FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019 16:01

Τα εξάμηνα της καταστροφής

Είναι αλήθεια ότι τόσα χρόνια τώρα, η προσωπική μας αντίληψη των πραγμάτων αλλά και ο σχετικός περί αυτών δημόσιος λόγος έχουν προσβληθεί από τον «ιό» του αυτοματισμού των στερεοτυπικών εκφράσεων και ερμηνειών. Σκεφτόμαστε μονοδιάστατα και περίπου προδιαγεγραμμένα -ή καλύτερα, δε σκεφτόμαστε καθόλου- έχοντας εγκλωβισθεί σε παγιωμένα απλοϊκά σχήματα και συνθήματα. Ο φρέσκος λόγος που σαν εαρινό αεράκι θα αποδιώξει τη νοητική σήπουσα μπόχα απουσιάζει δραματικά· ή οψέποτε εκφέρεται και προτείνεται, δεν δροσίζει την ψυχή μας, δεν ρίχνει τη θερμοκρασία του εν βρασμώ συλλογικού μας εγκεφάλου.

Από την αρχή της κρίσης, επαναλαμβάνομαι γύρω από την πεποίθηση ότι η αρχική τραπεζική κρίση του 2008/09 ήταν η τεχνική όψη μιας βαθύτερης πολιτισμικής κρίσης που κατά περίοδο ελάμβανε εν σειρά τα χαρακτηριστικά της νομισματικής, της οικονομικής, της πολιτικής και των κοινωνικών εκδοχών της. Η πολιτισμική κρίση τρεφόταν από την κατάρρευση της Παιδείας και της Γλώσσας, τον ανεπίλυτο ταυτοτικό διχασμό στην αίσθηση του «ανήκειν» μεταξύ Ανατολής και Δύσης, από μια φασόν ελευθεριότητα του «ελληνάρα» για τους άνδρες και του «προτύπου» της «καλής-κόρης-έως-demi-αλανιάρας» για τις γυναίκες και γελοίες εθνικιστικές ιδεοληψίες περί ομφαλού της Γης.

Προϊόντες αγράμματοι· δημογραφικώς καταρρέοντες· κοκκινισμένοι δανειολήπτες· βαρέως και βαθέως πάσχοντες από σύνδρομο καταδίωξης· αλλά και ταλαντούχοι εξυπνάκηδες, αλλεργικοί στην πίστη/εμπιστοσύνη στους Θεσμούς, ταλαντούχοι ατομιστές στη ντρίμπλα αλλά αδυνατούντες να παίξουμε ομαδικό ποδόσφαιρο, αναρωτιόμαστε «πώς έγινε και κατρακυλήσαμε στην κατάταξη της UEFA»; Και προφανώς φταίει ο προπονητής και η διαιτησία… τόσο εύκολα και τόσο βολικά… Είμαστε στο τέλος της διαδρομής της παρακμής: το τέλμα!

Στη μακρά σειρά της εύπεπτης εθνικής παραμυθίας και της λαο-προσφιλούς αυτ-εξαπάτησης, «βγήκαμε από τα μνημόνια», αποκτήσαμε «μισο-πρόσβαση στις αγορές», ασκούμε «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», «αναθεωρούμε το Σύνταγμα», «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κεντρο-αριστερός -με Κουντουρά και Παπακώστα», «το ηθικό πλεονέκτημα», κ.ο.κ. ζούμε μέρες κοινοβουλευτικής σαπουνόπερας επιθεωρησιακής αξίας. Μόνο που δεν έχουμε πια τα αντίστοιχα ιερά τέρατα της ηθοποιίας και σκηνικής παρουσίας και μείναμε με τις γκαζόζες και τα τσίσα, τους κουραμπιέδες, το Ματρόζο και τον … κάθε Πολάκη.

Γράφουν τα πρωτοσέλιδα και βοούν τα πρωϊνάδικα, περί του ενδιαφέροντος και της έντασης της εν εξελίξει προεκλογικής περιόδου. Κανένα ενδιαφέρον, καμία ουσιώδης ένταση. Όλοι γνωρίζουμε το τί θα συμβεί, αύριο, μεθαύριο και μέχρι τις εκλογές: η συνταγή είναι δεδομένη. Ο Πολάκης θα λέει τις χοντράδες του κι οι λοιποί θα σκανδαλίζονται· θα γίνουν διάφορες μπερδεψιές με τα «σκάνδαλα» · στη Βουλή θα «διασταυρώνουν τα ξίφη τους» ανούσια, χωρίς αποτέλεσμα, καθώς κορυφές της Αριστεράς, ως η κα Μεγαλοοικονόμου ή ο κ. Κουίκ, θα αντικρούουν κάθε «πισωγύρισμα» στο δρόμο προς το Σοσιαλισμό· στο Αιγαίο και την Κύπρο, ο Ερντογάν θα κάνει τα δικά του· το ηθικό πλεονέκτημα θα πάει περαιτέρω περίπατο· κάτι θα σκεφθεί ο Γαβρόγλου ώστε να στείλει στον «εξαποδό» ό,τι απέμεινε· ο Τσίπρας θα παίρνει «βραβεία κοσμιωτάτης διαγωγής» από τους χθεσινούς εχθρούς του· οι στρατηγικοί κακοπληρωτές θα δέχονται κάθε δυνατή βοήθεια από την Πρώτη Φορά· και ούτω καθεξής…

Εκείνο που δεν εννοούμε να καταλάβουμε είναι ότι το τελευταίο εξάμηνο του Τσιπρισμού θα είναι ίσως χειρότερο από το πρώτο, το τραγικό 2015. Δεν εννοούμε να καταλάβουμε ότι το 4% του αρχικού ΣΥΡΙΖΑ στελεχώνεται από γέροντες που διέτριψαν στις Φοιτητικές Γενικές Συνελεύσεις των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης. Όλοι τούτοι είναι μετρ της μικρο-διαδικασίας με στόχο ένα Σύλλογο εδώ, ένα Σύλλογο εκεί, μια Σφραγίδα όπου να’ ναι. Οι άνθρωποι δεν παίζονται «επί της διαδικασίας»· κι αυτό είναι που δεν το κατανοούν οι αστικές παρατάξεις.

Αν το πρώτο εξάμηνο της Τσιπρικής περιόδου διαμόρφωσε το ό,τι ζούμε σήμερα, το επόμενο, καταληκτικό, εξάμηνο έχει ένα στόχο: ογκώδη προβλήματα, όπως η ευστάθεια των Τραπεζών απέναντι στα κόκκινα δάνεια, αποκλεισμός ουσιαστικά από το δανεισμό, διαλυμένη Παιδεία, διόγκωση του πελατειακού Κράτους, δριμύς εναγκαλισμός με τη Δικαιοσύνη, κατάρρευση του Συστήματος Υγείας, κ.ο.κ., να καταπλακώσουν την επόμενη Κυβέρνηση εμποδίζοντας την εφαρμογή οποιουδήποτε αυτοτελούς σχεδίου της.

Η βαθειά θλίψη που γεννά η κορυφαία διαδικασία Αναθεώρησης του Συντάγματος είναι, δυστυχώς, η απόδειξη των ανωτέρω…

Εξήντα χρόνια ζωής, με πάμπολλες διακυμάνσεις θετικές κι αρνητικές, έχω δει περίπου το πλήρες φάσμα της, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο· κι ίσως είναι η πρώτη φορά που δεν μπορώ να καταλάβω τι μου/μας συμβαίνει. Δεν έχω -αλλά και αρνούμαι να βρω- περίτεχνες πλην φτηνές δικαιολογίες της καταπτωτικής παρακμής μας. Έχοντας υπάρξει «Δεξιός» για την Αριστερά και «Αριστερός» για τη Δεξιά, έχω μάλλον πρόβλημα ταυτότητας στη χώρα που καυχάται ότι ανακάλυψε τη Δημοκρατία και σίγουρα εισήγαγε τον Ορθό Λόγο στο ανθρώπινο πνεύμα!

Βρίσκομαι σήμερα να ζω σε μια κοινωνία αλλοπρόσαλλη, με μιαν περίπου Βουλή -σε σχετικούς αριθμούς και ποιότητα αντιπροσώπευσης, με μια σχεδόν Κυβέρνηση και μιαν ανύπαρκτη ή έστω στρεβλή κυρίαρχη ιδεολογία που αυτοαποκαλείται «Αριστερή». Δεν έχει πια κανένα νόημα να αξιολογείται όλη αυτή η ενδημούσα «τρέλλα» με όρους λογικής πρώτης τάξεως: «1+1» έχει πάψει να κάνει 2· μπορεί να είναι από το Μηδέν έως το Άπειρο, της μπούρδας και της α-νοησίας. «Αριστερά» της Μεγαλοοικονόμου και του Παπαχριστόπουλου δεν νοείται! Τελεία και παύλα!

Ίσως κάποια ψήγματα ανάτασης υφίστανται ακόμα. Ενθυμούμαι μια από τις καλύτερες στιγμές της πρόσφατης πολιτικής Ιστορίας μας: το 1989, ο Μάνος Χατζιδάκις είχε αφιερώσει στο Χαρίλαο Φλωράκη, από το περιβόητο 3ο Πρόγραμμα, την Τρίτη Διεθνή, καλώντας τον σε εθνική συνεννόηση. Κι ως Μεγάλοι, αμφότεροι, κατάλαβαν ο ένας τον άλλον!

Με ταπεινότητα και συστολή έναντι του συγκριτικού μεγέθους, θα ήθελα σήμερα να παραθέσω με «ποιητική παράφραση», ει δυνατόν, τους στίχους ενός ρωσικού άσματος που συγκλόνισε την παγκόσμια λαϊκή μουσική:

«Σήκω, Πατρίδα μου/

Σήκω για τον Νυν Υπέρ Πάντων Αγώνα υπέρ της Δημοκρατίας/

Σήκω για τον Αγώνα έναντι του Σκότους των Άθλιων βλακών και της Μιζέριας των ηλίθιων/

Απέναντι στις σκοτεινές Ορδές των Ερυθρό-Φαιών Φασιστών και των Ανίκανων/

Με λογισμό απέναντι στη δίκαιη Οργή και με Πίστη ορθή/

Μαυρο-κόκκινα φτερά δε θα καλύψουν ποτέ τον Ουρανό μας/

Βράζει η Ελπίδα μας/

Τούτος είναι Αγώνας Ιερός των Πολιτών/

Προς τη λύτρωση της Δημοκρατίας μας/

Σηκωθείτε Πολίτες, πάνω από Κάμπους, Βουνά αιματοκυλισμένα και Περήφανα ακριτικά νησιά !».

Η Δημοκρατία είναι το πεπρωμένο μας! Η Ευρώπη είναι ο χώρος μας γιατί Εμείς τον δημιουργήσαμε! Εκεί Ανήκουμε και γι’ αυτήν Αγωνιζόμαστε!

Τρίτη, 05 Φεβρουαρίου 2019 11:57

Κράτος άθλιο, Διοίκηση γελοίων…

 

Ο κύριος Βουλευτά, η έννοια πλέον πρέπει να εκφέρεται μόνον στην παλαιά κλητική γιατί αυτό μας αξίζει, πήγε για «τσίσα» του την ώρα της ψηφοφορίας στη Βουλή! Είχε πιεί μια «γκαζόζα» να δροσιστεί και τί να σου κάνει ο άνθρωπος, να’ σπαγε η «φούσκα» του, όπως θα έλεγε η Γιαγιά μου; Ναι, είναι Αυτός που με μάτια γεμάτα διαρκή απορία και αδυναμία κατανόησης εννοιών όπως «εγώ, Εσύ, πολίτευμα, μπάλλα…, κ.λπ.», ένα ύφος που εκδηλώνει μέγιστη απορία έναντι των ζητημάτων της Ζωής και του Κόσμου, φώναζε από λαϊκού άμβωνος «Να καεί… το μπουρδέλο η Βουλή» επί μειζόνων θεμάτων ως η διαιτησία σε θέματα ΜΠΑΟΚ! Ψηφίζει για Εμάς, καθότι Εμείς τον φέραμε στα εν λόγω Έδρανα!

Τούτες τις ημέρες, της επετείου των Ιμίων, με τη γενναιότητα να περιορίζεται στα τηλε-παράθυρα, το Κράτος πιστό στη γραφειοκρατική συνείδηση του ελαχίστου βλακός υπαλλήλου, διέκοψε τη σύνταξη-βοήθημα ανατροφής-σπουδών του γιού του τότε Υποπλοιάρχου ΠΝ Χ. Καραθανάση, ενός των τριών αξιωματικών που κατέπεσαν με το ελικόπτερο τους, εκείνη τη μαύρη νύχτα. Λέει ο γιος Γ. Καραθανάσης, σε παλαιότερη τοποθέτηση του: «…Ήξερε ότι ήταν μια πάρα πολύ δύσκολη αποστολή, αυτοκτονίας. … Πέρα από αυτό άφησε τη στολή του και ένα ρολόι που του είχε κάνει δώρο η μητέρα μου, το άφησε μαζί και τη βέρα του στο πλοίο πριν φύγει και είχε πει αυτά να τα δώσετε στην γυναίκα μου. Κάτι το οποίο δεν το έκανε συνήθως, δεν ήταν φυσιολογικό».

Εσύ, Εγώ, ο Γείτονας, είμαστε αυτή βλακώδης γραφειοκρατία… Εμείς, τα κάνουμε αυτά, γιατί δεν πήραμε τα σκατόφτυαρα να πούμε «φτάνει πια» ο κοτζαμπασισμός από τις κομματικές ελίτ, που ξεκινούν από τα παιδιά του κομματικού σωλήνα και κλιμακώνονται στις Κυβερνητικές καρέκλες προς τα πάνω έως τη «θεσούλα/συνταξούλα» προς τα κάτω! Σκέψη, αξιολόγηση, αξιοκρατία, επιλογή… αυτά είναι τα ζητούμενα της νέας ελληνικής επανάστασης προς το 2021!

Μα πώς να σκεφτούμε όταν γίνονται αυτά τα αίσχη στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και δεν αντιδρούμε σπρώχνοντας στη δημόσια καταισχύνη την Ύβρη; Τον θυμάστε, εκείνον τον αληταρά/ελληναρά συνδικαλιστή της ΔΕΗ, με το μπεγλέρι να ξεκουράζει το βρωμοπόδαρο του νωχελικά, στην πλάκα του Τάφου; Τον θυμάστε, εκείνον τον artist/καλλιτέχνη που στο Athens Pride αναπαράστησε το γλυπτό του κεκοιμημένου πολεμιστή, ξαπλώνοντας ανέμελα κι ελαφρά επί του Τάφου; Βλέπετε όλους αυτούς τους Βέβηλους κι Αγράμματους που επιτίθενται αδιαφόρως κατά του Κοινοβουλίου, οπαδοί κατά περίπτωση των Άκρων ένθεν κακείθεν, που πηλαλάνε πάνω στα Όσια και τα Ιερά του Έθνους;

Πληθαίνουν οι άμεσες και έμμεσες πολιτικές ερμηνείες και τοποθετήσεις περί της δικαιολόγησης των ανωτέρω υπό το πρόσχημα της λαϊκής/εκλογικής επιβράβευσης. Γεννάται έτσι το θλιβερό -που ακόμα δύσκολα προφέρεται- ερώτημα εάν ο Λαός-Θεσμός είναι ο πλέον αρμόδιος να αξιολογήσει την κατάσταση μας. Η Ελλάς καρκινοβατεί -δημογραφικά, στην Παιδεία, στη διεθνή παρουσία, στο κύρος και τη διαφθορά. Βαδίζει δηλαδή στρεβλά σαν τον κάβουρα· ή, υπό μιαν άλλην ανάγνωση, είναι ανιάτως ασθενής!

Ίσως ο «Άγνωστος Στρατιώτης» να αποβεί -πάλι- η τελική σωτηρία μας. Όταν ξεχάσουμε το τελετουργικό της αλλαγής φρουράς των Ευζώνων, που έχει καταλήξει σε αξιοθέατη τουριστική ατραξιόν, και σκεφτούμε τις σεπτές εγγραφές στον Τοίχο: όταν συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της ανώνυμης Θυσίας… στη Μικρά Ασία, στην Αλβανία, στην Κορέα, στην Κύπρο! Ορφάνεψαν Τόποι κι Οικογένειες, με Αυτούς που κείτονται εκεί! Όταν αποφασίσουμε ότι Ουδείς δικαιούται να παραβιάζει την αιώνια Σιωπή τους!

Ίσως τότε γίνουμε Καλύτεροι Άνθρωποι και Πολίτες. Και τότε, κανείς από όλους αυτούς τους τυχάρπαστους της Κρίσης δεν θα υφίσταται!

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2019 14:31

Να’ μουν Γάτος το Γενάρη…

«Ετούτο ‘δώ το μπάχαλο, κακιά σκουριά μαζεύει», θα μπορούσε κάποιος να παραποιήσει, ασχημονώντας, ένα από τα «Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας» του Γ. Ρίτσου. Ή -κατ’ αντιδιαστολή- να θυμηθεί τη δημώδη ευχή «Να’ μουν το Μάη γάιδαρος, τον Αύγουστο κριάρι, όλους τους μήνες κόκορας και γάτος το Γενάρη»: κάτι σαν «Τσίπρας», δηλαδή. Με άλλα απλά λόγια, η υπέρτατη φαντασίωση του Υπαρκτού Ελλαδισμού καθότι και τα δύο προηγούμενα -καίτοι αντιθετικά- χωράνε και συγκροτούν τη σημερινή παραζάλη μας.

Ειλικρινά δεν ξέρω ποιο είναι ακριβώς το ζήτημα που συνταράσσει συθέμελα το ελληνικό «είναι» μας, τούτες τις ημέρες: η Συμφωνία των Πρεσπών ή οι καθαυτό «Πρεσπαδόροι»; Συνυπάρχουν όψεις του δημόσιου Λόγου, τόσο ασύμβατες μεταξύ τους, τόσο έωλες και φαντασιακές, που αφοπλίζουν κάθε απόπειρα μου να αντιληφθώ την έσχατη ουσία του τρέχοντος χαμού. Δείτε:

- υπάρχει μια πολυετής κατάσταση ιδιάζουσας κολακείας, με έντονη χρήση του κτητικού «Μας», προς ο,τιδήποτε το Βορειο-Ελλαδικό: η Μακεδονία «Μας», η Θεσσαλονίκη «Μας», ο «Μ-ΠΑΟΚ Μας», «το Αθηνοκεντρικό Κράτος», κ.ο.κ. Ακόμα και τα διαφημιστικά τρέιλερς του ψυχαγωγικού τηλεοπτικού σταθμού «Μακεδονία» με το λογότυπο «m» -τον οποίο παρακολουθώ ανελλιπώς για τις σειρές του- λένε: «Μακεδονία μας. Δεν το διαπραγματεύομαι»! Έξυπνο σλόγκαν, με σαφείς υποσυνείδητες αναφορές στο εθνικό θέμα. Έχει κατασκευασθεί και ευημερεί πολιτικά μια ολόκληρη φουρνιά/ομάδα «επαγγελματιών» της συμπλεγματικής Θεσσαλονικιώτικης ταυτότητας. Θα ’πρεπε να μας απασχολεί τούτη η εννοιολογική παρεκτροπή. Καθότι καταλήγει στο να δούμε Δωδεκανήσιο ΣΥΡΙΖΑίο βουλευτή να «ζηλεύει» τους Μακεδόνες για τις Πρέσπες… Νεράκι πήγαινε η Γλώσσα του κ. Καματερού επί του θέματος, οποία ατυχής συμβολική έκπτωση…

- αντιστοίχως και αντιθέτως, σκέπτομαι τους παιδικούς κολλητούς φίλους των παιδιών μου, που σπούδασαν ή σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο «της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους» κατά τη Συμφωνία των Πρεσπών, άλλως το ΠΑΜΑΚ ή Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ως ταυτοποιείται εννοιολογικά πλέον το Ίδρυμα τους. Από την άλλη, σκέφτομαι την κόρη μου που σπουδάζει στο ΑΠΘ, «Αριστοτέλειο» λεγόμενο με αναφορά στον αιώνιο Ιδρυτή του Ορθολογισμού, με παράδοξο έμβλημα τον «Άγιο Δημήτριο»! Σε επίπεδο εννοιών και συμβολισμών πρόκειται πράγματι για αυτό που διεθνώς ονομάζεται «Μακεδονική σαλάτα», είτε αυτό είναι το μείγμα ψιλοκομμένων λαχανικών με μαγιονέζα είτε, σε εκδοχή επιδόρπιου, η «φρουτοσαλάτα»!

Αλήθεια, στο σημερινό σκηνικό, χωράει η έγερση απλών τεχνικών ερωτημάτων ως προς τη Συμφωνία των Πρεσπών του τύπου: «οι κάτοικοι/πολίτες της Νέας Ζηλανδίας ή της Νότιας Αφρικής ονομάζονται απλώς Ζηλανδοί ή Αφρικανοί, αντιστοίχως»; Οι Αμερικανοί στα διαβατήρια τους φέρονται ως «πολίτες των ΗΠΑ» ή ως «ΗΠολίτες»; Γιατί τούτο δε συμβαίνει και στην παρούσα Συμφωνία; Ο Κατάλογος είναι μακρύτατος, δυσεπίλυτος και σταχυολογικά κωμικός.

Και τούτο διότι η παρούσα μείζων διελκυστίνδα είναι μια πολιτική Σκηνοθεσία παλαιών απωθημένων, έως κι έναν αιώνα πίσω. Μια Σκηνοθεσία κρατικής Ενοχής, διαπραγματευτικής Μεταμέλειας και οριστικής υπογράμμισης της νέας διεθνούς κωλοτούμπας του Τσίπρα. Είναι αλήθεια ότι για όποιους εξ Ημών είχαν μιαν όποια λειτουργία στο διεθνή χώρο, το θέμα της «Μακεδονίας» ήταν συνεχής ενόχληση και προστριβή· ουδείς, καλοπροαίρετος ή κακοπροαίρετος, αντιλαμβανόταν/κατανοούσε το ζήτημα του ονόματος. Είναι αλήθεια ότι η Ελλάς κατανάλωνε τεράστιο διπλωματικό κεφάλαιο επί ανύπαρκτου θέματος για τους Τρίτους. Είναι επίσης Αλήθεια ότι η Τσιπραϊκή επιχειρηματολογία συνίσταται στο ότι «και φθηνά τη γλυτώσαμε», με όλα αυτά τα ποσοστά «επιτυχίας» που διατρανώνονται αυτές τις ημέρες…

Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία! Σημασία έχουν τα πολιτικά/κομματικά ανταλλάγματα που θα προσφέρει ο Τραμπ στον Alexis: λόγια θερμά και κινήσεις εντυπωσιασμού αναμένονται, από επισκέψεις στην Ουάσινγκτον έως υποψηφιότητες για Νόμπελ. Κινήσεις θετικές από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, παρά τη δημοσιονομική βόμβα που καραδοκεί να διαλύσει όλες τις θυσίες μας, ως πολίτες, 10 χρόνια τώρα. Άλλωστε, μια από τις δουλειές της Τράπεζας Rothschild είναι να την προωθήσει, μαζί με τον Νετανιάχου και τις σχετικές οργανώσεις.

Σημασία έχει η «νέα» απίστευτη κατασκευή εικόνας του Αλέξη ως φωνή -και ηγέτης του μετώπου- της Λογικής, του αντι-λαϊκισμού, της σύνεσης, της μετριοπάθειας. Πρόκειται για το ανώτατο επίπεδο απάτης που έχει αντιμετωπίσει ο τόπος, από εποχής Αλκιβιάδη.

Παρ’ όλα αυτά, συγκαταλέγομαι μεταξύ αυτών που επιθυμούν την απαλοιφή τυπικών εθνικών ζητημάτων από την Ημερήσια Διάταξη δεσμεύσεων στην εξωτερική πολιτική - ή έστω περιγραφή καθαρών προβλημάτων προς αντιμετώπιση έναντι σαπισμένων αιτιάσεων όπου είμαστε χαμένοι από χέρι: π.χ. τί θα κάνουμε όταν η Τουρκία φτιάξει στρατιωτική βάση στα Σκόπια, καθότι το θεωρώ βέβαιο! Αρνούμαι αυτήν την αριστερή μεταμέλεια ή ενοχή ή ανάδυση εμφυλιο-πολεμικών φαντασιώσεων, όπως σαφέστατα αναδεικνύει κάθε αγράμματος ΣΥΡΙΖΑίος που ανεβαίνει στο Βήμα της Βουλής -πού διάολε τους βρήκαν όλους τούτους, απορία ασίγαστος! Κι όμως, σε δημοψήφισμα θα ψήφιζα υπέρ της Συμφωνίας…

Ατυχώς, η κυνική σκηνοθεσία Τσίπρα παραπέμπει - κι αυτή είναι η επιτυχία της- στο ότι ένα «ΝΑΙ» μπορεί να συνυπάρξει με ένα «ΟΧΙ» στον οπορτουνισμό και στην άνοστη «προοδευτική» μακεδονική σος που προσφέρει.

 

Οι Γάλλοι, εγκαθιδρυτές της κόσμιας συμπεριφοράς, λεγόμενης εκ τούτου «Γαλατικής», χρησιμοποιούν το ακόλουθο παράδειγμα για να διαχωρίσουν την Ευγένεια από το Τακτ, δηλαδή την ευγενή διακριτικότητα: «μπαίνει ένας Κύριος σε ένα μπάνιο, όπου λούζεται γυμνή μια Κυρία· ενώπιον της αμηχανίας της στιγμής και για τους δύο, ο ευγενής εισβολέας μπορεί να πει: «Με συγχωρείται, Κυρία, δεν σας είδα», δηλαδή ευγένεια· ή, ακόμα παραπάνω, «Με συγχωρείται, Κύριε, δεν σας είδα», δηλαδή τακτ. Η διαφορά αυτή που αποπροσωποποιεί τη δύσκολη στιγμή της εκτεθείσας λουομένης, που αίρει αμφιβολίες περί την έκθεση της γυναικός και την προσβολή της ιδιωτικότητας και έμφυλης ταυτότητας της, είναι ο ορισμός της υψηλής Αισθητικής. Αισθητική, Μνήμη, Παιδεία, αυτό είναι το μείγμα κορυφαίων ανθρώπινων γνωρισμάτων που έχει καταβαραθρωθεί κατά την περίοδο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ - και προσφάτως ΘΥΡΙΔΑΝΕΛ (ΘΥΡΙΖΑ και Δανέλλης)… χωρίς να είναι ζήτημα φωνητικού ψευδισμού, αλλά κραυγαλέας πολιτικής παραφωνίας…

Απεχώρησε ο Καμμένος, ο ηγέτης των ψεκασμένων, από το σύμφυρμα που μας κυβερνά, ως «διαρρήκτης» της Δημοκρατίας, με συγκεκριμένες κινήσεις -καθότι οι δηλώσεις, αποφάσεις και αξιολογήσεις του είναι καθαυτό πρόκριμα για ουσιώδη πολιτικό προβληματισμό, αν όχι για γέλια: πήγε και κοινώνησε (!), πήγε στο Γράμμο (!) για έπαρση Σημαίας σε προκεχωρημένο φυλάκιο, έφερε την κόρη του στο ΥΠΕΘΑ (!) κατά την παράδοση καθηκόντων! Αυτό το τρίπτυχο, συμβολίζει ένα πράγμα στις ημέρες της Εικονικής Αριστεράς: Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια! Εν ολίγοις: ΧΟΥΝΤΑ, για κάποιους πεπαλαιωμένους εξ Ημών! Μπράβο Αλέξη, για τον επί τετραετία συνοδοιπόρο σου!

Αποσπασματικά, η Εικονική Αριστερά υποθάλπει τις δυσκοίλιες αθροίσεις των Ψεκασμένων, μια ψήφος εδώ - μια ψήφος εκεί, κάτι παλαιοημερολογίτες εδώ - κάτι αδιόρθωτοι σαλταρισμένοι Μακεδονομάχοι από εκεί, άντε σπρώξτε-παιδιά, να πιάσουμε το 3% της πολιτικής επιβίωσης, να κάνουμε τους καμπόσους στη Βουλή. Πλην όμως, μ’ Αυτόν κι Αυτούς κυβερνούσε -και κυβερνά- ο Τσίπρας τέσσερα χρόνια τώρα! Τί ντροπή!

Το πρόβλημα δεν είναι η αντι-αισθητική παρουσία αυτών των Κα(η)μένων θλιβερών στη Βουλή. Όσων καλούν να καεί το εν λόγω «μπουρδέλο» κι όσων συντάσσονται με το -παρδαλό- Κατσίκη. Το πρόβλημα είναι η παρουσία των Άλλων, των ομοούσιων και ομοθυμαδόν τυχάρπαστων ΣΥΡΙΖΑιων! Ποια Αριστερά, στην Ιστορία και στον Κόσμο, στηρίζεται εννοιολογικά, ιδεολογικά -και δυστυχώς αριθμητικά- στις κυρίες π.χ. Αυλωνίτου και Μεγαλοκονόμου! Και δεν αναφέρομαι, για λόγους πλήθους, στις κωμικές διμοιρίες των αρρένων ομολόγων τους! Που αφθονούν, κατακλύζουν τα πέρατα της τετιμημένης, ωιμέ, Κοινοβουλευτικής Πατρίδας. Ντροπή για όλους μας! Ντροπή για τη Χώρα!

Με αυτό το πολιτικό προσωπικό ως πολιτική αιχμή, από τους εντόπιους εκπροσώπους μας στο διεθνή στίβο έως τον απίστευτο Γαβρόγλου στα της «κατιμάς» Παιδείας -ένθεν κακείθεν, παλεύει τούτη η χώρα να βγει από την παγίδα της εκ-πτώχευσης; Ήμαρτον!

Αυτό που ζούμε, τέσσερα χρόνια τώρα, είναι μια ψεύτικη, μια εικονική «Αριστερά», το ιδιοτελές παραμάγαζο μιας παρέας, του Τσίπρα, του Παππά, του Καρανίκα και -εσχάτως- του Μανόλο, με τις απωθημένες ευλογίες κάποιων ορφανών γερόντων των ’70ς…. Αυτό το συμπίλημα κυνισμού, αδιακρισίας, αγραμματοσύνης, λαϊκισμού, ιδεολογικής τυμβωρυχίας σε μιαν ανίερη σύμπραξη με αλλοπαρμένους έως χυδαιότητας δεξιούς συνωμοσιολόγους. Αυτό το μείγμα εικονικής Αριστεράς και ψεκασμένης Δεξιάς, που ομολογουμένως είναι διεθνής πρωτοτυπία… είναι πολύ μακριά από το όψιμο ευρωπαϊκό προφίλ του Αλέξη! Τί να θυμήσω; Το περίφημο «στα τέσσερα…», το αποκρουστικό «αδελφές και παλληκάρια…», το γελοίο «νυφούλα…»;

Κι όμως, μ’ αυτήν την πολιτική αριθμητική κυβερνά ο Τσίπρας τέσσερα χρόνια τώρα! Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, βλέπουμε τις νέες ακροβασίες. Ο Τσίπρας στοχεύει ευθέως στους λιγούρηδες των εκσυγχρονιστών του Σημίτη και των «τρία πουλάκια κάθονται» του ΓΑΠ! Τί να πώ; Να δώ τον Πολάκη εκσυγχρονιστή, κι ας «πεθάνω ως πολίτης»…!

Ο Καμμένος πάει να κάνει τον ηγέτη μιας συμπιεσμένης ακρο-Δεξιάς, με πολιτικές χιονοσκεπείς βουνοκορφές τύπου Βελόπουλος, Κρανιδιώτης, Μπαλτάκος, Νικολόπουλος, κ.λπ., άνευ στόχου και λόγου υπάρξεως, απλά για να κάνουν θόρυβο! Υπό όρους σκληρής πολιτικής αριθμητικής, σε τί θα διέφερε από την ‘Ένωση Κεντρώων του Λεβέντη ή -δυστυχώς- του Ποταμιού; Όσην θλίψη κι αν γεννά, θα ήταν σκανδαλιστικό πολιτικό πείραμα -για να γελάμε στα κανάλια- εάν δεν καραδοκούσε, στην άκρα δεξιά γωνία της «πολυκατοικίας», η Χρυσή Αυγή -που σίγουρα είναι πιο οργανωμένη στην πρακτική της, από όλους αυτούς τους «χαριτωμένους».

Πριν τέσσερα μπήκαν στο «μπάνιο» μας -δηλαδή τον πιο ιδιωτικό χώρο μας, τα «φουσάτα» της πιο ανίερης, υβριστικής και αλλοπρόσαλλης κυβερνητικής σύμπραξης που γνώρισε ο τόπος. Καμία ευγένεια, κανένα τακτ, καμία πολιτική λογική, καμία ιδεολογία, τίποτα! Κι αν η έκφραση «Φουσάτα των εχθρών», ως εμβατήριο μιας άλλης εποχής, ενοχλεί κάποιους εξ Υμών, με σεβασμό προτείνω, να δείτε το πολιτικό πρόσωπο σας στον καθρέπτη!

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019 13:43

Το Όρια του 2019…

Λένε οι Σοφοί και οι «ειδικοί» ότι πρέπει πάντα να αναζητούμε τη «μεγάλη εικόνα» των πραγμάτων· να μην εγκλωβιζόμαστε, δηλαδή, στο σημειακό γεγονός -αυτό που διαρκεί για λίγες ημέρες ή έχει περιορισμένες επιπτώσεις, όσο σκανδαλιστικό ή ενδιαφέρον κι αν φαίνεται κατ’ αρχάς. Να βλέπουμε τη μακρά προοπτική, από την ταπεινή προσωπική μας ζωή έως τη μεγάλη, συλλογική πορεία. Μάλλον έχουν δίκιο καθότι η Ιστορία είναι διεργασία μακράς προοπτικής, πολύπλευρη και σύνθετη.

Ποια είναι άραγε τα γνωρίσματα-στρατηγικές προκλήσεις της Ελλάδας για την επόμενη -και επόμενες- χρονιά (-ες); Από τα πολλά μερικά, ένα είναι το ριζικά κορυφαίο: η Χώρα-γηροκομείο.

Η Ελλάς γηράσκει! Βιολογικά και δημογραφικά· νοητικά και σε επίπεδο δημόσιου λόγου· σε επίπεδο δημιουργίας νέων ιδεών, πρωτοβουλιών, στόχων και μέσων· με ανισορροπία, ποσοτική και ποιοτική, μεταξύ των Ελλήνων της διασποράς και των ενδημούντων… Εν πολλοίς, κινδυνεύουμε από πραγματικότητα να μετατραπούμε σε «Ιδέα» για τα βιβλία του μέλλοντος…

Βαδίζουμε προς το 2021, ένα μείζον ιστορικό ορόσημο της πορείας ενός Εθνικού Κράτους με βαριά επίδραση στο Δυτικό φαντασιακό· βαδίζουμε από συνήθεια, περίπου ανύπαρκτοι ή ανίκανοι οράματος με κάποιο βάθος χρόνου, κάποιο σχήμα που θα μας έκανε όλους να αντικρίζουμε το Μέλλον με προοπτική, ένα εγερτήριο κάλεσμα συμμετοχής σε κάτι υπέρτερο της ταπεινής ατομικότητας μας. Και μόνον ότι από την οκταετή κρίση και ιδιαίτερα την τετραετή λαίλαπα ΣΥΡΑΝΕΛ, αυτό που φαίνεται να επηρεάζει, δημοσκοπικά το πολιτικό σκηνικό και ψηφοφορικό σώμα, είναι η «ιερά συνταξούλα» κι ότι βασικός παράγων δημόσιας επίδρασης είναι ο κ. Αυτιάς, καταδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος μας.

Ο μέσος όρος ηλικίας των Ελλήνων -εντός Ελλάδας- αυξάνει κατ’ έτος· των Ελλήνων της Διασποράς μειώνεται αντιστοίχως. Ο δυναμικός πληθυσμός ευρίσκεται εκτός χώρας! Σε ποιοτικό επίπεδο, οι δείκτες είναι συντριπτικοί: εκτός Ελλάδας ευρίσκεται το πλέον ταλαντούχο και παραγωγικό κομμάτι της νεολαίας μας! Συνεισφέροντας στην επιστήμη, τη διοίκηση, την ανάπτυξη και την οικονομία άλλων Κρατών· εμείς εδώ, κρατάμε, σφιχτά, τα λείψανα και τα υπολείμματα παρελθόντων μεγαλείων και της γηραιάς Μητέρας μας!

Όπως έχω γράψει κατ’ επανάληψη από ετών, ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται δραστικά και αλλοιώνεται/μετασχηματίζεται πολιτισμικά. Πληθαίνουν πρόσφατα οι αναλύσεις για το δημογραφικό μέγεθος της χώρας σε μερικές δεκαετίες από τώρα: οι αριθμοί είναι συνταρακτικοί! Μείωση κατά 25% του σημερινού μεικτού πληθυσμού! Ποια από όλες τις «μεγάλες ιδέες» που μας συνταράσσουν στα πρωϊνάδικα, θα είναι τυπικά εφικτή σε 10-15 χρόνια από σήμερα; Το Ασφαλιστικό, η Εθνική Άμυνα και Κυριαρχία, η προβολή ισχύος της χώρας; Μόνον ως πλάκα, μπορούμε να κουβεντιάζουμε γι’ αυτά! Μας έπρηξαν τα συκώτια και φούσκωσαν τα μυαλά για τη «δουλοπαροικία χρέους» οι «λαϊκιστές της αυταπάτης»: σε δέκα χρόνια και κάτι από σήμερα, θα είμαστε ένα κομμάτι γης, υπό διεθνή προστασία στην καλύτερη των περιπτώσεων, ένας χώρος για διακοπές ηλικιωμένων της βαθειάς Ευρώπης. Εκτός κι αν… -και δεν είναι μαθηματικά εφικτό…

Εκτός κι αν υπάρξει μια ριζικά διαφορετική δημογραφική πολιτική από μια Κυβέρνηση που αντιλαμβάνεται το πρόβλημα. Μια Κυβέρνηση που καταλαβαίνει ότι πρέπει να βγούμε από την παγίδευση της υπογεννητικότητας, σε άμεσο χρόνο! Ούτως ώστε, να δούμε πρακτικά αποτελέσματα είκοσι χρόνια από σήμερα! Πράγμα που σημαίνει κοινωνική φροντίδα για νέα ζευγάρια και κυρίως Μητέρες -άλλου τύπου, σχολεία και εκπαίδευση κάποιας σοβαρότητας, πανεπιστήμια επιπέδου, δημόσια υγεία και ασφαλιστική κάλυψη με κάποια στοιχειώδη λογική και συμπεριφορά, …

Το τραγικό είναι ότι όλα αυτά τα έχουμε ως δομές, δυνητικά! Απλώς πρέπει να αποφασίσουμε ότι οφείλουμε να τα απελευθερώσουμε από όσα τις καταδυναστεύουν σήμερα, από το στρεβλό συνδικαλισμό έως την ιδιοτέλεια των Διοικήσεων. Έπονται εκλογές… σκεφθείτε!

Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2019 14:46

2019: Εμπρός αδέλφια, πίσω ολοταχώς…

Ξεσκόνιζα το αρχείο μου κι έπεσα πάνω στο αρθρίδιο που έγραψα πέρυσι την ίδια εποχή. Μ’ έπιασε μια βαθειά μελαγχολία· κι εξομολογούμαι τους λόγους της. Πρώτος, η ταχύτητα με την οποία πέρασε η χρονιά. Ίσως είναι ίδιον της ηλικίας να επιταχύνεται ο χρόνος όσο μεγαλώνουμε, αλλά πότε γιορτάζαμε τα Χριστούγεννα του 2017 - και τώρα πέρασαν κι αυτά του 2018, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι; Δεύτερος, το αδυσώπητο ερώτημα «τί έκανα επί ένα έτος»; Δεν ξέρω για εσάς· προσωπικά, περίμενα την 13η και 27η κάθε μήνα, όταν καταβάλλεται το 15ημερο, για να αποφασίσω τί λογαριασμούς θα πρωτοπληρώσω προς το Κράτος· δε λέω, είναι κι αυτό ένα χόμπυ - αλλά παραγωγική απασχόληση πάντως δεν είναι… Τρίτος λόγος, τί άλλαξε μέσα σ’ ένα χρόνο για την Ελλάδα; Τίποτα απολύτως· και υπό μιαν άποψη, αυτό ίσως να είναι καλό σε μια χώρα που βολοδέρνει στο πέλαγος της αυταπάτης! Αν κάτι συνέβη ήταν η εμπέδωση του εθνεγερτήριου σαλπίσματος «Εμπρός, αδέλφια!», μόνο που τώρα συνοδεύεται με την «αριστερή» κατεύθυνση «… προς τα Πίσω»!

Παραμένουν εν ενεργεία κάποιες θεμελιώδεις σταθερές:

- η Ελλάς έχει ισχύ βαλκανικής κλίμακας - και ενδεχομένως ευρύτερης περιφερειακά. Όσην της προσδίδει η οικονομική και πολιτική ανάπτυξη της καθώς και η σταθερότητα των θεσμών της. Ας όψεται η γεωγραφική θέση της σε συνδυασμό με την κληρονομημένη -από σοβαρούς πολιτικούς ηγέτες- θεσμική θέση της και ο συναφής ρόλος της στο παγκόσμιο σύστημα ισορροπιών. Ίσως ακόμα και οι -κατά περίπτωση ή περίοδο- συγκυρίες.

- η Ελλάς έχει ισχύ, όσην και η ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού της· κι όση η εμμονή της ελληνικής οικογένειας να αναπτύξει, με ίδια μέσα και βαρεία οικονομική επένδυση, τη βελτίωση της κατάστασης και θέσης των παιδιών της.

- η Ελλάς έχει τόσες αδυναμίες - αλλά και τόσες ευκαιρίες και προοπτικές, όσες συμβολίζονται από την απόσταση μεταξύ της επιτυχίας και επίδοσης των ελλήνων εκπατρισμένων σε χώρες της αλλοδαπής και της επίδοσης των ομοτίμων τους στην Ημεδαπή!

Πώς αξιολογούνται στην πράξη οι σταθερές αυτές;

- Το μέτρο του χρόνου: ξεχνάμε, ενδεχομένως, ότι η Μεγάλη Ύφεση του 1929, διήρκεσε καθαυτό 4 χρόνια, παγκοσμίως. Ότι η Κατοχή διήρκεσε 3,5 χρόνια κι ο Εμφύλιος άλλα τόσα. Κι ότι η οικονομική κρίση Μας κρατά περίπου 9· και με τα μυαλά που ηγούνται έπονται τα χειρότερα. Διότι η Κρίση μας δεν είναι οικονομική: είναι πρωτίστως πολιτισμική και κατ’ επέκταση πολιτική! Ως απλή αντιδιαστολή, η αδελφή Κύπρος, που επλήγη άγρια με τα καμώματα Μας, σε δύο χρόνια εξήλθε της αντίστοιχης οδύνης! Κι ας έχει κι αυτή ΑΚΕΛ, όμως απολύτως σοβαροί άνθρωποι για να μη ξεχνιόμαστε! Ξεχνάμε επίσης ότι μια γενιά ελληνοπαίδων δεν έχει νοιώσει τίποτα άλλο πέρα από την ψυχολογία και το λόγο της Κρίσης!

- Το μέτρο της θέσης: η Ελλάς προόδευσε ή σταθεροποιήθηκε όταν είχε συμμάχους και όταν είχε καθαρή επιλογή θέσης στο Δυτικό κόσμο και πολιτισμό! Η Ελλάς έχει πολιτισμικό βάρος γεννήτορος για τη Δύση. Κι αυτό το Δυτικό φαντασιακό υπόστρωμα την προστατεύει εν μέρει ακόμα και σήμερα έναντι της γελοιότητας της Ηγεσίας της!

- Το μέτρο της σοβαρότητας: παράδειγμα, ξεκίνησε ο «στρατηγικός διάλογος» ΗΠΑ-Ελλάδας, γεγονός πρωτόφαντο και εξαιρετικά σημαντικό κατά τη Μεταπολεμική περίοδο· συνήλθε το Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, γεγονός εξαιρετικά σπάνιο κι ενδεικτικό πιέσεων στα εθνικά θέματα. Με διαπραγματευτή ή προεδρεύοντα, αντιστοίχως, τον… Κατρούγκαλο! Προσπαθώ να φαντασθώ τη σκηνή όπου αντικριστά στο «γραφείο με τα σημαιάκια» και τους βλοσυρούς πεζοναύτες, συνομιλούν από τη μια ο Πομπέο (Αμερικάνος ΥΠΕΞ, πρώην Διευθυντής CIA και απόφοιτος του Harvard) κι από την άλλη ο …. Κατρούγκαλος. Μιας κι ο Τσίπρας ήταν, ευτυχώς και βολικά, απασχολημένος: ήταν με κάτι βαλκάνιους παρακατιανούς να σχεδιάζει το νέο εθνικό όραμα, το «Euro 20-κάτι» - βόηθα Παναγιά! «Δεν μπορεί, πλάκα μας κάνουν», σκέφτηκα… κι ύστερα, σε δεύτερη ωριμότερη σκέψη, συνειδητοποίησα την ουσία της δημώδους έκφρασης «μάθανε πώς γαμ…στε, πλακώσανε κι οι γύφτοι», με το συμπάθιο προς εναλλακτικές προδιαθέσεις!

Όλα αυτά συνοψίζονται παραδειγματικά στον «καραχαμό» που έγινε με τη δήλωση του Α/ΓΕΕΘΑ περί την ελληνική αντίδραση σε απόπειρα των «γειτόνων» να καταλάβουν βραχονησίδα: «Θα την ισοπεδώσουμε», είπε. Αμάν! Πάγωσε το «σύστημα» με το αυτονόητο! Η Ηγεσία του Στρατεύματος τόλμησε κι ανέφερε ρητώς την αποστολή του! Βλέπετε, στην Ελλάδα του φραπέ, το Στράτευμα έχει καταλήξει να είναι κάτι μεταξύ Ερυθρού Σταυρού ως «κοινωνικό έργο» και γραφειοκρατίας ως «Μη-Κυβερνητική Οργάνωση». Και με τον Καμμένο ως πολιτικό επικεφαλής, ήμασταν ήσυχοι ότι ουδείς μας παίρνει στα σοβαρά!

Κάπως έτσι… Ευτυχές και (Κ)Αίσιον το Νέον Έτος!

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018 10:48

Διαλέγοντας μακαρόνια και γεμιστά…

Λέγουν οι γνώστες ότι εντέλει η «πολιτική» κρίνεται στην τσέπη του ψηφοφόρου. Κι ότι οι «παροχές» του Τσίπρα και το δημόσιο πλασάρισμά τους, θα αντιστρέψουν την κάθετη απόρριψη του που παρατηρείται επί έτη τώρα. Ίσως έτσι να είναι, μιας και τόσο πολύ επιμένουν επ’ αυτής της υποτιθέμενης Αρχής. Όσο κι αν δεν μου αρέσει η προσέγγιση καθότι μεταφράζει σε εκχρηματισμένους όρους τα μείζονα ζητήματα της πολιτικής διαπάλης -που εμπεριέχουν γενικεύσιμα στοιχεία ορθού λόγου έναντι του ανορθολογικού λαϊκισμού, κουλτούρας του διαφωτισμού έναντι της συνωμοσιολογίας, ιδεολογίας έναντι του φωνακλαδισμού, αστικών αρχών έναντι λούμπεν παρορμήσεων, ιστορίας έναντι παραμυθίας, …- ας τη δεχθούμε επ’ ολίγον.

Ας τη μετατρέψουμε σε τιμές μονάδας δύο κλασσικών γευμάτων της ελληνικής οικογένειας, που έχουν περι-ενδυθεί ιστορικών πολιτικών συμβολισμών. Ας συγκρίνουμε οικονομικά τις συμβολικές «μακαρονάδες-με-κιμά» του Καραμανλή -του βραχέως, ως συχνά τιτλοδοτείται- με τα δεδηλωμένα «γεμιστά» της Θεανούς - της αλληλέγγυας, ως επιδιώκει. Χρησιμοποιώντας τα τρέχοντα επίσημα στατιστικά δεδομένα τιμών χονδρικής και λιανικής- από τις λαχαναγορές/κρεαταγορές έως τα super markets με τις προσφορές τους- η «φιλελεύθερη» ταπεινή μακαρονάδα κοστίζει €4,72 για μια τετραμελή οικογένεια. Τα «ριζοσπαστικά» γεμιστά κοστίζουν αντιστοίχως €7,85. Τα δεδομένα αντιστρέφονται εάν εκτιμήσουμε τα ίδια γεύματα σε θερμίδες.

Το πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι οι φιλελεύθεροι μας παχαίνουν φθηνά και οι λαϊκιστές «αριστεροί» μας αδυνατίζουν ακριβά! Στη συλλογική μνήμη, υπάρχουν βέβαια κι οι αστακομακαρονάδες της ΠΑΣΟΚικής περιόδου - με το κόστος, τις θερμίδες και τη χοληστερίνη της δάνειας ψευδο-ευμάρειας. Αλλά αυτές μας κατέστρεψαν, ως έχει γίνει πλέον ευρέως αντιληπτό! Άσε που μετακόμισαν μαζικά στους λαϊκιστές, όπως πάντα ήταν. Ως φαίνεται το διακύβευμα των επομένων εκλογών θα είναι ακριβώς αυτό: η διαιτολογική οικονομία ως πολιτικό μέτρο· γράφουμε πάλι Ιστορία στην εξέλιξη του παγκόσμιου πολιτικού πολιτισμού! Κέντρα Αδυνατίσματος έναντι Τοπικών κομματικών Οργανώσεων!

Όσον κι αν τα ανωτέρω είναι απλώς σοβαροφανή -πάντα όμως οι αριθμοί είναι ακατάβλητοι- δεν απέχουν της αλήθειας, αν το καλοσκεφθούμε. Το ζήτημα θα είναι πάλι μεταξύ της επιλογής και της επιβολής. Οι φιλελεύθεροι εισηγούνται τη δυνατότητα σου να ελέγξεις το διαιτολογικό σου προφίλ -φάε ό,τι νομίζεις ότι σου κάνει καλό και μπορείς- και οι «Τσιπραίοι» σε υποβάλλουν σε σκληρή δίαιτα για το καλό σου - καθότι αυτοί ξέρουν «προφανώς» καλύτερα!

Το θέμα είναι ότι το καλαμπούρι του μαγειρικού πειραματισμού έχει ξεπεράσει τα όρια του. Τόσα χρόνια ατζαμοσύνη πάνω στα τηγάνια και τις κατσαρόλες, αρκούν και για τους πλέον χαλαρούς που έχουν κάποια ανάμνηση γεύσεων από τη μάνα τους. Το Τσιπραίικο μενού δεν εντάσσεται σε καμία νοητική/ιδεολογική/γευστική κατηγορία. Ούτε μασκέ φιλελεύθερη, ούτε αριστερή, ούτε ψευτο-Κεϋνσιανή, ούτε Ανταμσ-ιανή, ούτε καν Τσελεμεντέ και Χρύσας Παραδείση! Ανοστιά με τιμές πρόσκαιρου εστιατορίου της εποχικής αρπαχτής!

Σε αναζήτηση απλών πλην ουσιαστικών γεύσεων, προσβλέπω στην κήρυξη των επόμενων εκλογών. Να αποζητήσω τη φασολάδα της γιαγιάς μου, της αρχόντισσας Ματίνας που έζησε με αξιοπρέπεια την καταστροφή της οικογενείας της μετά τον Εμφύλιο, έναντι του μενού του Πρωθυπουργικού αεροσκάφους - ξέρετε, αυτό που θα το πούλαγε ο Τσίπρας να δώσει τα λεφτά για συσσίτια…!

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018 13:16

Η τυραννία της βλακείας…

Για τη βλακεία, ως καταστατικό γνώρισμα ικανού αριθμού μελών του ανθρωπίνου είδους -διαχρονικά, δι-εθνικά και διαπολιτισμικά, έχουν γραφεί πολλά: από αιχμηρά τσιτάτα έως εμβριθείς αναλύσεις. Αν ξεφύγουμε από την αμφισβητούμενη ρήση του Αϊνστάιν περί του απείρου της ανθρώπινης βλακείας σε σχέση με το σύμπαν και μείνουμε στη βεβαία διατύπωση του ότι «η διαφορά μεταξύ βλακείας και ευφυΐας είναι ότι η ευφυΐα έχει όρια»· αν, περαιτέρω, ανακαλέσουμε το απόφθεγμα του Μαρκ Τουαίην ότι «αν δεν υπήρχαν οι βλάκες, οι έξυπνοι δε θα’ χαν καμιά τύχη» ή του Γκαίτε που αποδίδει στους βλάκες την ιδιότητα του κλέφτη του χρόνου και της διάθεσης μας -της ποιότητας ζωής μας, δηλαδή· τότε, αυτό το καθημερινό σφυροκόπημα παλαβού λόγου, υπερφίαλων αποφάσεων, αντιαισθητικών πράξεων και γελοίων συγκρούσεων που ζούμε, αρχίζει να σχηματοποιείται με σαφήνεια ως μεγαλειώδες δράμα βλακείας.

Ανέκαθεν, με πίεζε -πολύ- αυτός ο προβληματισμός. Πολύ περισσότερο, όταν θυμάμαι τον καθηγητή μου Paul Rey, θεμελιωτή της Οικολογίας αλλά κι έναν πρωταγωνιστή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου -ήταν ο Υπίλαρχος διοικητής της Ίλης Αναγνωρίσεως της Β’ Τεθωρακισμένης Μεραρχίας των Ελεύθερων Γάλλων που εξουδετέρωσε τα Panzers των SS στη μάχη για την απελευθέρωση των Παρισίων, το 1944- να μας κάνει μάθημα για τον τρόμο που πρέπει να μας προκαλεί ο θανατηφόρος συνδυασμός του «δραστήριου» και του «βλακός» Υπευθύνου στη λήψη απόφασης και την πολιτική, ιδιαίτερα εάν απαιτούνται ταχείες αποφάσεις σε συνθήκες κρίσιμες. Το μάθημα του, πριν σχεδόν 45 χρόνια, ήταν η «Διαχείριση των Φυσικών Πόρων», ένα μεγαλείο πρόβλεψης, ανάλυσης και εφαρμογών, με την όποια τεχνολογία ήταν τότε διαθέσιμη ή προβλεπτή! Κι όμως, δαπανούσε χρόνο πολύ να μας εξηγήσει ότι «διαχείριση από βλάκες» δε νοείται πέραν της βεβαίας καταστροφής και γελοιοποίησης. Έκτοτε, η τεχνολογία κάλπασε, διευρύνθηκε, οι δυνατότητες της πολλαπλασιάσθηκαν, όμως η ανάλυση του για τους «δραστήριους βλάκες» παραμένει ακλόνητη!

Ποιο είναι όμως το επιχειρησιακό κριτήριο για τη βλακεία; Η επίμονη επανάληψη της αστοχίας και του λάθους. Με άλλα λόγια, εάν επιχειρείς συστηματικά κάτι με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αποτυγχάνεις συνέχεια κι εσύ επιμένεις με τον ίδιο τρόπο, προσδοκώντας στην επιτυχία, αυτό λέγεται βλακεία. Στατιστικά, πάντα υπάρχει ένας βλάκας στο χώρο μας· εάν περνάει χρόνος και δεν τον εντοπίζουμε, τότε οι βλάκες είμαστε εμείς, προβλέπει η λαϊκή σοφία. Χρήσιμες σκέψεις για ό,τι μας συμβαίνει καθημερινά και για όσα έπονται.

Δειγματοληπτικά. Μόλις τις τελευταίες ημέρες προέκυψαν διαδοχικά η κατάρρευση της υπόθεσης με το Ριχάρδο, η απώλεια του ηλεκτρονικού αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών και τα καμώματα του Ζάεφ! Το απόλυτο φιάσκο σε κύριες πτυχές του κυβερνητικού έργου και λόγου που δημιουργεί την αίσθηση της κατάρρευσης της Διοίκησης. Με τον «πόλεμο κατά της διαφθοράς» να είναι σημαία -και τελευταία ελπίδα του Πολάκη, αποτελεί παράδοξο το πώς νέο-σταλινικοί δεν μπορούν να «φτιάξουν» μια δικογραφία, σε ένα αντικείμενο με δεδομένη την κοινή, δημόσια αντιπάθεια προς τους κατηγορούμενους. Αποτελεί στοιχείο διάλυσης του Κράτους, το ΥΠΕΞ να μην έχει back-up της υπηρεσιακής διπλωματικής αλληλογραφίας και να βρίσκεται αιφνιδίως η χώρα χωρίς θεσμική μνήμη των διεθνών σχέσεων και επαφών της όταν υποτίθεται ότι τη ζώνουν χίλιοι κίνδυνοι ή επιχειρεί να αναδειχθεί σε στρατηγικό παίκτη στην περιοχή. Όσον αφορά δε στο «Μακεδονικό», γνωρίζουμε καλά τί θα πεί «διαπραγμάτευση» της ομάδας «Τσίπρα», δε χρειάζονται καν επιχειρήματα.

Προφανώς, κάθε ένα από τα επιμέρους στοιχεία αιτιολογούνται -καίτοι παραμένουν αδικαιόλογητα- από επιμέρους στοιχεία: ανικανότητα, τεμπελιά, «ωχαδελφισμός», αναξιοκρατία, φωνακλάδικη συμπεριφορά, ιδεοληψίες και ανάπηρος κυνισμός, μπάχαλο… Καθένα από αυτά, μονομερώς, δεν ταυτίζεται με τη βλακεία· όλα αυτά μαζί όμως δημιουργούν μια κατάσταση α-νοησίας που εντέλει καταλήγει στη ραδιουργία και στην ικανότητα πρόκλησης βλάβης στο κοινό συμφέρον. Όταν η κατάσταση α-νοησίας παρατείνεται και επιμένει, τότε πράγματι καθίσταται τυραννική βλακεία.

Στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία, η εκτελεστική βλακεία στηρίζεται στην ανοχή του νομοθετικού Σώματος. Μέγιστη ευθύνη, ως υπόμνηση στην τρέχουσα προ-εκλογική περίοδο. Ιδιαίτερα, εάν θυμηθούμε ότι αυτό ορίζεται από τους πολίτες κι αποτελεί την αντιπροσώπευση τους, με ό,τι κι αν σηματοδοτεί αυτό.

Ίσως ήλθε η στιγμή να θυμηθούμε ότι όταν αποστρεφόμαστε χαλαρά κι αδιάφορα τη βάσανο της ορθολογικής επιλογής, παραλαμβάνουμε την επιβολή. Ακόμα και της βλακείας!

Τρίτη, 04 Δεκεμβρίου 2018 10:59

Τα κατοικίδια της Νέο-Ελλάδας…

Υπάρχει αυτό το παμπάλαιο ψυχαγωγικό παιδικό παιχνίδι των ερωτήσεων με τις παρομοιώσεις «Εάν ήμουν ζώο, ποιο ζώο θα ήμουν;». Θα έχετε παρατηρήσει το φαινόμενο: προσφεύγουμε συχνά σε παρομοιώσεις με κατοικίδια ή οικόσιτα ζώα ώστε να χαρακτηρίζουμε ανθρώπους, συμπεριφορές και καταστάσεις του ανθρώπινου κόσμου. Λέμε, π.χ. «γάτα ο τύπος» για τον ελισσόμενο καταφερτζή· «μουλάρι» για τον πείσμονα· «σκυλοκαβγάς» ή «κοκορομαχία» για μιαν αναίτια οξεία σύγκρουση· «παπαγαλάκι» αυτόν που επαναλαμβάνει άκριτα θέσεις άλλων…

Ιδού μια μέθοδος, σκέφτηκα, να δούμε σαν παιδιά, από μιαν άλλη σκοπιά, την εικόνα της πολιτικής καθημερινότητας μας, τις προσποιητές πόζες αλλά και την πρακτική της Ηγεσίας μας. Πέρασε από το μυαλό μου όλο το ζωικό βασίλειο, λίγα είδη ταίριαζαν αυθεντικά. Ξέμεινα με τρία: τον κόκορα, τον ταύρο και τη γάτα.

Κόκορας: πτηνό γνωστό για την κορδωμένη συμπεριφορά του, τη φιλέριδα τάση του, την πλουμιστή φορεσιά του, την κυριαρχία του στο κοτέτσι παρά την μάλλον ατυχή σεξουαλική του δυνατότητα, την επιτυχία του ως βραστός ή κρασάτος στις παχιές σούπες της Τράπεζας. Χαρακτηρίζεται επίσης από τη θεμελιώδη παρανόηση του Κόσμου: επειδή κακαρίζει κάθε πρωί, νομίζει ότι αυτός κάνει τον Ήλιο να ανατέλλει κι όχι το αντίθετο!

Ταύρος: μεγαλόσωμο, κτηνώδες, θηλαστικό, ειδικό στο να πεθαίνει σε αρένες από το σπαθί του ταυρομάχου και υπό τα αλαλάζοντα πλήθη. Ερεθίζεται από το αυθεντικό κόκκινο και συναιρείται συχνά με την κατά μέτωπο τυφλή επίθεση και καταστρεπτική μανία, ιδιαίτερα όταν αφεθεί σε «υαλοπωλεία», κατά τη συνήθη έκφραση.

Γάτα: αιλουροειδές, υπερτιμημένο ως προς την αρχοντιά του και σπαστικό ως προς τη στάση του, θεοποιημένο από διάφορους πρωτόγονους πολιτισμούς, συχνά συνδυαζόμενο με αλλεργική αντίδραση των συνευρισκομένων, οξύθυμο και επιθετικό οψέποτε κάτι ταράσσει την πεποίθηση της κυριαρχίας του στο χώρο.

Ξαναδιαβάζοντας τις ανωτέρω περιγραφές ως κώδικα, διαπίστωσα ότι το σχήμα δουλεύει -αρκετά- καλά στην καθ’ Ημάς πολιτική Φάρμα των κατοικίδιων Ζώων. Καλά μεν, αλλά όχι πλήρως, όπως κάθε κώδικας άλλωστε. Αναγκαστικό παράδειγμα, λόγω θέσης, ο Τσίπρας.

Ας δούμε την περίπτωση του «ταύρου» ως εικόνα: είναι λάθος να εφαρμόζεται ανεπιφύλακτα η εικόνα του «ταύρου εν υαλοπωλείω», η συνηθέστερη δηλαδή έκφραση-εικόνα πολιτικής συμπεριφοράς που Του αποδίδεται. Η πραγματικότητα είναι απλή: φτιάχνει, κατασκευάζει ένα υποθετικό «υαλοπωλείο» για να «κάνει τον ταύρο» εκεί μέσα. Όλη η πορεία της Μαξιμιαρής ομάδας είναι αυτό το παιχνίδι ρόλων: επίπλαστη πραγματικότητα, «σημαίες από νάυλον» όπως είπε ο Σαββόπουλος, φανταστικοί εχθροί, ασήμαντοι που επιβραβεύουν μέτριους και το αντίθετο, μηδενικό πρακτικό και πραγματικό αποτέλεσμα καθότι απλά το «υαλοπωλείο» δεν υπάρχει. Θόρυβος και μόνον θόρυβος!

Υποστηρικτική προς τούτο είναι και η εικόνα της «γάτας»: η συνηθέστερη παρομοίωση-χρήση της γάτας στο ανθρώπινο πνεύμα είναι η «γάτα του Σρέντινγκερ». Πρόκειται για ένα νοητικό πείραμα, ένα παράδοξο, κατά το οποίο μια γάτα μπορεί να είναι και ζωντανή και νεκρή, υπό συγκεκριμένες πειραματικές συνθήκες, στο βαθμό της άγνοιας μας των πρότερων τυχαίων συνθηκών. Η πολιτική της «γάτας του Σρέντινγκερ» είναι το καθημερινό φαγητό μας. Η kolotumba είναι ακριβώς αυτό: Ν-ΟΧΙ στο άθλιο δημοψήφισμα. Συνέπεια; Ο Τσίπρας «κοκορεύεται» σήμερα στην Αντιπολίτευση για τις παλαιές συντάξεις, π.χ., όταν ο ίδιος ψήφισε τη μείωση τους και η Αντιπολίτευση ζητούσε τη διατήρηση τους. Δυστυχώς, το μοντέλο αυτό είναι κυρίαρχο, είναι Σχολή σκέψης πλέον: όποιον από τους Υπουργούς πάρετε και για όποιο θέμα επιθυμείτε, θα δείτε το ίδιο μοτίβο, από το μεταναστευτικό στους παιδικούς σταθμούς, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα διόδια, την αστυνόμευση, την άμυνα, …!

Για να συμβαίνουν όλα αυτά απαιτείται η δυστοπική κοινωνική πραγματικότητα όπως ακριβώς την περιέγραψε ο Όργουελ στην αρχική «Φάρμα των Ζώων» του. Απαιτείται η συνδρομή σειράς υπόγειων ρευμάτων: η εγωπάθεια της μετριότητας, η αλληλ-επιβράβευση ασημάντων προς μετρίους, η αποχαύνωση μπροστά στους πολιτικά «ντοπαρισμένους» νικητές, σε απατεώνες που κάνουν κομπογιαννίτικες ακροβασίες πάνω στο γλισχρό σώμα μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση, το μίξερ των πολιτικών, αισθητικών και ηθικών διδαγμάτων της πλάκας!

Η σκληρή αλήθεια δεν μπορεί πλέον να αποσιωπηθεί: τα κατοικίδια και οικόσιτα έχουν την αξία που εμείς οι ίδιοι τους αποδίδουμε. Ουδείς «κόκορας-ταύρος-γάτα» θα υφίστατο εάν δεν υπήρχαν οι κτηνοτρόφοι.

Ελπίζω να είναι σαφές το συμπέρασμα αυτό από ένα απλό παιδικό παιχνίδι…

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018 13:12

Η αδολεσχία των ημιμαθών…

Υπάρχουν ονόματα φυσικών ή/και λογοτεχνικών προσώπων ή καταστάσεων, εταιρειών ή υπηρεσιών που η επιδραστικότητα τους στον πολιτισμό ήταν καίρια ώστε να έχουν ενταχθεί ως διακριτές έννοιες στο τρέχον λεξιλόγιο, π.χ. ως επίθετα ή ρήματα. Για παράδειγμα, οι εκφράσεις «Δρακόντειος», «Δον Κιχωτικός», «Δαντικός» ή «Οργουελικός» έχουν αυτούσιο και αυτονόητο περιεχόμενο ως προς την αυστηρότητα του νόμου, την αφελή φαντασιοπληξία, τις καταστάσεις ακραίας οδύνης ή τη δυστοπική κοινωνία, αντιστοίχως. Ή, το «Γκουγκλάρω» δηλώνει την αυθόρμητη πράξη αναζήτησης ταχείας πληροφορίας μέσω του διαδικτύου, ίσως δε και την κατανάλωση της, χωρίς στοιχειώδη έλεγχο της αλήθειας. Όλες αυτές οι εκφράσεις ευημερούν στη σημερινή Ελλάδα.

Στοιχειώδης προϋπόθεση σοβαρότητας είναι ο χρήστης των εννοιών αυτών να ξέρει για ποιο πράγμα μιλά, π.χ. ότι ο Δράκων ήταν Αθηναίος Τύραννος και Νομοθέτης - κι όχι κάποιο τέρας από το Game of Thrones, κι ότι η κατάργηση των Νόμων του από το Σόλωνα σηματοδότησαν τη γένεση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας … Υπό μιαν έννοια, η ανέλεγκτη χρήση ανάλογων εννοιών στο δημόσιο λόγο δηλώνει μιαν άκοπη εκδήλωση ανάπηρης ή παραπληγικής σοβαροφάνειας. Παράδειγμα, οι Αριστοφανικοί σύμβουλοι-λογογράφοι εκεί στα Μαξιμιαρά υπόγεια!

«Γκουγκλάροντας», είμαι βέβαιος, βρήκαν την αναφορά στο Σεφέρη ώστε να αποκτήσει σημειολογικό και λογοτεχνικό «βάρος» το παιδικό πλην διχαστικό Διάγγελμα της Ιθάκης: «…Ο τόπος μας είναι κλειστός. Τον κλείνουν οι δυο μαύρες Συμπληγάδες…» (Ι’, Μυθιστόρημα). Κατά τον πρόσφατο συγκλονιστικό «Περίπλου της Μνήμης» στα αιματηρά πεδία του «Μεγάλου Πολέμου», 2014-2018 -όπου εκεί χάθηκε μια γενιά, όπως τον σκηνοθέτησε ο βαθειά κλασσικά εγγράμματος Πρόεδρος Μακρόν, ο ολίγιστος «θ’κος μας» πήγε και κατέθεσε στη συμβολική παγκόσμια «Βιβλιοθήκη της Ειρήνης», έκδοση της «Ειρήνης» του Αριστοφάνη. Νόμιζαν οι αδολεσχείς ότι η γνώση περιορίζεται στον τίτλο!

Ο πολιτικός χώρος των «οργανικών διανοουμένων» ασφυκτιά και μας ταλαιπωρεί, εγκεφαλικά βάναυσα, με τον έωλο «δικαιωματισμό» του και τις απόπειρες «μεταμφίεσης» κάποιου δήθεν σοσιαλιστικού σχεδίου (βλέπε Μπαλτάς, Γαβρόγλου, Παρασκευόπουλος, κ.λπ.). Κατά πρώτον, είναι καθηλωμένος σε σχήματα προ 50ετίας, αν όχι παραπάνω· σχήματα αποσυντονισμένα από τις πραγματικότητες, συνέπειες και δυναμικές της μετα-βιομηχανικής κοινωνίας, της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της τεχνολογικής επανάστασης -εκτός τόπου και χρόνου, δηλαδή. Κυρίως, όμως, ακόμα και τα όποια στρεβλά «γράμματα» ξέρανε έχουν διατμηθεί από την αδολεσχία των «νέο-αγραμμάτων» της γενιάς των 15μελών που κυβερνά. Η θεωρητική ασφυξία του Μαξιμιαρού συστήματος προκύπτει από την απόπειρα προσεταιρισμού έργων με τίτλους ηχητικά εντοπιζόμενους στο ετοιμόρροπο ιδεολογικό τους σύμπαν, πλην προερχόμενων από καθαρά συντηρητικούς στοχαστές, μεγάλης εμβελείας. Είναι ίσως η Πρώτη Φορά που η Αριστερή διανόηση σκοντάφτει στη δυσλειτουργική ανεπάρκεια της.

Ο Σεφέρης με τις Συμπληγάδες αναφέρεται στον κοτζαμπασισμό και τη διαρκή πολιτισμική σύγκρουση Ανατολής/Δύσης στη νέο-Ελλάδα. Πολύ μακριά δηλαδή από την παρερμηνεία Τσίπρα που βρήκε στις «μαύρες Συμπληγάδες», κάποια τάχατες βαρύγδουπη παρομοίωση με τις αγορές και τα μνημόνια. Ο δε Αριστοφάνης, γενικά αλλά και ειδικότερα στην «Ειρήνη» του, στηλιτεύει σατιρικά το ρόλο των Δημαγωγών της Αθήνας˙ δεν είναι απλά ένας αθυρόστομος κωμικός που καθιέρωσε την αισχρολογία ως μέσον πολιτικής κριτικής. Αυτήν την καθιέρωσε ο διαμορφωτής του Τσιπρικού λαϊκισμού Λαζόπουλος ως «σάτιρα», λάθρα επικαλούμενος τον Αριστοφάνη. Με άλλα λόγια, ανέτρεξε ο Τσίπρας σε ό,τι τον αμφισβητεί εκ θεμελίων, με τη βεβαιότητα ότι δε θα γίνει αντιληπτό από το πόπολο.

Έγραψε ο Νίτσε: «Σχεδόν όλες οι εποχές, όλοι οι πολιτισμοί, προσπάθησαν να ξεπεράσουν τους Έλληνες. Επειδή ό,τι σκέφτονταν κι ό,τι δημιουργούσαν τους έμοιαζε χλωμό όταν το συνέκριναν με ό,τι δημιούργησε αυτός ο μικρός υπεροπτικός λαός». Ζούμε σε μιαν εποχή κινδύνων και διακινδυνεύσεων, όπου η θεώρηση αυτή, η οποία αποτελεί το Μέγιστο Κεφάλαιο της Ελλάδας δεν γίνεται καν επιφανειακά αντιληπτό. Το Μαξιμιαρό σύστημα οφείλει να το προστατεύσει, αν όχι να το επεκτείνει… Τρίχες, μεταξύ Τσίπρα και Καρανίκα, διατηρείται, όσο διατηρείται, από τρίτους συνήθως εκτός Ελλάδας, ως οικουμενική εξιδανίκευση, άρα ως μη-ελληνικό γνώρισμα. Παράδειγμα: Όταν ο Εκπρόσωπος μας αναμετράται με την Ιστορία, πρέπει να έχει πολλά κιλά μυαλό ώστε να το κάνει! Ξόδεψε μια μείζονα συμβολική ευκαιρία της Ελληνικής Γλώσσας να καταθέσει την Ιλιάδα, ως το πρώτο και μέγιστο αντι-πολεμικό έργο του ανθρώπινου πνεύματος. Και μόνον ότι επέλεξε πολιτική κωμωδία ως εσαεί αποτύπωμα του Ελληνικού Πολιτισμού στην παγκόσμια αντι-πολεμική Βιβλιοθήκη, είναι καθρέπτης της γλισχράς οντότητας του· δείχνει το επίπεδο αντίληψης του για τη σύγχρονη σημασία της αδολεσχίας του.

Αντιθέτως, η χώρα ασχολείται με τα καμώματα του Ρουβίκωνα στη Φιλοσοφική -κατάληψη, ανακατάληψη, πάρτι, αναστολή λειτουργίας, προτροπές Γαβρόγλου και λοιπές γελοιότητες. Κι αγνοεί τις δημόσιες εκκλήσεις αγωνίας πανεπιστημιακών για το επίπεδο γνώσεων απλής γλώσσας των φοιτητών της Φιλολογίας και μελλοντικών καθηγητών των παιδιών σας. Όλα αυτά μαζί συγκροτούν ιστορικό ατύχημα, εάν δεν είναι πολιτισμικό έγκλημα.

Σημειώνοντας ότι αδολεσχής σημαίνει φαφλατάς και πολυλογάς, λυπάμαι, αλλά ο Τσίπρας δεν έχει το δικαίωμα να αναμετράται με την Ιστορία και το Πνεύμα, εξ ονόματος μας, με τις τρύπιες αποσκευές του!

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018 15:34

Ο Dealer…

Όποιος δεν κάνει πολιτική, αρκείται στα deals. Κι όποιος δεν έχει στρατηγική αρχών και στόχους βάθους, περιορίζεται στο να κάνει συγκυριακά τον εξυπνάκια δημοσίως περί έωλων deals, ομολογώντας κρυφά -και αποδεχόμενος κυνικά- ότι ενορχηστρώνει και μετέχει ενός παιγνίου συμπεφωνημένης αλληλεξαπάτησης με το αλαλιασμένο, ενδεές και άρα χειραγωγήσιμο πόπολο. Δηλαδή, ο Ερίδματος…

Αν στραφούμε στην αυθεντική σημασία του αγγλικού όρου deal, θα δούμε ότι τόσο η κύρια ερμηνεία του -δηλαδή, επιχειρηματική συμφωνία- αλλά και οι δευτερεύουσες εκδοχές του -δηλαδή μοιρασιά, συμβιβασμός και μεταχείριση- υποδηλώνουν αμοιβαία υποχώρηση δύο ή περισσότερων συναλλασσομένων μερών προς επίτευξη κάποιας ισορροπίας κέρδους και συμφέροντος μεταξύ τους. Για το λόγο αυτό, ως dealing room στα χρηματιστήρια του Κόσμου και τις Τράπεζες, ονομάζεται ο χώρος συναλλαγών και αγοραπωλησιών. Ο συμβιβασμός καταυτόν δεν είναι «κακός»· ίσως μάλιστα είναι πρακτικά αναγκαίος, ως μια ιστορική και εξελικτική ανάγκη. Η δαιμονοποίησή του είναι όμως χείριστη, ειδικότερα όταν περιβάλλεται από ένα βλακώδες παραμύθι περί το «ασυμβίβαστο του συμβιβαζομένου». Δηλαδή, το Μαξι-μιαρό αφήγημα

Η μόνη περίπτωση που ο όρος χρησιμοποιήθηκε στην πολιτική ιστορία ήταν το New Deal του Ρούζβελτ προς αντιμετώπιση της Μεγάλης Ύφεσης του 1929-30· πλην όμως ο όρος εννοούσε «Συμβόλαιο» -και μάλιστα τιμής- μεταξύ Κράτους και Κοινωνίας για κοινή συμπεφωνημένη προσπάθεια προς ανάταξη μιας τότε ρημαγμένης χώρας.

Στην πεζή καθομιλουμένη, dealer είναι ο προμηθευτής των «αναγκαίων παραισθησιογόνων» που προσφέρουν παροδικά ταξίδια σε χώρους φαντασιακής ευδαιμονίας και προσδοκίας· άλλοτε σωματικής -οι ναρκέμποροι- κι άλλοτε ψυχο-κοινωνικής -οι δημαγωγοί. Άλλωστε, επί χρόνια τώρα, ψάχνουμε, ανά τρίμηνο και αξιολόγηση, τη «δόση» μας ως χώρα!

Είθισται τελευταίως να ομιλούμε δημοσίως -αλλά και στο διεθνή Τύπο- περί deals στην κυβερνητική πολιτική: Το deal των Πρεσπών είναι μια περίπτωση· το «ιερόν deal» με τον Ιερώνυμο είναι μια δεύτερη. Deal με τη Μέρκελ, deal με τον Καμμένο, deal εδώ, deal εκεί, τί γίνεται «ωρέ αδέλφια»; Χώρα-σαράφης καταγίναμε/-τε, με πολιτικούς αργυραμοιβούς και αργυρώνητους και συλλογικά κολλυβιστές. Ουδετερόθρησκα, ακόμα κι ο Χριστός τους έδιωξε όλους αυτούς από το Ναό. Εμείς, τα δικά μας: μήνες τώρα «συνταξιουλο»-λογούμε αποκλειστικώς και δε βρέθηκε ένας/μία να θέσει προτεραιότητες και προοπτική για τούτη τη χώρα και τους ανθρώπους της. Είναι κανονική χώρα αυτή; Είναι άραγε το deal, πολιτική; Είναι προβληματισμός για το μέλλον μας αυτός;

Κι ο Αρχηγός, προσπαθώντας να δραπετεύσει από τον Κήπο με τις Αυταπάτες που έσπειρε μέσω της καταστροφής, μετατρέπεται σε αγενέστατο κι επικίνδυνο πρότυπο bullying: «Θα σας φέρνω τις τροπολογίες, μία προς μία, και θα τις ψηφίζετε ονομαστικά», είπε στη Βουλή -και χειροκροτούσαν οι πολιτικές ορδές, ίσως να λείπει το «π»! «Θα πάω μέχρι την τελευταία ημέρα και θα πάρω και 20 ημέρες παραπάνω», είπε στην τηλεόραση και δεν τον ξ-έσκισε πολιτικά ο νάρκισσος δημοσιογράφος! Θέσεις εκφοβισμού και πείσματος, ένα μαθητούδι που κυριαρχεί σαν συνοικιακός τσαμπουκάς στα διαλείμματα του Δημοτικού· θυμίζει τόσο αναίσχυντα τη σκοτεινότερη πλευρά του πάλαι ποτέ ΚΚΕ Εσωτερικού: την προσκόλλησή του στον στυγνό Τσαουσέσκου και το αιρετικό ΚΚ Ρουμανίας έναντι του ΚΚΣΕ.

Προσπαθώντας να βάλω όλα τούτα τα σοβαρά -πλην εγγενώς γελοία- σε μιαν τάξη νόησης, μια ιδέα καθηλώθηκε στη σκέψη μου: το μέγα διακύβευμα των επόμενων πολιτικών εξελίξεων μπορεί να συνοψισθεί στην κορυφαία διαφωνία του πατρός και υιού Semprún, δύο σημαντικών διανοητών των τελευταίων δεκαετιών. Ο πατέρας, Jorge Semprún, πρότυπο του διεθνιστή-μαχητή-κοσμοπολίτη-στοχαστή κι ακτιβιστή από τον Ισπανικό Εμφύλιο έως τις πολιτικές μεταλλάξεις της Γαλλίας του τέλους του 20ου αιώνα, έγραψε πολλά και σημαντικά γύρω από το ερώτημα: «σε τί Κόσμο, θα αφήσουμε τα παιδιά μας;». Ο γιός του, Jaime Semprún, με άλλες εμπειρίες, έθεσε το ερώτημα που μας καταδιώκει όλους: «σε τί παιδιά θα αφήσουμε τον Κόσμο μας;». Η «πρακτική» συνέπεια αυτής της απλής διαφοράς είναι ότι με όρους πατρός Semprún, μπορούμε να αναρωτιόμαστε για το πολιτικό και οικονομικό μοντέλο και μέλλον της Ελλάδας την επόμενη δεκαετία· με όρους υιού Semprún, δικαιούμαστε να τρομάζουμε στην προοπτική ηγεσίας Τσίπρα, Παππά, Σπίρτζη, Τζανακόπουλου, Αχτσιόγλου και Νοτοπούλου, π.χ.! Άλλωστε, τα ένοχα γερόντια του Μπανιά έχουν προοπτική καθαρά αποτυπωμένη, ως πορεία επί Γης, από το dealing «μόλις-44-χρονών» βρέφος: «θα έχουν αποχωρήσει βιολογικώς από τις στατιστικές του ασφαλιστικού», έτσι δεν είναι;

Τώρα, θα μου πείτε -και δικαίως- πού διάολο μου ήλθαν οι Semprún στην Συριζανέλ Ελλάδα; Μιας και δεν μπορώ ευθέως να απαντήσω -πέραν της δικής μου θολούρας- επαφίεμαι στον ερμηνευτικό ογκόλιθο Καρανίκα… άλλωστε και dealer είναι -πολιτικά εννοώ- και ως θεωρητικός του Τσίπρα εμφανίζεται. Μπορεί να μπερδευτεί λιγάκι με το σόι Semprún, αλλά αφού ξέρει και από Πασκάλ και από… Μπρυκνέρ, θα τα φέρει βόλτα, δεν ανησυχώ! Αν ζοριστεί, υπάρχει κι ο Πολάκης

Σελίδα 1 από 7
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top