FOLLOW US
Αριστείδης Κυριαζής

Αριστείδης Κυριαζής

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019 13:58

«Διαδρομές στη Λέσβο», του Μάκη Αξιώτη

Στις 23-2-19, στην εβδομαδιαία ολοσέλιδη στήλη του Μάκη Αξιώτη στο «Εμπρός», με τίτλο «Διαδρομές στη Λέσβο» και υπότιτλο «Ιερά-Γέρρα-Γέρα 46», δημοσιεύθηκε το εντυπωσιακό κείμενό του «Αρχαιολογικά σύμμεικτα της Ιεράς» για την πολύτιμη αρχαιολογική περιοχή του τοπωνύμιου «Στη Μάννα» όπως ονομάστηκε από την πηγή που βρίσκεται βορειοδυτικά του Πλακάδου μέσα σε ελαιόφυτη περιοχή και χρονολογείται τουλάχιστον από την κλασική έως τη ρωμαϊκή εποχή.

Το 1865, ο Γερμανός ανασκαφέας της Περγάμου αρχαιολόγος Alexander Conze είδε διάφορα αρχιτεκτονικά κομμάτια και έγραψε ότι «στο τοπωνύμιο “'ς τη μάνα” υπάρχει μια πηγή από την εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυγούστου». (Reize auf der Insel Lesbos. Αννόβερο 1865, σ. 51).

Επίσης το 1865, ο Βρετανός ανασκαφέας του Μαυσωλείου της Αλικαρνασσού αρχαιολόγος Charles Newton έγραψε ότι στη Γέρα: «Σε ένα από τα επτά χωριά, σε έναν υδροταμιευτήρα κοντά στον Πλακάδο βρίσκονται μερικά πλούσια πελεκητά αρχιτεκτονικά θραύσματα από λευκό μάρμαρο. Ακολουθώντας την κατεύθυνση από το υδατόρεμα, από το οποίο τροφοδοτείται ο υδροταμιευτήρας, βρήκα στις πλευρές του υδάτινου ρεύματος περισσότερα από τα ίδια θραύσματα. Ο υδροταμιευτήρας ονομάζεται “Manna”. Μου είπαν οι αγρότες της περιοχής ότι υπήρχαν στο παρελθόν εκτενή ερείπια εδώ, από τα οποία χτίστηκε το μεγάλο τζαμί της Μυτιλήνης. Κοντά στο Μεσαγρό είναι ένα ορυχείο αντιμονίου, το οποίο λειτουργεί από έναν Γάλλο μηχανικό, διορισμένο από τον ιδιοκτήτη του ορυχείου, έναν πλούσιο Τούρκο». (Travels and discoveries in the Levant. Λονδίνο, 1865, σ. 15).

Το 1890, ο Γερμανός ανασκαφέας του Ιερού των Μέσσων της Λέσβου αρχαιολόγος Robert Koldewey κατέγραψε την πηγή «Sti Mana» και από κομμάτια που είδε εκεί γύρω σχεδίασε την αψίδα της μαρμάρινης κρήνης που κορυφωνόταν από μία άττικα, με δύο διπλές έλικες σπειρωμένες αντίστροφα, (εκ των οποίων η μία έχει εντοιχιστεί στον αυλόγυρο του σχολείου του Παπάδου), ακρωτήρια, ανθέμια, γείσο, γεισίποδες και μία ζωφόρο από στεφάνια. (Die antiken baureste der insel Lesbos. Λονδίνο 1890, σ. 64-65 και πίνακας 28).

Το 1978, ο αρχαιολόγος Ιωάννης Κοντής, σημείωσε ότι το 1935 «αποκαλύφθηκε σε κάποια σκαφή το επάνω μέρος ενός μαρμάρινου λέοντος. Το γλυπτό αυτό, που η εργασία του είναι άριστη, και χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα π.Χ. έμεινε χρόνια πεταμένο επί τόπου, ώσπου κάποιοι χωριάτες, με την ελπίδα ότι θα βρουν χρυσάφι μέσα στο κεφάλι του, έσπασαν το πρόσωπό του. Λίγο πριν βρεθή το λιοντάρι είχε αποκαλυφθή η καλοδουλεμένη μαρμάρινη σαρκοφάγος που σήμερα χρησιμεύει για ηρώο στον Παλαιόκηπο, και λίγο μετά ένας, ελληνιστικής πιθανότατα, ισόδομος τοίχος». (Λέσβος και η Μικρασιατική της περιοχή, Αθήνα 1978, σ. 253).

Ο Μάκης Αξιώτης, στο αναφερόμενο κείμενό του, δημοσίευσε το εικονιζόμενο σχέδιο της Αψίδας της Κρήνης του Koldewey, σημειώνοντας με περίγραμμα πάνω στο σχέδιο τα κομμάτια της ζωφόρου και της άττικας και παραθέτοντας δύο αντίστοιχες φωτογραφίες από αυτά τα κομμάτια που βρέθηκαν εκεί γύρω καθώς και μια επιπλέον φωτογραφία από ένα άλλο μαρμάρινο μέλος, το οποίο δεν έχει αποτυπωθεί στο σχέδιο του Koldewey αλλά βρέθηκε ελεύθερο στον ελαιώνα της περιοχής και για το οποίο ο Μάκης Αξιώτης υποθέτει «ότι επρόκειτο για την βαθμιδωτή επίστεψη, κάποιου από τα ταφικά μνημεία (βρέθηκε και σαρκοφάγος η οποία κατακερματίστηκε όπως και ο Λέων της Γέρας) που πλαισίωναν αυτόν τον εντυπωσιακό Ιερό Χώρο των Πηγών! Μίλησαν και για Πολυάνδριο! Ποιών άραγε!»

Η παραπάνω χρονολογική σειρά για τη «Μάνα» της Γέρας, αποτελεί ένα παράδειγμα για τον σωστό τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει ένας ερευνητής ένα θέμα όταν, ακολουθώντας προηγούμενα κείμενα επιστημόνων, βάζει το δικό του λιθαράκι στην αναζήτηση της αλήθειας. Αυτόν τον δρόμο ακολουθεί πιστά ο Μάκης Αξιώτης με τις πολύχρονες και πολύτιμες έρευνές του για τη Λέσβο και τις αρχαιότητές της, συνεχίζοντας το μνημειώδες έργο του το οποίο μέχρι το 1992 αποτυπώθηκε κυρίως στην ανεξάντλητη πηγή πληροφοριών, στο πολυτιμότερο βιβλίο καταγραφής τοπωνυμίων της Λέσβου, στο θαυμαστό «Περπατώντας τη Λέσβο».

Παρασκευή, 08 Μαρτίου 2019 17:39

Μιχάλης Καλλοναίος-Καρέκος (1895-1966)

Το 1965, είχα την τύχη να συνοδεύσω την μητέρα μου Σαπφώ Καρέκου, κατά την επίσκεψή της στον πρωτεξάδελφό της, τον Μιχάλη Καλλοναίο-Καρέκο, στο σπίτι του στην Αθήνα, και να γνωρίσω το πλούσιο φιλόμουσο ποιητικό, συγγραφικό, αντιστασιακό, πολιτιστικό, φυσιολατρικό, λαογραφικό και κοινωνικό έργο του, λόγω του οποίου περιλαμβάνεται «σε εκείνους που δημιούργησαν τη λεγόμενη “Λεσβιακή Άνοιξη”». (Κώστας Μίσσιος «Βερναρδάκης, Εφταλιώτης, Μυριβήλης κ. ά.», Μυτιλήνη 1995, σελ. 234).

Πρόσφατα απέκτησα από ένα γραφείο δημοπρασιών την εικονιζόμενη φωτογραφία του μαζί μία τετρασέλιδη ιδιόγραφη αυτοβιογραφία του Μιχάλη Καλλοναίου, που έστειλε στις 27-12-1959 σε εκδοτικό οίκο, όπου αρχικά γράφει: «Ο Μιχάλης Καλλοναίος (φιλολογικό ψευδώνυμο του Μιχάλη Καρέκου) γεννήθηκε το 1895 στην Καλλονή της Μυτιλήνης. Σπούδασε στο Γυμνάσιο Μυτιλήνης και στο τριτάξιο Διδασκαλείο της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης. Υπήρξε τμηματάρχης της Βουλής κι αργότερα Επιμελητής των Εκδόσεων του Υπουργείου Γεωργίας. Έφεδρος Λοχαγός των Αυτοκινήτων στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο».

Στην συνέχεια αναφέρεται στα μέχρι το 1959 δώδεκα βιβλία του: 1) «Τρωτά και αλύτρωτα», (Κωνσταντινούπολη 1922), συλλογή ποιημάτων με πρόλογο Κωστή Παλαμά. 2) «Σκίτσα της Καλλονής», (Αθήνα 1927), για το οποίο ο Γιώργος Βαλέτας σημείωσε: «Ο ποιητής Μ. Καλλοναίος με την όλη του πνευματική και ποιητική δημιουργία, με την εκπολιτιστική του δράση στα φυσιολατρικά σωματεία ετίμησε το λεσβιακό όνομα και κατόρθωσε να καταλάβει μια εξαιρετική θέση στη Λεσβιακή γραμματεία. Ιδιαίτερα ετίμησε την Καλλονή, όχι μόνο γιατί πήρε και προέβαλε το όνομά της, αλλά και γιατί σ’ αυτήν έχει αφιερώσει ολόκληρο βιβλίο “Σκίτσα της Καλλονής” και πολλά δοκίμια και τραγούδια του». (Ο Αντιστασιακός Καλλοναίος. «Καλλονιάτικα», τ. 17-18, σελ. 5. Αθήνα 1982). 3) «Μαγδαληνές», (1927), ποιητική συλλογή. 4) «Θεός και Άνθρωπος», (1930), μελέτη. 5) «Αγροτικά», (1930 και 1943), ποιητική συλλογή. 6) «Μαχαβαράτα», (Το τραγούδι του Γάγγη), (1932), μελέτη με πρόλογο του Γάλλου κριτικού Λουΐ Ρουσσέλ, όπου γράφει: «Η αξιοσημείωτη μελέτη του κ. Καλλοναίου θα είναι πολύτιμη για τους Έλληνας, ολίγο καθυστερημένους σ’ αυτά τα ζητήματα, ένα θαυμάσιο ντοκουμέντο για κείνους, που θέλουν να μελετήσουν την Ινδική ποίηση, ίσως μάλιστα νά ’ναι το μοναδικό στην ελληνική γλώσσα». 7) «Λέσβος, το νησί της αγάπης και της αρμονίας», (1934), χαρακτηριζόμενο στην αυτοβιογραφία του ως «Λεσβιακό Ημερολόγιο». Κατά τον Κώστα Μίσσιο, στο βιβλίο αυτό είναι «Συγκεντρωμένοι στις 216 σελίδες του όλοι σχεδόν οι δημιουργοί της “Λεσβιακής Άνοιξης” και δεν αφήνει περιθώρια να βρεις αδυναμίες, είναι ένας λαμπρός καθρέφτης της δυναμικότητας του Λέσβιου πνεύματος, μια δουλειά που έμεινε και θα μείνει βοηθώντας μας να μην ξεχνούμε την πνευματική μας κληρονομιά. Και η προσφορά του Καλλοναίου για τη δημιουργία της κληρονομιάς αυτής, και διάρκεια είχε και αξιόλογη ήταν. Το πέρασμά του από τα γράμματα μας άφησε ίχνη ζωηρά». («Ο Λεσβιακός Τύπος και οι δημιουργοί του», σελ. 616, Αθήνα 2009). 8) «Ὁ αθλητισμός των αρχαίων», (1934), μελέτη που βραβεύθηκε από το Υπουργείο Παιδείας και δημοσιεύθηκε το 1937 στην «Καθημερινή». 9) «Ελεύθεροι σκλάβοι 1941-44», (1946), τραγούδια της Αντίστασης. 10) «Ασπασία και Φρύνη», (1949), μελέτη. 11) «Ο Πάνας», (1950), φυσιολατρική Θεατρική Σκηνή, που παίχτηκε από ερασιτέχνες φυσιολάτρες στην κατασκήνωση της Ε.Ο.Φ. στο Ζούμπερι. 12) «Ελευσίνια Μυστήρια», (1955), μελέτη.

Στην αυτοβιογραφία του καταγράφει 4 ακόμα βιβλία που ήταν το 1959 έτοιμα για έκδοση: 1) «Σαπφώ», μελέτη. 2) «Απόψε», συλλογή ποιημάτων. 3) «Φυσιολατρία στην ποίηση», μελέτη και 4) «Το Ελληνικό τοπίο». Το 1955 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μαρή, το βιβλίο «Διονυσίου Σολωμού. Άπαντα τα ευρισκόμενα», με προλεγόμενα Πολυλά, σημείωμα Παλαμά και επιμέλεια Καλλοναίου.

Τα παραπάνω αναφέρθηκαν στην ομιλία μου για τον Καλλοναίο, στην εκδήλωση «Η Λεσβιακή Άνοιξη και η Λεσβιακή Φάλαγγα στην Καλλονή», που οργάνωσε στις 13-2-19 στην Καλλονή ο Σύλλογος Κυριών και Δεσποινίδων «Η Ευποιία» και η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, με παράλληλη παρουσίαση του βιβλίου «Η Λεσβιακή Φάλαγγα» της συζύγου μου Κωνσταντίνας Βάκκα από τον συγγραφέα Στρατή Μισγίρη και τον Ηγούμενο της Μονής Λειμώνος Νικόδημο Κουτσαμπάση.

Στο «Λεσβιακό Ημερολόγιο» του 2019 που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Mythos» περιέχεται η θαυμάσια εργασία του κλασικού φιλολόγου και επιτίμου σχολικού συμβούλου Αθανασίου Φραγκούλη με τίτλο «Τα δύο νέα ποιήματα της Σαπφούς» που ανακαλύφθηκαν πριν από λίγα χρόνια σε ένα πάπυρο του 2ου ή 3ου αιώνα μ.Χ. ιδιωτικής συλλογής και δημοσιεύθηκαν το 2014 από τον παπυρολόγο καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Dirk Obbink στο γερμανικό περιοδικό Zeitschrift fur Papyrologie und Epigraphik.

Στο πρώτο, που ονομάζεται «Το ποίημα των αδελφών», η εικονιζόμενη σε τοιχογραφία της Πομπηίας Ερεσία ποιήτρια Σαπφώ μετά το θάνατο του πατέρα της, Σκαμανδρώνυμου, απευθύνεται στη μητέρα της, Κλεΐδα, προτρέποντάς την να μην επικεντρώνεται στην επιστροφή του πλούσιου γιου της και μεγαλύτερου αδελφού της Σαπφώς, Χάραξου, εμπόρου λεσβιακού οίνου που ζούσε στην Αίγυπτο με την ερωμένη του εταίρα, Δωρίχα, και του οποίου η ασφαλής επιστροφή ήταν στη διάθεση των θεών, αλλά να ελπίζει στη ενηλικίωση του ανήλικου γιου της, Λάριχου, που ως άνδρας σωστός αργότερα και ως εργαζόμενος οινοχόος στο Πρυτανείο της Μυτιλήνης θα βοηθούσε ώστε η οικογένεια να βρει λύτρωση από πλήθος στενοχώριες και να επανέλθει στις τάξεις της αριστοκρατίας της Μυτιλήνης. Η μετάφραση του πρώτου ποιήματος από τον Φραγκούλη έχει ως εξής:

Το ποίημα των αδελφών

«Μα συ συνέχεια ψιθυρίζεις // πως θα ’ρθει ο Χάραξος μ’ ολόγιομο το πλοίο. // Μ’ αυτά θαρρώ, ο Δίας // κι όλοι οι επουράνιοι τα ξέρουν. // Όμως εσύ δεν θα ’πρεπε // αυτά στο νου σου να τα βάζεις, //

αλλά εμένα μόνο και να ’στελνες // και να παρακινούσες // προσευχές στην Ήρα τη βασίλισσα πολλές να απευθύνω, // αβλαβής να φτάσει εδώ ο Χάραξος // το πλοίο του οδηγώντας, //

και να μας εύρει ασφαλείς. // Και όλα τα υπόλοιπα // στους αθανάτους ας τ’ αφήσουμε. // Γιατί καλοκαιρία από μεγάλη θύελλα // γρήγορα θα προκύψει. //

Κι αυτοί που του Ολύμπου ο βασιλιάς επιθυμεί // δαίμονας καλόβολος από τις συμφορές να απαλλάξει, // σίγουρα γίνονται ευτυχείς κι ευλογημένοι. //

Κι εμείς, εάν ο Λάριχος // την κεφαλή του υψώσει // και άντρας σωστός κάποια στιγμή μάς γίνει, // αμέσως θα μπορούσαμε λύτρωση πια να βρούμε // από πλήθος στενοχώριες».

Το ποίημα της Κύπριδας

Το δεύτερο ποίημα έχει ερωτικό περιεχόμενο και η μετάφραση από τον Αθανάσιο Φραγκούλη έχει ως εξής:

«Πώς, λοιπόν, Κύπρι Δέσποινα, // κανείς συχνά δε θα υμνούσε // όποιον βεβαίως αγαπά // και επιθυμεί ξανά να τον καλέσει;»

Όπως εύστοχα σημειώνει ο Φραγκούλης: «Το ποίημα αυτό που απευθύνεται στην Αφροδίτη (Κύπριδα), τη θεά του έρωτα, εμφανίζει πολλές ομοιότητες ως προς τη διατύπωση με το γνωστό ποίημα «Ωδή στην Αφροδίτη» αλλά και διάφορα άλλα αποσπάσματα από ποιήματα των Λέσβιων ποιητών. Αυτό είναι μια επίκληση της Κύπριδας που ακολουθεί τρόπους και τεχνικές που είναι γνωστές από άλλα ερωτικά ποιήματα της Σαπφούς και επικαλύπτει και συμπληρώνει ουσιαστικά το απόσπασμα 16 του Πάπυρου του Οξύρρυγχου 1231».

Συγχαίροντας τον Αθανάσιο Φραγκούλη για το κείμενό του στο «Λεσβιακό Ημερολόγιο» του 2019, παραθέτω από τα αναφερόμενα από εκείνον ποιήματα της Σαπφούς α) τους στίχους 17-20 της «Ωδής στην Αφροδίτη» σε μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη: «τί νά 'ναι πάλι εκείνο που ζητά η τρελή καρδιά μου: ποιά νά ’ναι πάλι αυτή που την Πειθώ ικετεύεις να σου φέρει πίσω; ποιά να πονέσεις σ’ έκανε Σαπφώ μου;» και β) τους στίχους 1-4 του αποσπάσματος 16 του Πάπυρου του Οξύρρυγχου 1231 σε μετάφραση Γιώργου Μαρωνίτη: «Άλλοι το ιππικό, άλλοι το πεζικό, κάποιοι το ναυτικό ορίζουν πως είναι το ομορφότερο πράγμα πάνω στη μαύρη γη. Όμως εγώ εκείνο που καθένας ερωτεύεται». («Όττω τις έραται!»).

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019 15:14

Πειραιάς-Χίος-Σίγρι σε οκτώ ώρες

Στα φύλλα 150/2017 και 151/2018 της εφημερίδας «Τα νέα των Σκαλοχωριτών» δημοσιεύθηκαν δύο ενδιαφέροντα κείμενα του Τάκη Ιορδάνη, προέδρου του Συνδέσμου Προβληματισμού και Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «Πιττακός ο Μυτιληναίος» με τον τίτλο: «Τα Καταφέραμε! Αρχίζει η κατασκευή της Δυτικής Πύλης, το Λιμάνι Σιγρίου».

Όπως τονίζεται στο πρώτο κείμενο: «Χρειάστηκε να περάσει ούτε λίγο ούτε πολύ, ένας και αιώνας από την απελευθέρωσή μας το 1912, ως και κοντά ένα τέταρτο του αιώνα, από της αναθέσεως των μελετών του. Συγκεκριμένα 20 ολόκληρα χρόνια!! Και να που επιτέλους τώρα ξεκινά. Ήδη ο εργολάβος του έργου εγκαθίσταται στο χώρο του. Έτσι, ξεκινά, για να δημιουργηθεί πια η Δυτική Πύλη του νησιού μας. Το λιμάνι μας. Το Λιμάνι Σιγρίου».

Το 1997, έγινε η ανάθεση των μελετών του λιμανιού και επί χρόνια η διαδικασία κυκλοφορούσε σε διάφορες υπηρεσίες. Για την έγκριση της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων χρειάστηκαν περίπου οκτώ χρόνια.

Το 2013, το Υπουργείο Οικονομικών αξίωσε, να καθαιρεθούν οι εντός του χώρου του σχεδιαζόμενου λιμανιού παράνομες κατασκευές του αλιευτικού καταφυγίου των ψαράδων, ως προαπαιτούμενο για την έγκριση του κονδυλίου της κατασκευής του έργου. Το πρόβλημα λύθηκε τον Απρίλιο του 2013 χάρις στον τότε Γενικό Γραμματέα Λιμένων Πλωμαρίτη καθηγητή, πρώην Πρυτάνεως του Πολυτεχνείου Αθηνών και νυν προέδρου της Διοικούσας επιτροπής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής Κώστα Μουτζούρη ο οποίος κατάφερε, με την επαινετή συναίνεση των ψαράδων, να περάσει σχετικό άρθρο σε νόμο του υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου, βάσει του οποίου δεν χρειαζόταν να καθαιρεθεί το αλιευτικό καταφύγιο.

Στις 27-12-2013, τέσσερις μέρες πριν από τη λήξη των προθεσμιών του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (ΕΣΠΑ), το έργο εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ αλλά απεντάχθηκε στο τέλος του 2014.

Στις 13-5-2016, η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Επενδύσεων και ΕΣΠΑ, που υπαγόταν στον τότε αρμόδιο υφυπουργό Αλέξη Χαρίτση, τον σημερινό υπουργό Εσωτερικών, με έγγραφό της ανακοίνωσε τη «συμφωνία ένταξης του έργου κατασκευής του λιμένα Σιγρίου Λέσβου, μεταξύ του Υπουργείου Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού και του Υπουργείου Μεταφορών και Δικτύων, στο εθνικό σκέλος του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων». Ακολούθησε η τελική έγκριση του φακέλου από το Ελεγκτικό Συνέδριο και η επικαιροποίηση της σύμβασης του έργου με τον εργολάβο, οπότε το λιμάνι άρχισε να κατασκευάζεται από τον Φεβρουάριο του 2018.

Όπως τονίζει στο δεύτερο κείμενό του ο Τάκης Ιορδάνης: «Συμβατικά το έργο θα πρέπει να έχει τελειώσει σε δύο χρόνια. Ευελπιστώ ότι έτσι θα γίνει. Προσβλέπω να είμαι ένας, μαζί με πολλούς από τους συναγωνιστές μας που θα κάνει το πρώτο ταξίδι στην παρθενική γραμμή Λαύριο/Ραφήνα προς το ΛΙΜΑΝΙ μας και έτσι θα δοθεί πανηγυρική διάσταση στην έναρξη της λειτουργίας της. Πάντως επισκεπτόμενος μέσα Μαρτίου το Σίγρι είδα ότι όλη η περιοχή του Λιμανιού μας να έχει μετατραπεί σε ένα μεγάλο εργοτάξιο. Έτσι η πιο πάνω ευχή μου έχει μετατραπεί πια σε πεποίθηση, ότι η Δυτική Πύλη του νησιού μας σε λίγο θα είναι μια αδιάψευστη πραγματικότητα. Έτσι, εμείς όλοι ως επιτροπή αγώνα μπορούμε να υπερηφανευόμαστε ότι πράγματι τα καταφέραμε».

Συγχαίροντας τον Τάκη Ιορδάνη για την συνεχή παρακολούθηση του εικονιζόμενου έργου του λιμανιού του Σιγρίου και την αποστολή στους κατά καιρούς υπουργούς και πρωθυπουργούς των διαμαρτυριών της επιτροπής αγώνα με τις υπέρ των 4.000 υπογραφές Λεσβίων, δηλώνω τη συμμετοχή μου το ερχόμενο καλοκαίρι στο οκτάωρο δρομολόγιο Πειραιάς-Μεστά Χίου-Σίγρι του πλοίου «Νήσος Χίος» που ανακοινώθηκε ότι θα εκτελείται κάθε Σάββατο από 15 Ιουνίου μέχρι 7 Σεπτεμβρίου 2019.

Στις 7-12-18 παρακολούθησα στην κατάμεστη αίθουσα του Polis Art Cafe της Αθήνας, την ενδιαφέρουσα παρουσίαση του εξαιρετικού νέου δίτομου βιβλίου 1.360 σελίδων του Παναγιώτη Κουτσκουδή «Συναξάρια-Βίοι Λέσβιων Λαϊκών Αγωνιστών», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Εργαστήρι Γραφικών Τεχνών ΣΥΝΘΕΣΗ και αποτελεί προϊόν επίμονης εικοσιπενταετούς έρευνας και καταγραφής πλήθους πηγών, βιβλιογραφιών, δημοσιευμάτων, προσωπικών αρχείων, πληροφοριών διαδικτύου, σημειωμάτων ερευνητών όπως των Βασίλη Καλογερά, Δημήτρη Καρατζιτζή, Γιώργου Γαλέτσα και Αρίστου Πολυχρονιάδη, συνεντεύξεων αγωνιστών και πληροφοριών 88 φίλων και συγγενών τους, καθώς και από αρχειακό υλικό της εβδομαδιαίας εφημερίδας της Λέσβου «Νέο Εμπρός», του Παλλεσβιακού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου, της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Μυτιλήνης και των Στρατιωτικών Αρχείων του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

Την εκδήλωση παρουσίασε και συντόνισε η γραφίστρια-μουσικός κόρη του συγγραφέα, Μυρσίνη Κουτσκουδή-Βουρλή, χαιρέτησε ο επίτιμος πρόεδρος της Ομοσπονδίας Λεσβιακών Συλλόγων Αττικής Χριστόδουλος Τσακιρέλλης και προλόγισε ο Παναγιώτης Κουτσκουδής. Ακολούθησε η παρουσίαση του βιβλίου από τον Περιφερειακό Σύμβουλο Βορείου Αιγαίου και πρώην βουλευτή Λέσβου και ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Στρατή Κόρακα, ενώ προβλήθηκαν δύο ενδιαφέροντα βίντεο με σύντομη αναδρομή στην ιστορία του Λεσβιακού επαναστατικού κινήματος.

Όπως σημειώνεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Συναξάρια λέγονται τα ειδικά λειτουργικά βιβλία που περιλαμβάνουν σύντομες ή εκτενείς διηγήσεις του βίου γενικά και των μαρτυρίων που υπέστησαν οι άγιοι και οι οσιομάρτυρες της χριστιανοσύνης. Όμως, μυριάδες ακόμα είναι αυτοί που μαρτύρησαν για την πίστη και την ιδεολογία τους. Ατέλειωτες είναι οι εκατόμβες των θυμάτων των απελευθερωτικών, των αντιφασιστικών, των ταξικών αγώνων. Αυτών που θυσίασαν τη ζωή τους για έναν καλύτερο κόσμο. Που στήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, που πέθαναν από τα βασανιστήρια και τις κακουχίες στις εξορίες και στις φυλακές, που έπεσαν στις τάξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του ΣΔΕ ή από τα δολοφονικά χτυπήματα της εργοδοσίας και της κρατικής καταστολής».

Το βιβλίο-έρευνα του Κουτσκουδή περιέχει εκτενείς βιογραφίες και δράσεις υπέρ εκατόν τριάντα λαϊκών αγωνιστών και πάρα πολλές επιπλέον σύντομες αναφορές και μνημονεύσεις συναγωνιστών τους. Τα βιογραφικά στοιχεία όπως και τα ένθετα θεματικά αφιερώματα παρατίθενται με χρονολογική σειρά, με βάση το έτος γέννησης του κάθε αγωνιστή με στόχο να καταγραφεί στην χρονική αλληλουχία όλη σχεδόν η ιστορική διαδρομή του λεσβιακού λαϊκού κινήματος από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τη μεταπολίτευση.

Στην παρουσίαση του βιβλίου εστίασα στις εκτενείς βιογραφίες αγωνιστών και κληρικών της Καλλονής, επισημαίνοντας σήμερα τις εντός εισαγωγικών περιληπτικές αναφορές του συγγραφέα.

α) Ευλαμπίου Βασίλης, «διοικητής του ΕΛΑΣ Λέσβου κατά την περίοδο της απελευθέρωσης, της απόκρουσης της απόβασης στο νησί των αποικιακών στρατευμάτων του Άγγλου Τόρνμπουλ τα Χριστούγεννα του 1944 (Go back) και της διακυβέρνησης της Λέσβου από τις εαμικές αρχές μέχρι το Μάιο του 1945»,

β) Λαφιωνιάτης Σταύρος, «γραμματέας της Βορειοδυτικής Αχτίδας Λέσβου του ΚΚΕ επί χρόνια»,

γ) Σαμίου Γιώργος, που «σκοτώθηκε στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού Λέσβου στις 23 Ιανουαρίου 1948 στη Μεγάλη Λίμνη Αγιάσου»,

δ) Διονύσιος Μηνάς, μητροπολίτης Μηθύμνης, που διετέλεσε «πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΕΑΜ Λέσβου» και

ε) Διονύσιος Χαραλάμπους, ηγουμένος της Μονής Λειμώνος, ο οποίος «περιέθαλψε στο μοναστήρι του Άγγλους στρατιώτες. Η πατριωτική του δράση ανακαλύφθηκε από του Γερμανούς, οι οποίοι τον Αύγουστο του 1942 τον συνέλαβαν, τον βασάνισαν και τον καταδίκασαν σε δεκαετή ποινή φυλάκισης {...} Μεταφέρθηκε για τρία χρόνια και τέσσερις μήνες στα φρικτά ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Στόουν και Μπερνάου της Γερμανίας, όπου υπέστη φρικτά βασανιστήρια».

Συστήνοντας την ανάγνωση του βιβλίου, που θα μου κρατήσει συντροφιά στις γιορτές, συγχαίρω για την συγγραφή του τον Αγιασώτη Παναγιώτη Κουτσκουδή, ο οποίος διατελεί επί σειράν ετών διοικητικό στέλεχος του Αναγνωστηρίου Αγιάσου «Η Ανάπτυξη», με πολύχρονη θητεία στα κοινά και ιδιαίτερα στα πολιτιστικά δρώμενα της Αγιάσου και με οργανωτική ευθύνη των πολιτιστικών εκδηλώσεων του δήμου της την περίοδο 2003-2010.

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018 16:42

Το περιοδικό της Άγρας

Κυκλοφόρησε το 95ο τεύχος Ιουλίου-Σεπτεμβρίου 2018 του αξιόλογου τριμηνιαίου περιοδικού «Η Άγρα, χθες-σήμερα-αύριο» του Συλλόγου Αγριτών Λέσβου «Άγιος Δημήτριος» όπου στο εικονιζόμενο εξώφυλλό του παρουσιάζεται μια μικρή γεύση από ένα ρετρό ταξίδι στη Λέσβο που περιέχεται στο ημερολόγιο του Συλλόγου του 2019. Στις εικοσιτέσσερις σελίδες του περιοδικού περιλαμβάνονται ειδήσεις του όμορφου χωριού της νοτιοδυτικής Λέσβου και δραστηριότητες-εκδηλώσεις από τις οποίες διέκρινα:

1) Τη «Γιορτή σαρδέλας», που πραγματοποιήθηκε στις 22/9/18, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, στον προαύλιο χώρο των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων του δήμου Γαλατσίου με συνδιοργανωτές την Ένωση των Απανταχού Αγριτών Λέσβου «Άγιος Δημήτριος» και τον Σύλλογο Πολιτιστικών Δραστηριοτήτων «Ο Μόλυβος», όπου παραβρέθηκαν γύρω στα 2.000 άτομα.

2) «Τα Μερομήνια 2018-19» του Χαράλαμπου Σαχτούρη από όπου αντιγράφω: «Η αγωνία, για το τι μας περιμένει, παραμένει ίδια και απαράλλαχτη. Αιώνες τώρα. Από καταβολής του ανθρώπου επί της γης. Και η αγωνία αυτή γέννησε την ανάγκη της αναζήτησης των στοιχείων της φύσης, που συγκρινόμενα και συνδυαζόμενα οδήγησαν στην «πρόβλεψη». Έτσι πείστηκαν οι παλιοί άνθρωποι να παρατηρούν τον ουρανό, τη γη, τα νερά, τα ζώα και τα φυτά και να προσπαθούν να μαντέψουν τη μοίρα, που τους επιφυλάσσει ο Θεός, στο διάβα του ετήσιου κύκλου».

3) «Οι άνθρωποί μας» του Δημήτρη Σαχτούρη όπου σχολιάζονται παλιές φωτογραφίες Αγριτών όπως του τελευταίου βρακά Χαράλαμπου Πάντσου το 1956, των αδελφών Γιώργου και Αντώνη Λοχαγού το 1916 στη Σμύρνη, του δελτίου ταυτότητας του γιαπιτζή στη Σμύρνη Χαράλαμπου Γιαζιτζή ο οποίος πιάστηκε αιχμάλωτος το 1917 στην Μικρά Ασία και επανήλθε στην Άγρα με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923 και του τσαγκάρη Θεοχάρη Τριανταφύλλου.

4) «Ο Μιχάλης Ασμάνης» του Αγρίτη γιατρού Θεόδωρου Ουζουνέλλη (1918-2007), αναδημοσίευση από το περιοδικό «Αιολικά Χρονικά» του 2008.

5) Το δελτίο τύπου του Αθλητικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου «Μακαρέας» της Άγρας για τη διετή συμμετοχή του Χορευτικού Τμήματός του στο καλοκαιρινό φεστιβάλ Μολύβου που διοργανώνει εδώ και 18 χρόνια ο Πολιτιστικός Σύλλογος Παραδοσιακών Χορών «Ο Μόλυβος».

6) Την ανακοίνωση του ΑΕΣ Μακαρέα για τη δημιουργία ποδοσφαιρικής Ακαδημίας σε συνεργασία με τον Αθλητικό Όμιλο Μεσοτόπου, όπου συμμετέχουν 30 περίπου παιδιά από 6 έως 14 ετών, που αθλούνται στο γήπεδο Μεσοτόπου. Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση η συνεργασία αυτή «έχει ήδη κάνει καλό στα παιδιά μας που έχουν την ευκαιρία δύο φορές την εβδομάδα να προπονούνται σε ένα καλό γήπεδο, να μαθαίνουν σωστά ποδόσφαιρο, να κάνουν φίλους, να αποκτούν εμπειρίες, και αυτό μας αρκεί!»

7) Τη συνέχεια της εργασίας «Τουρκικές λέξεις που λέμε στην Άγρα», του Γιάννη Κακαρώνη, με την τουρκική γραφή, την ακουστική απόδοση και την μετάφραση στα ελληνικά.

8) Το κείμενο της Παναγιώτας Τρυγώνη για τη θεατρική παράσταση του έργου του Μολιέρου «Ο κατά Φαντασίαν ασθενής» της Ερασιτεχνικής Θεατρικής Ομάδας της Άγρας από όπου αντιγράφω: «Η θεατρική παράσταση δόθηκε για τρία βράδια μέσα στο καλοκαίρι, στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου του χωριού μας, όπου η απήχηση του κόσμου ήταν ευχάριστα μεγάλη. Το γέλιο του κοινού και το δυνατό χειροκρότημα ήταν η καλύτερη επικρότηση για αυτή μας την προσπάθεια! Μάλιστα ανανεώσαμε το ραντεβού μας, καθώς μετά από πρόσκληση του Πολιτιστικού Συλλόγου Μεσοτόπου, θα δοθεί ακόμη μία παράσταση το βράδυ του Σαββάτου 3 Νοεμβρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο Μεσοτόπου, ενώ φέτος θα λάβουμε συμμετοχή και στην Παγκόσμια ημέρα Θεάτρου που διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Ένωση Θεατρικών Πολιτιστικών Σωματείων Λέσβου «ΘΕΣΙΣ» στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης».

Γνωρίζοντας τις ολοένα και περισσότερες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα τελευταία χρόνια οι Σύλλογοι της Λέσβου στην έκδοση των περιοδικών τους, συγχαίρω τον πρόεδρο του Συλλόγου Αγριτών Λέσβου Ευστράτιο Βούζνα καθώς και τη συντακτική επιτροπή του περιοδικού, που αποτελείται από την Βαρβάρα Καρτέρη και το Διοικητικό Συμβούλιο, για την τακτική έκδοση του περιοδικού της Άγρας.

Αξίζουν συγχαρητήρια στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου και ιδιαίτερα στον άξιο διευθυντή του, καθηγητή Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Νίκο Ζούρο για τα απολιθωμένα ευρήματα του προδεινοθηρίου του Γαβαθά της βορειοδυτικής Λέσβου και της σχετικής εντυπωσιακής έκθεσης που εγκαινιάστηκε στις 20/11/18 στον εκθεσιακό χώρο του Εμπορικού Επιμελητηρίου Λέσβου, στη Μυτιλήνη, με το θαυμαστό έκθεμα του προπλάσματος του «Δεινοθηρίου της Λέσβου», συγγενικής μορφής ελέφαντα, που προέκυψε από την αποκάλυψη των μοναδικής αξίας απολιθωμάτων της κάτω γνάθου με πέντε δόντια σε κάθε ημιγνάθο και των οστών που τη συνέδεαν με το κρανίο του ζώου το οποίο έζησε πριν από 18,4-19 εκατομμύρια χρόνια στην περιοχή του Γαβαθά, δυτικά της αρχαίας Άντισσας.

Τα παραπάνω απολιθώματα βρέθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1999 στον Γαβαθά στα πλαίσια των ερευνητικών εργασιών του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Σιγρίου και ύστερα από επιστημονική επεξεργασία τους στο Σίγρι από τον Νίκο Ζούρο και στη συνέχεια στο Τμήμα Γεωλογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από τον καθηγητή Παλαιοντολογίας Γεώργιο Κουφό, προσδιορίστηκε ότι το είδος του ζώου ανήκει στην οικογένεια των δεινοθηρίων και συγκεκριμένα σε προδεινοθήριο του είδους Prodeinotherium bavaricum, το οποίο συγκρινόμενο με προδεινοθήρια από άλλες χώρες της Ευρώπης βρέθηκε ότι είναι πιο πρωτόγονο από αυτά.

Όπως ανέφερε ο Νίκος Ζούρος, στον δημοσιογράφο του Αθηναϊκού Πρακτορείου Στρατή Μπαλάσκα «Από τη μελέτη των απολιθωμάτων, αποκαλύφθηκε ότι το ζώο ζούσε κοντά σε λίμνη της περιοχής και τρέφονταν με φυτά γύρω από τη λίμνη και με φύλλα των δέντρων του δάσους. Όταν πέθανε, το σώμα του σκεπάστηκε από ιζήματα στο βυθό της λίμνης. Ακολούθησαν ηφαιστειακές εκρήξεις και η περιοχή καλύφθηκε από τα ηφαιστειακά υλικά που σκέπασαν και τα δέντρα του δάσους. Στη συνέχεια, υγρά διαλύματα πλούσια σε πυρίτιο προκάλεσαν την απολίθωση των κορμών των δέντρων, αλλά και των υπολειμμάτων του ζώου. Το ζώο αυτό, λοιπόν, ήταν κάτοικος του υποτροπικού δάσους που κάλυπτε τη Λέσβο πριν από την ηφαιστειακή δραστηριότητα που το απολίθωσε».

Οι έρευνες του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας συνεχίστηκαν και την άνοιξη του 2007, κοντά στα Λάψαρνα, δυτικότερα από τον Γαβαθά, όπου αποκαλύφθηκε ένα στρώμα ιζημάτων που περιείχε απολιθώματα από διάφορα ζώα. Τα πετρώματα από λεπτόκοκκο αποδεικνύουν την ύπαρξη στην περιοχή μιας πανάρχαιας λίμνης. Η λάσπη που συγκεντρώνονταν στον πυθμένα της λίμνης, μαζί με τα υπολείμματα ζώων σταδιακά με το πέρασμα χιλιάδων ετών, δημιούργησε διάφορα στρώματα λιμναίων ιζηματογενών πετρωμάτων.

Τα λιμναία αυτά πετρώματα σήμερα βρίσκονται κάτω από στρώματα ηφαιστειακής στάχτης που δημιουργήθηκαν περίπου πριν από 18 εκατομμύρια έτη, όταν ισχυρές εκρήξεις του ηφαιστείου του σημερινού πανέμορφου χωριού της Βατούσας στη δυτική Λέσβο είχαν ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση μεγάλης ποσότητας ηφαιστειακού υλικού που σκέπασε το υποτροπικό δάσος αλλά και τη λίμνη της περιοχής.

Στα ήσυχα νερά της λίμνης κολυμπούσαν ψάρια, υδρόβιες σαλαμάνδρες, αλλά και τρομακτικοί αλιγάτορες έτοιμοι να κατασπαράξουν τόσο τα ζώα της όσο και μικρόσωμα ζώα που έφταναν εκεί για να πίνουν νερό.

Γύρω από τη λίμνη υπήρχε ένα πολύ πλούσιο δάσος με πανύψηλες σεκόγιες και πεύκα στα μεγάλα υψόμετρα, λεύκες, βελανιδιές, φοίνικες και κυπαρίσσια στα μικρότερα υψόμετρα. Ανάμεσα στα πυκνά δέντρα ζούσαν τα μεγαλόσωμα προδεινοθήρια που με τις προβοσκίδες τους έκοβαν και έτρωγαν τρυφερά φύλλα από τα δέντρα.

Η έκθεση στη Μυτιλήνη θα διαρκέσει μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου και στη συνέχεια θα ταξιδέψει στην άλλη άκρη του νησιού στο δυτικό γραφικό Σίγρι, με στόχο τη γνωριμία των επισκεπτών του και ιδιαίτερα των μαθητών που εντυπωσιάζονται από τη δυνατότητα κίνησης του κεφαλιού, της προβοσκίδας, της ουράς και τμημάτων του σώματός του εικονιζόμενου δεινοθηρίου, καθώς και από τα συνοδευτικά ηχητικά εφέ.

Από τη νύμφη Βρίσα ονομάστηκε η Βρισηίς του Ομήρου

Σημειώνοντας ότι η σεισμόπληκτη Βρίσα δυστυχώς δεν έτυχε της απαραίτητης μέριμνας από τον κρατικό μηχανισμό μετά τον καταστρεπτικό σεισμό της 12ης Ιουνίου 2017 παραθέτω σε αντιδιαστολή τις παρακάτω καταγραφές για την απαράμιλλη ιστορική της αξία.

Η Βρίσα υπήρχε εκεί από τα πανάρχαια χρόνια και το σημερινό χωριό Βρίσα αποτελεί ένα παράδειγμα ιστορικής συνέχειας.

Ανατολικά της εισόδου του Κόλπου της Καλλονής και μάλιστα στην «Άκρα Βρίσα», στο ακρωτήρι του Αγίου Φωκά, στην αρχή της φανταστικής αμμουδερής παραλίας των εννέα χιλιομέτρων του ωραιότατου παραθαλάσσιου θερέτρου των Βατερών, ο πρώτος οικιστής της Λέσβου ο βασιλιάς Μάκαρ ίδρυσε το ναό του Διόνυσου.

Ο Διόνυσος αποκαλείται και «Βρησαγενής» όπως προκύπτει από την επιγραφή, που είδε ο Γερμανός αρχαιολόγος Robert Koldewey πάνω σε αφιερωματικό κιονίσκο στο ναό στην εικονιζόμενη από εκείνον Άκρα Βρίσα το 1890.

Ο τελευταίος αρχαίος ναός του Διονύσου ανήκει στον 1ο π.Χ. αιώνα και είναι δωρικού ρυθμού. Τα λείψανά του σώθηκαν ως σήμερα στο ακρωτήρι του Αγίου Φωκά, στην «Άκρα Βρίσα», και είχε ονομασθεί «Διόνυσος Βρισαίος» από τη Νύμφη Βρίσα, την τροφό του Διόνυσου.

Ο Σχολιαστής του έργου «The Satires» του Λατίνου Persius (34-62 μ.Χ.) βασιζόμενος σε μια φράση του κεφαλαίου «Satire I» του Persius, σημειώνει ότι: «Μία Νύμφη με το όνομα Βρίσα είχε εκθρέψει τον Διόνυσο».

Στο Βυζαντινό «Μέγα Ετυμολογικό Λεξικό» του 11ου αιώνα μ.Χ., σημειώνεται ότι «Οι Νύμφες οι αποκαλούμενες με το όνομα Βρίσαι ή βλίσαι από την τροπή του λ σε ρ· δίδαξαν στον Αρισταίο, στον γιο του Απόλλωνα και της Κυρήνης, την μελισσουργία ή από το βρύειν, το άνθισμα της ελιάς, της οποίας και αυτή την εργασία διά της αμβροσίας υπέδειξαν οι νύμφες Βρίσαι στον Αρισταίο· ή από του βρίξαι όταν κατακοίμισαν και καταβαυκάλισαν αυτόν, τότε που τον ανέθρευαν».

Ο κορυφαίος Γερμανός κλασικός φιλόλογος Ulrich Wilamowitz υποστήριξε ότι ο Βρισεύς, που ήταν ιερέας της Λυρνησσού της Μυσίας της Μικράς Ασίας και η κόρη του Βρισηίδα καταγόταν από την Άκρα Βρίσα της Λέσβου.

Η Βρισηίς της Βρίσας Λέσβου, ήταν η ωραιότερη κατά τον Όμηρο από τις κόρες, τις αιχμάλωτες του Αχιλλέα, εκείνες τις «Λεσβίδες τις άξιες σε έργα λαμπρά, τις οποίες, όταν την καλοχτισμένη Λέσβο πόρθησε αυτός, είχε διαλέξει επειδή νικούσαν το γένος των γυναικών στο κάλλος».

Την Βρισηίδα υμνεί απλόχερα ο Ποιητής Όμηρος για την ομορφιά της. Από τις δέκα ονομαστικές καταγραφές της Βρισηίδας στην Ιλιάδα, σε μία καταγράφεται ως «ικέλη χρυσέη Αφροδίτη» (όμοια της χρυσής Αφροδίτης), σε πέντε ως «Βρισηίδα καλλιπάρηος» (Βρισηίδα με τις ωραίες παρειές) και στις υπόλοιπες τέσσερις ως «Βρισηίδα κούρη» (κόρη).

Στο «Μέγα Ετυμολογικό Λεξικό» καταγράφεται και το λήμμα: «“Βρίσαι”, το επερχόμενο βάρος». Το επερχόμενο βάρος, δικαιολογείται από την απαράμιλλη ομορφιά της Βρισηίδος η οποία, σύμφωνα με το ομηρικό ρήμα «βαρέω-βαρώ», που ως σύνθετο «παραβαρώ» διασώζεται μέχρι σήμερα στη Λέσβο, με την ίδια έννοια της επαχθούς πίεσης σε κάποιον, η Βρισηίς παραβαρεί λόγω του κάλλους της όλες τις γυναίκες!

Επίσης το επερχόμενο βάρος, κατανοείται από την πίεση που άθελά της προκάλεσε στους Έλληνες η κόρη του Βρισέως, η Βρισηίς, όταν ο Αχιλλέας αποφάσισε να απέχει από τις μάχες του Τρωικού πολέμου, τότε που ο βασιλιάς Αγαμέμνονας υποχρεωμένος από την θανατηφόρο για τους Αχαιούς οργή του Απόλλωνα, που εκδηλώθηκε με την πανώλη των ποντικιών, αναγκάσθηκε να επιστρέψει την αιχμάλωτή του, την Χρυσηίδα, στον πατέρα της Χρύση, τον ιερέα του Απόλλωνα, αλλά συγχρόνως ο υπερόπτης βασιλιάς των Μυκηνών και αρχιστράτηγος των Ελλήνων, αποφάσισε να πάρει ως αντάλλαγμα την αιχμάλωτη του θεϊκού ήρωα Αχιλλέα, την πρώτη εξαδέλφη της Χρυσηίδας, την όμορφη σαν την θεά Αφροδίτη, την Βρισηίδα, την κόρη του Βρισέως, του ιερέα του Βρισαίου Διόνυσου στην Άκρα Βρίσα της Λέσβου!

 

Στις 21/10/18 παρουσιάστηκε στην κατάμεστη αίθουσα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, στην Αθήνα, το δίγλωσσο βιβλίο, στα ελληνικά και αγγλικά: Ο «Πολιχνίτος του 20ου αιώνα, Οικισμός, Λαογραφία, Πολιτισμός, Οικονομία», των Κυριάκου Κουκούλα και Τάσου Μακρή σε καλαίσθητη και καλοτυπωμένη Β΄ έκδοση του 2018 από τον εκδοτικό οίκο της Λέσβου «Μύθος», βελτιωμένη και επαυξημένη, με επιμέλεια της Χρυσούλας Κουκούλα, σε συνέχεια της Α΄ έκδοσης στα ελληνικά (Α. Ανδρέου, Μυτιλήνη 2010).

Τις 240 σελίδες μεγάλου μεγέθους (32 x 22 εκατοστών) της Β΄ έκδοσης κοσμούν 315 φωτογραφίες που συνέλεξε ο Κυριάκος Κουκούλας «με πολύ μόχθο και αλογάριαστο χρόνο», όπως σημειώνει ο ίδιος προσθέτοντας ότι «στην πλειονότητα οι συγχωριανοί μας στους οποίους αποτάθηκα, αγκάλιασαν με εμπιστοσύνη την προσπάθειά μου και ξέθαψαν απ' τα συρτάρια τους κιτρινισμένες φωτογραφίες, για να χρησιμεύσουν στην καταγραφή της ιστορίας του τόπου μας».

Όλες οι φωτογραφίες συνοδεύονται από εξαίρετα σχόλια του Τάσου Μακρή στα ελληνικά, που παρατίθενται και στα αγγλικά, μεταφρασμένα από την Ζέτα Χατζηαντωνίου.

Λόγω περιορισμένου χώρου, παραθέτω μόνο τέσσερα σχόλια του Τάσου Μακρή από αντίστοιχες φωτογραφίες της εντυπωσιακής συλλογής του Κυριάκου Κουκούλα:

Α) Ο Πύργος της Γρίπας «Η τούρκικη κατοχή άφησε κτίρια στον Πολιχνίτο αξιόλογα, που δεν διατηρήθηκαν. Το εικονιζόμενο κτίριο εξαφανίστηκε από τη φθορά του χρόνου και την ανάγκη των ανθρώπων σε οικοδομικά υλικά. Η Γρίπα ήταν ξεχωριστός οικισμός κατοικούμενος από Τούρκους. Η προέκταση του Πολιχνίτου και η συνένωση με τη Γρίπα έγινε σταδιακά και ολοκληρώθηκε μετά το 1923 που έγινε η ανταλλαγή των πληθυσμών και άρχισε η εξαφάνιση της Απάνω Γρίπας».

Β) Το αρχοντικό του Καλιά Μπέη «Ο λευκόλιθος συνέβαλε σοβαρά στην τοπική οικονομία. Ένα μέρος έφθανε με εναέριο στον Άγιο Παύλο και ένα άλλο με φορτηγά στη Σκάλα. Ο σωρός μπροστά στου Καλιά Μπέη το κτίριο (σ.σ. που κατέρρευσε από το σεισμό της Βρίσας στις 12/6/2017) θα φορτωνόταν στα καράβια, που έρχονταν στη Σκάλα. Η συγκέντρωση ανθρώπων πάνω στου Μπλάνη τη Σκάλα δείχνει το ενδιαφέρον για μεροκάματα, που πρόσφεραν τα βουνά των Βασιλικών με το μετάλλευμα, που είχαν στα σπλάχνα τους».

Γ) Το σώμα της Αγροφυλακής «Επί το έργον. Δεν φύλαγαν μόνο τους αγρούς από τους κλέφτες και τους αγροζημιωτές, έκαναν και έργο γεωπονικό. Ειδικότητά τους οι εμβολιασμοί αγριόδεντρων, που δίνανε πλήθος καρπών, τότε που τα φρούτα στο εμπόριο ήταν λιγοστά. Με τη διάλυση του σώματος χάθηκαν οι δεκάδες ποικιλίες αχλαδιών, σύκων, αμπελιών και σταμάτησαν οι δενδροφυτεύσεις».

Δ) Η απελευθέρωση του Πολιχνίτου «Την απελευθέρωση της Μυτιλήνης (8/11/1912) ακολούθησε στην ύπαιθρο του νησιού μια περίοδος έντασης μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων, που ονομάστηκε στην τοπική ιστορία “Φόβια”. Μέχρι την τελική μάχη του Κλαπάδου (8/12/1912) αντάρτικα σώματα και ληστοσυμμορίες των Τούρκων αντιμετωπίζονταν από Ελληνικές ένοπλες ομάδες, όσο να οργανωθεί ο στρατός για την τελική επίθεση. Στο διάστημα αυτό και αμέσως ύστερα, πολλά γεγονότα έδιναν αφορμές για πανηγυρισμούς. Στη φωτογραφία η συγκέντρωση κόσμου και οι σημαίες στο προαύλιο της εκκλησίας (σ.σ. του Αγίου Γεωργίου Πολιχνίτου) δείχνουν εθνική ανάταση. Η 12/11/1912 είναι η μέρα απελευθέρωσης του Πολιχνίτου. Η αμερικάνικη σημαία κρεμάστηκε για να επισημανθεί η ευγνωμοσύνη προς την εξ Αμερικής “Λεσβιακή Φάλαγγα”, στην οποία συμμετείχε και γόνος της οικογένειας Κωστομοίρη, ο Γεώργιος Κωστομοίρης. (σ.σ. ο οποίος μετά τη μάχη του Κλαπάδου συνέχισε στο μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου όπου πληγώθηκε μαχόμενος με αποτέλεσμα να υποκύψει στα τραύματά του στις 16/3/1918). Οι εθελοντές ήλθαν με δικά τους έξοδα και πολέμησαν για την απελευθέρωση της Λέσβου».

Το υπέροχο δίγλωσσο βιβλίο των Κυριάκου Κουκούλα και Τάσου Μακρή με τις φωτογραφίες και τα σχόλια που τις συνοδεύουν, αποτελεί ένα σπουδαίο και πολύτιμο αρχειακό υλικό, απαραίτητο για κάθε Πολιχνιάτικη οικογένεια είτε αυτή ζει στον Πολιχνίτο και στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό.

Αριστείδης Κυριαζής

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η νομαδική πλατφόρμα σύγχρονης τέχνης «K-Gold Temporary Gallery» ιδρύθηκε το 2014 στη Λέσβο από τον Καλλονιάτη Νικόλα Βαμβουκλή, απόφοιτο Φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο Κρήτης και Χορού από την Εθνική Λυρική Σκηνή, με μεταπτυχιακές σπουδές στις Εικαστικές Τέχνες και Επιμελητικές Σπουδές στην Nuova Accademia di Belle Arti του Μιλάνου.

Ο Νικόλας Βαμβουκλής είναι επιμελητής της Gallerie delle Prigioni και της Συλλογής Τέχνης του Luciano Benetton καθώς και μέλος της επιμελητικής ομάδας της Mediterranea Biennale του 2020 στον Σαν Μαρίνο, ενώ το 2017 έλαβε το βραβείο Σύγχρονης Τέχνης του Fondazione Francesco Fabbri.

Η τελευταία έκθεση της πλατφόρμας, με τίτλο «Πώς να Πέσετε με Χάρη», πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στη Λέσχη «Αρίσβη» στην Καλλονή από 10 Αυγούστου έως 2 Σεπτεμβρίου 2018, όπου συμμετείχαν είκοσι καταξιωμένοι και ανερχόμενοι καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό (Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Δανία, Κύπρος, Αγγλία, Μαρόκο, Νότια Αφρική, Ολλανδία και Ταϊπέι). Το εικονιζόμενο έργο «Ceremony of the Void» του 2017 είναι της συμμετέχουσας στην έκθεση Αγγλίδας Zoe Williams.

Στον καλαίσθητο εκατοντασέλιδο κατάλογο της έκθεσης που εξέδωσε το Ν.Π.Δ.Δ. Πολιτισμού, Αθλητισμού και Τουρισμού του Δήμου Λέσβου, ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Κώστας Αστυρακάκης γράφει: «Ο Νικόλας Βαμβουκλής είναι ένα αυθεντικό ταλέντο του νησιού μας στη σύγχρονη τέχνη. Η πληθωρικότητά του δεν αφορά μόνο την τέχνη του, αλλά και την επικοινωνία του, με συνεργάτες, με σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης, με πολιτιστικούς φορείς και φυσικά με το κοινό. Είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον, αυτά τα προσόντα του και η ευελιξία του στη σκέψη και στις σχέσεις του, θα αποτελέσουν κεφάλαιο για τον τόπο».

Ο Πρόεδρος της Λέσχης «Αρίσβη» και πρώην Δήμαρχος Καλλονής Αριστόβουλος Ελευθερίου σημειώνει: «Όταν ο Νικόλας Βαμβουκλής μάς έκανε κοινωνούς της ιδέας που είχε να οργανώσει και να παρουσιάσει τον Αύγουστο του 2018 στους χώρους και στις αίθουσες του Πνευματικού Κέντρου Καλλονής Λέσχη «Αρίσβη» τη νέα του εικαστική έκθεση, η πρότασή του έγινε αμέσως δεκτή με ενθουσιασμό από το Διοικητικό Συμβούλιο».

O Νικόλας Βαμβουκλής, στο Επιμελητικό Σημείωμά του, προσθέτει: «Η επιλογή της Λέσχης «Αρίσβη» έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς ενώ ξεκίνησε το 1905 ως χώρος μιας κλειστής κοινωνικά ομάδας αστών, με την πάροδο του χρόνου, ο χαρακτήρας της απέκτησε ανοιχτά πολιτιστική και εκπαιδευτική χροιά. Θέματα κοινωνικής διαστρωμάτωσης, τύπων και διασκέδασης που συναντιούνται στη Λέσχη συγκροτούν σημεία αφετηρίας για την έρευνα γύρω από την έννοια της γιορτής και συμβάλλουν στην μετατροπή του χώρου σε ένα ανοικτό σημείο συνάντησης και διαλόγου μέσω πρακτικών της σύγχρονης τέχνης. {…}

Πέρα από την επιβεβαίωση της ίδιας της ζωής, ο εορτασμός καταδεικνύει την ταυτότητά μας. Θέτει ζητήματα αληθινής ή προσποιητής συμπεριφοράς καθώς, εισερχόμενοι στο στολισμένο τόπο της γιορτής όπου τα όρια του δημόσιου και του ιδιωτικού χάνονται, επιλέγουμε να επιδείξουμε ή να αποκρύψουμε ποιοι είμαστε, που ανήκουμε. {…}

Ακόμα και σε μια πολιτική και οικονομική κρίση, διαφαίνεται ένας παραλληλισμός με τη γιορτή: από την υπέρ-επαρκή πρόσβαση και σπατάλη χρημάτων και αγαθών φτάνουμε στο τέλος του πάρτυ. Το τέλος αυτό, αν και βίαιο, καταλήγει μια ευκαιρία για αλλαγή και αναγέννηση.

Σε κάθε περίπτωση, η γιορτή αποτελεί ένα πολύ ιδιαίτερο γεγονός, απρόβλεπτο στην έκβασή του. Επιβεβαιώνει τη ζωή ως μια προσπάθεια του ανθρώπου να νιώσει, να ξεσπάσει, να δημιουργήσει, να λάμψει στο σκοτάδι της νύχτας. Η κοινωνία στη Γιορτή κοινωνεί με τον εαυτό της. Όλοι συμμετέχουν και χάνονται στη δίνη της».

Συγχαίροντας τον επιμελητή Νικόλα Βαμβουκλή και τους καλλιτέχνες της εντυπωσιακής και πρωτοποριακής έκθεσης σύγχρονης τέχνης στην Καλλονή, ευχόμαστε τη συνέχιση των δράσεών τους που πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Καλλονή, Μυτιλήνη, Μόλυβος,) και στο εξωτερικό (Κολονία, Λονδίνο, Λωζάνη, Μαδρίτη, Μιλάνο, Ναντ, Νέα Υόρκη, Πράγα, Σικάγο, Στοκχόλμη, Τίρανα) αναμένοντας την έκτη επετειακή εκδήλωση της «K-Gold Temporary Gallery» στη Λέσβο.

Αριστείδης Κυριαζής

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018 15:06

Για το μνημείο της Λεσβιακής Φάλαγγας

Στις 14/11/2017 δημοσιεύθηκε στο «Εμπρός» το δελτίο τύπου της Λέσχης Πλωμαρίου «Βενιαμίν ο Λέσβιος» με τίτλο «Η εκδήλωση του Πλωμαρίου για την απελευθέρωση του 1912» από όπου αντιγράφω: «Ο Περιφερειακός Σύμβουλος και Αντιπρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου Λέσβου Κυριάκος Πετρέλης, κατά τον χαιρετισμό του, (σ.σ. υιοθετώντας σχετική πρωτοβουλία της Λέσχης Πλωμαρίου), ανακοίνωσε την χορηγία του Λιμενικού Ταμείου για την τοποθέτηση αναθηματικής πλάκας στο Πλωμάρι με τα ονόματα των 210 εθελοντών στρατιωτών της Λεσβιακής Φάλαγγας που ήλθαν από την Αμερική με δικά τους έξοδα εισιτηρίων, οπλισμού και διατροφής κατά το πολυήμερο ταξίδι τους και πολέμησαν στην τετραήμερη απελευθερωτική μάχη του Κλαπάδου στις 5-8 Δεκεμβρίου 1912».

Όπως σημείωσε ο Πλωμαρίτης ιδρυτής της Λεσβιακής Φάλαγγας Ευστράτιος Ι. Αθανασιάδης σε συνέντευξή του το 1912 στην εφημερίδα της Νέας Υόρκης New York Herald:

«Οι περισσότεροι από τους 210 άνδρες απομακρύνθηκαν από τα σπίτια τους, για να αποφύγουν τη στρατιωτική θητεία στον τούρκικο στρατό και την τυραννική συμπεριφορά της οθωμανικής κυβέρνησης, και ήρθαν σε αυτή τη χώρα να βρουν καταφύγιο από τη διαρκή δίωξη. Αφήνοντας αυτή τη χώρα εγκατέλειψαν τις δουλειές τους και άφησαν αποδοτικές θέσεις».

Σκοπός της Λεσβιακής Φάλαγγας και η διαφοροποίησή της από τις άλλες αποστολές των εθελοντών στρατιωτών ήταν να τεθεί στις διαταγές της Ελληνικής Κυβέρνησης ένα σώμα ένστολο, εξοπλισμένο με όπλα και πολεμοφόδια, γυμνασμένο, δομημένο σε λόχο, έτοιμο να πολεμήσει, χωρίς να επιβαρύνει την Ελλάδα, οικονομικά και στρατολογικά. Ένα σώμα που δεν θα εγκαταλείπονταν με την αναχώρησή του στην Ελλάδα αλλά θα υποστηρίζονταν από τους Λέσβιους συμπατριώτες τους στην Αμερική για όποια ανάγκη θα προέκυπτε. Ένας Λόχος Λεσβίων που δεν θα τοποθετούνταν σε πεδίο μάχης εκεί που θα όριζε η στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδας, όπως συνέβαινε με τα άλλα σώματα των εθελοντών, αλλά όντας οικονομικά ανεξάρτητος, θα αποτελούσε σύμφωνα με τον ιδρυτή της Λεσβακής Φάλαγγας «τον πυρήνα μιας ενόπλου δυνάμεως προς σύμπραξιν εις την απελευθέρωσιν της μεγαλονήσου (Λέσβου)». Αυτό ήταν το όραμα για το οποίο είχε ήδη κάνει ενέργειες σε Αθήνα και Ευρώπη η εν Αμερική εννεαμελής Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή της Λεσβιακής Φάλαγγας, πριν ξεκινήσει τις προετοιμασίες της, όπως σημειώνεται στο βιβλίο «Η Λεσβιακή Φάλαγγα» της Κωνσταντίνας Βάκκα-Κυριαζή το οποίο είναι υπό έκδοσιν από τις Λεσβιακές εκδόσεις «Μύθος».

Στο παραπάνω βιβλίο παρουσιάζονται ο ιδρυτής και οι οργανωτές της Λεσβιακής Φάλαγγας, οι 210 εθελοντές στρατιώτες της και η ηρωική συμμετοχή τους στην απελευθερωτική μάχη της Λέσβου στον Κλαπάδο το 1912, η ένοπλη δράση τους το 1913 στην Μακεδονία και η συνέχιση ορισμένων εξ αυτών στην Μικρασιατική Εκστρατεία μέχρι το 1922.

Η έρευνα της Κωνσταντίνας Βάκκα ξεκίνησε από τον ελληνικό και ξένο τύπο της εποχής, παρουσιάστηκε στο Συνέδριο Ιστορίας: «Από την οθωμανική στην ελληνική επικράτεια» που πραγματοποιήθηκε στη Μυτιλήνη στις 8-10 Νοεμβρίου 2012, δημοσιεύθηκε στα Πρακτικά του Συνεδρίου στον ΚΕ΄ τόμο του περιοδικού «Λεσβιακά» το 2016 και ολοκληρώθηκε με έρευνά της στα αρχεία Στρατού στην Αθήνα, όπου ταυτοποιήθηκαν και αποκαλύφθηκαν επιπλέον στοιχεία πολλών εθελοντών της Λεσβιακής Φάλαγγας, τα ονόματα των γονέων τους και ο τόπος καταγωγής τους.

Τα ονοματεπώνυμα, τα αρχικά των πατρωνύμων και η καταγωγή κατά χωριά και πόλεις της Λέσβου των 210 ανδρών της Λεσβιακής Φάλαγγας και της εννεαμελούς Κεντρικής της Επιτροπής, όπως προέκυψαν από την έρευνα της Κωνσταντίνας Βάκκα, θα αναρτηθούν στο μνημείο της Λεσβιακής Φάλαγγας στο Πλωμάρι, στο χώρο του Ηρώου της ηρωικής πόλης της Λέσβου. Η βάση και η στήλη του μνημείου της Λεσβιακής Φάλαγγας, όπου θα προστεθούν οι πλάκες με τα παραπάνω στοιχεία, τοποθετήθηκαν ήδη τον περασμένο Αύγουστο ενώ τον Νοέμβριο αναμένονται τα αποκαλυπτήρια του μνημείου καθώς και το έργο της εξαετούς έρευνας της Κωνσταντίνας Βάκκα με την έκδοση του βιβλίου της «Η Λεσβιακή Φάλαγγα».

 

Αριστείδης Κυριαζής

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 14:18

Αυλάκι Πέτρας, πρώτο Hope Spot Ελλάδας

Η μη κυβερνητική οργάνωση Mission Blue ανακοίνωσε την ίδρυση του πρώτου Hope Spot (Σημείο Ελπίδας) της Ελλάδας, στη θαλάσσια περιοχή Αυλάκι της Πέτρας Λέσβου, νοτιοδυτικά από το γραφικό χωριό, όπου συγκεντρώνονται θαυμάσια υδρόβια πτηνά, θαλάσσια θηλαστικά και παλλόμενοι από ζωή ύφαλοι σε ένα εντυπωσιακό ηφαιστειογενές περιβάλλον.

Η Mission Blue είναι ένας διεθνής οργανισμός με παγκόσμιο δίκτυο που έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσει το κοινό για την υποστήριξη ενός δικτύου προστατευόμενων θαλάσσιων περιοχών, τα λεγόμενα Hope Spots, σχεδιάζοντας και υλοποιώντας επικοινωνιακές εκστρατείες που τα αναδεικνύουν με αποστολές οι οποίες φέρνουν στην επιφάνεια ζωτικά οικοσυστήματα και εξασφαλίζουν υποστήριξη για την προστασία τους.

Το Αυλάκι της Λέσβου επιλέχθηκε ως το πρώτο Hope Spot της Ελλάδας, για την ιδιαίτερη αφθονία των αποδημητικών ειδών και τη δυνατότητα να ανατρέψει τις αρνητικές ανθρώπινες επιπτώσεις στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας καμπάνιας για την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και την υποστήριξη των προστατευόμενων θαλάσσιων περιοχών.

Κατά τη Mission Blue το «Αυλάκι Hope Spot» θα μετατραπεί σε θαλάσσιο πάρκο καταδύσεων, προκειμένου να υπάρξει σεβασμός στη θαλάσσια ζωή ώστε να καταστεί φάρος ειρήνης, σε μία περιοχή που έγινε τα τελευταία χρόνια με τις μεταναστευτικές ροές το επίκεντρο μίας από τις σοβαρότερες ανθρωπιστικές κρίσεις στην ιστορία της Ευρώπης.

Στον όρμο της παραλίας της Πέτρας υπάρχουν οι βραχονησίδες Άι Γιώργης, Μικρό νησί, Γλαρονήσι και Μυρμήγκι, που αποτελούν προστατευόμενη ζώνη άγριας πτηνοπανίδας και λειτουργούν ως οικολογικά παρατηρητήρια.

Η μεγαλύτερη βραχονησίδα ο Άγιος Γεώργιος που βρίσκεται απέναντι από την Πέτρα έχει έκταση 168 στρεμμάτων, ύψος 40 μέτρα και μήκος ακτής 1712 μέτρα. Το όνομά της το αναφέρει ο Μητροπολίτης Γαβριήλ από το 1621 ως εξής: «Έμπροσθεν αυτής (σ.σ. της Πέτρας) ως από σημείου ενός εισι νήσοι μικραί εν τω μείζονι έστι ναός άνω του αγίου Γεωργίου και ύδωρ αγαθόν». (Ιωάννου Φουντούλη. (1960). Γαβριήλ Μητροπολίτου Μηθύμνης «Περιγραφή της Λέσβου». Αθήνα, παράγραφος 47).

Σύμφωνα με το Καταδυτικό κέντρο Lesvos Scuba, Πέτρα, Λέσβος: «Η μικρή βραχονησίδα Μυρμήγκι με τον πανέμορφο βυθό βρίσκεται μόλις πέντε λεπτά διαδρομή με σκάφος από την Πέτρα. Καθώς βυθίζεται στη θάλασσα διατηρεί και μέσα στον βυθό μεγάλους υφάλους που χάνονται προς τα βόρεια, δημιουργώντας έτσι ένα μικρό δαίδαλο από μεγάλα κάθετα βράχια και τοίχους γεμάτους ζωή.

Η βουτιά ξεκινά από τα 5 μέτρα βάθος και ο ύφαλος συνεχίζει μέχρι τα 33 μέτρα. Στην περιοχή δεν υπάρχουν δυνατά ρεύματα κι έτσι η τοποθεσία είναι ιδανική ακόμα και για αρχάριους δύτες.

Αυτό που χαρακτηρίζει την κατάδυση στο Μυρμήγκι είναι οι βραχώδεις δαίδαλοι. Ο δύτης μπορεί να στριφογυρίζει σαν χέλι ανάμεσα τους και κάθε στιγμή να παρουσιάζεται μπροστά του ένας καινούργιος τοίχος με διαφορετική ζωή.{...}.

Τεράστια κοπάδια από κακαρέλους και σκαθάρια, άφοβες μεγάλες σμέρνες, τοίχοι με δεκάδες πολύχρωμους σπάνιους σπόγγους, αποικίες αστακών, δεκάδες γυμνοβράγχια, αστερίες και καβούρια ανταγωνίζονται σε χρώματα και συμπεριφορές. Η παρουσία τόσο πλούσιας ζωής, πολύ κοντά σε ένα νησί προκαλεί έκπληξη, καθώς το Μυρμήγκι μοιάζει ακόμα αλώβητο από την ανθρώπινη παρέμβαση».

Στις 8/6/2018, Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανού σε εκδήλωση στο ξενοδοχείο «Birds Bay» της Πέτρας που βρίσκεται 50 μέτρα από την παραλία Αυλάκι με θέα το Αιγαίο Πέλαγος και τον Μόλυβο, διοργανώθηκε εκδήλωση με τίτλο «Μαζί μπορούμε να σώσουμε τον ωκεανό μας», όπου η εκπρόσωπος του Hope Spot Αυλάκι Ελένη Ατσικπάση ενημέρωσε τους φορείς της περιοχής για τις δράσεις υποστήριξης αυτής της πρωτοβουλίας. Επίσης σε δήλωσή της στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων υποστήριξε ότι: «Τώρα είναι η στιγμή να αναλάβουμε δράση, ώστε να καθαρίσουμε, να επαναφέρουμε, να προστατεύσουμε και να σώσουμε το Αυλάκι Hope Spot, για τα επόμενα χρόνια».

Αριστείδης Κυριαζής

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σελίδα 1 από 4
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top