FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Δευτέρα, 03 Σεπτεμβρίου 2018 15:49

Καλή Σεζόν…

Η «Σεζόν» ξεκίνησε δυναμικά… Μας το διακήρυξαν αυτολεξεί ο Ρουβίκωνας στο Υπουργείο Εξωτερικών, η Super League και οι σχετικές στοιχηματικές εταιρείες και, εμμέσως πλην σαφώς, ο… Αλέξης από την Ιθάκη του ανασχηματισμού του.

«Σεζόν», μια δάνεια έκφραση που χαρακτηρίζει την εποχική επανάληψη, από την οποία δεν περιμένεις τίποτα πραγματικά νέο, καινούργιο, διαφοροποιό, πέραν από κάποιες σημειακές παραλλαγές του ίδιου κεντρικού θέματος. Τα ΜΑΤ θα παίζουν «μπάλα» στη γωνία Τοσίτσα - Πατησίων κάθε Σάββατο βράδυ με το «άβατο» ο Ρουβίκωνας θα παρεμβαίνει δεξιά κι αριστερά κάθε λίγο·ο Ολυμπιακός θα κερδίζει σάπια πέναλτι κι ο Παναθηναϊκός θα σέρνεται·τα ΑΤΜ θα ανατινάζονται τρις εβδομαδιαίως·οι Μακεδονομάχοι θα συλλαλούν ενίοτε·κάποια νέα μορφή γρίπης θα στοχεύει όσους δεν κάνουν εμβόλια·οι «συνταξούλες» θα κοπούν ή δε θα κοπούν ή θα αναβληθούν ή δε θα αναβληθούν, αδιάφορο καθώς το αφήγημα θα είναι το ίδιο·θα βρέξει και θα πνιγούμε καθότι τα «όμβρια» θα ‘ναι εξ ορισμού βουλωμένα και τα ρέματα καταπατημένα,·παραβιάσεις και μετανάστες θα παρουσιάσουν έξαρση,·o Κουφοντίνας θα παίρνει άδειες ως μελισσοκόμος,·η Αυλωνίτου θα στριγγλίζει και ο Γιακουμάτος θα λέει τις χοντράδες του,·ο Φώτης ο Κουβέλης θα τραβά σιωπηλός και βαρέως σύνοφρυς το μαρτυρικό δρόμο του προς τη ριζοσπαστική Αρετή - βήμα βήμα, από υφιστάμενος του Καμμένου σε αντικαταστάτης του Παναγιώτη του Κουρουμπλή, η καλή ακαδημαϊκή επίδοση θα σημαίνει ρετσινιά κι ο κάθε νέο-εισαχθείς στις «Καθηγητικές» λεγόμενες Σχολές (φιλόλογοι, μαθηματικοί, θεολόγοι…) με βαθμό κάτω από τη βάση στο κύριο μάθημα κλάδου θα ευελπιστεί να διορισθεί στην Εκπαίδευση ώστε να από-στραβώσει γενιές και γενιές ελληνοπαίδων στο ανθηρό μας μέλλον,·οι απολυμένες «καθαρίστριες» θα κατασκηνώνουν έξω από τα Υπουργεία, η ΠΟΕΔΗΝ θα ξεφωνίζει τον Πολάκη ο οποίος θα αλληλομηνύεται με τον Άδωνι, το ΚΙΝΑΛ θα διασπασθεί πριν συγκροτηθεί… κι όλοι εμείς θα εξασκούμε το χόμπι μας, δηλαδή να φτάνει η ημέρα μισθοδοσίας να πληρώσουμε λογαριασμούς, φόρους, ΕΝΦΙΑ και δάνεια και να λουφάζουμε τις υπόλοιπες 29 με τις προσφορές των super markets σε προϊόντα οικιακής υγιεινής και χαρτί τουαλέτας!

«Σεζόν» θα πει μια από τα ίδια… στη μετα-μνημονιακή Ελλάδα. Κι όμως, έχει χαθεί η νοηματική μπάλα ακόμα και με τους όρους αυτούς, ακόμα και στη νέο-ελληνική «Οδύσσεια» και τις μετα-μνημονιακές «Ιθάκες» του Αλέξη. Πρώτο και κύριο είναι το μήνυμα ελπίδας προς το πρωτόγονο Τσοχατζοπουλικό ΠΑΣΟΚ: μετά τη Δούρου και τον Κοτσακά, τον Σπίρτζη και τη λοιπή πασοκαρία, υπομονή Κίμωνα Κουλούρη π.χ., υπάρχει μέλλον για τους συν Εσέ, εδώ στον «πάγκο» της Πρώτης Φοράς «Αριστεράς». Δεύτερο, τί να πω όμως για τον «πάγκο» των «κομμάτων της διαπλοκής», των υπαίτιων των δεινών μας, κατά την ανάλυση του Αλέξη. Η Μαριλίζα του Γιώργου, η Μυρσίνη του Σημίτη και η Κατερίνα του Κ. Καραμανλή- του-«εθνικού-κεφαλαίου» ανέκτησαν πολιτικήν παρθενίαν, καθότι «διαφωνούσαμε για το παρελθόν αλλά συμφωνούμε για το μέλλον» Παππάς έφα (Νικόλαος, υιός του διορισθέντος πατρός, Στυλιανού). Πέραν του ασυγκράτητου αισθήματος «λαϊκής ασφάλειας» -οι λοιποί ας αγχώνονται- που εξέπεμψε η νέα Ηγεσία του αναβαθμισθέντος (αμ πώς) Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που κάνει να τρέμει σύγκορμη την πάσης φύσεως παραβατική/εγκληματική συμπεριφορά, φαίνεται ότι είναι ξεκάθαρος ο πολιτικός σχεδιασμός: η ανανήψασα Κατερίνα Παπακώστα, Ηγέτις της «Νέας Ελληνικής Ορμής» -άλλως ΝΕΟ- εισήλθε στην Κυβέρνηση με την προοπτική της στήριξης της Συμφωνίας των Πρεσπών, βλέπε δηλώσεις συντρόφου Σκουρλέτη, μέσω συνεργασίας με τον κ. Καμμένο, ο οποίος δηλώνει ότι θα ρίξει την Κυβέρνηση εάν έλθει η Συμφωνία προς ψήφιση στη Βουλή. Εάν Εσείς κάτι καταλάβατε από το Σχέδιο, μάσαλά σας! Τρίτο, ευελπιστούμε ως επόμενο βήμα στη πραγμάτωση της πρόβλεψης Αυλωνίτου «θα κερδίσουμε τις επόμενες εκλογές, όχι ως Αριστερά», μετά τον κ. Νικολόπουλο του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος στην Αχαΐα, να είναι ο Κυριάκος ο Βελόπουλος στη Μακεδονία. Γιατί όχι, δηλαδή; Η «Ελληνική Λύση» καταγράφεται πλέον στατιστικά στις δημοσκοπήσεις, το οικονομικό-πολιτικό-ποδοσφαιρικό σύμπλεγμα της Λέγκας του Βορρά τον στηρίζει πλήρως και ουδείς στην ομάδα Μαξίμου -με την επωνυμία ΣΥΡΙΖΑ- έχει φραγμό να πει ο,τιδήποτε σε οποιονδήποτε.

Τη νέα «σεζόν» θα έχουμε κι εκλογές, πολλές μάλιστα! Το ξέχασα προς στιγμήν! Ίσως επειδή μετά από τόσες «σεζόν», η ελπίδα μου μήπως ακούσουμε κάτι νέο, κάπως σοβαρό, μια ιδέα που κάτι να λέει, έχει εκλείψει. Όντως, η «Σεζόν» ξεκίνησε δυναμικά…

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018 13:38

Λόγια του Δεκαπενταύγουστου…

Δεν είναι κακό -αντίθετα είναι επιβεβλημένο θα έλεγα- να παραδέχεται κανείς την άγνοια και το σφάλμα του, ως εγώ δημοσίως. Με την απόλυση των δύο Ελλήνων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων από τις τουρκικές φυλακές, χαρά μεγάλη κατέλαβε την Χριστεπώνυμο πατρίδα μας, ανήμερα της Παναγιάς. Ορθότατα! Κι εκεί που με καταπλάκωσε η μεταφυσική ερμηνεία του συμβάντος -«έκανε η Παναγιά το θαύμα της»- υπό ριζοσπαστική διακυβέρνηση, άρχισα να μετρώ τα σφάλματα μου.

Κατ’ αρχήν, ασθενεί πλέον η μνήμη των γυμνασιακών μαθημάτων Θεολογίας, σ’ ένα Σχολείο Καθολικών Μοναχών, επί δικτατορίας, σε μια περίοδο πιεστικής διδασκαλίας ημών των Ορθοδόξων από καθηγητές που συν τω χρόνω κατέλαβαν διαδοχικά την έδρα του Αρχιεπισκόπου (Χριστόδουλος και Ιερώνυμος, καταλαβαίνετε το πλαίσιο…): έμενα με την εντύπωση ότι η σεπτή εικόνα της Παναγίας της Ελευθερώτριας είχε αναφορά στις εγκύους. Γι’ αυτό βλέπουμε την εικόνα της σε κάθε μαιευτική κλινική της Επικράτειας, γι’ αυτό η λαϊκή ευχή στις εγκυμονούσες είναι «καλή λευτεριά». Κι εκεί που πίστευα ότι ο κ. Καμμένος, άλαλος εν όψει του μεγέθους του συμβολισμού μιας και τα λόγια περιττεύουν σε τέτοιες περιπτώσεις -υποθέτω- όταν τουϊταρε την εικόνα Της ως σχόλιο έκανε μία από τις γνωστές γκάφες νοήσεως μετά τους «υδατάνθρακες του Αιγαίου», βγήκε η Αριστερή Θεολογία να ερμηνεύσει: η Ελευθερώτρια αφορά σε παν κακό! Υπάρχει βέβαια και η πιο επίγεια ερμηνεία που δεν εμπλέκει την Παναγία σε ρόλους έναντι παντός κακού: μας γκάστρωσε ο Ερντογάν μέχρι να τους ελευθερώσει· εξ ου και η ευχή «καλή λευτεριά» του Ερίδματου. Σε κάθε περίπτωση, διαβλέπω σοβαρή προοπτική συμβολισμών στην επερχόμενη προεκλογική εκστρατεία, θα μας κολάσουν κυριολεκτικώς, εκατέρωθεν.

Μάλλον βλάσφημος ων -δεύτερο σφάλμα- είχα την εδραία πεποίθηση ότι εάν ήταν αναγκαία μια λιγότερο μεταφυσική ερμηνεία, αυτή έπρεπε να στραφεί κυρίως στην πέραν του Ατλαντικού παρέμβαση του θείου (πεζό θ) Ντόναλντ. Την ίδια πεποίθηση έχει σύμπασα η Υφήλιος, δυστυχώς γι’ αυτήν -καθότι στα καθ’ Ημάς, τα πράγματα είναι όπως θέλουμε να νομίζουμε. Διαφωνούν, βλέπετε, τα non papers του Μαξίμου, στα κατά ριπάς κείμενα ρητής καθοδηγήσεως προς «ναυτιλομένους» -καθότι τα ‘χουν κάνει θάλασσα. Η θετική και ευχάριστη εξέλιξη οφείλεται στη συστηματική καλλιέργεια διαύλων διαλόγου με την Τουρκία, από το 2015 κι εντεύθεν, λέει! Αυτό κι αν είναι στρατηγικός σχεδιασμός, όχι παίξε γέλασε: δύο χρόνια πριν την αιχμαλωσία των στελεχών μας, είχε διαμορφωθεί ένα πλαίσιο συνομιλίας ώστε να κάνουν σχεδόν έξι μήνες να τους απολύσουν. Όλα τα ενδιάμεσα, οι κορώνες του Καμμένου, το μπάχαλο στο Υπουργείο Άμυνας, η «δυσκολότερη συνομιλία» του Τσίπρα με τον Ερντογάν πρόσφατα, η επικίνδυνη ένταση τόσων μηνών, ήταν όλα μέρος εμβριθούς σχεδίου: Υποκλίνομαι. Σε κάθε περίπτωση, οι Αμερικάνοι είναι μεγάλα παιδιά: καταλαβαίνουν άριστα τις ανάγκες προπαγάνδας για το πόπολο σε σύγκριση με τις ουσιώδεις δεσμεύσεις «κεκλεισμένων των θυρών».

Μάτι-Μητρετώδης/Κούκλατζης: 1-1. Μέγα το επικοινωνιακό ντέρμπυ. Και μόνον ότι ανακοινώθηκε/προβλήθηκε ότι σε «οκτώ ώρες» από της απολύσεως τους έγινε η μεταφορά των στρατιωτικών μας δείχνει το απόλυτο άγχος της κυβέρνησης να αποδεικνύει ότι μπορεί να συντονίσει το αυτονόητο και το ελάχιστο! Ο Τσίπρας χρειαζόταν κάτι για να πάει στη ΔΕΘ και στις εκλογές. Το εάν οι Αμερικάνοι -και ο Ερντογάν σε δεινή θέση- προσέτρεξαν, θα είναι ένα αιωρούμενο ερώτημα για τους ιστορικούς του μέλλοντος.

Αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο, όλα έγιναν κατά πώς πρέπει… η μαζική έξοδος των εσωτερικών μεταναστών των πόλεων στους γενέθλιους τόπους τους, τα τραπέζια και τα γλέντια του θερινού Πάσχα, η συμφόρηση σε λιμάνια, αεροδρόμια και ΚΤΕΛ, τα πάσης φύσεως ατυχήματα, εμφράγματα και γαστρεντερίτιδες, οι οχλήσεις και νύξεις από τα διεθνή γεγονότα, οι δηλώσεις περί την ευλογία της Μεγαλόχαρης, η Τήνος και οι προσκυνητές της, κάποιες αραιές ιστορικές αναμνήσεις περί την «Έλλη»… Μένει ένα κενό ντροπής για Όλους μας:

Ουδείς ανεφέρθη στην υπέρτατη Θυσία του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ, ανήμερα της Παναγιάς, όπου χάθηκαν πάνω από εκατό παλληκάρια - ένας «κοιμάται» στη Μόρια! Ουδείς ενδιαφέρεται για το βδελυρό Αίσχος της Ελληνικής Πολιτείας που συνεχίζεται καθημερινά στα βουνά της Αλβανίας, με τις ανευρέσεις των οστών των Ηρώων του ‘40, που συλλέγονται, ταυτοποιούνται και θάβονται ταχέως, με γραφειοκρατική ακρίβεια και τήρηση του διοικητικού πρωτοκόλλου… Πεθαίνουν επωνύμως Ανώνυμοι μια φορά ακόμα…

Τα μεγάλα Έθνη ορίζονται από τον τρόπο που μεταχειρίζονται τους Πεσόντες και τους Αιχμαλώτους τους. Οι Αμερικάνοι, για παράδειγμα, μετονομάζουν και ορίζουν στο Εθνικό Σύστημα Εναέριας Κυκλοφορίας τους, τον κωδικό μιας πτήσης που μεταφέρει σωρό Πεσόντος σπίτι του, ως Angel Flight, Πτήση των Αγγέλων και για «μίλια» ολόκληρα παρατάσσονται οι πολίτες να προϋπαντήσουν το χαμένο γιό τους.

Κοντύναμε, δυστυχώς, ως έθνος. Βόηθα, Παναγιά, να ξαναμεγαλώσουμε!

Σάββατο, 04 Αυγούστου 2018 19:43

Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε…

… η εποχή, τα βάρη, οι συνθήκες

κι άλλοι την πάθανε που τότε είπαν το ναι

και δεν ακούσανε των παλιών τις υποθήκες.

(Μ. Αναγνωστάκης)

 

Η κορωνίδα της Ιατρικής, η Νευρολογία, ασχολείται με το κορυφαίο διαφοροποιό γνώρισμα του Ανθρώπου: τον Εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα. Η βασικότερη κλινική εξέταση της συνίσταται στην εκτέλεση κινητικών ασκήσεων με κλειστά τα μάτια: αποκόπτει το Μάτι, την βακτηρία -δηλαδή το αισθητηριακό μπαστούνι μας- ώστε να αποκαλύψει ενδεχόμενη αστάθεια και προβλήματα προσανατολισμού μας στο χώρο. Δεν είναι τυχαίο ότι η εμπειρική λαϊκή σοφία μιλά για τον «μονόφθαλμο» που βασιλεύει ανάμεσα στους «τυφλούς» ή για τα «μάτια σου δεκατέσσερα» ή «δεν έχω μάτια στην πλάτη μου». Το κατεστραμμένο Μάτι, λοιπόν, αποκάλυψε ότι το νευρικό σύστημα της χώρας, η Διοίκηση, πάσχει και ο κυρίως ότι ο διευθύνων νους, ο Εγκέφαλος, είναι κατεστραμμένος.

Ο Τσίπρας και η ομάδα του -από τον ιταμό Τζανακόπουλο και το σούργελο Καρανίκα, τους ανεκδιήγητους «σοφούς» Γαβρόγλου και Μπαλτά, τους ψυχρούς killers Βερναρδάκη, Παππά και Σκουρλέτη, τον αριστερό ψάλτη Φίλη έως τον ανέκαθεν ολίγιστο «μπάρμπα - Φώτη» Κουβέλη- κατέρρευσαν στο γήπεδο της δικής τους ανέξοδης πολιτικής κυριαρχίας: την επικοινωνιακή αφαλάτωση και στρέβλωση της πραγματικότητας. Πολλοί εστιάζουν στην ακολουθία λαθών στο χειρισμό της ανικανότητας τους: από τις διαδοχικές αντιαισθητικές συσκέψεις, συνεντεύξεις και ρεπορτάζ στην εντεταλμένη ΕΡΤ, τις επιτόπιες επισκέψεις του «μπούλη» ή και του ίδιου του «Ηγέτη» χαράματα ή στη γελοιότητα μέτρων «ανακούφισης» όπως η αναστολή του ΕΝΦΙΑ και των τελών κυκλοφορίας των κατεστραμμένων οικιών και αυτοκινήτων μέχρι το Δεκέμβρη! Λάθος: το πρόβλημα ανεδείχθη -δυστυχώς- ως δομικό και ευδιάκριτο ακόμα κι από τον πιο πρωτόγονο λαϊκιστή.

Μετά το διασυρμό των πρώτων ημερών, ήλθαν τα χειρότερα, τα γελοία και εμετικά. Τζανακόπουλος: «Κύριο μέλημα της Κυβέρνησης είναι η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης»! Βερναρδάκης: «Μη χτυπάτε τον Τσίπρα, είναι μόνον 44 ετών»! Ο συνδυασμός αυτών των δύο ανερυθρίαστων δηλώσεων σφραγίζει τη νοητική μούργα μιας ολόκληρης δεκαετούς περιόδου, πρωτίστως αποδεικνύει ότι η καταδικασθείσα ρητορική του «μαζί τα φάγαμε», καταλήγει επί Ερίδματου στο «μαζί τα χτίσαμε» και «μαζί τα κάψαμε». Ανήκω σ’ αυτούς που ανέκαθεν κατέληγαν στην διαπίστωση Πάγκαλου περί της γενικευμένης «μάσας» επί ανύπαρκτου και δάνειου πλούτου, ομοίως, πιστεύω ότι ακτογραμμή της Ελλάδος, σχεδόν παντού, είναι ένα απέραντο αυθαίρετο Μάτι, που «μαζί βιάσαμε». Δε δέχομαι όμως την αθλιότητα του Σπίρτζη που εξηγούσε «αριστερά» πώς θα νομιμοποιηθούν τα αυθαίρετα ούτε της secretaire Δούρου που κακολογούσε την «κλιματική αλλαγή»! Πρόκειται για μια παρέα θεμελιωδώς ανικάνων, με απίστευτο ταλέντο στην διαχείριση ευπίστων πλην απολίτιστων μαζών. Σαν το φασισταριό του Μεσο-πολέμου… απολύτως!

Εάν ο Τσίπρας «είναι μόλις 44 ετών» παιδί σήμερα, τότε πόσο ήταν, κ. Βερναρδάκη μου, το 2015; Δηλαδή, η καταστροφή της ζωής μου, με τις ανεγκέφαλες «αυταπάτες» σας του 2015, το δημοψήφισμα και τα capital controls, η Συμφωνία των Πρεσπών, η απάτη με τα ΜΜΕ, τα Εξάρχεια και ο Ρουβίκωνας, οι αθλιότητες Γαβρόγλου στα της Παιδείας, η αριστεία ως «ρετσινιά», οι απειράριθμοι μετακλητοί, το τέλμα σε όλες τις μεγάλες επενδύσεις, και όλα τα άλλα…, τί ήταν; Πληρώνουμε, δηλαδή, τη μαθητεία και το φροντιστήριο του Τσίπρα στα δύσκολα της ζωής; Και την προσπάθεια του να πάρει επιτέλους το lower στην Αγγλική; Να τα πληρώσει η εργολαβική εταιρεία του, άλλωστε ξέρει πώς γίνονται αυτά, δε νομίζετε Σύντροφε Υπουργέ Επικρατείας; Και δεν ντρέπεστε να λέτε αυτές τις αηδίες;

Προσωπικά είχα καταλήξει στην αποκαρδιωτική διάγνωση γι’ αυτόν τον ανεγκέφαλο Εσμό που καμώνεται ότι μας κυβερνά -το «αριστερό τσούρμο» by Baroufakis όταν ο άρρωστος νάρκισσος ήταν ακόμα Υπουργός- από το 1977/78 τότε, με τη διάσπαση του Ρήγα Φεραίου και τη Β΄ Πανελλαδική μετά τη συντριβή της Συμμαχίας, όταν σταύρωσαν το Λ. Κύρκο και τους ιστορικούς ηγέτες της Ανανέωσης, τα ανυπότακτα και κακομαθημένα φοιτητούδια, που δυστυχώς κακογέρασαν για να μας ταλαιπωρούν σήμερα με τις αυταπάτες της διηνεκούς μικρότητας τους. Έκτοτε, ωρίμαζε στη σκέψη μου ότι το αριστερίστικο μόρφωμα του ‘77/’78 που μετατράπηκε στη «ριζοσπαστική αυταπάτη» της νέας εκδοχής βρεφών των 15μελών της εποχής Αρσένη, έπαιξε -κι έχασε πλέον- στο σχήμα που θέλει πρωταγωνιστές της Ιστορίας τους απρόσωπους «θεσμούς» -κοινωνικούς, πολιτικούς, οικονομικούς- και απλώς δευτεραγωνιστές τα φυσικά πρόσωπα, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Η μικρο-ιστορία όμως πάντα θα εκδικείται τα ιστορικά μυθεύματα των σχετικιστών: στο Δυτικό Πολιτισμό η αξία της ατομικής ζωής είναι ανυπέρβλητη, Ηλίθιοι κατά Κλίντον.

Οι εν πολλοίς ανώνυμοι Νεκροί στο Μάτι απέκτησαν μείζονα συμβολική αξία: θα θάψουν την όποια Αριστερά του Τσίπρα για μερικές δεκαετίες στο μέλλον. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ένα παίγνιο που δεν μπορούν πια να χειρισθούν οι ανερμάτιστοι του Μαξίμου: είναι το δίλημμα του χαμένου χαρτοπαίκτη: να μείνω στο τραπέζι του πόκερ μπας και γυρίσει η κακή τύχη μου ή να φύγω μήπως και περισώσω ότι μου έχει απομείνει.

Δε φταίτε Εσείς, τόσοι είσαστε… Πάντα!

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018 18:44

Τόπος μαρτυρίου

Η Ελλάς ετοιμαζόταν να εορτάσει την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας, μέσα από τις φλόγες της Κύπρου κι εκεί, δίπλα στο Μαραθώνα, όπου οι Αθηναίοι πολίτες έδωσαν μια από τις κορυφαίες μάχες της παγκόσμιας Ιστορίας που εδραίωσαν τη Δημοκρατία, οι σύγχρονοι Έλληνες βίωσαν τις επιπτώσεις της παρακμής της.

Ήταν άραγε μια «ασύμμετρη απειλή», όπως διαπίστωσε ο Τσίπρας, σε μιαν έκφραση ολόιδια με τον «στρατηγό άνεμο» του Πολύδωρα, κάποια χρόνια πριν στην Ηλεία; Ήταν μήπως μια καταστροφική πυρκαγιά λόγω της σύμπτωσης σειράς δραστικών παραγόντων -καύσιμη ύλη, άνεμοι, τοπογραφία,…- που δημιουργούν τις ειδικές συνθήκες ενός καταλυτικού «μεγα-φαινομένου», όπως θα έλεγαν οι ειδικοί; Μπας κι ήταν αποτέλεσμα του συντονιστικού μπάχαλου της Δημόσιας Διοίκησης με την δομική πνευματική οκνηρία της, της ανικανότητας και τους κρυφούς μικρο-πολέμους συναρμοδιοτήτων των υπηρεσιών της; Λες να ήταν το κακό το ριζικό Τους (μας); Μάλλον κάποιος συνδυασμός όλων των παραπάνω θα είναι  κι αυτό είναι το τραγικό της ιστορίας καθώς δείχνει ακριβώς ότι με την πάροδο του χρόνου οι τραγωδίες θα πυκνώνουν όσο θα ωριμάζουν τα δημόσια πεπραγμένα της λοβιτούρας γενεών και νοοτροπιών με πολιτικό - εκλογικό κίνητρο.

Τούτη την ώρα της επιβεβλημένης ιεράς σιωπής και συγκίνησης, ζητούμενο για όλους μας είναι η ανάσυρση στη μνήμη μας της δήλωσης ΣΥΡΙΖΑ, για την Ηλεία του 2007: «Η μόνη προφανής ασυμμετρία αυτή τη στιγμή είναι η ανικανότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει έναν εφιάλτη από τη μια και οι εξαιρετικές της επιδόσεις σε επικοινωνιακά ευρήματα από την άλλη». Αυτή η παλαιά και συνάμα επίκαιρη δήλωση κλείνει πλήρως, με οδυνηρό σαρκασμό, την διοικητική μας ιστορία 40+ ετών. Είναι τόσον αληθής όσον είναι και η γλοιωδώς κοντόφθαλμη ρητορική της, «κι αυτοί τα ίδια κάνανε», που για την νυν Αντιπολίτευση λένε. Είναι τέτοια η τύφλωση που δεν μπορούν να διακρίνουν ότι εάν κάνουν τα ίδια με τους παρελθόντες, τότε ίδιοι είναι. Πάει το «ηθικό» -και όποιο άλλο- πλεονέκτημα, μόνον οι νεκροί μένουν κι ο Τόπος του Μαρτυρίου, η σημερινή Ελλάδα.

Μνημόνια, ανεργία, μετανάστευση επιστημόνων, Μάνδρα ή Μάτι είναι όψεις του ίδιου κίβδηλου νομίσματος: είναι τα τοκοχρεωλύσια έναντι της Ζωής που πληρώνει μια κοινωνία που επέλεξε την Πελατεία αντί της Πολιτείας, την ικανοποίηση του μικρο-συμφέροντος έναντι της τάξης του γενικού Καλού. Και το κεφάλαιο, το πολιτισμικό, το οικονομικό, το περιβαλλοντικό… μένει απλήρωτο μέχρις εξαντλήσεως, κυοφορώντας τις επόμενες καταστροφές, ατομικές και εθνικές. Το μαρτυρικό Μάτι είναι συμβολικά ως αυτό του Παντοκράτορος στον τρούλο κάθε εκκλησίας: μας κοιτάζει από ψηλά σε ένα συμβολισμό που προγνώνει τα μελλούμενα της κόλασης. Θα πληρώσετε, λέει, κάθε απατεωνιά που διαπράξατε: τον κάθε ακατάλληλο κομματο-φρουρό υπάλληλο που προσλάβατε, κάθε υπάλληλο πολεοδομίας που λαδώσατε για το αυθαίρετο σας, κάθε βουλευτή που εκλέξατε για να τους προστατεύει, κάθε δάνειο που συνήψατε παρατύπως, κάθε αδιαφορία σας για τις συλλογικές προτεραιότητες, κάθε ρουσφέτι που προσφύγατε έναντι κοινών και ενιαίων διατάξεων, κάθε υπόγεια διαδρομή που ακολουθήσατε, κάθε έκπτωση της Γλώσσας που ανεχθήκατε για να κρύψετε την αγραμματοσύνη σας, όλα στο Μάτι του κυκλώνα θα καταλήξουν! Η Ελλάς ξεπέρασε την παρακμή, έχει μπει στον κύκλο της πληρωμής χρεών δια του αίματος.

Η «εκτός σχεδίου» πολεοδομία στο Μάτι, μια παγκόσμια πρωτοτυπία αλλά και μια ελληνική σταθερά, έγινε μαζικός Γολγοθάς, μια κόλαση του Δάντη, δεκάδων συμπολιτών. Κάηκαν ζωντανοί σε έναν λαβύρινθο δρόμων, δρομίσκων, αδιεξόδων και κρημνών χωρίς κατάληξη, μέσα και ανάμεσα σε οικίες μιας ψευδούς ευμάρειας, σε κήπους χωρίς αισθητική, μόνον με τα δασικά υπολείμματα της Αττικής Φύσης να επιχειρηματολογούν νεκρά κατά ενός «παραδείσου» που είχε υποκλαπεί από τη λογική και το στοιχειώδη σχεδιασμό. Κι όταν ήλθε η ώρα να πληρωθεί ο λογαριασμός, η εθνική τραγωδία ήταν βαριά! Πώς αλλιώς -πλην σαν τις γάτες τ’ Άι Νικόλα του Σεφέρη πορευόμαστε, κάποιοι τουλάχιστον: «…Τί νὰ σοῦ κάνουν οἱ ταλαίπωρες παλεύοντας καὶ πίνοντας μέρα καὶ νύχτα τὸ αἷμα τὸ φαρμακερὸ τῶν ἑρπετῶν. Αἰῶνες φαρμάκι, γενιὲς φαρμάκι». «Γραμμή!» ἀντιλάλησε ἀδιάφορος ὁ τιμονιέρης».

Όσοι μυαλό έχουν θα μπορούν να διακρίνουν ότι όλα τούτα τα τραγικά ήσαν αναμενόμενα. Άνθρωποι θα πνίγονται, θα καίγονται ή θα καταπλακώνονται κατά τις «ορέξεις» της Μάνας Γης, άνθρωποι θα καταστρέφονται, θα εξοβελίζονται, θα εξανδραποδίζονται κατά τις πιέσεις της Οικονομίας, νησιά, νησάκια, περιοχές θα αλλάζουν στο χάρτη της κυριαρχίας των εναλλακτικών Ηττοπαθών. Και πάντα θα υπάρχουν ψοφοδεείς «Ερίδματοι» που στο βωμό της ιδεολογικής ακινησίας θα θυσιάζουν τους ηλιθίους εξ Ημών, ακόμα κι όσοι αντιστεκόμενοι δεν ποντάρουμε στο Lotto της ατομικής απόδρασης.

Το Μάτι μας παρακολουθεί Όλους!

Αυτό που συμβαίνει επί μοναρχίας Τσίπρα δε θα μπορούσε να το ελπίζει ούτε ο πιο ακραίος συντηρητικός: το επίγραμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή του αυθεντικού, στους πρώιμους μεταπολιτευτικούς χρόνους, μόνον η ψευδεπίγραφος «Αριστερά» του Μαξίμου θα μπορούσε να επικυρώσει οριστικά κι αμετάκλητα. Και γι’ αυτό, με ή χωρίς γραβάτα, ο βιομετρικά συνεσταλμένος (δείτε την ατυχέστατη εικόνα «μπασμένου» του Τσίπρα απέναντι στον Αλβανό πρωθυπουργό Ράμα…) έγινε ο αγαπημένος μεσίτης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των γεω-στρατηγικών δυτικών παιγνίων στη δήθεν ανυπότακτη Βαλκανική χώρα των ψεκασμένων!

Σε μια χώρα ή μια κοινωνία πολιτών ευδαιμόνως επιρρεπείς στην αυταπάτη, τη μπαρούφα και -μεταξύ μας- την «δήθεν-αριστερό-ακρο-δεξιά» παπάντζα (συνδυασμός του παπατζή και της παπάρας), ο Τσίπρας διατηρεί την πολιτική ηγεμονία, χωρίς να έχει την ανάλογη δημοσκοπική ανταπόκριση. Πρωτότυπος συνδυασμός, διχασμός στα πολιτικά ΜΜΕ και τα κομματικά γραφεία και κυρίως μια δύσκολη εξίσωση για την Αντιπολίτευση και τραχύς άγγελος δεινών για το μέλλον!  Έτσι γίνεται η σύγχρονη μετα-πολιτική παγκοσμίως, καλόν είναι να το καταλάβουμε εγκαίρως ως πολίτες και θαύμα θα ήταν να το καταλάβουν ουσιωδώς και οι «στρατηγοί» της Αντιπολίτευσης. Καθότι άλλο θέμα είναι η ανύπαρκτη δημοσκοπική επιρροή που ασκούν κάτι αγενείς ξεκατσίπρωτοι στα πρωϊνάδικα -βλέπε π.χ. παιάνες για το ΦΠΑ στα «προσφυγικά» νησιά με την απάτη της εξάμηνης επέκτασης του χαμηλού ποσοστού-  κι άλλο θέμα είναι η καθ’ αυτό στιβαρή οικονομία και ανάπτυξη των νησιών. Πολύ εχάρησαν τάχατες οι νησιώτες αντιπολιτευόμενοι βουλευτές -ξέρω τί σας γράφω, ψάχνοντας να αποδείξουν ότι το επέβαλαν «κατόπιν ενεργειών» τους. Εχάρη επίσης ο τοπικός ΣΥΡΙΖαίος που μάλλον δεν κατάλαβε ακόμα τίποτα, διότι «όσον θα είναι Πρωθυπουργός ο Αλέξης, αύξηση ΦΠΑ δε θα γίνει στα νησιά»! Η ζωή λέει όμως άλλα: σε όρους λαϊκού λόγου, τρία πουλάκια κάθονται στην Ελληνική Δημοκρατία, το Μαξίμου και τον αξιαγάπητο Πρόεδρο της που ξύνοντας τα νυχάκια τους, τα νυχοποδαράκια τους υπογράφουν τα πάντα. Η τρέλα είναι ότι όλον τούτο πλασάρεται χωρίς φραγμό και χωρίς δυσκολία ως «νίκη» στην ηττοπαθή χώρα.

Το ότι «Ανήκωμεν εις την Δύσιν» έχει χειρογραφεί σε μια χαρτοπετσέτα στη Γιάλτα, μεταξύ Τσώρτσιλ και Στάλιν πριν από 70 και βάλε χρόνια, ως πάγιος γεωστρατηγικός διαμοιρασμός. Αξιολογήθηκε ως ευπρόσδεκτο γεγονός από το Λ. Κύρκο με το περίφημο «Σύντροφοι, ευτυχώς χάσαμε…». Διακηρύχθηκε ρητώς από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στη Μεταπολιτευτική περίοδο των διαπραγματεύσεων για την επαν-ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ένταξη στην τότε ΕΟΚ, ως στρατηγικός παράγων ασφάλειας. Σ’ αυτήν τη μακρά μεταπολεμική περίοδο, δεν έχει υπάρξει όμως  Έλληνας Κυβερνήτης που να εντυπωσιάζεται ως επαρχιώτης γαμπρός σε μεγαλο-αστικό σόι, ως προκύπτει από το εμφανές δέος του από τη συμμετοχή του στις στοχοθεσίες και τα τελετουργικά του ΝΑΤΟ, που να αγωνίζεται για την ένταξη τρίτων χωρών στη Συμμαχία, που να απελαύνει Ρώσους διπλωμάτες ή πράκτορες ως υποκινητές δυσχερειών στα προηγούμενα. Έπρεπε να εμφανισθεί Ηγεσία με «αριστερή» επίφαση και εκλογική στήριξη από τα ρετάλια -ή ρεμάλια μήπως- του πρωτόγονου ΠΑΣΟΚ, μια παρέα κυνικών πλην ευφυών νέων που έχουν καταλάβει καλά σε ποιους απευθύνονται, ώστε να διασφαλισθεί με τη βούλα του 21ου αιώνα η διηνεκής στρατηγική επιλογή.

Φίλοι που νομίζουν ότι ασχολούνται ακόμα με το ΚΚΕ εσωτερικού και τη Συμμαχία του 1977 - ‘78, που αγωνίζονται συναισθηματικά να βγάλουν κόκκινη κάρτα στην παρέα του Τσίπρα αλλά ζορίζονται, που δεν τους βγαίνει να ξεφωνίσουν τύπους όπως ο Μπαλτάς και ο Γαβρόγλου ως επικίνδυνα άχρηστους, ψελλίζουν κάτι μισόλογα -που αμφιβάλλω εάν όντως τα πιστεύουν- ότι ο Τσίπρας απετάξατο τη ριζοσπαστική μπούρδα, ότι έχει κάνει σοσιαλδημοκρατική στροφή, ότι αλληθωρίζει πολιτικά προς το Κέντρο! Κι ότι όλα αυτά τα ΝΑΤΟφιλικά και Μερκελολάγνα είναι απτές ενδείξεις «βιαίας ωρίμανσης», ως είχε προ 3 ετών πει ο Δραγασάκης.

Τρίχες! Όλα αυτά είναι ένας κυνικός μικρο-μεγαλισμός, ανθρώπων χωρίς στρατηγική σκέψη αλλά πρωταθλητών της μικρο-πολιτικής τακτικής. Όλα αυτά γίνονται με ένα στόχο: να μαζέψει ο Τσίπρας το ευρωπαϊκό ιερατείο στις φιέστες του Αυγούστου, στην Πνύκα και το Καστελλόριζο, να πουλήσει «κύρος» και «διεθνή αποδοχή» στους άλαλους ιθαγενείς ως καθρεφτάκια και ψεύτικα διαμάντια. Κι αυτοί θα έλθουν καθότι -σε αντίθεση με εμάς- ξέρουν με ποιον έχουν να κάνουν και πώς θα τον χειρισθούν. Αμ πώς;

Δευτέρα, 09 Ιουλίου 2018 11:30

Η Ελληνική Τραγωδία

Το αρθρίδιο της περασμένης εβδομάδας, στην παρούσα στήλη, τιτλοφορείται «η Θεία Κωμωδία», η βασική ιδέα ήταν ότι η πρόσφατη συμφωνία των Βρυξελλών περί διευθέτησης χρέους ουσιαστικά είναι δάνειο χρόνου, με στόχο ή ελπίδα να σχεδιάσουμε ως χώρα μια ρεαλιστική στρατηγική εκσυγχρονισμού για τις επόμενες δεκαετίες. Ο σημερινός τίτλος είναι η συμπλήρωση του προηγουμένου.

Το κλασσικότερο παράδειγμα έλλειψης στρατηγικής -ή ορθότερα μιας καταφανώς κοντόφθαλμης «στρατηγικής»- αφορά στο κορυφαίο εθνικό ζήτημα της Παιδείας ειδικότερα δε, στην αποκαλούμενη «μετανάστευση» των νέων επιστημόνων που διέφυγαν σε κόσμους δυτικούς και σοβαρούς. Μαθαίνουμε αρμοδίως ότι στόχος είναι η επιστροφή των «ξενιτεμένων» νέων μας, εξαγγέλλονται δε προς τούτο κάποιες κινήσεις υποστήριξης ιδιαίτερα χαμηλής διοικητικής συνέπειας και ποσοτικού αντίκτυπου. Η πολιτική ρητορική εξαντλείται σε Καζαντζίδειους πονεμένους τόνους και συμβολισμούς παρελθουσών δεκαετιών, είναι εκτός συλλογικής, ατομικής και λειτουργικής πραγματικότητας: οι νέοι μας δεν πήγαν ούτε στα ορυχεία ούτε ως λαντζέρηδες και το χνώτο τους δεν βρωμάει από την πείνα. Αντίθετα, ως καλοπληρωμένοι επιστήμονες στελεχώνουν δυτικά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, νοσοκομεία, διεθνείς οργανισμούς, τράπεζες και δικηγορικά γραφεία, μεγάλες βιομηχανίες και εκτινασσόμενες start-ups. Επιπλέον, έχουν δει τί θα πει αυθεντική «κανονικότητα», αποτελεσματικότητα διοίκησης, δικαίωμα στην επιλογή, συναγωνισμός, άμιλλα ή/και ανταγωνισμός μεταξύ ομοτίμων, ασφάλεια προσωπικού σχεδίου… Η ιδεοληπτική εικόνα του «δυστυχούς ξενιτεμένου» και της «φουκαριάρας της μάνας του» είναι τουλάχιστον κωμική για όσους έχουν επίγνωση των εντυπώσεων, διάθεσης και προθέσεων τους για το μέλλον: πολύ μικρό ποσοστό εξ αυτών σκέπτονται την επιστροφή!

Η οικονομική και ακαδημαϊκή διάσταση της «πολιτικής» επαναπατρισμού είναι πολλές τάξεις μεγέθους υποδεέστερη του φαινομένου φυγής και των πραγματικών επιπτώσεων του. Εκτιμάται ότι  200 - 210.000 νέοι επιστήμονες απεχώρησαν ενώ η ελληνική οικογένεια έχει επενδύσει, ευθέως ή εμμέσως μέσω των φόρων, κατ’ ελάχιστον 25 δις ευρώ για τις σπουδές τους (δηλαδή, το ήμισυ του χρέους για την ανακεφαλαίωση των Τραπεζών). Με άλλα λόγια, η ελληνική οικογένεια επιδότησε αδρά τη στελέχωση των Κρατών υποδοχής. Οι ίδιοι, δια της φυγής τους επέτειναν το δημογραφικό πρόβλημα και το έλλειμμα ανθρώπινου κεφαλαίου, με άλλα λόγια, τους δύο κρισιμότερους περιορισμούς στην προσπάθεια για την μακροπρόθεσμη ανάκαμψη της χώρας. Όσον αφορά στις ακαδημαϊκές θέσεις που «άνοιξαν» πρόσφατα στα πανεπιστήμια, μετά από 10 χρόνια, αυτές ανέρχονται στις 1000 και δεν επαρκούν ούτε για τη μερική αναπλήρωση όσων χάθηκαν από π.χ. συνταξιοδοτήσεις ή περικοπές. Ακόμα κι αν υποθέσουμε, απολύτως μη-ρεαλιστικά, ότι οι καθηγητικές θέσεις θα καλυφθούν από επαναπατριζόμενους επιστήμονες, η αναλογία θα ήταν 1:210. Οι δε χρηματοδοτήσεις είναι της τάξεως των μερικών δεκάδων εκατομμυρίων σε σύγκριση με τα προαναφερθέντα 25 δις. Στρατηγική συνοικιακού μπακάλη απέναντι στα μεγαθήρια της λιανικής.

Το κυριότερο αντικίνητρο επιστροφής είναι το διοικητικό και γραφειοκρατικό περιβάλλον, το οποίο υποτίθεται ότι καλούνται να επιλέξουν οι δυνητικώς επαναπατριζόμενοι: εδώ σημειώνω απλά ότι μόνον νοσηροί και συμπλεγματικοί εγκέφαλοι μπορούν να συλλάβουν το μέγεθος και τη δόλια ακρίβεια της λειτουργικής καθήλωσης την οποία έχουν επιβάλει, τα τελευταία χρόνια, στις ενεργές ακαδημαϊκές δυνάμεις, ακόμα και στις αποκαλούμενες -πλέον κι από το ΣΥΡΙΖΑ- «νησίδες αριστείας». Κι αν αυτή η θλιβερή και στραγγαλιστική κατάσταση ονομάζεται «στρατηγική», τότε αυτή είναι μία: η πείσμων διατήρηση της ιδεολογίας της «ρετσινιάς», η κουλτούρα της υπερήφανης μετριότητας στον χώρο της παιδείας, προνομιακό πεδίο δράσης πάμπολλων εκ των κυβερνητικών στελεχών.

Ποια όμως η εναλλακτική πρόταση; Η αποδοχή μιας τυπικής δημογραφικής θεώρησης: άτομα που μετακινούνται μεταξύ δύο τόπων θεωρούνται «άποικοι» του τόπου αναχώρησης και «έποικοι» του τόπου υποδοχής. Η αλλαγή θεώρησης των μεταναστευσάντων νέων επιστημόνων σε ακαδημαϊκούς εποίκους των δυτικών ιδρυμάτων και θεσμών γεννά την προοπτική  μιας μεγάλης ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας εκτός Ελλάδας. Στο σύγχρονο κόσμο, οι τεχνολογικές δυνατότητες και η ελευθερία μετακίνησης καθιστούν πρακτικά τη «γεωγραφική» θέση εργασίας απολύτως δευτερεύουσας σημασίας. Με σοβαρές πολιτικές δικτύωσης της εκτός - Ελλάδας ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας, την ενεργό και λειτουργική διασύνδεση της με την ελλαδική κοινότητα, την εμπλοκή της στην εδώ καθημερινή ακαδημαϊκή πράξη κι αντιστρόφως, είναι δυνατόν να μετατραπεί σε έναν κορυφαίο πολλαπλασιαστή εθνικής ισχύος σε διεθνές επίπεδο.

Το μοντέλο αυτό δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο: η Ελλάς υπήρξε Μεγάλη ή διατηρήθηκε ζώσα όταν διατηρούσε πόλεις - αποικίες ή κοινότητες διασποράς εκτός των τυπικών ορίων της. Η σύγχρονη Ελλάδα ομφαλοσκοπούσα παθολογικώς αδυνατεί να κατανοήσει στρατηγικά ή αντιμάχεται πρακτικά τη σημασία της λεγόμενης «Ομογένειας»: δείτε π.χ. τί συμβαίνει με τις σχέσεις έρωτος και μίσους με τους ελληνο-αμερικάνους… Αναλογισθείτε τί σημαίνει η πείσμων άρνηση ψήφου στους αποδήμους - ιδιαίτερα τώρα με τους νέους επιστήμονες. Τα πελατειακά κολπάκια με το ιθαγενές πόπολο δεν μπορούν να πιάσουν μ’ αυτούς, άρα είναι εκλογικά επικίνδυνοι.

Η ελληνική τραγωδία απαιτεί κλαυθμό κι έναν Υμνωδό: μισό αιώνα μετά η ρητορική του Καζαντζίδη παραμένει πολιτικό must!

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018 11:20

Προσποιήσεις ταυτότητας…

Οι περασμένες εβδομάδες ήταν πυκνές γεγονότων και συμβολισμών: θόρυβος παθών, διχασμού και πόλωσης κάλυψε το «προνομιακό οικόπεδο του Κόσμου» που φοβάται μην κι έχει μπει πωλητήριο. Πιστεύω ότι ήταν εξαιρετικά παραγωγικές οι μέρες τούτες, καθότι μηχανισμοί διαμόρφωσης του δημόσιου λόγου ξεκαθαρίστηκαν οριστικώς και πολιτικές ή κομματικές καινοτομίες βρήκαν το δρόμο τους στην πράξη. Μόνο, το παλαιό δομικό πρόβλημα ταυτότητας που μας κατατρώγει αιώνες τώρα παρέμεινε αλώβητο να μας καταδυναστεύει για μακρύ καιρό ακόμα. Απλώς καταλάβαμε οριστικά ότι το ξεπερνάμε με φανταχτερές προσποιήσεις.

Δείτε τη Συμφωνία των Πρεσπών, όπου οι Γίγαντες ως γνωστόν διακρίνονται. Το ξέραμε για τα εύγευστα ομώνυμα φασόλια, το μάθαμε και με την διεθνώς επικροτούμενη και υποστηριζόμενη προσποίηση: εμείς θα λέμε πώς η ΠΓΔΜ δε θα λέγεται Μακεδονία κι εκείνοι θα κάνουν ότι μας πιστεύουν. Δείτε την «καθαρή έξοδο» από «τα μνημόνια»: εμείς θα θριαμβολογούμε ότι «βγήκαμε από την επιτροπεία» κι αυτοί θα λένε κάθε τρίμηνο στο κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών, «καλά παιδιά ό,τι πείτε, πλην όμως “δεν” αυτό, “όχι” το άλλο… και στο βάθος οι χορεύτριες -οι Αγορές, δηλαδή- θα κελεύουν».

Ο προσχηματικός μηχανισμός πολιτικής είναι πλέον διαυγής, συγκροτείται δε από τρία στάδια. Κατ’ αρχήν, εάν δεν περνάει η όποια εικονική πραγματικότητα ονειρευόμαστε, επικαλούμαστε τα «γεγονότα». Εάν δεν μας αρέσουν τα γεγονότα, επικαλούμαστε κάποια εικονική πραγματικότητα. Εάν δεν μας βολεύουν ούτε τα μεν ούτε η δε, βάζουμε τις φωνές, κτυπάμε το χέρι και ξεμαλλιαζόμαστε στα πρωϊνάδικα (ή ακόμα καλύτερα στη… Βουλή).

Η πολιτική καινοτομία έγκειται στην ανάδειξη δύο περίεργων σχημάτων. Το πρώτο είναι η έννοια και πράξη του «αντι-συμπολιτευόμενου» κόμματος ή του «αντι-κυβερνητικού συγκυβερνήτη». Δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορεί να ονομάζεται η ταυτότητα των ΑΝΕΞ.ΕΛΛ. Κι αν είναι αναμενόμενη αυτή η καθεστωτική πιρουέτα, το ερώτημα παραμένει αναπάντητο: τί είδους «Αριστερά» είναι αυτή που ανέχεται στην ιστορική πορεία των πραγμάτων ανάλογες θέσεις;

Το δεύτερο σχήμα είναι το «αντι-μετα-μνημονιακό» πρόταγμα. Οι πάντες κλείνουν το μάτι στο πόπολο, οι μεν ως πονηροί που θα κοροϊδέψουν από Σεπτέμβρη τους κουτό-φραγκους, οι δε ότι θα επαναδιαπραγματευθούν τους όρους. Ζούμε το Τέταρτο Μνημόνιο πλέον, με σαφή ορόσημα: το 2022 (πάει κι η 200η Επέτειος της Ανεξαρτησίας), το 2060 (δυνητικό τέλος των αποπληρωμών) και το 2115 (τέλος της ισχύος του Υπερταμείου). Προς το παρόν, ο «στρατηγικός ενοραματιστής» Τσίπρας (τί άλλο θα ακούσουμε, Παναγία μου) διαπραγματευόμενος δέσμευσε 25 δις Ευρώ δημόσια περιουσία ως ενέχυρο για το θρίαμβο των Βρυξελλών, προχθές. Αν θελήσει να καταλάβει κάποιος γιατί ακριβώς μιλάμε, το σύνολο των ιδιωτικοποιήσεων μέχρι σήμερα δεν υπερβαίνει τα 5 δις, π.χ. τα τραίνα πωλήθηκαν για 45 εκατομμύρια Ευρώ.

Ο συνδυασμός προσποίησης επί της ταυτότητας μπορεί να αποκτήσει φυσική ταυτότητα προσώπου: Κώστας Ζουράρις, βουλευτής ΑΝΕΞ.ΕΛΛ. Ο εν λόγω δημιουργός του κατσαρού ιδιώματος της «νέο-αρχαϊζουσας», με το οποίο πορεύεται επιτυχώς κάποιες δεκαετίες τώρα στην αλαλάζουσα χώρα, ως δήλωσε στη Βουλή κατά τη συζήτηση για το «Μακεδονικό», εκδήλωσε έντονα ψυχοσωματικά προβλήματα -ρίγη και τάση προς έμετο- με την ανακοίνωση του Πρωθυπουργού για την ονοματολογική συμφωνία. Έσπευσε δε να δηλώσει ευθαρσώς την προσβεβλημένη ταυτότητα του: «Κωνσταντινουπολίτης ΚρητοΜακεδών». Πώς το είπατε αυτό, κύριε Βουλευτά; Προς τί η απορία βέβαια για ένα ελεύθερο αντι-συμπολιτευόμενο πνεύμα τέτοιου βεληνεκούς που είχε δηλώσει παλαιότερα, πάντα σε ταυτοτικό ζήτημα, ότι είναι «Αρχαίος Έλλην Κομμουνιστής»; Για να μην ταλαιπωρείται ο ίδιος, για να μην μπερδευόμαστε κι εμείς, η ταυτότητα του «Μ»ΠΑΟΚαρα, θα αρκούσε για να πάμε παρακάτω. Κατά τα λοιπά, Γκορνο-Ρωμέικη νεύρωση.

Με τούτα και μ’ εκείνα, η εβδομάδα κλείνει απολύτως δημιουργικά: λαός πολύς περίμενε τον Α. Σώρρα, κραδαίνοντας πλήθος ελληνικών σημαιών, κατά την προσαγωγή του στα Δικαστήρια. Μέγα το Των Ψεκασμένων Κράτος… κι ανάλογες οι προσποιήσεις του.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018 11:31

Μπάχαλο erga omnes

Όπως ήδη καταλάβατε, μπλέξαμε. Ως συνήθως. Τρύπωσε στο λεξιλόγιο μας η έκφραση του ρωμαϊκού δικαίου «erga omnes», δηλαδή «έναντι όλων» ή «έναντι πάντων» και σφάζονται παλληκάρια στην ποδιά της. Κι εκεί που είχε σκηνοθετηθεί ένα ωραιότατο επικοινωνιακό θρίλερ για Βαλκάνιους ιθαγενείς για να θολώσει την εικόνα, μ’ αυτό το τηλέφωνο που δεν κτυπούσε στου Μαξίμου επί δεκαπενθήμερον και βάλε, αίφνης οι εξελίξεις φαίνονται ραγδαίες στο «ονοματολογικό». Εκεί που το erga έμοιαζε ως αντικείμενο αρμοδιότητας Σπίρτζη - Υπουργού Δημοσίων Έργων, dimosia erga δηλαδή και με την ίδια «επιτυχία και αποτελεσματικότητα» ως η εισαγωγή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στο Μετρό, και είχε αρχίσει να εισβάλει στο μυαλό μας η σαρκαστική ιδέα μήπως το τηλέφωνο ήταν χαλασμένο ή δεν είχαν πληρώσει το λογαριασμό και του το έκοψαν, βρεθήκαμε σε ένα σουρεάλ σκηνικό να λιβανίζουν τον Τσίπρα όλα τα κατεστημένα του Πλανήτη: από το ΝΑΤΟ των «φονιάδων των λαών» και τη «Go Back, Madame Merckel» έως τα Γερμανικά ΜΜΕ που μας ξεφτίλισαν ως Λαό επί δεκαετία. Τέτοια απόδραση από τον ιδεατό Κήπο με τις Αυταπάτες, δεν έχει ματαγίνει. Ο Μέγας Κυνικός Τσίπρας το πράττει χωρίς δυσκολία… στην αγωνιώδη προσπάθεια του να επιφέρει διασπάσεις στο πολιτικό σύστημα, ανεξαρτήτως του διχασμού που προκαλεί.

Νομικοί, Διπλωμάτες, Πολιτικοί Επιστήμονες, Στρατηγοί έχουν ήδη μελετήσει τις επιπτώσεις αυτής της Συμφωνίας με τη FYROM. Η συζήτηση γίνεται περί ιδεατών σχημάτων και υπό διάφορες παραδοχές συμμόρφωσης των αντισυμβαλλομένων Μερών στις πρόνοιες της. Τεχνικά θέματα Διεθνούς Δικαίου - π.χ. θέματα ιθαγένειας, εθνικότητας, γλώσσας, κ.ο.κ. -καθώς και θέματα συγχρονισμού των ενεργειών εφαρμογής- π.χ. ποιος κάνει τί και σε ποιο χρονικό ορίζοντα- έχουν ήδη εκτενώς παρουσιασθεί. Είναι προφανές όμως ότι αυτή η Μακεδονική σαλάτα υπογράφεται ως κομματική στρατηγική για τις επόμενες εκλογές. Ο Τσίπρας στόχευε στη διάσπαση της ΝΔ, καταλήγει στη διάσπαση του ΚΙΝ.ΑΛ. Μάζευε κι ας είν’ και ρώγες, εν ολίγοις.

Ας μη γελιόμαστε όμως. Το κρίσιμο θέμα είναι απολύτως αλλού, σε βάθος χρόνου. Η στρατηγική του Τσίπρα έχει το συμβολισμό του Σαμψών: «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των άλλων αλλοφύλων» (καταστροφή του Ναού των Φιλισταίων, Κριταί, ΙΣΤ, 30). Το κρίσιμο θέμα είναι η δημιουργία της Ελληνικής «Λέγκας του Βορρά», ένα ασυνάρτητο μείγμα εθνοτικού παραληρήματος, αρχαιολατρείας, ρωσοφιλίας, «ΠΑΟΚ»τζίδικου οπαδισμού, οικονομικών συμφερόντων ολιγαρχών και πνεύματος αντίστασης στο «Κράτος των Αθηνών». Μια Ομοσπονδία κομματιδίων και σχημάτων στο χώρο μεταξύ Χρυσής Αυγής και ακραίας λαϊκής Δεξιάς, μια Δεξιά Ελιά με έμφαση στο Μακεδονικό είναι προ των πυλών, κατά τη γνώμη μου. Ο Τσίπρας το εύχεται και το προκαλεί, ο Μητσοτάκης το τρέμει.

Όμως είναι απολύτως αλλού το ζήτημα της μελλοντικής συμπεριφοράς των Σκοπίων - αλλά και της Αλβανίας, κυρίως όμως των «αδελφών» Σέρβων, εντός του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Υπό το πρόσχημα της ειρήνης και σταθερότητας στη Βαλκανική, θα πρωτοστατήσουμε στην ένταξη τους στις Δυτικές οικονομικές και στρατιωτικές δομές κι η «νευρική Γείτων» θα τρίβει την οθωμανική κοιλάρα της, βλέποντας τους «χρήσιμους ηλιθίους» να κάνουν τη δουλειά της. Για όποιον έχει αμφιβολίες για τη στάση των «Ορθοδόξων Αδελφών» δεν έχουν παρά να δουν τις σκηνές από τα εγκαίνια του αγωγού αερίου ΤΑΝΑΡ, δηλαδή το τουρκικό τμήμα του ΤΑΡ που περνά από τη Β. Ελλάδα. Ερντογάν, Αλίγιεφ (Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν), Ακιντζί (Τουρκοκύπριος) και… Βούτσιτς (Πρόεδρος της Σερβίας), αγκαλιά! Τί γύρευε ο «Αδελφός» -που το φάγανε το Κόσσοβο, στο οποίο Ελληνικά στρατεύματα προστατεύουν τους Σέρβους- στα εγκαίνια ενός αγωγού που ΔΕΝ αφορά την πατρίδα του; Πούτιν λέγεται το ανάγνωσμα, όπως Πούτιν λέγεται και το δράμα που θα δούμε στη Βόρειο Ελλάδα, το επόμενο χρονικό διάστημα. Κι οι μισοί δεν το βλέπουν κι άλλοι μισοί το επιδιώκουν. Αυτοί είμαστε!

Μπάχαλο! Δείτε τις τοποθετήσεις των κομμάτων επί της πρότασης δυσπιστίας στην Κυβέρνηση. Ο Καμμένος απορρίπτει τη Συμφωνία αλλά στηρίζει την Κυβέρνηση που την επιβάλει! Ο Σταύρος που τη στηρίζει, ψηφίζει τη δυσπιστία! Και ούτω καθεξής… Ο Τσίπρας δίνει τα ρέστα του κι αυτά δεν είναι ούτε το όνομα, ούτε η Ιστορία. Από τα βάθη του χρόνου έρχεται η αντίληψη του… κι εμείς θα τα φάμε, ως erga άσχετοι και omnes υποτελείς μικροτήτων!

Σάββατο, 09 Ιουνίου 2018 17:47

Οι εθνικές φώκιες…

Η άποψη, ανάλυση και θέση μου για τη σημασία του «περιβάλλοντος» στα διεθνή διπλωματικά πράγματα είναι σαφής και κατ’ επανάληψη διατυπωμένη. Έχω συχνά διαφωνήσει -και συγκρουσθεί ενίοτε- με την τυπική στάση των εμπλεκομένων στην πολιτική «υψηλής σημασίας» που αγνοούν ή αρνούνται την περιβαλλοντική διάσταση στις διεθνείς σχέσεις κατά τον 21ο αιώνα. Λέγω μάλιστα ότι στον ταχέως μεταβαλλόμενο πλανήτη μας, τον πλανήτη της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, της κλιματικής αλλαγής, της πολιτισμικής ομοιομορφίας και ούτω καθ’ εξής, η ανάδειξη τοπικών διαφοροποιήσεων και ιδιαιτεροτήτων σε θέματα γλωσσικής διαφοροποίησης, περιβαλλοντικής μοναδικότητας, ειδικών πολιτισμικών γνωρισμάτων, π.χ. μαγειρικές/διατροφικές συνήθειες ή κοινωνικής διαφορετικότητας, αποτελεί το ενεργό άλλοθι της πολιτικής ορθότητας της αγιοποιημένης ουδετερολαγνείας των ημερών και του μέλλοντος μας.

Για όσους επιμένουν να μην καταλαβαίνουν τα όντως μείζονα, θα ήθελα να επαναλάβω ότι το «περιβάλλον» σήμερα απέχει παρασάγγας από τη φυσιολατρεία της «κωλοσαύρας» όπως θα έλεγε με τον διηνεκή σαρκασμό του, ο καθ’ Ημάς φίλτατος Δ. Βουνάτσος. Όποιες και όσες κι αν είναι οι τοπικές διελκυστίνδες που ενδύονται το μανδύα του «περιβάλλοντος», γνωρίζουμε πλέον ότι οι δημόσιες υπηρεσίες και αγαθά που παραλαμβάνει ΔΩΡΕΑΝ η ανθρώπινη οικονομία και κοινωνία ανέρχονται στα 33 τρις δολάρια κατ’ έτος. Χωρίς αυτό το θεμελιώδες και εγκαθιδρυμένο ποσό, διεθνής οικονομία δεν υφίσταται. Χωρίς τα σχετικά στοιχεία της βιοποικιλότητας και τα αντίστοιχα της λειτουργίας των οικοσυστημάτων που συγκροτούν, ανθρώπινη ζωή στον πλανήτη δε θα υπήρχε ή θα ήταν αβίωτη ή έστω δυστοπική, κατά τις κινηματογραφικές «προφητείες».

Η ελληνική πολιτική τάξη, αυτή που οικολογίζει ανενδοιάστως πριν τις εκλογές ώστε να κατακτήσει τα αραιά ψηφαλάκια των «βλαμμένων φίλων της φύσης», αρνείται, δεν καταλαβαίνει το παγκόσμιο περιβαλλοντικό διακύβευμα, το τρέχον και το καταλυτικό του μέλλοντος. Σ’ αυτήν τη λογική, βγήκε ο κ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας που αντελήφθη μόλις προχθές τη σημασία των προστατευομένων περιοχών, νησιά, νησίδες, θαλάσσιες ζώνες προστασίας, να εμφορτώσει με «ευρωπαϊκότητα» τις «γκρίζες ζώνες» του Αιγαίου. Θα έλεγα ότι ακολουθεί, αξιοποιεί δηλώσεις του εξαναφανισθέντος θεϊκού βρέφους Κ. Λαλιώτη, με προϊστορία στο λεκτικό μαξιμαλισμό με μινιμαλιστική εφαρμογή υπέρ του περιβάλλοντος.

Μερικές ημέρες μετά τα Ίμια 1996, με άταφους ακόμα τους πεσόντες αξιωματικούς, είχα γράψει για τον τρόπο με τον οποίο σκυλεύθηκε το περιβαλλοντικό ζήτημα στις νησίδες από τους Τούρκους. Αυτό το γεγονός δεν εντοπίζεται μόνο στα blogs. Είναι εκτυπωμένο σε βιβλίο μου από τα τέλη της δεκαετίας του ‘90. Οι Τούρκοι «περιβαλλοντιστές» ζητούσαν το -μεσημέρι της ημέρας της κρίσης- από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα να καταδικάσει τους «Έλληνες κομμάντος» που έθεταν δια της παρουσίας τους σε κίνδυνο παρενόχλησης τη φώκια - μητέρα και τα κουτάβια της, puppies διεθνώς στις σπηλιές των νησίδων. Είχα τότε μεταφέρει στις Ελληνικές Αρχές το γεγονός έγκαιρα, είχα ανταπαντήσει στα ίδια fora…

Εικοσιδύο χρόνια μετά, είμαστε στο ίδιο, εάν όχι υποδεέστερο, επίπεδο επιχειρημάτων. Τότε, η ελληνική Πολιτεία δεν κατάλαβε τί έλεγα και αδιαφόρησε πλήρως, το πλήρωσαν με τη ζωή τους οι αξιωματικοί του ΠΝ,  η διεθνής κοινότητα είχε βρει την επιχειρηματολογία μου ως «εμπαθή» ενόψει της υγείας των puppets καθότι το Υπουργείο Περιβάλλοντος αναζητούσε Κενταύρους στο Πήλιο, σήμερα, αναζητούμε εναγωνίως, σε Πολιτειακό επίπεδο, διεθνή ομπρέλα για τις νήσους και νησίδες του Αρχιπελάγους με το περιβαλλοντικό πρόταγμα (Καλώς Ορίσατε στον Κόσμο των Ζωντανών, Ω Υμείς, Πρόεδρε…).

Ίδιον των βλακών και αγραμμάτων είναι να λειτουργούν ως πειραματόζωα του Παβλόφ! Κάνεις λάθος κίνηση ή επιλογή; Λάβε ηλεκτρική εκκένωση σε κάθε λάθος σου, μέχρις ότου το καταλάβεις, ηλίθιε, και εγκαταλείψεις τις ενορμήσεις, ένστικτα και ιδεοληψίες -ίσως και αυταπάτες! Και ποιος ξέρει, κάποιος, κάπου, κάποτε, ίσως καταλάβει τη στρατηγική σημασία του Πανεπιστημίου Αιγαίου και της Σχολής Περιβάλλοντος, παύσει να διαμοιράζει ως συμπλεγματικός επαρχιώτης τα ερευνητικά κονδύλια σε Ιδρύματα των Αθηνών και κυρίως δε σκοτώνει εν τη γενέσει έρευνες κύρους επί της σημασίας των νήσων και νησίδων, ως απρεπώς και βλακωδώς έκαναν πρόσφατα τα κυβερνητικά «στελέχη»!

Κάποιοι, μάλλον ελάχιστοι εξ Ημών, θα βλέπουν, θα γράφουν, θα επιχειρούν περί την κομβική σημασία των περιβαλλοντικών ζητημάτων στην αιχμή του Αρχιπελάγους. Υπομονή!

Μιας και πριν λίγες μέρες ενταφιάστηκε ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης, κατά κόσμον Χάρρυ Κλυνν, ας αρχίσουμε τρυφερά, ακολουθώντας κατ’ αρχήν το σκωπτικό δρόμο του. Στη χώρα όπου δεν σπανίζουν οι μαθητές που -στην καλύτερη των περιπτώσεων- ερωτώμενοι για τη σημασία της 25ης Μαρτίου τη θεωρούν πρωτίστως ως «αργία» και στη χειρότερη δηλώνουν ότι οι Έλληνες είπαν ΟΧΙ στους Τούρκους, το γνωστό, παλιό ανέκδοτο με τον τύπο που επιχειρούσε να κάνει διάφορα, αποτύγχανε συνέχεια και σε κάθε αστοχία του κοπάναγε κι ένα ποτηράκι ώσπου ο φίλος του τον ρώτησε «αφού σε ζαλίζει χριστιανέ μου [ό,τι επιχειρείς], γιατί το κάνεις;» έχει ερμηνευτικό βάθος. Στην τρέχουσα επικαιρότητά μας, όταν ακούμε ότι ο Τσίπρας ξενυχτά «μαχόμενος» -π.χ. Βρυξέλλες - Μνημόνιο, Σόφια - Ονοματολογικό- και τρέμει το φυλλοκάρδι μας, θα μπορούσε κάποιος να διερωτηθεί «αφού σε ζαλίζει η after διαπραγμάτευση, Αλέξη μου, γιατί δεν κοιμάσαι νωρίς;». Μη μας βρει κανένα κακό πάλι; Μας βρήκε το «Ίλιντεν» -δηλαδή του Προφήτη Ηλία-… και οι Ιλεντενολόγοι…

Ο Προφήτης Ηλίας έχει στέρεες βάσεις στη δημώδη συμβολική. Από τα ξωκλήσια - τοπόσημα σε κάθε εδαφική έξαρση των λόφων και βουνών μας, «Στου Προφήτ’ Ηλία τα σοκάκια» του Δ. Μούτση, όπου υμνείται η ανθρώπινη ταλαιπωρία στη γειτονία: «… τα βραδάκια περπατούσαμε, μου γελούσες, πόσο μ’ αγαπούσες…», στο ρολόι του έτους για τις εργασίες της υπαίθρου, όπως προβλέπει και η παροιμία του τίτλου. Όλα αυτά χαρακτηρίζουν ιστορικά, κοινωνικά και πολιτισμικά τη Βαλκανική, μείγμα πληθυσμών, θρησκευτικών δογμάτων, ιστορικών καταβολών… που χωρικά και εθνοτικά αναδιατάχθηκε με τους Βαλκανικούς Πολέμους, εν πολλοίς, πριν έναν αιώνα. Κι ας μην ξεχνάμε ποτέ την κομβική ρήση του Τσώρτσιλ «η Βαλκανική μπορεί να παράγει περισσότερη ιστορία από όση μπορεί να καταναλώσει…». Το πρόβλημα με την ονομασία Ίλιντεν και την after διαπραγμάτευση του Τσίπρα, είναι ότι δέχεται να συζητά τη «λύση» του ονοματολογικού όχι διότι αξιολογεί με τον τρόπο του τα ανωτέρω, αλλά διότι μοιάζει να ανήκει στην περιφανή ομάδα των «άσχετων μαθητών», που αναφέρθηκε στην πρώτη παράγραφο.

Είναι προφανές το επιχείρημα της πυκνής καιροσκοπικής στρατηγικής της κυβέρνησης: για τον Ζάεφ, το Ίλιντεν είναι ταμάμ για να εγκλωβίσει τους «γελοίους του Γκρούεφσκι» στη FYROM, μιας και η σλαβικής - βουλγαρικής προέλευσης «Εξέγερση του Ίλιντεν» του 1903 στελεχώθηκε και εκδηλώθηκε από την οργάνωση VMRO, το σημερινό δηλαδή όνομα του κόμματος των «Μακεδόνων» εθνικιστών. Όσον αφορά στα καθ’ Ημάς, ο Αλέξης, ένας από τους λίγους που καταλαβαίνουν άριστα και χρησιμοποιούν τα συλλογικά ελαττώματά μας, διαβλέπει ότι υπάρχουν πάμπολλα που μπορεί να ικανοποιούν τη νεώτερη μυθολογία μας. Για παράδειγμα, το Ίλιντεν κόβει τη σύνδεση με την Αρχαία Ελλάδα: θυμηθείτε το πανό στα «μακεδονικά» συλλαλητήρια «Σιγά μην πουν το Βουκεφάλα μας, φοράδα», πακέτο δηλαδή αγράμματης αρχαιολατρείας, ελληναραδισμού και συνοικιακού τσαμπουκά. Πουλά -ή μπορεί να πουλήσει με μια καλή μπουρδολόγο προπαγάνδα- την ιδέα της κοινωνικής εξέγερσης κατά του Οθωμανικού συστήματος ιδιοκτησίας γαιών και διοίκησης. Επίσης, ως «ημερομηνία» παραλληλίζεται εργαλειακά με τη «δική» μας 25η Μαρτίου. Και το κυριότερο: σχεδόν κανείς δεν έχει ξανακούσει περί Ίλιντεν, στο μαύρο χάλι που βρίσκεται η Παιδεία μας, όσοι λίγοι κι αν έσπευσαν να διαβάσουν σχετικά στη Βικιπαιδεία.

Πού «μπάζει» το νεοπαγές ονοματολογικό αφήγημα; Στο ότι παίζει με τη φωτιά, μάλλον εν γνώσει ή έστω υπό χειρισμό του. Αδιαφορεί για το προφανές: με δεδομένη την κυβερνητική φθορά στη Βόρεια Ελλάδα, οργανώνεται η «Λέγκα του Βορρά», ως μελλοντική συνιστώσα και παράμετρος των πολιτικών πραγμάτων της χώρας: Σαββίδης, «Μ»ΠΑΟΚ, Ρωσοφιλία, αρχαιολατρεία, «κράτος των Αθηνών», ΔΕΗ και λιγνίτες, κ.ο.κ.

Είναι σωστό όμως το ρήμα «αδιαφορεί» για έναν πολιτικό που μπορεί να πει τα πάντα σε οποιονδήποτε, με παθολογικό κυνισμό; Ούτε ο Άι Λιας δε γυρνάει τον καιρό…

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018 18:41

Χώρα πολτός…

Η επανάληψη είναι συχνά κουραστική, είναι όμως και «μητέρα της μάθησης» κατά το σχετικό κλισέ. Ας το πούμε άλλη μια φορά επομένως: η κρίση μας είναι πρωτίστως πολιτισμική, δεν επιδέχεται «μνημονίων» και θέλει δουλειά πολύ για να υπάρξει «έξοδος» -καθαρή ή βρώμικη- από αυτήν. Μάθαμε, χρόνια πολλά τώρα, ως άνθρωποι και πολίτες να αποδεχόμαστε εναλλακτικές πραγματικότητες και αδιαφορούμε για το ύπουλο σύμπτωμά τους, τις σχετικοποιημένες κλίμακες ηθικής. Με άλλα λόγια, προσλαμβάνουμε και αξιολογούμε το δημόσιο και τον ιδιωτικό βίο μέσα από ένα νοητικό πολτό, άδειο από θεμελιώδεις αξίες, αυστηρές διατυπώσεις, ακριβείς αριθμούς, στιβαρές έννοιες και ιστορικές εξελίξεις. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, ως Πολίτες έχουμε πάρει οικειοθελώς τον δρόμο της παραχώρησης της ελευθερίας μας στους πλανόδιους περιπαίχτες του αυταρχικού ανορθολογισμού.

Σήμερα, ζούμε το τελικό στάδιο μιας πολυετούς μεταπολιτευτικής πορείας προσβολής της νόησης στη Χώρα της Φιλοσοφίας και της εξ αυτής Δημοκρατίας, όπως τζαναμπέτικα και με μικρο-μεγαλισμό θέλουμε να πιστεύουμε! Σπάνιες, συχνά μοναχικές φωνές καλούν σε αυτογνωσία, αναστοχασμό και αυτό-βελτίωση. Τρίχες! Καταλήγουν εύκολη βορά στο στρατευμένο αληταριό του ανώνυμου διαδικτύου και την τρέλα των τηλε-παραθύρων. Ίσως, η τελευταία σκέψη της κας Γλύκατζη-Αρβελέρ να θέτει σε ορθή βάση το πολιτισμικό μας πρόβλημα: «Ο Θεός της Ελλάδας δεν βαρέθηκε την Ελλάδα. Τους Έλληνες, ίσως…».

Κάποτε, η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ -εταίρος της Γλύκατζη-Αρβελέρ στη Γαλλική Ακαδημία- έγραψε ότι η «παγκόσμια Ιστορία αρχίζει από τότε που το ελληνικό πνεύμα ξύπνησε». Λέει η Αρβελέρ: «Πώς να μη νιώθεις υπέροχα να λες ότι είσαι απόγονος αυτών που έφεραν τη σοφία και τον πολιτισμό στον κόσμο;». Πράγματι, αλλά ας κάνουμε κι εμείς κάτι για να μη μας βαρεθεί κι ο Θεός ακόμα, καίτοι τον έχουμε αναγορεύσει στη νεώτερη μυθολογία μας σε «συμπατριώτη», περίπου. Καθότι είναι επείγον να καταλάβουμε ότι η κρίση ηθικής και ακεραιότητας λόγου και πράξης στην κοινωνία και τις ηγεσίες της οδηγεί νομοτελειακά στη δύση της δημοκρατίας μας. Ο κ. Βουλευτής που από οπαδικού άμβωνος σιγοντάριζε «να καεί, να καεί, η «π…ανα» η Βουλή» εκρίθη εντέλει κοινοβουλευτικά, ολίγον ένοχος επειδή, λέει, δεν το φώναζε δυνατά!

Ο νοητικός πολτός επιτρέπει τα πάντα. Δείτε τα κεντρικά «αφηγήματα» κι αφήστε τα εύκολα ζητήματα -Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, παράλληλο πρόγραμμα, ολιστικό πρόγραμμα- στην άκρη. Ο κ. Τσίπρας, στο τελευταίο σποτάκι -αυτό με το λάπτοπ- διακηρύσσει την «επιστροφή στην κανονικότητα» ως επιτυχία. Το πρόβλημα δεν είναι εάν ισχύει αυτό ή όχι. Το πρόβλημα είναι η χονδροειδής αντίφαση που περικλείει το μήνυμα αυτό: καθόσον θεωρητικά η Αριστερά επιδιώκει την θραύση αυτής της κανονικότητας προς κάποιο άλλο μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης. Το αφήγημα της κανονικότητας δηλώνει ένα πράγμα: τον οπορτουνισμό της «Αριστεράς» του Τσίπρα. Το ίδιο ισχύει και για τον άλλο πυλώνα της ρητορικής του: η «ακρο-Δεξιά» ΝΔ… Οι άνθρωποι που λυσσωδώς αγκιστρώνονται στην κυβέρνηση με τις ψήφους ενός Κατσίκη, π.χ., κρώζουν περί του υποτιθέμενου μελλοντικού κινδύνου όταν τον εμπεδώνουν καθημερινά.

Καμία «έξοδος από την κρίση» δε θα επισυμβεί τον Αύγουστο. Γιατί η κρίση είναι βαθειά κι είναι αλλού: στα μυαλά πρωτίστως κι όχι στις τσέπες.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018 18:29

Επακούμβησις…

«Μ’ αρέσει πολύ» η χρήση της καθαρεύουσας στη χώρα του άκρατου σαχλο-δημοτικισμού ως μηχανισμός λεκτικής αποκάθαρσης και κρατικού εξωραϊσμού περί τα γεγονότα. Επακούμβησις: η Ελληνική Διοίκηση ως άλλη, σπουδαιοφανής Μαντάμ Σουσού αποστρέφεται μετά βδελυγμίας την απλή εικόνα ότι… μας τον ακούμπησαν… τον Αρματωλό μας. Όπως και τον Νικηφόρο μας και τη Γαύδο, πριν μόλις κάποιους μήνες. Το επίσημο λεξιλόγιο παραλληλίζει την κατάσταση στο Αιγαίο με την συνήθη εικόνα του εφαψία νεανικών οπισθίων σε φορτωμένο τρόλεϊ παρελθουσών δεκαετιών. Σκανδαλισμός και ενόχληση, πέραν αυτών ουδέν. Αν και καθόσον θυμάμαι, η τότε δεσποινίς αντιδρούσε, έπεφτε καμμιά τσαντιά ή φάπα από τους συνεπιβάτες. Εδώ, παλεύουμε να βρούμε πού και πόσο κοντά πέφτει η «κόκκινη γραμμή»: την περάσαμε, την πλησιάσαμε, την περάσαμε μεν αλλά πολύ λίγο δε… κ.ο.κ. Όλη αυτή η «υπερήφανη» παρλάτα σχηματοποίησε στο μυαλό μου το κορυφαίο -κατ’ εμέ- δίλημμα για την Ηγεσία μας: αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την εικόνα τους στην τηλεόραση ή για την εικόνα που αντικρίζουν στον καθρέπτη τους; Η διάσπαση αυτή είναι καθοριστική για την ποιότητα και το επίπεδο των ηγετικών ελίτ στη χώρα. Αλλά είναι και το μέτρο των λαϊκών απαιτήσεων: έκφραση των ελαττωμάτων και όχι των προτερημάτων μας.

Το μεγάλο κακό με την υλική «επακούμβηση» είναι ότι ουδείς ενδιαφέρεται γιατί απομακρύνθηκε, με συνοπτικές διαδικασίες, ο Κυβερνήτης του Αρματωλού. Και το χειρότερο είναι ότι ουδείς ρωτά κάτι κρίσιμο γι’ αυτό το γεγονός. Υπάρχουν σοβαρά ζητήματα τα οποία φλέγουν την ανάγκη κατανόησης της κατάστασης του Πολεμικού Ναυτικού, σε επίπεδο πρωτίστως της ποιότητας ανθρώπινου δυναμικού και διαδικασιών του Όπλου. Μετά το ιστορικό φιάσκο με τις γαλλικές φρεγάτες, η κρατική μυθοπλασία υπεστήριζε ότι η «ναυτοσύνη» των Ελλήνων αντιρροπεί την υπεροπλία του «φιλικού γείτονα». Ο μέσος Έλληνας δικαίως τιμά την ναυτική παράδοση της χώρας. Πλην όμως, στις τρεις «επακουμβήσεις» προστίθεται η προσάραξη μιας φρεγάτας έξω από το Ναύσταθμο, προ μηνών, που την έθεσε εκτός επιχειρησιακής λειτουργίας. Τί συμβαίνει στο Στόλο; Μήπως όλα αυτά είναι η ναυτική έκδοση της εικόνας μεσηλίκων -ενίοτε υπερτροφικών στελεχών κατά την έκφραση του αρμόδιου Υπουργού- ΕΠΟΠ που βλέπουμε καθημερινά στο Στρατό Ξηράς; Μήπως είναι μια εκδοχή της δημοσιο-υπαλληλικής υποστροφής του στρατεύματος; Η Ελλάς, απομακρυνόμενη από το θεμελιώδες πρότυπο του στρατευμένου Πολίτη της Δημοκρατίας, άλλως το «Ελληνικόν Πυρ» της διεθνούς κλασσικής γραμματείας, μήπως κατάφερε να μετατρέψει ακόμα και στράτευμα της σε γραφειοκρατικό μηχανισμό;

Μικρός όταν ήμουν, ένας Κύριος έμπαινε στο σπίτι μας ως στενός Φίλος: το όνομα του, Μίλτος Ιατρίδης. Τότε, στη δεκαετία του ’60, ούτε καταλάβαινα, ούτε ήξερα… απλά, όταν έμπαινε ο κ. Μίλτος ετρίζαν τα πατώματα, χωρίς να πει ούτε μια λέξη! Απέπνεε την αίσθηση της Ηγεσίας, κουβαλούσε κάτι απερίγραπτα μοναδικό. Έκαναν τις κουβέντες τους με τη Μάνα και τον Πατέρα μου, έτρωγαν τα μεζεδάκια της Γιαγιάς μου, ήταν κι άλλοι πολλοί γονικοί φίλοι. Υπήρχε όμως κάτι μοναδικό στην ατμόσφαιρα: ένοιωθες ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν από άλλο Κόσμο, κουβάλαγε μαζί του της Ιστορία και τις θυσίες της. Αργότερα, έμαθα ότι ήταν ο Κυβερνήτης του «Παπανικολή» κι έφερνε μαζί του τον… Θεμιστοκλή. Έλεγε τότε ονόματα -Σπανίδης, Ρουσσέν, Λάσκος… Εμείς ταλαιπωρούμαστε με το εάν το συνονόματο σκάφος «γέρνει»…

Η Ιστορία εκδικείται! Τις ημέρες της «επακούμβησης» ανακαλύφθηκε το λείψανο του «Κατσώνη», να κείται ο Θρύλος σε μεγάλο βάθος στα νερά του Αιγαίου. Αυτή η ακραία διάσταση, θέτει με άλλη μορφή το ίδιο δίλημμα που ανέφερα παραπάνω: ο καθρέπτης και η οθόνη.

Στις ημέρες που ζούμε, όλοι μας υποκείμεθα στο ερώτημα αυτό. Ήλθε η ώρα των μεγάλων επιλογών!

Σελίδα 3 από 7
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top