FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Δευτέρα, 09 Ιουλίου 2018 11:30

Η Ελληνική Τραγωδία

Το αρθρίδιο της περασμένης εβδομάδας, στην παρούσα στήλη, τιτλοφορείται «η Θεία Κωμωδία», η βασική ιδέα ήταν ότι η πρόσφατη συμφωνία των Βρυξελλών περί διευθέτησης χρέους ουσιαστικά είναι δάνειο χρόνου, με στόχο ή ελπίδα να σχεδιάσουμε ως χώρα μια ρεαλιστική στρατηγική εκσυγχρονισμού για τις επόμενες δεκαετίες. Ο σημερινός τίτλος είναι η συμπλήρωση του προηγουμένου.

Το κλασσικότερο παράδειγμα έλλειψης στρατηγικής -ή ορθότερα μιας καταφανώς κοντόφθαλμης «στρατηγικής»- αφορά στο κορυφαίο εθνικό ζήτημα της Παιδείας ειδικότερα δε, στην αποκαλούμενη «μετανάστευση» των νέων επιστημόνων που διέφυγαν σε κόσμους δυτικούς και σοβαρούς. Μαθαίνουμε αρμοδίως ότι στόχος είναι η επιστροφή των «ξενιτεμένων» νέων μας, εξαγγέλλονται δε προς τούτο κάποιες κινήσεις υποστήριξης ιδιαίτερα χαμηλής διοικητικής συνέπειας και ποσοτικού αντίκτυπου. Η πολιτική ρητορική εξαντλείται σε Καζαντζίδειους πονεμένους τόνους και συμβολισμούς παρελθουσών δεκαετιών, είναι εκτός συλλογικής, ατομικής και λειτουργικής πραγματικότητας: οι νέοι μας δεν πήγαν ούτε στα ορυχεία ούτε ως λαντζέρηδες και το χνώτο τους δεν βρωμάει από την πείνα. Αντίθετα, ως καλοπληρωμένοι επιστήμονες στελεχώνουν δυτικά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, νοσοκομεία, διεθνείς οργανισμούς, τράπεζες και δικηγορικά γραφεία, μεγάλες βιομηχανίες και εκτινασσόμενες start-ups. Επιπλέον, έχουν δει τί θα πει αυθεντική «κανονικότητα», αποτελεσματικότητα διοίκησης, δικαίωμα στην επιλογή, συναγωνισμός, άμιλλα ή/και ανταγωνισμός μεταξύ ομοτίμων, ασφάλεια προσωπικού σχεδίου… Η ιδεοληπτική εικόνα του «δυστυχούς ξενιτεμένου» και της «φουκαριάρας της μάνας του» είναι τουλάχιστον κωμική για όσους έχουν επίγνωση των εντυπώσεων, διάθεσης και προθέσεων τους για το μέλλον: πολύ μικρό ποσοστό εξ αυτών σκέπτονται την επιστροφή!

Η οικονομική και ακαδημαϊκή διάσταση της «πολιτικής» επαναπατρισμού είναι πολλές τάξεις μεγέθους υποδεέστερη του φαινομένου φυγής και των πραγματικών επιπτώσεων του. Εκτιμάται ότι  200 - 210.000 νέοι επιστήμονες απεχώρησαν ενώ η ελληνική οικογένεια έχει επενδύσει, ευθέως ή εμμέσως μέσω των φόρων, κατ’ ελάχιστον 25 δις ευρώ για τις σπουδές τους (δηλαδή, το ήμισυ του χρέους για την ανακεφαλαίωση των Τραπεζών). Με άλλα λόγια, η ελληνική οικογένεια επιδότησε αδρά τη στελέχωση των Κρατών υποδοχής. Οι ίδιοι, δια της φυγής τους επέτειναν το δημογραφικό πρόβλημα και το έλλειμμα ανθρώπινου κεφαλαίου, με άλλα λόγια, τους δύο κρισιμότερους περιορισμούς στην προσπάθεια για την μακροπρόθεσμη ανάκαμψη της χώρας. Όσον αφορά στις ακαδημαϊκές θέσεις που «άνοιξαν» πρόσφατα στα πανεπιστήμια, μετά από 10 χρόνια, αυτές ανέρχονται στις 1000 και δεν επαρκούν ούτε για τη μερική αναπλήρωση όσων χάθηκαν από π.χ. συνταξιοδοτήσεις ή περικοπές. Ακόμα κι αν υποθέσουμε, απολύτως μη-ρεαλιστικά, ότι οι καθηγητικές θέσεις θα καλυφθούν από επαναπατριζόμενους επιστήμονες, η αναλογία θα ήταν 1:210. Οι δε χρηματοδοτήσεις είναι της τάξεως των μερικών δεκάδων εκατομμυρίων σε σύγκριση με τα προαναφερθέντα 25 δις. Στρατηγική συνοικιακού μπακάλη απέναντι στα μεγαθήρια της λιανικής.

Το κυριότερο αντικίνητρο επιστροφής είναι το διοικητικό και γραφειοκρατικό περιβάλλον, το οποίο υποτίθεται ότι καλούνται να επιλέξουν οι δυνητικώς επαναπατριζόμενοι: εδώ σημειώνω απλά ότι μόνον νοσηροί και συμπλεγματικοί εγκέφαλοι μπορούν να συλλάβουν το μέγεθος και τη δόλια ακρίβεια της λειτουργικής καθήλωσης την οποία έχουν επιβάλει, τα τελευταία χρόνια, στις ενεργές ακαδημαϊκές δυνάμεις, ακόμα και στις αποκαλούμενες -πλέον κι από το ΣΥΡΙΖΑ- «νησίδες αριστείας». Κι αν αυτή η θλιβερή και στραγγαλιστική κατάσταση ονομάζεται «στρατηγική», τότε αυτή είναι μία: η πείσμων διατήρηση της ιδεολογίας της «ρετσινιάς», η κουλτούρα της υπερήφανης μετριότητας στον χώρο της παιδείας, προνομιακό πεδίο δράσης πάμπολλων εκ των κυβερνητικών στελεχών.

Ποια όμως η εναλλακτική πρόταση; Η αποδοχή μιας τυπικής δημογραφικής θεώρησης: άτομα που μετακινούνται μεταξύ δύο τόπων θεωρούνται «άποικοι» του τόπου αναχώρησης και «έποικοι» του τόπου υποδοχής. Η αλλαγή θεώρησης των μεταναστευσάντων νέων επιστημόνων σε ακαδημαϊκούς εποίκους των δυτικών ιδρυμάτων και θεσμών γεννά την προοπτική  μιας μεγάλης ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας εκτός Ελλάδας. Στο σύγχρονο κόσμο, οι τεχνολογικές δυνατότητες και η ελευθερία μετακίνησης καθιστούν πρακτικά τη «γεωγραφική» θέση εργασίας απολύτως δευτερεύουσας σημασίας. Με σοβαρές πολιτικές δικτύωσης της εκτός - Ελλάδας ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας, την ενεργό και λειτουργική διασύνδεση της με την ελλαδική κοινότητα, την εμπλοκή της στην εδώ καθημερινή ακαδημαϊκή πράξη κι αντιστρόφως, είναι δυνατόν να μετατραπεί σε έναν κορυφαίο πολλαπλασιαστή εθνικής ισχύος σε διεθνές επίπεδο.

Το μοντέλο αυτό δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο: η Ελλάς υπήρξε Μεγάλη ή διατηρήθηκε ζώσα όταν διατηρούσε πόλεις - αποικίες ή κοινότητες διασποράς εκτός των τυπικών ορίων της. Η σύγχρονη Ελλάδα ομφαλοσκοπούσα παθολογικώς αδυνατεί να κατανοήσει στρατηγικά ή αντιμάχεται πρακτικά τη σημασία της λεγόμενης «Ομογένειας»: δείτε π.χ. τί συμβαίνει με τις σχέσεις έρωτος και μίσους με τους ελληνο-αμερικάνους… Αναλογισθείτε τί σημαίνει η πείσμων άρνηση ψήφου στους αποδήμους - ιδιαίτερα τώρα με τους νέους επιστήμονες. Τα πελατειακά κολπάκια με το ιθαγενές πόπολο δεν μπορούν να πιάσουν μ’ αυτούς, άρα είναι εκλογικά επικίνδυνοι.

Η ελληνική τραγωδία απαιτεί κλαυθμό κι έναν Υμνωδό: μισό αιώνα μετά η ρητορική του Καζαντζίδη παραμένει πολιτικό must!

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018 11:20

Προσποιήσεις ταυτότητας…

Οι περασμένες εβδομάδες ήταν πυκνές γεγονότων και συμβολισμών: θόρυβος παθών, διχασμού και πόλωσης κάλυψε το «προνομιακό οικόπεδο του Κόσμου» που φοβάται μην κι έχει μπει πωλητήριο. Πιστεύω ότι ήταν εξαιρετικά παραγωγικές οι μέρες τούτες, καθότι μηχανισμοί διαμόρφωσης του δημόσιου λόγου ξεκαθαρίστηκαν οριστικώς και πολιτικές ή κομματικές καινοτομίες βρήκαν το δρόμο τους στην πράξη. Μόνο, το παλαιό δομικό πρόβλημα ταυτότητας που μας κατατρώγει αιώνες τώρα παρέμεινε αλώβητο να μας καταδυναστεύει για μακρύ καιρό ακόμα. Απλώς καταλάβαμε οριστικά ότι το ξεπερνάμε με φανταχτερές προσποιήσεις.

Δείτε τη Συμφωνία των Πρεσπών, όπου οι Γίγαντες ως γνωστόν διακρίνονται. Το ξέραμε για τα εύγευστα ομώνυμα φασόλια, το μάθαμε και με την διεθνώς επικροτούμενη και υποστηριζόμενη προσποίηση: εμείς θα λέμε πώς η ΠΓΔΜ δε θα λέγεται Μακεδονία κι εκείνοι θα κάνουν ότι μας πιστεύουν. Δείτε την «καθαρή έξοδο» από «τα μνημόνια»: εμείς θα θριαμβολογούμε ότι «βγήκαμε από την επιτροπεία» κι αυτοί θα λένε κάθε τρίμηνο στο κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών, «καλά παιδιά ό,τι πείτε, πλην όμως “δεν” αυτό, “όχι” το άλλο… και στο βάθος οι χορεύτριες -οι Αγορές, δηλαδή- θα κελεύουν».

Ο προσχηματικός μηχανισμός πολιτικής είναι πλέον διαυγής, συγκροτείται δε από τρία στάδια. Κατ’ αρχήν, εάν δεν περνάει η όποια εικονική πραγματικότητα ονειρευόμαστε, επικαλούμαστε τα «γεγονότα». Εάν δεν μας αρέσουν τα γεγονότα, επικαλούμαστε κάποια εικονική πραγματικότητα. Εάν δεν μας βολεύουν ούτε τα μεν ούτε η δε, βάζουμε τις φωνές, κτυπάμε το χέρι και ξεμαλλιαζόμαστε στα πρωϊνάδικα (ή ακόμα καλύτερα στη… Βουλή).

Η πολιτική καινοτομία έγκειται στην ανάδειξη δύο περίεργων σχημάτων. Το πρώτο είναι η έννοια και πράξη του «αντι-συμπολιτευόμενου» κόμματος ή του «αντι-κυβερνητικού συγκυβερνήτη». Δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορεί να ονομάζεται η ταυτότητα των ΑΝΕΞ.ΕΛΛ. Κι αν είναι αναμενόμενη αυτή η καθεστωτική πιρουέτα, το ερώτημα παραμένει αναπάντητο: τί είδους «Αριστερά» είναι αυτή που ανέχεται στην ιστορική πορεία των πραγμάτων ανάλογες θέσεις;

Το δεύτερο σχήμα είναι το «αντι-μετα-μνημονιακό» πρόταγμα. Οι πάντες κλείνουν το μάτι στο πόπολο, οι μεν ως πονηροί που θα κοροϊδέψουν από Σεπτέμβρη τους κουτό-φραγκους, οι δε ότι θα επαναδιαπραγματευθούν τους όρους. Ζούμε το Τέταρτο Μνημόνιο πλέον, με σαφή ορόσημα: το 2022 (πάει κι η 200η Επέτειος της Ανεξαρτησίας), το 2060 (δυνητικό τέλος των αποπληρωμών) και το 2115 (τέλος της ισχύος του Υπερταμείου). Προς το παρόν, ο «στρατηγικός ενοραματιστής» Τσίπρας (τί άλλο θα ακούσουμε, Παναγία μου) διαπραγματευόμενος δέσμευσε 25 δις Ευρώ δημόσια περιουσία ως ενέχυρο για το θρίαμβο των Βρυξελλών, προχθές. Αν θελήσει να καταλάβει κάποιος γιατί ακριβώς μιλάμε, το σύνολο των ιδιωτικοποιήσεων μέχρι σήμερα δεν υπερβαίνει τα 5 δις, π.χ. τα τραίνα πωλήθηκαν για 45 εκατομμύρια Ευρώ.

Ο συνδυασμός προσποίησης επί της ταυτότητας μπορεί να αποκτήσει φυσική ταυτότητα προσώπου: Κώστας Ζουράρις, βουλευτής ΑΝΕΞ.ΕΛΛ. Ο εν λόγω δημιουργός του κατσαρού ιδιώματος της «νέο-αρχαϊζουσας», με το οποίο πορεύεται επιτυχώς κάποιες δεκαετίες τώρα στην αλαλάζουσα χώρα, ως δήλωσε στη Βουλή κατά τη συζήτηση για το «Μακεδονικό», εκδήλωσε έντονα ψυχοσωματικά προβλήματα -ρίγη και τάση προς έμετο- με την ανακοίνωση του Πρωθυπουργού για την ονοματολογική συμφωνία. Έσπευσε δε να δηλώσει ευθαρσώς την προσβεβλημένη ταυτότητα του: «Κωνσταντινουπολίτης ΚρητοΜακεδών». Πώς το είπατε αυτό, κύριε Βουλευτά; Προς τί η απορία βέβαια για ένα ελεύθερο αντι-συμπολιτευόμενο πνεύμα τέτοιου βεληνεκούς που είχε δηλώσει παλαιότερα, πάντα σε ταυτοτικό ζήτημα, ότι είναι «Αρχαίος Έλλην Κομμουνιστής»; Για να μην ταλαιπωρείται ο ίδιος, για να μην μπερδευόμαστε κι εμείς, η ταυτότητα του «Μ»ΠΑΟΚαρα, θα αρκούσε για να πάμε παρακάτω. Κατά τα λοιπά, Γκορνο-Ρωμέικη νεύρωση.

Με τούτα και μ’ εκείνα, η εβδομάδα κλείνει απολύτως δημιουργικά: λαός πολύς περίμενε τον Α. Σώρρα, κραδαίνοντας πλήθος ελληνικών σημαιών, κατά την προσαγωγή του στα Δικαστήρια. Μέγα το Των Ψεκασμένων Κράτος… κι ανάλογες οι προσποιήσεις του.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018 11:31

Μπάχαλο erga omnes

Όπως ήδη καταλάβατε, μπλέξαμε. Ως συνήθως. Τρύπωσε στο λεξιλόγιο μας η έκφραση του ρωμαϊκού δικαίου «erga omnes», δηλαδή «έναντι όλων» ή «έναντι πάντων» και σφάζονται παλληκάρια στην ποδιά της. Κι εκεί που είχε σκηνοθετηθεί ένα ωραιότατο επικοινωνιακό θρίλερ για Βαλκάνιους ιθαγενείς για να θολώσει την εικόνα, μ’ αυτό το τηλέφωνο που δεν κτυπούσε στου Μαξίμου επί δεκαπενθήμερον και βάλε, αίφνης οι εξελίξεις φαίνονται ραγδαίες στο «ονοματολογικό». Εκεί που το erga έμοιαζε ως αντικείμενο αρμοδιότητας Σπίρτζη - Υπουργού Δημοσίων Έργων, dimosia erga δηλαδή και με την ίδια «επιτυχία και αποτελεσματικότητα» ως η εισαγωγή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στο Μετρό, και είχε αρχίσει να εισβάλει στο μυαλό μας η σαρκαστική ιδέα μήπως το τηλέφωνο ήταν χαλασμένο ή δεν είχαν πληρώσει το λογαριασμό και του το έκοψαν, βρεθήκαμε σε ένα σουρεάλ σκηνικό να λιβανίζουν τον Τσίπρα όλα τα κατεστημένα του Πλανήτη: από το ΝΑΤΟ των «φονιάδων των λαών» και τη «Go Back, Madame Merckel» έως τα Γερμανικά ΜΜΕ που μας ξεφτίλισαν ως Λαό επί δεκαετία. Τέτοια απόδραση από τον ιδεατό Κήπο με τις Αυταπάτες, δεν έχει ματαγίνει. Ο Μέγας Κυνικός Τσίπρας το πράττει χωρίς δυσκολία… στην αγωνιώδη προσπάθεια του να επιφέρει διασπάσεις στο πολιτικό σύστημα, ανεξαρτήτως του διχασμού που προκαλεί.

Νομικοί, Διπλωμάτες, Πολιτικοί Επιστήμονες, Στρατηγοί έχουν ήδη μελετήσει τις επιπτώσεις αυτής της Συμφωνίας με τη FYROM. Η συζήτηση γίνεται περί ιδεατών σχημάτων και υπό διάφορες παραδοχές συμμόρφωσης των αντισυμβαλλομένων Μερών στις πρόνοιες της. Τεχνικά θέματα Διεθνούς Δικαίου - π.χ. θέματα ιθαγένειας, εθνικότητας, γλώσσας, κ.ο.κ. -καθώς και θέματα συγχρονισμού των ενεργειών εφαρμογής- π.χ. ποιος κάνει τί και σε ποιο χρονικό ορίζοντα- έχουν ήδη εκτενώς παρουσιασθεί. Είναι προφανές όμως ότι αυτή η Μακεδονική σαλάτα υπογράφεται ως κομματική στρατηγική για τις επόμενες εκλογές. Ο Τσίπρας στόχευε στη διάσπαση της ΝΔ, καταλήγει στη διάσπαση του ΚΙΝ.ΑΛ. Μάζευε κι ας είν’ και ρώγες, εν ολίγοις.

Ας μη γελιόμαστε όμως. Το κρίσιμο θέμα είναι απολύτως αλλού, σε βάθος χρόνου. Η στρατηγική του Τσίπρα έχει το συμβολισμό του Σαμψών: «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των άλλων αλλοφύλων» (καταστροφή του Ναού των Φιλισταίων, Κριταί, ΙΣΤ, 30). Το κρίσιμο θέμα είναι η δημιουργία της Ελληνικής «Λέγκας του Βορρά», ένα ασυνάρτητο μείγμα εθνοτικού παραληρήματος, αρχαιολατρείας, ρωσοφιλίας, «ΠΑΟΚ»τζίδικου οπαδισμού, οικονομικών συμφερόντων ολιγαρχών και πνεύματος αντίστασης στο «Κράτος των Αθηνών». Μια Ομοσπονδία κομματιδίων και σχημάτων στο χώρο μεταξύ Χρυσής Αυγής και ακραίας λαϊκής Δεξιάς, μια Δεξιά Ελιά με έμφαση στο Μακεδονικό είναι προ των πυλών, κατά τη γνώμη μου. Ο Τσίπρας το εύχεται και το προκαλεί, ο Μητσοτάκης το τρέμει.

Όμως είναι απολύτως αλλού το ζήτημα της μελλοντικής συμπεριφοράς των Σκοπίων - αλλά και της Αλβανίας, κυρίως όμως των «αδελφών» Σέρβων, εντός του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Υπό το πρόσχημα της ειρήνης και σταθερότητας στη Βαλκανική, θα πρωτοστατήσουμε στην ένταξη τους στις Δυτικές οικονομικές και στρατιωτικές δομές κι η «νευρική Γείτων» θα τρίβει την οθωμανική κοιλάρα της, βλέποντας τους «χρήσιμους ηλιθίους» να κάνουν τη δουλειά της. Για όποιον έχει αμφιβολίες για τη στάση των «Ορθοδόξων Αδελφών» δεν έχουν παρά να δουν τις σκηνές από τα εγκαίνια του αγωγού αερίου ΤΑΝΑΡ, δηλαδή το τουρκικό τμήμα του ΤΑΡ που περνά από τη Β. Ελλάδα. Ερντογάν, Αλίγιεφ (Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν), Ακιντζί (Τουρκοκύπριος) και… Βούτσιτς (Πρόεδρος της Σερβίας), αγκαλιά! Τί γύρευε ο «Αδελφός» -που το φάγανε το Κόσσοβο, στο οποίο Ελληνικά στρατεύματα προστατεύουν τους Σέρβους- στα εγκαίνια ενός αγωγού που ΔΕΝ αφορά την πατρίδα του; Πούτιν λέγεται το ανάγνωσμα, όπως Πούτιν λέγεται και το δράμα που θα δούμε στη Βόρειο Ελλάδα, το επόμενο χρονικό διάστημα. Κι οι μισοί δεν το βλέπουν κι άλλοι μισοί το επιδιώκουν. Αυτοί είμαστε!

Μπάχαλο! Δείτε τις τοποθετήσεις των κομμάτων επί της πρότασης δυσπιστίας στην Κυβέρνηση. Ο Καμμένος απορρίπτει τη Συμφωνία αλλά στηρίζει την Κυβέρνηση που την επιβάλει! Ο Σταύρος που τη στηρίζει, ψηφίζει τη δυσπιστία! Και ούτω καθεξής… Ο Τσίπρας δίνει τα ρέστα του κι αυτά δεν είναι ούτε το όνομα, ούτε η Ιστορία. Από τα βάθη του χρόνου έρχεται η αντίληψη του… κι εμείς θα τα φάμε, ως erga άσχετοι και omnes υποτελείς μικροτήτων!

Σάββατο, 09 Ιουνίου 2018 17:47

Οι εθνικές φώκιες…

Η άποψη, ανάλυση και θέση μου για τη σημασία του «περιβάλλοντος» στα διεθνή διπλωματικά πράγματα είναι σαφής και κατ’ επανάληψη διατυπωμένη. Έχω συχνά διαφωνήσει -και συγκρουσθεί ενίοτε- με την τυπική στάση των εμπλεκομένων στην πολιτική «υψηλής σημασίας» που αγνοούν ή αρνούνται την περιβαλλοντική διάσταση στις διεθνείς σχέσεις κατά τον 21ο αιώνα. Λέγω μάλιστα ότι στον ταχέως μεταβαλλόμενο πλανήτη μας, τον πλανήτη της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, της κλιματικής αλλαγής, της πολιτισμικής ομοιομορφίας και ούτω καθ’ εξής, η ανάδειξη τοπικών διαφοροποιήσεων και ιδιαιτεροτήτων σε θέματα γλωσσικής διαφοροποίησης, περιβαλλοντικής μοναδικότητας, ειδικών πολιτισμικών γνωρισμάτων, π.χ. μαγειρικές/διατροφικές συνήθειες ή κοινωνικής διαφορετικότητας, αποτελεί το ενεργό άλλοθι της πολιτικής ορθότητας της αγιοποιημένης ουδετερολαγνείας των ημερών και του μέλλοντος μας.

Για όσους επιμένουν να μην καταλαβαίνουν τα όντως μείζονα, θα ήθελα να επαναλάβω ότι το «περιβάλλον» σήμερα απέχει παρασάγγας από τη φυσιολατρεία της «κωλοσαύρας» όπως θα έλεγε με τον διηνεκή σαρκασμό του, ο καθ’ Ημάς φίλτατος Δ. Βουνάτσος. Όποιες και όσες κι αν είναι οι τοπικές διελκυστίνδες που ενδύονται το μανδύα του «περιβάλλοντος», γνωρίζουμε πλέον ότι οι δημόσιες υπηρεσίες και αγαθά που παραλαμβάνει ΔΩΡΕΑΝ η ανθρώπινη οικονομία και κοινωνία ανέρχονται στα 33 τρις δολάρια κατ’ έτος. Χωρίς αυτό το θεμελιώδες και εγκαθιδρυμένο ποσό, διεθνής οικονομία δεν υφίσταται. Χωρίς τα σχετικά στοιχεία της βιοποικιλότητας και τα αντίστοιχα της λειτουργίας των οικοσυστημάτων που συγκροτούν, ανθρώπινη ζωή στον πλανήτη δε θα υπήρχε ή θα ήταν αβίωτη ή έστω δυστοπική, κατά τις κινηματογραφικές «προφητείες».

Η ελληνική πολιτική τάξη, αυτή που οικολογίζει ανενδοιάστως πριν τις εκλογές ώστε να κατακτήσει τα αραιά ψηφαλάκια των «βλαμμένων φίλων της φύσης», αρνείται, δεν καταλαβαίνει το παγκόσμιο περιβαλλοντικό διακύβευμα, το τρέχον και το καταλυτικό του μέλλοντος. Σ’ αυτήν τη λογική, βγήκε ο κ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας που αντελήφθη μόλις προχθές τη σημασία των προστατευομένων περιοχών, νησιά, νησίδες, θαλάσσιες ζώνες προστασίας, να εμφορτώσει με «ευρωπαϊκότητα» τις «γκρίζες ζώνες» του Αιγαίου. Θα έλεγα ότι ακολουθεί, αξιοποιεί δηλώσεις του εξαναφανισθέντος θεϊκού βρέφους Κ. Λαλιώτη, με προϊστορία στο λεκτικό μαξιμαλισμό με μινιμαλιστική εφαρμογή υπέρ του περιβάλλοντος.

Μερικές ημέρες μετά τα Ίμια 1996, με άταφους ακόμα τους πεσόντες αξιωματικούς, είχα γράψει για τον τρόπο με τον οποίο σκυλεύθηκε το περιβαλλοντικό ζήτημα στις νησίδες από τους Τούρκους. Αυτό το γεγονός δεν εντοπίζεται μόνο στα blogs. Είναι εκτυπωμένο σε βιβλίο μου από τα τέλη της δεκαετίας του ‘90. Οι Τούρκοι «περιβαλλοντιστές» ζητούσαν το -μεσημέρι της ημέρας της κρίσης- από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα να καταδικάσει τους «Έλληνες κομμάντος» που έθεταν δια της παρουσίας τους σε κίνδυνο παρενόχλησης τη φώκια - μητέρα και τα κουτάβια της, puppies διεθνώς στις σπηλιές των νησίδων. Είχα τότε μεταφέρει στις Ελληνικές Αρχές το γεγονός έγκαιρα, είχα ανταπαντήσει στα ίδια fora…

Εικοσιδύο χρόνια μετά, είμαστε στο ίδιο, εάν όχι υποδεέστερο, επίπεδο επιχειρημάτων. Τότε, η ελληνική Πολιτεία δεν κατάλαβε τί έλεγα και αδιαφόρησε πλήρως, το πλήρωσαν με τη ζωή τους οι αξιωματικοί του ΠΝ,  η διεθνής κοινότητα είχε βρει την επιχειρηματολογία μου ως «εμπαθή» ενόψει της υγείας των puppets καθότι το Υπουργείο Περιβάλλοντος αναζητούσε Κενταύρους στο Πήλιο, σήμερα, αναζητούμε εναγωνίως, σε Πολιτειακό επίπεδο, διεθνή ομπρέλα για τις νήσους και νησίδες του Αρχιπελάγους με το περιβαλλοντικό πρόταγμα (Καλώς Ορίσατε στον Κόσμο των Ζωντανών, Ω Υμείς, Πρόεδρε…).

Ίδιον των βλακών και αγραμμάτων είναι να λειτουργούν ως πειραματόζωα του Παβλόφ! Κάνεις λάθος κίνηση ή επιλογή; Λάβε ηλεκτρική εκκένωση σε κάθε λάθος σου, μέχρις ότου το καταλάβεις, ηλίθιε, και εγκαταλείψεις τις ενορμήσεις, ένστικτα και ιδεοληψίες -ίσως και αυταπάτες! Και ποιος ξέρει, κάποιος, κάπου, κάποτε, ίσως καταλάβει τη στρατηγική σημασία του Πανεπιστημίου Αιγαίου και της Σχολής Περιβάλλοντος, παύσει να διαμοιράζει ως συμπλεγματικός επαρχιώτης τα ερευνητικά κονδύλια σε Ιδρύματα των Αθηνών και κυρίως δε σκοτώνει εν τη γενέσει έρευνες κύρους επί της σημασίας των νήσων και νησίδων, ως απρεπώς και βλακωδώς έκαναν πρόσφατα τα κυβερνητικά «στελέχη»!

Κάποιοι, μάλλον ελάχιστοι εξ Ημών, θα βλέπουν, θα γράφουν, θα επιχειρούν περί την κομβική σημασία των περιβαλλοντικών ζητημάτων στην αιχμή του Αρχιπελάγους. Υπομονή!

Μιας και πριν λίγες μέρες ενταφιάστηκε ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης, κατά κόσμον Χάρρυ Κλυνν, ας αρχίσουμε τρυφερά, ακολουθώντας κατ’ αρχήν το σκωπτικό δρόμο του. Στη χώρα όπου δεν σπανίζουν οι μαθητές που -στην καλύτερη των περιπτώσεων- ερωτώμενοι για τη σημασία της 25ης Μαρτίου τη θεωρούν πρωτίστως ως «αργία» και στη χειρότερη δηλώνουν ότι οι Έλληνες είπαν ΟΧΙ στους Τούρκους, το γνωστό, παλιό ανέκδοτο με τον τύπο που επιχειρούσε να κάνει διάφορα, αποτύγχανε συνέχεια και σε κάθε αστοχία του κοπάναγε κι ένα ποτηράκι ώσπου ο φίλος του τον ρώτησε «αφού σε ζαλίζει χριστιανέ μου [ό,τι επιχειρείς], γιατί το κάνεις;» έχει ερμηνευτικό βάθος. Στην τρέχουσα επικαιρότητά μας, όταν ακούμε ότι ο Τσίπρας ξενυχτά «μαχόμενος» -π.χ. Βρυξέλλες - Μνημόνιο, Σόφια - Ονοματολογικό- και τρέμει το φυλλοκάρδι μας, θα μπορούσε κάποιος να διερωτηθεί «αφού σε ζαλίζει η after διαπραγμάτευση, Αλέξη μου, γιατί δεν κοιμάσαι νωρίς;». Μη μας βρει κανένα κακό πάλι; Μας βρήκε το «Ίλιντεν» -δηλαδή του Προφήτη Ηλία-… και οι Ιλεντενολόγοι…

Ο Προφήτης Ηλίας έχει στέρεες βάσεις στη δημώδη συμβολική. Από τα ξωκλήσια - τοπόσημα σε κάθε εδαφική έξαρση των λόφων και βουνών μας, «Στου Προφήτ’ Ηλία τα σοκάκια» του Δ. Μούτση, όπου υμνείται η ανθρώπινη ταλαιπωρία στη γειτονία: «… τα βραδάκια περπατούσαμε, μου γελούσες, πόσο μ’ αγαπούσες…», στο ρολόι του έτους για τις εργασίες της υπαίθρου, όπως προβλέπει και η παροιμία του τίτλου. Όλα αυτά χαρακτηρίζουν ιστορικά, κοινωνικά και πολιτισμικά τη Βαλκανική, μείγμα πληθυσμών, θρησκευτικών δογμάτων, ιστορικών καταβολών… που χωρικά και εθνοτικά αναδιατάχθηκε με τους Βαλκανικούς Πολέμους, εν πολλοίς, πριν έναν αιώνα. Κι ας μην ξεχνάμε ποτέ την κομβική ρήση του Τσώρτσιλ «η Βαλκανική μπορεί να παράγει περισσότερη ιστορία από όση μπορεί να καταναλώσει…». Το πρόβλημα με την ονομασία Ίλιντεν και την after διαπραγμάτευση του Τσίπρα, είναι ότι δέχεται να συζητά τη «λύση» του ονοματολογικού όχι διότι αξιολογεί με τον τρόπο του τα ανωτέρω, αλλά διότι μοιάζει να ανήκει στην περιφανή ομάδα των «άσχετων μαθητών», που αναφέρθηκε στην πρώτη παράγραφο.

Είναι προφανές το επιχείρημα της πυκνής καιροσκοπικής στρατηγικής της κυβέρνησης: για τον Ζάεφ, το Ίλιντεν είναι ταμάμ για να εγκλωβίσει τους «γελοίους του Γκρούεφσκι» στη FYROM, μιας και η σλαβικής - βουλγαρικής προέλευσης «Εξέγερση του Ίλιντεν» του 1903 στελεχώθηκε και εκδηλώθηκε από την οργάνωση VMRO, το σημερινό δηλαδή όνομα του κόμματος των «Μακεδόνων» εθνικιστών. Όσον αφορά στα καθ’ Ημάς, ο Αλέξης, ένας από τους λίγους που καταλαβαίνουν άριστα και χρησιμοποιούν τα συλλογικά ελαττώματά μας, διαβλέπει ότι υπάρχουν πάμπολλα που μπορεί να ικανοποιούν τη νεώτερη μυθολογία μας. Για παράδειγμα, το Ίλιντεν κόβει τη σύνδεση με την Αρχαία Ελλάδα: θυμηθείτε το πανό στα «μακεδονικά» συλλαλητήρια «Σιγά μην πουν το Βουκεφάλα μας, φοράδα», πακέτο δηλαδή αγράμματης αρχαιολατρείας, ελληναραδισμού και συνοικιακού τσαμπουκά. Πουλά -ή μπορεί να πουλήσει με μια καλή μπουρδολόγο προπαγάνδα- την ιδέα της κοινωνικής εξέγερσης κατά του Οθωμανικού συστήματος ιδιοκτησίας γαιών και διοίκησης. Επίσης, ως «ημερομηνία» παραλληλίζεται εργαλειακά με τη «δική» μας 25η Μαρτίου. Και το κυριότερο: σχεδόν κανείς δεν έχει ξανακούσει περί Ίλιντεν, στο μαύρο χάλι που βρίσκεται η Παιδεία μας, όσοι λίγοι κι αν έσπευσαν να διαβάσουν σχετικά στη Βικιπαιδεία.

Πού «μπάζει» το νεοπαγές ονοματολογικό αφήγημα; Στο ότι παίζει με τη φωτιά, μάλλον εν γνώσει ή έστω υπό χειρισμό του. Αδιαφορεί για το προφανές: με δεδομένη την κυβερνητική φθορά στη Βόρεια Ελλάδα, οργανώνεται η «Λέγκα του Βορρά», ως μελλοντική συνιστώσα και παράμετρος των πολιτικών πραγμάτων της χώρας: Σαββίδης, «Μ»ΠΑΟΚ, Ρωσοφιλία, αρχαιολατρεία, «κράτος των Αθηνών», ΔΕΗ και λιγνίτες, κ.ο.κ.

Είναι σωστό όμως το ρήμα «αδιαφορεί» για έναν πολιτικό που μπορεί να πει τα πάντα σε οποιονδήποτε, με παθολογικό κυνισμό; Ούτε ο Άι Λιας δε γυρνάει τον καιρό…

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018 18:41

Χώρα πολτός…

Η επανάληψη είναι συχνά κουραστική, είναι όμως και «μητέρα της μάθησης» κατά το σχετικό κλισέ. Ας το πούμε άλλη μια φορά επομένως: η κρίση μας είναι πρωτίστως πολιτισμική, δεν επιδέχεται «μνημονίων» και θέλει δουλειά πολύ για να υπάρξει «έξοδος» -καθαρή ή βρώμικη- από αυτήν. Μάθαμε, χρόνια πολλά τώρα, ως άνθρωποι και πολίτες να αποδεχόμαστε εναλλακτικές πραγματικότητες και αδιαφορούμε για το ύπουλο σύμπτωμά τους, τις σχετικοποιημένες κλίμακες ηθικής. Με άλλα λόγια, προσλαμβάνουμε και αξιολογούμε το δημόσιο και τον ιδιωτικό βίο μέσα από ένα νοητικό πολτό, άδειο από θεμελιώδεις αξίες, αυστηρές διατυπώσεις, ακριβείς αριθμούς, στιβαρές έννοιες και ιστορικές εξελίξεις. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, ως Πολίτες έχουμε πάρει οικειοθελώς τον δρόμο της παραχώρησης της ελευθερίας μας στους πλανόδιους περιπαίχτες του αυταρχικού ανορθολογισμού.

Σήμερα, ζούμε το τελικό στάδιο μιας πολυετούς μεταπολιτευτικής πορείας προσβολής της νόησης στη Χώρα της Φιλοσοφίας και της εξ αυτής Δημοκρατίας, όπως τζαναμπέτικα και με μικρο-μεγαλισμό θέλουμε να πιστεύουμε! Σπάνιες, συχνά μοναχικές φωνές καλούν σε αυτογνωσία, αναστοχασμό και αυτό-βελτίωση. Τρίχες! Καταλήγουν εύκολη βορά στο στρατευμένο αληταριό του ανώνυμου διαδικτύου και την τρέλα των τηλε-παραθύρων. Ίσως, η τελευταία σκέψη της κας Γλύκατζη-Αρβελέρ να θέτει σε ορθή βάση το πολιτισμικό μας πρόβλημα: «Ο Θεός της Ελλάδας δεν βαρέθηκε την Ελλάδα. Τους Έλληνες, ίσως…».

Κάποτε, η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ -εταίρος της Γλύκατζη-Αρβελέρ στη Γαλλική Ακαδημία- έγραψε ότι η «παγκόσμια Ιστορία αρχίζει από τότε που το ελληνικό πνεύμα ξύπνησε». Λέει η Αρβελέρ: «Πώς να μη νιώθεις υπέροχα να λες ότι είσαι απόγονος αυτών που έφεραν τη σοφία και τον πολιτισμό στον κόσμο;». Πράγματι, αλλά ας κάνουμε κι εμείς κάτι για να μη μας βαρεθεί κι ο Θεός ακόμα, καίτοι τον έχουμε αναγορεύσει στη νεώτερη μυθολογία μας σε «συμπατριώτη», περίπου. Καθότι είναι επείγον να καταλάβουμε ότι η κρίση ηθικής και ακεραιότητας λόγου και πράξης στην κοινωνία και τις ηγεσίες της οδηγεί νομοτελειακά στη δύση της δημοκρατίας μας. Ο κ. Βουλευτής που από οπαδικού άμβωνος σιγοντάριζε «να καεί, να καεί, η «π…ανα» η Βουλή» εκρίθη εντέλει κοινοβουλευτικά, ολίγον ένοχος επειδή, λέει, δεν το φώναζε δυνατά!

Ο νοητικός πολτός επιτρέπει τα πάντα. Δείτε τα κεντρικά «αφηγήματα» κι αφήστε τα εύκολα ζητήματα -Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, παράλληλο πρόγραμμα, ολιστικό πρόγραμμα- στην άκρη. Ο κ. Τσίπρας, στο τελευταίο σποτάκι -αυτό με το λάπτοπ- διακηρύσσει την «επιστροφή στην κανονικότητα» ως επιτυχία. Το πρόβλημα δεν είναι εάν ισχύει αυτό ή όχι. Το πρόβλημα είναι η χονδροειδής αντίφαση που περικλείει το μήνυμα αυτό: καθόσον θεωρητικά η Αριστερά επιδιώκει την θραύση αυτής της κανονικότητας προς κάποιο άλλο μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης. Το αφήγημα της κανονικότητας δηλώνει ένα πράγμα: τον οπορτουνισμό της «Αριστεράς» του Τσίπρα. Το ίδιο ισχύει και για τον άλλο πυλώνα της ρητορικής του: η «ακρο-Δεξιά» ΝΔ… Οι άνθρωποι που λυσσωδώς αγκιστρώνονται στην κυβέρνηση με τις ψήφους ενός Κατσίκη, π.χ., κρώζουν περί του υποτιθέμενου μελλοντικού κινδύνου όταν τον εμπεδώνουν καθημερινά.

Καμία «έξοδος από την κρίση» δε θα επισυμβεί τον Αύγουστο. Γιατί η κρίση είναι βαθειά κι είναι αλλού: στα μυαλά πρωτίστως κι όχι στις τσέπες.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018 18:29

Επακούμβησις…

«Μ’ αρέσει πολύ» η χρήση της καθαρεύουσας στη χώρα του άκρατου σαχλο-δημοτικισμού ως μηχανισμός λεκτικής αποκάθαρσης και κρατικού εξωραϊσμού περί τα γεγονότα. Επακούμβησις: η Ελληνική Διοίκηση ως άλλη, σπουδαιοφανής Μαντάμ Σουσού αποστρέφεται μετά βδελυγμίας την απλή εικόνα ότι… μας τον ακούμπησαν… τον Αρματωλό μας. Όπως και τον Νικηφόρο μας και τη Γαύδο, πριν μόλις κάποιους μήνες. Το επίσημο λεξιλόγιο παραλληλίζει την κατάσταση στο Αιγαίο με την συνήθη εικόνα του εφαψία νεανικών οπισθίων σε φορτωμένο τρόλεϊ παρελθουσών δεκαετιών. Σκανδαλισμός και ενόχληση, πέραν αυτών ουδέν. Αν και καθόσον θυμάμαι, η τότε δεσποινίς αντιδρούσε, έπεφτε καμμιά τσαντιά ή φάπα από τους συνεπιβάτες. Εδώ, παλεύουμε να βρούμε πού και πόσο κοντά πέφτει η «κόκκινη γραμμή»: την περάσαμε, την πλησιάσαμε, την περάσαμε μεν αλλά πολύ λίγο δε… κ.ο.κ. Όλη αυτή η «υπερήφανη» παρλάτα σχηματοποίησε στο μυαλό μου το κορυφαίο -κατ’ εμέ- δίλημμα για την Ηγεσία μας: αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την εικόνα τους στην τηλεόραση ή για την εικόνα που αντικρίζουν στον καθρέπτη τους; Η διάσπαση αυτή είναι καθοριστική για την ποιότητα και το επίπεδο των ηγετικών ελίτ στη χώρα. Αλλά είναι και το μέτρο των λαϊκών απαιτήσεων: έκφραση των ελαττωμάτων και όχι των προτερημάτων μας.

Το μεγάλο κακό με την υλική «επακούμβηση» είναι ότι ουδείς ενδιαφέρεται γιατί απομακρύνθηκε, με συνοπτικές διαδικασίες, ο Κυβερνήτης του Αρματωλού. Και το χειρότερο είναι ότι ουδείς ρωτά κάτι κρίσιμο γι’ αυτό το γεγονός. Υπάρχουν σοβαρά ζητήματα τα οποία φλέγουν την ανάγκη κατανόησης της κατάστασης του Πολεμικού Ναυτικού, σε επίπεδο πρωτίστως της ποιότητας ανθρώπινου δυναμικού και διαδικασιών του Όπλου. Μετά το ιστορικό φιάσκο με τις γαλλικές φρεγάτες, η κρατική μυθοπλασία υπεστήριζε ότι η «ναυτοσύνη» των Ελλήνων αντιρροπεί την υπεροπλία του «φιλικού γείτονα». Ο μέσος Έλληνας δικαίως τιμά την ναυτική παράδοση της χώρας. Πλην όμως, στις τρεις «επακουμβήσεις» προστίθεται η προσάραξη μιας φρεγάτας έξω από το Ναύσταθμο, προ μηνών, που την έθεσε εκτός επιχειρησιακής λειτουργίας. Τί συμβαίνει στο Στόλο; Μήπως όλα αυτά είναι η ναυτική έκδοση της εικόνας μεσηλίκων -ενίοτε υπερτροφικών στελεχών κατά την έκφραση του αρμόδιου Υπουργού- ΕΠΟΠ που βλέπουμε καθημερινά στο Στρατό Ξηράς; Μήπως είναι μια εκδοχή της δημοσιο-υπαλληλικής υποστροφής του στρατεύματος; Η Ελλάς, απομακρυνόμενη από το θεμελιώδες πρότυπο του στρατευμένου Πολίτη της Δημοκρατίας, άλλως το «Ελληνικόν Πυρ» της διεθνούς κλασσικής γραμματείας, μήπως κατάφερε να μετατρέψει ακόμα και στράτευμα της σε γραφειοκρατικό μηχανισμό;

Μικρός όταν ήμουν, ένας Κύριος έμπαινε στο σπίτι μας ως στενός Φίλος: το όνομα του, Μίλτος Ιατρίδης. Τότε, στη δεκαετία του ’60, ούτε καταλάβαινα, ούτε ήξερα… απλά, όταν έμπαινε ο κ. Μίλτος ετρίζαν τα πατώματα, χωρίς να πει ούτε μια λέξη! Απέπνεε την αίσθηση της Ηγεσίας, κουβαλούσε κάτι απερίγραπτα μοναδικό. Έκαναν τις κουβέντες τους με τη Μάνα και τον Πατέρα μου, έτρωγαν τα μεζεδάκια της Γιαγιάς μου, ήταν κι άλλοι πολλοί γονικοί φίλοι. Υπήρχε όμως κάτι μοναδικό στην ατμόσφαιρα: ένοιωθες ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν από άλλο Κόσμο, κουβάλαγε μαζί του της Ιστορία και τις θυσίες της. Αργότερα, έμαθα ότι ήταν ο Κυβερνήτης του «Παπανικολή» κι έφερνε μαζί του τον… Θεμιστοκλή. Έλεγε τότε ονόματα -Σπανίδης, Ρουσσέν, Λάσκος… Εμείς ταλαιπωρούμαστε με το εάν το συνονόματο σκάφος «γέρνει»…

Η Ιστορία εκδικείται! Τις ημέρες της «επακούμβησης» ανακαλύφθηκε το λείψανο του «Κατσώνη», να κείται ο Θρύλος σε μεγάλο βάθος στα νερά του Αιγαίου. Αυτή η ακραία διάσταση, θέτει με άλλη μορφή το ίδιο δίλημμα που ανέφερα παραπάνω: ο καθρέπτης και η οθόνη.

Στις ημέρες που ζούμε, όλοι μας υποκείμεθα στο ερώτημα αυτό. Ήλθε η ώρα των μεγάλων επιλογών!

Δευτέρα, 07 Μαΐου 2018 14:15

Το φολκλόρ της παρακμής…

Αμόλησε ο «νευρικός γείτων» την παρόλα του για την καταστροφή της Σμύρνης από τους Έλληνες κι έπαθε το «τούτο μας» ένα ανατσουτσούριασμα ιεράς αγανακτήσεως. Υποθέτω ότι εξανέστη ο «ελληνάρας», ο αγνώστου σωματείου μάγκας με το μπεγλέρι που ξεκούραζε νωχελικά το βεβηλοπόδαρό του πατώντας στο «κενοτάφιο του Αγνώστου Στρατιώτου» -όπου κείται η Μνήμη πεσόντων (και) στη Μικρά Ασία. (Όχι ότι οι άλλοι παρευρισκόμενοι περιπατητές ήταν καλύτεροι, «να  ’ουμε…»). Εικάζω, από την άλλη, ότι θα προβληματίσθηκαν ακόμα και οι σχετικιστές ζηλωτές του «συνωστισμού στην προκυμαία» ή της «εκτεταμένης αιματοχυσίας και όχι γενοκτονίας -στον Πόντο», απέναντι σε τέτοιας έκτασης ερμηνευτική ατασθαλία.

Προς τί όμως η έκπληξη και η ενόχληση; Γνωρίζουμε καλά την έλλειψη μέτρου, αντιθέτως την ικανότητα, το ταλέντο της διεθνούς φήμης των -αυταρχικών- δημαγωγών να ανταποκρίνονται στις ανασφάλειες του όχλου, να επαναφορτίζουν τις μπαταρίες των συλλογικών συμπλεγμάτων, να επενδύουν στα ελαττώματα αποδομώντας τα αιτήματα ποιότητας. Το μήνυμα του Ερντογάν στο ειδικό ακροατήριο της Σμύρνης αναφερόταν στο ποιος είναι «πολιτισμένος» και ποιος «βάρβαρος», χάιδεψε δηλαδή ένα συστημικό κόμπλεξ των εξευρωπαϊσμένων παράλιων πληθυσμών έναντι των Ελλήνων.

Εδώ; Στην χώρα του Σώρρα, των τηλεπωλήσεων βιβλίων περί τα πυρηνικά όπλα των Αρχαίων Ελλήνων, της ανιστόρητης Ρωσοφιλίας, της κακοήθους -κατά την ιατρική έννοια- παλαβάδας του διαδικτυακού δημόσιου λόγου, λέγονται και πράττονται αντάξιες ανοησίες. Στρώνονται κόκκινα χαλιά στην άμμο προς τιμήν των Σαλαμινομάχων, η Καπετάνισσα Θρύλος -και Ναύαρχος- υποβιβάζεται τιμώμενη σε Υποναύαρχο, βύσματα παριστάνουν τους «κομμάντος», ο νέος Διευθυντής του Ελληνικού Οργανισμού Διαστήματος κ. Πρωτοπαππάς ομνύει στο όνομα Αγίου ειδικού περί τη συστολή του χρόνου με επιστημονικό επιχείρημα την ταχεία μετάβαση καλογραιών με ταξί σε λειτουργία… Κι ο εξυπνότερος λαός του Κόσμου ζορίζεται ιδεολογικά ανάμεσα σε περικεφαλαίες και διαιτητικές παράγκες.

Το φολκλόρ της παρακμής προξενεί γέλωτα, αλλά δεν είναι για γέλια. Κι από τις δύο πλευρές του Αιγαίου. Τα νέο-οθωμανικά «σύνορα της καρδιάς» του Ερντογάν ενίοτε αντιστοιχούν σε καθ’ Ημάς καμώματα ενός αγράμματου «μεγαλο-ιδεατισμού». Αυτός παράγεται, προκύπτει και συντηρείται από την ηθελημένη σύγχυση μεταξύ της «Μεγάλης Ιδέας», ως καταστατικής ιδεολογίας της επαναστατικής περιόδου ενόψει της συγκρότησης ενός νέου Κράτους, και της λειτουργικής και επιχειρησιακής έκπτωσης της προς υπηρέτηση μιας ανάπηρης μεγαλομανίας. Η Μεγάλη Ιδέα, απότοκος του προ-επαναστατικού δυτικού φιλελληνισμού, από τον Chateaubriand στο Λόρδο Βύρωνα, και του νεοελληνικού Διαφωτισμού από τον Κοραή στο Ρήγα έως το Ζαμπέλιο ή τον Παπαρρηγόπουλο, είχε απολύτως συγκεκριμένη εννοιολογική συγκρότηση και σαφέστατα γνωρίσματα: η πολιτισμική ανωτερότητα, η σύνθεση Αρχαίας Ελλάδας και Χριστιανισμού, ακόμα και η προοπτική της νέας ελληνικής αυτοκρατορίας ως συνέπεια των προηγουμένων. Πλην όμως απαράβατη Μέθοδος ήταν η επικράτηση του Ορθού Λόγου έναντι οιουδήποτε άλλου μηχανισμού παραγωγής πεποιθήσεων και πίστης, του εκκοσμικευμένου Κράτους έναντι της Εκκλησίας. Υπ’ αυτήν την έννοια υπέκειτο στην συγκροτημένη κριτική. Η «νέα ελληνική αυτοκρατορία» ταχέως κατέρρευσε ως καταστατικός στόχος. Όμως, ο εξοστρακισμός του Ορθού Λόγου οδηγεί διαχρονικά στην αρρωστημένη τρέχουσα κατάσταση με τα ρετάλια της Μεγάλης Ιδέας να είναι έρμαια ανάγωγων ημι-αγράμματων. 

Το φολκλόρ της παρακμής είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνο. Όχι μόνον διότι εγκυμονεί άλογες δι-εθνικές περιπέτειες. Πρωτίστως, διότι ευδοκιμεί σε ανελεύθερα καθεστώτα, προσβάλλει τις αξίες της φιλελεύθερης Δημοκρατίας και ροκανίζει κάθε προοπτική ανάκαμψης της χώρας μας.

Εντέλει η πρόσφατη περιπέτεια του Καθηγητή Κριμιζή στη διεύθυνση του Ελληνικού Οργανισμού Διαστήματος είναι αποκαλυπτική όλων των ανωτέρω. Κι επειδή ο Ορθός Λόγος είναι φύσει καυστικός στην ισχύ του, ο Υπουργός Παππάς βρήκε έναν Πρωτοπαππά να τον αντικαταστήσει: ο άνθρωπος που διεύθυνε τις αποστολές των διαστημικών οχημάτων που εγγίζουν τα όρια του Ηλιακού Συστήματος αναζητώντας αλήθειες για τον συμπαντικό χωρο-χρόνο, αντικαταστάθηκε από «πρότυπο» του σκοταδισμού.

Το «καλύτερο οικόπεδο του Κόσμου», εδώ στη Νότια Βαλκανική, έχει την Ηγεσία που επιδιώκει! Αν δεν είναι έτσι, τότε να τελειώνουμε, παιδιά, με αυτήν την πλάκα! Αρκετά, δε νομίζετε;

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018 12:11

Τρείς λαλούν… και δε χορεύει κανείς

Αλήθεια, πώς μπορείς να σκεφθείς λογικά μέσα στη θολούρα των καιρών; Ένστικτα και ενορμήσεις του καθενός, πολιτικές και κοινωνικές ταυτότητες -ιδεολογικές και άλλες- για τον καθένα που τις «κουβαλάμε σα σταυρό», όπως θα ’λεγε και ο Α. Ζιντ, γελοίος αριστερός ναρκισσισμός, δεξιά «παπάρα» και μετα-βλαχαδερός κοινοβουλευτισμός τύπου «Μ-ΠΑΟΚ», βολικές έως βλακώδεις παραποιήσεις της πραγματικότητας, απάτες, αυταπάτες και αυτεξαπατήσεις ως φτηνιάρικο «μπριάμ» δημόσιου λόγου, Κρήτες «Μακεδονομάχοι» και Μακεδόνες με φουστανέλες κι όμως η Ελλάς διχασμένη σε ποταπό ποδοσφαιρικό επίπεδο για ένα γκολ… Δέκα χρόνια με νοσηρή κρίση των πάντων και μυαλό δε λέμε να βάλουμε…

Πώς σκέφτεται άραγε κανείς ενόψει αυτών; Εάν σκέφτεται! Στρέφεται ίσως σε ερωτήσεις, απορίες, διλήμματα κι απαντήσεις που έχουν δοθεί στο παρελθόν, συχνά  λάθος, ενίοτε -αν και σπανίως- ορθές. Μ’ αυτή τη λογική, θα σας πω μιαν άσχετη ιστορία, μιαν προσωπική εμπειρία. Πάνε χρόνια πολλά, όταν ο Ιάνης Ξενάκης έδωσε μια συναυλία στο Ηρώδειο. Ο Ξενάκης ήταν μια από τις εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις βαθέως διανοητού που συνέπραξε στην εξέλιξη του Πολιτισμού. Παραμορφωμένος στο πρόσωπο από χειροβομβίδα των εμφυλίων συγκρούσεων, ένας εκ των της περίφημης ομάδας που μεταφέρθηκαν στη Γαλλία του τέλους του ’40, εξελίχθηκε σε πρωτεύοντα διανοητή που κατέλαβε τρεις έδρες στη Γαλλική Ακαδημία, των Μαθηματικών, της Αρχιτεκτονικής και της Μουσικής. Αυτό το πυκνό πνεύμα, βρέθηκε ενώπιον του «αλαλάζοντος» ακροατηρίου της μεταπολιτευτικής κουλτουρο-Αθήνας με την έντονη προδιάθεση μεταμοντέρνου σχετικισμού, το οποίο στην καλύτερη των περιπτώσεων εδονείτο από ακούσματα ρεμπέτικου, μουσικού επαναστατικού ρυθμού Θεοδωράκη, με τη βοήθεια «αγνώστου Θεού» από το μείγμα μαντολινάτας του Μάνου με τον υπερ-ρεαλισμό του Γκάτσου. Όσον ο Ξενάκης ξετύλιγε τις απόπειρες του να συνδέσει τα στοχαστικά μαθηματικά με τις ατονικές αρμονίες, το κοινό ταλαιπωριόταν, με τα οπίσθια του να τρίβονται εναγωνίως στα μάρμαρα του θεάτρου. Όταν τέλειωσε η συναυλία κι ήλθε η «λύτρωση», το κοινό -ως τυπικοί Ελληναράδες της γιαλαντζί διανόησης που καταλαβαίνει ολίγον από «αντάρτικα» και θούριους του Μίκη στην καλύτερη των περιπτώσεων- ξέσπασε σε ουρανομήκεις ζητωκραυγές και άφθονα παλαμάκια. Καθότι έτσι έπρεπε ιδεολογικώς. Έμπαινε κι έβγαινε στη σκηνή ο Ξενάκης, το πρώτο βιολί, η ορχήστρα, τίποτα… το κοινό δοκιμασμένο στην υποστήριξη του ακατανόητου -αρκεί αυτό να έχει διαπιστευτήρια «ελληνοπρεπούς αριστερίλας»- έδινε τα ρέστα του! Κάποια στιγμή, ο Ξενάκης έκανε μια κίνηση μαέστρου που υπεδείκνυε την εντολή να λάβει η ορχήστρα τη θέση της, προς εκτέλεση ενός ακόμα έργου. Και τότε, ακούστηκε στεντόρεια μια ανώνυμη φωνή τρόμου: «Φτάνει, παιδιά, θα ξαναπαίξουν… Παναγία μου». Το παράδειγμα μ’ ακολουθεί χρόνια: «Φτάνει, παιδιά, ο Τσίπρας διαπραγματεύεται». Πάλι!

Στο πλαίσιο αυτό, το στρατηγικό ερώτημα είναι ένα: η παρέα του Τσίπρα κάνει ό, τι κάνει σε μια στρατηγική «μαδουροποίησης» της χώρας ή, απλώς, είναι μια παρέα τυπικά νοητικώς ανικάνων που «κλ… » ψηλότερα από τον «κωλ… » τους; Υπάρχουν σχολές σκέψεις για αμφότερες τις προσεγγίσεις. Όποια κι αν είναι η ορθή απάντηση, το τελευταίο επεισόδιο με τις φρεγάτες από τη Γαλλία ή οι διοικητικές περιπέτειες της Ελληνικής Υπηρεσίας Διαστήματος, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αυτό που πρέπει όλοι να καταλάβουν είναι ότι οι επιπτώσεις είναι βαριές και βάθους χρόνου για τη χώρα.

Στην περίπτωση των φρεγατών, π.χ., οι βλάβες είναι πολλαπλές και στρατηγικού επιπέδου. Είδαμε ένα ρετάλι της εθνικο-λαϊκιστικής δεξιάς να επιχειρεί εκλογική νομιμοποίηση μέσω της ελληναράδικης ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων κι έναν απονομιμοποιημένο παλαίμαχο της Αριστεράς -απολύτως και προσωπικά υπεύθυνο για τα τρέχοντα παθήματα μας- να γελοιοποιούν αλλήλους και πρωτίστως τη χώρα, τις αποτρεπτικές και επιθετικές δυνατότητες της, το μέλλον και όλους εμάς. Εξέθεσαν το μόνο Σύμμαχο που ευθέως και διεθνώς δήλωσε υποστήριξη: τον Πρόεδρο Μακρόν, στην εσωτερική του πολιτική σκηνή. Μας εξέθεσαν, ως χώρα, στην κριτική των Γερμανών, που έσπευσαν να καταγγείλουν κάποια αθέμιτη συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας με αντίτιμο τα χρήματα των φορολογουμένων τους. Και βέβαια, οι Τούρκοι στρατηγοί κάνουν πάρτι -εκεί που αρχικά είχαν παγώσει ενόψει της προοπτικής στρατηγικών Ελληνικών όπλων- αντιλαμβανόμενοι ότι έχουν να κάνουν απλώς με τα παιδιά της ανίερης παρέας του Μαξίμου.

Αυτό το μπάχαλο δεν αφορά μόνο στις Ένοπλες Δυνάμεις. Είναι εθνική ταυτότητα πλέον σε όλα τα πεδία. Η κοινωνία μας δεν είναι αθώα έναντι αυτού. Η παρέα του Τσίπρα είναι απλώς η προσφορά στη ζήτηση που εμείς δημιουργούμε. Ουδείς, εξ Ημών, αναμάρτητος! 

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018 14:19

Πασχαλινές παρατηρήσεις…

Μαζί με την Άνοιξη και τα χελιδόνια, έγινε για μια ακόμα φορά η μετακίνηση των επισκεπτών του Πάσχα προς την πατρογονική τους, ως επί το πλείστον, εστία. Είναι κι αυτό μια από τις πασχαλινές μαγείες καθώς συγγενείς και φίλοι ανασταίνουν ψυχικούς δεσμούς και συνευρέσεις που εκ των πραγμάτων διασπώνται από την απόσταση που επιβάλλουν οι επιλογές ζωής των «μεταναστευσάντων». Σ’ αυτό το χαλαρό κλίμα, γύρω από τραπέζια, σ’ εκκλησιές, μ’ επισκέψεις και κεράσματα, κουβέντες δίνουν και παίρνουν. Ο παρατηρητής βρίσκει την ευκαιρία να δει, να διαισθανθεί το κλίμα των αντιλήψεων που επικρατούν πέρα του καθημερινού περίγυρου και χώρου του.
Ως τέτοιος παρατηρητής, κατέγραψα και «κωδικοποίησα» μια σειρά από στοιχεία. Η βασική παρατήρηση αφορά στις θέσεις των «αυταπατηθέντων» των εκλογών του 2015. Δεν παρουσιάζει καθαυτό ενδιαφέρον η τάση των «κοψοχέρηδων», αυτοί πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν, έναντι οποιουδήποτε κυβερνητικού σχηματισμού. Αντιθέτως, ενδιαφέρον όντως παρουσιάζει το «αφήγημα» όσων επιμένουν στην ορθότητα της τότε επιλογής τους επενδύοντας την με ιδεολογικά στοιχεία -κυρίως αυτών που δεν προέρχονται από το 4% του λεγομένου Συνασπισμού. Το πρώτο στοιχείο είναι η συμμαχία του Τσίπρα με τον Καμμένο. Επαναλαμβανόμενο επιχείρημα στις συζητήσεις ήταν ότι η «εταιρική σχέση μαζί του κάνει κακό στο κόμμα (Σύριζα)… αλλά κάνει καλό στη χώρα…». Το δεύτερο στοιχείο είναι η «καθαρή έξοδος από τα μνημόνια». Το τρίτο στοιχείο είναι η πολιτική και κομματική δράση της ομάδας του Μαξίμου. «Είναι ν’ απορείς» που λέει και το τραγούδι, για το πού οδηγεί ο συνδυασμός των στοιχείων αυτών αλλά και η ανελαστική πεποίθηση της ορθότητας της ψήφου από πολλούς υποστηρικτές της, σε μια συζήτηση.
Για παράδειγμα: δεν καταλαβαίνουν ή δε θέλουν να ομολογήσουν ότι το επιχείρημα περί τη σχέση «Αριστεράς» με τον Καμμένο οδηγεί λογικά, νομοτελειακά στην παραδοχή ότι η καθαυτό πολιτική του Σύριζα κάνει κακό στη χώρα. Το επιχείρημα αυτό δικαιώνει τον Καμμένο, με το τραινάκι και το σπασμένο χεράκι του Αλέξη, που κρατά στις ράγες τη χώρα, τον οποίο όμως ταυτόχρονα απορρίπτουν μετά ιδεολογικής βδελυγμίας. Δυσκολεύονται να καταλάβουν ότι το Μνημόνιο του Τσίπρα τελειώνει επειδή λήγει η σχετική σύμβαση -και οι δανειστές θέλουν να κλείσουν αυτό το κεφάλαιο όπως-όπως- κι ότι ο Τσακαλώτος δηλώνει ότι η τρέχουσα διαπραγμάτευση αφορά στη μεταμνημιονιακή επιτήρηση: με άλλα λόγια, πέραν των αχρείαστων δεινών της τελευταίας τριετίας, διαπραγματευόμαστε ένα νέο «μνημόνιο» χωρίς χρηματοδότηση όμως. Δεν καταλαβαίνουν επίσης -κι εδώ υπάρχει έντονη ιδιοτέλεια του κάθε συζητητή- ότι οι κουβέντες για το ποιός διορίσθηκε σε μια θέση ευθύνης, πού μετακινήθηκε ο άλλος, ποιός απομακρύνθηκε από την τάδε θέση, ποιός εμφανίσθηκε από το πουθενά, ουσιαστικά παραπέμπουν σε λειτουργία «Αυλής». Αυλικοί περί τον Τσίπρα, όπως στις κλασσικές εκδοχές αυταρχικών καθεστώτων του παρελθόντος. Όλο αυτό το κομματικό -και πελατειακό- πηγαινέλα ουδεμία σχέση έχει με το πρότυπο της φιλελεύθερης Ευρώπης, την οποία παραδόξως έχουν πλήρως κι ανενδοίαστα οικειοποιηθεί, αν μάλιστα το θέμα της συζήτησης πάει και στα ελληνοτουρκικά, με χαλαρότητα προσφεύγουν στην ομπρέλα του ΝΑΤΟ και την κάλυψη των Αμερικανικών βάσεων!
Όποιος επιχειρήσει να οργανώσει και να ερμηνεύσει αυτό το ανερμάτιστο μείγμα, σε ένα συμπέρασμα μόνο θα καταλήξει: πλήρης από-πολιτικοποίηση της κυβερνητικής στόχευσης του Σύριζα, εξάντληση εντός των κομματικών στεγανών των ιδεολογικών ζητημάτων και μόνο ζητούμενο, η προστασία του θώκου της «Αυλής».
Η δεύτερη βασική παρατήρηση αφορά στην Αντιπολίτευση. Δυστυχώς, διέκρινα ότι αναπτύσσεται σε μερικούς υποστηρικτές της η ανακλαστική αντίδραση στο διχαστικό «Ή εμείς, ή αυτοί» του Τσίπρα. Κι αυτή είναι: «ή αυτοί, ή εμείς». Όση σημασία έχει η στρατηγική νίκη των φιλελεύθερων και αμιγώς φιλευρωπαϊκών δυνάμεων, άλλη τόση έχει η ένταξη ενός ηττημένου Σύριζα σε μια μετεκλογική ισορροπία και συνομιλία πολιτικών δυνάμεων εντός του Κοινοβουλίου κι όχι στα κάγκελα.
Φοβούμαι ότι ο συνδυασμός των δύο παρατηρήσεων είναι επικίνδυνος για το μέλλον. Και με τα μυαλά που κουβαλούν αρκετοί, φαίνεται ότι βγαίνουμε από την πολυετή κρίση, με φόρα, ώστε να την επαναφέρουμε…

Δευτέρα, 02 Απριλίου 2018 13:32

Το Φρόνημα…

… δεν διατάσσεται, καλλιεργείται και κατακτάται. Δεν αναφέρομαι στο «ηθικό», αλλά πέραν αυτού στη συνείδηση, στη συναίσθηση αξιών και δυνατοτήτων του εαυτού και της κοινωνικής ομάδας στην οποία κάποιος ανήκει. Αναφέρομαι δηλαδή στο μηχανισμό και την κατάσταση που επικαθορίζουν γνώμες, πεποιθήσεις και στάσεις απέναντι στις μεγάλες επιλογές ζωής.

Το τρέχον συλλογικό «φρόνημα» ασθμαίνει, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Σε μια Δημοκρατία, το φρόνημα εξαρτάται από το επίπεδο εμπιστοσύνης και ασφάλειας που αυτή γεννά διαισθητικώς στους πολίτες. Σε μια Δημοκρατία όπου το αμάλγαμα του καθημερινού δημόσιου λόγου περιλαμβάνει όλα τα φυράματα ενός αυταρχικού λαϊκισμού, το φρόνημα πλήττεται επειδή διαμορφώνεται η γενικευμένη αίσθηση απομάκρυνσης από πάγιες αρχές του Κράτους δικαίου, της ελεύθερης οικονομίας και της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Ας μη γελιόμαστε, όταν σέρνεται υπογείως η αίσθηση χειραγώγησης του Τύπου, επηρεασμού της Δικαιοσύνης και αποδυνάμωσης των Ανεξαρτήτων Αρχών, δηλαδή συνολικά αδρανοποίησης των θεσμικών αντίβαρων που εξισορροπούν και ελέγχουν την Εξουσία, το δημοκρατικό φρόνημα κάμπτεται. Σημαντικά ποσοστά συμπολιτών έλκονται από πρότυπα αυταρχικών Ηγετών, δείτε τα ανιστόρητα ποσοστά δημοφιλίας του Πούτιν και των ομολόγων του, στα καθ’ Ημάς.

Σε μια χώρα με καταλυτικό έλλειμμα Παιδείας, θεμελιώδεις διακριτές έννοιες συνοχής, Έθνος, Λαός, Πατρίδα, Κράτος, γίνονται βορά ενός βαρβαρικού σχετικισμού που στοχεύει στην νοητική απαξίωση τους μέσω της μείξης τους σε ένα ακατάληπτο χυλό ασύμβατων αξιών. Σ’ αυτό το περιβάλλον, η θεμελιώδης επιταγή του Συντάγματος «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους…» καθίσταται κενό γράμμα. Στις μεγάλες και ώριμες Δυτικές Δημοκρατίες, οι πολίτες ορκίζονται στη θεμελιώδη συνταγματική Αρχή, εδώ πού να ορκισθούν όταν οι βασικές έννοιες έχουν γίνει ένα πολτώδες νοητικό κουβάρι;

Σε μια χώρα χωρίς στρατηγική, αυτό που γνωρίζουμε τον τελευταίο καιρό είναι ο «φόβος του ατυχήματος» στο Αιγαίο. Σέρνεται μια παραζαλισμένη ηττοπάθεια σε συνδυασμό με παραπομπές στην τυχαιότητα της μοίρας και τις θυμικές ορέξεις του «απρόβλεπτου» Ερντογάν. Κατά βάθος, γνωρίζουμε όλοι μας ότι η ηττοπάθεια σχετίζεται με την εσωτερική μας τριφηλή μαλθακότητα. Εκπαίδευση ανερμάτιστη και της πλάκας, Μονές real estate, στρατός δημοσιο-υπαλληλίας, δικαιοσύνη βραδυπορούσα, οικονομία πλαστών τιμολογίων και μανάδες μαινάδες… Υπάρχει στρατιωτικός σχηματισμός με έμβλημα «Ή Ταν ή επί Τας»· κι υπάρχει η τραγική κατάσταση της δραματικής αύξησης των περιστατικών μαζικής καταφυγής νεοσυλλέκτων σε ψεύτικα επιχειρήματα ψυχασθένειας ώστε να απαλλαγούν της στρατιωτικής υποχρέωσης, εν όψει του φόβου του «ατυχήματος». Είναι αμαρτία να μην αντιλαμβανόμαστε ότι πολλές φορές η Ιστορία γράφτηκε από «ατυχήματα» αλλά πώς αυτά δεν ήταν παρά οι αφορμές βαθύτερων διαδικασιών. «Ατύχημα» ήταν η Ιρανική επανάσταση των μουλάδων του Χομεϊνί, ατύχημα ήταν η εξέγερση της Αλληλεγγύης στην Πολωνία που κατέληξε στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, χοντρό ατύχημα ήταν η Αραβική Άνοιξη στην Τυνησία, από την οποία ξεκίνησαν όλα όσα βιώνουμε σήμερα. Ήταν «ατυχήματα» εν αναμονή καθότι αυτή ήταν η προδιαγεγραμμένη πορεία Καθεστώτων, κοινωνιών και οικονομιών, σε βάθος χρόνου.

Η κοινή διαίσθηση, τα συλλαμβάνει όλα αυτά. Κι απέναντι σ’ αυτά εκκρεμεί, ως Δαμόκλειος Σπάθη, η άρρητος αίσθηση κάποιας ατομικής ευθύνης έναντι μεγάλων διλημμάτων και εξεχουσών Επιλογών. Τί ήταν «αυτό» που έκανε τους Έλληνες πολιορκητές της Ακρόπολης να δίνουν μολύβι στους Οθωμανούς ώστε να μην καταστρέφουν τα «μάρμαρα» για να πάρουν υλικό για τις βολίδες τους; Τί ήταν «αυτό» που έκανε τους Νέους του Κόσμου να ξεχυθούν στις ακτές της Νορμανδίας, επί σφαγή, ώστε να τερματισθεί η παντοδυναμία του ναζιστικού Κακού; Τί ήταν αυτό που έκανε τους Καταδρομείς της Α΄ ΜΑΛ να φεύγουν τραγουδώντας για την Κύπρο του ‘74 και τι έκανε τους ΕΛΔΥΚαριους να κρατήσουν προδωμένοι μέχρις εσχάτων το Στρατόπεδο του Μαρτυρίου;

Αυτήν την εβδομάδα, «έφυγε» ο «Παπαμελέτης» της καρδιάς μας, για όλους εμάς τους γαλουχηθέντες με το Φρόνημα μιας άλλης εποχής. Προ μηνών, «έφυγε» και ο Πατέρας όλων, ο Ταξίαρχος Σταυρουλόπουλος της ΕΛΔΥΚ που θρηνούσε 40 χρόνια τα χαμένα «παιδιά» του. Σιγή ασυρμάτου στο δημόσιο Λόγο. Για ποιο «φρόνημα» μιλάμε;

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018 13:43

Αναπηρίες…

Πώς άραγε μπορεί να ισορροπήσει ο νους του μέσου πολίτη όταν βομβαρδίζεται από πληροφορία που δια-σχίζει σε δύο άκρα τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις του για τον Κόσμο και την αμφίβολη παρουσία του σ’ αυτόν; Πώς γεννώνται αξίες, προτάγματα, κριτήρια κι επιλογές σ’ αυτόν τον κυκεώνα νοητικής στασιμότητας και κρίσης μίσους -όπως θα έλεγε ο Σ. Ράμφος- που με σχέδιο ξεδιάντροπο μετατρέπεται ο πολιτικός λόγος στην Ελλάδα σήμερα; Πώς και ποιος θα καταλάβει ότι για να υπάρχει τόση παροχή ανενδοίαστης μπούρδας και προκεχωρημένης ανοησίας προς το πόπολο, μάλλον θα υπάρχει ανάλογη ζήτηση γι’ αυτές; Όπως στην οικονομία, τα μεγέθη της προσδιορίζονται εντέλει από την ισορροπία προσφοράς και ζήτησης -όλα τα άλλα, είναι προσεγγίσεις μηχανισμών που τις άγουν και τις κυβερνούν και οι ανισορροπίες τους οδηγούν σε κρίσεις, έτσι και στο δημόσιο λόγο, οι ανισορροπίες στόχων/πράξεων και μέσων οδηγούν σε αναπηρίες τη Δημοκρατία.

Αν δεν στραφούμε, ως άτομα και ως πολίτες που τελικά αναζητούν την προσωπική βίωση της ευτυχίας, προς μια βαθειά αναζήτηση της σημασίας της θεσμικής αναπηρίας, της πολιτικής α-σθένειας, δε θα βγούμε ποτέ από την πολυετή κρίση μας. Θα μας κυνηγά πάντα η «ανάπηρη» εκδοχή του εαυτού μας, η ανάπηρη-ασθενική-καχεκτική εκδοχή της Πολιτείας μας. Γιατί το υποστηρίζω αυτό;

Ο Σερ Πάτρικ Λι Φέρμορ ήταν ο πολυσχιδής αυτός άνθρωπος, με την πολυτάραχη εφηβεία και ζωή και το διακεκριμένο συγγραφικό έργο, στον οποίο αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός «ανάπηρος από ευτυχία» όταν βρήκε τον «παράδεισο» του εν ζωή, στην Καρδαμύλη της Μάνης, για πάμπολλα χρόνια. Πολέμησε στην Κρήτη κι ως εκ των ηγετών των ανταρτών της οργάνωσε και συμμετείχε σε ένα από τα κορυφαία γεγονότα της Αντίστασης, την απαγωγή του Γερμανού διοικητή Κράιπε. Στο μνήμα του στην Αγγλική Γη (2011) γράφει, ως ο ίδιος ζήτησε: «Υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός». Πάμπολλα έχουν γραφεί για το Φέρμορ και τη σχέση «αναπηρίας-ευτυχίας-Ελλάδας» -κι όμως, η απόλυτη τιμή της περίεργης αυτής σχέσης έχει εκφρασθεί από τον Στήβεν Χόκινγκ, που μόλις προ ημερών απεβίωσε.

Δε χρειάζεται να περιγράψω το απόλυτο φαινόμενο ζωής του Χόκινγκ. Το λαμπρό αυτό μυαλό, κάτοχος της Έδρας Μαθηματικών του Νεύτωνα στο Καίημπριτζ, ήταν εγκλωβισμένο σε ένα σώμα που πάμπολλες φορές είχε προβληθεί ως αυτό το σκεβρωμένο παράλυτο «έμβιο κουτί» που επικοινωνούσε μηχανικά με το κοινό μέσω ενός εξειδικευμένου υπολογιστή που μετέτρεπε τις κινήσεις κάποιου ενεργού ακόμα δακτύλου του σε φωνή και κινήσεις του αμαξιδίου του. Τη ζωή του, τις σκέψεις και τα βιβλία του, τις παρεμβάσεις του για το Περιβάλλον της Γης, όλοι τις έχουμε δει στις ειδήσεις, στον κινηματογράφο, ακόμα και σε σατυρικές εκπομπές της τηλεόρασης. Ο Άνθρωπος που εξέφρασε απολύτως τη δίδυμη έννοια της νόησης και της νόσησης, αυτός που τόλμησε να έλθει απέναντι στο Δημιουργό δηλώνοντας μεν την Ύπαρξη του αλλά θέτοντας δε όρια στη Δράση του και το Χρόνο, είχε κάνει την Ύψιστη πράξη -για εμένα- απόδειξης της σχέσης «αναπηρία-ευτυχία-Ελλάδα».

Ήταν Αύγουστος 1998, στη Σάμο. Διεθνές Συνέδριο Κοσμολογίας του Τμήματος Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αιγαίου: σπάνια, συνευρίσκονται τόσα μυαλά ανάλογου επιπέδου διεθνώς -ήταν μείζον γεγονός για την ελληνική ακαδημαϊκή Ιστορία που οι καθηγητές Ν. Χατζησάββας και Σ. Κωτσάκης πιστώνονται επαξίως και τιμητικά. Το βράδυ του Επίσημου Δείπνου, ως σε κάθε αντίστοιχη εκδήλωση, η ορχήστρα που κάλυπτε μουσικά τη συνεστίαση άρχισε να παίζει ελληνική μουσική. Και τότε συνέβη το Απόλυτο: ο Χόκινγκ με το αμαξίδιο του χόρεψε -με μηχανικές κινήσεις- ζεϊμπέκικο! Η Υπέρβαση της Αναπηρίας, η σεβάσμια αντίληψη ενός Πολιτισμού, η Ζωή απέναντι στο Θάνατο! Αυτό είναι. Τέλος!

Απέναντι σ’ αυτό το έμπρακτο Μεγαλείο Ζωής που υπερβαίνει την ηθική «αναπηρία» στέκεται η λυσσώδης επιμονή επ’ αυτής σε πολιτικό επίπεδο. Ο πολιτικά γελοίος μικρο-καβγάς για το Σαββίδη, που γεύεται τώρα με τη σειρά του τα επίχειρα από το αλισβερίσι του με τον Ερίδματο, όπως ο εργολάβος με τα βοσκοτόπια ή ο bookmaker-όφειλε να ξέρει με ποιον Κυνικό μπλέκει! Απέναντι στο ευτυχισμένο ανάπηρο «ζεϊμπέκικο» του Χόκινγκ, οι διακομματικοί βουλευτές Θεσσαλονίκης που ερμηνεύουν αναπήρως τις επιδόσεις της μαφιόζικης νομενκλατούρας -όπως ακριβώς έγινε με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ- ως επίθεση στο λαό του ΠΑΟΚ, της Μακεδονίας «Μας», του Αθηνοκεντρικού Κράτους, κι όλα τα άλλα που πρεσβεύουν οι επί δεκαετίες «κατ’ επάγγελμα Θεσσαλονικείς». Κουμπούρια εναντίον Μεγαλείου. Κι όλα αυτά, για ένα αμφιλεγόμενο εκλογικό ποσοστό, στη συντηρητικών τάσεων Μακεδονία «μας»…

Ανάμεσα σ’ αυτές τις ακραίες τιμές ταλαντώνεται η καθημερινότητα και η προοπτική μας. Προσφέρονται και οι δύο. Εμείς ποια θα διαλέξουμε;

Σελίδα 2 από 6
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top