FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017 12:38

Ιδιοποιήσεις

 

Το έχουμε επισημάνει πολλές φορές: ο πλούτος της γλώσσας μας επιτρέπει να σκεφτούμε πληρέστερα, να κατανοήσουμε επαρκώς το τί μας συμβαίνει. Κι όταν το ενεργό λεξιλόγιο περιορίζεται στις 300 λέξεις, από τις οποίες οι μισές είναι ύβρεις, πάμε ως κοπάδι πίσω στο μαντρί, ακολουθώντας τον συγκυριακό τράγο με τη μεγάλη κουδούνα, με το Γκέκα να φροντίζει μην ξεφύγει κανένας. Ωραία, βουκολική εικόνα «του βουνού και του λόγγου», χαμηλής νόησης όμως. Εφαρμόζοντας την στα ανιαρά τρέχοντα, καταλαβαίνουμε γιατί δεν μπορούμε ούτε να συλλάβουμε τα μεγάλα διακυβεύματα ούτε καν να συνεννοηθούμε. Πώς να συζητήσεις για τη νέα οικονομία, για τις κοινωνικές επιπτώσεις της τεχνολογίας, για τις ιδιωτικοποιήσεις, χωρίς γλώσσα; Δε γίνεται!

Τώρα που ο «νεο-φιλελευθερισμός γιαλαντζί», δηλαδή η κατά ΣΥΡΑΝΕΛ εκδοχή του, αρμενίζει πλησίστιος στις εντόπιες τρικυμίες -εν κρανίω, ιδιωτικοποιήσεις δεν γίνονται, παρά το επίμονο και ψευδεπίγραφο πρωθυπουργικό αφήγημα. Ιδιοποιήσεις, όμως, δηλαδή καταχρηστική απόλαυση του δημόσιου χώρου -φυσικού και πολιτισμικού, των δημόσιων υπηρεσιών, των θεσμών και της διοίκησης, είναι πάγιο πρότυπο της στρεβλής γραφειοκρατίας και του πελατειακού Κράτους. Αυτές μας κατέστρεψαν, αυτές μάχονται για την επιβίωση τους, αυτές αρνείται στρατηγικά και ιδεολογικά να πατάξει η διακυβέρνηση Τσίπρα, καθώς μεγάλο τμήμα των φορέων τους αποτελεί μέρος του κομματικού της συστήματος.

Ιδιωτικοποίηση σημαίνει παροχή έργου και υπηρεσίας που δεν μπορεί ή δεν έχει λόγο να κάνει ένα δυτικό Κράτος, καθότι δεν είναι επιχειρηματίας. Αποστολή του, π.χ., είναι να φροντίζει για τη γενική ασφάλεια της χώρας και των πολιτών, να ορίζει το τί είναι ακριβώς αυτή, να υιοθετεί κανόνες και ρυθμίσεις, να ελέγχει και επιβάλλει την εφαρμογή τους, όχι όμως να φυλάει το σπίτι καθενός που νιώθει ανασφαλής. Για τα πρώτα, αρμόδια είναι η Δικαιοσύνη και η Αστυνομία, για το δεύτερο μια εταιρεία φύλαξης. Ιδιοποίηση, στο παράδειγμα αυτό, είναι η συνεχής αστυνόμευση των γηπέδων: οι ΠΑΕ, οι ΚΑΕ, κ.λπ., ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα, βγάζουν κέρδη από αυτήν, κι εγώ πληρώνω τα ΜΑΤ να φυλάνε την επιχείρηση του κάθε προέδρου ενός «ιστορικού συλλόγου» και του «λαού» του. Γιατί;

Ιδιοποίηση είναι η κατάχρηση του φυσικού δημόσιου χώρου: η αυθαίρετη δόμηση, αυτό το πολιτικό και περιβαλλοντικό μεταπολεμικό έγκλημα. Ιδιοποίηση μιας υπηρεσίας είναι η εγκαθίδρυση και διαιώνιση «δικαιώματος» ενός ιδιώτη επ’ αυτής, με καταστρατήγηση της ίσης ευκαιρίας άλλων να την παράσχουν, οικονομικότερα ή/και ποιοτικότερα: τα κυλικεία σε κάθε δημόσιο κτίριο ή χώρο, οι καντίνες στις παραλίες, η σίτιση, η στέγαση, η …, κ.λπ. Η χειρότερη και πλέον καταστροφική είναι η ιδιοποίηση της γραφειοκρατίας. Η γραφειοκρατία καθαυτό είναι εκδήλωση του ρυθμιστικού και επιτελικού ρόλου του Κράτους, χρήσιμη και απαραίτητη διεργασία. Η ιδιοποίηση της γραφειοκρατίας, δηλαδή η απόκρυψη παρανόμου συμπεριφοράς ή ανικανότητας δημόσιων υπηρεσιών και υπαλλήλων προκύπτει από την σύμμετρη ιδιοποίηση εκ μέρους των ελεγκτικών αρχών της ρύθμισης των ιδιωτικών ιδιοποιήσεων. Η Πολεοδομία, π.χ., όπως άπαντες δηλώνουν είναι άντρα διαφθοράς: τούτο σημαίνει ότι ο «διεφθαρμένος» ιδιοποιείται το δικαίωμα υπογραφής και ελέγχου μιας κανονιστικής πράξης. Πού το βλέπουμε αυτό; Παντού! Από τις υπηρεσίες υγείας έως τα γραφεία στρατολογίας. Η προστασία των ψευδο-«ιδίων» δικαιωμάτων και όχι της ιδιωτικής δραστηριότητας είναι ενίοτε πεδίο σκληρής δράσης, που στρέφεται προς το ποινικό έγκλημα, τη δημόσια ηθική δολοφονία όποιου ανθίσταται, το συντεχνιασμό και το στρεβλό συνδικαλισμό. Με άλλα λόγια, συγκροτεί την καθημερινότητα της πολιτικής δράσης και την καθήλωση της γλώσσας μας ώστε να μην καταλαβαίνουμε.

Είναι πλέον σαφές ότι ο Μαξισμός, δηλαδή η διακυβέρνηση Μαξίμου, στηρίζεται και προάγει τις ιδιοποιήσεις. Φτάνει στα όρια του όταν αρμόδιος Υπουργός στηρίζει τον πρόεδρο των ταξί εναντίον μιας υγιούς επιχείρησης επιλογής μεταφορέα που έχει το κακό να ζητά από τους πελάτες να αξιολογούν τις υπηρεσίες του. Και τα ξεπερνά όταν συγκεκριμένη ομάδα ιδιοποιείται το Πολυτεχνείο, απαγορεύοντας στο λαό να εκδηλώσει τις θέσεις του. Ο ΣΥΡΑΝΕΛ έχει φτάσει στα όρια της ούτως ή άλλως πλαστικής ιδεολογίας του.

Το μέγα στοίχημα για την Αντιπολίτευση είναι να «καθαρίσει» το κορυφαίο αυτό γνώρισμα της νέο-ελληνικής κακοδαιμονίας. Να το προτάξει στην πολιτική αντιπαράθεση. Και να φροντίσει για την εκρίζωση του: πρώτο και στρατηγικό ζήτημα, η ανάταξη της Παιδείας και του Πολιτισμού ως θεμελίωση της γλώσσας. Απαιτούνται χρόνια πολλά και σκληρές μάχες. Είναι όμως ο μόνος δρόμος.

 

Ορισμός: Μαξισμός είναι ο ανιστόρητος πλην απολύτως αποτελεσματικός αχταρμάς κυμαινόμενων ιδεολογικών περιβλημάτων, παιδαριώδους πολιτικής ανάλυσης, νοσηρών πρακτικών διοίκησης του Κράτους και ιδιοτελειών μιας ομάδας/παρέας που εδρεύει στο Μαξίμου. Ο Μαξισμός δεν προκύπτει τυχαίως -ή έστω κατ’ ανάγκην- ως σύμπτωμα μιας πορείας παρακμής και των συγκυριών της. Είναι ένα απολύτως οργανωμένο σύστημα διακυβέρνησης που στηρίζεται σε πρωτόγνωρα επιτυχή κατανόηση των κοινωνικών και λογικών ανισορροπιών της ελληνικής κοινωνίας. Ο Μαξισμός είναι σαν το νερό: έχει περισσότερες, πρόσθετες ιδιότητες από τα άτομα που το αποτελούν, δεν είναι στερεό σώμα και ακολουθεί πάντα την οδό της μικρότερης αντίστασης. Υπό την έννοια αυτή, είναι δική μας αυθεντική ανάκλαση, των πολιτών και των ομάδων τους δηλαδή. Υπάρχει διότι υπάρχουμε ως σύνολο.

Ο Μαξισμός είναι το μοναδικό σύστημα πολιτικού λόγου και διακυβέρνησης που μπορεί να επικαλείται εναντίωση στο- και να εφαρμόζει ταυτόχρονα το- επάρατο κι επαχθές Μνημόνιο, αυτό που καταργείται ή σκίζεται δια μαγείας. Να είναι ο εφαρμοστής της Μνημονιακής πολιτικής και ταυτόχρονα να διεκδικεί την απόλυτο κατοχή του αντι-μνημονιακού λόγου. Να εφαρμόζει ταυτόχρονα «νέο»-φιλελεύθερη απορρύθμιση της εργασίας ή του χρηματοπιστωτικού συστήματος , π.χ., και βλακώδη υπερ-ρύθμιση της διοίκησης και της γραφειοκρατίας. Να καταγγέλλει το «παλαιό» πελατειακό Κράτος και να σχηματίζει, με αδιάντροπο νεποτισμό και ιλαρώς στοχευμένους διορισμούς, νέο κομματικό Κράτος. Να προβάλλει ως κεντρικό οικονομικό αφήγημα τη θεωρία του «συσπειρωμένου ελατηρίου» -μια οικονομία δηλαδή που ετοιμάζεται να εμφανίσει εκρηκτική αύξηση, ενώ προδήλως δεν αντιλαμβάνεται το πώς λειτουργούν οι κύκλοι στην οικονομία και ταυτόχρονα να χρησιμοποιεί στο δημόσιο λόγο τις εκφράσεις «ανάπτυξη», «ανάκαμψη» και «προοπτική ανάκαμψης» ως συνώνυμα, ανάλογα με τις διαδοχικές προβλέψεις επιδόσεων. Μόνο που τα Μαξιμιστικά συνώνυμα υποδηλώνουν απολύτως διαφορετικές καταστάσεις. Να μαγεύεται, παραδόξως, από τη δυναμική των start-ups ως κινητήριο πρωτοπορία της αριστείας και της υγιούς οικονομίας και να «σκοτώνει» τις επιτυχείς πρακτικές εκδοχές τους ή να «μαλώνει» απαξιώνοντας δημοσίως τα Πανεπιστήμια που τις παράγουν. Να προβάλλει τα «κοινωνικά μερίσματα» ως ένδειξη φιλο-λαϊκής στάσης όταν έχουν προκύψει από την παράλογη φορολόγηση των ίδιων των «μερισματιούχων». Να στοχεύει στην παραμετρική απομείωση -όχι διαγραφή πλέον- του χρέους όταν «αγωνίζεται» να καλύψει προαπαιτούμενα για ποσά δανεισμού -που αυξάνουν το χρέος- που ήδη διαθέτει στα Δημόσια Ταμεία, ως αιματηρό πλεόνασμα της καταβαράθρωσης της καθημερινής ζωής μας. Να μιλά για ηθικό πλεονέκτημα όταν έχει βουτήξει στα πιο βρώμικα νερά του λόγου των «αυριανικών κουρ(ι)άδων». Να εμφανίζει λογική συσπείρωση ριζοσπαστισμού κατά Ζίζεκ, κριτική τύπου Ρόζας Λούξεμπουργκ, υστερία τύπου Αυλωνίτη και ψήφου εμπιστοσύνης τύπου Κατσίκη! Να κρίνει τη Δικαιοσύνη όταν οι αποφάσεις της δε βολεύουν και να σιωπά αιδημόνως όταν δεν την ενοχλούν, ίσως αρέσουν.

Κατά καιρούς, εμφανίζονται στο Μαξιμιστικό λόγο ψιχία «αυτογνωσίας». Ναι, Εμείς υπερφορολογήσαμε τον κοσμάκη καθότι έχουμε ταξικά κριτήρια. Ναι, οι συνάδελφοι -γιατροί- είναι βαρέως διεφθαρμένη ομάδα. Ναι, ο Τραμπ είναι «διαβολικός αλλά για καλό», πλην όμως οι Αμερικάνοι -εν γένει- παραμένουν «φονιάδες των λαών», ώστε να κάνουμε την παρέλαση μας μπροστά στη Αμερικανική Πρεσβεία, μέρες που’ναι. Και ούτω καθεξής…

Ο Μαξισμός δεν έχει αντιφάσεις γιατί δεν έχει Αρχές. Και δεν έχει Αρχές επειδή κι εμείς είμαστε χαλαροί ως προς αυτές. Σε μια στιβαρή και ώριμη Δημοκρατία, ο Μαξισμός θα ήταν μια ενοχλητική παρουσία ως ένα κουνούπι μιαν καλοκαιρινή νύχτα. Το ότι δεσπόζει δεν τον χαρακτηρίζει καθαυτό: Εμάς χαρακτηρίζει!

 

Σάββατο, 04 Νοεμβρίου 2017 11:34

Η φύση των πραμάτων…

Στο αρθρίδιο της προηγούμενης εβδομάδας, έγραψα την «πρόβλεψη»: «Ήλθε πάλι η 28η Οκτωβρίου· και μαζί της επανέκαμψε ο φθαρμένος δημόσιος λόγος της παρακμής με τα τυποποιημένα κλισέ του: ο «σημαιοφόρος» και οι μαθητικές παρελάσεις, τα κάγκελα και η φύλαξη, το κόστος των παρελάσεων, οι δηλώσεις και οι προτροπές, η Υπολοχαγός Νατάσα, οι ημιαργίες, οι αργίες και οι χιλιοδιαβασμένοι πανηγυρικοί… Και μαζί η εδραιωμένη άγνοια που μετά βεβαιότητας θα γίνει viral προς χλεύη στα μέσα, «ο Κολοκοτρώνης που είπε ΟΧΙ στην Αγία Λαύρα» μαζί με θυμόσοφες κοινοτοπίες του τύπου «λαός χωρίς μνήμη δεν έχει μέλλον». Ήταν εύκολο, ήταν σα να κλέβεις από μωρό το γλυκό του. Όλα έγιναν όντως κατά πως «πρέπει»: ο Μπουτάρης έκανε τις κόνξες του, το Αφγανόπουλο δημοκρατικά «κληρώθηκε σημαιοφόρος» αλλά του δώσαν εξ ίσου δημοκρατικά μια ταμπέλλα να κρατάει, μέχρι και το Αβέρωφ έπλευσε στη συμπρωτεύουσα της Καταχρεωμένης…, τα Μέσα και τα κοινωνικά δίκτυα πνίγηκαν στα στιγμιότυπα με τους νέους να αδυνατούν να απαντήσουν -ακόμα και ημερολογιακά- για το «SOS» της επετείου. Κορυφαία όντως στιγμή, ο νέος στο ρεπορτάζ: «Κάτσε, το’χω, στις 26 Οκτω(μ)βρίου 1821 γιορτάζουμε την απελευθερία μας…»!

Δε ξέρω πώς αλλά μου βγήκε αυθόρμητα, αυτό το απόσπασμα από κορυφαίο κείμενο της ελληνικής λογοτεχνίας. Έγραψε ο Βιτσέντζος Κορνάρος, στον Ερωτόκριτο: «… Με τον καιρό τους πορπατού τα πράματα/και πάσι του έρωτα η δύναμη μόνο τα μεταλλάσσει.
Μα όλα για μένα σφάλασιν και πάσιν άνω κάτω/για `με ξαναγεννήθηκε η φύση των πραμάτω…
». Η οικουμενική διδαχή de rerum natura του Λουκρητίου, του 57 π.Χ., μοιάζει να είναι 21 αιώνες μετά, συστημικό ζήτημα της Ελλάδας. Η γελοία δημόσια εικόνα νέων που δομικά αγνοούν τα ορόσημα της σύγχρονης ιστορίας μας/τους, πράγματι θέτει ερώτημα γι αυτούς. Κυρίως όμως, θέτει ερώτημα για εμάς. Εμάς, όσοι δεν υπερασπιστήκαμε επαρκώς ή δεν ήμασταν πειστικοί και αποτελεσματικοί την Παιδεία, συλλογικές αξίες, γλώσσα και ορθό λόγο, λογική πρώτη τάξεως δηλαδή.

Κάθε χρόνο στις παρελάσεις γίνεται θέμα σκανδαλισμού η συρρικνωμένη ένδυση των μαθητριών. Χαμός, η χαρά των «πολιτικώς ματάκηδων»! Προσωπικά, βέβαια, με απασχολεί περισσότερο η βάδιση των αρρένων συμμαθητών τους ως ασυντόνιστων συγκαμένων, αλλά αυτό είναι μάλλον ζήτημα ιδιοσυγκρασιακής στρέβλωσης. Εφέτος, τα Μέσα ασχολήθηκαν ενδελεχώς και φεμινιστικά ιδεολογικώς με τη δασκάλα στο Ναύπλιο, την κυρία που συμμετείχε στην παρέλαση συνοδεύοντας τους μαθητές της, προδήλως απευθείας εξελθούσα από επαρχιακό μπουζουκομάγαζο. Η αισθητική του καθενός είναι προφανώς προσωπικό γνώρισμα. Η αισθητική ενός/μιας λειτουργού της Παιδείας είναι γενικό γνώρισμα. Και η αξιολόγηση της άποψης της ιδίας ότι «αγαπώ και τιμώ τους ήρωες» (!) είναι ζήτημα αξιολόγησης της ηγεσίας της Παιδείας. Πώς να το κάνουμε, τέτοια βλακώδης τοποθέτηση χρήζει προβληματισμού για τη στελέχωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Γράφει ο Καθηγητής Κ. Ανδρουλιδάκης της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Περιοδικό Φρέαρ, τχ. 19): «…Το κυριότερο πρόβλημα, από την άποψη που μας απασχολεί, συνιστά το γλωσσικό επίπεδο των φοιτητών. Δεν πρέπει να εξακολουθήσει να παραμένει εφτασφράγιστο μυστικό ότι μεγάλο μέρος των φοιτητών των Φιλοσοφικών Σχολών έχει σοβαρότατα προβλήματα όσον αφορά στα ελληνικά τους (αρχαία και νέα): ορθογραφία, γραμματική, σύνταξη, στίξη, συλλαβισμό, τονισμό - αφήνω στην έκφραση, λεξιλόγιο, γλωσσικό πλούτο (ή μάλλον γλωσσική πενία) ή σε ακόμη ειδικότερα πεδία, όπως η ετυμολογία… Η βαθμολόγηση των γραπτών των φοιτητών κατά τις εξετάσεις αλλά και άλλων εργασιών τους αποτελεί μια δεινή εμπειρία, χωρίς υπερβολή, ένα ψυχικό τραύμα. Πολλά γραπτά (πιθανώς τα περισσότερα) βρίθουν από τερατώδη γλωσσικά σφάλματα (γραμματικά, συντακτικά, λεξιλογίου, εκφραστικά). Αμέτρητες φορές, όταν βλέπεις λάθη βαριά σε στοιχειώδη πράγματα (π.χ. στην ορθογραφία, στις κλίσεις των ουσιαστικών, των επιθέτων ή των ρημάτων, αλλά και στον συλλαβισμό ή στην στίξη, αφήνω στον τονισμό), αναρωτιέσαι: Μα είναι ποτέ δυνατόν, είναι επιτρεπτό, οι άνθρωποι αυτοί να διδάξουν φιλολογικά μαθήματα;»

Εγώ, είμαι παιδί μιας άλλης συνθήκης, αυτής των παρωχημένων γονέων μου. Αυτών, δηλαδή, που στις 28 Οκτωβρίου 1941 (και 42 και 43), υπό τα πολυβόλα των κατακτητών, συνέρευσαν κατά χιλιάδες ώστε να στολίσουν, να «πνίξουν» τον Άγνωστο Στρατιώτη, με λουλούδια και σημαίες. Αίμα χύθηκε πολύ, ώστε η 28η Οκτωβρίου 1940 να καταστεί εθνική και λαϊκή εορτή, μακράν των τυπικών διοικητικών/κρατικών αποφάσεων. Άδικο να πνίγεται, σήμερα, υπό το κράτος των Αγραμμάτων.

Σ’ αυτήν την έξαρση ελευθερίας, πνιγήκαμε στη χοληστερίνη της «απελευθερίας» του σύγχρονου νέου, κι είναι τραγικό ότι δεν έχουμε απάντηση για τη «φύση των πραμάτω»…

 

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017 12:02

Επέτειοι…

Ήλθε πάλι η 28η Οκτωβρίου· και μαζί της επανέκαμψε ο φθαρμένος δημόσιος λόγος της παρακμής με τα τυποποιημένα κλισέ του: ο «σημαιοφόρος» και οι μαθητικές παρελάσεις, τα κάγκελα και η φύλαξη, το κόστος των παρελάσεων, οι δηλώσεις και οι προτροπές, η Υπολοχαγός Νατάσα, οι ημιαργίες, οι αργίες και οι χιλιοδιαβασμένοι πανηγυρικοί… Και μαζί η εδραιωμένη άγνοια που μετά βεβαιότητας θα γίνει viral προς χλεύη στα μέσα, «ο Κολοκοτρώνης που είπε ΟΧΙ στην Αγία Λαύρα» μαζί με θυμόσοφες κοινοτοπίες του τύπου «λαός χωρίς μνήμη δεν έχει μέλλον». Κι από Δευτέρα, μια από τα ίδια…

Κι όμως, η Επέτειος είναι γιορτή· γιορτή των Νέων μιας χώρας που μακράν των εθνικισμών που σάρωναν τη Σκοτεινή Ήπειρο, έστερξαν συλλογικά υπέρ βωμών και εστιών. Κάποιοι εξ ημών, μάλλον λίγοι τον αριθμό, θα επαναφέρουν στη μνήμη τους εικόνες από τα Επίκαιρα της εποχής ή αναφορές σε δεινά και γεγονότα που θέτουν στο διηνεκές στυγνά και στεγνά ζητήματα ατομικής ύπαρξης.

Υπάρχει εκείνη, η γνωστή, κινηματογραφική λήψη-μνημείο από την επίθεση «εφ’ όπλου λόγχη» μέσα στα χιόνια και τα συρματοπλέγματα, ενός λόχου στην Αλβανία. Τοπίο παγωμένο, συνθήκες μείζονος έντασης υπό τον εκκωφαντικό θόρυβο της μάχης και του πανταχού παρόντος θανάτου· και οι συμπολίτες, μικρές κουκκίδες μελλοθάνατης ζωής να εφορμούν και να πέφτουν, μία μία. Κουκκίδες απρόσωπες μεν, αλλά απολύτως πραγματικοί γιοί, πατέρες, σύζυγοι… που ως αδέλφια στα όπλα, συλλογικά αντιμετώπιζαν αξίες και κόστη της Ύπαρξης.

Υπάρχει κι εκείνη η εγχάρακτη εγγραφή στον Άγνωστο Στρατιώτη: 731! Τεχνικά, ένας τριψήφιος αριθμός που σηματοδοτεί ένα κορυφαίο γνώρισμα του Ελληνικού Πολιτισμού: «Μολών Λαβέ». Το Ύψωμα 731 όπου ένα Τάγμα Δυτικο-Θεσσαλών ανέκοψε την Εαρινή Επίθεση του Μουσολίνι. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, αστοί κωμοπόλεων της Καρδίτσας και των Τρικάλων, μιας υπανάπτυκτης τότε επαρχίας, αόρατοι κι ανώνυμοι δηλαδή συμπολίτες, κράτησαν έναν ολόκληρο στρατό σε μια περιοχή που πλέον ονομάζεται 726, καθώς από τους ανηλεείς βομβαρδισμούς το Ύψωμα έχασε 5 μέτρα. Κι ο Διοικητής τους, έφεδρος από τη Μικρασιατική Εκστρατεία, ποτέ δε θέλησε να αναγνωρισθεί καθώς οι μεταγενέστερες εμφυλιακές διώξεις τον οδήγησαν στα τάρταρα. Θέλησε να μείνει «άγνωστος», ως ταφείς μαζί με τους Θεσσαλούς του 731.

Υπάρχουν στιγμές που η νέο-ελληνική άγνοια καθίσταται προσβλητική. Δε σας κρύβω ότι κατάλαβα τη διαχρονική πολιτισμική σημασία του «Μολών Λαβέ» ή την ιστορική σημασία του 731, ως φοιτητής εκτός Ελλάδας. Μου τα μάθανε Γάλλοι καθηγητές, σε διαλέξεις τους προς Γάλλους φοιτητές, οι οποίοι ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι, δυστυχώς, από εμένα. Και το χειρότερο, θεωρούσαν ότι τα γνώριζα και ζητούσαν να μιλήσω επ’ αυτών. Κι όλα αυτά, τη δεκαετία του 70. Φαντασθείτε σήμερα…

Καθώς παρέρχονται οι δεκαετίες, αλλοιώνονται έννοιες που παρ’ όλα αυτά χρησιμοποιούνται καθημερινά. Το λαϊκό συλλογικό φρόνημα του 40’ αντικαθίσταται από χυλώδεις εκφράσεις ως «οι συλλογικότητες» του σήμερα. Κι οι διαφορές είναι τρομακτικές: στη μία περίπτωση, το «συλλογικό» ισοδυναμούσε με το «καθολικό» αίσθημα ενός λαού· σήμερα, η «συλλογικότητα» αντιστοιχεί σε μια ολιγομελή παρέα. Στη μια περίπτωση, το «συλλογικό» υποδήλωνε την ανάληψη της ευθύνης ζωής ή θανάτου και πλήρωνε το κόστος· σήμερα, η «συλλογικότητα» εμφανίζεται και εκφράζεται στο δημόσιο χώρο και λόγο ως άτακτη κι ενοχλητική παραβατική συμπεριφορά. Στη μια περίπτωση, το «συλλογικό» σήμαινε ενιαία νοητική αποδοχή των αρχών και αξιών του· σήμερα, η «συλλογικότητα» διεκδικεί νοητική -κι απαράδεκτα αυτονόητη- ασυλία μέσω των κανόνων μιας δημοκρατίας την οποία μανιωδώς αντιμάχεται.

Μπροστά στην καθημερινότητα του Οκτωβρίου 2017, σκέπτομαι ότι πήραμε συλλογικά την απόφαση να περπατήσουμε «σωστά» το λάθος δρόμο. Τουλάχιστον, ας συμφωνήσουμε ότι ως ελάχιστη τιμή στους πατέρες μας, οφείλουμε να ξεχαστούν τα δεινά του τότε αλλά να μην ξεχάσουμε όσους τα υπέμειναν. Ήλθε όμως η ώρα να υπερασπιστούμε το «καθολικό» έναντι του «συλλογικού» ως χρέος απέναντι στη Δημοκρατία και το Κράτος Δικαίου, στη χώρα που τα γέννησε!

 

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017 12:05

Το σουξέ στόρυ του μιθριδατισμού

Βαδίζουμε πλησίστια στη σχιζοφρένεια: «το ημέρωμα της Στρίγγλας» τιτλοφόρησε το ρεπορτάζ-ανάλυση φιλοκυβερνητικής εφημερίδας τη συνάντηση Λαγκάρντ - Τσίπρα. Μάλλον δεν ξέρει καλά τη «βιβλιογραφία» του ο συντάκτης, καθώς ως Κατερίνα, στρίγγλα της Πάδοβα, εμφανίζεται λογικά η Κριστίν· αλλά ο Πρωθυπουργός, σε σαιξπηρικό βάθρο ως νέος Πετρούκιος, ήταν μια εκδοχή που έλειπε στην δημόσια λυρική γλώσσα που μέχρι τούδε ακολουθούσε τη στενή πεπατημένη ιθαγενών δημιουργών. Ας μη λησμονούμε όμως ότι ο σαιξπηρικός Πετρούκιος ήταν πρωτίστως ένας προικοθήρας γλοιώδης κόλακας, άλλως τσανακογλείφτης, ικανός να πει τα πάντα για να δαμάσει/παρασύρει την αλλοπαρμένη. Έτσι μάλλον εξηγείται και το νεοπαγές συμπέρασμα: «οι δηλώσεις της ηχούν ως χαρμόσυνη μελωδία στ’ αυτιά μου»! Όταν υψιπετείς και εκφεύγεις των περιορισμένων ορίων της μικρής πλην αδάμαστης Χώρας σου, χρειάζονται θηριώδεις συμβολισμοί στο υμνολόγιο, ώστε να εμπεδώνεται η μεταφυσική εικόνα σου κι η συνεχής συνομιλία με το λαϊκό αίσθημα.

Ποιος Σεφέρης και ποιος Ελύτης, σιγά τα ωά! Ο ένας με την Ελλάδα που τον πληγώνει παντού κι ο άλλος με το τοπίο και το φώς της χώρας, άντε από δω, βαρεθήκαμε πια! Νεκτάριος Μπήτρος και Λαίδη Άντζελα, πάει και τελείωσε! Τα είπαν όλα, τα πρόβλεψαν όλα, εγκαίρως:

Είχα κατάθλιψη και μελαγχολία/Και ζούσα μόνιμα στην αγωνία/Είχα κλειδώσει για πάντα την καρδιά μου/Μα τώρα αναίρεσα και ζω τα όνειρά μου/Μοιάζει σα παραμυθάκι ο έρωτας αυτός/Ήταν θέλημα θεού όλα ευτυχώς/

Κάνω come back, come back στον έρωτά σου/σε ερωτεύτηκα και μπράβο και μαγκιά σου/ Κάνω come back, come back και στο δηλώνω/αν με πληγώσεις επί τόπου σε τελειώνω…

Όταν η κομματική εφημερίδα της Αριστεράς έχει πρωτοσέλιδο τίτλο «Στρατηγικοί Εταίροι» και φάτσα μόστρα Τραμπ και Τσίπρα, επικαλείται δε έννοιες όπως «σεβασμός», «κατανόηση» και «στήριξη», τα πράγματα είναι σαφή. Πολύ δε περισσότερο όταν διμοιρίες της νεολαίας κάνουν ταυτόχρονα αντι-αμερικανικές συγκεντρώσεις καταγγέλλοντας την «υποταγή στους φονιάδες» και ο πολλά βαρύς κεντρικός αρθρογράφος της μας εξηγεί γιατί «άλλο ο πρωθυπουργός στο διεθνή χώρο» κι «άλλο ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ», οφείλουμε να καταλάβουμε -επιτέλους- ότι ένα σουξέ στόρυ καλύπτει το δημόσιο λόγο. Τα παλαιά success stories δεν περνούν στον περιούσιο λαό, είναι για τους «ντιγκιντάνγκες» όπως λέει ο αδούλωτος ενσαρκωτής του έτερου μνημείου της Λαίδης «χτύπα, χτύπα σαν άντρας», ο στρατηγικός πολιτικός ρόλος του οποίου γίνεται απολύτως διαυγής πλέον. Εδώ δεν μας φτάνει ένας πρωθυπουργός ή ένας υπουργός: χρειαζόμαστε/απαιτούμε πρωθυπουργάρα ή υπουργάρα, και ο εν λόγω μας προσφέρει ακριβώς αυτό! Πώς αλλιώς δε θα ξεκαρδιζόμαστε ενώπιον της γελοιότητας να οργανώνονται τελετές παραλαβής-παράδοσης παραλίας στο Σαρωνικό!

Ο Κυβερνήτης που αντιπολιτεύεται -επιτυχώς- τον εαυτό του είναι μοναδικό επίτευγμα στην πολιτική ιστορία. Ούτε σοσιαλισμός, ούτε καπιταλισμός, μόνο μιθριδατισμός σε μια βαθειά τραυματισμένη χώρα. Σταδιακή ανεκτικότητα του πλήθους, δηλαδή, σε ό,τι κυνικό και αμοραλιστικό μπορεί να γεννήσει η πολιτική πρακτική. Προσέξτε δήλωση στον Κήπο των Ρόδων, όπως την ακούσαμε όλοι στην τηλεόραση: «Η προσέγγιση του κ. Τραμπ μπορεί να μοιάζει μερικές φορές διαβολική, αλλά γίνεται για καλό»! Πρέπει να είσαι του βεληνεκούς Τσίπρα-Πετρούκιου ώστε να εκφέρεις ανενδοίαστα τέτοιο μείγμα δουλικής υπερηφάνειας ή μήπως υπερήφανης δουλικότητας ή απλώς επαρχιώτικης κουτοπόνηρης αμηχανίας.

 Αυτοδικαίως επομένως το σουξέ της Άντζελας πρέπει να γίνει ο Ύμνος του ΣΥΡΑΝΕΛ. Πάνε «τ’ άρματα», πάνε κι οι «ήλιοι». Ένα μπριάμ με απολυτίκια και καψούρικα είναι ό,τι πρέπει. Καθότι το σουξέ τα έχει όλα: έχει στόρυ πόνου, αναφορά στα «ψυχολογικά» των Ελλήνων στη μνημονιακή περίοδο, προσδοκίες ανάκαμψης, θεολογική εξήγηση, το απαραίτητο back -άσχετα εάν δεν είναι go back αλλά come back, τον αλυτρωτισμό του αρρωστημένου έρωτα… Πλην όμως υπάρχει και η φοβέρα του τελικού στίχου: «αν με πληγώσεις επί τόπου σε τελειώνω»! Δημοσκοπικά… Κι υποβόσκει διαρκώς ο κίνδυνος από τη «στρίγγλα που έγινε αρνάκι» του Σαίξπηρ, να μεταπέσουμε στο «μην είδατε, τον Παναγή» του Βέγγου…

Οι Γάλλοι έχουν δύο λαϊκές παροιμίες ταμάμ για όλα αυτά: η πρώτη σε προσκαλεί στο μέτρο, «πρόσεχε, μην κλ… πιο ψηλά από τον κ… σου». Η δεύτερη υποστηρίζει ότι «τα ταξίδια ωριμάζουν τη νεολαία»… Κάπως έτσι, νομίζω…

 

Ζούμε αυτές τις ημέρες σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, μαχόμενοι υπέρ «βωμών και εστιών» αφ’ ενός και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» αφ’ ετέρου. Μόνον που ο δημόσιος λόγος και διαμάχη είναι τόσον ατελείς που μοιάζουν να φλερτάρουν με το απαράμιλλο του γελοίου, σε μιαν προσπάθεια ο ένας να παγιδεύσει τον άλλον σε θέμα που δεν αντέχει κριτικής ή υποκρισίας. Και το μπούμερανγκ στριφογυρνά στον αέρα, με το ζήτημα να είναι ποιος εντέλει το «έφαγε» στην κεφάλα του. Στη διελκυστίνδα ενεπλάκησαν όλοι, από την Ιεραρχία στον Β. Τσάρτα και τους 20 συγκεντρωμένους ακτιβιστές της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη και τη Βουλή· από τη μεγαλοστομία της μικρο-τακτικής των κομμάτων μέχρι το ελάχιστον των αριθμών, από την προσφυγή στο θετικό επιστημονικό λόγο στο θεολογικό δόγμα, μια ταγκισμένη ταραμοσαλάτα. Πράγματι, η ρήση του Τσώρτσιλ ότι η Βαλκανική παράγει τόση ιστορία που δεν μπορεί να την καταναλώσει, επανέρχεται καθημερινά. Κι’ ίσως για μια φορά, ο ναρκισσιστικός λόγος του Βαρουφάκη -σε μετάφραση- να έχει νόημα: «Ανίκητοι Ηττημένοι» είναι η ελληνική μετάφραση του προσφάτου βιβλίου του, με την προφανή παραπομπή στο «Inglorious Basterds/Άδοξοι μπάσταρδη» του Ταραντίνο. Ταιριάζει κουτί στη συζήτηση με πρόσχημα τα διεμφυλικά δικαιώματα.

Σε συντακτικό επίπεδο, τα πράγματα έχουν εγκαθιδρυθεί πλήρως μετα-πολεμικά: η διασφάλιση των δικαιωμάτων δεν υπόκειται στις αντιλήψεις ή διαθέσεις της κοινής γνώμης την οποία ο νομοθέτης καλείται να «άγει», κωφεύοντας στις ενδεχόμενες αντιδράσεις ή φόβους της. Οφείλει όμως παράλληλα να πείθει, να διδάσκει. Η καταφυγή στο στιγματισμό της όποιας δημόσιας αμφιβολίας, μέσω μιας επιχειρηματολογίας που το μόνο που επικαλείται είναι η πολιτική ορθότητα του «δικαιωματισμού», αποκαλύπτει τη ρηχότητα θέσεων, επιχειρημάτων και κινήτρων.

Σε επιστημονικό επίπεδο, η επίκληση δεδομένων και η εγκυρότητα των τοποθετήσεων και επιχειρημάτων δεν είναι -δεν μπορεί να είναι- κατά το δοκούν, κατά το καλόν και συμφέρον. Εάν η επιστήμη καλείται να διαχωρίσει το Φύσει από το Παρά-Φύσει στο ζωικό βασίλειο, τότε τα μαθήματα έρχονται από παντού: στην κυρίαρχη αγγλο-σαξωνική γλώσσα, τη γλώσσα της επιστημονικής θεωρίας της Εξέλιξης, υπάρχουν δύο όροι αναφοράς για το φύλο -το sex και το gender- που ουσιαστικά σηματοδοτούν τη διάκριση μεταξύ βιολογικού/γενετικά προσδιοριζόμενου φύλου και του κοινωνικού φύλου στον Άνθρωπο. Το ότι η διαφορά δεν επεκτείνεται στα λοιπά είδη οφείλεται στην ύπαρξη της νόησης και του πολιτισμού σ’ εμάς.

Σε φιλοσοφικό επίπεδο, όπου ίσως όφειλε να εστιασθεί ο πυρήνας της συζήτησης, η προφανής απουσία ενός κομβικού κλάδου της, της Θεολογίας -ας μη ξεχνάμε ότι στην ευρωπαϊκή παράδοση η Θεολογία ταυτιζόταν με τη Φιλοσοφία σε θέματα Ηθικής παγίως- οδηγεί σε συντριβή της έναντι της φυσικής επιστήμης. Αντιθέτως, είναι η φυσική επιστήμη που μέσω της ανάδειξης της Βιο-Ηθικής επιχειρεί να καλύψει το μέγα κενό, στα μεγάλα ζητήματα των καιρών μας.

Με αυτά τα χαίνοντα κενά ανά χείρας, καταλήγουμε να συζητάμε κρίσιμα ζητήματα της νεωτερικότητας, με όρους πολιτικής αντρίλας, διανθισμένα με εκφράσεις ως οι «ντιγκιντάνγκες» ή «στα τέσσερα»… Και ξεχνούμε τη λεπτή διάκριση που μας χάρισε ο Ν. Κούνδουρος για το Μ. Χατζηδάκι, «αυτός ο ομοφυλόφιλος, ήταν το μέγα αρσενικό»… κι όποιος κατάλαβε.

Ο Ελληνικός Πολιτισμός, τον οποίο διεκδικούμε ως δήθεν κληρονόμοι ευθείας γενιάς, είχε ένα θεμελιώδες γνώρισμα: την αναζήτηση της κλίμακας, της αναλογίας των διαστάσεων, εξ ού και ο Παρθενών ή το Απολλώνιο πρόβλημα. Όλα τα άλλα ήταν/είναι πολιτισμικές κατασκευές προς επίλυση κοινωνικών προβλημάτων. Αν σήμερα είμαστε πολιτισμός σε παρακμή τούτο οφείλεται στο ότι αγνοούμε ή δεν μπορούμε να χειρισθούμε προβλήματα κλίμακας, διαστάσεων και σοβαρών νοητικών και αξιακών κατασκευών.

 

Σάββατο, 07 Οκτωβρίου 2017 12:07

Ένα είναι το Κόμμα…

Είναι απόλαυση να συνομιλώ μ’ έναν καλό μου φίλο, από τα ‘70s. Δεν είναι μόνο το λαμπερό του πνεύμα και η πληρότητα της σκέψης του, ούτε η συνέπεια του στις ιδέες της ανανεωτικής Αριστεράς, που τον καθιστά αναπόφευκτα στιβαρό, καθαρό και δομικά «Αντι-Συριζαίο». Έχει κι ένα προσωπικό γνώρισμα που ενίοτε παράγει αναπάντεχα μαργαριτάρια στη συνομιλία: είναι έντονα ψευδός. Όταν με πήρε τηλέφωνο προ ημερών, έχοντας παρακολουθήσει τη συζήτηση στη Βουλή περί τις περιπέτειες του κ. ΥΠΕΘΑ, μου είπε: «Ρε θυ, τον είδεθ το Μόθχο το φυτεφθτό; Θτα έλεγα εγώ… ένα είναι το Κόμμα…». Η ταχεία αποκωδικοποίηση της λανθάνουσας γλώσσας του και οι αναμνήσεις από τις πρώιμες μεταπολιτευτικές διελκυστίνδες της διάσπασης του ΚΚΕ, με οδήγησε να τον ρωτήσω «ποιος είναι ο Μόσχος ο σιτευτός;», για να μου απαντήσει «όχι, ρε, ο φυτεφθτός… ο φυτεφθτός θου λέω…». Ο «φυτευτός», μου έλεγε, ώστε να καταλάβω ότι δεν έχουμε απλώς μιαν ιδεολογικά παρά φύση και κατ’ ανάγκη συγκυβέρνηση, «η άλλη μήτρα και κληρονομιά» κατά τον κ. Βούτση, αλλά ένα ενιαίο Κόμμα πλέον, το ΣΥΡΑΝΕΛ… Κλαυσίγελως εθνικο-λαϊκισμού!

Μεταξύ ιλαρότητας και αγχώδους διαταραχής, ασχολήθηκα με τα κρυφά μαργαριτάρια που δημιουργούνται από ονόματα, τίτλους και πράξεις που σηματοδοτούν την καθημερινότητα μας. Πέρασαν, έτσι, από το μυαλό μου διαδοχικές και επάλληλες αναπαραστάσεις του κυβερνητικού μωσαϊκού, μετά την υπερασπιστική παράσταση προς το «φυτευτό» του κ. Πρωθυπουργού στη Βουλή: από το τυπικό πλην παράδοξο σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΞ.ΕΛ. -αναβλύζον όταν θυμηθούμε τις βεβαιότητες περί «ψεκασμών», ανθελληνικών συνομωσιών, Πούτιν, Τραμπ και πατριδοκαπηλείας, στο ΣΥΡΑΝΕΛ -που φωνητικά με παρέπεμψε στο Συρανό (ντε Μπερζεράκ), αυτό το υπαρκτό πρόσωπο που έγινε όμως ο θεατρικός ήρωας του Εντμοντ Ροστάν με τη μεγάλη μύτη -σαν τον Πινόκιο- που ερωτοτροπούσε με την καλλίπυγο Ρωξάνη, μέσω ενός τρίτου, εύμορφου πλην βλακός, ανίκανου να αρθρώσει συνεπή και συγκροτημένο λόγο. Όσο θα προχωράμε, τρομάρα μας, προς την ολοκλήρωση του αριστερού Μνημονίου, τόσον θα καθίσταται αναγκαία η ανάπτυξη ενδογενούς πολιτικής ώστε να χειρισθούμε τον επόμενο αιώνα επιτροπείας. Και τόσον θα αποκαλύπτεται η δέσμευση της ηγετικής παρέας Τσίπρα από τον κάθε κ. Κατσίκη ή κ. Δ. Καμμένο ή όποιον άλλον/ην σ’ αυτήν την ιδεολογική «πατισερί-κονφισερί»· με κερασάκι τη γνωμοδότηση του ΚΑΣ (!) προς την απούσα -λόγω εποχικής απασχόλησης στα ξένα- κα ΥΠΠΟ Κονιόρδου, με την άθελα της ατυχή συμβολική του επωνύμου όρου, «την παριστάνουσα τη σπουδαία στη συμπεριφορά, τη σνομπ» δηλαδή! Και τα συμβολικά ρήγματα στο Κόμμα πολλαπλασιάζονται: δίπλα στο «Καμμένο-Κατσίκη» δίδυμο, έρχεται η Γενιά -βουλεύτρια ΣΥΡΙΖΑ- στα χνάρια του Χρυσό-γονου να διερευνήσει τα ιδεολογικά όρια του εθνικολαϊκιστικού συνονθυλεύματος, του «αριστερού τσούρμου» by Baroufakis… Σκληρή γλώσσα η ελληνική όταν ωσάν Α. Σακελλάριος «παίζει» με τους ονοματολογικούς συμβολισμούς.

Από Καμμένο-Κατσίκη σε Πολάκη, ένα «Τσακν-άκι» -δηλαδή ένα αδύναμο παιδάκι ή ισχνό μέλος σώματος ή ξερό κλαδάκι- δρόμος! Να, τόσο μακριά όσο βαστά η πολιτική βαρβατάδα της «συρανο-αντρίλας», τόσο πολύ όσο απαιτείται ώστε να γίνει κατανοητό το ανυπόφορον του φλερτ με το «πιο άρρωστο τμήμα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού», κε Καλλιτέχνα-Πρόεδρε. Μόνο που «η στερνή γνώση» σας -άλλως, σε γενίκευση, κοψοχεριά- δεν εκλαμβάνεται ως απολογία όποιου εδέχθη να παρίσταται στις τελετές του Μνημείου των Πεσόντων, «Οία Ηώ… κ.λπ.». Δεν είναι η γραμματολογική και συντακτική σαλάτα του «επιτύμβιου ρητού» που έκοψε κάτι κλήσεις και μπέρδεψε κάτι φωνές. Είναι η μπαγαμπόντικη επιτήδευση μιας ιδεολογίας που συναρτάται με τη μπούρδα ότι η ελληνική γλώσσα, μόνη στον Κόσμο, μπορεί να εκφρασθεί αποκλειστικά με φωνήεντα, ένδειξη της ανωτερότητας της! Όχι σαν κάτι κεντρο-ευρωπαίους παρακατιανούς, δηλαδή, που μπερδεύεται η γλώσσα τους από τα πολλά σύμφωνα και μας το παίζουν και αυστηροί δανειστές… Από αυτήν την ΣΥΡΑΝΕΛ πολιτισμική αθλιότητα, το μόνο που έμεινε ως διοικητικό έργο είναι ο σκυλοκαβγάς του «οψίμως πεφωτισθέντος» και της κας Ραχήλ Μακρή: «Σκάσε».

Οδηγεί κάπου η σκωπτική ενασχόληση με τη συμβολική της εθνικο-λαϊκιστικής καταιγίδας; Πιθανότατα πουθενά, αλλά ίσως είναι μια μορφή αναγνωστικής αντίδρασης στην «πλάκα» που μας κάνουν: Πλάκα στην πλάκα της Εξουσίας, δηλαδή. Έχει κάποιαν επίπτωση κάτι τόσο μικρό απέναντι στα ογκώδη που μας καταπλακώνουν, εν προκειμένω; Ίσως καμμία, εκτός κι αν θυμηθούμε κάποιες νύκτες όπου ένα κουνούπι δε μας άφηνε να κοιμηθούμε, ζουζουνίζοντας δίπλα στ’ αυτί μας…

Συμπερασματικά: είναι δεύτερη φορά στην πρόσφατη ιστορία μας που η «πατρίς» κρέμεται πολιτικά σ’ ένα Κατσίκη… δεν μπορεί να είναι σύμπτωση, κάτι δεν κάνουμε καλά, αγαπητοί συμπολίτες! Τί είναι αυτό, βρείτε το…

 

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017 11:23

Χαμένες ταυτότητες…

Περνάμε τη ζωή μας μ’ έναν απώτατο και απόκρυφο στόχο: συνειδητά ή ασυνείδητα, να καταλάβουμε την ταυτότητά μας, ποιοι και τι είμαστε, απέναντι στη μικρή ατομική κλίμακά μας αλλά κι απέναντι στα μεγάλα του Κόσμου και της ιστορίας. Αυτήν την απλή αλήθεια που ενσυναισθανόμαστε όλοι μας, ακόμα κι αν χρειάζονται αποκαλυπτικές κρίσεις και διλήμματα στην πορεία μας, οφείλουμε να τη δεχθούμε και ως συλλογικά όντα, με πρόσθετες απαιτήσεις και διακυβεύματα. Κάπως έτσι αρχίζουν τα δύσκολα! Ποιοι είμαστε, σε ποια χώρα ζούμε;

Η εύκολη λύση θα ήταν να αποδεχθούμε τη μυθ-ιστορία ενός Λαού, Έθνους, Κράτους -με πάμπολλα ερωτηματικά- με ειδικό, μοναδικό και ιδιαίτερο χαρακτήρα, τον οποίο εποφθαλμιά η γενική Κακία του σύμπαντος. Δεν είναι δύσκολο και δεν είναι σπάνιο: το ένα τρίτο εξ Ημών θεωρεί ότι μας «ψεκάζουν», σχεδόν το 80% θεωρεί ότι ο «Ρώσος» -ή όποιος άλλος- είναι αδελφός -παρά τη συρροή των ιστορικών γεγονότων/αποδείξεων ότι πλείστες όσες καταστροφές επισυνέβησαν διότι ο «αδελφός» ήταν μάλλον Κάιν και όχι Άβελ, οι αστικοί μύθοι πληθωρίζουν χωρίς ποτέ να θέτουν το ερώτημα «μα πώς εμείς, οι τόσοι προικισμένοι και αυθεντικοί κληρονόμοι ενός απροσδιόριστου κλέους, καταλήξαμε “πρώτοι” στα αρνητικά και “τελευταίοι” στα θετικά» ενός πολιτισμού που φέρει το όνομά μας, αλλά είναι τόσο ξένος από εμάς; Πώς το σύγχρονο ανάλογο της Πνύκας έγινε το καφενείο, της Βουλής συμπεριλαμβανόμενης; Πώς ο Σόλων έγινε Κοντονής; Πώς ο Θεμιστοκλής έγινε Καμμένος;

Δε χρειάζεται να πάμε μακριά στην αναζήτηση ταυτότητας, π.χ. στη δολοφονία του Καποδίστρια ως κορυφαίο συμβολισμό της σύγκρουσης Ανατολής-Δύσης στον πεισμόνως διεκδικούμενο πολιτισμό μας! Μια βδομάδα είναι πλέον υπεραρκετά πλούσια σε γεγονότα και συμβολισμούς! Μας αρκεί, νομίζω, η έκκληση (!) του ΚΕΕΛΠΝΟ, προ ημερών, προς τους γιατρούς/νοσηλευτές να εμβολιασθούν κατά της ιλαράς -«έκκληση προς γιατρούς», αν είναι δυνατόν! Μας αρκεί η εικόνα των κολυμβητών μέσα στο μαζούτ που θεωρούν ότι η Δεξιά κυνηγά την Κυβέρνηση κι ότι η ρύπανση είναι αποτέλεσμα photoshop, σύμφωνα με βουλεύτριες (Χριστέ μου, οποία βαρβαρο-ελληνική)! Μας αρκούν βουλευτές συν-κυβερνητικού κόμματος με σημαία το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» να ρητορεύουν υπέρ των δικαιωμάτων των διεμφυλικών ατόμων, γαργαρίζοντας την ομοφοβία τους ενόψει του new deal «μαζί θα γεράσουμε» ως πολιτική εκδοχή δυσλειτουργικού ζεύγους…! Μας αρκούν οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ να κηρύσσουν «ανταρσία» έναντι της «αναβάθμισης του σχολείου» που εξήγγειλε ο ηγέτης του κόμματός τους! Μας αρκεί η δήλωση του Πρωθυπουργού ότι ο «ΣΥΡΙΖΑ που ξέρατε δεν υπάρχει πια» και δε μας απασχολεί το γεγονός ότι ουδείς, πολιτικός ή δημοσιογράφος, έκανε την αναγκαία αναπόφευκτη ερώτηση «τότε, τι/ποιο κόμμα είναι ο νέος ΣΥΡΙΖΑ;»!

Δε μας ενδιαφέρει ότι κάθε «συλλογικότητα» κάνει πάρτι στην ανυπαρξία μας ή ό,τι τέλος πάντων της καπνίσει στο δημόσιο χώρο, δε μας ξενίζει που έχει εγκαινιασθεί η Ιονία Οδός κάπου 6 φορές την ώρα που οι περιβόητες δημόσιες επενδύσεις ουσιαστικώς μηδενίζονται, δεν ενεργοποιεί την απορία μας η ύπαρξη Δάσους στο Ελληνικό την ώρα που καταρρέουν όλες οι διοικητικές και πραγματικές δομές προστασίας της φύσης στη χώρα, απαξιούμε να ασχοληθούμε με το επίπεδο των μαθητών μας που εισέρχονται στα πανεπιστήμια και νομίζουν ότι μετακόμισαν σε άλλο γλωσσικό πλανήτη, θεωρούμε ότι είναι θέμα προκήρυξης του ΑΣΕΠ η επιστροφή επιστημόνων που διαπρέπουν στο εξωτερικό, θεωρούμε ότι είναι άνευ πολιτικής σημασίας η θετική έκπληξη του πρωθυπουργού στα ελληνικά ερευνητικά κέντρα όταν το κόμμα του είναι ιδεολογικά αντίθετο στην αριστεία, με τις μπούρδες του Μπαλτά, του Φίλη και του Γαβρόγλου! Αλλά πλέον, και σε πολιτική προοπτική, της συνδικαλαρίας της ΔΑΚΕ!

Ανάμεσα στην αβάσταχτη ελαφρότητα της αντιμετώπισης των κρισίμων ζητημάτων, με την άκρατη καταστροφολογία από τη μια και την εγκληματική ανευθυνότητα από την άλλη, ποια η ταυτότητα μας σήμερα; Η παύση της αναζήτησης της Αλήθειας, θα έλεγα, αυτή η άφρων μείξη ενός αγράμματου μακρυγιαννισμού που ενοχλείται από τη βαθιά προοπτική ενός Χατζηδάκι, ενός Τσαρούχη, ενός Ζενέτου κι ενός Αλεξάνδρου -που θα ’πρεπε να είναι οι σύγχρονοι Ήρωες μας, οι οδηγοί μας στην αναζήτηση των επιγόνων τους και ενός ευπρεπούς μέλλοντος. Καθίσταται έτσι εφικτό να λέγεται ότι η πετρελαιοκηλίδα στο Σαρωνικό δεν είναι οικολογική καταστροφή, αλλά «ιδιάζουσα κατάσταση» -κατά τον Υπουργό Περιβάλλοντος- ή «λεκές» κατά το συμπολιτευόμενο βουλευτή ΑΝΕΛ. Αυτή είναι η ταυτότητά μας… Λεκές στο μυαλό μας…

Χάνεται χρόνος, χρήμα, διάθεση και φαντασία, ελπίδα και πρωτοβουλία… Είμαστε σε ύφεση ποιότητας με το ερώτημα εάν αυτή υποδηλώνει δομική παρακμή. Κι όλα τα καθημερινά συμπτώματα δεν παρεισέφρησαν από κάποια Κερκόπορτα· ορθάνοιχτες ήταν οι Πύλες και ο Πορθητής στον καθρέπτη μας!

 

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017 13:35

Από Βωμού εις Βωμόν…

 

…μια παράφραση έκφρασης -«από χωρίου εις χωρίον» για τον περιφερόμενο Κωνσταντίνο και το αντι-πραξικόπημα οπερέτα του- που οι παλαιότεροι εξ Ημών θυμούνται ότι συνταυτίστηκε, μέσω μιας επταετούς δύσκολης, σύνθετης και τραγικής περιόδου, με την αρχή του τέλους της Βασιλείας στην Ελλάδα, με την οριστική κατάληξη του διχαστικού πολιτειακού ζητήματος της χώρας. Μισό αιώνα μετά, περιφερόμενες Ηγεσίες, από το Βωμό της Αλήθειας, την Πνύκα, στο Βωμό του Ψεύδους, τη ΔΕΘ, οδηγούν το ντροπιαστικό πελατειακό ζήτημα της χώρας σε κάποιο τέλος, επίσης. Όπως και να ’χει, το τέλος της επταετίας της κρίσης θα σημαδέψει τη χώρα για πολλά χρόνια: είτε το πελατειακό σύστημα θα γίνει οριστικά καθεστώς τύπου Μαδούρο, είτε θα ανοίξει ο δρόμος για τη σταδιακή μετατροπή του σε αναπόφευκτη σημειακή ανωμαλία σε σχέση με την τρέχουσα επιδημική του κατάσταση.

Ο «τοκετός» θα είναι δύσκολος, καθότι ο Ένας «κυοφορεί» πολύδυμα κι ο Άλλος «ντρέπεται» να μας πει ότι είναι έγκυος· οι λοιποί «προσπαθούν» με υποβοηθούμενη αναπαραγωγή να συλλάβουν ή καταφεύγουν στην υιοθεσία. Αυτό είναι μια παρομοίωση… κι αναρωτιέται κανείς πόσες λογοτεχνικές και ρητορικές τεχνικές -παράφραση, παρομοίωση, και λοιπά «παρ»…- πρέπει να χρησιμοποιηθούν ώστε να αντιμετωπισθεί η κείμενη παράκρουση και παράνοια...

Ο Τσίπρας έχει, αντιμετωπίζει, πρόβλημα με τον κειμενογράφο του. Εξαντλήθηκε το μελάνι στο «πνεύμα» του· κι έμεινε μόνος Του απέναντι στα προβλήματα και τις ερωτήσεις: «Το κόμμα που αντιπολιτεύεστε, ο αντι-Ευρωπαϊκός ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχει πια», δήλωσε στο Βωμό της ΔΕΘ. Και για να το καταλάβουμε καλά, ο ΕΝΦΙΑ, ο «παράλογος», ο «ανατρέψιμος», ο «καταργήσιμος με ένα Άρθρο», απέκτησε νέα καλλιεπή γνωρίσματα όπως «ο αναδιανεμητικός ρόλος του» κατά Τσίπραν! Είναι εύκολο να λες ότι ο «Ρομπέν-Αλέξης των Δασών» κάηκε στο Καπανδρίτι ή ότι ο «Σεβάχ-Αλέξης ο Θαλασσινός» πνίγηκε στο Σαρωνικό, καίτοι έπραξε «το πλέον βέλτιστο» ως δήλωσε ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος. Αν το «πλέον βέλτιστο» είναι αυτό το πραγματικό αποτέλεσμα καταστροφής, τότε «ουαί κι αλλοίμονόν» μας εάν συμβεί κάτι ιδιαιτέρως μεγάλο και κρίσιμο! Το εάν η έκφραση «πλέον βέλτιστο» αποτελεί νοητικό-λεκτικό βαρβαρισμό, ας το αφήσουμε στα όποια κριτήρια γλωσσικής αισθητικής έχουν απομείνει. Το πολύδυμο της κυήσεως δεν ορίζεται όμως από αυτά. Ορίζεται από την ηθελημένη συμπαράταξη όλων των προηγουμένων, με το δημόσιο λόγο του Καρανίκα, του Πολάκη ή του κάθε συρρέοντος βουλευτή στα «βοθροκάναλα» που μόλις ζοριστεί θυμάται το «ΟΧΙ» και χαρακτηρίζει τον αντίπαλο του, «μενουμευρώπη». Συμπέρασμα: ένα μέγα ερωτηματικό!

Ο Μητσοτάκης έχει, αντιμετωπίζει, πρόβλημα με τον κειμενογράφο του. Αν και φουλαρισμένο στο μελάνι, αποφεύγει να γράψει το στυλό του! «Εμπιστευτείτε με» ήταν το μήνυμά του! Δεν αρκεί, μπροστά στο μέγα διακύβευμα. Ο κύκλος των ευπροσήγορων έχει κλείσει. Η συσπείρωση της ΝΔ εγγίζει ταβάνι, οι επιστροφές των ριζοσπαστικοποιημένων μικροαστών του 2015 στομώνει. Η επέκταση του κύκλου απαιτεί και προϋποθέτει σαφείς, ρηξικέλευθες τοποθετήσεις: πώς, με ποιον, γιατί θα κυβερνήσει; Πρέπει να καταλάβει ότι το διακύβευμα «ποιος είναι πιο αποτελεσματικός, ικανός, ορθολογιστής, …» έχει τα πληθυσμιακά όρια αντίληψης που θέτουν de facto οι λουόμενοι στις ακτές της Αθηναϊκής Ριβιέρας μέσα στο μαζούτ, φορώντας σακούλες σουπερ-μάρκετ στα πόδια τους για να μην πατήσουν τα πετρέλαια! Συμπέρασμα: ένα μέγα ερωτηματικό!

Οι Τρίτοι, ακριβέστερα όσοι επιθυμούν να γίνουν τρίτοι, σκοντάφτουν στην εκλογική ταυτοποίηση των δυνητικών ψηφοφόρων! Εν έτει 2017, τίθεται το ζήτημα της ηλεκτρονικής και εξ αποστάσεως ψηφοφορίας ως κορυφαίο ζήτημα για την ανασύνθεση του Κέντρου! Αν είναι δυνατόν: ο χώρος που προβάλλει τη χρήση της τεχνολογίας ως μέσο αναβάθμισης και αποτελεσματικότητας της λειτουργίας των πολιτών, να ναρκοθετεί κάθε μελλοντική χρήση της προς ανακούφιση της σχέσης καταπιεστή (Δημόσιο)-καταπιεζομένου (πολίτη).

Μιας και βάλαμε στην καθημερινότητα μας την Πνύκα και τα Λαδάδικα, χώρους όπου η μερακλήδικη Ηγεσία μας τα «δίνει όλα», ας σεβαστούμε το θεμελιώδη χαρακτήρα τους: όταν μιλάμε στην Πνύκα, ας λέμε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό· κι όταν μιλάμε στη ΔΕΘ, ας θεωρούμε ότι δε μιλάμε σε ηλιθίους!

 

 

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017 12:31

Στα τσακίδια…

 

Είναι τραγικοκωμικό, αλλά εκεί φτάσαμε με την εθνική εμμονή μας να μετατρέψουμε το υποκειμενικά ευχάριστο σε αντικειμενική πραγματικότητα, π.χ. μια χαρά ήμασταν και τα κάναμε, αλλά αυτοί οι κακοί ξένοι μάς κακοβουλεύονται. Φοιτητικές παρατάξεις που πρεσβεύουν κιόλας τον εκσυγχρονισμό των ελληνικών πανεπιστημίων υπερασπίζονται το δικαίωμα στη μαζική αντιγραφή των φοιτητών, με την… υπουργική μέθοδο «κόπυ πάστε». Πρωθυπουργικός σύμβουλος στρατηγικής (!) εγκαινίασε τη νεωτερική μέθοδο της «κατάρας» στην οικονομική πολιτική… «στα τσακίδια και να μη στεριώστε πουθενά» έγραψε, ξέγραψε, ξανα-έγραψε και έκανε και την απατεωνιά να χρησιμοποιήσει και «φακ» (ίδια πηγή έμπνευσης) φωτογραφία. Και το αθλιότερο, ο κομματικός κυνισμός ως επιταγή επικοινωνιακής συμπεριφοράς εξαναγκάζει άνθρωπο με απολύτως σεβαστό προσωπικό πρόβλημα να υποβάλλεται στις απαιτήσεις των δελτίων ειδήσεων: ο κ. Κουρουμπλής έκανε «αυτοψία» στις πετρελαιοκηλίδες, ακούμε και διαβάζουμε, και ο Πρωθυπουργός δεν τον προστάτεψε ως οφείλει η στοιχειώδης κομψότης. Ούτε εμείς, όμως, ως πολιτικό σύνολο, εκεί που θα έπρεπε να αναγνωρίζεται ο ρόλος του στην πολιτική ενσωμάτωση των ΑμΕΑ. Αίσχος, οριζόντιο, για όλα αυτά!

Ενώπιον της καθημερινότητας της ανίκητης ανοησίας, υπάρχει ένα κολοσσιαίο αίτημα νόησης που δεν μπορεί, δεν ξέρει, αγνοεί πώς να χειρισθεί η Ηγεσία: ο βαθύς Λόγος της εγγράμματης Παιδείας. Πνύκα: μίλησαν οι δύο Ηγέτες, στο μέγιστο σκηνικό του πολιτικού πολιτισμού της Δύσης! Η παγκόσμια μοναδικότητα της Πνύκας δεν έχει να κάνει με την ιστορική διασύνδεση της με τη γένεση της Δημοκρατίας. Αλλά με το απόλυτο γνώρισμά της: είναι τόπος γυμνός, χωρίς ανθρώπινες κατασκευές. Γιατί σ’ αυτό το «κενό», τίποτα δεν έπρεπε να παρεμβαίνει, να είναι ανώτερο του Λόγου του ρήτορα. Αυτός ο μέγιστος μινιμαλισμός αποτελεί την κορύφωση της Δημοκρατίας και του Ελληνικού πολιτισμού: ουδέν σημαντικότερον της ανθρώπινης σκέψης!

Αναρωτηθείτε, με ειλικρίνεια, τι είπε ο ένας και τι είπε ο άλλος. Ο Τσίπρας βρήκε ως ευφυή παραπομπή την «έφοδο στον ουρανό» του Μαρξ για τη Παρισινή Κομμούνα για να την προσγειώσει ανώμαλα στη συνέχεια, όπου κάτι ακατάληπτο ψέλλισε ότι θα κάνει επί της ευλογημένης τούτης γης. Ο Μακρόν αναφέρθηκε στο Σεφέρη και ένα δίστιχό του «για το θαύμα που κυλάει στις φλέβες μας»: αναρωτιέμαι πόσοι από τους στριμωγμένους παρισταμένους κατάλαβαν τι είπε ο Γάλλος Πρόεδρος; Καθότι για να κάνεις τη συγκεκριμένη παραπομπή πρέπει να ξέρεις ένα τουλούμι γράμματα και η δημοκρατία να είναι εγγεγραμμένη στα μύχια των κυττάρων σου, όχι κάποια τελευταία ανάμνηση για SOS θέμα εξέτασης τέως καταληψία. Ανεφέρθη σε ποίημα που αφιέρωσε ο Σεφέρης στο Χένρυ Μίλλερ το 1937, βλέποντας την άνοδο των αυταρχισμών ως καθεστώς στην Ευρώπη, που «σα στυπόχαρτο θα ρουφήξει» το Κακό! Η κάμερα της ΕΡΤ επλανάτο ουδετέρως στην παγωμένη φάτσα του όποιου Κατρούγκαλου και Κοντωνή και Κουράκη… που προδήλως δεν καταλάβαιναν γρι!

Κι όμως, μ’ αυτήν την α-νοησία βγαίνουν κυβερνήσεις, για να συνεννοούμαστε, φίλοι αναγνώστες! Και μιας και το ακαταλόγιστο, ως ψυχιατρική νόσος, μιας στρεβλής εξιδανικευμένης νόησης του κόσμου έχει ως αποτέλεσμα να μη βλέπουμε συλλογικά ούτε τον όποιον εθνικό στόχο αλλά ούτε και το δρόμο προς επίτευξή του, καταλήγουμε στην απτή ασκήμια. Σαν το μαζούτ της «Αγίας Ζώνης» -βοήθειά μας, αλλά δες, φίλε μου, την προπετή αναίδεια του συμβολισμού- που στραγγαλίζει την Αθηναϊκή, λεγόμενη, Ριβιέρα… Ακριβώς, όταν η Αθήνα γινόταν τουριστικός προορισμός! Ή όταν η ανάκαμψη του Σαρωνικού ως αποτέλεσμα της λειτουργίας της Ψυτάλλειας είχε δώσει πίσω μιαν ποιότητα βίου στα βράχια της Πειραϊκής… Γκαντεμιά, ή μήπως όχι…

Φτάσαμε στο σημείο το αφήγημα της Κυβέρνησης να είναι η ελπίδα επιστροφής στο σημείο, την κατάσταση και τις πρακτικές που καταγγέλλουν ότι μας έφεραν εδώ. Οφείλω να ομολογήσω ότι είχα κακοχαρακτηρίσει τον Πρωθυπουργό όταν είχε πει ότι «κάνουμε στροφή 360 μοιρών». Θεωρούσα τότε ότι ο άνθρωπος ήταν παράγωγο ενός ιδρύματος σε παρακμή. Λάθος! Ο άνθρωπος ξέρει πολύ καλά τι λέει και καλώς έλαβε πτυχίο! Οπότε, τα πράγματα είναι πλέον σαφή: θα υιοθετήσουμε ή όχι την τελευταία ρήση του κολλητού του, του Καρακατίνα: στα τσακίδια…

 

Σάββατο, 09 Σεπτεμβρίου 2017 12:21

THE

 

Η εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» έκανε εκτενές ρεπορτάζ για το προχθεσινό ορόσημο στην πορεία του Πανεπιστημίου Αιγαίου: την κατάταξη του στη Λέσχη των Αρίστων, δηλαδή των 1.000 καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου, από την αυστηρότερη και εγκυρότερη THE (Times Higher Education)· μάλιστα δε, στην ομάδα 4 -θέσεις 601-800. Αν ληφθεί υπόψη ότι η THE αξιολογεί, μέσω 13 δεικτών-κριτηρίων, περίπου 27.000 πανεπιστήμια εκ των άνω των 35.000 διεθνώς, το Πανεπιστήμιό μας βρίσκεται στο top 3% παγκοσμίως. Η χαρά και η υπερηφάνεια μας στην ακαδημαϊκή κοινότητα του Αιγαίου είναι δεδομένη και προφανής. Δεν πρέπει όμως να αναστέλλει την κριτική θεώρηση των αποτελεσμάτων καθότι μόνον αυτή θα διαμορφώσει νέους στόχους για καλύτερες επιδόσεις και υπηρεσίες στους νέους μας στο μέλλον.

Πρώτη σκέψη είναι το τι σημαίνει το γεγονός αυτό ως προς τη γενική απαξίωση του Αιγαίου -αλλά και των λοιπών πανεπιστημίων- στο δημόσιο λόγο. Κάθε χρόνο, για πολλά χρόνια, ακούμε καρτερικά τη φράση του συρμού «κανένα ελληνικό πανεπιστήμιο στα κορυφαία του Κόσμου», συνήθως με τη συνοδεία του ευφυολογήματος «κάθε πόλη κι ΑΕΙ, κάθε χωριό και ΤΕΙ» ως ύπουλη παραπομπή στο χουντικό «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο». Οι φορείς της εμπνευσμένης αυτής ανοησίας θα πρέπει να διερωτηθούν επιτέλους σε ποιον άλλο τομέα της δημόσιας λειτουργίας η Ελλάς εμφανίζει ανάλογες επιδόσεις αριστείας. Θα πρέπει όμως να απαντήσουν και σε μια σειρά από συνωδά ερωτήματα:

Το καλύτερο ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι της Κρήτης (χρόνια τώρα και σε όλα τα συστήματα αξιολόγησης). Συνοδεύεται από τα Πανεπιστήμια Ιωαννίνων, Αιγαίου και Πατρών, ενώ κάποια από τα «ιστορικά» και «κεντρικά» λεγόμενα εμφανίζονται σε ενδιάμεσες θέσεις, το ΑΠΘ, το ΟΠΑ και το ΕΚΠΑ. Τα περιφερειακά πανεπιστήμια δίνουν ζωή στην ακαδημαϊκή ανάπτυξη της χώρας. Επειδή η στατιστική είναι πανούργα ως το μαγιό μπικίνι -«δείχνει τα πάντα, αλλά κρύβει την ουσία», έλεγε κάποτε ένας Μέγας του κλάδου- ας σημειωθεί ότι τα αριθμητικά δεδομένα επηρεάζονται ισχυρά από την ύπαρξη Σχολών ειδικού ενδιαφέροντος και μεγέθους, ως η Ιατρική, η Πολυτεχνική, η Γεωπονική, κ.ο.κ. Υπό την έννοια αυτή, η σύγκριση του Αιγαίου με το Κρήτης, το Ιωαννίνων ή το ΑΠΘ αναγκαστικά θα το οδηγεί νομοτελειακά σε υποδεέστερη θέση.

Το δεύτερο ερώτημα έχει να κάνει με το πού «πήγαν, οεο!» κάποια Ιδρύματα που στηρίζουν τη δημόσια ισχύ τους, την προβολή και πρόσβαση στην εξουσία και τις χρηματοδοτήσεις, σε φαντασιακά επιχειρήματα στη γόνιμη ψευδαίσθηση και αυταπάτη των νέο-ελλήνων. Δείτε τον κατάλογο αξιολόγησης για να καταλάβετε τις ηχηρές απουσίες και κατ’ αναλογία να επαν-ιεραρχήσετε τις κλίμακες αξιών σας, φίλοι αναγνώστες, ιδιαίτερα Εσείς που έχετε την ευθύνη της καθοδήγησης των παιδιών σας.

Το Αιγαίο ευρίσκεται στην 6η θέση μεταξύ των 7 Πανεπιστημίων της κατάταξης ΤΗΕ. Όμως, εάν κανείς κοιτάξει με προσοχή τις επιδόσεις σε επιμέρους τομείς αξιολόγησης, θα δει ότι το Αιγαίο είναι στην 3η θέση όσον αφορά στην έρευνα και στην τελευταία όσον αφορά στην ιδιωτική χρηματοδότηση. Πλήττεται από το γεγονός ότι μόνον το 1% των φοιτητών του είναι αλλοδαποί και ότι έχει υψηλό δείκτη -αρνητικό- στον αριθμό των φοιτητών ανά διδάσκοντα. Μια ανάγνωση επιτρέπεται σ’ αυτό το μείγμα: το Πανεπιστήμιο Αιγαίου επιδεικνύει ερευνητικές επιδόσεις παγκόσμιας κλάσης, αλλά πλήττεται από τις «πολιτικές» του Υπουργείου Παιδείας. Θέλετε ένα παράδειγμα; Η Σχολή Περιβάλλοντος, της οποίας έχω την τιμή να είμαι Κοσμήτωρ, εμφανίζει ερευνητική επίδοση 20% ανώτερη του παγκόσμιου μέσου όρου και 60%+ ανώτερη του δεύτερου ελληνικού πανεπιστημίου, του ΑΠΘ. Ταυτόχρονα, έχει συρρικνωθεί το διδακτικό προσωπικό κατά περίπου 40%, έχει αυξηθεί ο αριθμός των εισακτέων φοιτητών κατά 30%, λειτουργεί με προϋπολογισμό μικρότερο των 20.000 Ευρώ/έτος. Η παρουσία μας στη Λίστα των Χιλίων είναι άθλος και κάποια στιγμή η Πολιτεία και οι Τοπικές Αρχές του Αιγαίου οφείλουν να το αναγνωρίσουν επισήμως και να αλλάξουν πολιτική έναντι Ημών.

«Γιατί η Κρήτη;», είναι το επόμενο ερώτημα. Θα μπορούσε να γραφεί διατριβή επί του ζητήματος. Ως κατάληξη, ένα θα ήταν το συμπέρασμα: επειδή οι Κρήτες δεν είναι Μυτιληνιοί, Χιώτες ή Σάμιοι, γι’ αυτό! Σταματώ εδώ… γιατί πλέον ξέρω πότε να σιωπώ!

Τυχαία άραγε ήλθε η φετινή επιτυχία του Αιγαίου; Όχι, βέβαια! Το 2005 ήταν το πρώτο ελληνικό Πανεπιστήμιο που ζήτησε διεθνή αξιολόγηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση Πανεπιστημίων και παρέλαβε «Ύμνον». Πέρυσι, όταν όλα τα ελληνικά Πανεπιστήμια υπεβλήθησαν σε εθνική αξιολόγηση από διεθνείς διακεκριμένες επιτροπές, έλαβε την καλύτερη αξιολόγηση μεταξύ όλων των ελληνικών Ιδρυμάτων.

Στον Κόσμο του Ορθού Λόγου, θα συνέρρεαν οι φοιτητές εφέτος και οι βάσεις θα εκτοξεύονταν στο Αιγαίο. Όντως αυτό παρατηρήθηκε στη Σχολή μου, αλλά για άλλους λόγους! Πλην όμως, εδώ είναι Μπαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε! Κινούμαστε ανάμεσα σε δύο λαϊκές εκφράσεις. Η πρώτη απεικονίζεται σε πρόσφατη γελοιογραφία του Πετρουλάκη: δείχνει αίθουσα εξετάσεων, σε κάθε θρανίο κάθεται ο νέος και δίπλα του η μαμά του· κι από πίσω ο Γαβρόγλου τηλεφωνεί στον Τσίπρα, λέγοντας «…και επιτέλους, βρήκαμε την ιδανική λύση για να μην αγχώνονται τα παιδιά! Θα γράφουν πανελλαδικές μαζί με τη μαμά τους». Η δεύτερη είναι μια ελληνική παροιμία, αρβανίτικής καταγωγής: «Με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα μπάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;» -αγράμματα, θα έλεγα… καθότι η στατιστική της ΤΗΕ αδυνατεί να γνωρίζει το τι τραβάμε καθημερινά!

 

Σάββατο, 02 Σεπτεμβρίου 2017 12:09

Μάλλιασε η γλώσσα…

 

Στα αρκετά πλέον χρόνια που το «ΕΜΠΡΟΣ» έχει την καλοσύνη και την υπομονή να φιλοξενεί τα αρθρίδιά μου, μάλλιασε ο λόγος της «προφητείας» ότι, όταν έλθει η ώρα της επαναφοράς της πολιτικής στο προσκήνιο, θα βρεθούμε όλοι με τα σώβρακα, ανένδυτοι και ξυπόλητοι δηλαδή γύρω από το τραπέζι των ακανθωδών αποφάσεων. Επίμονα προέβαλα τη θέση ότι το πολιτικό πρόβλημα της χώρας βρίσκεται πρωτίστως στην έλλειψη στρατηγικής και τη βουλιμική της εκάστοτε Αντιπολίτευσης.

Σε ποδοσφαιρικούς όρους, στα πρότερα χρόνια της κρίσης, είδαμε τον παροξυσμό των «ορφανών του Μπανιά» που ενισχυμένα από τις ελεύθερες μεταγραφές και τους δανεισμούς από την Τσοχατζοπουλική παράγκα και την ανάδειξη στην Α’ ομάδα σέντερ-φορ από τις «Ακαδημίες», παίζοντας και λέγοντας ό,τι να ’ναι -ξυλίκι το λέγαμε κάποτε ως παιδιά στις αλάνες- πήραν το εγχώριο πρωτάθλημα, αλλά κόλλησαν στα προκριματικά των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Τώρα, ένα αμυντικογενές αντίπαλο σχήμα, κάπως μεταξύ Ρεχάγκελ και Σάντος, θεωρεί ότι αρκεί να κρατήσουμε το μηδέν στην άμυνα κι όλο και κάποιο γκολ θα μας βγει από στημένη φάση. Ποδόσφαιρο πάντως δεν παίζουμε, μπάλα δε βλέπουμε και το «θαύμα» εάν έλθει, κρατάει για μιαν ημέρα. Εδώ δεν είναι Λισσαβώνα ούτε Λευκωσία, εδώ είναι Νότια Βαλκανική, όπου παράγεται περισσότερη ιστορία από όσην μπορούμε να καταναλώσουμε, όπως διαχρονικά διέγνωσε ο Τσώρτσιλ.

Σε ανθρωπολογικούς όρους, αν ακολουθήσουμε τη θεωρία της Μ. Douglas, μιας επιφανούς ανθρωπολόγου και ειδικής στην ανάλυση του ρίσκου, η πρόσληψη και αξιολόγηση της πραγματικότητας βασίζεται αποκλειστικά σε τέσσερις κυρίαρχες λογικότητες: τους μύθους, την κουλτούρα, τα σχήματα λογικής και τα πρότυπα ζωής. Τόμοι έχουν γραφεί επί του σχήματος αυτού. Ένα απλό παράδειγμα στα καθ’ Ημάς είναι υποβοηθητικό εν προκειμένω: ο μύθος του περιούσιου λαού, η κουλτούρα της ανομίας, το λογικό σχήμα του μοιρολατρικού ατομισμού και το πρότυπο του Ελληνάρα μας είναι απολύτως γνωστά και  συγγενή και καθημερινώς αναδεικνυόμενα.

Το «μνημόνιο» θριαμβεύει: η κατ’ ανάγκην περιφορά μετά ξινο-χιούμορ του κ. Πρωθυπουργού -άλλως δε θα είχε απολύτως τίποτα να πει στη ΔΕΘ- στα άντρα του φιλελευθερισμού όπου κηρύσσει την πίστη του στην επιχειρηματικότητα, τις επενδύσεις και την ψηφιακή διακυβέρνηση, δείχνει την απόλυτη στρατηγική σύγκλιση των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Για όσους γνωρίζουν το μοντέλο αυτό σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ονομάζεται -αχ, το άτιμο- Εσθονία! Το αστείο της υποθέσεως είναι ότι η αντισυμβατικότητα του Τσίπρα συνίσταται στο ότι διατηρώντας το δικαίωμα του κυβερνητικού λόγου και της αντιπολίτευσης ταυτόχρονα ανακατεύει έναν άνοστο πολιτικό χυλό ως κατάπλασμα στα πάθη μας. Προς τις μανάδες-μαινάδες, υπόσχεται εισαγωγή του κανακάρη τους στο πανεπιστήμιο χωρίς εξετάσεις· έπεται ο «καθηγητής Τουρνεσόλ» ο οποίος αλλάζει άποψη ταχύτερα από κάλτσες, «ναι μεν αλλά, εφόσον καθότι ίσως…», αυτή είναι η πολιτική για την ανώτατη παιδεία. Προς το μέσο πολίτη-πελάτη, υπόσχεται την αναβίωση του ονείρου της θεσούλας στο Δημόσιο, «ναι μεν αλλά, εφόσον το πλεόνασμα, οι θεσμοί, ο Σόιμπλε…». Προς τους νέους start-uppers, υπόσχεται 25+25 εκατομμύρια ευρώ ενισχύσεις, ως ανέκαθεν  άσχετος με τα μεγέθη. Έρχεται όμως η ποδοσφαιρική πραγματικότητα και μας ορθοσκοπεί απολύτως: αυτοί οι παλιάνθρωποι οι Εσθονοί, που τόσον αγώνα έκανε ο πρώην μας του Αθλητισμού και νυν συνωμοσιολόγος του Τζάντε, ο «Σταύρος και κυρ Σταύρος και αφέντης τσουτσουλομύτης», ήλθαν αναιδώς και μας έκοψαν την εθνική φόρα. Κανόνι έσκασε πάλι, ή μάλλον το «κανονάκι» του Διονύση:

«Τούτος ο κανόνας με το κανονάκι/αν δεν είχε λόγο χαρισμένο/θα’τανε ψωμί σκουληκιασμένο/…/Μας αγάπησε αφού έρχεται και στρίβει/μας αγάπησε αφού τη στέγη ανοίγει/στ’ αφρισμένο κύμα του χειμώνα, στου Αυγούστου τον απατεώνα…».

 

Κι απέναντι σ’ αυτό; Κάτι κατιμάδες της πολιτικής τραυλίζουν ηρωικώς μπούρδες στα μαρμαρένια σκαμπό της τηλοψίας… Αν μετά από όσα περάσαμε και περνάμε δεν βρεθεί το σθένος να διακηρυχθεί δημόσια άποψη για τους συνδικαλιστές (όχι τις συλλογικότητες των εργαζομένων) στο Δημόσιο Τομέα, ότι η αντικειμενική αξιολόγηση παντού είναι προϋπόθεση αξιοκρατίας και βελτίωσης, ότι το νέο σχήμα του Τσίπρα ότι θα κάνουμε προσλήψεις στο Δημόσιο για να επιστρέψουν οι επιστημονικοί μετανάστες δεν είναι απλή ανοησία και απάτη, είναι καθαρή έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα, ότι δεν υπάρχει εισαγωγή σε πανεπιστήμιο στον Κόσμο χωρίς κάποιο σύστημα επιλογής, ότι η Ελλάς χρειάζεται 100 δις ευρώ για να επανεκκινήσει την οικονομία της… και μείνουμε στις κοκκορομάχες αντιδικίες με τον Πολάκη και τον Κατρούγκαλο, το 2021 ούτε Κράτος στα χαρτιά δε θα ’μαστε. Το ρολόι της δημογραφικής συρρίκνωσης κτυπά ήδη…

 

Σελίδα 4 από 6
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top