FOLLOW US
Παναγιώτης Ψαριανός

Παναγιώτης Ψαριανός

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018 13:12

Μήπως ήμαστε σε αδιέξοδο;

Οι τυφλοί δε βλέπουν. Όμως, αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα, που, κατά την άποψή μας, είναι τραγική. Και ιδού τα στοιχεία που το αποδεικνύουν:

  1. Τον Ιούλιο προστέθηκαν στους οφειλέτες του Δημοσίου 206.000 φορολογούμενοι και έτσι ο συνολικός αριθμός των οφειλετών αυξήθηκε στους 3.933.628.
  2. Από τους οφειλέτες αυτούς, οι 1.143.308 είναι υπό την απειλή αναγκαστικών μέτρων, από 971.429 που ήταν τον περσινό Ιούλιο.
  3. Τα συνολικά ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο ανέρχονται στα 101,704 δισ. ευρώ. Αν λάβουμε υπόψη και αυτά των Ασφαλιστικών Οργανισμών των 35 δις, περίπου, και τα 90 δις των Τραπεζών (το 47,6% των δανείων), το σύνολο των ληξιπροθέσμων χρεών ανέρχεται σε 227 δις, περίπου, σε μια οικονομία ασθμαίνουσα, με ΑΕΠ 180 δις και ρυθμό ανάπτυξης που φέτος θα κυμανθεί, περίπου, στο 1,8% - όταν οι ομοιοπαθείς χώρες, Πορτογαλία, Κύπρος και Ιρλανδία, τρέχουν με ρυθμούς από 4 - 8%. Απλά, να επισημάνουμε, ότι όλα αυτά τα ελλείμματα θα πληρωθούν από κάποιους και ειδικά απ’ τη μεσαία τάξη, την οποία, κατά υπουργική ομολογία, ρημάξανε.
  4. Παρόλα αυτά τα απογοητευτικά στοιχεία, η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια σε αυξήσεις φόρων και έχει τους υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές μεταξύ των 34 χωρών του ΟΟΣΑ -με ελάχιστες ανταποδοτικές παροχές-, κάτι που απομακρύνει τις επενδύσεις, μαζί, φυσικά, με τα άλλα μειονεκτήματα της χώρας μας, όπως είναι η Πολιτική Αστάθεια, η Γραφειοκρατία, το Φορολογικό Σύστημα, οι Εργασιακές Σχέσεις κ.λπ., που την κατατάσσουν στην 86η θέση στους Δείκτες Ανταγωνιστικότητας του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ - από 81η που ήταν το 2015 -.
  5. Το χρηματιστήριο -πηγή, ουσιαστικά, χρηματοδότησης των επιχειρήσεων με μηδενικό επιτόκιο- καταβαραθρώθηκε στις 688,77 μονάδες (στις 6/9). Να σημειώσουμε, ότι το 66,4% της αξίας των μετοχών των επιχειρήσεων που είναι εισηγμένες σ’ αυτό, ανήκουν σε ξένους επενδυτές. Ας θυμηθούμε, τι μάχες δόθηκαν για να μην πουληθεί καμιά εταιρία του Δημοσίου, όταν οι άλλοι μπορούσαν να αγοράσουν μετοχές της εταιρίας αυτής από το Χρηματιστήριο! Ελληνικό παράδοξο κι αυτό και προϊόν τεράστιας άγνοιας, που τόσα δεινά έχει επιφέρει στη χώρα μας.
  6. Το επιτόκιο των δεκαετών ομολόγων, που είναι στο απαγορευτικό ύψος των 4,38% για δανεισμό του Ελληνικού Δημοσίου, δείχνει την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης των αγορών, δηλαδή της παγκόσμιας οικονομικής κοινότητας. Και επειδή αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί, συνεπικουρούμενη και από τη διεθνή συγκυρία, όπως της Ιταλίας, Τουρκίας και Αργεντινής, οδεύουμε, με μαθηματική ακρίβεια, σε περαιτέρω αύξηση των επιτοκίων δανεισμού και αδυναμία λήψεως χρημάτων από τις αγορές, και, κατ’ ακολουθία, στο πέμπτο Μνημόνιο, μετά το οδυνηρό και τυπικότατο τέταρτο Μνημόνιο, άσχετα αν δεν το αποκαλούμε με τ’ όνομά του, κάτι που αποτελεί συνήθη πρακτική τα τελευταία χρόνια. Και είναι κανονικότατο τέταρτο Μνημόνιο, αφού υπάρχουν υπογεγραμμένες συμφωνίες με τους Εταίρους και τους Διεθνείς Οργανισμούς, σχεδόν τεσσάρων δις το χρόνο, από το 2018 έως το 2022 και μάλιστα απολύτως χωρίς καμία χρηματοδότηση.

Μετά από όλα αυτά τα αδιάσειστα και αντικειμενικά στοιχεία, αλλά και από πάμπολλα άλλα, φαίνεται καθαρά ότι κατευθυνόμαστε σε αχαρτογράφητα ύδατα.

Το ερώτημα είναι, αν υπάρχουν λύσεις. Ασφαλώς και υπάρχουν. Αλλά απαιτούνται συνέργειες των υπευθύνων πολιτικών δυνάμεων που πιστεύουν σ’ αυτό, με εθνική συνεννόηση, σχέδιο και συντονισμένες και ελεγχόμενες δράσεις από τους, αξιοκρατικά, καλύτερους και όχι τους ημέτερους, ένα «φρούτο» που ενδημεί κατά κόρον ακόμα στη χώρα μας, από την ίδρυση του ελληνικού κράτους.

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017 15:32

Η Ελλάδα του Αρτέμη Σώρρα

Θα μπορούσε ο τίτλος του άρθρου αυτού να είναι και διαφορετικός, όπως «Η αλήθεια του μεγάλου εθνικού ευεργέτη Αρτέμη Σώρρα». Επίσης, να σημειώσουμε, ότι το περιεχόμενό του άρθρου επιδέχεται πολλούς συνειρμούς με πρόσωπα και καταστάσεις, που εύκολα και με λίγη φαντασία θα προέκυπταν. Θα λέγαμε, ότι οι συνειρμοί αυτοί επιβάλλονται κιόλας, αφού οι διάφορες πράξεις παρόμοιου χαρακτήρα, από άλλα πρόσωπα και σε άλλο περιβάλλον, διαφέρουν μόνο κατά την έκταση των συνεπειών τους. Και ήδη αυτό το έχουμε βιώσει αρκετά.

Και τώρα στο θέμα. Η γη είναι ένας μικρός πλανήτης και η Ελλάδα ένα ελάχιστο μέρος της. Όλα μαθαίνονται αμέσως στην εποχή της διαδικτυακής επικοινωνίας. Και υπάρχουν αρκετοί διεθνείς Οργανισμοί που παρακολουθούν τα πάντα. Έτσι, λοιπόν, γνωρίζουμε τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, που ανακηρύσσονται κάθε χρόνο από το έγκυρο αμερικανικό περιοδικό «Forbes». Στην περίφημη αυτή λίστα «Forbes», μεταξύ των δέκα πλουσιοτέρων ανθρώπων του κόσμου για το 2017 συμπεριλαμβάνονται και ο Μπιλ Γκέιτς, συνιδρυτής της «Microsoft», που είναι πρώτος, με περιουσία που υπολογίζεται σε 86 δισ. δολάρια, δεύτερος ο Ουόρεν Μπάφετ, μεγαλοεπενδυτής, επικεφαλής της «Berkshire Hathaway», με περιουσία υπολογιζόμενη στα 75,6 δισ. δολάρια, τρίτος ο Τζεφ Μπέζος, πρόεδρος και ιδρυτής της «Αmazon», με περιουσία γύρω στα 72,8 δισ. δολάρια, τέταρτος ο Αμάνθιο Ορτέγκα, ιδρυτής της «Ιnditex» που έχει τη μάρκα «Zara», με περιουσία περί τα 71,3 δισ. δολάρια και πέμπτος ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ, πρόεδρος και ιδρυτής του «Facebook», με περιουσία σχεδόν 56 δισ. δολάρια. Στη λίστα αυτή υπάρχουν και τρία ελληνικά ονόματα, του Φίλιππου Νιάρχου, με περιουσία υπολογιζόμενη σε 2,5 δισ. δολάρια, ο οποίος βρίσκεται στη 814η θέση, του Αριστοτέλη Μυστακίδη, με περιουσία περίπου 2,2 δισ. δολάρια, ο οποίος είναι στην 973η θέση, και του Σπύρου Λάτση, με περιουσία σχεδόν 1,8 δισ. δολαρίων, ο οποίος είναι στην 1.098η θέση. Η περιουσία και των τριών αυτών μεγάλων επιχειρηματιών ανέρχεται, περίπου, στα 6,5 δισ. δολάρια.

Επί πλέον, το ΑΕΠ της Ελλάδας, το 2016, πλησίασε τα 177 δισ. ευρώ. Και ερωτάται, είναι ποτέ δυνατόν ένας Έλληνας, πρώην ενοικιαστής φουσκωτών παιχνιδιών και ιδιοκτήτης μάντρας αυτοκινήτων που έκλεισε, αφήνοντας μάλιστα αρκετά ενοίκια απλήρωτα, να κατέχει περιουσία 600 δισ. (!) δολαρίων; Δηλαδή, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα στοιχεία, περιουσία εφτά φορές μεγαλύτερη από εκείνη του πλουσιότερου ανθρώπου του κόσμου, και σχεδόν τρεις φορές μεγαλύτερη από το ΑΕΠ της χώρας; Ναι, είναι! Και μάλιστα δεν το είπε μόνο ο ίδιος ο Αρτέμης Σώρρας, ούτε κάποιοι από τους οπαδούς τού δικού του «Οργανισμού του Ελληνικού Έθνους Μ.Κ.Ο. Ελλήνων Συνέλευσις (Ε.ΣΥ.)», αλλά και το Η΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την υπ’ αριθμ. 67650/2013 αμετάκλητη απόφασή του, μεγάλη φωτογραφία της οποίας ο Σώρρας είχε αναρτήσει στην ταμπέλα των γραφείων του, επί της Λεωφόρου Βουλιαγμένης. Σ’ αυτήν τη μνημειώδη απόφαση, με έναν πλημμελειοδίκη, έναν αντεισαγγελέα και έναν γραμματέα, αναφέρεται: «…Στην υπό κρίση περίπτωση αποδείχτηκε, ότι ο πρώτος κατηγορούμενος (Α. Σώρρας), δυνάμει αμετακλήτου πληρεξουσίου, τυγχάνει διαχειριστής χρηματικού ποσού, ύψους εξακοσίων δισεκατομμυρίων δολαρίων (600.000.000). (...) Τα οποία έχουν κατατεθεί σε λογαριασμό καταπιστεύματος και φυλάσσονται προς πίστωση και χορηγία της Ελληνικής Δημοκρατίας. Την πρόθεσή του αυτή γνωστοποίησε, (…) στον Πρωθυπουργό, στον Πρόεδρο της Βουλής, στον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας, στον Υπουργό Οικονομικών, στα μέλη του κοινοβουλίου, στον Άρειο Πάγο, στον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, στην Πρόεδρο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στην Κυπριακή δημοκρατία. (…) Από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν αποδείχτηκε η ανυπαρξία του ανωτέρω χρηματικού ποσού ή η πλαστότητα των τίτλων, που το ενσωματώνουν. (…) Τούτοι κινήθηκαν, αποκλειστικά από αγαθά κίνητρα και, συγκεκριμένα, ωθούμενοι από την επιθυμία τους να βοηθήσουν το κράτος να εξέλθει από τη δεινή οικονομική κρίση, στην οποία έχει περιέλθει. (…) Επομένως, από κανένα στοιχείο δεν αποδείχτηκε η πληρωμή της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος και για το λόγο αυτό αμφότεροι (Αρτέμης Σώρρας και Εμμανουήλ Λαμπράκης) πρέπει να κηρυχθούν αθώοι».

Έχουμε αναφέρει κι άλλες φορές, ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι οικονομικό.

Είναι, πρωτίστως, πολιτικό και βαθύτερα πρόβλημα παιδείας. Και δεν υπάρχει ισχυρότερη απόδειξη γι’ αυτό από την περίπτωση Σώρρα. Μπορεί κανείς να πει τα μεγαλύτερα ψέματα, που υπερβαίνουν τα όρια του γελοίου και του τραγικού, και όχι μόνο να γίνουν αυτά αποδεκτά από τους συμπολίτες μας, αλλά να επικυρωθούν κιόλας από τις δημόσιες αρχές.

Δεν είναι, λοιπόν, τίποτα τυχαίο. Όσα περνάμε, προήλθαν από την αδυναμία μας να εκτιμήσουμε, σαν πολίτες και σαν πολιτικοί, τις πραγματικές καταστάσεις, εδώ και δεκαετίες, με αποκορύφωμα τα τελευταία δυόμιση χρόνια. Απεναντίας, θα λέγαμε, ότι ένας λαός με αυτήν τη φρικώδη ανικανότητα αντίληψης και κρίσης, την ευκολοπιστία, την άγνοια, την αφέλεια και την αποδοχή ιδεολογικών λειψάνων, που τον κάνουν να θεωρεί ένα σαραβαλιασμένο και διεφθαρμένο κράτος ικανό να σταθεί επάξια μέσα στο άκρως ανταγωνιστικό και τεχνολογικά εξελιγμένο διεθνές περιβάλλον και ότι από αυτό θα ευοδωθούν οι προσδοκίες του, θα μπορούσε να έχει υποστεί πολύ μεγαλύτερες οικονομικές, αλλά και εθνικές καταστροφές. Με όλα αυτά, θεωρούμε λίγα όσα έχουμε τραβήξει. Κι αν δεν υπήρχαν κάποιοι ικανοί πολιτικοί -φωτεινές εξαιρέσεις- να έχουν ενισχύσει τη χώρα μας με διεθνείς συμμαχίες, όπως είναι το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε., θα είχαμε βουλιάξει.

Δυστυχώς, ακόμα και τώρα, ελάχιστα έχουμε συνειδητοποιήσει. Και μας θλίβει αυτό. Και ιδίως, το ότι δεν έχουμε κατανοήσει τη βασική αλήθεια, ότι αν η Ελλάδα, με τους μοναδικούς φυσικούς πόρους, τους ανεπανάληπτους αρχαιολογικούς θησαυρούς και την εξέχουσα πνευματική κληρονομιά και ιστορία, ενισχυότανε με μια βαθιά και πρωτοπόρα παιδεία -που τώρα πάει πίσω, σε μαύρους καιρούς-, το αποτέλεσμα, προς όφελος του λαού της, θα ήταν εκπληκτικό.

 

* Ο κ. Παναγιώτης Ψαριανός είναι partner της εταιρείας οικονομικών συμβούλων & ελεγκτών «Γραφείο Ψαριανού Α.Ε.».

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017 12:40

Οι μετοχές που έκαναν αθόρυβα φτερά

Πολύ συχνά, αρκετοί ειδικοί αναφέρονται στη ζημιά που προκλήθηκε, τελείως αναίτια, στη χώρα μας από τις 25 Ιανουαρίου 2015 μέχρι σήμερα λόγω των κυβερνητικών χειρισμών. Πρόσφατο παράδειγμα ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) Klaus Regling, ο οποίος αναφέρθηκε για δεύτερη φορά σ’ αυτό το θέμα και υπολόγισε τη σχετική ζημιά σε 100 δισ. ευρώ. Η ζημιά αυτή, κατά την άποψή μας που διατυπώθηκε αναλυτικά σε άρθρα που δημοσιεύτηκαν στον οικονομικό Τύπο, υπερβαίνει το ποσό αυτό, αν συνυπολογιστούν και οι επιπτώσεις της τεράστιας ύφεσης, της καταστροφής του τραπεζικού συστήματος και των επιπτώσεων των capitals controls, αλλά και των επιβαρύνσεων των 14,5 δισ. ευρώ του 3ου και του άτυπου 4ου Μνημονίου (το περίφημο mail Χαρδούβελη -των Γερμανοτσολιάδων που πήγαιναν στα τέσσερα- ήταν μόλις 1 δισ. ευρώ, άρα τα επιπλέον βάρη ανέρχονται στα 13,5 δισ. ευρώ).

Εδώ θ’ αναφερθούμε μόνο σε ένα θέμα που κόστισε ιλιγγιώδη ποσά και προξένησε ανυπολόγιστη καταστροφή σε επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα, που όμως δεν έχει συνειδητοποιηθεί πλήρως από πολλούς∙ και είμαστε απόλυτα βέβαιοι γι’ αυτό, όπως έχουμε διαπιστώσει.

Το καλοκαίρι του 2015, μαζί με όλα τα άλλα δεινά και τα capitals controls -που ακόμα μας ταλαιπωρούν και δυσχεραίνουν τη λειτουργία των πολιτών και των επιχειρήσεων-, συνέβη κάτι το πρωτοφανές για τα μεταπολεμικά ελληνικά χρονικά: Όχι μόνο κατέρρευσαν και ξεπουλήθηκαν, κυριολεκτικά, τζάμπα οι τράπεζες, αλλά και οι μέτοχοι των τραπεζών αυτών έχασαν οικονομίες χρόνων και, σε ορισμένες περιπτώσεις, περιουσίες ολόκληρες, χωρίς πολλοί από αυτούς να το γνωρίζουν μέχρι σήμερα, νομίζοντας ότι ακόμα κατέχουν τις μετοχές που είχαν αγοράσει το 2013 και ότι με το χρόνο θα ανακτήσουν τις χαμένες αξίες των μετοχών τους. Όμως αυτό δεν θα συμβεί ποτέ, γιατί η πλειονότητα των μετοχών αυτών -συγκεκριμένα το 99%- χάθηκε για πάντα.

Τι συνέβη, λοιπόν, και πώς έγινε αυτό; Το 2013, κατά την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών -μετά το δραματικό PSI που απαξίωσε τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου και κατέστρεψε οικονομικά εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και επιχειρήσεις-, αρκετοί επενδυτές που διέθεταν κάποια χρήματα αγόρασαν μετοχές, αλλά και δικαιώματα μελλοντικής απόκτησης μετοχών, τα περίφημα (warrants), που εκδόθηκαν τότε και με αυτόν τον τρόπο είχαν οι μέτοχοι τη δυνατότητα να αγοράσουν μετοχές σε μια καλή τιμή, αφού στο χρόνο άσκησης των δικαιωμάτων αυτών των 4,5 χρόνων (54 μηνών) οι μετοχές αυτές θα είχαν, φυσιολογικά, μεγαλύτερη αξία -εννοείται, αν υπήρχε ένα περιβάλλον σταθερό, σε ένα κανονικό κράτος-.

Δηλαδή, οι άνθρωποι αυτοί αγόρασαν μετοχές, ελπίζοντας ότι η χώρα θα μπει σε μια κανονικότητα, όπως όλες οι άλλες χώρες που υπόγραψαν Μνημόνια και ότι αυτές θα αποδώσουν περισσότερο στο μέλλον από τους τόκους των τραπεζικών καταθέσεων, αποκομίζοντας τα οφέλη για τους ίδιους, τα παιδιά ή τα εγγόνια τους. Όμως, οι προσδοκίες αυτές χάθηκαν για πάντα.

Για να γίνει αντιληπτό το τραγικό αυτό γεγονός σε όλη του την έκταση, θα αναφέρουμε ένα απλό παράδειγμα με αριθμούς: Έστω ότι κάποιος κατά την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου π.χ. της Τράπεζας Πειραιώς το 2013, αγόρασε 10.000 μετοχές προς 1,70 ευρώ τη μετοχή, δηλαδή κατέβαλε 17.000 ευρώ. Λόγω της κατάρρευσης των τραπεζών και των μετοχικών τους αξιών, το καλοκαίρι του 2015, οι τράπεζες προέβησαν σε reverse split των μετοχών τους και η συγκεκριμένη τράπεζα όρισε την αναλογία αυτή σε 1 μετοχή ανά 100 μετοχές, δηλαδή, στο συγκεκριμένο παράδειγμα οι 10.000 μετοχές έγιναν 100. Αν λάβουμε υπόψη ότι η αξία της μετοχής αυτής σήμερα έχει 0,22 λεπτά, αυτό σημαίνει ότι η σημερινή αξία των μετοχών αυτού του μετόχου ανέρχεται στο ποσό των 22 ευρώ! Δηλαδή, έχασε όχι μόνο 9.900 μετοχές, αλλά και η αξία αυτών των 100 μετοχών που έμειναν αποτιμάται μόλις 22 ευρώ, έτσι ώστε η οικονομική του ζημιά τώρα να ανέρχεται στο ποσό των 16.978 ευρώ! Δηλαδή, σε απλά ελληνικά, τα χρήματά του μειώθηκαν κατά 772 φορές!

Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι μόνο από τα warrants χάθηκαν 32 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 25 δισ. ανήκαν στο Ελληνικό Δημόσιο και τα υπόλοιπα 7 δισ. σε ιδιώτες. Και για όλη αυτή τη ζημιά του Δημοσίου, που προήλθε αποκλειστικά από ενέργειες της κυβέρνησης, ποιος μίλησε μέχρι τώρα και τι θα σήμαινε αν αυτά τα χρήματα είχαν πέσει στην αγορά ή πήγαιναν στην παιδεία και στον πολιτισμό; Όλοι τηρούν σιγή ιχθύος. Και κανείς δεν ρωτά τους υπευθύνους ή τους υπερασπιστές τους, γιατί πολύ απλά και οι ερωτώντες, που θα είχαν υποχρέωση να γνωρίζουν, δεν ξέρουν.

Και πόσοι από τους ιδιώτες μετόχους των τραπεζικών αυτών μετοχών, που υπέστησαν μια ανεπανόρθωτη και τεράστια ζημιά, έχουν καταλάβει τι έγινε; Ακόμα, όπως είδαμε σε αρκετές περιπτώσεις, αρκετοί από τους τότε μετόχους θεωρούν ότι κατέχουν τον ίδιο αριθμό μετοχών με αυτές που είχαν αγοράσει το 2013 και αν περιμένουν, κάποια μέρα, όχι μόνο οι μετοχές τους θα επανακτήσουν την αξία τους, αλλά θα αποδώσουν και κέρδη, αφού η διακράτηση επιλεγμένων μετοχών σε ένα καλύτερο οικονομικό περιβάλλον πάντα αποδίδει.

Θεωρούμε, ότι το προαναφερόμενο σκάνδαλο ωχριά μπροστά σε αυτό της πτώσης του χρηματιστηρίου το 1999, όπου εκτυλίχτηκαν πολλά δράματα με την κατάρρευση των μετοχικών αξιών, όταν το ελληνικό χρηματιστήριο έχασε το 75% της αξίας του Γενικού Δείκτη, τη στιγμή όμως που το γαλλικό, το ίδιο έτος, έχασε 80% και το αμερικανικό 150% στο δείκτη εταιρειών υψηλής τεχνολογίας. Αυτά συμβαίνουν στα χρηματιστήρια όταν η ζήτηση αυξάνει με φρενήρεις ρυθμούς από την άγνοια, την πλεονεξία και το πάθος για γρήγορο πλουτισμό και υπερκαλύπτει τη φυσιολογική προσφορά.

Εδώ, όμως, πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που δεν οφείλεται στις διεθνείς ή εσωτερικές συγκυρίες, αλλά καθαρά στην ανεπάρκεια και στους κακούς χειρισμούς των κυβερνώντων -διερωτάται κανείς πώς δεν έχει επέμβει ακόμα η δικαιοσύνη-. Κι αυτό το μέγα έγκλημα θα το μάθουν πολλοί νοικοκυραίοι που έχουν συνηθίσει να αγοράζουν μετοχές σαν μακροπρόθεσμη επένδυση όταν θα βρεθούν μπροστά στο γεγονός να πουλήσουν ή να χαρίσουν τις μετοχές που είχαν τότε αγοράσει.

 

* Ο κ. Παναγιώτης Ψαριανός είναι partner της εταιρείας οικονομικών συμβούλων & ελεγκτών «Γραφείο Ψαριανού Α.Ε.».

 

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε τη βαθύτερη και διαρκέστερη κρίση στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, μεγαλύτερη και από αυτήν ακόμα της περιόδου 1929-1932 στην Αμερική, η οποία χαρακτηρίστηκε -και αποκαλείται ακόμα- σαν «Μεγάλη οικονομική ύφεση» και αποτελεί σημείο αναφοράς και σύγκρισης των διεθνών οικονομικών κρίσεων. Η ύφεση στην Ελλάδα ξεκίνησε το 2008 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, επί εννιά χρόνια, πλην του 2014 που σημειώθηκε μια μικρή ανάπτυξη κατά 0,73%. Και ποτέ δεν παρατηρήθηκε, παγκοσμίως, ύφεση για δύο συνεχόμενα χρόνια πάνω από -7%, όπως είχαμε στη χώρα μας, το 2011 και το 2012, κατά -9,1% και -7,3% αντίστοιχα. Κι ακόμα, τα μεγέθη της ύφεσης γίνονται τρομακτικά, αν δει κανείς τις τριμηνιαίες μεταβολές του ΑΕΠ, που έφτασαν σε απίστευτα χαμηλά επίπεδα, όπως το τέταρτο τρίμηνο του 2010 κατά -9,50%, το πρώτο τρίμηνο του 2011 κατά -10,00%, το τρίτο τρίμηνο του 2011 κατά -9,50 και το δεύτερο τρίμηνο του 2012 κατά -8,70%. Αυτό εξηγεί και το γεγονός της πλήρους κατάρρευσης της ελληνικής επιχειρηματικότητας το 2013 -όπου έκλεισαν 197.000 επιχειρήσεις, αφού εξαντλήθηκαν όλες οι αντοχές τους από την έναρξη της κρίσης-, και την εκτόξευση της ανεργίας σε πρωτοφανή επίπεδα, κατά 27,5% και 27,1%, τον Απρίλιο του 2013 και 2014, αντίστοιχα, του ενεργού πληθυσμού. Χρήσιμο θα ήταν, όμως, να επισημάνουμε εδώ, ότι το 2003 υπήρξε ανάπτυξη 5,8% και το 2004 5,1%, ενώ από το 2005 αυτή περιορίστηκε στο 0,6%, για να γυρίσει σε ύφεση το 2008 με -0,3%.

Είναι ολοφάνερο και προκύπτει από παντού και όλα τα στοιχεία, ότι εδώ συντελέστηκε ένα πρωτοφανές έγκλημα σε βάρος των Ελλήνων πολιτών, με αποτέλεσμα αυτοί να εργάζονται -όσοι έχουν ακόμα δουλειά- με ελάχιστα χρήματα, αλλά πολύ πιο πάνω από το μέσο όρο των ετήσιων ωρών εργασίας ανά εργαζόμενο στις χώρες του ΟΟΣΑ, που το 2014 ανέρχονταν σε 1.770 ώρες, όταν στην Ελλάδα ήταν 2.042, στην Ισπανία 1.689 και στη Γερμανία 1.371 -άρα η περίφημη θεωρία των απερίσκεπτων στελεχών της Ε.Ε. και ειδικά του προέδρου του Eurogroup περί τεμπέληδων και άστατων Ελλήνων δεν ευσταθεί. Και ο μεν μέσος μηνιαίος μισθός στην Ελλάδα ανέρχεται σε 650€, στην Ιρλανδία πλησιάζει τα 1.450€ και στη Γερμανία τα 1.500€. Και δε φτάνει αυτό, αλλά οι πολίτες αυτής της χώρας συνεχίζουν να βρίσκονται στο χειρότερο επίπεδο της Ευρωζώνης με σοβαρές στερήσεις διαβίωσης, με ποσοστό 22,2% το 2015 (19,5% το 2012), όταν στην Ισπανία το ποσοστό αυτό ανερχόταν σε 6,4%, στην Εσθονία 4,5%, στο Λουξεμβούργο 1,4% και ο μέσος όρος της Ε.Ε. των 28 ήταν 8,2%.

Και το έγκλημα αυτό συνεχίζεται με εντατικότερους ρυθμούς, λαμβάνοντας πια απρόβλεπτες διαστάσεις, τις οποίες αδυνατούν να αντιληφθούν οι κυβερνώντες, αφού σχεδιάζουν στον αέρα και ονειρεύονται παραδείσους μέσα στην κόλαση, όπως φαίνεται και από τα οικονομικά μεγέθη του προϋπολογισμού του 2017, αλλά και από τα μέτρα των δισεκατομμυρίων ευρώ που ψήφισαν, καθώς και από το ύψος των πλεονασμάτων των 3,5% επί του ΑΕΠ που αποδέχτηκαν μέχρι το 2022 και από εκεί και πέρα 2,2% μέχρι το 2060(!) -αν είναι ποτέ δυνατόν να υπάρξει χώρα, που μέσα στον ασταθή αυτόν κόσμο θα μπορούσε να επιτύχει τέτοια πλεονάσματα και για τόσο πολύ χρόνο. Η απόλυτη τρέλα, δηλαδή.

Και εδώ γεννάται το μείζον θέμα της ανάπτυξης, αφού μόνο αυτή μπορεί να δώσει λύσεις στα τεράστια προβλήματα της χώρας. Εμείς πιστεύουμε απόλυτα και στις μεγάλες δυνατότητες της χώρας μας, αλλά και στην άποψη, ότι η ανάπτυξη αποτελεί τη μόνη διέξοδο εδώ που έχουμε φτάσει. Καμιά μείωση δαπανών και ούτε η ρύθμιση του χρέους μπορούν να υποκαταστήσουν τα πλεονεκτήματα της ανάπτυξης. Απλά, οι μειώσεις των δαπανών, όπως γίνονται, φτωχοποιούν τη χώρα και την καταστρέφουν. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις απόψεις μας αυτές, και δεδομένης της επιτακτικής ανάγκης επενδύσεων στη χώρα μας -αφού αυτές αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη, και ειδικά σε μια περίοδο μακράς αποεπένδυσης, όπου απαιτούνται, περίπου, 100 δισ. ευρώ, προκειμένου να ισοσταθμίσουμε το επενδυτικό περιβάλλον των ετών μέχρι το 2008-, αλλά και χωρίς ίχνος πολιτικής σκοπιμότητας, θα θέταμε ένα απλό ερώτημα σε ένα υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος του Υπουργείου Οικονομικών -σαν αρμοδιότερο άλλων: Αν διέθετε σήμερα 500 εκατομμύρια ευρώ, θα τα επένδυε στην Ελλάδα ή κάπου αλλού; Με καθαρά τεχνοκρατικά κριτήρια, θα απαντούσαμε αμέσως: Πολύ δύσκολα, για να μην πούμε, όχι. Αλλά θεωρούμε, ότι έτσι θα απαντούσε και ένας μέσος άνθρωπος με κοινή λογική.

Κι αυτό, γιατί ένας επενδυτής, πριν πάρει την απόφασή του για ένα τόσο σοβαρό θέμα, θα σκεφτόταν, πρώτον να βρει μια χώρα που να μην κινδυνεύουν τα χρήματά του και δεύτερον να έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή απόδοση. Συνεπώς και πρωτίστως, θα εξέταζε προσεκτικά κάποια στοιχεία, που διαθέτουν οι διεθνείς Οργανισμοί που παρακολουθούν και καταγράφουν με αριθμούς, τις ποικίλες και πολλές παραμέτρους που επηρεάζουν το οικονομικό περιβάλλον των χωρών και συνιστούν την ανταγωνιστικότητά τους. Τέτοιοι Οργανισμοί, πέρα από τους γνωστούς Οίκους αξιολόγησης (S&P κ.λπ.), μετρήσεις διενεργούν και άλλοι Οργανισμοί, μεταξύ των οποίων είναι ο ΟΟΣΑ, το World Economic Forum (WEF), καθώς και το International Institute for Management and Development (IMD) της Ελβετίας. Και το μεν WEF παρακολουθεί, για την περίοδο 2016-2017, 138 χώρες (για την περίοδο 2015-2016 παρακολουθούσε 140 χώρες και για την περίοδο 2014-2015, 144 χώρες) και χρησιμοποιεί 40 κριτήρια για να κατατάξει μια χώρα στον πίνακα αξιολόγησής του, το δε IMD παρακολουθεί 63 χώρες και χρησιμοποιεί 346 κριτήρια! Τα κριτήρια αυτά αφορούν σε απίστευτα λεπτομερείς εκφάνσεις της οικονομικής, διοικητικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και πολιτικής ζωής ενός κράτους, αφού οι επιχειρήσεις, σαν ζωντανοί οργανισμοί, επηρεάζονται από πολλούς παράγοντες. Τέτοια κριτήρια, μεταξύ των άλλων, είναι η πολιτική σταθερότητα, το φορολογικό σύστημα και οι φορολογικοί συντελεστές, το εργατικό δίκαιο και οι εργασιακές σχέσεις, η γραφειοκρατία, η διαφθορά, το μακροοικονομικό περιβάλλον, η επάρκεια των πολιτικών, αλλά και ο απαιτούμενος χρόνος ίδρυσης μιας εταιρίας, ο χρόνος μετακίνησης των πολιτών, οι επίσημες αργίες, οι απεργίες στο Δημόσιο και στις επιχειρήσεις, οι εργάσιμες μέρες στα σχολεία και στα πανεπιστήμια κ.λπ.. Δηλαδή, οι χώρες μπαίνουν στο μικροσκόπιο των Οργανισμών αυτών και γίνονται φύλλο και φτερό, προκειμένου να καταταγούν, με τη μέγιστη δυνατή προσέγγιση, σ’ ένα κατάλογο, χρήσιμο να καθοδηγήσει τους μελλοντικούς επενδυτές. Και, είναι βέβαιο, ότι όλοι οι προαναφερόμενοι παράγοντες επηρεάζουν, λίγο ή πολύ, την ανάπτυξη των επιχειρήσεων και επομένως συμβάλλουν στην οικονομική εξέλιξη μιας χώρας. Με λίγα λόγια, δημιουργούν το οικονομικό περιβάλλον της και την κάνουν ανταγωνιστική.

Τα στοιχεία αυτών των Οργανισμών για τη χώρα μας είναι, στην κυριολεξία, απογοητευτικά και σηματοδοτούν την αργή εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας και, κατ’ επέκταση, τη συνέχιση του ελληνικού δράματος για πάρα πολλά χρόνια. Εδώ θα αναφέρουμε μόνο, ότι στον πίνακα κατάταξης των χωρών του WEF, που μετράει την ανταγωνιστικότητα, η Ελλάδα κατατάσσεται στην 86η, από την 81η που ήταν πέρυσι -δηλαδή έχασε πέντε ολόκληρες θέσεις σε ένα χρόνο-, κάτω και από το Μαυροβούνιο (82η θέση), την Ναμίμπια (84η θέση) και την Ουκρανία (85η θέση). Και οι τραγικές διαπιστώσεις συνεχίζονται, αφού τα δεδομένα της αξιολόγησης και του άλλου Οργανισμού αξιολογήσεων, του IMD, συμπίπτουν στους βασικούς τομείς με τα δεδομένα του WEF. Η χώρα μας, το 2017, κατατάσσεται στην 57η θέση, από την 56η που ήταν πέρυσι, μεταξύ 63 χωρών, χαμηλότερα και από την Κολομβία (54η θέση), το Περού (55η θέση) και την Ιορδανία (56η θέση)!

Άρα, κατά την άποψή μας, θα συνεχίσουμε να βιώνουμε το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό μας δράμα, αφού τα πράγματα, παρά την αισιόδοξη κυβερνητική φιλολογία, επιδεινώνονται δραματικά. Σωτηρία δεν υπάρχει, εφόσον οι πολιτικοί μας δεν κατανοούν τα αυτονόητα, που καθημερινά αναφέρονται από διάφορους φορείς και ειδικούς επιστήμονες.

 

* Ο κ. Παναγιώτης Ψαριανός είναι partner της εταιρείας οικονομικών συμβούλων και ελεγκτών «Γραφείο Ψαριανού Α.Ε.».

Βρισκόμαστε σε μια χώρα με πολλές ιδιαιτερότητες. Ουσιαστικά τα προβλήματά μας δεν είναι ούτε οικονομικά, ούτε πολιτικά, αλλά κουλτούρας του λαού μας. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Κύπρος βγήκαν από το πρώτο Μνημόνιο, σε τρία χρόνια, με σημαντική ανάπτυξη του ΑΕΠ και με πρόσβαση στις αγορές με πολύ χαμηλά ή και αρνητικά επιτόκια. Η Ελλάδα βρίσκεται επί εννιά χρόνια σε μια δίνη πρωτοφανούς ύφεσης και, απ’ ό,τι φαίνεται, αυτή θα συνεχιστεί και το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, χωρίς να μπορεί να προβλέψει κανείς τις εξελίξεις, αφού όλα εξαρτώνται από την πορεία της αξιολόγησης, η οποία καρκινοβατεί εδώ και ένα χρόνο και παραλύει την οικονομία.

Όλα αυτά τα παιχνίδια τακτικισμών τα έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά, όμως ακόμα δεν έχουμε διδαχτεί τίποτα. Οι προβλέψεις ανάπτυξης του ΑΕΠ, το 2014, για το 2015 και το 2016, από όλους τους διεθνείς οργανισμούς, αλλά και από την Κομισιόν, ήταν θριαμβευτικές, με 2,9% και 3,6% αντίστοιχα. Και τι έγινε από τότε; Η ανάπτυξη το 2014 κατά 0,73%, για πρώτη φορά μετά το 2008, έγινε ύφεση και για τις δύο χρονιές. Κι αυτό απλά σημαίνει ότι δε βρήκαν δουλειά, περίπου διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, για τους ίδιους, τα Ασφαλιστικά Ταμεία, το Δημόσιο και τις επιχειρήσεις από την αυξημένη κατανάλωση. Και η αβεβαιότητα, μετά από τόσα χρόνια, ακόμα συνεχίζεται.

Οι δημόσιες επενδύσεις καθυστερούν, με διάφορες προφάσεις και προσκόμματα. Και για όλα αυτά, βεβαιότατα, φταίει η ανικανότητα και η ιδεοληψία των υπευθύνων. Γνωρίζουν άραγε ποιες ενέργειες επιτάσσει το καλό της χώρας; Όταν βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος υπερασπίζεται με στοιχεία την οικονομική ανάπτυξη, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη ευμάρεια των πολιτών της Βενεζουέλας, πολύ αμφιβάλλω αν ξέρουν τι κάνουν και τι λεν. Απλά υπάρχουν και κυβερνούν, ώσπου να φύγουν, με χιλιάδες μύθους και δικαιολογίες περί συσχετισμών δυνάμεων και άλλες ανοησίες.

Από την άλλη μεριά, ποιος σοβαρός επενδυτής θα κάνει επενδύσεις σε μια χώρα με τέτοια κυβέρνηση, τέτοια διοίκηση και τέτοιο τραπεζικό σύστημα; Απολύτως κανείς. Και αυτό αποδεικνύεται και από τη φυγή των ελληνικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό, και μάλιστα κάποιων εκ των κορυφαίων της χώρας μας.

Παρόλα αυτά, όμως, πιστεύουμε, ότι, τελικά, με τον άλφα ή βήτα τρόπο, τα πράγματα θα οδηγηθούν σε ένα καλό αποτέλεσμα. Επειδή είμαστε σε άθλια οικονομική κατάσταση, θα υποχρεωθούμε να αποδεχτούμε τους όρους των δανειστών, μαζί με τις προτάσεις τους για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες, τελικά, καλό θα μας κάνουν, αφού είναι απόλυτα επιτακτικές και χρήσιμες για τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Όμως, η ζημιά από όλη αυτή τη διαχείριση της πολιτικοοικονομικής κατάστασης που θα έχει συντελεσθεί τα δύο τελευταία χρόνια, θα είναι μεγάλη για τη χώρα μας και θα την πληρώσει τουλάχιστον μια γενιά. Κατά την εκτίμησή μας, αυτή πλησιάζει τα 130 δισ., χωρίς να υπολογίσουμε τη φθορά των Θεσμών και των ΜΜΕ.

Απαιτείται, λοιπόν, προσοχή, σύνεση και βαθιά μελέτη των πραγματικών δεδομένων και δυνατοτήτων των επιχειρήσεων, αλλά και των πολιτών, για τις οποιεσδήποτε κινήσεις τους οικονομικού περιεχομένου. Και ειδικά οι επιχειρήσεις πάντα να προσπαθούν για την καλύτερη Οργάνωση και Λειτουργία τους. Έτσι μονάχα θα αποφύγουν καθοριστικά λάθη και θα μεταβούν σε ένα επίπεδο ασφαλές και δημιουργικό.

 

* Ο κ. Παναγιώτης Ψαριανός είναι partner της εταιρείας οικονομικών συμβούλων και ελεγκτών «Γραφείο Ψαριανού Α.Ε.».

 

 

 

Τα νέα δυσβάσταχτα φορολογικά μέτρα που επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση, δεν αποδίδουν. Παρά την αύξηση της παρακράτησης φόρου από μισθούς και συντάξεις, το πρώτο τρίμηνο του έτους, τα έσοδα από τον φόρο εισοδήματος Φυσικών Προσώπων είναι μειωμένα κατά 110 εκατ. έναντι του στόχου, τα έσοδα από ΦΠΑ -αν και αυξήθηκαν οι συντελεστές από 23% στο 24%- παρουσιάζουν μείωση κατά 159 εκατ. και τα έσοδα από καπνικά προϊόντα -παρά την αύξηση του Φόρου Κατανάλωσης- έχουν μειωθεί κατά 144 εκατ. ευρώ. Δυστυχώς, είναι παραπάνω από εμφανές, ότι ο κόσμος δεν μπορεί να πληρώσει. Αυτό αποδεικνύεται και από την αδυναμία πληρωμής φόρων και προστίμων το Φεβρουάριο κατά 989 εκατ. ευρώ, όπου, μετά το ρεκόρ των 1.630 δισ. ευρώ τον Ιανουάριο, τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο ανήλθαν στο ποσό των 2.619 δισ. ευρώ το πρώτο δίμηνο! Και, βέβαια, να προσθέσουμε, ότι και το 2016 αυξήθηκαν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο κατά 13.800 δισ. ευρώ, περίπου, με συνέπεια να ανέρχονται σήμερα αυτές στα 94 δισ. ευρώ. Δηλαδή, πληρώνουν πια οι λίγοι που έχουν ακόμα αυτή τη δυνατότητα. Οι πολλοί αδυνατούν να πληρώσουν και βρίσκονται αντιμέτωποι με όλα τα αναγκαστικά μέτρα είσπραξης, με πλειστηριασμούς και κατασχέσεις. Ένας στους δύο φορολογούμενους έχει κάποια οφειλή στο Δημόσιο, ένας στους πέντε είναι αντιμέτωπος με αναγκαστικά μέτρα και ένας στους δέκα υφίσταται τις συνέπειες των μέτρων αυτών!

Κατά τα άλλα, παρουσιάσαμε πρωτογενές υπερ-πλεόνασμα το 2016 4,2% επί του ΑΕΠ, πολύ μεγαλύτερο από αυτό άλλων ανεπτυγμένων χωρών, και συγκεκριμένα το τέταρτο στον κατάλογο των 27 χωρών της Ε.Ε., μετά από το Λουξεμβούργο, τη Μάλτα και τη Γερμανία! Θα ήταν ίσως χρήσιμο να επισημάνουμε, ότι οι τελευταίες χώρες σε επιδόσεις πλεονασμάτων και ελλειμμάτων στην Ε.Ε. είναι η Γαλλία και η Ισπανία, οι οποίες παρουσιάζουν υψηλότατα ελλείμματα της τάξεως του -4%. Και επιπλέον να πούμε, ότι η Ισπανία, αν και εμφανίζει υψηλά ελλείμματα, τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης 3,5% επί του ΑΕΠ! Κι ακόμα να τονίσουμε, ότι ενώ ήμασταν υποχρεωμένοι, βάσει των «μνημονιακών» μας δεσμεύσεων, να επιτύχουμε πλεόνασμα μόλις 0,5%, εμείς εμφανίσαμε οχτώ φορές μεγαλύτερο, το υψηλότερο τα τελευταία 22 χρόνια! Μπράβο μας, λοιπόν.

Αυτό όμως δεν επιτεύχθηκε λόγω της ανάκαμψης της οικονομίας, αλλά εξαιτίας της υπερφορολόγησης και της μείωσης των κρατικών δαπανών, αλλά και της μη καταβολής των υποχρεώσεών του Δημοσίου προς τους δικαιούχους, φυσικά πρόσωπα και, κυρίως, επιχειρήσεις. Έτσι, η κυβέρνηση πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα 4,2% επί του ΑΕΠ, στεγνώνοντας, στην κυριολεξία, την αγορά. Πόσο όμως θ’ αντέξουν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις; Η αύξηση του ΦΠΑ, των ειδικών φόρων κατανάλωσης, των προκαταβολών φόρων, παράλληλα με την υψηλή ανεργία και τη μείωση των μισθών και των συντάξεων, έχει φέρει σε απελπιστική κατάσταση τον κόσμο. Κι αν λάβουμε υπόψη, ότι ορισμένα από τα φορολογικά μέτρα ισχύουν ή θα ισχύσουν από το 2017, τότε γίνεται αντιληπτό, ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας θα χειροτερέψει, ανεξάρτητα από τα διάφορα στοιχεία που παρασκευάζονται στα μαγειρεία των υπουργείων.

Όμως, παρά την τεχνητή δημιουργία ενός τερατώδους πρωτογενούς πλεονάσματος για τα οικονομικά δεδομένα της χώρας μας και χωρίς απολύτως καμία υποχρέωση προς τους Θεσμούς -δηλαδή μόνοι μας ρημάζουμε τη χώρα, για καθαρά πολιτικούς λόγους, σκοπιμότητας και τακτικισμών-, εκείνο που παρατηρείται είναι ότι στραγγίζουμε, κυριολεκτικά, την οικονομία, χωρίς όμως να παράγουμε πλούτο, όταν είναι γνωστό στους έχοντες τον κοινό νου και τις στοιχειώδεις γνώσεις λειτουργίας της οικονομίας σε ένα σύγχρονο κόσμο, ότι χωρίς την παραγωγή πλούτου δεν υπάρχει ευημερία ενός λαού. Η διαχείριση της μιζέριας, όπως επιχειρείται και γίνεται με μαεστρία εδώ και όπως παρουσιάζεται σαν μέγα κατόρθωμα -προϊόν ιδεολογικών προκαταλήψεων περασμένων αιώνων-, απλώς φτωχοποιεί τη χώρα και φέρνει τη δυστυχία στους πολίτες είτε αυτοί δεν διαδηλώνουν και δεν καίνε το σύμπαν, όπως γινόταν στο παρελθόν από τους γνωστούς-αγνώστους, είτε πηγαίνουν στα χωριά τους το Πάσχα, έχοντάς τα σαν μόνη και φθηνότερη διέξοδο.

Τα πραγματικά οικονομικά στοιχεία του κράτους είναι αμείλικτα, με όποιες μάσκες και στολίδια και να τα ντύσουν. Το ΑΕΠ, το 2016, ανήλθε στα 175.888 δισ. ευρώ, όταν το 2015 ήταν 175.697 δισ. ευρώ, δηλαδή υπήρξε μόνο μια μικρή αύξηση 191 εκατ. ευρώ (!), όταν το 2008 ανερχόταν αυτό στα 238 δισ. ευρώ, περίπου. Έτσι, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ, το 2016, διαμορφώνεται στο 179%, και σε απόλυτους αριθμούς στα 314.897 δισ. ευρώ, έναντι 311.668 δισ. ευρώ το 2015. Δηλαδή παρά τα περίφημα και αστεία πλεονάσματα, παρατηρείται και αύξηση του χρέους από πάνω, κατά 3.229 δισ. ευρώ!

Μετά από τα προαναφερόμενα αδιαμφισβήτητα στοιχεία, καθίσταται σαφές, ότι αφενός η οικονομική πολιτική που ακολουθείται είναι αδιέξοδη, αφετέρου, ότι μόνο η ανάπτυξη της χώρας μπορεί να δώσει λύση στα προβλήματά μας, και αυτό απαιτεί αλλαγή του οικονομικού περιβάλλοντος, που θα φέρουν μόνο οι μεταρρυθμίσεις και η πολιτική σταθερότητα, αλλά και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης της χώρας μας. Το να λέει στη Βουλή ο υπουργός Οικονομικών το Φεβρουάριο, εννιά μήνες μετά από τότε που θα έπρεπε να έχει κλείσει η αξιολόγηση, ότι είχαμε υλοποιήσει μόνο το 30% από όσα υποχρεούμασταν, βάσει των επίσημων δεσμεύσεών μας, δεν βοηθάει στην ανάπτυξη της οικονομίας, ούτε στην εκτίμηση των εταίρων μας. Άρα, η περίφημη «περήφανη διαπραγμάτευση» ενός ολόκληρου έτους δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά η αδυναμία και η απροθυμία μας να κάνουμε αυτά που έπρεπε και είχαμε δεσμευτεί, υπογράφοντας Μνημόνια για τη λήψη εξαιρετικά χαμηλότοκων δανείων, την ώρα που δε μας δάνειζε κανείς.

Και υπάρχει, αλήθεια, προηγούμενο παράδειγμα σε ολόκληρο τον κόσμο, που να κράτησε τόσο πολύ μια διαπραγμάτευση, σε τέτοια ή ακόμα σπουδαιότερα θέματα; Θα απαντούσαμε απολύτως κατηγορηματικά: Όχι. Κι εδώ, πάντως, είμαστε πρωτοπόροι, σπάζοντας κάθε αρνητικό ρεκόρ στη διαχείριση κρίσιμων εθνικών και οικονομικών θεμάτων.

 

* Ο κ. Παναγιώτης Ψαριανός είναι partner της εταιρείας οικονομικών συμβούλων και ελεγκτών «Γραφείο Ψαριανού Α.Ε.».

 

Από την έντυπη έκδοση του «Εμπρός»

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top