FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018 11:11

Τεκτονικά ρήγματα…

Τεκτονικά ρήγματα τεμαχίζουν τον εθνικό κορμό, από τα έγκατα της Γης έως τις κορυφές της νόησης. Για τα πρώτα και τις επιπτώσεις τους, μόνος αρμόδιος είναι ο Εγκέλαδος -ευτυχώς. Για τα λοιπά, εμείς· συχνά, δυστυχώς … μιας κι έχουμε την τάση να χρησιμοποιούμε την λέξη «σεισμός» για να χαρακτηρίσουμε σημαντικά γεγονότα.

Την περασμένη Κυριακή συνέβησαν δύο γεγονότα υψηλού ιστορικού συμβολισμού. Το πρώτο και σημαντικό πέρασε κάτω από τα ραντάρ της κοινής γνώμης, παρέμεινε εν πολλοίς άγνωστο όπως άλλωστε και το Υποκείμενο του: μετά από 80 χρόνια, ξεκίνησαν οι εργασίες εκταφής των Πεσόντων στα Αλβανικά βουνά κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το δεύτερο ήταν το Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Για ένα λαό που δια-δηλώνει τη στενή του σχέση με την ιστορία, η αντιστροφή της ιεράρχησης των γεγονότων γεννά ερωτήματα.

Οι Νεκροί της Αλβανίας είναι/ήταν οι τελευταίοι άταφοι του Πολέμου. Σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, σε πεδία μαχών, τα φροντισμένα κοιμητήρια αποτελούν μνημεία, διατηρώντας τη συνέχεια της μνήμης των χαμένων νέων· και η αποτυπωμένη πληγή της θυσίας τους συνιστά συνεχές μήνυμα και πρόσκληση κατά του πολέμου. Ως ύψιστη αναγνώριση, ο χώρος του κοιμητηρίου θεωρείται έδαφος της χώρας τους. Η Ελλάς έχασε κατ’ αναλογία ένα από τα υψηλότερα ποσοστά πληθυσμού στον Πόλεμο. Παραδόξως, (ξ)έχασε τους πολύτιμους νεκρούς της. Το κίβδηλο άλλοθι είναι η δυσκολία των σχέσεων με την Αλβανία του Χότζα. Ανεπαρκές, ανεπαρκέστατο! Οι Ιταλοί απέσυραν τα λείψανα των δικών τους από το 1960. Σήμερα, οι εκταφές γίνονται σε τοποθεσίες χαρτογραφημένες από τους Ιταλούς και σηματοδοτούνται από τη φράση «εχθροί στον πόλεμο, αδέλφια στο θάνατο» καθώς στους ομαδικούς τάφους οι νεκροί πολεμιστές εκείντο δίπλα-δίπλα· και τα απομείναντα λείψανα εντοπίζονται χάρις στις ιταλικές μεταλλικές πλακέτες με την εγγραφή Greco. Φοβούμαι ότι ζυγισθήκαμε στο καντάρι της ιστορίας και βγήκαμε λειψοί.

Το Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, «σεισμό» το’παν πολλοί κι αυτό, θέτει πολλά ζητήματα στρατηγικής, τακτικής, πολιτικής, ακόμα κι αισθητικής. Έναντι των κραυγών, η σοβαρότητα και η περίσκεψη είναι απολύτως αναγκαίες. Ορθόταταπροκαλεί θυμηδία και καγχασμό το εθνικιστικό κιτς του Γκρουέφσκι, , π.χ., με τα γιγαντο-αγάλματα, τις αψίδες και την εμμονική αρχιτεκτονική μάσκα που αναπλάθει την πόλη των Σκοπίων σε μια κατάσταση αρχαιοπρεπούς Disneyland. Οφείλουμε να επιδεικνύουμε επιφυλακτικότητα κι εμείς κατ’ αντίστιξη, μήπως οι «βρακοφόροι με τ’ άλογα και τις στολές των Ευέλπιδων» παραπέμπουν σε καρναβαλική εκδοχή· μήπως οι «απόγονοι των Μακεδονομάχων» ως επαγγελματίες της καταγωγής τους υποτιμούν την τιμημένη στολή των προγόνων τους σε γραφική ενδυμασία περιπάτου. Και τί να πώ για το τραγουδιστό σύνθημα «είναι τρελλός, είναι τρελλός ο Στρατηγός», όταν μίλαγε ο πρώην Α/ΓΕΣ Φ. Φραγκούλης: η ποδοσφαιροποίηση της εσωτερικής πολιτικής είναι γνωστό φαινόμενο, η ποδοσφαιροποίηση εθνικού ζητήματος πρωτόφαντο.

Έχω την εδραία πεποίθηση ότι τα συλλαλητήρια του 1992 οδήγησαν στον υβριδισμό μεταξύ εθνικισμού και λαϊκισμού· υπήρξαν οι νοητικές θερμοκοιτίδες των «Αγανακτισμένων» και κατ’ επέκταση τού ό,τι ζούμε σήμερα, σε πολιτικό επίπεδο. Είναι πού είναι, ως φαίνεται τουλάχιστον, οι χειρισμοί ιδιωτική υπόθεση, θεωρώ ότι θα είναι τραγικό να καταστρωθεί στρατηγική εξωτερικής πολιτικής με στόχους εσωτερικής κομματικής επικαιρότητας και διελκυστίνδας. Είναι τραγικό να αξιολογούνται, από τη μια, χιλιάδες λαού -ή και η Εκκλησία ακόμα- ως έρμαια της Χρυσής Αυγής· όπως είναι άστοχο να αξιολογείται, από την άλλη, το συλλαλητήριο ως αντι-κυβερνητική εκδήλωση. Οι συμπολίτες ασφυκτιούν επί έτη τώρα, η αυτοπεποίθηση τους είναι τσαλακωμένη, το μέλλον τους φαντάζει αβέβαιο. Χρειάζονται μιαν ψυχική έξαρση, κι ως όλες οι εξάρσεις περιλαμβάνουν και το μεγαλείο της έκφρασης και τις υπερβολές του.

Ας διεκδικήσουμε το μέτρο ως προς τα του Οίκου της μνήμης μας: όπως με τους Νεκρούς της Αλβανίας, έτσι και το σπίτι της κορυφαίας μορφής του Μακεδονικού Αγώνα Παύλου Μελά, στην Κηφισιά, είναι ένα ερείπιο που καταρρέει. Ιδού ένα ταπεινό πλην «δόξης λαμπρόν» πεδίο για τους «απογόνους», τους «καβαλαραίους» και τους «τρελούς στρατηγούς» στην υποστήριξη των μεγάλων συμβόλων και συμβολισμών.

Προσωπικά, την περασμένη Κυριακή άναψα ένα κερί στη μνήμη των Αγωνιστών της Αλβανίας. Μόνον. Βλέπετε, τα τεκτονικά ρήγματα γεννούν εκτός από σεισμούς και μοναξιά…

 

* Ο Ανδρέας Τρούμπης είναι καθηγητής, πρόεδρος του Τμήματος Επιστήμης Τροφίμων και Διατροφής και πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

 

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018 11:29

15000 και μία…, Ερίδματε!

Το προφήτεψες και το’κανες πράξη, Τζίμη: «33 χρονάκια θητεία, στραβάδια, απολύομαι»! Ακριβώς 33 χρόνια μετά το σχετικό τραγούδι, ο Τζίμης απολύθηκε, ξέφυγε από τα πανταχόθεν κάγκελα! Να κι ένας που τηρεί το λόγο του στη χώρα του Λάκη! Τη χώρα κωμικών που κάνουν πολιτική και πολιτικών που διαπρέπουν στην κωμωδία - ως επί το πλείστον. Τη χώρα της εύκολης, ρηχής αλλά ακατανίκητης Σύμβασης.

Για κάθε φιλελεύθερο, η έλξη -αν όχι η συγγένεια- προς τον σαρωτικό ελευθεριακό λόγο, όπως αυτός του Τζίμη, είναι σύμφυτη της απόρριψης των άθλιων και των αθλιοτήτων του μικρο-αστισμού, ιδιαίτερα στην κρατούσα ριζοσπαστική πολιτική του διάσταση.

Αυτού δηλαδή του οπορτουνιστικού μορφώματος που πανηγυρίζει αν-αιδημόνως για την πρόσφατη κοινοβουλευτική «επέκταση» του, με την ένταξη της κας Θ. Μεγαλοοικονόμου, τέως δυσαρεστημένης του Λεβέντη (!), στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ! Πολιτικό θαύμα, ικανό εντάσεων κι εκρήξεων στα πρωινάδικα! Τί να πώ πλέον για την «Πρώτη Φορά», πέραν του ότι η δι-λοχία «αγανακτισμένων» της κας Αυλωνίτου και της κας Τζάκρη συμπλήρωσε το ρόστερ με μεταγραφή εκ των «ελεύθερων» του Γενάρη· θάναι πράγματι συγκινητικές οι στιγμές στο μέλλον όταν όλες οι Κυρίες, ομού αυτής του «Ερίδματου» -Ερίδμητου το δωρικώς ορθόν, αλλά τρέχα γύρευε τώρα- θα κλαίνε παρέα -και κατ’ έθιμον- κάθε 15 Ιουλίου… ιδιαίτερα αν τις έχουν «ξενυχιάσει» πατώντας τις Louboutin γόβες με την κόκκινη σόλα -αλλοίμονο- οι «μπότες των φασιστών». Τρίζουν τα κόκκαλα των Κορυφαίων και Ευγενών, Ερίδμ(α)ητε.

Ο Τζίμης ήταν ευθύβολος και απογυμνωτικός. Κι όσο απογύμνωνε το «σώμα», τόσα λιγότερα μένουν να δεις, ίσως όμως τα πλέον ουσιώδη. Η πρόσφατη περίπτωση του «Αρχαίου Έλληνος Κομμουνιστού», Δρος Ζουράρι, είναι απολύτως χαρακτηριστική: «χούλιγκανς, χανούμισσες, βαζέλες, όλο το Έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες» είχε προβλέψει πριν το 1985. Κι αυτό λέει πολλά και για το προσωπικό μαρτύριο του Δρος που τον ωθεί στη μεζεολογία (φαντασθείτε στο Παρίσι της δεκαετίας του 1970, να παλεύει να αναδειχθεί δίπλα σε ιερά τέρατα νόησης όπως ο Ν. Πουλαντζάς, ο Κ. Καστοριάδης, ο Κ. Αξελός ή ο Ι. Ξενάκις και να καταφεύγει από τότε σ’ ό,τι γνωρίζουμε σήμερα) αλλά και για όλους εμάς που παραμένουμε ταπεινώς απαράλλακτοι τόσα χρόνια. Αμ, η κυβερνώσα παρεοκρατία που δε σηκώνει μύγα στο σπαθί της; Ουδέν θέμα όταν είπε ότι «δεν πειράζει να χάσουμε 15-16 νησιά»· ζήτημα πολιτικό μέγα όταν προσεβλήθησαν οι «λαοί» ιστορικών συλλόγων…

«Μαράθηκε η λουλουδιασμένη ιτιά… το παπάκι δεν πάει στην ποταμιά… στα Σάλωνα δε σφάζουνε αρνιά…» είπε στο «Νέο-έλληνα», για να καταλήξει -εξ ίσου προφητικά- «πάνω απ’ του τάφου μου το κυπαρίσσι, μαύρη χελώνα μ’ έχει κατουρήσει». Και στην «Ευρώπη», είχε πεί: για τους «βάρβαρους»: «…μας τρελάναν στα πέναλτι και δεν έχουμε τέρμα…» και πιο κάτω «…ξεχυθήκαν στο Σύνταγμα από Δούρειο Ίππο, με καπνούς και με λέιζερ, και μας πιάσαν στον ύπνο…».

Μας ξενίζει αυτό; Όχι, βέβαια. Πάνε σχεδόν τέσσερα χρόνια που βλέπουμε -και δε πιστεύουμε τα μάτια μας- πώς είναι δυνατόν παλαιότεροι συνεργάτες και φοιτητές μας να χαριεντίζονται με επαρχιώτικα κομματικά περιτρίμματα, με ανύπαρκτους «εκπρόσωπους του λαού» στο όνομα των «αριστερών υπο-δεκανέων αλλαγής» που αγωνίζονται επιτυχημένα να κατασκευάσουν την «Τελευταία Φορά». Είμαι (-αστε) όντως η «αδικημένη γενιά του 60», όπως προέβλεψε ο Τζίμης, ίσως για ευρύτερους λόγους. Ζήσαμε μια εποχή «δίχως κατοχή και πείνα, χωρίς ρετσίνα» κι αποτύχαμε ανεξέλεγκτοι όντες, έρμαια πλαστής ευμάρειας και καλόβολης άπλας. Κι έτσι «κάψαμε τα δάση για να χτίσουμε μεζονέτες»…

Μ’ ένα πράγμα διαφωνώ ριζικά με την προφητεία του Τζίμη: η αναφορά του στον «αόρατο εχθρό». Είναι απολύτως ορατός κι είναι δίπλα μας. Υπάρχει και κάτι ακόμα, ερήμην του Τζίμη: εάν δε βάλουμε μυαλό, τα καυστικά τραγούδια-προφητείες του θα είναι πάντα επίκαιρα!

 

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018 12:01

Το στερητικό «α»…

Πολύ φοβούμαι ότι για να καταλάβουμε το τί συμβαίνει στον κοινό μας βίο, η επιστροφή στη θεμελιώδη ετυμολογία της ελληνικής γλώσσας είναι απαραίτητη. Λέω «φοβούμαι» καθότι στο σύγχρονο πλαίσιο, η αγραμματοσύνη και ο περιορισμός της γλώσσας σε 500 λέξεις, μας στερεί τη δυνατότητα της πλήρους κατανόησης του νοητικού ιδιώματος που μας κυβερνά. Για παράδειγμα, η χρήση του στερητικού «α» σε καίριες λέξεις θετικής έννοιας αποδίδει διαφορετικές διαστάσεις σε ένα φαινόμενο από μια άλλη λέξη, διαφορετικής ρίζας, που επιχειρεί να το περιγράψει αρνητικά. Για παράδειγμα, «α»-σθένεια είναι η έλλειψη σθένους, «αρ-ρώστια» η έλλειψη ρώμης, ενώ νόσος είναι ένα μείγμα παθολογικών, μη-κανονικών, συμπτωμάτων. Γνωρίζω και γνωρίζουμε πολλούς που νοσούν αλλά εμφανίζουν σημαντικό σθένος έναντι της υποχωρούσας υγείας τους. Για την ασθενική δημοκρατία μας είναι κρίσιμο να καταλαβαίνουμε αυτή τη διαφορά…

Μια από τις κυρίαρχες λέξεις του τρέχοντος πολιτικού λεξιλογίου είναι το «ψέμα». Μονομαχούν οι κομματικές ηγεσίες γύρω από την έννοια αυτή. Είναι άραγε αυτό το ζήτημα; Ή μήπως, ενδιαφέρον είναι να διαπιστώσουμε ότι ο δημόσιος λόγος κυριαρχείται από την «αν»-αλήθεια. Ένα φαινόμενο δηλαδή πολύ πιο ύπουλο και δραστικό στην δημιουργία στρεβλώσεων και παρεκτροπών στην κατανόηση της πραγματικότητας. Για παράδειγμα, το κεντρικό αφήγημα της κυβέρνησης ότι «τον Αύγουστο 2018 τελειώνει η επιτροπεία» είναι δομικά αναληθές ή απλό ψέμα; Τον Αύγουστο του 2018 λήγει -έτσι κι αλλιώς- η δανειακή σύμβαση· η επιτροπεία θα μας μείνει έως το 2023 μετά βεβαιότητος -είναι υπογεγραμμένο αυτό, έως το 2060 -αφορά στα μέσα ετήσια πλεονάσματα, ή για 99 χρόνια - αφορά στην ιδιοκτησία των δημόσιων περιουσιακών στοιχείων.

Το ότι ο κ. Μουζάλας έχει «ισχυρές ενδείξεις» ότι οι «8» είναι πραξικοπηματίες είναι σκέτο ψέμα -ως φαίνεται να δέχεται ο Άρειος Πάγος- ή είναι στρατηγική αν-αλήθεια σκοπεύουσα στην εκτροπή της σκέψης μας από την ουσία του θέματος, δηλαδή την προστασία ατόμων από την πρόδηλη κακομεταχείριση εάν απελαθούν στην Τουρκία;

Η «υπεραπόδοση της οικονομίας» που επιτρέπει την επιδοματική πολιτική του Τσίπρα είναι παιδαριώδες ψέμα ή δομική αν-αλήθεια; Σίγουρα είναι αναληθής έκφραση καθότι η οικονομία δεν υπεραποδίδει· η υπερφορολόγηση το κάνει αυτό. Έστω κι έτσι, το «κοινωνικό μέρισμα» είναι κάποιας μορφής μακρόπνοη στρατηγική υποστήριξης/ενίσχυσης κομβικών ζητημάτων της ελληνικής κοινωνίας; Ή μήπως απλώς στην αν-αλήθεια αυτή στηρίζεται ένα παιχνίδι προσέγγισης ομάδων δυσαρεστημένων ψηφοφόρων, με τεράστιο κόστος όμως σε άλλους κρίσιμους τομείς; Σε μια χώρα, με κορυφαία δημογραφική κάμψη -που ήδη καταγράφεται ποσοτικά, με προβλέψεις για γηγενή πληθυσμό 7,5 εκατομμυρίων ατόμων το 2060, αρκεί ένα «ψέμα» για την εκτροπή της οικονομικής υποστήριξης των πολυτέκνων; Τί είδους πολιτική είναι αυτή;

Αντιλαμβάνομαι ότι ως «τυπικός μενουμευρώπης» τιμωρούμαι ταξικά, δια της ποινής της οικονομικής αφαιμάξεως· μέσω της αναδιανομής του όποιου εισοδήματος μου, άσχετα από την παραγωγικότητα και το ρόλο μου. Να γινόταν όμως τούτο με ειλικρίνεια και στρατηγική στόχευση, να πάει το παλιάμπελο! Να υποβαθμίζεται όμως η ζωή μου, ανηλεώς, για τα πολιτικά «γεμιστά» της Madam Θεανώς είναι μακρά διαδρομή στην ιχνηλάτηση του «ψεύδους».

Ο πλανήτης ταλαιπωρείται από την έξαρση των fake news. Έχουμε την εύκολη τάση να αναζητούμε το φαινόμενο αυτό σε χώρες τρίτες, σε σχήματα αλλότρια. Εκτίμηση μου είναι ότι ο τόπος του Ορθού Λόγου έχει γίνει πεδίο όπου κονταροχτυπιέται καθημερινά το ψέμα με την αν-αλήθεια. Εάν το καταλάβουμε αυτό, ίσως μπορέσουμε να καταλάβουμε τις προοπτικές μας.

 

Σάββατο, 06 Ιανουαρίου 2018 11:21

Όχι στο όνομα μου…

Από το καλοκαίρι του 2016, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, είχα καταγράψει σε τούτη τη στήλη, την άποψη μου ότι η υπόθεση των «8» φυγάδων θα αναδειχθεί σε κρίσιμο ζήτημα ταυτότητας για την Ελλάδα. Όχι μόνον σε επίπεδο διεθνών -και διμερών- σχέσεων· κυρίως, ως μέτρο της ισχύος της δημοκρατικής Αρχής και της φιλελεύθερης Αρχής στη χώρα. Συνοπτικά, η δημοκρατική Αρχή προβλέπει μεν την αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση βάσει της λαϊκής ψήφου και δεσμεύει τη χώρα βάσει των αποφάσεων μιας εκλεγμένης κυβέρνησης, απαιτεί όμως ταυτόχρονα από την κυβέρνηση να ασκεί τη διοίκηση εξ ονόματος και υπέρ όλων των πολιτών. Η φιλελεύθερη Αρχή προβλέπει την επικράτηση του Κράτους Δικαίου, της ελεύθερης αγοράς και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτός ο συνδυασμός χαρακτηρίζει ένα σύγχρονο δυτικό Κράτος.

Η νομική και θεσμική περιπέτεια των «8», ιδιαίτερα μετά το απερίγραπτο φιάσκο της πρόσφατης επίσκεψης Ερντογάν, εγείρει σοβαρά ερωτηματικά ως προς τα παραπάνω. Ουδείς μπορεί να γνωρίζει τις όποιες υποτιθέμενες -εάν υπάρχουν- μυστικές δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού έναντι ενός αυταρχικού ηγέτη, που σίγουρα αποστρέφεται κατά ακραίο και δημόσιο τρόπο την ουσία των δύο Αρχών. Οι συνεχείς παλινωδίες όμως στις δηλώσεις και τους χειρισμούς, η σπουδή με την οποία η Κυβέρνηση δια χειρός Μουζάλα (!) αμφισβήτησε την απόφαση της Επιτροπής Ασύλου για τον πρώτο εκ των «8», οι νομικές ακροβασίες του Υπουργού Δικαιοσύνης περί εκδίκασης της υπόθεσης συμμετοχής τους στο πραξικόπημα στην Ελλάδα, οι ιδεολογικές σάλτσες τύπου Αυλωνίτη περί το ανεπιθύμητο της παρουσίας και προστασίας πραξικοπηματιών στην Ελλάδα, κ.ο.κ., συντείνουν στην άποψη ότι στην καλύτερη περίπτωση ευρισκόμεθα ενόψει κατάστασης «φινλανδοποίησης» και στη χειρότερη ότι απομακρυνόμεθα από τις θεμελιώδεις Αρχές. Προς υπόμνηση, η «φινλανδοποίηση» ήταν όρος που χαρακτήριζε την πολιτική ομηρία και αδράνεια της Φινλανδίας έναντι του κινδύνου Σοβιετικής εισβολής, επί Ψυχρού Πολέμου.

Υπάρχουν κάποια ακλόνητα δεδομένα. Όλες οι πολιτικές πλευρές στην Τουρκία ασκούν αναθεωρητική πολιτική, τόσον της ιστορίας όσον και των διεθνών συμβάσεων. Το έπραττε συστηματικά η κεμαλική νομενκλατούρα -στρατός, δικαιοσύνη και διπλωματία· το πράττει επί τα χείρω ο ισλαμιστής Ερντογάν, ο οποίος έχει συνασπισθεί με τους Γκρίζους Λύκους και (θα) επιχειρεί να καρπωθεί και τα εθνικιστικά αισθήματα των εκκοσμικευμένων κεμαλιστών αντιπάλων του. Το ζήτημα με τους «8» είναι ότι σε ένα σύγχρονο δυτικό Κράτος δεν ενδιαφέρει άλλον τί πέραν του δικαιώματος τους να τύχουν δίκαιης δίκης και ανθρώπινης μεταχείρισης στην Τουρκία. Η ελληνική Δικαιοσύνη και η Ανεξάρτητη Διοικητική Αρχή Ασύλου -όπως άλλωστε έκαναν ήδη και η Σουηδική, η Γερμανική, η Γαλλική.. σε αντίστοιχες περιπτώσεις- έκριναν τελεσίδικα ότι οι προϋποθέσεις αυτές δεν συντρέχουν σήμερα. Προς τί επομένως όλη αυτή η «φασαρία» με τον Τζανακόπουλο να εκδίδει σχετικούς χρησμούς καθημερινώς για την κυβερνητική στρατηγική;

Είναι προφανές ότι το υπονοούμενο κυβερνητικό «αφήγημα/τέχνασμα» προβλέπει ότι εφ’ όσον ούτως ή άλλως, η Δικαιοσύνη θα κρίνει υπέρ της μη-έκδοσης των «8», εμείς θα κάνουμε ότι «πρέπει» ώστε να καταδείξουμε στο Σουλτάνο ότι «δεν τους θέλουμε». Πρόκειται περί πονηρίας παιδικού επιπέδου. Πρόκειται για μια ακόμα εκδοχή υπερήφανης πολιτικής ασάφειας/διαπραγμάτευσης στο γόνατο· μόνο που τώρα, το διακύβευμα είναι ο λόγος του Τσίπρα έναντι του Ερντογάν. Πρόκειται για απίστευτη φθορά του Ηθικού κύρους ενός πολιτισμού που θεώρησε την προστασία του «ικέτη» κορυφαία υποχρέωση του. Βαρύ το κόστος που οφείλω να καταβάλω για την εικόνα του Τσίπρα!

Όχι στο όνομα μου, ως Έλληνα πολίτη εκπροσωπούμενο δημοκρατικά από την εκλεγμένη Κυβέρνηση μου, αυτή η προσβολή στις θεμελιώδεις αξίες και Αρχές της χώρας μου.

 

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017 11:30

Το Έτος που φεύγει…

Είθισται στο τέλος της χρονιάς να κάνουμε απολογισμούς, προσωπικούς και συλλογικούς. Αποπειρώμαι κάτι τέτοιο εδώ, επιλέγοντας τα κρισιμότερο ή χαρακτηριστικότερα γεγονότα που ως σύνολο περιγράφουν την πορεία μας και προδιαγράφουν τα όσα επέρχονται.

Κατ’ αρχάς, σε λεκτικό-εννοιολογικό επίπεδο, η Ελληνική γλώσσα επανήλθε στο προσκήνιο εισάγοντας στη διεθνή ορολογία μια νεοπαγή έννοια: kolotοumba, με λατινική γραφή. Είναι αλήθεια ότι η Ελληνική γλώσσα τροφοδότησε συστηματικά και καταστατικά τη διεθνή ορολογία της επιστήμης, της τέχνης, της πολιτικής και του πολιτισμού επί αιώνες· πλην όμως, στην πρόσφατη ιστορία είχε σιγήσει καθώς υστερούσε σε παραγωγή τεχνολογίας αλλά και οι νεώτερες γενιές υποχώρησαν ως προς την κλασσική παιδεία διεθνώς. Η kolotoumba όμως έχει υιοθετηθεί παγκοσμίως κατά το πρότυπο πολιτικής πρακτικής του Τσίπρα: βλέπε τη Μέι, τους Καταλανούς εθνικιστές ή τον Σουλτς. Το δυστυχές είναι ίσως ότι η χρήση του όρου υιοθετείται για λόγους χλευασμού ή σαρκασμού αποτυχημένης στρατηγικής και ανάπηρων ηγεσιών.

Σε επίπεδο αξιακής εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας, δύο σημαντικές έρευνες απεκάλυψαν τα «μυστικά» που όλοι γνωρίζουμε για τον εαυτό μας αλλά αιδημόνως κρύβουμε κάτω από το χαλί. Οι δομές της κοινής γνώμης αποκαλύφθηκαν από δύο σημαντικές επιστημονικές μελέτες· η πρώτη είναι του συναδέλφου Μ. Μαραγκουδάκη, Τμήμα Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου -περί το πολιτικό λεξιλόγιο ως μέτρο των αντιλήψεων των Ελλήνων περί την κρίση και το πολιτικό σύστημα- και η δεύτερη είναι η μελέτη των επιστημονικών συνεργατών της ΔιαΝΕΟσις περί τα συστήματα αξιών και ρευμάτων σκέψης των συγχρόνων συμπολιτών μας. Πολύ πέραν των τυπικών δημοσκοπήσεων, η αποκάλυψη της σημασίας μιας δομικά αντι-φιλελεύθερης κουλτούρας με έναν ενίοτε αυταρχικό υπόκρυφο εθνικισμό σε συνδυασμό με την οικονομική χρεοκοπία, τους αδύναμους θεσμούς, την πολιτική διαφθορά, την οριζόντια βουλιμική οδηγεί (σ)τον αντισυστημισμό των Αγανακτισμένων και των Ψεκασμένων, και τους επαγγελματίες λαϊκιστές στην εξουσία στο όνομα του Λαού, κάθε «λαού» ακόμα κι αυτού μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Ας μη ξεχνάμε: το σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» μπορεί να μην είναι λέξη· είναι όμως «concept» που εγκλώβισε τη Μεταπολίτευση και που εξήχθη εγκαίρως στους Αυστριακούς ακροδεξιούς, στους Ρώσους ολιγάρχες, στην Αμερική του Τραμπ, στη Γαλλία της Λεπέν, στη Χρυσή Αυγή... Για να συνεννοούμαστε… μεταξύ μας.

Σε στρατηγικό επίπεδο, καταλάβαμε τη σημασία της «πολύ-διάστατης» εξωτερικής πολιτικής. Καταφέραμε να θέσουμε επί τάπητος ως Κράτος, με Νομοθετική πρωτοβουλία, το ενδεχόμενο ο Ισλαμικός Νόμος, η σαρία, να είναι δυνητικό σύστημα δικαίου στη Θράκη, στην Ευρώπη δηλαδή, ενόψει κάποιων απροσδιόριστων επικλήσεων «ευαισθησίας επί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Δεν αναφέρομαι περαιτέρω στη Συνθήκη της Λωζάννης… Όπως δεν αναφέρομαι στην «α-στατη» εκπαιδευτική πολιτική και τη δημιουργία του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής ως άθροιση δύο ΤΕΙ· γεγονός για το οποίο διαμαρτύρονται οι μελλοντικοί φοιτητές της «Επιστήμης της Κομμωτικής και Κοσμητολογίας» (!), που σπεύδουν αγωνιστικά να κατοχυρώσουν δικαιώματα αποκλειστικής άσκησης επαγγέλματος του κλάδου «υγείας και επιστημών της ζωής», ως οι γιατροί ή οι μοριακοί βιολόγοι!

Κατ’ επέκταση, σε συντακτικό επίπεδο, τα πράγματα είναι απολύτως σαφή! Η Αντιπολίτευση φαίνεται να μην καταλαβαίνει τη δυναμική του πράγματος όταν μιλά για καθεστωτισμό του ΣΥΡΑΝΕΛ. Είναι προφανές ότι οι ΣΥΡΑΝΕΛ είναι πολύ πιο έξυπνοι από ό,τι νομίζετε, κύριοι της Αντιπολίτευσης. Δεν επιχειρούν ευθεία πολιτειακή αλλαγή· δεν επιτίθενται στην Δημοκρατία· την πριονίζουν νυχθημερόν ώστε να καταρρεύσει υπό το βάρος της. Είναι ο ρόλος του Λόγου τύπου Πολάκη ή Καρανίκα. Αντίστροφα, υπάρχει ο Λόγος τύπου Φίλη: «ο Υπουργός Οικονομικών είναι επιτυχημένος γιατί εφαρμόζει γρήγορα τα μνημόνια», δήλωσε πρόσφατα σφάζοντας με το μπαμπάκι τον κωδωνοκρούστη της Wall Street . Άλλως, μ’ ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια …

Όλα τα ανωτέρω θα ενταθούν και θα επιταχυνθούν το 2018. Καθότι ο στόχος θα είναι η διατήρηση του ψεύδους περί την «έξοδο από τα Μνημόνια». Όλο το αφήγημα του Μαξισμού, της παρέας του Μαξίμου δηλαδή, στηρίζεται στην αποφυγή της σκληρής αλήθειας ότι τον Αύγουστο του 2018 λήγει απλώς η δανειακή σύμβαση και όχι η λεγόμενη μνημονιακή πολιτική. Ο Τσίπρας έχει υπογράψει προβλέψεις για δεσμευτικές πολιτικές άμεσα μέχρι το 2023, μεσοπρόθεσμα έως το 2060 και τελικά για 99 χρόνια.

Η επαγγελματική συστροφή του λόγου και η στοχευμένη αντιστροφή της πραγματικότητας θα λάβουν μορφές άγνωστης έντασης στα ήθη μιας κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Μακάρι η πληθυντική δημοκρατική Αντιπολίτευση να αφυπνισθεί επιτέλους. Ως ευχή, είθε το 2018 να είναι εντιμότερο προς την ορθή λογική από όσα ζήσαμε την χρονιά που βρίσκεται σε αποδρομή. Να φύγει και να μην ξανάρθει, θα έλεγα!

 

Η ομάς ήτο αγύμναστος, απροπόνητος και με τακτική …«ξυλίκι» σε επαρχιακή αλάνα. Ερασιτέχνες απέναντι σε σκληρούς επαγγελματίες. Συνέπεια, το σκορ ήταν τόσο βαρύ εντός έδρας, που προκάλεσε ευρύτερη συμπάθεια για το πάθημα.

Μην το ψάχνουμε πολύ: και μόνον οι δύο φωτογραφίες όπου εμφανίζονται οι ηγεσίες Ελλάδας - Τουρκίας, καταγράφουν -μέσω της συμβολικής γλώσσας του σώματος- μιαν υπονοούμενη κατάσταση επικυριαρχίας εις βάρος μας και ηττοπάθειας εκ μέρους μας. Δε γεννά αίσθηση ασφαλείας, η εικόνα του Προέδρου της Δημοκρατίας στην άκρη του καναπέ -πέντε πόντους πιο κει θα έπεφτε κάτω- να εμπλέκεται σε ατυχή διάλογο με το Σουλτάνο που καταλάμβανε πλήρως το κέντρο της εικόνας -και του καναπέ. Ούτε γεννά αίσθηση ισορροπίας, η εικόνα στις πολυθρόνες του Μαξίμου, όπου η αναλογία συμβολικής πληροφορίας ήταν αυτή μεταξύ Καθηγητού Θεολογίας και άτακτου καταληψία. Συμπέρασμα: αλλάξτε επίπλωση στα Κυβερνητικά Μέγαρα και φέρτε πίσω τον Μπιρσίμ κατ-επειγόντως. Δε ξέρω πώς, αλλά μου ήλθε η ανάμνηση της γελοίας τηλε-μαχίας του Σεπτεμβρίου 2015, μεταξύ Μεϊμαράκη και Τσίπρα, όπου άφθονος χρόνος δαπανήθηκε για τον τρόπο λήψης της εικόνας που τους εμφάνιζε ισοϋψείς στους τηλεοπτικούς δέκτες. Ούτε αυτό δεν μπορούν πλέον να κάνουν οι μαιτρ της επικοινωνιακής πολιτικής.

Σε προσωπικό επίπεδο, θεωρώ ότι η στάση του «απρόβλεπτου» Ερντογάν ήταν άθλια, με αποκορύφωμα τη αηδή συμπεριφορά του στον Άγνωστο Στρατιώτη: τον ενοχλούσε, κυρίως, η Εγγραφή στο Μνημείο της αναφοράς στην Κύπρο 1974. Η σηματοδότηση της θυσίας των ΕΛΔΥΚάριων του μαρτυρικού Στρατοπέδου και των αδικοχαμένων αλεξιπτωτιστών της 1ης ΜΑΛ. Όμως, το απρόβλεπτον του χαρακτήρα και οι συνέπειες του ως στοιχείο διαπραγμάτευσης δε χαρακτηρίζει τον ίδιο σε επίπεδο πολιτικής. Αντίθετα, επιμετρά την «τρία πουλάκια κάθονται» δική μας προετοιμασία και πολιτική. Σημειώνω όμως ότι το Άγημα Τιμών έψαλλε, ίσως, με τη μέγιστη ένταση, τον Εθνικό Ύμνο!

Επειδή τα πράγματα είναι ιδιαιτέρως σοβαρά, εφ’ όσον αφορούν σε εθνικά ζητήματα, ένα είναι το ερώτημα και τα παραφερνάλια του: γιατί προσεκλήθη ο Ερντογάν στην Ελλάδα -και μάλιστα με επίκληση συμβολισμών που επιχειρούν να συνδέσουν τον Τσίπρα με τον Βενιζέλο και τον Ερντογάν με τον Ατατούρκ; Γιατί του προσεφέρθη δημόσιο δυτικό / ευρωπαϊκό βήμα ώστε να «άρει» την αυτό-απομόνωση του χωρίς να έχουν διασφαλισθεί ανταλλάγματα τουλάχιστον διπλωματικής ευπρέπειας; Πώς επετράπη η διατύπωση μιας πλήρως και πλήρους αναθεωρητικής agenda -και δη από την κορυφαία έδρα της Ελληνικής Πολιτείας; Άραγε ακόμα και τα εθνικά θέματα εντάσσονται στη χορεία της αυταπάτης της κυβερνώσας ομάδας και αλαζόνων στελεχών της;

Τώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, ο Ερντογάν δεν έχει πάει ακόμα στη Θράκη και άρα είναι άγνωστο το τί θα συμβεί εκεί. Η ενημέρωση όμως ότι πέραν της τοπικής μουσουλμανικής κοινότητας έρχονται πούλμαν «τουριστών» από την Τουρκία, επιτρέπει την εικασία ότι θα στηθεί ένα σκηνικό σημαιοστολισμένης «λαοθάλασσας» υποδεχόμενης τον αυθεντικό προστάτη της. Μακάρι να ελεγχθεί, γιατί αλλιώς μπλέξαμε! Τί είδους κυρίαρχο δυτικό Κράτος είμαστε όταν ανακοινώνεται επισήμως ότι στην Κομοτηνή «συνεργάζονται» οι δυνάμεις ασφαλείας, η ΕΥΠ και η ΜΙΤ -δηλαδή οι τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες, κάνουν κοινές περιπολίες κ.ο.κ. για την πρόληψη ατυχών επεισοδίων; Είχα την αίσθηση ότι οι πράκτορες συνήθως συλλαμβάνονται όταν δρουν εντός ξένου Κράτους, αλλά μάλλον έχω μείνει πίσω. Πώς γίνεται να δηλώνεται επισήμως ότι 250 Τούρκοι κομάντος βρίσκονται στην Αθήνα και να μην τρέχει τίποτα; Δηλαδή μια Μοίρα Καταδρομών ενεργεί στην Πρωτεύουσα και όλα φαίνονται καλά και φυσιολογικά; Δηλαδή η νεοπαγής θεωρία των «δικών μας παιδιών» υπερβαίνει την παλαιά ρήση «στην πολιτική πολλά γίνονται και δε λέγονται, κι άλλα λέγονται αλλά δε γίνονται», σε μια νεοπαγή πολιτική ταραμοσαλάτα;

Και μιας και το όλο επεισόδιο έχει να κάνει μόνον με την εσωτερική επικοινωνία, γεγονός για το οποίο συμφωνούν Ερντογάν και Τσίπρας, αξία έχει να δούμε πώς μεταφέρεται το «φιάσκο» στις εγχώριες ορδές. Δε μιλώ για τα έντυπα του Βασιλέως των Ποντίων και του λαού του ΠΑΟΚ, ούτε τις παραφυάδες τους. Ενδιαφέρον έχει ένας τίτλος της «κουρ(ι)αδος» που μιλά για τις «μεγάλες στιγμές» που ζει το έθνος: «ο Αλέξης αναχαίτισε τον Ερντογάν», κ.λπ.. Ο Αλέξης ως F16! Τί άλλο θα ακούσουμε, ανηλεή Θεέ των Ελλήνων!

Κάποτε θεωρούσα ότι ο «Αυριανισμός» του πρωτόγονου πασοκισμού είχε αγγίξει ταβάνι! Και σ’ αυτό διαψεύσθηκα. Έπρεπε να έλθουν τα ορφανά του Μπανιά στην εξουσία για να καταλάβω ότι είμαι μακριά νυχτωμένος όσον αφορά στον πολιτικό αμοραλισμό!

 

 

 

 

 

Σάββατο, 02 Δεκεμβρίου 2017 12:44

Χείμαρροι…

Χείμαρροι λάσπης ξεχύθηκαν από τα «καμένα» και παρέσυραν όσους, ανήμποροι να την αντιμετωπίσουν, κατακλύσθηκαν. Τα μπάζα της μικρής και μεγάλης απατεωνιάς, τα φερτά υλικά αυθαιρεσίας -ατομικής και συλλογικής, επίσημης και ιδιωτικής, τα βρομόνερα των ανενεργών «ρευμάτων» και των βουλωμένων παροχετεύσεων συντονίσθηκαν μ’ ένα ακραίο γεγονός, πνίγοντας τη μαντρωμένη Πόλη. Ζωές ταλαιπωρήθηκαν, καθημερινότητες διαλύθηκαν, γραφειοκρατική κόλαση αναδύθηκε ενώπιον όσων υφίστανται τις συνέπειες. Το έχουμε δει το έργο τόσο συχνά που η επανάληψη του δεν παραξενεύει πια· αντιθέτως, είναι απόλυτα κανονικοποιημένη κι αναμενόμενη. Το λέει η ιστορική γνώση, το δέχεται η εμπειρία.

Θα νομίζετε προφανώς ότι αναφέρομαι στην πρόσφατη πλημμύρα της Μάνδρας. Λάθος! Αναφέρομαι επακριβώς στη συζήτηση στη Βουλή για τα «εξοπλιστικά» της Σαουδικής Αραβίας. Λάσπη, μπάζα, βρομόνερα, ζωές και καριέρες διπλωματών και στρατιωτικών και -πρωτίστως- η νόηση του μέσου Πολίτη, παρασύρονται ενώπιον της απίστευτης αγκίστρωσης του Μαξίμου στην αίγλη της εξουσίας. Ως άτομο, ως πολίτης, οφείλω να καταλάβω εν κατακλείδι ότι για τη δυσώδη αγοραπωλησία πυρομαχικών ευθύνεται η σύζυγος του Αρχηγού της Μείζονος Αντιπολίτευσης και οι κακές «παρέες» της. Καμία σημασία δεν έχουν οι διαδικασίες, οι διαβουλεύσεις, τα έγγραφα -αυθεντικά ή παραποιημένα· καμία σημασία δε φαίνεται να έχει το γεγονός που οριζοντίως «κάνουν γαργάρα» συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι ότι ο «μεσάζων» φέρεται να είναι «κουμπάρος» του Βασιλέως των Ποντίων και του λαού του ΠΑΟΚ, δηλαδή των «επαγγελματιών» του φαντασιακού του θρύλου της Συμπρωτεύουσας… Τίποτα δεν έχει σημασία ενώπιον της αριθμητικής των βουλευτικών ψήφων: 150+1, ακόμα κι αν το «1» είναι του Κατσίκη… Ηθικό πλεονέκτημα της «Πρώτης Φοράς» λέγεται αυτό!

Κάνω μιαν φαντασιακή αναδρομή και προσπαθώ να βρω, να θυμηθώ ρήσεις σοφών ανθρώπων, ηγετών της Αριστεράς (μου). Ψάχνω, ανατρέχω, είναι δύσκολο να βρω, ενίοτε όμως κάποιες ενθυμήσεις αναδύονται. Κι αντιτάσσω απέναντι στην αθλιότητα της Μαρξιστικής Αριστεράς του Τσίπρα, ρήσεις σημαντικών Προσωπικοτήτων. Όπως, ο Ηλίας Ηλιού, στην αναγγελία της απόσυρσης του μετά την ήττα της Συμμαχίας (1977): «Έχω τη γνώμη ότι πρέπει κανείς να ξέρει να αποσύρεται έγκαιρα. Είπα λοιπόν να αποσυρθώ τώρα που το μπορώ, για να μη φτάσει η στιγμή να με πιέζουν οι φίλοι να το κάνω και εγώ να μην μπορώ. Είμαι πικραμένος. Όχι τόσο από τους αντιπάλους, που έκαναν στο κάτω κάτω τη δουλειά τους, αλλά από τους ομόφρονές μου. Δεν άφησαν πεπονόφλουδα που να μην πατήσουν. Αν ήθελε κάποιος να γράψει για τις αστοχίες της ηγεσίας του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα... θα του αρκούσαν μερικά χειρόγραφα για να γράψει ένα χιουμοριστικό βιβλίο με τίτλο “ο δρόμος με τις πεπονόφλουδες”. Δυστυχώς, οι γκάφες ων ομοφρόνων μου κατέστρεψαν ένα πανίσχυρο προοδευτικό κίνημα και μας πήγαν πολλές δεκαετίες πίσω».

Ποτέ όμως δε θα ξεχάσω τη σκηνή όπου ο Λεωνίδας Κύρκος, με εμφανή τη φρίκη της σκέψης και αδυνατώντας να ελέγξει τη συγκίνησή του, αναρωτιέται τι θα είχε συμβεί αν είχε νικήσει στον Εμφύλιο η πλευρά για την οποία ο ίδιος είχε αγωνιστεί: «Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι, π.χ., αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν-, θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας, π.χ., τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη Νεολαία, γραμματέας της Νεολαίας κ.τ.λ. Άνθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες».

Αλήθεια, πόσο απέχουν οι ώριμες, προφητικές σκέψεις των ηθικών προτύπων της καθ’ Ημάς Αριστεράς από τους χειμάρρους λάσπης του ΣΥΡΑΝΕΛ. Η άθλια συμπαράταξη της μεταμοντέρνας ιδεολογίας του ποιού άραγε, της αρβύλας των ΑΝΕΛ και του ανθρωπιστικού άλλοθι του Φίλη, ως πακέτο delivery ιδεολογικού ψητοπωλείου, εγκυμονεί κινδύνους εκτροπής για το πολίτευμα και ενταφιασμού για την εξέλιξη της Αριστεράς. Το καταλαβαίνουν ή μήπως απλώς τρελαίνονται με τα αμφιλεγόμενα βραβεία, τις προσκλήσεις από τον Τραμπ ή ακόμα χειρότερα από το γεγονός ότι έχουν καταντήσει να γίνονται ερωτήσεις σε καλλιστεία Βarbies παγκοσμίως… Ο χείμαρρος τα παρασύρει όλα. Πράγματι ήλθε η ώρα για σοβαρά αντιπλημμυρικά έργα. Μόνον που αυτά πρέπει να τα αναλάβει ο εργολάβος Λαός!

 

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017 12:34

My Style Rocks…

Στη χώρα όπου η βασική πολιτική που ασκείται είναι η επικοινωνιακή, το ενδυματολογικό στυλ μετράει. Το ένδυμα γίνεται λεξιλόγιο, συστατικό μιας γλώσσας που κατασκευάζει συμβολισμούς και επιχειρήματα, αφηγείται εντέλει μια ιδεολογία. Θυμηθείτε: η μη-γραβάτα του Τσίπρα ισοδυναμεί με αντι-συστημική στάση· και το πότε θα φορέσει ο πρωθυπουργός γραβάτα θα σημάνει επικοινωνιακή κωδωνοκρουσία για τη χαρμόσυνη «διευθέτηση του χρέους». Περιμένετε λίγο να δείτε την «αλλαγή στυλ»: λίγους μήνες μετά, θα προκηρυχθούν εκλογές, με κεντρικό αφήγημα του ΣΥΡΑΝΕΛ την Κεντρο-Αριστερή υπόσταση του!

Το ζήτημα καλλιέργησε και ανέδειξε ο Μέγας Νάρκισσος: πουκάμισα έξω, μακό μπλουζάκια πάνω στο γυμναστηριακό σώμα, μοτοσυκλέτα και κράνος και ακροβασίες στην Οικονομία και τη διαπραγμάτευση. Και προσηλύτισε fashion victims που ως αντιγραφές μετατράπηκαν σε καρικατούρες: είδαμε την Πρώτη Κυρία της Αττικής να ντύνεται «μηνυτήρια αναφορά», υποκατηγορία «γραμματεύς Διευθυντικού στελέχους» -αυστηρό ταγέρ με κολλάρο, πρόθυμο γυαλί υπάκουου θήλεος, σινιόν. Είδαμε Αντι-Περιφερειάρχη να ντύνεται, σε τηλεοπτικό πλατό, με φωσφοριζέ νιτσεράδα, ως Πυροσβέστης της ΕΜΑΚ να εξηγεί το «φλας φλού» (προς Θεού!) της Μάνδρας. Και βεβαίως, γνωρίζουμε τον Καταδρομέα/ Βατραχάνθρωπο/ Πιλότο/… και λοιπό «ειδικο-δυναμίτη» να ασκεί εξωτερική πολιτική «πυγμής». Άσε τον νεγκλιζέ ατημέλητο Άλλον με τις αγγλο-σαξωνικές παρεκτροπές κρύου χιούμορ και σακίδιο στο Χίλτον να αναγνωρίζει τον άδικο χαρακτήρα της οικονομικής πολιτικής.

Ο έμφυτος λαϊκός σαρκασμός έχει αξιολογήσει προ πολλού αυτά τα ζητήματα: «από φωνή … κορμάρα» έχει πεί, για τις άφωνες αοιδούς των σκυλάδικων με τα πληθωρικά -και εκτεθειμένα- προσόντα! Και πώς αλλιώς μπορεί να είναι το πράγμα όταν επί «Υπουργού με παραλλαγή», ακτιβιστές «πολιτιστικού σωματείου» κάνουν βόλτα στο Πεντάγωνο, αφού προηγουμένως πέρασαν από τη Βουλή, Πρεσβείες, Υπουργεία, Πολιτικά Γραφεία, Υπηρεσίες… και δεν τρέχει τίποτα. Καθότι το στυλ αφορά εντέλει στον ίδιο και αγνοεί τη δημόσια αισθητική -που ούτως ή άλλως είναι για κλάματα.

Έλα μου όμως που υπάρχει κι ένας άλλος δημόσιος Λόγος, μη -επιτηδευμένος αυτός, ενίοτε ανώνυμος, άλλοτε εκφερόμενος από προσωπικότητες ευρέως συμβολισμού. Αυτός ο Λόγος αποτελεί αντίστιξη στα παραπάνω. Ο Πολωνός Πρόεδρος γονάτισε ενώπιον του ‘Άγνωστου Στρατιώτη. Ο Πρόεδρος μιας χώρας, ο επικεφαλής πολιτών που θυσίασαν ίσως το μεγαλύτερο αριθμό των προγόνων τους έναντι του Ολοκληρωτισμού, στο Γκέτο της Βαρσοβίας, στη Νορμανδία, στη Μάχη της Αγγλίας, στο Άρνεμ, στο Δάσος του Κατίν, στην Αλληλεγγύη, γονάτισε μπροστά στους Νεκρούς μας, η μεγαλύτερη ίσως αναγνώριση της θυσίας τους. Ναι, αναγνώστη, γονάτισε ο Πολωνός Πρόεδρος σ’ αυτό το Μνημείο-Μνημονικό που τα τελευταία χρόνια καίγεται από τις εντόπιες συλλογικότητες…

Υπάρχει κι ο Λόγος του Ανώνυμου Πολίτη: το «Αβέρωφ» -το πλοίο σύμβολο της δημιουργίας της σύγχρονης Ελλάδας- κατέπλευσε στη Θεσσαλονίκη. Και κατακλύζεται, καθημερινά, κατά χιλιάδες από επισκέπτες του Βορειο-Ελλαδίτικου χώρου. Σύλλογος Λέσβιων τον επεσκέφθη προσκυνηματικά, με επικεφαλής τα λάβαρα της νήσου. Τον επισκέφτηκε και ένας Γέρων: ανέβηκε βραδέως και πεισματικά -για τις ελλείπουσες φυσικές δυνάμεις του- τη σκάλα του θωρηκτού· γονάτισε και φίλησε το σκαρί· κι ύστερα με αργά βήματα πήγε στη Σημαία του, την αγκάλιασε κι έκλαιγε επί ώρα. Τον πήρε αγκαλιά το πλήρωμα του «Αβέρωφ», να τον βοηθήσει. Ήταν Σμυρνιός...

Ο κάθε ένας από Εμάς ταλαντεύεται και κρίνει… πάνω στους Θεσμούς και τις Αξίες της Δημοκρατίας μας. Εντέλει το παιχνίδι θα κριθεί στο στυλ! Κι αν γίνει η μέγιστη αυτή τομή, τότε τα σικ καταστήματα ένδυσης δε θα σώζονται ούτε με τις Εκπτώσεις της Black Friday…

 

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017 12:38

Ιδιοποιήσεις

 

Το έχουμε επισημάνει πολλές φορές: ο πλούτος της γλώσσας μας επιτρέπει να σκεφτούμε πληρέστερα, να κατανοήσουμε επαρκώς το τί μας συμβαίνει. Κι όταν το ενεργό λεξιλόγιο περιορίζεται στις 300 λέξεις, από τις οποίες οι μισές είναι ύβρεις, πάμε ως κοπάδι πίσω στο μαντρί, ακολουθώντας τον συγκυριακό τράγο με τη μεγάλη κουδούνα, με το Γκέκα να φροντίζει μην ξεφύγει κανένας. Ωραία, βουκολική εικόνα «του βουνού και του λόγγου», χαμηλής νόησης όμως. Εφαρμόζοντας την στα ανιαρά τρέχοντα, καταλαβαίνουμε γιατί δεν μπορούμε ούτε να συλλάβουμε τα μεγάλα διακυβεύματα ούτε καν να συνεννοηθούμε. Πώς να συζητήσεις για τη νέα οικονομία, για τις κοινωνικές επιπτώσεις της τεχνολογίας, για τις ιδιωτικοποιήσεις, χωρίς γλώσσα; Δε γίνεται!

Τώρα που ο «νεο-φιλελευθερισμός γιαλαντζί», δηλαδή η κατά ΣΥΡΑΝΕΛ εκδοχή του, αρμενίζει πλησίστιος στις εντόπιες τρικυμίες -εν κρανίω, ιδιωτικοποιήσεις δεν γίνονται, παρά το επίμονο και ψευδεπίγραφο πρωθυπουργικό αφήγημα. Ιδιοποιήσεις, όμως, δηλαδή καταχρηστική απόλαυση του δημόσιου χώρου -φυσικού και πολιτισμικού, των δημόσιων υπηρεσιών, των θεσμών και της διοίκησης, είναι πάγιο πρότυπο της στρεβλής γραφειοκρατίας και του πελατειακού Κράτους. Αυτές μας κατέστρεψαν, αυτές μάχονται για την επιβίωση τους, αυτές αρνείται στρατηγικά και ιδεολογικά να πατάξει η διακυβέρνηση Τσίπρα, καθώς μεγάλο τμήμα των φορέων τους αποτελεί μέρος του κομματικού της συστήματος.

Ιδιωτικοποίηση σημαίνει παροχή έργου και υπηρεσίας που δεν μπορεί ή δεν έχει λόγο να κάνει ένα δυτικό Κράτος, καθότι δεν είναι επιχειρηματίας. Αποστολή του, π.χ., είναι να φροντίζει για τη γενική ασφάλεια της χώρας και των πολιτών, να ορίζει το τί είναι ακριβώς αυτή, να υιοθετεί κανόνες και ρυθμίσεις, να ελέγχει και επιβάλλει την εφαρμογή τους, όχι όμως να φυλάει το σπίτι καθενός που νιώθει ανασφαλής. Για τα πρώτα, αρμόδια είναι η Δικαιοσύνη και η Αστυνομία, για το δεύτερο μια εταιρεία φύλαξης. Ιδιοποίηση, στο παράδειγμα αυτό, είναι η συνεχής αστυνόμευση των γηπέδων: οι ΠΑΕ, οι ΚΑΕ, κ.λπ., ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα, βγάζουν κέρδη από αυτήν, κι εγώ πληρώνω τα ΜΑΤ να φυλάνε την επιχείρηση του κάθε προέδρου ενός «ιστορικού συλλόγου» και του «λαού» του. Γιατί;

Ιδιοποίηση είναι η κατάχρηση του φυσικού δημόσιου χώρου: η αυθαίρετη δόμηση, αυτό το πολιτικό και περιβαλλοντικό μεταπολεμικό έγκλημα. Ιδιοποίηση μιας υπηρεσίας είναι η εγκαθίδρυση και διαιώνιση «δικαιώματος» ενός ιδιώτη επ’ αυτής, με καταστρατήγηση της ίσης ευκαιρίας άλλων να την παράσχουν, οικονομικότερα ή/και ποιοτικότερα: τα κυλικεία σε κάθε δημόσιο κτίριο ή χώρο, οι καντίνες στις παραλίες, η σίτιση, η στέγαση, η …, κ.λπ. Η χειρότερη και πλέον καταστροφική είναι η ιδιοποίηση της γραφειοκρατίας. Η γραφειοκρατία καθαυτό είναι εκδήλωση του ρυθμιστικού και επιτελικού ρόλου του Κράτους, χρήσιμη και απαραίτητη διεργασία. Η ιδιοποίηση της γραφειοκρατίας, δηλαδή η απόκρυψη παρανόμου συμπεριφοράς ή ανικανότητας δημόσιων υπηρεσιών και υπαλλήλων προκύπτει από την σύμμετρη ιδιοποίηση εκ μέρους των ελεγκτικών αρχών της ρύθμισης των ιδιωτικών ιδιοποιήσεων. Η Πολεοδομία, π.χ., όπως άπαντες δηλώνουν είναι άντρα διαφθοράς: τούτο σημαίνει ότι ο «διεφθαρμένος» ιδιοποιείται το δικαίωμα υπογραφής και ελέγχου μιας κανονιστικής πράξης. Πού το βλέπουμε αυτό; Παντού! Από τις υπηρεσίες υγείας έως τα γραφεία στρατολογίας. Η προστασία των ψευδο-«ιδίων» δικαιωμάτων και όχι της ιδιωτικής δραστηριότητας είναι ενίοτε πεδίο σκληρής δράσης, που στρέφεται προς το ποινικό έγκλημα, τη δημόσια ηθική δολοφονία όποιου ανθίσταται, το συντεχνιασμό και το στρεβλό συνδικαλισμό. Με άλλα λόγια, συγκροτεί την καθημερινότητα της πολιτικής δράσης και την καθήλωση της γλώσσας μας ώστε να μην καταλαβαίνουμε.

Είναι πλέον σαφές ότι ο Μαξισμός, δηλαδή η διακυβέρνηση Μαξίμου, στηρίζεται και προάγει τις ιδιοποιήσεις. Φτάνει στα όρια του όταν αρμόδιος Υπουργός στηρίζει τον πρόεδρο των ταξί εναντίον μιας υγιούς επιχείρησης επιλογής μεταφορέα που έχει το κακό να ζητά από τους πελάτες να αξιολογούν τις υπηρεσίες του. Και τα ξεπερνά όταν συγκεκριμένη ομάδα ιδιοποιείται το Πολυτεχνείο, απαγορεύοντας στο λαό να εκδηλώσει τις θέσεις του. Ο ΣΥΡΑΝΕΛ έχει φτάσει στα όρια της ούτως ή άλλως πλαστικής ιδεολογίας του.

Το μέγα στοίχημα για την Αντιπολίτευση είναι να «καθαρίσει» το κορυφαίο αυτό γνώρισμα της νέο-ελληνικής κακοδαιμονίας. Να το προτάξει στην πολιτική αντιπαράθεση. Και να φροντίσει για την εκρίζωση του: πρώτο και στρατηγικό ζήτημα, η ανάταξη της Παιδείας και του Πολιτισμού ως θεμελίωση της γλώσσας. Απαιτούνται χρόνια πολλά και σκληρές μάχες. Είναι όμως ο μόνος δρόμος.

 

Ορισμός: Μαξισμός είναι ο ανιστόρητος πλην απολύτως αποτελεσματικός αχταρμάς κυμαινόμενων ιδεολογικών περιβλημάτων, παιδαριώδους πολιτικής ανάλυσης, νοσηρών πρακτικών διοίκησης του Κράτους και ιδιοτελειών μιας ομάδας/παρέας που εδρεύει στο Μαξίμου. Ο Μαξισμός δεν προκύπτει τυχαίως -ή έστω κατ’ ανάγκην- ως σύμπτωμα μιας πορείας παρακμής και των συγκυριών της. Είναι ένα απολύτως οργανωμένο σύστημα διακυβέρνησης που στηρίζεται σε πρωτόγνωρα επιτυχή κατανόηση των κοινωνικών και λογικών ανισορροπιών της ελληνικής κοινωνίας. Ο Μαξισμός είναι σαν το νερό: έχει περισσότερες, πρόσθετες ιδιότητες από τα άτομα που το αποτελούν, δεν είναι στερεό σώμα και ακολουθεί πάντα την οδό της μικρότερης αντίστασης. Υπό την έννοια αυτή, είναι δική μας αυθεντική ανάκλαση, των πολιτών και των ομάδων τους δηλαδή. Υπάρχει διότι υπάρχουμε ως σύνολο.

Ο Μαξισμός είναι το μοναδικό σύστημα πολιτικού λόγου και διακυβέρνησης που μπορεί να επικαλείται εναντίωση στο- και να εφαρμόζει ταυτόχρονα το- επάρατο κι επαχθές Μνημόνιο, αυτό που καταργείται ή σκίζεται δια μαγείας. Να είναι ο εφαρμοστής της Μνημονιακής πολιτικής και ταυτόχρονα να διεκδικεί την απόλυτο κατοχή του αντι-μνημονιακού λόγου. Να εφαρμόζει ταυτόχρονα «νέο»-φιλελεύθερη απορρύθμιση της εργασίας ή του χρηματοπιστωτικού συστήματος , π.χ., και βλακώδη υπερ-ρύθμιση της διοίκησης και της γραφειοκρατίας. Να καταγγέλλει το «παλαιό» πελατειακό Κράτος και να σχηματίζει, με αδιάντροπο νεποτισμό και ιλαρώς στοχευμένους διορισμούς, νέο κομματικό Κράτος. Να προβάλλει ως κεντρικό οικονομικό αφήγημα τη θεωρία του «συσπειρωμένου ελατηρίου» -μια οικονομία δηλαδή που ετοιμάζεται να εμφανίσει εκρηκτική αύξηση, ενώ προδήλως δεν αντιλαμβάνεται το πώς λειτουργούν οι κύκλοι στην οικονομία και ταυτόχρονα να χρησιμοποιεί στο δημόσιο λόγο τις εκφράσεις «ανάπτυξη», «ανάκαμψη» και «προοπτική ανάκαμψης» ως συνώνυμα, ανάλογα με τις διαδοχικές προβλέψεις επιδόσεων. Μόνο που τα Μαξιμιστικά συνώνυμα υποδηλώνουν απολύτως διαφορετικές καταστάσεις. Να μαγεύεται, παραδόξως, από τη δυναμική των start-ups ως κινητήριο πρωτοπορία της αριστείας και της υγιούς οικονομίας και να «σκοτώνει» τις επιτυχείς πρακτικές εκδοχές τους ή να «μαλώνει» απαξιώνοντας δημοσίως τα Πανεπιστήμια που τις παράγουν. Να προβάλλει τα «κοινωνικά μερίσματα» ως ένδειξη φιλο-λαϊκής στάσης όταν έχουν προκύψει από την παράλογη φορολόγηση των ίδιων των «μερισματιούχων». Να στοχεύει στην παραμετρική απομείωση -όχι διαγραφή πλέον- του χρέους όταν «αγωνίζεται» να καλύψει προαπαιτούμενα για ποσά δανεισμού -που αυξάνουν το χρέος- που ήδη διαθέτει στα Δημόσια Ταμεία, ως αιματηρό πλεόνασμα της καταβαράθρωσης της καθημερινής ζωής μας. Να μιλά για ηθικό πλεονέκτημα όταν έχει βουτήξει στα πιο βρώμικα νερά του λόγου των «αυριανικών κουρ(ι)άδων». Να εμφανίζει λογική συσπείρωση ριζοσπαστισμού κατά Ζίζεκ, κριτική τύπου Ρόζας Λούξεμπουργκ, υστερία τύπου Αυλωνίτη και ψήφου εμπιστοσύνης τύπου Κατσίκη! Να κρίνει τη Δικαιοσύνη όταν οι αποφάσεις της δε βολεύουν και να σιωπά αιδημόνως όταν δεν την ενοχλούν, ίσως αρέσουν.

Κατά καιρούς, εμφανίζονται στο Μαξιμιστικό λόγο ψιχία «αυτογνωσίας». Ναι, Εμείς υπερφορολογήσαμε τον κοσμάκη καθότι έχουμε ταξικά κριτήρια. Ναι, οι συνάδελφοι -γιατροί- είναι βαρέως διεφθαρμένη ομάδα. Ναι, ο Τραμπ είναι «διαβολικός αλλά για καλό», πλην όμως οι Αμερικάνοι -εν γένει- παραμένουν «φονιάδες των λαών», ώστε να κάνουμε την παρέλαση μας μπροστά στη Αμερικανική Πρεσβεία, μέρες που’ναι. Και ούτω καθεξής…

Ο Μαξισμός δεν έχει αντιφάσεις γιατί δεν έχει Αρχές. Και δεν έχει Αρχές επειδή κι εμείς είμαστε χαλαροί ως προς αυτές. Σε μια στιβαρή και ώριμη Δημοκρατία, ο Μαξισμός θα ήταν μια ενοχλητική παρουσία ως ένα κουνούπι μιαν καλοκαιρινή νύχτα. Το ότι δεσπόζει δεν τον χαρακτηρίζει καθαυτό: Εμάς χαρακτηρίζει!

 

Σάββατο, 04 Νοεμβρίου 2017 11:34

Η φύση των πραμάτων…

Στο αρθρίδιο της προηγούμενης εβδομάδας, έγραψα την «πρόβλεψη»: «Ήλθε πάλι η 28η Οκτωβρίου· και μαζί της επανέκαμψε ο φθαρμένος δημόσιος λόγος της παρακμής με τα τυποποιημένα κλισέ του: ο «σημαιοφόρος» και οι μαθητικές παρελάσεις, τα κάγκελα και η φύλαξη, το κόστος των παρελάσεων, οι δηλώσεις και οι προτροπές, η Υπολοχαγός Νατάσα, οι ημιαργίες, οι αργίες και οι χιλιοδιαβασμένοι πανηγυρικοί… Και μαζί η εδραιωμένη άγνοια που μετά βεβαιότητας θα γίνει viral προς χλεύη στα μέσα, «ο Κολοκοτρώνης που είπε ΟΧΙ στην Αγία Λαύρα» μαζί με θυμόσοφες κοινοτοπίες του τύπου «λαός χωρίς μνήμη δεν έχει μέλλον». Ήταν εύκολο, ήταν σα να κλέβεις από μωρό το γλυκό του. Όλα έγιναν όντως κατά πως «πρέπει»: ο Μπουτάρης έκανε τις κόνξες του, το Αφγανόπουλο δημοκρατικά «κληρώθηκε σημαιοφόρος» αλλά του δώσαν εξ ίσου δημοκρατικά μια ταμπέλλα να κρατάει, μέχρι και το Αβέρωφ έπλευσε στη συμπρωτεύουσα της Καταχρεωμένης…, τα Μέσα και τα κοινωνικά δίκτυα πνίγηκαν στα στιγμιότυπα με τους νέους να αδυνατούν να απαντήσουν -ακόμα και ημερολογιακά- για το «SOS» της επετείου. Κορυφαία όντως στιγμή, ο νέος στο ρεπορτάζ: «Κάτσε, το’χω, στις 26 Οκτω(μ)βρίου 1821 γιορτάζουμε την απελευθερία μας…»!

Δε ξέρω πώς αλλά μου βγήκε αυθόρμητα, αυτό το απόσπασμα από κορυφαίο κείμενο της ελληνικής λογοτεχνίας. Έγραψε ο Βιτσέντζος Κορνάρος, στον Ερωτόκριτο: «… Με τον καιρό τους πορπατού τα πράματα/και πάσι του έρωτα η δύναμη μόνο τα μεταλλάσσει.
Μα όλα για μένα σφάλασιν και πάσιν άνω κάτω/για `με ξαναγεννήθηκε η φύση των πραμάτω…
». Η οικουμενική διδαχή de rerum natura του Λουκρητίου, του 57 π.Χ., μοιάζει να είναι 21 αιώνες μετά, συστημικό ζήτημα της Ελλάδας. Η γελοία δημόσια εικόνα νέων που δομικά αγνοούν τα ορόσημα της σύγχρονης ιστορίας μας/τους, πράγματι θέτει ερώτημα γι αυτούς. Κυρίως όμως, θέτει ερώτημα για εμάς. Εμάς, όσοι δεν υπερασπιστήκαμε επαρκώς ή δεν ήμασταν πειστικοί και αποτελεσματικοί την Παιδεία, συλλογικές αξίες, γλώσσα και ορθό λόγο, λογική πρώτη τάξεως δηλαδή.

Κάθε χρόνο στις παρελάσεις γίνεται θέμα σκανδαλισμού η συρρικνωμένη ένδυση των μαθητριών. Χαμός, η χαρά των «πολιτικώς ματάκηδων»! Προσωπικά, βέβαια, με απασχολεί περισσότερο η βάδιση των αρρένων συμμαθητών τους ως ασυντόνιστων συγκαμένων, αλλά αυτό είναι μάλλον ζήτημα ιδιοσυγκρασιακής στρέβλωσης. Εφέτος, τα Μέσα ασχολήθηκαν ενδελεχώς και φεμινιστικά ιδεολογικώς με τη δασκάλα στο Ναύπλιο, την κυρία που συμμετείχε στην παρέλαση συνοδεύοντας τους μαθητές της, προδήλως απευθείας εξελθούσα από επαρχιακό μπουζουκομάγαζο. Η αισθητική του καθενός είναι προφανώς προσωπικό γνώρισμα. Η αισθητική ενός/μιας λειτουργού της Παιδείας είναι γενικό γνώρισμα. Και η αξιολόγηση της άποψης της ιδίας ότι «αγαπώ και τιμώ τους ήρωες» (!) είναι ζήτημα αξιολόγησης της ηγεσίας της Παιδείας. Πώς να το κάνουμε, τέτοια βλακώδης τοποθέτηση χρήζει προβληματισμού για τη στελέχωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Γράφει ο Καθηγητής Κ. Ανδρουλιδάκης της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Περιοδικό Φρέαρ, τχ. 19): «…Το κυριότερο πρόβλημα, από την άποψη που μας απασχολεί, συνιστά το γλωσσικό επίπεδο των φοιτητών. Δεν πρέπει να εξακολουθήσει να παραμένει εφτασφράγιστο μυστικό ότι μεγάλο μέρος των φοιτητών των Φιλοσοφικών Σχολών έχει σοβαρότατα προβλήματα όσον αφορά στα ελληνικά τους (αρχαία και νέα): ορθογραφία, γραμματική, σύνταξη, στίξη, συλλαβισμό, τονισμό - αφήνω στην έκφραση, λεξιλόγιο, γλωσσικό πλούτο (ή μάλλον γλωσσική πενία) ή σε ακόμη ειδικότερα πεδία, όπως η ετυμολογία… Η βαθμολόγηση των γραπτών των φοιτητών κατά τις εξετάσεις αλλά και άλλων εργασιών τους αποτελεί μια δεινή εμπειρία, χωρίς υπερβολή, ένα ψυχικό τραύμα. Πολλά γραπτά (πιθανώς τα περισσότερα) βρίθουν από τερατώδη γλωσσικά σφάλματα (γραμματικά, συντακτικά, λεξιλογίου, εκφραστικά). Αμέτρητες φορές, όταν βλέπεις λάθη βαριά σε στοιχειώδη πράγματα (π.χ. στην ορθογραφία, στις κλίσεις των ουσιαστικών, των επιθέτων ή των ρημάτων, αλλά και στον συλλαβισμό ή στην στίξη, αφήνω στον τονισμό), αναρωτιέσαι: Μα είναι ποτέ δυνατόν, είναι επιτρεπτό, οι άνθρωποι αυτοί να διδάξουν φιλολογικά μαθήματα;»

Εγώ, είμαι παιδί μιας άλλης συνθήκης, αυτής των παρωχημένων γονέων μου. Αυτών, δηλαδή, που στις 28 Οκτωβρίου 1941 (και 42 και 43), υπό τα πολυβόλα των κατακτητών, συνέρευσαν κατά χιλιάδες ώστε να στολίσουν, να «πνίξουν» τον Άγνωστο Στρατιώτη, με λουλούδια και σημαίες. Αίμα χύθηκε πολύ, ώστε η 28η Οκτωβρίου 1940 να καταστεί εθνική και λαϊκή εορτή, μακράν των τυπικών διοικητικών/κρατικών αποφάσεων. Άδικο να πνίγεται, σήμερα, υπό το κράτος των Αγραμμάτων.

Σ’ αυτήν την έξαρση ελευθερίας, πνιγήκαμε στη χοληστερίνη της «απελευθερίας» του σύγχρονου νέου, κι είναι τραγικό ότι δεν έχουμε απάντηση για τη «φύση των πραμάτω»…

 

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017 12:02

Επέτειοι…

Ήλθε πάλι η 28η Οκτωβρίου· και μαζί της επανέκαμψε ο φθαρμένος δημόσιος λόγος της παρακμής με τα τυποποιημένα κλισέ του: ο «σημαιοφόρος» και οι μαθητικές παρελάσεις, τα κάγκελα και η φύλαξη, το κόστος των παρελάσεων, οι δηλώσεις και οι προτροπές, η Υπολοχαγός Νατάσα, οι ημιαργίες, οι αργίες και οι χιλιοδιαβασμένοι πανηγυρικοί… Και μαζί η εδραιωμένη άγνοια που μετά βεβαιότητας θα γίνει viral προς χλεύη στα μέσα, «ο Κολοκοτρώνης που είπε ΟΧΙ στην Αγία Λαύρα» μαζί με θυμόσοφες κοινοτοπίες του τύπου «λαός χωρίς μνήμη δεν έχει μέλλον». Κι από Δευτέρα, μια από τα ίδια…

Κι όμως, η Επέτειος είναι γιορτή· γιορτή των Νέων μιας χώρας που μακράν των εθνικισμών που σάρωναν τη Σκοτεινή Ήπειρο, έστερξαν συλλογικά υπέρ βωμών και εστιών. Κάποιοι εξ ημών, μάλλον λίγοι τον αριθμό, θα επαναφέρουν στη μνήμη τους εικόνες από τα Επίκαιρα της εποχής ή αναφορές σε δεινά και γεγονότα που θέτουν στο διηνεκές στυγνά και στεγνά ζητήματα ατομικής ύπαρξης.

Υπάρχει εκείνη, η γνωστή, κινηματογραφική λήψη-μνημείο από την επίθεση «εφ’ όπλου λόγχη» μέσα στα χιόνια και τα συρματοπλέγματα, ενός λόχου στην Αλβανία. Τοπίο παγωμένο, συνθήκες μείζονος έντασης υπό τον εκκωφαντικό θόρυβο της μάχης και του πανταχού παρόντος θανάτου· και οι συμπολίτες, μικρές κουκκίδες μελλοθάνατης ζωής να εφορμούν και να πέφτουν, μία μία. Κουκκίδες απρόσωπες μεν, αλλά απολύτως πραγματικοί γιοί, πατέρες, σύζυγοι… που ως αδέλφια στα όπλα, συλλογικά αντιμετώπιζαν αξίες και κόστη της Ύπαρξης.

Υπάρχει κι εκείνη η εγχάρακτη εγγραφή στον Άγνωστο Στρατιώτη: 731! Τεχνικά, ένας τριψήφιος αριθμός που σηματοδοτεί ένα κορυφαίο γνώρισμα του Ελληνικού Πολιτισμού: «Μολών Λαβέ». Το Ύψωμα 731 όπου ένα Τάγμα Δυτικο-Θεσσαλών ανέκοψε την Εαρινή Επίθεση του Μουσολίνι. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, αστοί κωμοπόλεων της Καρδίτσας και των Τρικάλων, μιας υπανάπτυκτης τότε επαρχίας, αόρατοι κι ανώνυμοι δηλαδή συμπολίτες, κράτησαν έναν ολόκληρο στρατό σε μια περιοχή που πλέον ονομάζεται 726, καθώς από τους ανηλεείς βομβαρδισμούς το Ύψωμα έχασε 5 μέτρα. Κι ο Διοικητής τους, έφεδρος από τη Μικρασιατική Εκστρατεία, ποτέ δε θέλησε να αναγνωρισθεί καθώς οι μεταγενέστερες εμφυλιακές διώξεις τον οδήγησαν στα τάρταρα. Θέλησε να μείνει «άγνωστος», ως ταφείς μαζί με τους Θεσσαλούς του 731.

Υπάρχουν στιγμές που η νέο-ελληνική άγνοια καθίσταται προσβλητική. Δε σας κρύβω ότι κατάλαβα τη διαχρονική πολιτισμική σημασία του «Μολών Λαβέ» ή την ιστορική σημασία του 731, ως φοιτητής εκτός Ελλάδας. Μου τα μάθανε Γάλλοι καθηγητές, σε διαλέξεις τους προς Γάλλους φοιτητές, οι οποίοι ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι, δυστυχώς, από εμένα. Και το χειρότερο, θεωρούσαν ότι τα γνώριζα και ζητούσαν να μιλήσω επ’ αυτών. Κι όλα αυτά, τη δεκαετία του 70. Φαντασθείτε σήμερα…

Καθώς παρέρχονται οι δεκαετίες, αλλοιώνονται έννοιες που παρ’ όλα αυτά χρησιμοποιούνται καθημερινά. Το λαϊκό συλλογικό φρόνημα του 40’ αντικαθίσταται από χυλώδεις εκφράσεις ως «οι συλλογικότητες» του σήμερα. Κι οι διαφορές είναι τρομακτικές: στη μία περίπτωση, το «συλλογικό» ισοδυναμούσε με το «καθολικό» αίσθημα ενός λαού· σήμερα, η «συλλογικότητα» αντιστοιχεί σε μια ολιγομελή παρέα. Στη μια περίπτωση, το «συλλογικό» υποδήλωνε την ανάληψη της ευθύνης ζωής ή θανάτου και πλήρωνε το κόστος· σήμερα, η «συλλογικότητα» εμφανίζεται και εκφράζεται στο δημόσιο χώρο και λόγο ως άτακτη κι ενοχλητική παραβατική συμπεριφορά. Στη μια περίπτωση, το «συλλογικό» σήμαινε ενιαία νοητική αποδοχή των αρχών και αξιών του· σήμερα, η «συλλογικότητα» διεκδικεί νοητική -κι απαράδεκτα αυτονόητη- ασυλία μέσω των κανόνων μιας δημοκρατίας την οποία μανιωδώς αντιμάχεται.

Μπροστά στην καθημερινότητα του Οκτωβρίου 2017, σκέπτομαι ότι πήραμε συλλογικά την απόφαση να περπατήσουμε «σωστά» το λάθος δρόμο. Τουλάχιστον, ας συμφωνήσουμε ότι ως ελάχιστη τιμή στους πατέρες μας, οφείλουμε να ξεχαστούν τα δεινά του τότε αλλά να μην ξεχάσουμε όσους τα υπέμειναν. Ήλθε όμως η ώρα να υπερασπιστούμε το «καθολικό» έναντι του «συλλογικού» ως χρέος απέναντι στη Δημοκρατία και το Κράτος Δικαίου, στη χώρα που τα γέννησε!

 

Σελίδα 3 από 6
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top