FOLLOW US
Βασίλης Ψαριανός

Βασίλης Ψαριανός

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018 15:15

Οι «αρχιμπαχαλάκηδες»

Μετά το «μπάχαλο» στο οποίο κατέληξε και η λύση του «Μακεδονικού» ζητήματος, πρέπει να συμφωνήσουμε με την άποψη Τόσκα (του Υπουργού που μας… «προστατεύει») ότι είναι αμελητέο το κακό που προξενούν οι «μπαχαλάκηδες» των Εξαρχείων, οι οποίοι καίνε και ρημάζουν την Αθήνα και τις άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, μπροστά στο κακό που προξενούν στη χώρα οι «μπαχαλάκηδες» που μας κυβερνάν!

Μετά το «μπάχαλο» Βαρουφάκη, που μας χρέωσε με 100 δις (και κατ’ άλλους με 200) και μας φόρτωσε με ένα 3ο, αχρείαστο και επαχθέστερο Μνημόνιο, επακολούθησε το «μπάχαλο» Κατρούγκαλου, με το οποίο -σύμφωνα με την μεγαλοφυή σύλληψη του εμπνευστή του- οι συντάξεις των απόμαχων Ελλήνων θα συνεχίσουν να περικόπτονται και το 2019 και -«Κύριος οίδεν»-  πού θα σταματήσουν!

 Και, αφού ο πρωθυπουργός μας κέρδισε το πρωτάθλημα στο… «στύψιμο της λεμονόκουπας» και κατήγαγε τον θρίαμβο του 4,5% πρωτογενούς πλεονάσματος (με μηδενική σχεδόν ανάπτυξη), απέδειξε περίτρανα ότι ούτε το «Πρόγραμμα Ποσοτικής Χαλάρωσης» χρειαζόμαστε, ούτε την «Προληπτική Γραμμή Στήριξης». Και γιατί να μην σκεφτούν οι δανειστές μας ότι ούτε και την απομείωση του χρέους χρειαζόμαστε, αφού και χωρίς ανάπτυξη είμαστε… « πλεονασματικοί»!

 Έτσι φτάσαμε και στο «μπάχαλο» της -α λα Τσίπρα- «καθαρής εξόδου από τα Μνημόνια» με… «καπάκι» ένα «τέταρτο μνημόνιο» (χωρίς λεφτά) και μεταμνημονιακή «αυστηρή εποπτεία» από τους δανειστές μας, οι οποίοι μας προειδοποιούν πως αν «ανοίξουμε τις κάνουλες» κι αρχίσουμε τα παλιά «αρχοντοχωριάτικα» καμώματά μας, όπως υποσχέθηκε ο Μπάρμπα - Φλαμπουράρης, τότε θα μας πλειστηριάσουν και το… Μέγαρο Μαξίμου!

Όμως εμείς, επειδή έχουμε… παλικάρι πρωθυπουργό, θα βγούμε… ξυπόλητοι να παλέψουμε στα « μαρμαρένια αλώνια» των αγορών!

Ας τα αφήσουμε, όμως, αυτά, σήμερα, που στήνεται η αψίδα του θριάμβου στις Πρέσπες, για να περάσει η δόξα αγκαζέ με τον πρωθυπουργό μας, ο οποίος ως άλλος Μ. Αλέξανδρος έλυσε τον Βαλκανικό Γόρδιο Δεσμό ή επί το « ποιητικότερον», πρόσφερε το «μήλον της Έριδος τη Καλλίστη», ήτοι την ονομασία «Μακεδονία», «Μακεδόνες» και «Μακεδονική Γλώσσα» στους Σλαβομακεδόνες, τους… γνήσιους απόγονους του Φιλίππου και του Μ. Αλέξανδρου!

Επί μισόν αιώνα ο… «ηρωικός» λαός των Σκοπίων αγωνίζονταν να πείσει τους «ελλιποβαρείς» (*χαρακτηρισμός Τσίπρα για τον υιόν Μητσοτάκη) Έλληνες κυβερνήτες της Ελλάδας να αναγνωρίσουν ότι το κράτος των Σκοπίων (κατοικούμενο από Σλάβους και Αλβανούς, Σλαβόγλωσσους και Αλβανόγλωσσους) δικαιούται να οικειοποιείται το όνομα της ευρύτερης περιοχής της αρχαίας Μακεδονίας και να το αναγάγει σε εθνική ονομασία. Και μετά την καπηλεία του ονόματος, με κεκτημένη (και αναγνωρισμένη, πλέον, και από την Ελλάδα) την ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ιθαγένεια και την ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ γλώσσα να συντηρούν… erga omnes, τα αλυτρωτικά τους όνειρα.

Όσον αφορά την Ελλάδα και τους υπηκόους της, διατηρούμε -ακόμα- το δικαίωμα να ομιλούμε με… «επιθετικό προσδιορισμό» την «ελληνική μακεδονική» γλώσσα, στην οποία δίδασκε τον Αλέξανδρο ο Αριστοτέλης!

 Στο εξής, λοιπόν, θα μοιραζόμαστε με τον Μεγάλο Αλέξη μας την εθνική υπερηφάνεια, ότι «πήραμε πίσω την Ιστορία μας», ότι η Βόρεια Ελλάδα θα συνεχίσει να ονομάζεται Μακεδονία και όποιος επιθυμεί μπορεί και να την τραγωδεί ως «τη γη του Μεγάλου Αλεξάνδρου »!

Έτσι αποφάσισε ο πρωθυπουργός μας, ως βαθύς γνώστης της νεότερης Ιστορίας των Βαλκανίων (και ιδιαιτέρως της Εξέγερσης του Ίλιντεν) και «εμβριθέστατος» κάτοχος της Γλωσσολογίας, μπροστά στον οποίον ωχριά ο Μπαμπινιώτης!

Όχι, δεν χρειάστηκε να συμβουλευτεί κανέναν από τους μεγάλους Ιστορικούς μας ή του Διεθνολόγους μας, πριν από τη διαπραγμάτευση με του Σκοπιανούς.

Ως θαυμαστής του «σοσιαλιστή» Μαδούρο και θιασώτης της… «πλέριας Δημοκρατίας» δεν χρειάστηκε να ζητήσει και τη γνώμη των άλλων κομμάτων της Βουλής. Ούτε ζήτησε καμιά «σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας». Προχώρησε στη μεγάλη μάχη, όπως ο στρατηλάτης Μέγας Αλέξανδρος: «ΠΛΗΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ» (όχι, δεν υπονοεί τον Καμένο που αρνήθηκε να τον ακολουθήσει στην ένδοξη εκστρατεία του. Το αρχαίο «πλην Λακεδαιμονίων» σημαίνει: «χωρίς τους... Έλληνες», γενικώς!).

Έτσι κάνουν οι «μεγάλοι ηγέτες». Μόνοι τους παίρνουν τις μεγάλες αποφάσεις (άντε, το πολύ, να συμβουλευτούν και την γυναίκα τους). Και μόνοι τους κερδίζουν το «αμάραντο στεφάνι της δόξας».

Γι’ αυτό, συνήθως, μόνοι τους κάθονται και στο εδώλιο του ΙΣΤΟΡΙΟΔΙΚΕΙΟΥ.

 

Υ.Γ. Είχα σε προηγούμενο άρθρο μου υποστηρίξει ότι πρέπει να αδράξουμε την ευκαιρία για τη λύση του «Μακεδονικού» ζητήματος. Πίστευα πως ένα ΕΘΝΙΚΟ ζήτημα θα αντιμετωπίζονταν και ΕΘΝΙΚΑ, με την συνεργασία όλων των πολιτικών και πνευματικών δυνάμεων της χώρας. Δεν υπολόγισα ότι θα αναλάμβανε να το λύσει μόνος του ο… Τσίπρας με τον Κοτζιά.

 Έτσι που έγινε, είναι σαν να εμπιστεύεσαι στον «ελλογιμότατο»… «ειδήμων» Καρανίκα να μάθει Γράμματα στα παιδιά σου!

Ο «αριστερός» υπουργός Παιδείας Κ. Γαβρόγλου χαρακτήρισε «μελανό σημείο και άλλοθι για απολύσεις την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών», γι’ αυτό και κατάργησε το υπάρχον Διάταγμα για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών!

Δεν άκουσε ποτέ ο «αριστερός» υπουργός Παιδείας ότι μέσα στις χιλιάδες των εκπαιδευτικών που διδάσκουν στα ελληνικά σχολεία -ανάμεσα στους ευσυνείδητους και τους οσιομάρτυρες εκπαιδευτικούς- ότι υπάρχουν και πολλοί ακατάλληλοι εκπαιδευτικοί, έως και επικίνδυνοι για την ψυχική και πνευματική υγεία των μαθητών;

Δεν άκουσε ποτέ -από το Αστυνομικό Δελτίο, βέβαια, και όχι από τους ανύπαρκτους, δυστυχώς, ελεγκτικούς μηχανισμούς της εκπαίδευσης- για εκπαιδευτικούς που κακομεταχειρίζονται μαθητές τους, για εκπαιδευτικούς με προβλήματα ψυχικής υγείας, για ανώμαλους, παιδεραστές, πρεζάκηδες, Χρυσαυγίτες, αναρχικούς και άλλους κομματικούς ινστρούχτορες, οι οποίοι, αντί να «διαπλάθουν ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες» στρατολογούν «γενίτσαρους»;

Δεν γνωρίζει ο κ. Γαβρόγλου ότι για τα παιδιά των λαϊκών τάξεων που φοιτούν στα δημόσια σχολεία, εάν έχουν την ατυχία να πέσουν στα χέρια τέτοιων ακατάλληλων και ανάξιων εκπαιδευτικών, υπάρχει κίνδυνος να επηρεαστεί αρνητικά η ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους και να βρεθούν στη μελλοντική ζωή τους στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής;

Ασφαλώς και το γνωρίζει. Όπως το γνωρίζει και ο «αριστερός» Πρωθυπουργός μας, που φρόντισε να στείλει τα δικά του παιδιά σε ένα από τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία, όπου -αντίθετα με ό, τι επικρατεί στα δημόσια σχολεία- υπάρχει συστηματικός έλεγχος και συνεχής αξιολόγηση που οδηγεί σε άμεση απόλυση του εκπαιδευτικού, μόλις διαπιστωθεί οποιαδήποτε παρέκκλιση από την παιδαγωγική δεοντολογία.

Το «αριστερό πρόσημο», λοιπόν, στην εκπαιδευτική πολιτική της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ είναι η ασύδοτη λειτουργία της δημόσιας Εκπαίδευσης;

Κανένας έλεγχος στον πλέον ευαίσθητο τομέα της Πολιτείας, καμιά αξιολόγηση, καμιά διάκριση για τους άξιους εκπαιδευτικούς και καμιά θεραπεία σε ότι νοσηρό υπάρχει στη λειτουργία του εκπαιδευτικού μας συστήματος, προκειμένου να μην «χαλάσουν» τα ψηφοθηρικά κοντραμπάντα τους με τις εκπαιδευτικές συντεχνίες;

Και για να ικανοποιηθούν και οι «κουτόφραγκοι» της Τρόικας, που έχουν συμπεριλάβει στα «προαπαιτούμενα» και την αξιολόγηση στον Δημόσιο τομέα, προβλέπεται στον Νόμο Γαβρόγλου αξιολόγηση για τα στελέχη (μόνον) της εκπαίδευσης,  έτσι διασφαλίζεται και η επιλογή στελεχών που… εμφορούνται από τα εκπαιδευτικά… «ιδεώδη» του ΣΥΡΙΖΑ! Επίσης προβλέπεται και… «αυτοαξιολόγηση» των σχολικών μονάδων (κατά το λαϊκόν θυμόσοφον: «Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει»)!

 Όσο για την «ψυχή της σχολικής μονάδας» που είναι ο εκπαιδευτικός, αυτήν, ως στοργικός «Προστάτης» ο «αριστερός» Υπουργός Παιδείας Κ. Γαβρόγλου -εγγυώμενος την… αγγελική λευκότητά της- την «προστατεύει» από κάθε κίνδυνο… «μελανώματος»!

Παλιά λέγαμε: «Όταν ανοίγει ένα σχολειό, κλείνει μια φυλακή». Σήμερα, δυστυχώς, δεν αρκεί να ανοίγει ένα σχολειό. Πρέπει να λειτουργεί και καλά. Να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες. Με διευθυντές που επιλέγονται με πραγματικά αξιοκρατικά κριτήρια και είναι ικανοί να διευθύνουν το σχολειό τους. Και διδάσκοντες εκπαιδευτικούς που αξιολογούνται συνεχώς για την καταλληλότητα και ικανότητά τους να διαπλάθουν «ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». Διαφορετικά, εάν λείπουν οι παραπάνω προϋποθέσεις, «όπου λειτουργεί ένα κακό σχολειό, ανοίγει μια φυλακή»!

Αν, λοιπόν, οι γονείς συνειδητοποιούσαν, κάποτε, γιατί, ενώ «χαρατσώνονται», για να λειτουργούν δημόσια σχολεία και για να μισθοδοτούνται από το Δημόσιο Ταμείο δάσκαλοι και καθηγητές, πληρώνουν, παράλληλα, «τα μαλλιά της κεφαλής τους» για να μαθαίνουν τα παιδιά τους γράμματα στα φροντιστήρια και, εάν συνειδητοποιούσαν, κάποτε, οι γονείς ότι, παράλληλα με τις δικές τους ευθύνες, ευθύνεται και ένας κακός ή αδιάφορος δάσκαλος, γιατί το παιδί τους, κάποια στιγμή, εγκατέλειψε τις σπουδές του και αποφάσισε να «σώσει τον κόσμο» πετώντας μολότοφ στους «μπάτσους» ή ακόμα, χειρότερα, γιατί αναζήτησε τον «παράδεισο» στη κόλαση των ναρκωτικών, τότε, φοβάμαι, ότι πολλοί Υπουργοί Παιδείας θα καταδικάζονταν «για κατά συρροήν εγκλήματα κατά του λαού»!

«Η Ιστορία διδάσκει ότι οι άνθρωποι δεν διδάσκονται από την Ιστορία» λέγει ο Έγελος. Για να διδαχθεί κανείς από την Ιστορία, πρέπει πρώτον, να την μελετήσει (όχι, απλώς, να την διαβάσει), να καταλάβει, δηλαδή, το γιατί και το πώς άρχισαν και εξελίχθηκαν τα ιστορικά γεγονότα, ποιες ήταν οι αιτίες που τα προκάλεσαν, ποιοι παράγοντες τα επηρέασαν και ποιες συνέπειες είχαν για την ζωή των ανθρώπων. Από κει και πέρα εξαρτάται από τη νοημοσύνη και τη θέλησή του «τα παθήματα να γίνουν μαθήματα».

Στην Ελλάδα, η γνώση της Ιστορίας, τόσο της Παγκόσμιας, όσο και της Ελληνικής, είναι λειψή έως μηδαμινή. Και το πιο χειρότερο: σε πολλές περιπτώσεις παραχαράσσεται η αλήθεια των ιστορικών γεγονότων από «ιστοριογράφους» που βλέπουν και εξιστορούν όσα συνέβησαν στην εποχή τους ή σε προγενέστερες εποχές μέσα από τον υποκειμενικό ιδεολογικό τους φακό. Έτσι κάποια ιστορικά «συγγράμματα» (ή Φυλλάδες), αντί να φωτίσουν την «αθέατη πλευρά» των γεγονότων, επιχειρούν - με τη χρήση του «παραμορφωτικού φακού» τους - να απενοχοποιήσουν ή να δικαιώσουν πολιτικές θεωρίες και θέσεις, να στιγματίσουν ή να ηρωοποιήσουν πρόσωπα και καταστάσεις, να εξιδανικεύσουν ή να καταδικάσουν ενέργειες και αποφάσεις, με αποτέλεσμα  αντί της διδαχής και του σωφρονισμού, να καλλιεργούν τον φανατισμό, τη μισαλλοδοξία, την προκατάληψη και την πίστη σε σκοτεινές και συνωμοτικές δυνάμεις.

Και, βέβαια, για την άγνοια ή την κατανόηση του «ιστορικού γίγνεσθαι» μεγάλη είναι η ευθύνη του εκπαιδευτικού μας συστήματος, όπου η διδασκαλία της Ιστορίας δεν διαφέρει από την διδασκαλία των… Θρησκευτικών.

Εάν, λοιπόν, διαθέταμε τη γνώση της Ιστορίας και αυτή η γνώση είχε «μεταβολιστεί» σε ικανότητα κριτικής ερμηνείας και αποτίμησης της σημασίας των ιστορικών γεγονότων, δεν θα είχαμε έναν πρωθυπουργό να αγνοεί ότι η «Εξέγερση του Ίλιντεν» αποτέλεσε την απαρχή του αλυτρωτικού κινήματος των Σλαβομακεδόνων για τη δημιουργία αυτόνομου Μακεδονικού κράτους, που θα περιλάμβανε και τη Θεσσαλονίκη.

Εάν γνωρίζαμε την ελληνική ιστορία και είχαμε αφομοιώσει τα διδάγματά της, δεν θα εμφανιζόμαστε στη διάρκεια της μεγαλύτερης Μεταπολεμικής κρίσης, αντί να ενώνουμε τον λαό και να ενδυναμώνουμε την εθνική προσπάθεια, να ανασύρουμε από τα σκοτεινά υπόγεια της Ιστορίας μας τους εμφυλιοπολεμικούς εφιάλτες των «Δοσίλογων» και των «Γερμανοτσολιάδων» και δεν θα κραδαίναμε τα αδελφοκτόνα «χαντζάρια» με το σύνθημα «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν»!

 Εάν η νεολαία μας, αντί να επιδιώκει την… ηρωοποίησή της στις «καταλήψεις» των Σχολείων, στα Εξάρχεια των πυρομανών και στις «ερυθρές ταξιαρχίες» του «Ρουβίκωνα»,… συνομιλούσε με τον Θουκυδίδη και τον Πολύβιο, θα καταλάβαινε αυτό που λέγει ο Εμμανουήλ. Ροΐδης: «έκαστος τόπος έχει την πληγήν του: η Αγγλία την ομίχλην, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάς τους Έλληνας».

Εάν γνωρίζαμε την ελληνική Ιστορία, ίσως να μην κυριαρχούσε στον λαό -και ιδιαίτερα στη νεολαία μας- το πνεύμα της απαισιοδοξίας και της παραίτησης, ότι δεν μπορεί να υπάρξει λύση στο πρόβλημα της χώρας μας: ότι είναι αδύνατο να υπάρξει ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση, ότι είναι αδύνατο να σταθούμε όρθιοι μέσα στη ζώνη του ευρώ, ότι δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική ηγεσία και καμιά διαφορετική -από τη σημερινή- διακυβέρνηση της χώρας, ικανή να συνενώσει τον λαό σε μια αποτελεσματική εθνική προσπάθεια και να βάλει τις βάσεις για την υγιή οικονομική ανάπτυξη και την επαναφορά της χώρας στην κανονικότητα, σε ισότιμη σχέση με τα ευνομούμενα και πολιτισμένα κράτη.

Εάν άκουγαν από τον Ελευθέριο Βενιζέλο του 1910 - 1914 πώς μπόρεσε, μετά την πτώχευση του 1893, μετά την Εθνική Καταισχύνη του 1898 και μετά το κίνημα στο Γουδί, το 1909, να συνενώσει το λαό και να κυβερνήσει τη χώρα -που ήταν καταχρεωμένη και πισθάγκωνα δεμένη με τα δεσμά του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (Δ.Ο.Ε.)- και, τελικά, να πραγματοποιήσει το, μέχρι τότε, ακατόρθωτο εθνικό όνειρο, την εθνική ολοκλήρωση με την απελευθέρωση της Μακεδονίας, της Ηπείρου, της Κρήτης και των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, θα μάθαιναν ότι τα πάντα είναι δυνατά, εάν οι Έλληνες αποφασίσουν να εκλέγουν πολιτικούς ηγέτες, οι οποίοι διαθέτουν εθνική συνείδηση που δεν συμβιβάζεται με τα διχαστικά συνθήματα και τις σκοπιμότητες της μικροπολιτικής.

Και επειδή Ελευθέριος Βενιζέλος γεννιέται μια φορά στα εκατό χρόνια, ας κοιτάξουμε να βρούμε ηγέτες που λένε -τουλάχιστον- τα λιγότερα ψέματα, ηγέτες που μπορούν να πάνε μπροστά τη χώρα, έστω, δυο βήματα.

Ποιος ξέρει; Με δυο βήματα μπορεί να ανοιχτεί ένας μεγάλος δρόμος που θα χωρέσει τα όνειρα και τις προσδοκίες ολόκληρου του λαού!

«Θεούλη μου, όλα τα παιδιά έχουν μια μάνα κι έναν πατέρα, γιατί εγώ έχω δυο πατεράδες και καμιά μητέρα»;

 

Σύμφωνα με το άρθρο 8 του νομοσχεδίου, που προβλέπει τη δυνατότητα αναδοχής παιδιών από ζευγάρια που έχουν συνάψει Σύμφωνο Συμβίωσης, επιτρέπεται η αναδοχή των παιδιών, που βρίσκονται σε Ιδρύματα, και από ομόφυλα ζευγάρια που έχουν συνάψει Σύμφωνο Συμβίωσης.

Πολλά ακούστηκαν και γράφηκαν -από ειδικούς και μη- για τα αποτελέσματα που μπορεί να έχει αυτό το μέτρο για την φυσιολογική ανάπτυξη, την ψυχική υγεία και τη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών και ειδικότερα, τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

Βαρύνουσα σημασία έχει η γνώμη που διατύπωσαν ειδικοί επιστήμονες για το θέμα: «ο σεξουαλικός προσανατολισμός των γονέων δεν έχει μ ε τ ρ ή σ ι μ ε ς επιπτώσεις στην ποιότητα των σχέσεων γονέα - παιδιού, στην ψυχική υγεία του παιδιού και την κοινωνική του προσαρμογή».

«Η ε μ π ε ι ρ ι κ ή έ ρ ε υ ν α δεν υποστηρίζει την αντίληψη ότι η ανατροφή από ομόφυλο γονέα επηρεάζει την ανάπτυξη της ταυτότητας φύλου του παιδιού».

Και ακόμα, η θεωρία του «μικρότερου κακού»: «είναι προτιμότερο από το Ίδρυμα να βρεθούν τα παιδιά σε ένα οικογενειακό περιβάλλον».

Ως άνθρωπος που σέβομαι την επιστήμη και τον ορθό λόγο δεν μπορώ παρά να προσχωρήσω στη θέση που υποστηρίζουν οι ειδικότεροι εμού για το εν λόγω θέμα, παρά τις επιφυλάξεις που μπορεί να έχει κανείς ότι τα πορίσματα των επιστημόνων βασίζονται σε «εμπειρική έρευνα», η οποία καλύπτει μικρό, σχετικά, εύρος χρόνου (ειδικότερα, όσον αφορά την δύναμη και την αποτελεσματικότητα του οικογενειακού προτύπου στον σεξουαλικό προσανατολισμό του παιδιού).

Εκείνο, όμως, που με τρομάζει είναι τα αποτελέσματα που θα έχει η ανατροπή που συντελείται στη φυσική τάξη με την κατίσχυση των ανθρώπινων νόμων έναντι των νόμων της Φύσης.

Η κοινωνική εξέλιξη και η επιστημονική πρόοδος, με τον τρόπο που διαμορφώνει τη ζωή μας, θα κάνει, τελικά, ευτυχέστερους τους ανθρώπους;

Συμφωνώ ότι, πολλές φορές, συμβαίνει το οικογενειακό περιβάλλον ετερόφυλων γονέων να είναι περισσότερο νοσηρό και εχθρικό για την φυσιολογική ανάπτυξη του παιδιού από το περιβάλλον που μπορούν να εξασφαλίσουν δυο πολιτισμένοι ομοφυλόφιλοι, που έγιναν ανάδοχοι από πραγματική αγάπη για το παιδί. Όμως, ποιος μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι η φυσική και ενστικτώδης ανάγκη του παιδιού για τη μητρική αγκαλιά και τη μητρική στοργή μπορεί να αναπληρωθεί μέσα στην αγκαλιά ενός άντρα; Ποιος μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι αυτό το «κενό» στην ψυχή του παιδιού -μακροπρόθεσμα και με τον πολλαπλασιασμό των περιπτώσεων- δεν θα επηρεάσει αρνητικά την κοινωνική μας εξέλιξη;

Η συζήτηση που διεξήχθη σχετικά με το παραπάνω Νομοσχέδιο μου θύμισε το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Άλντους Χάξλεϋ, «Θαυμαστός καινούργιος κόσμος», που είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια.

Ο Άλντους Χάξλεϋ επηρεασμένος από τις επιστημονικές ανακαλύψεις της εποχής του (1932) -και ειδικότερα, από την πρόοδο στις Βιοεπιστήμες (Βιολογία, Γενετική)- προφητεύει ένα ζοφερό αύριο: τα ανθρώπινα όντα γεννιούνται με την μέθοδο της κλωνοποίησης σε κρατικά εργαστήρια και με τροποποίηση του DNA χωρίζονται, όπως τα προϊόντα, σε κοινωνικές τάξεις και ομάδες. Σε κάθε άτομο εμφυτεύονται ορισμένες σκέψεις και πιστεύω, ανάλογα με την τάξη που προορίζεται το άτομο, και του αφαιρείται κάθε στοιχείο αντίδρασης. Οι ικανότητες και η ευφυΐα προκαθορίζονται και ο καθένας κάνει τη δουλειά για την οποία είναι βιολογικά προορισμένος. Όλα είναι τυποποιημένα και αυτοματοποιημένα. Η απόλυτη τάξη και η ασφάλεια, η ειρήνη και οι αρμονικές σχέσεις επικρατούν σε ολόκληρη την παγκόσμια κοινωνία. Το κράτος φροντίζει για την γέννηση και την ανατροφή των παιδιών και έχει εξασφαλισμένη για όλους επάρκεια αγαθών και άνετη ζωή. Η καθαριότητα είναι τέλεια, η υγεία δεδομένη, η ψυχαγωγία παρέχεται αφθόνως και δωρεάν και το σεξ επιτρέπεται ελεύθερα, σύμφωνα με το σύνθημα της πολιτείας «οι πάντες ανήκουν στους πάντες».

Στον «θαυμαστό κόσμο» ο επίγειος παράδεισος της επιστήμης και του ορθολογισμού έχει πραγματοποιηθεί!

Κι όμως, μέσα σ’ αυτόν τον «θαυμαστό κόσμο», είναι φορές που χάσκει το κενό της ανθρώπινης ψυχής! Είναι κάποιες φορές όπου, παρά την αφαίρεση από το DNA των αρνητικών συναισθημάτων, τα ανθρώπινα όντα περιπίπτουν σε μελαγχολία.

Αλλά και για την περίπτωση αυτή έχει προνοήσει το κράτος: όλοι οι υπήκοοί του έχουν εφοδιαστεί με το «χάπι» που καταπολεμά κάθε αρνητικό συναίσθημα!

Plaudite cives, plaudite amici, finita est comedia! (χειροκροτήστε πολίτες, χειροκροτήστε φίλοι. Η κωμωδία τελείωσε!).

(τα τελευταία λόγια του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αύγουστου).

Πιθανώς δεν το είχατε αντιληφθεί. «Η χώρα μας είναι πλέον ισότιμος συνομιλητής στην Ευρώπη. Τώρα πια μας ακούν, μας αναγνωρίζουν, μας σέβονται»! Αυτά μας είπε, καμαρωτός και ξεχειλίζοντας από εθνική περηφάνια, ο πρωθυπουργός μας, στο βίντεο που έδωσε πρόσφατα στα Μ.Μ.Ε.

Και για να τον πιστέψουμε, έστρωσε και το κόκκινο χαλί στην είσοδο του Μαξίμου και μας κατέπληξε με τους θαυμαστές του… κοσμοϊστορικού έργου του, που τον επισκέφτηκαν: τον Ομπάμα, τον Πούτιν, τον Μακρόν, τον Γκουρία, την Μέρκελ, τον Γιούνκερ, τον Ερντογάν (Λάθος. Αυτόν δεν τον έδειξε)…

Δεν αισθανθήκατε ένα εθνικό ρίγος στο άκουσμα του χαρμόσυνου αγγέλματος ότι «η κοινωνία σηκώνει το κεφάλι και βαδίζει πια σταθερά σε μια χώρα κανονική»;

Δεν μεταφερθήκατε νοερά σε εκείνη την άλλη, τη μεγαλειώδη ιστορική στιγμή, όπου ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανακοίνωνε πως «έκανε την Ελλάδα μια χώρα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών»;

Όχι; Μα γιατί είστε τόσον αχάριστοι; Πόση δόξα, ακόμα, θέλετε να κουβαλήσει για τη χώρα του ένας πρωθυπουργός, όταν, μέσα σε τριάμισι χρόνια, κατήγαγε τόσες σπουδαίες νίκες:

- Την νομοθέτηση της περικοπής της 12ης και πιθανώς και της 11ης σύνταξης από την 1/1/2019 και της φορολογίας των πολιτών το 2020, από τα πρώτα 5.500 ευρώ.

- Την αύξηση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών ακινήτων των οφειλετών (στην Εφορεία και στις τράπεζες) στις 10.000 για το 2018 και στις 40.000 από το 2019 και μετά.

- Τη διασφάλιση της «καθαρής εξόδου από το μνημόνιο» με την επιβολή, μετά τους πανηγυρισμούς της «εξόδου», του «εργαλείου της ενισχυμένης εποπτείας», ανά τρίμηνο και πιθανώς, μέχρι την αποπληρωμή του χρέους.

- Την υπέρβαση του στόχου για το δημοσιονομικό πλεόνασμα του 2017 από το 1,75% στο 4,2%, με την εφαρμογή της «ευφυούς» οικονομικής πολιτικής του φορολογικού στραγγαλισμού κάθε επιχειρηματικής αναπτυξιακής προσπάθειας, τη στάση πληρωμών του κράτους και τη συρρίκνωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.

- Την ανάπτυξη του 1,4% για το 2017, έναντι του στόχου 2% (ανάπτυξη Κύπρου για το 2017 3,9%) και την αναμενόμενη για το 2018 «εκτίναξη του ελατηρίου της ανάπτυξης» (και σίγουρα, της παραίσθησης) με την καλλιέργεια της «φαρμακευτικής κάνναβης»!

- Την αύξηση του χρέους από τα 315 δις, το 2016, στα 317 δις, το 2017 (αύξηση 2,4 δις) και την παραπομπή της υπεσχημένης απομείωσης του συνολικού χρέους στις γερμανικές… Καλένδες!

- Την χρεοκοπία της ΔΕΗ και της επαπειλούμενης ενεργειακής κατάρρευσης της χώρας, μετά την επιβολή της «αριστερής» πολιτικής στη διαχείριση της εταιρείας από τους Σκουρλέτη - Σταθάκη.

- Την απόρριψη της Πιστοληπτικής Γραμμής Στήριξης και την ετοιμασία των αγορών να μας… υποδεχθούν με «νταούλια» και «ζουρνάδες» (για να μας χορέψουν στο… ταψί).

- Το στήσιμο της βλακωδέστερης «από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους» σκευωρίας -στη θέση ενός τεράστιου υπαρκτού σκανδάλου- για την πολιτική εξόντωση 10 πολιτικών αντιπάλων τους.

- Την άμεση… ανακάλυψη από τον ίδιο τον πρωθυπουργό (και χωρίς τη βοήθεια, αυτή τη φορά, Παπαγγελόπουλου - Πολάκη) του «ακραίου τμήματος της Ν.Δ.» (!) που… οργάνωσε και εκτέλεσε την επίθεση εναντίον του Μπουτάρη, δημάρχου Θεσσαλονίκης.

- Τον εξαναγκασμό σε παραίτηση, από τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου στον Ελληνικό Διαστημικό Οργανισμό, του διευθυντή διαστημικών προγραμμάτων της NASA, Σταμάτη Κριμιζή και την ανάθεση της τύχης του Οργανισμού στον «θαυματόπληκτο» πιστό του «θαύματος της… “συστολής του χρόνου”» του «Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου»!

- Τη «μείωση της ανεργίας» με την αύξηση των «εξαγωγών» νέων επιστημόνων (Brain drain) και τον διορισμό στο Δημόσιο όλων των «συντρόφων» που διακρίθηκαν στις καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημιακών Σχολών, στις πλατείες των αγανακτισμένων, στα «γιαουρτώματα» και τους προπηλακισμούς των «Μερκελιστών» και των «Γερμανοτσολιάδων».

- Την τεράστια επιτυχία στις διαπραγματεύσεις για τη λύση του «Μακεδονικού», κατά τις οποίες «στριμώχτηκαν» σε τέτοιο βαθμό οι Σκοπιανοί, ώστε πρότειναν για την ονομασία, erga omnes, του κράτους τους το Σύμβολο του αλυτρωτισμού, την επανάσταση του Ίλιντεν!

Και τέλος, υπάρχει, σήμερα, ακόμα ένας λόγος για να αισθάνεται υπερήφανος ο πρωθυπουργός μας: ο «σύντροφος» Μαδούρο κατήγαγε… περιφανή νίκη στην Βενεζουέλα (κερδίζοντας το 68% των ψήφων, με την… αποχή της Αντιπολίτευσης) !

Μετά από τόση δόξα και ευτυχία που μας χάρισε ο πρωθυπουργός μας, του αξίζει να τον από-χαιρετίσουμε με την κραυγή των Ρωμαίων μονομάχων «Ave, Caesar, morituri te salutant» (Χαίρε, Καίσαρ, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν)!

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018 16:47

«Μια τρύπα στην… Ιστορία»*

«Πρέπει αυτοί που κυβερνάν να έχουν πάντα στο νου τους: πρώτον, να κυβερνάν σύμφωνα με τον Νόμο.

Δεύτερον, ότι κυβερνάν ανθρώπους.

Και τρίτον, ότι δεν θα είναι για πάντα στην εξουσία».

Αγάθων ο Τεισαμενού

«… χρόνια κλεμμένα από το μέλλον των παιδιών μας, αυτή όμως είναι η πραγματικότητα της νεοελληνικής μας Ιστορίας: δημιουργικές περίοδοι που εναλλάσσονται με περιόδους αποδιοργάνωσης και τελμάτωσης ή οπισθοδρόμησης και ξανά προσπάθειες για να κερδηθεί ο χαμένος χρόνος και μικρά ή μεγάλα άλματα για την πρόοδο της χώρας και τη βελτίωση της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής…

Το πελώριο και εναγώνιο ερώτημα που απασχολεί το λαό μας σήμερα είναι εάν μετά τις εκλογές και την ανάδειξη της νέας κυβέρνησης, θα μπορέσει να ορθοποδήσει, να ανασυνταχθεί και να προχωρήσει μπροστά η χώρα…

Περιμένουμε, λοιπόν, να δούμε και να κρίνουμε πώς η νέα κυβέρνηση θα περάσει από τα φιλόδοξα προγράμματα στην «εντατική θεραπεία» για την ανάταξη της χώρας, πώς θα καταφέρει να προχωρήσει μέσα από το ναρκοθετημένο πεδίο της οικονομίας στην έξοδο από το σκοτεινό τούνελ, πώς θα ελέγξει την ασύδοτη δράση των ανάξιων και ανεύθυνων διαχειριστών του δημοσίου χρήματος, των εκμεταλλευτών του ανθρώπινου μόχθου, των παντός είδους σεσημασμένων και μη κακοποιών και των ανεγκέφαλων ψευτοεπαναστατών…

Ελπίζουμε ότι η νέα κυβέρνηση θα έχει αρκούντως διδαχθεί από τα παθήματα του παρελθόντος, παλαιότερου και πρόσφατου, και ότι στη θέση του παντοκράτορα κόμματος και του αυτοκράτορα πρωθυπουργού θα λειτουργήσει μια κυβέρνηση αντιπροσωπευτική της συλλογικής συνείδησης της κοινωνίας, που θα εκφράζει γνήσια τις πραγματικές ανάγκες της, τη βούληση και τις προσδοκίες της.

Οι αδέσμευτοι, σκεπτόμενοι και υπεύθυνοι πολίτες θα είναι εδώ, για να κρίνουν, να αντιδράσουν, όπου παρεκκλίνει από τις αρχές και τους στόχους, που η ίδια διακήρυξε, αλλά και να την συνδράμουν, όπου η πολιτική της συμπορεύεται με τη βούληση των δημιουργικών και υπεύθυνων δυνάμεων της κοινωνίας μας».

*Το άρθρο αυτό γράφηκε στις 14 Οκτωβρίου του 2009, την επαύριον της νίκης του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές, στην εφημερίδα «Εμπρός» της Μυτιλήνης και περιλαμβάνεται στο βιβλίο του γράφοντος «Για την Παιδεία και την Δημοκρατία».

Σήμερα που πλησιάζει η ώρα να βγούμε από την καταστροφικότερη περίοδο της «αριστερής» διακυβέρνησης των Τσίπρα / Καμμένου και έρχεται η ώρα -κατά πάσαν πιθανότητα- του Κυριάκου Μητσοτάκη (και πιθανώς -λαού θέλοντος- του Κινήματος Αλλαγής) το «πελώριο και εναγώνιο ερώτημα» που μας απασχολούσε τότε, μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009,τίθεται και πάλι με ακόμα μεγαλύτερη ένταση: θα μπορέσει, άραγε, να κυβερνηθεί η χώρα που επί τόσα χρόνια αρμενίζει χωρίς πυξίδα, χωρίς καπετάνιο, χωρίς κανόνες, χωρίς στόχους και προορισμό;

Ξέρουμε ότι δεν πρόκειται -και δεν είναι δυνατόν- να γίνει το θαύμα της αυτόματης και ολικής επαναφοράς στον «απολεσθέντα παράδεισο». Το ζήτημα είναι εάν θα γίνουν τα πρώτα ουσιαστικά βήματα, για να ανοίξει ο δρόμος που οδηγεί σε μια «κανονική» χώρα, σε μια χώρα όπου λειτουργούν οι δημοκρατικοί θεσμοί, σε μια χώρα ευνομούμενη, που θέτει στόχους και πορεύεται με σχέδιο στην ανάπτυξη του τόπου και την πρόοδο του λαού, μαζί με όλες τις δημιουργικές δυνάμεις που διαθέτει.

Θα μπορέσουν, άραγε, οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας να αρθούν στο ύψος των κρίσιμων περιστάσεων και να εγκαταλείψουν τις διχαστικές και εθνοκτόνες πολιτικές τους, όπως αυτές του «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν»;

Να απορρίψουν τις κοντόφθαλμες πολιτικές των «ίσων αποστάσεων», να απομονώσουν τους εθνοκάπηλους και τους λαϊκιστές, να αφυπνίσουν τις πατριωτικές συνειδήσεις και να συναγείρουν σε μια πανεθνική συστράτευση όλες τις υπεύθυνες και δημιουργικές δυνάμεις που διαθέτουμε ως ελληνικό έθνος;

Θα αντιληφθούμε κάποτε, λαός και πολιτική ηγεσία, ότι χωρίς γνήσια πατριωτική ηγεσία, που πιστεύει στην ενότητα του λαού και τη συνοχή της κοινωνίας, που αγωνίζεται πραγματικά για την ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο, ότι χωρίς οργανωμένο κράτος, αξιοκρατικά στελεχωμένο και με αξιολογούμενους, συνεχώς, δημόσιους υπαλλήλους, και ότι χωρίς σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, απαλλαγμένο από την βαρβαρότητα των ασύλων και της κομματοκρατίας, η Ελλάδα θα σέρνεται από χρεοκοπία σε χρεοκοπία και θα γεύεται την μία εθνική ταπείνωση μετά την άλλη;

Θα παραμείνουμε απαθείς και αδιάφοροι να κοάζουμε στο τέλμα που μας έριξαν οι αμετανόητοι του τραγικού εμφυλίου και οι θαυμαστές των λατινοαμερικάνικων καθεστώτων;

Ή θα αγωνιστούμε, συντονισμένα, όλες οι πραγματικά προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, πολιτικές και πνευματικές, να αποφύγουμε ακόμα μια «μαύρη τρύπα» στην εθνική μας Ιστορία;

Στην πιο κρίσιμη περίοδο της ελληνικής ιστορίας, όταν η χώρα βούλιαζε στην κινούμενη άμμο της οικονομικής κρίσης και κάποιοι πολιτικοί, με τεράστιο προσωπικό και πολιτικό κόστος, προσπαθούσαν απεγνωσμένα να φρενάρουν τον ξεχαρβαλωμένο αραμπά του ελληνικού κράτους που κατευθύνονταν με φόρα στο βάραθρο της άναρχης χρεοκοπίας, ένα μέρος του ελληνικού λαού τρομαγμένο από τα εξαγγελλόμενα περιοριστικά δημοσιονομικά μέτρα, παραπλανημένο από την γοητεία των δημαγωγικών λόγων και αφιονισμένο από τα «ηρωικά» θούρια των «αγανακτισμένων» προέβη στο απονενοημένο διάβημα να εκλέξει ως κυβερνήτες του μια παρέα πρώην καταληψιών Γυμνασίων και «τροφίμων» των πανεπιστημιακών ασύλων, οι οποίοι διέθεταν τον χαμηλότερο μορφωτικό δείκτη, αλλά τον υψηλότερο δείκτη θράσους. Γεννήματα του κομματικού σωλήνα, οι περισσότεροι, αδούληδες και άπειροι, ήξεραν μόνο να «παραμυθιάζουν» το λαό και με υψωμένες τις γροθιές να απειλούν με διώξεις τους προκατόχους τους στην διακυβέρνηση της χώρας. Απειλούσαν ακόμα και την ίδια την Ευρώπη πως θα την… εκδικούνταν με την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ε. Ε., εάν δεν τους έδινε, άνευ όρων, τα δανεικά που χρειάζονταν.
Εκτός από το ποσοστό των αφελών και των ευρισκομένων σε κατάσταση σύγχυσης, εκείνοι που έπαιξαν τον αποφασιστικό ρόλο με την ψήφο τους για την ανάδειξη της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ ήταν κάποιοι «πατριώτες της δεξιάς… τσέπης», που απαρνήθηκαν την δεξιά ιδεολογική τους μήτρα, επειδή υποχρεώθηκαν, με την επιβολή του ΕΝΦΙΑ, να πληρώσουν, για πρώτη φορά, κάποιο φόρο στο κράτος για τις σπιταρώνες που είχαν χτίσει στα ευγενή προάστια και στη… Μύκονο. Πίστεψαν πως ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ ή ΑΝΕΛ, θα εκδικούνταν τους… «ανάλγητους Σαμαροβενιζέλους» και πως θα παρέμεναν αφορολόγητοι «νοικοκυραίοι»!
Και ήταν και κάποιοι «ιδεολόγοι σοσιαλιστές της… αριστερής τσέπης», οι οποίοι στη φωνή του Τσίπρα αναγνώρισαν τον Αντρέα των «πακέτων Ντελόρ» που τους υπόσχονταν ότι θα ξαναβρεθούν ομοτράπεζοι, και πάλι, στο μεγάλο φαγοπότι, τώρα με τον «εν σοσιαλισμώ» διάδοχό του, τον Αλέξη.
Και έσπευσαν τα πλήθη των «σοσιαλμανών» να υποδεχθούν, «μετά βαΐων και κλάδων» τον νέο προφήτη του σοσιαλισμού, «εισερχόμενον επί πώλου όνου» στο Μαξίμου!
Και όταν, μετά τον ενθρονισμό Τσίπρα/Καμμένου, των «φοβερών εχθρών των Μνημονίων», ενέσκηψε δριμύτερος ο χειμώνας των «αριστερών Μνημονίων», πολλοί ανακάλυψαν πως είχαν μπερδέψει τον Ναζωραίο με τον Ισκαριώτη και τότε «εμουγκάθησαν κρυπτόμενοι στο κουμάσι του χοίρου», όπως λέει ο ποιητής.
Υπήρξαν, όμως, και εκείνοι, οι οποίοι ανταμείφθηκαν με υπουργικές ή βουλευτικές καρέκλες και παχουλούς μισθούς, για την συνέπεια και την αφοσίωση που επέδειξαν στα… «εθνικά και σοσιαλιστικά ιδεώδη» και οι οποίοι συνεχίζουν να διακηρύσσουν, με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, ότι «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται».
Και κάποιοι άλλοι, από το «λούμπεν» ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι, παρ’ όλον ότι έλαβαν μικρόν κοχλιάριον ή ξεροκόκαλο και σιτίζονται με τα αποφάγια της εξουσίας, συνεχίζουν να ανεμίζουν, υπερηφάνως, την σημαία της «πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης».
Και πολλοί ήταν, βέβαια, εκείνοι που ομολόγησαν ότι «επλανήθησαν πλάνην οικτράν» ουδείς, όμως, «απελθών απήγξατο», ως έπραξε ο μετανοημένος Ισκαριώτης, διότι, εξαιτίας της ανεγκεφαλιάς τους ή του καιροσκοπισμού τους πήγαν στράφι οι θυσίες -στις οποίες υποβλήθηκε ο ελληνικός λαός, στα πρώτα τέσσερα χρόνια του Μνημονίου- και διότι παρατάθηκε για τέσσερα ακόμα χρόνια, και με άγνωστη έκβαση, το μαρτύριο της σταύρωσης του ελληνικού λαού.
Και είναι και η μερίδα των εξαπατηθέντων, οι οποίοι, όμως, παραμένουν αμετανόητοι. Δηλώνουν, τώρα, οπαδοί της «αποχής» και συνεχίζουν να δικαιολογούνται υποτονθορύζοντες τα αναπόδεικτα «επιχειρήματα»: «και οι άλλοι τα ίδια έκαναν ή και οι άλλοι τα ίδια θα κάνουν».
Για τους «Σαμαροβενιζέλους», όμως, αυτά τα «επιχειρήματα» αποκρούονται ως αυθαίρετες υποθέσεις, αφού Τσίπρας, Καμμένος και Κουβέλης, εκμεταλλευόμενοι την προεδρική εκλογή, τους «έριξαν» στο μέσον της κυβερνητικής τους θητείας, πριν προλάβουν να υλοποιήσουν το πρόγραμμά τους και να αποδείξουν τι μπορούσαν να κάνουν, ενώ το «πυώδες πολιτικό απόστημα» των «Τσιπροκαμμένων», αποτελεί, σήμερα, την υπαρκτή, θλιβερή πραγματικότητα, που βιώνουμε όλοι επί τρεισήμισι χρόνια, η οποία και έχει καταγραφεί στις μελανές σελίδες της μεταπολιτευτικής μας Ιστορίας.
Υ.Γ. Ο υφυπουργός Εργασίας Τάσος Πετρόπουλος δήλωσε, προσφάτως, στη Βουλή ότι «κατά την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, ουδεμία περικοπή έγινε στις συντάξεις». Μετά την επίσημη δήλωση του Συριζαίου υφυπουργού, συνταξιούχος αναγνώστης της στήλης μου υποβάλει το αίτημα να… ανταλλάξει τη σημερινή σύνταξή του, «που δεν… περικόπηκε», με εκείνη που περικόπηκε επί «Σαμαροβενιζέλων»!

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018 16:46

Τα ολέθρια «αριστερά πρόσημα»

Η τραγωδία της Ελλάδας συνεχίζεται και θα συνεχίζεται, ενόσω κάποιοι που «έπιασαν στασίδι» στου Μαξίμου νομίζουν πως κυβερνάν και ενόσω θα υπάρχουν κάποιοι ιθαγενείς που συνεχίζουν να τους πιστεύουν πως κυβερνάν.

Εξαθλιώνουν με την ασήκωτη φορολογία τους φορολογούμενους πολίτες και ύστερα με τα αιματοβαμμένα υπερπλεονάσματα χορηγούν επιδόματα πείνας στους ανέστιους και τους πένητες που δημιούργησαν! Έτσι οι «σταυρωτήδες» εμφανίζονται ως «φίλοι του λαού» και καλοί Σαμαρείτες, για να αλείψουν με λάδι τις πληγές αυτών που τους … «ζεμάτισαν»!

Και ενώ έχουν εγκαταλείψει ακόμα και την στρατιωτική άμυνα της χώρας, αφού ακόμα και για την εκπαίδευση των νέων πιλότων των πολεμικών αεροπλάνων δεν διαθέτουν τις απαιτούμενες πιστώσεις. Και αφού δεν διαθέτουν τις πιστώσεις που χρειάζονται για να επισκευαστούν και να κινηθούν οι μοτοσυκλέτες και τα αυτοκίνητα της Αστυνομίας, ξοδεύουν, αβέρτα μπάνκα, τα χρήματα των φορολογουμένων, για να διορίζουν στο Δημόσιο τον κομματικό «κόκκινο στρατό» τους, τους εκατοντάδες Γραμματείς και τις χιλιάδες Μετακλητούς και Συμβασιούχους, προσδοκώντας πως έτσι θα παγιδεύσουν -για άλλη μια φορά- μερικές χιλιάδες αφελών και θα εξαγοράσουν την ψήφο τους στις επερχόμενες εκλογές.

Και με την κατάσταση αυτή που έχουν δημιουργήσει στη χώρα με τα ιδεοληπτικά μυαλά τους, πώς να μην μας λοιδορούν οι «πασάδες» στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου και πώς να μην κάνουν πάρτι οι αποφυλακισμένοι ληστοσυμμορίτες του Παρασκευόπουλου; Και πώς να μην θρηνούμε, κάθε τόσο, νοικοκυραίους που έπεσαν, μέσα στο υπνοδωμάτιο του σπιτιού τους, μαχόμενοι εναντίον αιμοσταγών δολοφόνων, οι οποίοι, χάρη στην στρατηγική βλακεία του Τόσκα έχουν μετατρέψει τη χώρα σε Φαρ Ουέστ και τη ζωή μας σε εφιάλτη;

Και ενώ έχουν… «μαγαρίσει» και το παρόν και το μέλλον, το δικό μας και των επιγενομένων, ενώ έχουν υπογράψει σύμφωνα πλήρους υποταγής, που δεν διανοήθηκαν οι προηγούμενοι… «Γερμανοτσολιάδες», περικοπές και φορολογικές επιβαρύνσεις για το 2019 και 2020, λιτότητα μέχρι το 2060. Και ενώ έχουν εκχωρήσει στους ξένους τη διαχείριση ολόκληρης της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, συνεχίζουν να κοροϊδεύουν τον λαό με την Τσιπρέικη μπαρούφα της «καθαρής εξόδου», τον Αύγουστο του 2018! (Ακόμα και ο Φίλης εξανέστη για την χονδροειδή κοροϊδία και κατήγγειλε την « λερωμένη» « καθαρή έξοδο» του Τσίπρα!).

Και εν τη μωρία τους, θριαμβολογούν επικαλούμενοι τους «επαίνους» των δανειστών Εταίρων μας, μη αντιλαμβανόμενοι ότι αυτοί οι έπαινοι στην πραγματικότητα αποτελούν την έκφραση βαριεστιμάρας και κόπωσης, γιατί επί τόσα χρόνια μας κουβαλάν στην… «καμπούρα» τους και ότι, επί το ειλικρινέστερον, οι έπαινοι μεταφράζονται σε «Άι σιχτίρ, πια» και «Από δω και πέρα, κόψτε τον λαιμό σας». «Και αφού δεν θέλετε την Πιστοληπτική Γραμμή που σας συμβουλεύει ο Στουρνάρας, γίνετε «Αναστενάρηδες» και μάθετε να χορεύετε πάνω στα αναμμένα κάρβουνα των Αγορών»!

Παρά τα τόσα δυσοίωνα, όμως, για τη χώρα μας, αλλά και το άδοξο τέλος που προοιωνίζεται, στις επερχόμενες εκλογές, για την «Πρώτη φορά Αριστερά», δεν χάθηκαν εντελώς οι ελπίδες στον δυσχείμερο τόπο: μια αχτίδα φωτός έλαμψε στο σκοτεινό στερέωμα των επιστημών: η «κατάκτηση» της περιπόθητης (Ακαδημαϊκής) «εξουσίας» συνετελέσθη, επιτέλους, από την Περιστέρα, σύντροφο του πρωθυπουργού μας! Από καθηγήτρια Πληροφορικής στο Δημοτικό Σχολείο, στέφθηκε, μετά δόξης και τιμής, καθηγήτρια στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο!

Της ευχόμαστε, γρήγορα, να «κατακτήσει» και την Ακαδημία Αθηνών!

- Γιατί όχι; Η μακαρίτισσα Έλενα Τσαουσέσκου που ανακηρύχτηκε «αντεπιστέλλον μέλος» της Ακαδημίας Αθηνών, στις 26 Μαρτίου του 1976, ήταν καλύτερη;

Η καταστροφή που προκάλεσε ο Εγκέλαδος στον παραδοσιακό οικισμό της Βρίσας θα μπορούσε να αποτελέσει -παρά τις τραγικές επιπτώσεις που είχε στη ζωή των κατοίκων της- μια ευκαιρία για τη δημιουργία ενός σύγχρονου και λειτουργικού οικισμού, από την άποψη της ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών των κατοίκων. Συγχρόνως, ο νέος οικισμός θα μπορούσε να διατηρήσει τα εξωτερικά παραδοσιακά χαρακτηριστικά του, στο βαθμό που διασφαλίζονταν η ασφάλεια των κτιρίων και η λειτουργικότητα του οικισμού.

Από την επομένη της καταστροφής κάποιοι επισημάναμε -προφορικά και γραπτά- τον δυσβάστακτο γραφειοκρατικό φόρτο που θα επωμίζονταν και την ταλαιπωρία που θα υφίσταντο οι «προσφυγοποιημένοι» σεισμόπληκτοι, υπερήλικες, ανήμποροι, κατεστραμμένοι επαγγελματίες, καθώς και οι απόδημοι Βρισαγώτες, στην περίπτωση που η ευθύνη της κατεδάφισης και της ανοικοδόμησης των κατεστραμμένων κτιρίων ανετίθετο, ατομικά, σε έναν έκαστον των σεισμοπλήκτων. Γι’ αυτό προτείναμε και επιμείναμε να ζητηθεί από τους αρμόδιους του Υπουργείου Υποδομών να ανατεθεί η ανοικοδόμηση της Βρίσας σε κάποια τεχνική εταιρία, η οποία θα αναλάμβανε το έργο, ύστερα από διαγωνισμό.

Με τον τρόπο αυτόν η όποια ή οι όποιες τεχνικές εταιρίες (ντόπιες ή ξένες) θα αναλάμβαναν το έργο, θα επωμίζονταν -με μία απλή εξουσιοδότηση από τον κάθε σεισμόπληκτο και με την βοήθεια των νομικών τους συμβούλων- τις χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Στη συνέχεια, η εργολήπτρια εταιρία θα εκπονούσε, κατόπιν μελέτης, ένα συνολικό σχέδιο για την ανοικοδόμηση της Βρίσας -το οποίο θα περιλάμβανε και τις αναγκαίες εκσυγχρονιστικές και λειτουργικές παρεμβάσεις- και θα το έθετε σε εφαρμογή, αφού προηγουμένως εξηγούσε στους σεισμόπληκτους τη σημασία των παρεμβάσεων και ελάμβανε υπόψη και τις , τυχόν, ενστάσεις τους.

Η προοπτική αυτή για την ανάθεση σε τεχνική εταιρία της ανοικοδόμησης της Βρίσας, παρ’ όλο που δεν αποκλείστηκε από τον αρμόδιο Υπουργό, δεν ζητήθηκε από όσους εκπροσώπησαν τους σεισμόπληκτους την περίοδο των κρίσιμων αποφάσεων και της σύνταξης του σχετικού Διατάγματος. Έτσι για άλλη μια φορά επικράτησε η μικροπολιτική έναντι της πολιτικής. Οι μεν ντόπιοι μηχανικοί, τοπογράφοι και εργολάβοι αυγάτισαν τις δουλειές τους (κάτι που προέταξαν ως φαίνεται κάποιοι), οι δε δυστυχείς σεισμόπληκτοι συνωστίζονται για να κλείσουν τα ραντεβού τους με τον μηχανικό που επιλέγουν και πηγαινοέρχονται στη Μυτιλήνη (από Βατερά ή Αθήνα), για να υποβάλλουν την ατέλειωτη «χαρτούρα» και για να παραστούν αυτοπροσώπως στις κατεδαφίσεις. Ενώ κάποιοι άλλοι προτίμησαν να στείλουν τα… «χαιρετίσματά τους στην γραφειοκρατία» και να παραχωρήσουν τα «χαλάσματα» των σπιτιών τους στις… κουκουβάγιες!

Και ενώ με την ανάθεση της ανοικοδόμησης σε τεχνική εταιρία, οι σεισμόπληκτοι θα έμπαιναν στα σπίτια τους σε δυο-τρία χρόνια, τώρα ,με τον τρόπο που επιλέχθηκε, «Κύριος είδε» και… «αγάντα, Μπάρμπα Στρατή»!

Τελικά, όσο θα περνούν τα χρόνια και οι σεισμόπληκτοι θα βολεύονται και θα ριζώνουν στα Βατερά, θα καθίσταται λιγότερο επιθυμητή και περισσότερο ασύμφορη η επανεγκατάστασή τους στον παλιό οικισμό της Βρίσας. Γι’ αυτό, για να αποτραπεί η μερική ή και ολική εγκατάλειψη του παλιού οικισμού, είναι ανάγκη, έστω και καθυστερημένα, να εξασφαλιστούν οι παρακάτω δυο προϋποθέσεις.
Α. να ληφθεί πρόνοια, ώστε ο ανοικοδομηθείς οικισμός να γίνει περισσότερο ελκυστικός, για ντόπιους και ξένους, με την εξασφάλιση σύγχρονων υποδομών και ευκολιών που θα παρέχει στους κατοίκους του.

Και Β΄. να διατηρηθεί ζωντανή η σχέση με τον παλιό οικισμό, τουλάχιστον, μέσω των κοινών εκδηλώσεων που θα πραγματοποιούνται στα δημόσια κτίρια.

Είναι αυτονόητο, βεβαίως, ότι η πρώτη προϋπόθεση δεν θα εξασφαλιστεί μόνον με τα… «σοβιλίκια» (τα παραδοσιακά αρχιτεκτονικά στοιχεία δεν υπήρξαν, κατά το παρελθόν, ικανά από μόνα τους να αποτρέψουν τον οικονομικό μαρασμό και την πληθυσμιακή συρρίκνωση της Βρίσας και ούτε μπορούν να υποσχεθούν το αντίθετο αποτέλεσμα για το μέλλον).

Και όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, είναι επείγουσα ανάγκη να προταχθεί η ανοικοδόμηση και η λειτουργία των εκκλησιών, Ζωοδόχου Πηγής και Αγίου Κωνσταντίνου, του Κοινοτικού Γραφείου, του Πολιτιστικού Κέντρου (Παλιά Λέσχη), της Έκθεσης Φυσικής Ιστορίας, της Βιβλιοθήκης και του ιστορικού Δημοτικού Σχολείου.

Και είναι πλέον καιρός, ενώ σε λίγο συμπληρώνεται ένας χρόνος από την αποφράδα ημέρα της 12ης Ιουνίου, να αναλάβει την πρωτοβουλία ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Μυτιλήνης, υπεύθυνος πασών των εκκλησιών της Μητροπόλεώς, για την αποκατάσταση των δύο εκκλησιών της Βρίσας. Και όσον αφορά τα λοιπά δημόσια κτίρια, θα χρειαστεί το έμπρακτο ενδιαφέρον από τον αξιότιμο Δήμαρχο Λέσβου, υπεύθυνο πάντων των Δημοτικών Διαμερισμάτων και πασών των Κοινοτήτων της Λέσβου.

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018 15:37

Αντιηρωικά

«Κάθε λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του».

Κορνήλιος Καστοριάδης.

Σε μια πρόσφατη έρευνα - δημοσκόπηση της MRB βρέθηκε ότι το 28,7% των Ελλήνων ( ο ένας, περίπου, από τους τρεις ερωτηθέντες) πιστεύει ότι κάποιοι (πιθανώς εχθροί της Ελλάδας) μας ψεκάζουν με αεροπλάνα (με άγνωστη αποβλακωτική ουσία).

- Είμαστε καλά από μυαλό;

- Όχι, βέβαια! Αλλά γιατί μας εκπλήσσει το φαινόμενο;

Πέρα από τα ηρωικά και αυτοκολακευτικά που ακούγονται στις εθνικές γιορτές και τα πανηγύρια, η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι ο ορθολογισμός και ο ανορθολογισμός κατέχουν ίσα μερίδια στην ιστορία του έθνους μας.

Η τρισχιλιετής ιστορία μας γεμάτη αντιφάσεις, μια του ύψους και μια του βάθους. Οι αρχαίοι Έλληνες που θεοποίησαν με την απαράμιλλη Τέχνη τους το «μέτρον», που θεμελίωσαν την Τυπική Λογική (Αριστοτέλης) και διατύπωσαν τις βασικές αρχές της, επανειλημμένα, τις παραβίασαν βάναυσα. Εξοστρακίσανε, ακόμα και τον Δίκαιο Αριστείδη, γιατί, λέει, παραήταν… δίκαιος! Την ίδια τύχη είχαν και οι δοξασμένοι στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες ο Μιλτιάδης και ο Θεμιστοκλής. Αλλά και στη νεότερη εποχή, δεν υπέστησαν τα ίδια και χειρότερα ο πρώτος άξιος Κυβερνήτης της Ελλάδας, Ι. Καποδίστριας, που δολοφονήθηκε, και ο δημιουργός της «Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» Ελ. Βενιζέλος, με το περίφημο «Ανάθεμα» και τις δύο δολοφονικές απόπειρες εναντίον του;

Εμείς που φτάσαμε σε αξεπέραστα ύψη, μέχρι σήμερα, τον φιλοσοφικό στοχασμό, καταδικάσαμε σε θάνατο τον Σωκράτη και κατηγορήσαμε για… ασέβεια (Γραφή ασεβείας) τον Αναξαγόρα και τον Αριστοτέλη, αναγκάζοντάς τους, για να αποφύγουν το θάνατο, να αυτοεξοριστούν. Αλλά το πιο αλγεινό παράδειγμα που ντροπιάζει τον Ελληνισμό ως γεννήτορα της Φιλοσοφίας είναι ο οικτρός θάνατος της σπουδαίας γυναίκας, Νεοπλατωνικής φιλοσόφου, Υπατίας, την οποία λυντσάρισε, στην Αλεξάνδρεια το 415 μ. Χ, ο φανατισμένος χριστιανικός όχλος!

Η ιστορία μας έχει να επιδείξει θαυμαστά ηρωικά κατορθώματα και παράλληλα, εμφύλιους πολέμους και αδελφοκτόνους διχασμούς, που ντροπιάζουν το έθνος μας. Ακόμα και ο μεγάλος ξεσηκωμός του 1821 θα κατέληγε στον ολοκληρωτικό αφανισμό του γένους, εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου, 1823, 1824, εάν δεν παρενέβαιναν οι τρεις «Προστάτιδες Δυνάμεις» και δεν καταναυμαχούσαν τον Τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο Ναυαρίνο.

Και μέσα σε μια πεντηκονταετία της πρόσφατης ιστορία μας έλαβαν χώρα ένας ολέθριος Διχασμός, 1914 - 1922, που οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή, τρεις δικτατορίες και ένας Εμφύλιος,1944 - 1949, του οποίου οι πληγές, φαίνεται, να μην έχουν κλείσει ακόμη.

Στον τόπο όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία, οι κάτοικοί του, άπειρες φορές, γνώρισαν τα πιο ειδεχθή δικτατορικά καθεστώτα: Μετά τον «Χρυσούν Αιώνα» της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, οι Τριάκοντα Τύραννοι. Μετά τον Μακεδόνα Αλέξανδρο οι αλαζόνες βασιλιάδες επίγονοί του, οι οποίοι με τις εμφύλιες διαμάχες τους άνοιξαν το δρόμο για την Ρωμαιοκρατία…

Ενάμισι αιώνα χρειάστηκε ο σύγχρονος Ελληνισμός, μετά την Επανάσταση του 1821, για να συναντηθεί και πάλι με τη Δημοκρατία. Αφού πορεύτηκε τους σκολιούς και εθνοφθόρους δρόμους της Μοναρχίας και της νόθας «Βασιλευόμενης» Δημοκρατίας και αφού έζησε περιόδους εμφύλιας έχθρας και εθνικής ντροπής, με παράφρονες δικτάτορες και απατηλά δημοψηφίσματα, μετά την κατάρρευση της Χούντας της 21ης Απριλίου του 1967, ζει σε καθεστώς ελευθερίας και δημοκρατίας. Και πάλι, όμως, εμφανίζεται ένα μεγάλο μέρος του λαού να μην έχει διδαχθεί τίποτα από τις οδυνηρές περιόδους της Ιστορίας του. Επαναλαμβάνει και πάλι τις υπερβολές και τα λάθη του παρελθόντος. Συγχέει την ελευθερία με την ασυδοσία. Ταυτίζει το θάρρος με το θράσος. Τοποθετεί το ατομικό του συμφέρον υπεράνω του κοινωνικού συνόλου και της πατρίδας. Πολιτεύεται όχι για να προσφέρει, αλλά για το προσωπικό του όφελος. Και κυβερνά, όχι ως εντολοδόχος του λαού, αλλά ως μικρόψυχος εκπρόσωπος του κόμματός του.

Γι’ αυτό είναι ανάγκη να αφήσουμε κατά μέρος τις ηρωικές μεγαλαυχίες, την μονόπλευρη θέαση της Ιστορίας μας και τον εθνικό ναρκισσισμό μας και να ομολογήσουμε ολόκληρη την αλήθεια! Για τα λάθη, και τις εθνικές καταισχύνες, για τις ήττες και τις εθνικές συμφορές που επισωρεύσαμε στην πατρίδα με τις αλόγιστες πράξεις μας, με τους τυφλούς φανατισμούς, με την μικρονοϊκή φιλαρχία μας και τις εμφύλιες διαμάχες.

Ναι, θα ήταν αποτελεσματικότερο για την διαπαιδαγώγηση της νεολαίας μας, εάν αναδεικνύαμε τα εγκληματικά ιστορικά λάθη που διαπράξαμε στην μακρά διαδρομή της Ιστορίας μας.

Υ.Γ. Εάν υπάρχει πρωθυπουργός, να «μαζέψει» τον Καμμένο, προτού να είναι αργά.

Τετάρτη, 04 Απριλίου 2018 16:42

Μέρες του 1974

Όσοι βιώναμε τον εφτάχρονο εφιάλτη της Χούντας από την «αντίπερα όχθη» υποδεχτήκαμε με ανάμεικτα συναισθήματα, χαράς και θλίψης, το άγγελμα για την κατάρρευση της δικτατορίας, στις 23 Ιουλίου του 1974. Και αυτή η χαρμολύπη ήταν δικαιολογημένη, διότι το έθνος μας πλήρωνε την απαλλαγή του από το άθλιο και ολέθριο για τους Έλληνες καθεστώς, με ένα βαρύ τίμημα, τη θυσία -για άλλη μια φορά- της «Ιφιγένειας», την κατοχή της Βόρειας Κύπρου από τα τουρκικά στρατεύματα του Αττίλα .

Ένας χιτλερίσκος που εκθρόνισε τον προκάτοχό του στην ηγεσία των ανεγκέφαλων «εθνοσωτήρων», με μια κυβέρνηση ανδρεικέλων υπό τον ανεκδιήγητο «Διαμαντή», ανέλαβε να λύσει τις Ελληνο-Τουρκικές διαφορές, οι οποίες είχαν οξυνθεί εξαιτίας του Κυπριακού προβλήματος και των αντιθέσεων ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, με την πραξικοπηματική ανατροπή του προέδρου της Κύπρου Μακάριου και τον διορισμό στη θέση του ενός ακόμα ανδρείκελου του… Σαμψών!

Και η Τουρκία που καραδοκούσε, από καιρό, την ευκαιρία να εισβάλει στο νησί, πραγματοποίησε, εκ του ασφαλούς, τον σκοπό της, να θέσει υπό τον στρατιωτικό της έλεγχο το βόρειο τμήμα του νησιού.

Έχω την αίσθηση ότι η σημερινή κατάσταση έχει πολλά στοιχεία που θυμίζουν μέρες του 1974.

Και εύχομαι να μην ξαναζήσουμε παρόμοια εθνική τραγωδία.

Το διαφορετικό στοιχείο, για να αναφερθούμε, καταρχάς, σε κάτι θετικό, είναι ότι σήμερα -ευτυχώς- δεν βρισκόμαστε σε καθεστώς δικτατορίας (η «δικτατορία του προλεταριάτου» αναβάλλεται για ευθετότερο χρόνο, όταν, κατά την Περιστέρα, ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από την κυβέρνηση, «θα έχει κατακτήσει και την εξουσία»).Υπάρχει Κοινοβούλιο και συνταγματικά κατοχυρωμένη «ελευθερία έκφρασης γνώμης», ακούγονται οι διαφορετικές απόψεις και ασκείται έλεγχος και κριτική στις αποφάσεις και τα πεπραγμένα της κυβέρνησης.

Αρκούν, όμως, αυτά, προκειμένου να αποτραπούν κυβερνητικές ενέργειες, οι οποίες μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τα εθνικά μας συμφέροντα;

Η απάντηση είναι ότι, όταν οι κυβερνώντες έχουν απαξιώσει βασικούς θεσμούς της δημοκρατικής λειτουργίας, όταν θεωρούν ότι, συλλήβδην, οι πολιτικοί τους αντίπαλοι «δεν δικαιούνται δια να ομιλούν», όπως έλεγε ο Μένιος Κουτσόγιωργας, όταν το πρωθυπουργοκεντρικό πολίτευμα παρέχει απόλυτη εξουσία στην κυβερνώσα παράταξη -ακόμα και να κατασκευάζει σκευωρίες και να διώκει τους πολιτικούς της αντιπάλους- εκλείπουν όλες εκείνες οι ασφαλιστικές δικλείδες των δημοκρατικών καθεστώτων που αποτρέπουν αυταρχικές, επιπόλαιες και εθνικά επικίνδυνες εκδηλώσεις και ενέργειες, οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν ανάφλεξη στην εύφλεκτη ύλη που έχει συσσωρευτεί στην γειτονιά μας.

Και είναι, ακόμα, ένα στοιχείο που παραπέμπει στις αλήστου μνήμης ημέρες του 1974: το διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στην κυβερνώσα «συμπαράταξη» και τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, αλλά και ευρύτερα την κοινωνία και τον ελληνικό λαό. Ο αδιαφανής χειρισμός των εθνικών θεμάτων και ο «υπερτροφικός λόγος» του -πάλαι ποτέ- φοβερού «Γερμανοφάγου» και, νυν, γενναίου «Τουρκοφάγου», κυβερνητικού εταίρου. Η επιδεικνυόμενη αδιαφορία για την σφυρηλάτηση της εθνικής ενότητας και η συνεχιζόμενη και εντεινόμενη πολοτική πολιτική. Η κομματοκρατική άλωση του κράτους και η συνεχής υποτίμηση και προσβολή της νοημοσύνης των πολιτών. Το αδυσώπητο κυνηγητό των ήδη καταστραμμένων νοικοκυριών και η απάνθρωπη (και βλακώδης, σε σχέση με την προοπτική της ανάπτυξης) αφαίμαξη των φορολογούμενων πολιτών αποδυναμώνουν, ακόμη περισσότερο, το εσωτερικό μέτωπο και -με δεδομένη την οικονομική καχεξία του κράτους- καθιστούν, ακόμα περισσότερο, ευάλωτη τη χώρα.

Και όλα τα παραπάνω αρνητικά στοιχεία θα μπορούσαμε να τα υπομείνουμε, για μια τετραετία, ως οδυνηρό μάθημα για το λαό μας, ο οποίος έδειξε αλόγιστη ευπιστία σε παιδαριώδη συνθήματα και εξωπραγματικές υποσχέσεις των εξουσιολάγνων της ιμιτασιόν «Αριστεράς», εάν στην άλλη όχθη του Αιγαίου δεν υπήρχε ο κίνδυνος οι Νέο-οθωμανικές «ονειρώξεις» του Ερντογάν να προκαλέσουν κάποιο απονενοημένο επεισόδιο εις βάρος της Ελλάδας, προκειμένου να συγκαλυφθούν τα προβλήματα και τα αδιέξοδα της Τουρκικής Δημοκρατίας, η οποία μετασχηματίζεται, οσημέραι, σε ένα καθεστώς αυταρχικό που παραβιάζει προκλητικά τις διεθνείς συνθήκες και τις αρχές της ειρηνικής συνύπαρξης και της καλής γειτονίας.

«Οι καιροί ου μενετοί», όμως!

Ζητείται, επειγόντως, εθνική ενότητα και ηγεσία ικανή να εμπνεύσει, να συναγείρει τις εθνικές δυνάμεις και να τις παρατάξει σε ένα εθνικό μέτωπο για την αναγέννηση της χώρας και την υπεράσπιση της δημοκρατίας, την διασφάλιση της ανεξαρτησίας της χώρας, της ευημερίας και της υπερηφάνειας του ελληνικού λαού.

Το ελληνικό Σύνταγμα, και όσον αφορά τις διατάξεις για την εθνική παιδεία, υποδηλώνει ένα κράτος με ατελή εκκοσμίκευση, ένα κράτος του οποίου το εκπαιδευτικό σύστημα δεν έχει αποκοπεί από την βυζαντινή παράδοση, όπου η Εκκλησία είχε τον έλεγχο της εκπαίδευσης και επέβαλλε την διδασκαλία των «Ιερών Γραμμάτων». Το ελληνικό Σύνταγμα, ενώ αναγνωρίζει ότι «Η παιδεία αποτελεί βασικήν αποστολήν του κράτους», εκχωρεί, εμμέσως, το δικαίωμα στην Εκκλησία να παρεμβαίνει στην αγωγή των Ελληνοπαίδων. Και αυτό συμβαίνει, διότι στους σκοπούς της εκπαίδευσης περιλαμβάνεται -μεταξύ των άλλων- και η ανάπτυξη -παράλληλα προς την «εθνική συνείδηση»- και της «θρησκευτικής συνειδήσεως», έργο που αφορά και ανήκει κανονικά στην δικαιοδοσία της Εκκλησίας.

Με την αναγνώριση από το Σύνταγμα ότι «επικρατούσα θρησκεία εν Ελλάδι είναι η της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας» και με την ανάληψη από το κράτος της ευθύνης για την ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την έννοια των άλλων σχετικών διατάξεων του Συντάγματος, με τις οποίες αναγνωρίζεται ότι «Η ελευθερία της θρησκευτικής συνειδήσεως είναι απαραβίαστη» και ότι ο βασικός σκοπός της παιδείας είναι η διάπλαση των εκπαιδευόμενων «ως ελεύθερων και υπεύθυνων πολιτών». Και αυτή η δυσκολία να κατανοηθεί ο τρόπος συνύπαρξης των παραπάνω αντιφατικών διατάξεων προκαλεί και τα προβλήματα στη σχέση της Εκκλησίας με το κράτος, εξαιτίας της διαφορετικής άποψης που έχει η κάθε πλευρά για το περιεχόμενο που πρέπει να έχει το μάθημα των θρησκευτικών. Το μεν Υπουργείο Παιδείας επιδιώκει την «εκκοσμίκευση» των Θρησκευτικών, αντικαθιστώντας τα με το μάθημα της Θρησκειολογίας -πιστεύοντας ότι έτσι υπηρετεί το στόχο της ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης- ενώ η Εκκλησία επιμένει στην παράδοση των «Ιερών Γραμμάτων» σκοπεύοντας στην ενδυνάμωση της πίστης στο δόγμα της «επικρατούσας θρησκείας».

Καταρχάς, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η στενή σχέση του ελληνικού κράτους με την Ορθόδοξη Εκκλησία και η ανάληψη από το κράτος της ευθύνης για την θρησκευτική αγωγή υπαγορεύτηκε -ιστορικά- από την ανάγκη της διαμόρφωσης και ισχυροποίησης της ελληνικής εθνικής συνείδησης, καθότι η διαμόρφωση και η συγκρότηση του νεοελληνικού Έθνους συντελέστηκε στη βάση -κυρίως- των δύο ιδιαίτερων χαρακτηριστικών: της ελληνικής γλώσσας και του ορθόδοξου δόγματος ( στις περιπτώσεις, μάλιστα, δίγλωσσων Σλαβόφωνων ή Βουλγαρόφωνων πληθυσμών, η εκκλησιαστική υπαγωγή και παραμονή τους στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την ελληνική συνείδησή τους και στη συνέχεια για τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό τους ).

Εφόσον, όμως, η ελληνική Πολιτεία αναγνώρισε ως εθνική ανάγκη την ανάληψη της ευθύνης για την θρησκευτική αγωγή των Ελληνοπαίδων, ως ήταν επόμενο, προέκυψε το πρόβλημα της ίσης μεταχείρισης και των άλλων θρησκευτικών δογμάτων. Και έτσι αναγκάστηκε κατά την συνταγματική τάξη, να νομοθετήσει την διδασκαλία των Θρησκευτικών και για τα άλλα θρησκευτικά δόγματα στα μειονοτικά σχολεία Μωαμεθανών, Καθολικών και Εβραίων. Σύμφωνα με τον Νόμο4386/2016, άρθρο 55 «Εφόσον στα δημόσια σχολεία δεν υπάρχει δάσκαλος του Καθολικού δόγματος για την κάλυψη των αναγκών των μαθητών του Καθολικού δόγματος ή της Εβραϊκής θρησκείας και Γλώσσας, προσλαμβάνονται εκπαιδευτικοί, εκτός των οικείων πινάκων αναπληρωτών εκπαιδευτικών, για τη διδασκαλία του μαθήματος του Καθολικού δόγματος και για τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών και της γλώσσας της Εβραϊκής θρησκείας».

Στην ύπαρξη του παραπάνω νόμου στηρίζεται και ο σημερινός αντίλογος της Ελληνικής Εκκλησίας: είναι συνταγματικά ορθόν, ενώ μισθοδοτούνται από το ελληνικό δημόσιο δάσκαλοι για να διδάσκουν τα Θρησκευτικά των άλλων δογμάτων, τα ελληνόπουλα -που στην πλειονότητά τους ανήκουν στο Ορθόδοξο δόγμα- να διδάσκονται «Θρησκειολογικά» μαθήματα;

Εάν είμαστε μια «κανονική χώρα» και ένα κανονικό «κοσμικό κράτος», η ριζική λύση θα ήταν το κράτος να αποποιηθεί την ευθύνη της « θρησκευτικής Αγωγής» και να την μεταβιβάσει στην Εκκλησία. Οι λύσεις, όμως, των προβλημάτων στην Ελλάδα, όσο απλές κι αν φαίνονται, δεν είναι τόσο εύκολες, διότι είμαστε μια χώρα που αντιμετωπίζει σύνθετα και ιδιάζοντα προβλήματα, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε -και λόγω της γεωπολιτικής μας θέσης- συνεχώς, «εν κινδύνω» και να αισθανόμαστε ανασφαλείς, ως « έθνος ανάδελφον».

Λαμβάνοντας, λοιπόν, υπόψη τα ιστορικά δεδομένα και τις εθνικές ανάγκες, είναι, νομίζω, φρονιμότερο να αποβάλουμε την ψευδαίσθηση πως είμαστε μια κανονική και ασφαλής χώρα, σαν να βρισκόμαστε κάπου, σε μια ήσυχη γωνιά του πλανήτη, και να αναστοχαστούμε τις εθνικές μας προτεραιότητες.

Και να σταματήσουμε, επιτέλους, να τρώμε, ως έθνος -αλόγιστα- τις σάρκες μας, δημιουργώντας συνεχώς νέες εστίες διχασμού του λαού μας;

 

Σελίδα 1 από 5
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top