε στο βάλτο αυτό, το έσχατο τέλος, δηλαδή ο πλήρης εκχυδαϊσμός του λόγου και του βίου, έχει πλέον εγκαθιδρυθεί: η εθνική παθογένεια του ονείρου της σταθεράς αργομισθίας, του συντεχνιασμού και του πελατειασμού οδηγεί όχι μόνον στην ιδεολογικοποιημένη οπισθοδρόμηση αλλά και στην αδυναμία εκφώνησης του εναλλακτικού ονείρου μιας άλλης, καλύτερης χώρας και ζωής.

Αν θυμάμαι καλά από τα νεανικά μου διαβάσματα, πριν πέσω στη νοητική κατολίσθηση -όπως όλοι μας- του θεωρητικώς μετανεωτερικού και πρακτικώς εκχυδαϊσμένου πολιτικού λόγου, είχε γράψει ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε «Ποιος μίλησε για νίκες; Το παν είναι ν’ αντέξουμε».  Τον ποιητή, βέβαια, απασχολούσαν βαθειά υπαρξιακά ζητήματα, ο έρωτας, το σώμα, η ασθένεια, ο θάνατος… Ο στίχος του όμως έχει καθολικότητα, ανθρώπων, χώρων, καταστάσεων και μεγάλων διλημμάτων.

Το πρόβλημα μας δεν είναι το τί λέει ο Τσίπρας, καθότι είναι αποδεδειγμένα πλέον ικανός να λέει τα πάντα, μέσα στην πασίδηλη άγνοια του, την έλλειψη κατανόησης των παγκόσμιων δυναμικών και της θέσης της Ελλάδας σ’ αυτές αλλά κατ’ αντιστροφή την καθαρή κατανόηση τού σε ποιους απευθύνεται. Το πρόβλημα μας είναι το τί λέει -ή τί δεν λέει ή δεν μπορεί και δεν επιλέγει να πει- η Αντιπολίτευση.

Υπάρχουν πολύ σημαντικά ερωτήματα, κρίσιμα ζητήματα για το μέλλον της χώρας. Αναφέρω επί παραδείγματι: χαίρεται η κυβέρνηση διότι θα υποστηριχθεί η ίδρυση Αναπτυξιακής Τράπεζας, κάτι σαν την παλαιά ΕΤΒΑ. Μάλιστα! Η οποία θα διαχειρισθεί κονδύλια περίπου 300 εκατομμυρίων Ευρώ. Και πάλι, μάλιστα! Όλες οι σοβαρές μελέτες, όμως, προβλέπουν ανάγκες 100 δις Ευρώ στη δεκαετία, ώστε να αποκτήσει δυναμική η οικονομία. Ο Τσίπρας, εμφανώς δεν καταλαβαίνει τη διαφορά κλίμακας και μεγεθών, παθαίνει μόνον ένα ανατσουτσούριασμα-κατά-Λάκη με την ιδέα «κρατικού αναπτυξιακού φορέα», έστω κι αν είναι μια χρηματοδοτική-οικονομική «πορδή». Η Αντιπολίτευση απλώς δε μιλά επ’ αυτού…

Ανάλογα κορυφαία θέματα είναι η θέση και ο ρόλος των μεταναστευσάντων επιστημόνων, η εκπροσώπηση των Ελλήνων της διασποράς, το δημογραφικό ζήτημα, η απαγκίστρωση της Ευρώπης από τις ΗΠΑ, τα ενεργειακά… Κάθε ένα από τα θέματα αυτά αποτελούν τις νέες κορυφαίες προκλήσεις και ευκαιρίες για τη χώρα που υιοθέτησε -κατόπιν σκληρής και υπερήφανης διαπραγμάτευσης- προβλέψεις για την οικονομία έως το 2060! Πρόκειται περί πλάκας σε επαρχιακό καφενείο…

Η αδυναμία λογικής συζήτησης αποδεικνύει τον ογκόλιθο της ανωριμότητας που έχει φορτωθεί στους ώμους μας. Το παν είναι ν’ αντέξουμε… την περιρρέουσα ανοησία!

 

 

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017 15:08

«House of Cards»

Κι έτσι, όμορφα κι ωραία, ανάμεσα σε γαύρο και σαφρίδια, παρακολουθήσαμε το τελευταίο επεισόδιο του ελληνικού «House of Cards». Η εν λόγω τηλεοπτική σειρά θεωρείται η επιτομή μιας νέας «τηλεόρασης», ως προϊόν πολιτισμού, σύνθεσης τεχνών (κινηματογράφος, σενάριο, φωτογραφία, ηθοποιία…), πολιτικής ανάλυσης και καταγραφής αλλά και πρωτοπόρου μάρκετινγκ.

Το βασικό γνώρισμά της είναι ότι δραματοποιεί τις σκοτεινές διαδρομές και πρακτικές της μικρο-πολιτικής στον στενό κύκλο της δηλητηριώδους μαγειρικής της εξουσίας. Ακόμα και το όνομα του πρωταγωνιστή, Underwood -δηλαδή «Υπόγειος» σε χαλαρή μετάφραση- είναι σημειολογικά εμπνευσμένο. Βέβαια, οι πρωταγωνιστές αναφέρονται στα δυσθεώρητα ύψη του αμερικάνικου Καπιτωλίου και σε πλανητικής κλίμακας παίγνια.

Σε σύγκριση με τους δικούς μας, εμφανίζονται δημοσίως «άψογοι» και ατσαλάκωτοι, πιστοί στον ενδυματολογικό κώδικα της «γραβάτας», εκεί που οι δικοί μας θεωρούν ότι με τα «πουκάμισα έξω» κάτι τάχατες υποδηλώνουν· οι δικοί μας είναι τόσο λίγοι που δεν καταλαβαίνουν ότι το μήνυμα της «μη-γραβάτας» είναι τόσο ανούσιο όσο μια παιδική αταξία σε κυριλέ γάμο! Εκείνο που συνταυτίζει τους επαγγελματίες ήρωες της σειράς με τους ερασιτέχνες δικούς μας είναι ότι αμφότεροι εμφανίζονται ως ψυχροί υπολογιστές, ότι ισορροπούν με αλαζονεία ανάμεσα στην άκρατη φιλοδοξία και τις ακατανόητες και ιδεολογικά κατάπτυστες δια-κομματικές τους σχέσεις.

Ψηφίσθηκαν λοιπόν οι ουρές του τέταρτου Μνημονίου, ως τροπολογία της τροπολογίας -ψηφισθείσας προ 10ημέρου- σε τρίτης κατηγορίας νομοθέτημα επί της σύστασης φορέα εποπτείας της αλιείας στη Μεσόγειο. Τίποτα σημαντικό· μόνο κάποιο «πάγωμα» συντάξεων, ύψους 250 εκατομμυρίων για τη μεθεπόμενη κυβέρνηση, κάτι ψιλοπράγματα για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, κάποια διευκρίνιση για τα κατηργημένα εργασιακά, παρεμπίπτοντα κι απλά πράγματα δηλαδή… Μας έμεινε όμως ο καημός που ο Πρωθυπουργός δεν επέδειξε την ίδια παρρησία όταν βρόντηξε και έλαμψε, προ ολίγου καιρού, στην τροπολογία για τα πρόστιμα του Σαββίδη. Μέγας ο Λαός του ΠΑΟΚ και ο Ρωσο-Ποντιακός Ελληνισμός… που με τις ρυθμίσεις για τα παραγάδια, πιάνει και ψηφαλάκια…

Στο ελληνικό «House of Cards», οι ψοφοδεείς του περιβάλλοντος του δικού μας «Υπόγειου» έδωσαν τα ρέστα τους στα θέματα που έβαλαν στις φετινές Πανελλήνιες. Το εθνικό πρόβλημα συντριβής της Λογικής, αξιών και προτύπων ανεδείχθη στο διαγώνισμα της Ελληνικής Γλώσσας. Έχει γίνει ευρύτερα γνωστή η επιλογή κειμένου παραινέσεων του Γ. Θεοτοκά, που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι άξιος μαραγκός είναι προτιμότερος από κούφ(ι)ο πρύτανη ή κακό πρωθυπουργό. Όπως γνωστή έγινε και η «επιμέλεια» του κειμένου από τους Εξεταστές, με συστροφή των αρνητικών παραδειγμάτων υπό τη γενίκευση «κακός επιστήμων». Βγήκε το περίλαμπρο Υπουργείο μας να «δικαιολογήσει» την εννοιολογική απάτη, με το σχετικιστικό νομικισμό ότι «προβλέπεται διασκευή» πρωτότυπου κειμένου για λόγους λεξικολογικής ή ετυμολογικής διευκόλυνσης των διαγωνιζομένων. Μάλιστα, … θαύμα και ντροπή!

Δεν ξέρω τι είναι περισσότερη ντροπή, η «διασκευή» καθαυτό ή η «δικαιολογία» της, στο ελληνικό «House of Cards». Πρόκειται για ηθελημένη διαστροφή εννοιών που ενσταλάζεται ως δηλητήριο στην ψυχή των παιδιών, τη στιγμή μιας κρίσιμης δοκιμασίας. Πρώτον, στον κόσμο της λογικής, ο «κακός» επιστήμων αντιπαραβάλλεται με τον «καλό» επιστήμονα κι όχι με άλλο κλάδο· άλλο πράγμα η διεξαγωγή της επιστήμης κι άλλο η άσκηση της διοίκησης. Επιπλέον, ο κακός επιστήμων μέλλον δεν έχει. Δεύτερον, ο Θεοτοκάς αναφέρεται σε ηθικές αρχές και σε αποτελεσματικότητα του έργου του ατόμου -ο άτεγκτος μαραγκός στο ξυλουργείο του- ενώ ο «βλαξ» πρύτανης και ο «κακός» πρωθυπουργός αναφέρονται στο δημόσιο χώρο. Τρίτον, το φαινόμενο της «μύγας» που όποιος την έχει, «μυγιάζεται». Να μη μπει η έκφραση «κακός πρωθυπουργός» και στενοχωρηθεί τις! Μα, συνάδελφοι της ΚΕΕ, είτε «κακός πρωθυπουργός» πείτε, είτε «κακός επιστήμων», το πράγμα δε σώζεται στην περίπτωση του φυσικού φορέα της «στροφής των 360 μοιρών»! Πώς να το κάνουμε;

Σε μια χώρα που αφθονούν τα αρνητικά παραδείγματα του Θεοτοκά -ξέρω πάμπολλους και κοντινούς κούφ(ι)ιους ή κουφούς ή μπούφους Πρυτάνεις, ανάλογα με το πώς θέλετε να διαβάσετε τη λέξη «κούφος» στο κείμενό του- και ξέρω και ξέρετε κακούς πρωθυπουργούς, το πρόβλημά μας είναι εάν μας ταιριάζει τω όντι το «House of Cards». Ή, μήπως, καταλληλότερο θα ήταν το «Game of Thrones»· αυτό το δυστοπικό, μετα-γοτθικό, μικρο-μεσαιωνικό, ψιλο-πορνικό κατασκεύασμα που συναγωνίζεται σε τηλεθέαση το πρώτο!

Κοίτα να δεις που στην τηλεοπτική δημοκρατία μας θα μας σώσει ο Ντάνος του «Survivor», με την απλή και γνήσια λαϊκότητά του! ΣΟΣ για του χρόνου, μαζί με το πόσο κάνει 1+1! Τρεχάτε, παιδιά… με τη δωρεάν υποσημείωση ότι μπορεί να κάνει και 2, ενίοτε!

 

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017 11:11

Η Ελένη της Βρίσας…

Μη με ρωτήσετε γιατί· δεν ξέρω να σας απαντήσω, αλλά ο τραγικός θάνατος της Ελένης της Βρίσας αποσφράγισε έναν χείμαρρο συναισθημάτων μέσα μου. Η Ελένη μού είναι απολύτως άγνωστη. Ξέρω μόνο πως ήταν Λημνιά -κι αυτό λέει πολλά για εμένα, από το Στρατό στην κρίση του 1987, έως το Τμήμα εκεί και την προσωπική μου περιπέτεια, είδα το γιο της στην τηλεόραση που είναι φτυστός η μάνα του, αντιλαμβάνομαι ότι έδινε μάχη ζωής και βίου. Και το συνταρακτικότερο, ήταν η μόνη νεκρή του σεισμού που σάρωσε ένα οικιστικό κόσμημα.

Κι ύστερα, είναι η Βρίσα. Δεν ξέρω γιατί -και πάλι- αλλά, όταν επί έτη πολλά περπατούσα στα δρομάκια της, κοιτάζοντας τα στοιχισμένα σπιτάκια με τη λιτή αρχοντιά, τις γυναίκες στο πορτόθυρο και τις καρέκλες με τις γειτόνισσες, τον Πλάτανο και τους θαμώνες με το ούζο τους, τη βραδεία ποιότητα του ρυθμού της καθημερινότητας απέναντι στις παγκόσμιες επιταχύνσεις, κάτι με ταξίδευε πίσω στις παιδικές αναμνήσεις και τις διηγήσεις των γονιών μου για μιαν άλλης ποιότητας «πόλη» και Ελλάδα. Επί δεκατρία έτη πήγαινα κάθε καλοκαίρι στη Βρίσα, ως νοητικό προσκύνημα σε Κόσμο παρελθόντα, πλην ζώντα! Κόσμο αισιοδοξίας!

Άκουσα περισπούδαστες αναλύσεις περί του «μικρού αριθμού των θυμάτων» σε αντιπαραβολή με την ολική καταστροφή των σπιτιών. Η σκληρή στατιστική των μεγάλων αριθμών καθιστά τη μοναχικότητα του θανάτου της Ελένης τραγική. Συγκλονίζομαι όταν ακούω ότι σε αεροπορικό δυστύχημα, σε ναυάγιο, σε τρομοκρατική ενέργεια, σε πυρκαϊά ή σε σεισμό, κ.ο.κ., υπήρξε ένας νεκρός (ευτυχώς βέβαια). Αυτή η αίσθηση ότι το μέγα-γεγονός στοχεύει ένα άτομο, μόνον, βρίσκεται στον πυρήνα της όποιας ερμηνείας της πορείας του Ανθρώπου στη γεω-ιστορία. Και δυσκολεύομαι συναισθηματικά πολύ…

Τα δρομάκια της Βρίσας ήταν για εμένα η πλήρης αναπαράσταση της Οδού Ονείρων, του Μάνου Χατζηδάκι, έφυγε κι αυτός, σαν τέτοιες μέρες… Έγραψε, μελώδησε και άφησε παρακαταθήκη ο Μάνος:

Εδώ τελειώνει η μουσική για την Οδό Ονείρων/εδώ τελειώνουν τα όνειρα/που μου δανείσατε εσείς οι ίδιοι/δίχως να το γνωρίζετε/

Τώρα είναι αργά/Κι όλοι οι Φίλοι μου έχουν αποκοιμηθεί/

Εγώ αθεράπευτα πιστός σ’ αυτό το δρόμο/θα ξαγρυπνήσω ως το πρωί/για να μαζέψω τα καινούργια όνειρα που θα γεννήσετε/

Να τα φυλάξω/και να σας τα ξαναδώσω μια άλλη φορά πάλι σε μουσική/

Καληνύχτα.

Μεγαλώνω, και πολλοί Φίλοι μου έχουν αποκοιμηθεί, ίσως όλοι οι Φίλοι μου αν κρίνω από την απόλυτη μοναξιά. Έλπιζα ότι θα βρούμε τη δύναμη να αγαπήσουμε την πατρίδα μας, στα μικρά κι ανώνυμα δρομάκια που περικλείει, ώστε εντέλει να αγαπήσουμε πραγματικά τον εν υπνώσει Εαυτό μας. Πλην όμως…

Καληνύχτα, Ελένη της Βρίσας…

 

Ανδρέας Τρούμπης

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017 13:41

Καλλιστεία τεράτων…

…μόνιμα τελούνται στη χώρα. Το έχετε παρατηρήσει, υποθέτω: στους καιρούς των μεγάλων παγκόσμιων αλλαγών, όπου η διαμόρφωση των νέων κοινωνικών ισορροπιών υπό πρωτόγνωρες οδηγούς δυνάμεις (ο ρόλος της τεχνολογίας, τα κοινωνικά δίκτυα, η γήρανση του πληθυσμού και η δημογραφία, η κλιματική αλλαγή, η ασύμμετρη κατανομή πλούτου, η ανάδυση του νέο-αυταρχισμού…) αποτελεί εντατικό ζητούμενο, εμείς συστηματικά απέχουμε του προβληματισμού και των συζητήσεων. Μονοθεματικά ασχολούμαστε με την «κρίση» μας ή για την ακρίβεια με την επαναστατική γυμναστική περί τη λογιστική της. Πρόκειται για την πλέον κοντόφθαλμη προσέγγιση: αναμφίβολα, η κρίση έχει επηρεάσει βάναυσα τη ζωή και την κοινωνία μας· πλην όμως, είναι ένδειξη πνευματικής πενίας και πολιτικής τύφλωσης το να μην γίνεται αντιληπτό ότι η όποια βιώσιμη έξοδος από αυτήν -και μάλιστα στα χρονικά βάθη που συζητούνται, το 2060 ή 2080 π.χ.- συναρτάται και εξαρτάται απόλυτα από την προσαρμοστικότητα και ευέλικτη θέση και στάση της χώρας έναντι αυτών των εισέτι αδιευκρίνιστων αλλαγών. Οφείλουμε να μιλάμε στον Κόσμο και για το Μέλλον· ασχολούμαστε με τον κομματικό ομφαλό μας με ορίζοντα εβδομάδας!

Λόγος μίσους και διχασμού δεσπόζει στη χώρα, υποδαυλίζοντας ανιστόρητες οπαδικές ερμηνείες του παρελθόντος, ενώ απαιτείται αναλυτικός λόγος σύνθεσης για το αύριο. Παραδοσιακά, η Αριστερά αρεσκόταν να επιδεικνύει την ανωτερότητά της στη σκέψη έναντι μιας Δεξιάς που αρκούταν στην ισχύ του κράτους της. Παραδόξως, η κατάσταση έχει πλήρως αντιστραφεί κι όλοι μοιάζουν αμήχανοι ενώπιον του φαινομένου αυτού. Η παλαιά διχοτομία Αριστερά-Δεξιά μοιάζει να εγκαταλείπεται έναντι μιας νέας μεταξύ των «ελίτ» και των «πληβείων». Στη μετάβαση αυτή, η Αριστερά μοιάζει αδύναμη να χειρισθεί το σχετικισμό των απροσδιόριστων εννοιών που υιοθέτησε ασμένως στην επιδρομή της στα «ανάκτορα» της ψυχής του λαού· και τα «ατυχήματα» διαδέχονται το ένα το άλλο στις ατελείς «αφηγήσεις» της, μόνο που αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία, αλλά δομικώς προ-σχεδιασμένα. Κι η τυπική Δεξιά, απλώς την ακολουθεί, καβαλώντας ένα κύμα λαϊκής απόρριψης, χωρίς όμως να εισφέρει πλήρες και αποκρυσταλλωμένο πρόγραμμα για την Ελλάδα του μέλλοντος. Κι ας έχει πλέον το πλεονέκτημα της θεωρητικής σκέψης.

Κι οι ημέρες ακολουθούν η μια την άλλη χωρίς λίγο φως, ως συνεχή καλλιστεία τεράτων… Ο δημοσιογράφος που ευχήθηκε βόμβες στους τραπεζίτες προκαλεί «ενόχληση» για τις θέσεις του· δε διαγράφεται όμως από την ΕΣΗΕΑ διότι κατασκεύασε την είδηση της μη-είδησης της μη-σύλληψής του! Η αλητεία της θέσης ότι ο Σόιμπλε είναι παραπληγικός λόγω ψυχοσωματικής κακίας, δε ξεσήκωσε την αντίδραση των οργανώσεων ΑμΕΑ και λοιπών πολιτικώς ορθών! Ο αρχετυπικός κρητικός «λεβέντης» δικαιούται να χαρακτηρίζει «μενουμευρώπηδες και γκασταμπίτες» (με «μπ», παρακαλώ) την φιλευρωπαϊκή μερίδα του ελληνικού λαού, την ώρα που ψηφίζει όλα τα «επαχθή και επονείδιστα». Και το ισχυρότερο συνδικάτο της χώρας δεν διστάζει να πλασάρει ένα νέο συνδυασμό τριών στερεοτύπων του θυμικού μας: συμφέροντα, κατασκεύασμα, συνομωσία, για να στηρίξει την πλέον ακραία θέση επί του κρισιμότερου παγκόσμιου ζητήματος: την κλιματική αλλαγή. Το πρωτότυπο, ας το αναγνωρίσουμε, στην αγράμματη αθλιότητα του συντεχνιασμού τους, είναι ότι φταίνε οι Κινέζοι και όχι οι Εβραίοι, είναι μια πρόοδος αυτή… Άσε που το ίδιο, περίπου, παθαίνουν οι οδηγοί των λεωφορείων της Αθήνας με την τηλεματική, που εκπέμπει… ραδιενέργεια (!) στα κεφάλια τους.

Κι ο «λαός», αυτός ο «θεσμός» της Μεταπολίτευσης, είναι άραγε άμοιρος ευθυνών; Ή μήπως βρίσκουν και τα κάνουν οι ανωτέρω; Αυτό το μείγμα μπούρδας δεν είναι τυχαίο σε μια χώρα που το 35% των πολιτών πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν, που το 80% θεωρεί τους Ρώσους ως εκ γενετής φίλους μας ή που χιλιάδες ακολουθούν πιστά ένα «σωτήρα» που «πλούτισε» αφού πούλησε την τεχνολογία του Απόλλωνα στους Αμερικάνους ώστε να κινούν τα διαστημόπλοια τους χωρίς καύσιμα!

Καταλήγουμε, πάλι, στο γνωστό δίλημμα: φράκο ή φουστανέλα; Περιέργως, 200 χρόνια μετά, το ενδυματολογικό πρόβλημα μας διατυπώνεται από τον κ. Τσίπρα, ως χιούμορ επί του ζητήματος του «πολέμου» μεταξύ των «ορθίων» και των «γελοίων». Αν καταλαβαίνω καλά, το όραμά μας είναι ως ψαλιδοκώληδες, δηλαδή με φράκο πάνω στη φουστανέλα των κοτσαμπάσηδων, να μη φορέσουμε φέσι. «Τουγκουντουμπιτρού», πάει και τελείωσε! 

Σελίδα 5 από 6
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top