FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017 12:13

Μάθε, παιδί μου, γράμματα…

Τώ καιρώ εκείνω, όταν ήμουν μαθητής, το έτος είχε ορόσημα: οι διακοπές, οι περίοδοι σχολικών εξετάσεων τον Φεβρουάριο και τον Ιούνιο -εφ’ όλης της διδακτέας ύλης- και η επίδοση των ελέγχων μαθητικής επίδοσης -και διαγωγής, για να μην ξεχνιόμαστε… Όταν μάλιστα το Πάσχα έπεφτε νωρίς, το όλον πακέτο έκρυβε ενίοτε εκρηκτικούς συνδυασμούς χαρμολύπης ανάλογα με τις επιδόσεις στο Σχολείο… ανακούφιση για τις διακοπές, αμφιβολίες από τον «έλεγχο» και έντονη βίωση της Μεγαλοβδομάδας και των εθίμων της. Δεδομένου δε ότι οι βαθμοί έπεφταν τότε με το σταγονόμετρο κι οι Δάσκαλοι μας ήταν συνήθως οι πλέον σημαντικοί άνθρωποι -μαζί με τους γονείς- στο περιορισμένο μας σύμπαν, η έλευση του Πάσχα ήταν τομή στην ετήσια διαδρομή μας…

Αβίαστα, ίσως από παλιμπαιδισμό, η φετινή συνδρομή γεγονότων στη δημόσια ζωή μας, μού θύμισε τα χρόνια εκείνα. Περίπου μετεξεταστέοι, δώσαμε προφορικά μπροστά σε εξωτερικούς δύσκολους εξεταστές, πήραμε τη βάση μετά βίας, κάποιοι «βαθμοί θα μας στενοχωρήσουν», όπως είπε ο συμμαθητής μας, ο Ευκλείδης κι εναπόκειται σε εμάς να προσπαθήσουμε στο χρόνο που μας μένει, να περάσουμε στην επόμενη τάξη. Κι ήλθε το Πάσχα. Τι λέει ο «έλεγχος», όμως, για τη «διοικούσα», όπως λέγαμε κάτι εκπροσώπους μας από την 6η Γυμνασίου, πριν υπάρξουν τα 15μελή;

Στα μαθηματικά, η «διοικούσα» έχει πρόβλημα. Για παράδειγμα, ένας συμμαθητής που δηλώνει υπερήφανος ως μηχανικός, τα μούσκεψε στην Τριγωνομετρία κάνοντας στροφή 360° με την πεποίθηση ότι άλλαξε κατεύθυνση. Ή ένας άλλος, που ήθελε να γίνει «κάπως σαν κτηνίατρος» αλλά κατέληξε οικονομολόγος, εξανίσταται όταν του υπογραμμίζουν ότι η θητεία του αντιστοιχεί στο 1/3 της μνημονιακής περιόδου και αντιτείνει οργισμένος ότι κυβερνά μόλις στα 2 από τα 6 χρόνια! Στη Βιολογία, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: σύμφωνα με την πεποίθηση της διοικούσας, «ο ρατσισμός δεν είναι στο DNA των Ελλήνων». Αφήνοντας στην άκρη την τάση να συγκινούμαστε στην εικόνα νεκρών παιδιών στο Αιγαίο, ενώ μας ενοχλούν εάν βρεθούν στον «κήπο» μας, βασικό γνώρισμα του ρατσισμού είναι η πίστη στη γενετική ανωτερότητα -η επίκληση γενετικής προδιάθεσης για μη-γενετική προδιάθεση είναι ένδειξη νοητικής αδυναμίας, ας το ομολογήσουμε. Στα Θρησκευτικά, είμαστε μακριά από το περιεχόμενο της τυπικής «Κατήχησης και Λειτουργικής»: άθεοι -κατά δήλωση- σταυροκοπιούνται μπροστά στις κάμερες ή ακόμα εντονότερα, βιώνουν στιγμές προσωπικής περισυλλογής, κατ’ αίτημα τους, ενώπιον του «Άξιον Εστί»… πράγματι, δύσκολη η επικοινωνιακή καλογερική!

Αν κάτι σηματοδοτεί την ευθύνη της «διοικούσας», με τις ανωτέρω ενδεικτικές «αδυναμίες» της, είναι ότι ο σχεδιασμός του μέλλοντος είναι στα χέρια της. Και τα κριτήρια είναι θεμελιωδώς δύο: τί θα κάνει με τον προϋπολογισμό στο πεδίο της οικονομίας και με το σχεδιασμό της στην Παιδεία. Η καθαρότερη εικόνα -και για τα δύο- αναδεικνύεται με τις τελικές αποφάσεις της για τους εισακτέους στις επερχόμενες Πανελλήνιες εξετάσεις. Μετά από μύριες αμφιταλαντεύσεις κατέληξε ότι θα υπάρξει σημαντική αύξηση σε δύο κλάδους που καταδεικνύουν την αντίληψη της για το μέλλον της χώρας: τετραπλασιασμός εισακτέων σε ιερατικές Σχολές Ιεροψαλτών και σε ΤΕΙ Λογιστικής! Με άλλα λόγια, το βασικό σχέδιο συνίσταται στην απόδοση του σχήματος από το «Δόξα τω Θεώ» στο «Βόηθα Παναγιά».

Στα έθιμα μας όμως, το Πάσχα ήταν/είναι η γιορτή για τα βαφτιστήρια. Ο δικός μου νονός, ο αρχιτέκτονας Τ. Ζενέτος, ο εκ των μεγαθηρίων του ελληνικού μοντερνισμού, σαν τέτοιες μέρες αυτοκτόνησε, μη δεχόμενος τη βίαια προσβολή της δημόσιας αισθητικής. Θυμάμαι σαν τώρα τις λιτές και ταπεινές του κερένιες λαμπάδες για τον Επιτάφιο και τις λαμπρές άσπρες για την Ανάσταση και νοιώθω εξωγήινος: λιτότητα σχημάτων, γραμμών και αίσθησης απέναντι στο ληγμένο νεοπλουτισμό. Μιας όμως και η «εξέλιξη» δε σταματά σε επίπεδο αισθητικής, οι λαμπάδες κάθε χρόνο γίνονται όλο και πιο πολύπλοκες, από σήματα ποδοσφαιρικών ομάδων έως Μπάρμπι και Πόκεμον. Προ ημερών, πήγα ως το καθήκον επιβάλλει, να βρω λαμπάδα για το δικό μου: κατ’ έκπληξην, βρήκα λαμπάδες με πρόσθετο «δώρο», τον «Ντάνο»! Και τότε τα κατάλαβα όλα: ζούμε σε τάξη φαντασίωσης! Τα κορίτσια να έχουν το «γερονέφρικο παιδί» στα χέρια τους κι «αυτός» να λιώνει από τη φλόγα... Η απόλυτη ερμηνεία του γιατί επιλέξαμε αυτή τη «διοικούσα»… Κι όποιος κατάλαβε…

Καλή Ανάσταση!

 

 

 

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017 10:01

Ορόσημα και Τοπόσημα…

Από ορόσημο σε ορόσημο, σκαλώνει η ζωή μας στα «βάτα» των δόσεων· κι ο χρόνος συνθλίβεται ανάμεσα στη βραδύτητα της καθημερινότητας και των υποχρεώσεών της και τον καλπασμό των παγκόσμιων αλλαγών και των τοπικών επιπτώσεών τους. Ο Χρόνος δε μετριέται αντικειμενικά σε δευτερόλεπτα, αλλά ως Κρόνος, με τον αριθμό των παιδιών του που τρώει. Παράδειγμα συμβολικό; Ο δάσκαλος στην αίθουσα διδασκαλίας βλέπει παιδιά που δεν έχουν γνωρίσει παρά μόνον την κρίση· δεν έχουν μέτρο αναφοράς ως προς την «κανονικότητα» παρά μόνο τις αναμνήσεις και κυρίως τη ζάλη των γονέων τους από τη σύγκριση με ένα παρελθόν «μεγαλείο μιας κολοβής ευημερίας». Ανάμεσα στο μνημονικό λόγο των μεγαλυτέρων και τα «λόγια», τα ανούσια πολιτικά ψελλίσματα, δεν τους προσφέρεται παρά συσκότιση του μέλλοντος.

Μια χώρα στραμμένη στο παρελθόν δεν είναι τόπος για νέους. Ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που κάτι μπορεί να σήμαινε μια τέτοια (σ)τάση, η ανάγνωση της ιστορίας υποτάσσεται σε μια στρεβλή μυθοπλασία. Χάνεται έτσι πρωτίστως η κατανόηση της κλίμακας του χρόνου. Στο ιστορικό βήμα του χρόνου, η Επανάσταση του ’21 διήρκεσε, στο σύνολο των παλιδρομούντων γεγονότων της, επτά χρόνια· ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Γερμανική Κατοχή τέσσερα! Η τυπική κρίση μας διαρκεί ήδη οκτώ! Κι οι προδιαγεγραμμένες πολιτικές εξελίξεις, με τη βούλα της όποιας κυβέρνησης, υποδεικνύουν ότι θα κρατήσει για άλλα πέντε, στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Το δεύτερο γνώρισμα είναι η αέναος επαναφορά κι επικράτηση του διχαστικού λόγου έναντι της προσδοκίας μιας κοινής Αναγεννητικής προοπτικής, μιας Διάβασης προς την καταλλαγή του κοινού βίου που θα επέφερε την κανονικότητα της προόδου. Οι επιγενόμενοι των ανωτέρω εθνικών κρίσεων Εμφύλιοι σπαραγμοί ερμηνεύονται πρωτίστως ως αναπόφευκτη συνέπεια ταξικών διχασμών και διαιρέσεων, ως ανακλάσεις και προεκτάσεις των σφαιρών επιρροής παγκόσμιων δυνάμεων· κάπως έτσι διαβάζουμε και το σήμερα, κάνοντας το ίδιο σφάλμα περί συμμάχων και εχθρών. Συχνά επανέρχεται στο δημόσιο λόγο η ανάγκη συναίνεσης· απορίας άξιον το αίτημα όταν ο συμβιβασμός, δομική προϋπόθεση της συναίνεσης, αξιολογείται αρνητικά, από προδοσία έως ήττα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι προτιμάται ο δοξασμένος νεκρός από το γενναίο ζωντανό, είτε εξιδανικεύεται στη σεπτή μορφή του Αγνώστου Στρατιώτη είτε στις μύριες εκδοχές της «πατρίδας».

Στον πολιτισμό που δόξασε τη γλώσσα και τους αριθμούς, τα συστατικά του ορθού λόγου δηλαδή, οι ηγεσίες αναδεικνύονται όταν επιβάλλουν την πόλωση κι όταν κατασκευάζουν μύθους που την προωθούν. Έτσι δεν είναι τυχαίο το πόσο σπάνια αναδεικνύονται στο διάβα του χρόνου, αυθεντικοί ηγέτες που έθεσαν όντως ενιαίους εθνικούς στόχους και πέτυχαν ευρεία συ-στράτευση επ’ αυτών. Το κοινό γνώρισμά τους ήταν ότι επεδίωξαν Ρόλο και Θέση για την Ελλάδα στο διεθνές γίγνεσθαι, π.χ. Ε. Βενιζέλος ή Κ. Καραμανλής κι όχι απλή προσαρμογή σε συνθήκες και Συνθήκες. Έβλεπαν το Μέλλον, δε κοίταζαν το παρελθόν. Και τα ορόσημα αποκτούσαν νόημα.

Τώρα, από ορόσημο σε ορόσημο, ξεφλουδίζεται σαν ξερό κρεμμύδι η αιτία της ατελείωτης κρίσης. Δεν είναι ούτε πιστωτική, ούτε νομισματική, ούτε πολιτική, ούτε εθνική. Είναι κρίση Λόγου και Πολιτισμού. Με την Παιδεία σε απόλυτη σύγχυση αποστολής, με κριτήριο πολιτικής επικράτησης το να τοποθετείται, ενίοτε παρά φύσει, η όποια ηγεσία στο πλειοψηφούν ρεύμα των διχασμών, δεν είναι τυχαίο ότι ο δημόσιος λόγος χρησιμοποιείται επί τούτου για τη δημιουργία κατάλληλων ρηγμάτων.

Ως έχουν τα πράγματα σήμερα, υπάρχει στρατηγικό αδιέξοδο καθώς ουδείς αναλαμβάνει την ευθύνη της πρότασης ενός οραματικού Ρόλου για τη χώρα και τους νέους της. Ο Μεν συντηρεί την πόλωση με κάτι αλλοπρόσαλλα περί «προγράμματος Θεσσαλονίκης», «παράλληλου προγράμματος» και «προγράμματος αντι-μέτρων». Ο Δε σπαταλά την ενέργειά του στο να καταγγέλλει τις αερολογίες του πρώτου.

Και σερνόμαστε από ορόσημο σε δόση, χωρίς ουσιώδη προοπτική σε ένα Κόσμο σε μετάβαση. Κι αυτό, πάντα με καθυστέρηση…

Σελίδα 6 από 6
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top