FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Κυριακή, 20 Μαΐου 2018 18:41

Χώρα πολτός…

Η επανάληψη είναι συχνά κουραστική, είναι όμως και «μητέρα της μάθησης» κατά το σχετικό κλισέ. Ας το πούμε άλλη μια φορά επομένως: η κρίση μας είναι πρωτίστως πολιτισμική, δεν επιδέχεται «μνημονίων» και θέλει δουλειά πολύ για να υπάρξει «έξοδος» -καθαρή ή βρώμικη- από αυτήν. Μάθαμε, χρόνια πολλά τώρα, ως άνθρωποι και πολίτες να αποδεχόμαστε εναλλακτικές πραγματικότητες και αδιαφορούμε για το ύπουλο σύμπτωμά τους, τις σχετικοποιημένες κλίμακες ηθικής. Με άλλα λόγια, προσλαμβάνουμε και αξιολογούμε το δημόσιο και τον ιδιωτικό βίο μέσα από ένα νοητικό πολτό, άδειο από θεμελιώδεις αξίες, αυστηρές διατυπώσεις, ακριβείς αριθμούς, στιβαρές έννοιες και ιστορικές εξελίξεις. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, ως Πολίτες έχουμε πάρει οικειοθελώς τον δρόμο της παραχώρησης της ελευθερίας μας στους πλανόδιους περιπαίχτες του αυταρχικού ανορθολογισμού.

Σήμερα, ζούμε το τελικό στάδιο μιας πολυετούς μεταπολιτευτικής πορείας προσβολής της νόησης στη Χώρα της Φιλοσοφίας και της εξ αυτής Δημοκρατίας, όπως τζαναμπέτικα και με μικρο-μεγαλισμό θέλουμε να πιστεύουμε! Σπάνιες, συχνά μοναχικές φωνές καλούν σε αυτογνωσία, αναστοχασμό και αυτό-βελτίωση. Τρίχες! Καταλήγουν εύκολη βορά στο στρατευμένο αληταριό του ανώνυμου διαδικτύου και την τρέλα των τηλε-παραθύρων. Ίσως, η τελευταία σκέψη της κας Γλύκατζη-Αρβελέρ να θέτει σε ορθή βάση το πολιτισμικό μας πρόβλημα: «Ο Θεός της Ελλάδας δεν βαρέθηκε την Ελλάδα. Τους Έλληνες, ίσως…».

Κάποτε, η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ -εταίρος της Γλύκατζη-Αρβελέρ στη Γαλλική Ακαδημία- έγραψε ότι η «παγκόσμια Ιστορία αρχίζει από τότε που το ελληνικό πνεύμα ξύπνησε». Λέει η Αρβελέρ: «Πώς να μη νιώθεις υπέροχα να λες ότι είσαι απόγονος αυτών που έφεραν τη σοφία και τον πολιτισμό στον κόσμο;». Πράγματι, αλλά ας κάνουμε κι εμείς κάτι για να μη μας βαρεθεί κι ο Θεός ακόμα, καίτοι τον έχουμε αναγορεύσει στη νεώτερη μυθολογία μας σε «συμπατριώτη», περίπου. Καθότι είναι επείγον να καταλάβουμε ότι η κρίση ηθικής και ακεραιότητας λόγου και πράξης στην κοινωνία και τις ηγεσίες της οδηγεί νομοτελειακά στη δύση της δημοκρατίας μας. Ο κ. Βουλευτής που από οπαδικού άμβωνος σιγοντάριζε «να καεί, να καεί, η «π…ανα» η Βουλή» εκρίθη εντέλει κοινοβουλευτικά, ολίγον ένοχος επειδή, λέει, δεν το φώναζε δυνατά!

Ο νοητικός πολτός επιτρέπει τα πάντα. Δείτε τα κεντρικά «αφηγήματα» κι αφήστε τα εύκολα ζητήματα -Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, παράλληλο πρόγραμμα, ολιστικό πρόγραμμα- στην άκρη. Ο κ. Τσίπρας, στο τελευταίο σποτάκι -αυτό με το λάπτοπ- διακηρύσσει την «επιστροφή στην κανονικότητα» ως επιτυχία. Το πρόβλημα δεν είναι εάν ισχύει αυτό ή όχι. Το πρόβλημα είναι η χονδροειδής αντίφαση που περικλείει το μήνυμα αυτό: καθόσον θεωρητικά η Αριστερά επιδιώκει την θραύση αυτής της κανονικότητας προς κάποιο άλλο μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης. Το αφήγημα της κανονικότητας δηλώνει ένα πράγμα: τον οπορτουνισμό της «Αριστεράς» του Τσίπρα. Το ίδιο ισχύει και για τον άλλο πυλώνα της ρητορικής του: η «ακρο-Δεξιά» ΝΔ… Οι άνθρωποι που λυσσωδώς αγκιστρώνονται στην κυβέρνηση με τις ψήφους ενός Κατσίκη, π.χ., κρώζουν περί του υποτιθέμενου μελλοντικού κινδύνου όταν τον εμπεδώνουν καθημερινά.

Καμία «έξοδος από την κρίση» δε θα επισυμβεί τον Αύγουστο. Γιατί η κρίση είναι βαθειά κι είναι αλλού: στα μυαλά πρωτίστως κι όχι στις τσέπες.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018 18:29

Επακούμβησις…

«Μ’ αρέσει πολύ» η χρήση της καθαρεύουσας στη χώρα του άκρατου σαχλο-δημοτικισμού ως μηχανισμός λεκτικής αποκάθαρσης και κρατικού εξωραϊσμού περί τα γεγονότα. Επακούμβησις: η Ελληνική Διοίκηση ως άλλη, σπουδαιοφανής Μαντάμ Σουσού αποστρέφεται μετά βδελυγμίας την απλή εικόνα ότι… μας τον ακούμπησαν… τον Αρματωλό μας. Όπως και τον Νικηφόρο μας και τη Γαύδο, πριν μόλις κάποιους μήνες. Το επίσημο λεξιλόγιο παραλληλίζει την κατάσταση στο Αιγαίο με την συνήθη εικόνα του εφαψία νεανικών οπισθίων σε φορτωμένο τρόλεϊ παρελθουσών δεκαετιών. Σκανδαλισμός και ενόχληση, πέραν αυτών ουδέν. Αν και καθόσον θυμάμαι, η τότε δεσποινίς αντιδρούσε, έπεφτε καμμιά τσαντιά ή φάπα από τους συνεπιβάτες. Εδώ, παλεύουμε να βρούμε πού και πόσο κοντά πέφτει η «κόκκινη γραμμή»: την περάσαμε, την πλησιάσαμε, την περάσαμε μεν αλλά πολύ λίγο δε… κ.ο.κ. Όλη αυτή η «υπερήφανη» παρλάτα σχηματοποίησε στο μυαλό μου το κορυφαίο -κατ’ εμέ- δίλημμα για την Ηγεσία μας: αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την εικόνα τους στην τηλεόραση ή για την εικόνα που αντικρίζουν στον καθρέπτη τους; Η διάσπαση αυτή είναι καθοριστική για την ποιότητα και το επίπεδο των ηγετικών ελίτ στη χώρα. Αλλά είναι και το μέτρο των λαϊκών απαιτήσεων: έκφραση των ελαττωμάτων και όχι των προτερημάτων μας.

Το μεγάλο κακό με την υλική «επακούμβηση» είναι ότι ουδείς ενδιαφέρεται γιατί απομακρύνθηκε, με συνοπτικές διαδικασίες, ο Κυβερνήτης του Αρματωλού. Και το χειρότερο είναι ότι ουδείς ρωτά κάτι κρίσιμο γι’ αυτό το γεγονός. Υπάρχουν σοβαρά ζητήματα τα οποία φλέγουν την ανάγκη κατανόησης της κατάστασης του Πολεμικού Ναυτικού, σε επίπεδο πρωτίστως της ποιότητας ανθρώπινου δυναμικού και διαδικασιών του Όπλου. Μετά το ιστορικό φιάσκο με τις γαλλικές φρεγάτες, η κρατική μυθοπλασία υπεστήριζε ότι η «ναυτοσύνη» των Ελλήνων αντιρροπεί την υπεροπλία του «φιλικού γείτονα». Ο μέσος Έλληνας δικαίως τιμά την ναυτική παράδοση της χώρας. Πλην όμως, στις τρεις «επακουμβήσεις» προστίθεται η προσάραξη μιας φρεγάτας έξω από το Ναύσταθμο, προ μηνών, που την έθεσε εκτός επιχειρησιακής λειτουργίας. Τί συμβαίνει στο Στόλο; Μήπως όλα αυτά είναι η ναυτική έκδοση της εικόνας μεσηλίκων -ενίοτε υπερτροφικών στελεχών κατά την έκφραση του αρμόδιου Υπουργού- ΕΠΟΠ που βλέπουμε καθημερινά στο Στρατό Ξηράς; Μήπως είναι μια εκδοχή της δημοσιο-υπαλληλικής υποστροφής του στρατεύματος; Η Ελλάς, απομακρυνόμενη από το θεμελιώδες πρότυπο του στρατευμένου Πολίτη της Δημοκρατίας, άλλως το «Ελληνικόν Πυρ» της διεθνούς κλασσικής γραμματείας, μήπως κατάφερε να μετατρέψει ακόμα και στράτευμα της σε γραφειοκρατικό μηχανισμό;

Μικρός όταν ήμουν, ένας Κύριος έμπαινε στο σπίτι μας ως στενός Φίλος: το όνομα του, Μίλτος Ιατρίδης. Τότε, στη δεκαετία του ’60, ούτε καταλάβαινα, ούτε ήξερα… απλά, όταν έμπαινε ο κ. Μίλτος ετρίζαν τα πατώματα, χωρίς να πει ούτε μια λέξη! Απέπνεε την αίσθηση της Ηγεσίας, κουβαλούσε κάτι απερίγραπτα μοναδικό. Έκαναν τις κουβέντες τους με τη Μάνα και τον Πατέρα μου, έτρωγαν τα μεζεδάκια της Γιαγιάς μου, ήταν κι άλλοι πολλοί γονικοί φίλοι. Υπήρχε όμως κάτι μοναδικό στην ατμόσφαιρα: ένοιωθες ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν από άλλο Κόσμο, κουβάλαγε μαζί του της Ιστορία και τις θυσίες της. Αργότερα, έμαθα ότι ήταν ο Κυβερνήτης του «Παπανικολή» κι έφερνε μαζί του τον… Θεμιστοκλή. Έλεγε τότε ονόματα -Σπανίδης, Ρουσσέν, Λάσκος… Εμείς ταλαιπωρούμαστε με το εάν το συνονόματο σκάφος «γέρνει»…

Η Ιστορία εκδικείται! Τις ημέρες της «επακούμβησης» ανακαλύφθηκε το λείψανο του «Κατσώνη», να κείται ο Θρύλος σε μεγάλο βάθος στα νερά του Αιγαίου. Αυτή η ακραία διάσταση, θέτει με άλλη μορφή το ίδιο δίλημμα που ανέφερα παραπάνω: ο καθρέπτης και η οθόνη.

Στις ημέρες που ζούμε, όλοι μας υποκείμεθα στο ερώτημα αυτό. Ήλθε η ώρα των μεγάλων επιλογών!

Δευτέρα, 07 Μαΐου 2018 14:15

Το φολκλόρ της παρακμής…

Αμόλησε ο «νευρικός γείτων» την παρόλα του για την καταστροφή της Σμύρνης από τους Έλληνες κι έπαθε το «τούτο μας» ένα ανατσουτσούριασμα ιεράς αγανακτήσεως. Υποθέτω ότι εξανέστη ο «ελληνάρας», ο αγνώστου σωματείου μάγκας με το μπεγλέρι που ξεκούραζε νωχελικά το βεβηλοπόδαρό του πατώντας στο «κενοτάφιο του Αγνώστου Στρατιώτου» -όπου κείται η Μνήμη πεσόντων (και) στη Μικρά Ασία. (Όχι ότι οι άλλοι παρευρισκόμενοι περιπατητές ήταν καλύτεροι, «να  ’ουμε…»). Εικάζω, από την άλλη, ότι θα προβληματίσθηκαν ακόμα και οι σχετικιστές ζηλωτές του «συνωστισμού στην προκυμαία» ή της «εκτεταμένης αιματοχυσίας και όχι γενοκτονίας -στον Πόντο», απέναντι σε τέτοιας έκτασης ερμηνευτική ατασθαλία.

Προς τί όμως η έκπληξη και η ενόχληση; Γνωρίζουμε καλά την έλλειψη μέτρου, αντιθέτως την ικανότητα, το ταλέντο της διεθνούς φήμης των -αυταρχικών- δημαγωγών να ανταποκρίνονται στις ανασφάλειες του όχλου, να επαναφορτίζουν τις μπαταρίες των συλλογικών συμπλεγμάτων, να επενδύουν στα ελαττώματα αποδομώντας τα αιτήματα ποιότητας. Το μήνυμα του Ερντογάν στο ειδικό ακροατήριο της Σμύρνης αναφερόταν στο ποιος είναι «πολιτισμένος» και ποιος «βάρβαρος», χάιδεψε δηλαδή ένα συστημικό κόμπλεξ των εξευρωπαϊσμένων παράλιων πληθυσμών έναντι των Ελλήνων.

Εδώ; Στην χώρα του Σώρρα, των τηλεπωλήσεων βιβλίων περί τα πυρηνικά όπλα των Αρχαίων Ελλήνων, της ανιστόρητης Ρωσοφιλίας, της κακοήθους -κατά την ιατρική έννοια- παλαβάδας του διαδικτυακού δημόσιου λόγου, λέγονται και πράττονται αντάξιες ανοησίες. Στρώνονται κόκκινα χαλιά στην άμμο προς τιμήν των Σαλαμινομάχων, η Καπετάνισσα Θρύλος -και Ναύαρχος- υποβιβάζεται τιμώμενη σε Υποναύαρχο, βύσματα παριστάνουν τους «κομμάντος», ο νέος Διευθυντής του Ελληνικού Οργανισμού Διαστήματος κ. Πρωτοπαππάς ομνύει στο όνομα Αγίου ειδικού περί τη συστολή του χρόνου με επιστημονικό επιχείρημα την ταχεία μετάβαση καλογραιών με ταξί σε λειτουργία… Κι ο εξυπνότερος λαός του Κόσμου ζορίζεται ιδεολογικά ανάμεσα σε περικεφαλαίες και διαιτητικές παράγκες.

Το φολκλόρ της παρακμής προξενεί γέλωτα, αλλά δεν είναι για γέλια. Κι από τις δύο πλευρές του Αιγαίου. Τα νέο-οθωμανικά «σύνορα της καρδιάς» του Ερντογάν ενίοτε αντιστοιχούν σε καθ’ Ημάς καμώματα ενός αγράμματου «μεγαλο-ιδεατισμού». Αυτός παράγεται, προκύπτει και συντηρείται από την ηθελημένη σύγχυση μεταξύ της «Μεγάλης Ιδέας», ως καταστατικής ιδεολογίας της επαναστατικής περιόδου ενόψει της συγκρότησης ενός νέου Κράτους, και της λειτουργικής και επιχειρησιακής έκπτωσης της προς υπηρέτηση μιας ανάπηρης μεγαλομανίας. Η Μεγάλη Ιδέα, απότοκος του προ-επαναστατικού δυτικού φιλελληνισμού, από τον Chateaubriand στο Λόρδο Βύρωνα, και του νεοελληνικού Διαφωτισμού από τον Κοραή στο Ρήγα έως το Ζαμπέλιο ή τον Παπαρρηγόπουλο, είχε απολύτως συγκεκριμένη εννοιολογική συγκρότηση και σαφέστατα γνωρίσματα: η πολιτισμική ανωτερότητα, η σύνθεση Αρχαίας Ελλάδας και Χριστιανισμού, ακόμα και η προοπτική της νέας ελληνικής αυτοκρατορίας ως συνέπεια των προηγουμένων. Πλην όμως απαράβατη Μέθοδος ήταν η επικράτηση του Ορθού Λόγου έναντι οιουδήποτε άλλου μηχανισμού παραγωγής πεποιθήσεων και πίστης, του εκκοσμικευμένου Κράτους έναντι της Εκκλησίας. Υπ’ αυτήν την έννοια υπέκειτο στην συγκροτημένη κριτική. Η «νέα ελληνική αυτοκρατορία» ταχέως κατέρρευσε ως καταστατικός στόχος. Όμως, ο εξοστρακισμός του Ορθού Λόγου οδηγεί διαχρονικά στην αρρωστημένη τρέχουσα κατάσταση με τα ρετάλια της Μεγάλης Ιδέας να είναι έρμαια ανάγωγων ημι-αγράμματων. 

Το φολκλόρ της παρακμής είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνο. Όχι μόνον διότι εγκυμονεί άλογες δι-εθνικές περιπέτειες. Πρωτίστως, διότι ευδοκιμεί σε ανελεύθερα καθεστώτα, προσβάλλει τις αξίες της φιλελεύθερης Δημοκρατίας και ροκανίζει κάθε προοπτική ανάκαμψης της χώρας μας.

Εντέλει η πρόσφατη περιπέτεια του Καθηγητή Κριμιζή στη διεύθυνση του Ελληνικού Οργανισμού Διαστήματος είναι αποκαλυπτική όλων των ανωτέρω. Κι επειδή ο Ορθός Λόγος είναι φύσει καυστικός στην ισχύ του, ο Υπουργός Παππάς βρήκε έναν Πρωτοπαππά να τον αντικαταστήσει: ο άνθρωπος που διεύθυνε τις αποστολές των διαστημικών οχημάτων που εγγίζουν τα όρια του Ηλιακού Συστήματος αναζητώντας αλήθειες για τον συμπαντικό χωρο-χρόνο, αντικαταστάθηκε από «πρότυπο» του σκοταδισμού.

Το «καλύτερο οικόπεδο του Κόσμου», εδώ στη Νότια Βαλκανική, έχει την Ηγεσία που επιδιώκει! Αν δεν είναι έτσι, τότε να τελειώνουμε, παιδιά, με αυτήν την πλάκα! Αρκετά, δε νομίζετε;

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018 12:11

Τρείς λαλούν… και δε χορεύει κανείς

Αλήθεια, πώς μπορείς να σκεφθείς λογικά μέσα στη θολούρα των καιρών; Ένστικτα και ενορμήσεις του καθενός, πολιτικές και κοινωνικές ταυτότητες -ιδεολογικές και άλλες- για τον καθένα που τις «κουβαλάμε σα σταυρό», όπως θα ’λεγε και ο Α. Ζιντ, γελοίος αριστερός ναρκισσισμός, δεξιά «παπάρα» και μετα-βλαχαδερός κοινοβουλευτισμός τύπου «Μ-ΠΑΟΚ», βολικές έως βλακώδεις παραποιήσεις της πραγματικότητας, απάτες, αυταπάτες και αυτεξαπατήσεις ως φτηνιάρικο «μπριάμ» δημόσιου λόγου, Κρήτες «Μακεδονομάχοι» και Μακεδόνες με φουστανέλες κι όμως η Ελλάς διχασμένη σε ποταπό ποδοσφαιρικό επίπεδο για ένα γκολ… Δέκα χρόνια με νοσηρή κρίση των πάντων και μυαλό δε λέμε να βάλουμε…

Πώς σκέφτεται άραγε κανείς ενόψει αυτών; Εάν σκέφτεται! Στρέφεται ίσως σε ερωτήσεις, απορίες, διλήμματα κι απαντήσεις που έχουν δοθεί στο παρελθόν, συχνά  λάθος, ενίοτε -αν και σπανίως- ορθές. Μ’ αυτή τη λογική, θα σας πω μιαν άσχετη ιστορία, μιαν προσωπική εμπειρία. Πάνε χρόνια πολλά, όταν ο Ιάνης Ξενάκης έδωσε μια συναυλία στο Ηρώδειο. Ο Ξενάκης ήταν μια από τις εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις βαθέως διανοητού που συνέπραξε στην εξέλιξη του Πολιτισμού. Παραμορφωμένος στο πρόσωπο από χειροβομβίδα των εμφυλίων συγκρούσεων, ένας εκ των της περίφημης ομάδας που μεταφέρθηκαν στη Γαλλία του τέλους του ’40, εξελίχθηκε σε πρωτεύοντα διανοητή που κατέλαβε τρεις έδρες στη Γαλλική Ακαδημία, των Μαθηματικών, της Αρχιτεκτονικής και της Μουσικής. Αυτό το πυκνό πνεύμα, βρέθηκε ενώπιον του «αλαλάζοντος» ακροατηρίου της μεταπολιτευτικής κουλτουρο-Αθήνας με την έντονη προδιάθεση μεταμοντέρνου σχετικισμού, το οποίο στην καλύτερη των περιπτώσεων εδονείτο από ακούσματα ρεμπέτικου, μουσικού επαναστατικού ρυθμού Θεοδωράκη, με τη βοήθεια «αγνώστου Θεού» από το μείγμα μαντολινάτας του Μάνου με τον υπερ-ρεαλισμό του Γκάτσου. Όσον ο Ξενάκης ξετύλιγε τις απόπειρες του να συνδέσει τα στοχαστικά μαθηματικά με τις ατονικές αρμονίες, το κοινό ταλαιπωριόταν, με τα οπίσθια του να τρίβονται εναγωνίως στα μάρμαρα του θεάτρου. Όταν τέλειωσε η συναυλία κι ήλθε η «λύτρωση», το κοινό -ως τυπικοί Ελληναράδες της γιαλαντζί διανόησης που καταλαβαίνει ολίγον από «αντάρτικα» και θούριους του Μίκη στην καλύτερη των περιπτώσεων- ξέσπασε σε ουρανομήκεις ζητωκραυγές και άφθονα παλαμάκια. Καθότι έτσι έπρεπε ιδεολογικώς. Έμπαινε κι έβγαινε στη σκηνή ο Ξενάκης, το πρώτο βιολί, η ορχήστρα, τίποτα… το κοινό δοκιμασμένο στην υποστήριξη του ακατανόητου -αρκεί αυτό να έχει διαπιστευτήρια «ελληνοπρεπούς αριστερίλας»- έδινε τα ρέστα του! Κάποια στιγμή, ο Ξενάκης έκανε μια κίνηση μαέστρου που υπεδείκνυε την εντολή να λάβει η ορχήστρα τη θέση της, προς εκτέλεση ενός ακόμα έργου. Και τότε, ακούστηκε στεντόρεια μια ανώνυμη φωνή τρόμου: «Φτάνει, παιδιά, θα ξαναπαίξουν… Παναγία μου». Το παράδειγμα μ’ ακολουθεί χρόνια: «Φτάνει, παιδιά, ο Τσίπρας διαπραγματεύεται». Πάλι!

Στο πλαίσιο αυτό, το στρατηγικό ερώτημα είναι ένα: η παρέα του Τσίπρα κάνει ό, τι κάνει σε μια στρατηγική «μαδουροποίησης» της χώρας ή, απλώς, είναι μια παρέα τυπικά νοητικώς ανικάνων που «κλ… » ψηλότερα από τον «κωλ… » τους; Υπάρχουν σχολές σκέψεις για αμφότερες τις προσεγγίσεις. Όποια κι αν είναι η ορθή απάντηση, το τελευταίο επεισόδιο με τις φρεγάτες από τη Γαλλία ή οι διοικητικές περιπέτειες της Ελληνικής Υπηρεσίας Διαστήματος, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αυτό που πρέπει όλοι να καταλάβουν είναι ότι οι επιπτώσεις είναι βαριές και βάθους χρόνου για τη χώρα.

Στην περίπτωση των φρεγατών, π.χ., οι βλάβες είναι πολλαπλές και στρατηγικού επιπέδου. Είδαμε ένα ρετάλι της εθνικο-λαϊκιστικής δεξιάς να επιχειρεί εκλογική νομιμοποίηση μέσω της ελληναράδικης ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων κι έναν απονομιμοποιημένο παλαίμαχο της Αριστεράς -απολύτως και προσωπικά υπεύθυνο για τα τρέχοντα παθήματα μας- να γελοιοποιούν αλλήλους και πρωτίστως τη χώρα, τις αποτρεπτικές και επιθετικές δυνατότητες της, το μέλλον και όλους εμάς. Εξέθεσαν το μόνο Σύμμαχο που ευθέως και διεθνώς δήλωσε υποστήριξη: τον Πρόεδρο Μακρόν, στην εσωτερική του πολιτική σκηνή. Μας εξέθεσαν, ως χώρα, στην κριτική των Γερμανών, που έσπευσαν να καταγγείλουν κάποια αθέμιτη συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας με αντίτιμο τα χρήματα των φορολογουμένων τους. Και βέβαια, οι Τούρκοι στρατηγοί κάνουν πάρτι -εκεί που αρχικά είχαν παγώσει ενόψει της προοπτικής στρατηγικών Ελληνικών όπλων- αντιλαμβανόμενοι ότι έχουν να κάνουν απλώς με τα παιδιά της ανίερης παρέας του Μαξίμου.

Αυτό το μπάχαλο δεν αφορά μόνο στις Ένοπλες Δυνάμεις. Είναι εθνική ταυτότητα πλέον σε όλα τα πεδία. Η κοινωνία μας δεν είναι αθώα έναντι αυτού. Η παρέα του Τσίπρα είναι απλώς η προσφορά στη ζήτηση που εμείς δημιουργούμε. Ουδείς, εξ Ημών, αναμάρτητος! 

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018 14:19

Πασχαλινές παρατηρήσεις…

Μαζί με την Άνοιξη και τα χελιδόνια, έγινε για μια ακόμα φορά η μετακίνηση των επισκεπτών του Πάσχα προς την πατρογονική τους, ως επί το πλείστον, εστία. Είναι κι αυτό μια από τις πασχαλινές μαγείες καθώς συγγενείς και φίλοι ανασταίνουν ψυχικούς δεσμούς και συνευρέσεις που εκ των πραγμάτων διασπώνται από την απόσταση που επιβάλλουν οι επιλογές ζωής των «μεταναστευσάντων». Σ’ αυτό το χαλαρό κλίμα, γύρω από τραπέζια, σ’ εκκλησιές, μ’ επισκέψεις και κεράσματα, κουβέντες δίνουν και παίρνουν. Ο παρατηρητής βρίσκει την ευκαιρία να δει, να διαισθανθεί το κλίμα των αντιλήψεων που επικρατούν πέρα του καθημερινού περίγυρου και χώρου του.
Ως τέτοιος παρατηρητής, κατέγραψα και «κωδικοποίησα» μια σειρά από στοιχεία. Η βασική παρατήρηση αφορά στις θέσεις των «αυταπατηθέντων» των εκλογών του 2015. Δεν παρουσιάζει καθαυτό ενδιαφέρον η τάση των «κοψοχέρηδων», αυτοί πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν, έναντι οποιουδήποτε κυβερνητικού σχηματισμού. Αντιθέτως, ενδιαφέρον όντως παρουσιάζει το «αφήγημα» όσων επιμένουν στην ορθότητα της τότε επιλογής τους επενδύοντας την με ιδεολογικά στοιχεία -κυρίως αυτών που δεν προέρχονται από το 4% του λεγομένου Συνασπισμού. Το πρώτο στοιχείο είναι η συμμαχία του Τσίπρα με τον Καμμένο. Επαναλαμβανόμενο επιχείρημα στις συζητήσεις ήταν ότι η «εταιρική σχέση μαζί του κάνει κακό στο κόμμα (Σύριζα)… αλλά κάνει καλό στη χώρα…». Το δεύτερο στοιχείο είναι η «καθαρή έξοδος από τα μνημόνια». Το τρίτο στοιχείο είναι η πολιτική και κομματική δράση της ομάδας του Μαξίμου. «Είναι ν’ απορείς» που λέει και το τραγούδι, για το πού οδηγεί ο συνδυασμός των στοιχείων αυτών αλλά και η ανελαστική πεποίθηση της ορθότητας της ψήφου από πολλούς υποστηρικτές της, σε μια συζήτηση.
Για παράδειγμα: δεν καταλαβαίνουν ή δε θέλουν να ομολογήσουν ότι το επιχείρημα περί τη σχέση «Αριστεράς» με τον Καμμένο οδηγεί λογικά, νομοτελειακά στην παραδοχή ότι η καθαυτό πολιτική του Σύριζα κάνει κακό στη χώρα. Το επιχείρημα αυτό δικαιώνει τον Καμμένο, με το τραινάκι και το σπασμένο χεράκι του Αλέξη, που κρατά στις ράγες τη χώρα, τον οποίο όμως ταυτόχρονα απορρίπτουν μετά ιδεολογικής βδελυγμίας. Δυσκολεύονται να καταλάβουν ότι το Μνημόνιο του Τσίπρα τελειώνει επειδή λήγει η σχετική σύμβαση -και οι δανειστές θέλουν να κλείσουν αυτό το κεφάλαιο όπως-όπως- κι ότι ο Τσακαλώτος δηλώνει ότι η τρέχουσα διαπραγμάτευση αφορά στη μεταμνημιονιακή επιτήρηση: με άλλα λόγια, πέραν των αχρείαστων δεινών της τελευταίας τριετίας, διαπραγματευόμαστε ένα νέο «μνημόνιο» χωρίς χρηματοδότηση όμως. Δεν καταλαβαίνουν επίσης -κι εδώ υπάρχει έντονη ιδιοτέλεια του κάθε συζητητή- ότι οι κουβέντες για το ποιός διορίσθηκε σε μια θέση ευθύνης, πού μετακινήθηκε ο άλλος, ποιός απομακρύνθηκε από την τάδε θέση, ποιός εμφανίσθηκε από το πουθενά, ουσιαστικά παραπέμπουν σε λειτουργία «Αυλής». Αυλικοί περί τον Τσίπρα, όπως στις κλασσικές εκδοχές αυταρχικών καθεστώτων του παρελθόντος. Όλο αυτό το κομματικό -και πελατειακό- πηγαινέλα ουδεμία σχέση έχει με το πρότυπο της φιλελεύθερης Ευρώπης, την οποία παραδόξως έχουν πλήρως κι ανενδοίαστα οικειοποιηθεί, αν μάλιστα το θέμα της συζήτησης πάει και στα ελληνοτουρκικά, με χαλαρότητα προσφεύγουν στην ομπρέλα του ΝΑΤΟ και την κάλυψη των Αμερικανικών βάσεων!
Όποιος επιχειρήσει να οργανώσει και να ερμηνεύσει αυτό το ανερμάτιστο μείγμα, σε ένα συμπέρασμα μόνο θα καταλήξει: πλήρης από-πολιτικοποίηση της κυβερνητικής στόχευσης του Σύριζα, εξάντληση εντός των κομματικών στεγανών των ιδεολογικών ζητημάτων και μόνο ζητούμενο, η προστασία του θώκου της «Αυλής».
Η δεύτερη βασική παρατήρηση αφορά στην Αντιπολίτευση. Δυστυχώς, διέκρινα ότι αναπτύσσεται σε μερικούς υποστηρικτές της η ανακλαστική αντίδραση στο διχαστικό «Ή εμείς, ή αυτοί» του Τσίπρα. Κι αυτή είναι: «ή αυτοί, ή εμείς». Όση σημασία έχει η στρατηγική νίκη των φιλελεύθερων και αμιγώς φιλευρωπαϊκών δυνάμεων, άλλη τόση έχει η ένταξη ενός ηττημένου Σύριζα σε μια μετεκλογική ισορροπία και συνομιλία πολιτικών δυνάμεων εντός του Κοινοβουλίου κι όχι στα κάγκελα.
Φοβούμαι ότι ο συνδυασμός των δύο παρατηρήσεων είναι επικίνδυνος για το μέλλον. Και με τα μυαλά που κουβαλούν αρκετοί, φαίνεται ότι βγαίνουμε από την πολυετή κρίση, με φόρα, ώστε να την επαναφέρουμε…

Δευτέρα, 02 Απριλίου 2018 13:32

Το Φρόνημα…

… δεν διατάσσεται, καλλιεργείται και κατακτάται. Δεν αναφέρομαι στο «ηθικό», αλλά πέραν αυτού στη συνείδηση, στη συναίσθηση αξιών και δυνατοτήτων του εαυτού και της κοινωνικής ομάδας στην οποία κάποιος ανήκει. Αναφέρομαι δηλαδή στο μηχανισμό και την κατάσταση που επικαθορίζουν γνώμες, πεποιθήσεις και στάσεις απέναντι στις μεγάλες επιλογές ζωής.

Το τρέχον συλλογικό «φρόνημα» ασθμαίνει, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Σε μια Δημοκρατία, το φρόνημα εξαρτάται από το επίπεδο εμπιστοσύνης και ασφάλειας που αυτή γεννά διαισθητικώς στους πολίτες. Σε μια Δημοκρατία όπου το αμάλγαμα του καθημερινού δημόσιου λόγου περιλαμβάνει όλα τα φυράματα ενός αυταρχικού λαϊκισμού, το φρόνημα πλήττεται επειδή διαμορφώνεται η γενικευμένη αίσθηση απομάκρυνσης από πάγιες αρχές του Κράτους δικαίου, της ελεύθερης οικονομίας και της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Ας μη γελιόμαστε, όταν σέρνεται υπογείως η αίσθηση χειραγώγησης του Τύπου, επηρεασμού της Δικαιοσύνης και αποδυνάμωσης των Ανεξαρτήτων Αρχών, δηλαδή συνολικά αδρανοποίησης των θεσμικών αντίβαρων που εξισορροπούν και ελέγχουν την Εξουσία, το δημοκρατικό φρόνημα κάμπτεται. Σημαντικά ποσοστά συμπολιτών έλκονται από πρότυπα αυταρχικών Ηγετών, δείτε τα ανιστόρητα ποσοστά δημοφιλίας του Πούτιν και των ομολόγων του, στα καθ’ Ημάς.

Σε μια χώρα με καταλυτικό έλλειμμα Παιδείας, θεμελιώδεις διακριτές έννοιες συνοχής, Έθνος, Λαός, Πατρίδα, Κράτος, γίνονται βορά ενός βαρβαρικού σχετικισμού που στοχεύει στην νοητική απαξίωση τους μέσω της μείξης τους σε ένα ακατάληπτο χυλό ασύμβατων αξιών. Σ’ αυτό το περιβάλλον, η θεμελιώδης επιταγή του Συντάγματος «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους…» καθίσταται κενό γράμμα. Στις μεγάλες και ώριμες Δυτικές Δημοκρατίες, οι πολίτες ορκίζονται στη θεμελιώδη συνταγματική Αρχή, εδώ πού να ορκισθούν όταν οι βασικές έννοιες έχουν γίνει ένα πολτώδες νοητικό κουβάρι;

Σε μια χώρα χωρίς στρατηγική, αυτό που γνωρίζουμε τον τελευταίο καιρό είναι ο «φόβος του ατυχήματος» στο Αιγαίο. Σέρνεται μια παραζαλισμένη ηττοπάθεια σε συνδυασμό με παραπομπές στην τυχαιότητα της μοίρας και τις θυμικές ορέξεις του «απρόβλεπτου» Ερντογάν. Κατά βάθος, γνωρίζουμε όλοι μας ότι η ηττοπάθεια σχετίζεται με την εσωτερική μας τριφηλή μαλθακότητα. Εκπαίδευση ανερμάτιστη και της πλάκας, Μονές real estate, στρατός δημοσιο-υπαλληλίας, δικαιοσύνη βραδυπορούσα, οικονομία πλαστών τιμολογίων και μανάδες μαινάδες… Υπάρχει στρατιωτικός σχηματισμός με έμβλημα «Ή Ταν ή επί Τας»· κι υπάρχει η τραγική κατάσταση της δραματικής αύξησης των περιστατικών μαζικής καταφυγής νεοσυλλέκτων σε ψεύτικα επιχειρήματα ψυχασθένειας ώστε να απαλλαγούν της στρατιωτικής υποχρέωσης, εν όψει του φόβου του «ατυχήματος». Είναι αμαρτία να μην αντιλαμβανόμαστε ότι πολλές φορές η Ιστορία γράφτηκε από «ατυχήματα» αλλά πώς αυτά δεν ήταν παρά οι αφορμές βαθύτερων διαδικασιών. «Ατύχημα» ήταν η Ιρανική επανάσταση των μουλάδων του Χομεϊνί, ατύχημα ήταν η εξέγερση της Αλληλεγγύης στην Πολωνία που κατέληξε στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, χοντρό ατύχημα ήταν η Αραβική Άνοιξη στην Τυνησία, από την οποία ξεκίνησαν όλα όσα βιώνουμε σήμερα. Ήταν «ατυχήματα» εν αναμονή καθότι αυτή ήταν η προδιαγεγραμμένη πορεία Καθεστώτων, κοινωνιών και οικονομιών, σε βάθος χρόνου.

Η κοινή διαίσθηση, τα συλλαμβάνει όλα αυτά. Κι απέναντι σ’ αυτά εκκρεμεί, ως Δαμόκλειος Σπάθη, η άρρητος αίσθηση κάποιας ατομικής ευθύνης έναντι μεγάλων διλημμάτων και εξεχουσών Επιλογών. Τί ήταν «αυτό» που έκανε τους Έλληνες πολιορκητές της Ακρόπολης να δίνουν μολύβι στους Οθωμανούς ώστε να μην καταστρέφουν τα «μάρμαρα» για να πάρουν υλικό για τις βολίδες τους; Τί ήταν «αυτό» που έκανε τους Νέους του Κόσμου να ξεχυθούν στις ακτές της Νορμανδίας, επί σφαγή, ώστε να τερματισθεί η παντοδυναμία του ναζιστικού Κακού; Τί ήταν αυτό που έκανε τους Καταδρομείς της Α΄ ΜΑΛ να φεύγουν τραγουδώντας για την Κύπρο του ‘74 και τι έκανε τους ΕΛΔΥΚαριους να κρατήσουν προδωμένοι μέχρις εσχάτων το Στρατόπεδο του Μαρτυρίου;

Αυτήν την εβδομάδα, «έφυγε» ο «Παπαμελέτης» της καρδιάς μας, για όλους εμάς τους γαλουχηθέντες με το Φρόνημα μιας άλλης εποχής. Προ μηνών, «έφυγε» και ο Πατέρας όλων, ο Ταξίαρχος Σταυρουλόπουλος της ΕΛΔΥΚ που θρηνούσε 40 χρόνια τα χαμένα «παιδιά» του. Σιγή ασυρμάτου στο δημόσιο Λόγο. Για ποιο «φρόνημα» μιλάμε;

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018 13:43

Αναπηρίες…

Πώς άραγε μπορεί να ισορροπήσει ο νους του μέσου πολίτη όταν βομβαρδίζεται από πληροφορία που δια-σχίζει σε δύο άκρα τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις του για τον Κόσμο και την αμφίβολη παρουσία του σ’ αυτόν; Πώς γεννώνται αξίες, προτάγματα, κριτήρια κι επιλογές σ’ αυτόν τον κυκεώνα νοητικής στασιμότητας και κρίσης μίσους -όπως θα έλεγε ο Σ. Ράμφος- που με σχέδιο ξεδιάντροπο μετατρέπεται ο πολιτικός λόγος στην Ελλάδα σήμερα; Πώς και ποιος θα καταλάβει ότι για να υπάρχει τόση παροχή ανενδοίαστης μπούρδας και προκεχωρημένης ανοησίας προς το πόπολο, μάλλον θα υπάρχει ανάλογη ζήτηση γι’ αυτές; Όπως στην οικονομία, τα μεγέθη της προσδιορίζονται εντέλει από την ισορροπία προσφοράς και ζήτησης -όλα τα άλλα, είναι προσεγγίσεις μηχανισμών που τις άγουν και τις κυβερνούν και οι ανισορροπίες τους οδηγούν σε κρίσεις, έτσι και στο δημόσιο λόγο, οι ανισορροπίες στόχων/πράξεων και μέσων οδηγούν σε αναπηρίες τη Δημοκρατία.

Αν δεν στραφούμε, ως άτομα και ως πολίτες που τελικά αναζητούν την προσωπική βίωση της ευτυχίας, προς μια βαθειά αναζήτηση της σημασίας της θεσμικής αναπηρίας, της πολιτικής α-σθένειας, δε θα βγούμε ποτέ από την πολυετή κρίση μας. Θα μας κυνηγά πάντα η «ανάπηρη» εκδοχή του εαυτού μας, η ανάπηρη-ασθενική-καχεκτική εκδοχή της Πολιτείας μας. Γιατί το υποστηρίζω αυτό;

Ο Σερ Πάτρικ Λι Φέρμορ ήταν ο πολυσχιδής αυτός άνθρωπος, με την πολυτάραχη εφηβεία και ζωή και το διακεκριμένο συγγραφικό έργο, στον οποίο αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός «ανάπηρος από ευτυχία» όταν βρήκε τον «παράδεισο» του εν ζωή, στην Καρδαμύλη της Μάνης, για πάμπολλα χρόνια. Πολέμησε στην Κρήτη κι ως εκ των ηγετών των ανταρτών της οργάνωσε και συμμετείχε σε ένα από τα κορυφαία γεγονότα της Αντίστασης, την απαγωγή του Γερμανού διοικητή Κράιπε. Στο μνήμα του στην Αγγλική Γη (2011) γράφει, ως ο ίδιος ζήτησε: «Υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός». Πάμπολλα έχουν γραφεί για το Φέρμορ και τη σχέση «αναπηρίας-ευτυχίας-Ελλάδας» -κι όμως, η απόλυτη τιμή της περίεργης αυτής σχέσης έχει εκφρασθεί από τον Στήβεν Χόκινγκ, που μόλις προ ημερών απεβίωσε.

Δε χρειάζεται να περιγράψω το απόλυτο φαινόμενο ζωής του Χόκινγκ. Το λαμπρό αυτό μυαλό, κάτοχος της Έδρας Μαθηματικών του Νεύτωνα στο Καίημπριτζ, ήταν εγκλωβισμένο σε ένα σώμα που πάμπολλες φορές είχε προβληθεί ως αυτό το σκεβρωμένο παράλυτο «έμβιο κουτί» που επικοινωνούσε μηχανικά με το κοινό μέσω ενός εξειδικευμένου υπολογιστή που μετέτρεπε τις κινήσεις κάποιου ενεργού ακόμα δακτύλου του σε φωνή και κινήσεις του αμαξιδίου του. Τη ζωή του, τις σκέψεις και τα βιβλία του, τις παρεμβάσεις του για το Περιβάλλον της Γης, όλοι τις έχουμε δει στις ειδήσεις, στον κινηματογράφο, ακόμα και σε σατυρικές εκπομπές της τηλεόρασης. Ο Άνθρωπος που εξέφρασε απολύτως τη δίδυμη έννοια της νόησης και της νόσησης, αυτός που τόλμησε να έλθει απέναντι στο Δημιουργό δηλώνοντας μεν την Ύπαρξη του αλλά θέτοντας δε όρια στη Δράση του και το Χρόνο, είχε κάνει την Ύψιστη πράξη -για εμένα- απόδειξης της σχέσης «αναπηρία-ευτυχία-Ελλάδα».

Ήταν Αύγουστος 1998, στη Σάμο. Διεθνές Συνέδριο Κοσμολογίας του Τμήματος Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αιγαίου: σπάνια, συνευρίσκονται τόσα μυαλά ανάλογου επιπέδου διεθνώς -ήταν μείζον γεγονός για την ελληνική ακαδημαϊκή Ιστορία που οι καθηγητές Ν. Χατζησάββας και Σ. Κωτσάκης πιστώνονται επαξίως και τιμητικά. Το βράδυ του Επίσημου Δείπνου, ως σε κάθε αντίστοιχη εκδήλωση, η ορχήστρα που κάλυπτε μουσικά τη συνεστίαση άρχισε να παίζει ελληνική μουσική. Και τότε συνέβη το Απόλυτο: ο Χόκινγκ με το αμαξίδιο του χόρεψε -με μηχανικές κινήσεις- ζεϊμπέκικο! Η Υπέρβαση της Αναπηρίας, η σεβάσμια αντίληψη ενός Πολιτισμού, η Ζωή απέναντι στο Θάνατο! Αυτό είναι. Τέλος!

Απέναντι σ’ αυτό το έμπρακτο Μεγαλείο Ζωής που υπερβαίνει την ηθική «αναπηρία» στέκεται η λυσσώδης επιμονή επ’ αυτής σε πολιτικό επίπεδο. Ο πολιτικά γελοίος μικρο-καβγάς για το Σαββίδη, που γεύεται τώρα με τη σειρά του τα επίχειρα από το αλισβερίσι του με τον Ερίδματο, όπως ο εργολάβος με τα βοσκοτόπια ή ο bookmaker-όφειλε να ξέρει με ποιον Κυνικό μπλέκει! Απέναντι στο ευτυχισμένο ανάπηρο «ζεϊμπέκικο» του Χόκινγκ, οι διακομματικοί βουλευτές Θεσσαλονίκης που ερμηνεύουν αναπήρως τις επιδόσεις της μαφιόζικης νομενκλατούρας -όπως ακριβώς έγινε με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ- ως επίθεση στο λαό του ΠΑΟΚ, της Μακεδονίας «Μας», του Αθηνοκεντρικού Κράτους, κι όλα τα άλλα που πρεσβεύουν οι επί δεκαετίες «κατ’ επάγγελμα Θεσσαλονικείς». Κουμπούρια εναντίον Μεγαλείου. Κι όλα αυτά, για ένα αμφιλεγόμενο εκλογικό ποσοστό, στη συντηρητικών τάσεων Μακεδονία «μας»…

Ανάμεσα σ’ αυτές τις ακραίες τιμές ταλαντώνεται η καθημερινότητα και η προοπτική μας. Προσφέρονται και οι δύο. Εμείς ποια θα διαλέξουμε;

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2018 16:03

U-turn…

Ήταν τέλη της Άνοιξης του 2015, στην κορύφωση της περιόδου της βαρουφακείου μανιέρας, όταν στο διεθνή Τύπο άρχισαν να σωρεύονται αναλύσεις περί το επικείμενο τότε «U-turn» της διαπραγματευτικής στάσης της ελληνικής κυβέρνησης. Η έκφραση «U-turn» στην αγγλική σημαίνει «επιτόπια αντιστροφή πορείας» -θυμηθείτε και τη σχετική πινακίδα της Τροχαίας. Χρησιμοποιείται στην πράξη για να χαρακτηρίσει την απόλυτη αλλαγή θέσης και στάσης, μια στροφή 180° -και όχι 360°, βεβαίως! Στην ελληνική, ονομάζεται «κωλοτούμπα» και είναι «πολιτισμική κατάκτηση», υποθέτω, ότι με λατινική γραφή πλέον αντικαθιστά την παραδοσιακή έκφραση.

Σε συζήτηση τότε με γνωστούς μου -που μάλλον έφριτταν με όσα έλεγα- είχα προτείνει την άποψη ότι το επικίνδυνο για τη χώρα είναι ό,τι μπορεί να υποκρύπτεται πίσω από μια απεικόνιση της μορφής «U» για την κατάσταση της χώρας. Καθότι ως σχήμα υποδηλώνει μια κατάσταση όξυνσης -δηλαδή το αριστερό σκέλος- μια περίοδο ύφεσης -δηλαδή το κάτω μέρος της καμπύλης- και μια νέα περίοδο όξυνσης -το δεξιό σκέλος- στα οικονομικά και εθνικά θέματα της Ελλάδας. Η πρόβλεψη μου εν πολλοίς ήταν ότι μετά το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο του 2015 στην οικονομία, η εφαρμογή των συνταγών του Μνημονίου θα οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα στους οικονομικούς δείκτες -και όχι στην ατομική ευημερία- ενώ θα πρέπει να περιμένουμε ένα εξ ίσου δύσκολο εξάμηνο κατά την έξοδο του από την κυβερνητική εξουσία. Και τούτο διότι η κυβερνώσα παράταξη θα εμφανίσει μια λυσσώδη πρακτική για διατήρηση της στην εξουσία, εκκινώντας μάλιστα από δυσμενή θέση στην αντίληψη της κοινής γνώμης. Το ολιγότερο κακό θα είναι η υιοθέτηση των χειρότερων πρακτικών που μας οδήγησαν στην κρίση: ψευδο-παροχές και ρυθμίσεις, πελατειασμός και προσλήψεις ημετέρων, άκρατος διχαστικός λόγος, σκανδαλολογία… Το χειρότερο θα είναι δριμεία επιδείνωση στα εθνικά θέματα. Αμ, δεν έτρωγα τη γλώσσα μου;

Όλα όσα ήταν ευθέως προβλεπτά από ένα μέσο σκεπτόμενο πολίτη είναι πλέον ενώπιον μας. Σήμερα, εφαρμόζεται κατά γράμμα η Μεταπολιτευτική συνταγή χρεωκοπίας, με τρόπο άγαρμπο και επηρμένο, αναιδή και αναίσχυντο, συχνά ονοματίζεται «αφήγημα ανάκαμψης» και αμπαλάρεται με «συναισθηματικό» πλεονέκτημα -καθότι το «ηθικό» έχει πάει περίπατο προ πολλού.

Το μεγάλο ζήτημα είναι ότι βαραίνει πολύ η ημερήσια διάταξη των εθνικών θεμάτων. Πάρτε τεφτέρι και σημειώστε: η Τουρκία έχει επιβάλει ναυτικό αποκλεισμό στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, για να μην πω κατοχή σε θαλάσσιους χώρους. Η Τουρκία επίσης έχει συλλάβει και κρατά ομήρους Έλληνες στρατιωτικούς. Η ΠΓΔΜ παίζει ένα επιδέξιο επικοινωνιακό παιχνίδι, κερδίζοντας «πόντους» διεθνώς. Η Αλβανία διεκδικεί χώρους και πόρους, πολύ μακράν του όποιου διπλωματικού αναστήματος της. Περικυκλωμένοι πανταχόθεν -σχήμα βεβαίως πλεονασμού- εμείς αντιμετωπίζουμε αυτήν την επιθετικότητα ή προκλητικότητα -όπως θέλετε αξιολογήστε το- στο επίπεδο της ποιότητας του πολιτικού προσωπικού μας. Καθότι αυτό είναι το μέτρο της σύγκρισης: τα βρίσκουν και τα κάνουν, θα έλεγε ο λαός μας.

Η νέα έκφραση για την τρέχουσα πολιτική θα πρέπει να είναι «σβούρα». Τί «U-turn», τί κωλοτούμπα, εδώ έχουμε ταχεία περιστροφή που προκαλεί ζαλάδα. Εντέλει οτιδήποτε ανάλογο είναι απρεπές όταν απευθύνεται σε ήδη παρα-ζαλισμένους από την ανέχεια πολίτες. Ανθρώπους που δεν μπορούν, ίσως, να αντιληφθούν ότι οι μεταλλάξεις πολιτικής, μέσων και στόχων είναι δριμείες. Μια «Αριστερά» που επιδιώκει την αστική «κανονικότητα» είναι μια παράξενη-Αριστερά, καθότι όσον θυμάμαι όπως διάβασα, σε πρόσφατο ευφυές άρθρο, στόχος είναι η «καρανικότητα»!

Μια «Αριστερά» αφού αφαίμαξε τον ιδρώτα μιας ζωής από -περίπου- όλους μας, έρχεται να μιλήσει για τα «κακά της υπερφορολόγησης», είναι ένας ιδεολογικός αχταρμάς που δείχνει, στην καλύτερη των περιπτώσεων, προς τον νέο-φιλελευθερισμό του Μπλερ.

Το θέμα είναι ποια μορφή θα πάρει το τέλος της περιόδου αυτής. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα είναι εθνικά οδυνηρό.

Μη με ρωτήσετε πώς έγινε αυτό, αλλά να, κάπως ξεχύθηκαν ως χείμαρρος από την συμπιεσμένη μνήμη μου, κορυφαία γράμματα που είχα μάθει από Δασκάλους μεγάλης πνευματικής εμβελείας, όπως ο αείμνηστος Νίκος Ξανθάκης, στη Λεόντειο των αρχών της δεκαετίας του ’70, όταν το τότε 6ετές Γυμνάσιο ισοδυναμούσε με -και υπερτερούσε σε- πολυετείς σπουδές σε σύγκριση με το τρέχον «αδιαμεσολάβητο» πανεπιστήμιο. Για Όλους μας, τα «λαμπρά μυαλά» του Πρακτικού -με Γάλλους καθηγητές ολκής στα Μαθηματικά και τις Φυσικές Επιστήμες των Ιησουιτών-, το τότε λεγόμενο «Ελληνικό Πρόγραμμα» -Αρχαία, Ιστορία, Νέα, Θρησκευτικά…- ήταν αυτό που κυριολεκτικά μας σημάδεψε -και εν πολλοίς μας ταλαιπωρεί ψυχολογικά- έως σήμερα.

Θυμάμαι την έμφαση στη σημασία της γλώσσας -ως εννοιολογικό περιεχόμενο αλλά και ως γραμματο-συντακτικός κώδικας- στην επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Για παράδειγμα, ο τίτλος του παρόντος αρθριδίου σημαίνει απολύτως διαφορετικό πράγμα αναλόγως με τον τονισμό της λέξης «ακρίβεια». Δηλαδή, η έκφραση «εποχή της ακρίβειας» αναφέρεται στο τιμολόγιο των δημόσιων υπηρεσιών και των μανάβικων, το πόσο έχουν δηλαδή τα κολοκυθάκια στις λαϊκές. Ενώ η έκφραση «εποχή της ακριβείας» αναφέρεται στο νέο τεχνολογικό Κόσμο που ανοίγεται μπροστά μας και αδυνατούμε να τον καταλάβουμε ως προς τις συνέπειες και τις ευκαιρίες μας. Η «εποχή της ακρίβειας» αναφέρεται στη λειτουργία των αεριτζήδων, των καρτέλ και των συντεχνιών λόγω -ή μέσω- της αδυναμίας/συνδρομής της κρατικής μηχανής και των πολιτικών προστατών τους. Η «εποχή της ακριβείας» είναι ό,τι καλπάζει μπροστά στα μάτια μας: γεωργία ακριβείας -δηλαδή γεωπονικές εφαρμογές σε επίπεδο αγροκτήματος, ιατρική ακριβείας- δηλαδή εξατομικευμένες θεραπείες ακόμα και σε άγριες νόσους, περιβαλλοντική διαχείριση ακριβείας -δηλαδή ακριβείς δράσεις σε επίπεδο ατόμου ή οικοσυστήματος, μεταφορές ακριβείας- δηλαδή βελτιστοποιημένες διασυνδεδεμένες μεταφορές, πόλεις ακριβείας -δηλαδή αριστοποιημένα συστήματα κυκλοφορίας, πολεοδομίας ή επικοινωνιών- και όλα τα άφθονα λοιπά σε περίπου κάθε τομέα δραστηριότητας. Κι όμως, η λειτουργική αυτή διαφορά δεν εφαρμόζεται εν οίκω λόγω της καταναγκαστικής ιδεολογίας του bullying κατά του Ορθολογισμού της καθ’ Ημάς λυρικής «προόδου».

Τω καιρώ εκείνω, μας έλεγαν οι Δάσκαλοι μας, «προσοχή, το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να ομιλούμε όλοι την ελληνική και να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας». Μια Βαβέλ των εννοιών και των αναγνώσεων, δηλαδή. Και θυμάμαι, ένα μάθημα του Δάσκαλου μου, Ν. Ξανθάκη περί Παπαδιαμάντη -στο πρωτότυπο, βεβαίως!- για την τρομερή πρόβλεψη Του «η Ελλάς αγωνίσθηκε για την ανεξαρτησία της ώστε να αποδείξει ότι δεν μπορεί να αυτοκυβερνηθεί»! Ο Άγιος των Γραμμάτων δεν ήξερε από Μνημόνια, δεν ήξερε από κυβερνητικά σχετικιστικά Αφηγήματα. Γνώριζε όμως ότι ακόμα και ο «εμφύλιος» κατά την περίοδο της Επανάστασης για τη διαχείριση του «Αγγλικού Δανείου», έγινε. Προχωράμε σήμερα στην «έξοδο από το Μνημόνιο -του Τσίπρα» με όρους γενικευμένης σύγχυσης: η λήξη της δανειακής σύμβασης -γιατί περί αυτού πρόκειται- περιγράφεται ανάλογα με τον κάθε Υπουργό που ομιλεί ως «τέλος της επιτροπείας», «τέλος της επιτήρησης», «ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας», και λοιπά ανάλογα. Η «έξοδος» (θα) είναι «καθαρή», «υβριδική», «αποτέλεσμα ολιστικού προγράμματος», «(θα) περιλαμβάνει πρόγραμμα αυτό-επιτήρησης», κ.ο.κ.. Τα «θεαματικά οικονομικά αποτελέσματα» δεν είναι κατ’ αυτούς αποτέλεσμα των επιβεβλημένων πολιτικών του/των Μνημονίου/ων, αλλά δήθεν της εμπνευσμένης εφαρμογής του από την αγαπημένη Κυβέρνηση των Μοσκοβισίδων και λοιπών Νταϊσελμπλούμιων. Μ’ αυτή τη λεκτική σαλάτα, μ’ αυτήν την εγκαθιδρυμένη α-νοησία, θα προσεγγίσουμε τη σύγχρονη απάντηση στην παλαιά προφητεία του Παπαδιαμάντη; Βοήθεια μας!

Το Αφήγημα του Ερίδματου συνίσταται στο να κλείνει το μάτι στον «ετερόκλητο όχλο» -που η «Μακεδονομαχία» του είναι μια μικρή παράπλευρη έκφραση της συλλογικής ταυτότητας μας. Όπως το χαλασμένο ρολόι δείχνει δύο φορές την ημέρα με ακρίβεια την ώρα, έτσι κι ο Ερίδματος Κυνικός παραδέχεται ενίοτε καταστάσεις και συνθήκες «όχλου» που εγγυήθηκαν την καρέκλα του. «Υπομονή, παιδιά», τους λέει: «από τον Αύγουστο και μετά, θα κάνουμε πάρτυ»! Αυτό είναι το Αφήγημα.

Οφείλω να σταματήσω, εδώ κι απότομα, τη σειρά των σκέψεων, λόγω δημοσιογραφικού χώρου. Το πρόβλημα της πρόβλεψης Παπαδιαμάντη είναι όμως μέγα. Θα μου επιτρέψετε να επανέλθω…

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018 11:29

Η Πτώση…

Παιδιά, χάνουμε… Δε χρειάζονται οι ιδιότητες του «μάντη» για να προβλέψει κάποιος το μέλλον της χώρας. Κι όμως δεν απαιτούνται παρά -μικρές έστω- δόσεις ρεαλισμού ώστε να ηττηθεί η κοντόθωρη κι αμέριμνη άσκηση πολιτικής και κοινωνικής ζωής, να γίνουν αναγκαίες επιλογές σοβαρότητας και να υιοθετηθούν συστηματικοί στόχοι δεκαετιών.

Στη χώρα που επικαλείται την άμεση καταγωγή της από την αρχαιότητα και τα επιτεύγματα της, δεν διαβάζουμε. Κι όμως, τρία βιβλία/κείμενα θα ήταν αποκαλυπτικά για όλους μας: Η άνοδος της Δύσης, του W.H. McNeill -o οποίος εν παρόδω ήταν στρατευμένος δίπλα στην εξόριστη Κυβέρνηση του Καϊρου κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο- εξηγεί απολύτως πώς αναπτύχθηκε ο Δυτικός Κόσμος, πολιτισμός και οικονομία, και κατ’ αντιστροφή παρήκμασε όταν απομακρύνθηκε από τις γενεσιουργές δυνάμεις του. Το Μνημόνιο, το επάρατο, που περιγράφει στόχους εκσυγχρονισμού Διοίκησης και οικονομίας, τους οποίους όλοι αναζητούμε στις καθημερινές συζητήσεις μας, αλλά απορρίπτουμε συλλήβδην κι αδιάβαστους στις Πλατείες των Δημαγωγών. Και, Το Στρατηγικό Βάθος, του Νταβούτογλου, ώστε να δούμε με ευθύ τρόπο πού πάει το παίγνιο με τον μόνο ιστορικό κίνδυνο της χώρας, τον εξ Ανατολών. Κι αν χαριεντιζόμενος έλεγα ότι πρέπει στο τέλος της περιόδου ανάγνωσης να περάσουμε -όλοι μας- από Πανελλαδικές επ’ αυτών, να δούμε πόσοι μετεξεταστέοι θα μας προκύψουν, δε θα ήμουν και ιδιαίτερα μακριά της αλήθειας.

Ως πληθυσμός, φθίνουμε, με δραματικούς ρυθμούς. Η δημογραφική κάμψη είναι ήδη εδώ, τρία χρόνια τώρα. Όλα τα δημογραφικά σενάρια δείχνουν ότι σε τρεις δεκαετίες ο πληθυσμός της χώρας θα είναι περίπου 7,5 εκατομμύρια άτομα. Επιπλέον δε, το ανθρώπινο κεφάλαιο που θα μπορούσε να δημιουργήσει προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης και ανάδειξης της χώρας μετανάστευσε. Οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα παράγουν πια σε άλλες χώρες και σ’ άλλους ορίζοντες.

Ενοχλούμαστε ιδιαίτερα με απόψεις σχετικές με γενικεύσεις περί τη διαφθορά, το πελατειακό Κράτος, την ανομία, τις αργομισθίες ή την αναξιοκρατία, αλλά όλοι στο στενό περίγυρο τους καταγγέλλουν ακριβώς αυτά τα ιδιωτικά παραδείγματα. Ξέρουμε αλλά δεν ομολογούμε ότι αυτά τα γνωρίσματα επιβάλλουν το «κακό το ριζικό» μας. Και ψάχνουμε ιδεολογήματα φτηνιάρικα για να στρεβλώσουμε την πραγματικότητα προς μιαν πιο εύπεπτη προοπτική. Τα Πανεπιστήμια αγωνιούν κι ασφυκτιούν καθηλωμένα από μια ρητορική περί «κακού ελιτισμού» όταν δεν αφήνονται -όπως σε όλον τον πλανήτη- να επιλέγουν τους φοιτητές τους και να σχεδιάζουν τα αναπτυξιακά τους προγράμματα. Η Δικαιοσύνη; Ο κορυφαίος των Θεσμών της Δημοκρατίας πρέπει να μένει στο απυρόβλητο, υπό την προϋπόθεση βεβαίως της αυτοκριτικής και του εσωτερικού ελέγχου της. Ο Στρατός; Η Σουηδία, προ μηνών, επανέφερε 12μηνο υποχρεωτική θητεία εν όψει της πρόβλεψης μιας αυξανόμενης Ρωσικής απειλής! Εμείς, με τον «Τούρκο» να κάνει ναυτικές βόλτες στο Σούνιο, αγωνιούμε για τον «κανανάρη» της μέσης Ελληνίδας μαμάς - αφήνω στην άκρη, τις άθλιες εντυπώσεις μου για το σύζυγο της.

Αδιάβαστοι και λίγοι, υπεκφεύγουμε ευθυνών, αρεσκόμενοι στο χάιδεμα των αυτιών μας από μικρής εμβέλειας Ηγεσίες. Δείτε στην οικονομία, την οποία αντιλαμβανόμαστε στη διάσταση της τσέπης μας. Ψάχνουμε για μια «καθαρή έξοδο από το επάρατο», μέσω ενός «ολιστικού» προγράμματος. H «πολιτική» αυτή, εάν τα πράγματα δεν ήταν πολύ σοβαρά, θα ήταν άξια επιθεώρησης στο Δελφινάριο. Εάν καλά κατάλαβα, επιδιώκουμε την έξοδο από την επιτήρηση των «θεσμών» για να πάμε στην επιτήρηση των «αγορών». Να φύγουμε δηλαδή από τα «ληστρικά» επιτόκια του 1% -που επιπλέον τυγχάνουν και πολιτικής ρύθμισης- για να πάμε στα επιτόκια των «χορευτριών του Τσίπρα» -του 3,5% και άνω- που είναι ανεξέλεγκτα. Καταπίνουμε αμάσητη τη ρητορική του τέλους της επιτροπείας όταν έχουμε δεσμευθεί οικονομικά για διαδοχικά 5, 55 και 99 χρόνια, στα διάφορα στάδια «υπερήφανων διαπραγματεύσεων».

Απολύτως αντι-δημοφιλή όλα τα ανωτέρω! Κι εύκολα δύνανται να σωρεύσουν κριτική κι ειρωνεία, στη νοητική άπλα της Νέο-Ελλάδας. Άλλωστε, μάθαμε προσφάτως, ότι κοστίζει 60 λεπτά του Ευρώ, το μελάνι της ψηφιακής σουπιάς. Το δίλημμα είναι απλό όμως: θέλουμε να είμαστε/γίνουμε ισχυρό Κράτος ή απλή αναφορά στα μελλοντικά βιβλία Ιστορίας; Αυτό είναι το θέμα…

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018 16:19

Διονύσιος Σολωμός… 2018!

Περί Συλλαλητηρίου το ανάγνωσμα. Το πρώτιστο ζήτημα ήταν και είναι η εθνική συνείδηση· να καταλάβουμε δηλαδή τί σημαίνει υπό τις σημερινές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, να δούμε πώς και εάν εντάσσεται λειτουργικά στην πολιτική πράξη και τις μεγάλες αποφάσεις. Να διακρίνουμε καθαρά τα όρια μεταξύ μιας μακραίωνης επεξεργασίας της κοινωνικής κατασκευής εννοιών ως η εθνική «συνείδηση» ή η «ιδεολογία», να χειρισθούμε με τη δέουσα επιφύλαξη τις όποιες σχέσεις τους με τη νοητική κατάπτωση της δημαγωγίας του εθνικισμού, του λαϊκισμού και όλων των συμπλεγμάτων τους. Να θυμηθούμε ότι η εθνική συνείδηση επέφερε τη μετατόπιση από την «πολιτειακή» οργάνωση της φεουδαρχίας στη συγκρότηση του αστικού κράτους και των σχετικών δομικών επαναστάσεων -που μαζί με το Διαφωτισμό- συγκρότησαν το σημερινό Κόσμο. Έναντι αυτών των μειζόνων, κατέληξε, στο «τρελό πανηγύρι του ανερμήνευτου δήθεν», να είναι διαμάχη επί τοπογραφικών διαγραμμάτων και χαλασμένων καμερών, σε μια γελοία λογιστική του πλήθους. Η δεκαετής πανωλεθρία μας αποδεικνύεται μαθησιακά ανεπαρκής για Ηγεσίες και Πολίτες ως παρακίνηση σεβασμού και σοβαρότητας απέναντι στα υπόγεια ρεύματα και ρήγματα που διατρέχουν μιαν αλαλιασμένη κοινωνία. Βαπτίσαμε την πανωλεθρία, Κρίση· αλλά δε θελήσαμε να την κατανοήσουμε ώστε τουλάχιστον να είναι οδηγός μας για το μέλλον. Εντός, εκτός και επί τα αυτά, με τον «Ερίδματο» κερασάκι στην τούρτα του υπερηφάνως αγράμματου μακρυγιαννισμού!

Συμπολίτες που δεν κινητοποιήθηκαν για τις περικοπές μισθών και συντάξεων, για τη σαρωτική φορολόγηση του Είναι τους, για την κατάρρευση των υπαρξιακών υπηρεσιών ενός κατ’ επίφαση αναπτυγμένου Κράτους -Παιδεία, Υγεία και Ασφάλεια, για τη βίαιη προσβολή της στοιχειώδους λογικής στο Δημόσιο Λόγο και την αποδόμηση θεμελιωδών εννοιών ως το Ήθος, αίφνης συναθροίσθηκαν επί ενός ζητήματος που ουσιαστικά ορίζεται στο πεδίο του φαντασιακού. Πρώιμες κοινωνικές έρευνες φαίνεται να στρέφονται προς ό,τι προβληματικότερο -κατ’ εμέ: πρόκειται για επανέκδοση ενός λαϊκού αντι-συστημισμού, μιαν μεταμόρφωση των Άνω και Κάτω Πλατειαστών προς κατευθύνσεις τιμωρίας των Αναιδών που τους χρησιμοποίησαν χωρίς ντροπή για να Παίζουν τους Ηγέτες σήμερα. Η Αναιδής Παρέα της Ηρώδου Αττικού δεν είχε βέβαια κανένα πρόβλημα να βωμολοχήσει, επισήμως ή μέσω των φτηνιάρικων «αριστερόστροφων φασιστών» της ψηφιακής εποχής, εναντίον Όσων κάποτε προσκυνούσαν, προς λαϊκή κατανάλωση.

Η λογική προσεβλήθη βάναυσα για μια ακόμα φορά από το «αριστερό (;) τσούρμο» -κατά τον κ. Καθηγητή “Asset”. Παρακαλώ σε, φίλε αναγνώστη, να σκεφθείς μαζί μου το κορυφαίο νοητικό σχήμα των τελευταίων ημερών: ο κ. Κοτζιάς, ΥΠΕΞ, διαπραγματεύεται «λύση» του Μακεδονικού. Ορθώς και Μπράβο του! Αφού λογικώς κατέπεσε η ΣΥΡΙΖΑική «συλ-αλητεία» περί των «φασιστοειδών τραμπούκων» της Θεσσαλονίκης και μεταλλάχθηκε επ’ ολίγον σε «πατριωτική λαϊκή έκφραση αγωνίας», η Συνιστώσα-Κίνημα «Πράττω» των Κοτζιά-Τόσκα (Παναγιά μου) δήλωσε υποστήριξη και συμμετοχή στο Συλλαλητήριο της Αθήνας. Εύγε (;;;;!!!!). Μετά τη λήξη του Συλλαλητηρίου, ο κ. Κοτζιάς -που είχε καλέσει σε συμμετοχή σ’ αυτό, δηλαδή εναντίον της ίδιας της πολιτικής που ασκεί (!)- διαπίστωσε -ομού μετά του κ. Πολάκη- ότι οι προσελθόντες είναι «έρμαια της διαπλοκής», ότι ήταν επίσης λιγότεροι του αναμενομένου (βλέπε χαλασμένη κάμερα της Αστυνομίας), άρα ήσυχος πλέον μπορεί να συνεχίσει την πολιτική διαπραγμάτευση, την οποία ΔΕΝ θέλει. Όποιος μπορεί να μου εξηγήσει τη λογική συνοχή αυτού του σχήματος, θα με βοηθήσει ιδιαίτερα να καταπολεμήσω το νοητικό ίλιγγο που με έχει καταλάβει προσφάτως!

Για να είμαστε σοβαροί, τα Σκόπια αντικειμενικά δεν δύνανται να απειλούν την Ελλάδα. Η κωμικού επιπέδου πολιτική τους συνίσταται στο να τσιγκλίζουν τα νεύρα μας με καρναβαλικές μασκαράτες· κι εμείς να «τσιμπάμε» σε επίπεδο εθνικής ιδεολογίας. Ο «αλυτρωτισμός» τους είναι της πλάκας, ιστορικά, οικονομικά, στρατιωτικά, λειτουργικά. Σε αντιδιαστολή όμως με την πραγματική απειλή από τη «φίλη και γείτονα», Όλοι μας οφείλουμε να διερωτηθούμε γιατί ΔΕΝ γίνεται Συλλαλητήριο για τα Ίμια, την Παναγιά, το Αγαθονήσι και τα λοιπά «γκρίζα» νησιά του Αιγαίου. Δε σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας για την ευρωπαϊκή ένταξη του κρατικού τσικό των Σκοπίων κι είμαστε οι πρωτεργάτες της ένταξης της Τουρκίας. Η όποια απάντηση στο ερώτημα αυτό απαιτεί βαθειές αναμοχλεύσεις του ψυχισμού και των ανασφαλειών μας! Σταματώ εδώ.

Κάποιο, πολλοί ή λίγοι, εξ Ημών, δέχονται να απαντήσουν στο ερώτημα αυτό. Θυμάμαι ως μικρό παιδί τα Συλλαλητήρια για την Κύπρο το 1964 («Ελλάς-Κύπρος Ένωσις» ήταν το σύνθημα), θυμάμαι τον Πατέρα επίστρατο Λοκατζή το 1974 («δε θα περάσουνε ποτέ» μου είπε όταν τον αποχαιρετούσα έφηβος σε μια προκυμαία, υπό την εντολή Του: «Αντρέα, τις γυναίκες μας»), θυμάμαι τις διαδοχικές κρίσεις, σε μία εκ των οποίων μετείχα ως Δόκιμος επικεφαλής Διμοιρίας Κρούσεως, στον Έβρο. Εκεί και γι’ αυτό, που είναι το πραγματικό ερώτημα, δε διαβλέπω διάθεση Συλλαλητηρίου. Η αυτογνωσία της απάντησης θα είναι λυτρωτική για όλους μας.

Εντέλει, ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», αυτός που τραγουδάμε σε γήπεδα και στάδια για ψυχικώς ζωογονητικά επιτεύγματα - υπό Γερμανό προπονητή όμως - έχει νόημα στις στροφές που αγνοούμε:

«Εκεί μέσα εκατοικούσες, πικραμένη, ντροπαλή/κι ένα στόμα ακαρτερούσες, έλα πάλι να σου πεί//Άργειε να’λθει εκείνη η μέρα κι ήταν όλα σιωπηλά/γιατί τα’σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά//…».

Κι όποιος κατάλαβε!

 

Σάββατο, 03 Φεβρουαρίου 2018 12:45

Πύλες…

 

 

Επειδή είναι απολύτως αναγκαίο να ταΐζουμε ενίοτε και την ψυχή μας, αντιστεκόμενοι στον εκμαυλισμό των ενστίκτων μας, το μέγα γεγονός της εβδομάδας έλαβε χώρα εκεί στις υποβαθμισμένες δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης. Στον παλαιό σιδηροδρομικό σταθμό της, εκεί που άνοιγαν για δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, οι Πύλες της Κολάσεως, θεμελιώθηκε το Μουσείο του Ολοκαυτώματος. Όλα έγιναν καθώς έπρεπε, κι είναι διδακτικά σημαντικό το γεγονός.

Πρώτα απ’ όλα η Μνήμη μιας εξολοθρευμένης κοινότητας, της διάσπασης μιας αυθεντικής εδραιωμένης επί αιώνες λειτουργικής πολυπολιτισμικότητας. Χωνευτήρι πολιτισμών, παραδόσεων, θρησκειών κι εθνοτήτων, η Θεσσαλονίκη ήταν υπόδειγμα της θετικής σχέσης μεταξύ της κοινωνικής διαφορετικότητας και των οικονομικών και πολιτιστικών επιδόσεων της. Η μαζική απώλεια 50 - 80.000 Εβραίων πτώχυνε την πόλη στον πυρήνα του δυναμισμού της -δεν είναι απλώς μια αριθμητική μείωση αλλά πρωτίστως μια αφαίρεση των πολλαπλασιαστικών ευεργετημάτων των αμοιβαίων πολιτισμικών γονιμοποιήσεων των επιμέρους κοινοτήτων μεταξύ τους.

Στη συνέχεια, το αρχιτεκτόνημα καθαυτό. Η μακέτα προβλέπει ένα μετα-μοντέρνο κτίσμα κι είναι σπάνιο μια τέτοια μορφολογική προσπέλαση να είναι όντως σοβαρή. Εξωτερικά, πρόκειται για έναν υψηλό κύλινδρο που αποτελεί ευθεία αναφορά και σύνδεση με τον Λευκό Πύργο. Οι έξη όροφοι του, εξωτερικά αποτελούνται από μακρά σειρά τοιχίων, με διαφορετικό προσανατολισμό και ανοίγματα μεταξύ τους, που άμεσα παραπέμπουν σε γρανάζια μια μεγάλης μηχανής αλλά και στη διακριτότητα των επιμέρους στοιχείων. Και το φώς θα διεισδύει στο εσωτερικό από τα διάκενα μεταξύ τους! Εξαιρετική σύλληψη.

Το Μουσείο θα συμπυκνώνει εκτός από τις Πύλες της Κολάσεως και τις Πύλες της Θελήσεως. Μικρο-γεγονότα, ατομικές περιπέτειες και τραγωδίες με βαρύτατο συμβολισμό που ενώ είναι γνωστά και καταγεγραμμένα, εντούτοις αγνοούνται στο τρέχον θλιβερό λεξιλόγιο των 500 λέξεων. Ο Leonard Cohen, που έγραψε το κορυφαίο ερωτικό τραγούδι όλων των εποχών «Dance me to end of love», εμπνεύστηκε από την ιστορία του Θεσσαλονικιού βιολιστή που οι SS τον ανάγκαζαν να συνοδεύει με τους ήχους του την πορεία των συμπολιτών του στους θαλάμους αερίων. Ή, την ακόμα πιο σημαντική στιγμή ελπίδας, όταν ο έφεδρος ανθυπίλαρχος της 7ης αμερικανικής ίλης αναγνωρίσεως, αφού έριξε με το Sherman του την Πύλη του Νταχάου, πήδηξε από άρμα και φώναξε προς τους κινούμενους σκελετωμένους κρατούμενους, στα ελληνικά, «Είναι κανείς, Έλληνας;». Ήταν, βλέπετε, Ελληνο-Αμερικάνος μετανάστης από τη Θεσσαλονίκη. Αφού έλαβε μέρος στις τρομερές συγκρούσεις της Γαλλίας, στις Αρδέννες και την Αλσατία, στην προέλαση στη Γερμανία, αφού έχασε αμέτρητους Νέους συμπολεμιστές του, έδωσε αυθόρμητα τον ορισμό της απάντησης στο ερώτημα «Γιατί πολεμήσαμε;»!

Ως άτομο, μου έρχεται στο μυαλό ο συμμαθητής μου στη Λεόντειο, Φρέντυ Ναμίας. Τον Φρέντυ το ζηλεύαμε, ως έφηβοι, για το ότι τις ώρες των Θρησκευτικών που σ’ αυτό το μεγάλο σχολείο ήταν ζήτημα, εκείνος ως Εβραίος πήγαινε έξω κι έπαιζε μπάσκετ. Οι υπόλοιποι ή έπρεπε να παρακολουθούμε τις διαλέξεις «ηθικής προστασίας» έναντι του Καθολικισμού -η Λεόντειος ήταν Γαλλικό Σχολείο καθολικού μοναχικού τάγματος- από σημαντικούς δάσκαλους, όπως ο μακαριστός Χριστόδουλος ή/και ο νυν Ιερώνυμος, ή να σκαρφιζόμαστε σκανταλιές για να μας εξοστρακίζουν της τάξεως ως άτακτους. Στις αποδράσεις αυτές, ο Φρέντυ, εκτός από μπάσκετ, μας έλεγε για τη Θεσσαλονίκη, τα Γιάννενα, την Έδεσσα, πράγματα απολύτως άγνωστα τότε για εμάς αλλά τόσο σημαντικά που κινούσαν το ενδιαφέρον μας και διέπλασαν τις Αρχές μας απέναντι σε κάθε ολοκληρωτισμό.

Αξίζει μια ακόμα παρατήρηση. Είναι θετικά αξιοσημείωτη η ταχύτητα με την οποία κινήθηκαν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες περί την κατασκευή. Από τη στιγμή που η Ελληνική Διοίκηση αντελήφθη τη στρατηγική σημασία μιας θετικής σχέσης με το Ισραήλ, ενός σοβαρού Δυτικού Κράτους με όλες τις σημασίες της λέξεως, τα πράγματα τρέχουν με συνέπεια. Άρα, μια απόδειξη ότι θεληματικά μπορούμε! Έστω, κατ’ αντιδιαστολή της απέραντα κουραστικής δικτατορίας του δημοσιο-υπαλληλικού τέλματος.

Το ήμισυ της δαπάνης της κατασκευής του Μουσείου καταβάλλεται από το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος». Πέραν του Κέντρου Πολιτισμού στο Φάληρο, που αναβαθμίζει την Αθήνα, πέραν από τις δεκάδες χρηματοδοτήσεις σε κρίσιμα έργα, από την ανανέωση του στόλου των ασθενοφόρων του ΕΚΑΒ έως τις υποτροφίες φοιτητών ή τις επιχορηγήσεις μικρο-επιχειρηματιών, το Μουσείο του Ολοκαυτώματος αποτελεί φόρο τιμής στον Ίδιο αλλά και τους συντρόφους του Έλληνες καταδρομείς των SAS/Ιερού Λόχου που υπό αγγλική στολή άνοιξαν την Απόβαση της Νορμανδίας ως ιχνηλάτες των αλεξιπτωτιστών, το σημαντικότερο γεγονός της σύγχρονης Ιστορίας. Έφεραν όμως πάντα στην επωμίδα τους, την εγγραφή «Greece»!

Μπράβο, έστω και με τόση καθυστέρηση!

 

Σελίδα 2 από 6
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top