FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019 13:43

Το Όρια του 2019…

Λένε οι Σοφοί και οι «ειδικοί» ότι πρέπει πάντα να αναζητούμε τη «μεγάλη εικόνα» των πραγμάτων· να μην εγκλωβιζόμαστε, δηλαδή, στο σημειακό γεγονός -αυτό που διαρκεί για λίγες ημέρες ή έχει περιορισμένες επιπτώσεις, όσο σκανδαλιστικό ή ενδιαφέρον κι αν φαίνεται κατ’ αρχάς. Να βλέπουμε τη μακρά προοπτική, από την ταπεινή προσωπική μας ζωή έως τη μεγάλη, συλλογική πορεία. Μάλλον έχουν δίκιο καθότι η Ιστορία είναι διεργασία μακράς προοπτικής, πολύπλευρη και σύνθετη.

Ποια είναι άραγε τα γνωρίσματα-στρατηγικές προκλήσεις της Ελλάδας για την επόμενη -και επόμενες- χρονιά (-ες); Από τα πολλά μερικά, ένα είναι το ριζικά κορυφαίο: η Χώρα-γηροκομείο.

Η Ελλάς γηράσκει! Βιολογικά και δημογραφικά· νοητικά και σε επίπεδο δημόσιου λόγου· σε επίπεδο δημιουργίας νέων ιδεών, πρωτοβουλιών, στόχων και μέσων· με ανισορροπία, ποσοτική και ποιοτική, μεταξύ των Ελλήνων της διασποράς και των ενδημούντων… Εν πολλοίς, κινδυνεύουμε από πραγματικότητα να μετατραπούμε σε «Ιδέα» για τα βιβλία του μέλλοντος…

Βαδίζουμε προς το 2021, ένα μείζον ιστορικό ορόσημο της πορείας ενός Εθνικού Κράτους με βαριά επίδραση στο Δυτικό φαντασιακό· βαδίζουμε από συνήθεια, περίπου ανύπαρκτοι ή ανίκανοι οράματος με κάποιο βάθος χρόνου, κάποιο σχήμα που θα μας έκανε όλους να αντικρίζουμε το Μέλλον με προοπτική, ένα εγερτήριο κάλεσμα συμμετοχής σε κάτι υπέρτερο της ταπεινής ατομικότητας μας. Και μόνον ότι από την οκταετή κρίση και ιδιαίτερα την τετραετή λαίλαπα ΣΥΡΑΝΕΛ, αυτό που φαίνεται να επηρεάζει, δημοσκοπικά το πολιτικό σκηνικό και ψηφοφορικό σώμα, είναι η «ιερά συνταξούλα» κι ότι βασικός παράγων δημόσιας επίδρασης είναι ο κ. Αυτιάς, καταδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος μας.

Ο μέσος όρος ηλικίας των Ελλήνων -εντός Ελλάδας- αυξάνει κατ’ έτος· των Ελλήνων της Διασποράς μειώνεται αντιστοίχως. Ο δυναμικός πληθυσμός ευρίσκεται εκτός χώρας! Σε ποιοτικό επίπεδο, οι δείκτες είναι συντριπτικοί: εκτός Ελλάδας ευρίσκεται το πλέον ταλαντούχο και παραγωγικό κομμάτι της νεολαίας μας! Συνεισφέροντας στην επιστήμη, τη διοίκηση, την ανάπτυξη και την οικονομία άλλων Κρατών· εμείς εδώ, κρατάμε, σφιχτά, τα λείψανα και τα υπολείμματα παρελθόντων μεγαλείων και της γηραιάς Μητέρας μας!

Όπως έχω γράψει κατ’ επανάληψη από ετών, ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται δραστικά και αλλοιώνεται/μετασχηματίζεται πολιτισμικά. Πληθαίνουν πρόσφατα οι αναλύσεις για το δημογραφικό μέγεθος της χώρας σε μερικές δεκαετίες από τώρα: οι αριθμοί είναι συνταρακτικοί! Μείωση κατά 25% του σημερινού μεικτού πληθυσμού! Ποια από όλες τις «μεγάλες ιδέες» που μας συνταράσσουν στα πρωϊνάδικα, θα είναι τυπικά εφικτή σε 10-15 χρόνια από σήμερα; Το Ασφαλιστικό, η Εθνική Άμυνα και Κυριαρχία, η προβολή ισχύος της χώρας; Μόνον ως πλάκα, μπορούμε να κουβεντιάζουμε γι’ αυτά! Μας έπρηξαν τα συκώτια και φούσκωσαν τα μυαλά για τη «δουλοπαροικία χρέους» οι «λαϊκιστές της αυταπάτης»: σε δέκα χρόνια και κάτι από σήμερα, θα είμαστε ένα κομμάτι γης, υπό διεθνή προστασία στην καλύτερη των περιπτώσεων, ένας χώρος για διακοπές ηλικιωμένων της βαθειάς Ευρώπης. Εκτός κι αν… -και δεν είναι μαθηματικά εφικτό…

Εκτός κι αν υπάρξει μια ριζικά διαφορετική δημογραφική πολιτική από μια Κυβέρνηση που αντιλαμβάνεται το πρόβλημα. Μια Κυβέρνηση που καταλαβαίνει ότι πρέπει να βγούμε από την παγίδευση της υπογεννητικότητας, σε άμεσο χρόνο! Ούτως ώστε, να δούμε πρακτικά αποτελέσματα είκοσι χρόνια από σήμερα! Πράγμα που σημαίνει κοινωνική φροντίδα για νέα ζευγάρια και κυρίως Μητέρες -άλλου τύπου, σχολεία και εκπαίδευση κάποιας σοβαρότητας, πανεπιστήμια επιπέδου, δημόσια υγεία και ασφαλιστική κάλυψη με κάποια στοιχειώδη λογική και συμπεριφορά, …

Το τραγικό είναι ότι όλα αυτά τα έχουμε ως δομές, δυνητικά! Απλώς πρέπει να αποφασίσουμε ότι οφείλουμε να τα απελευθερώσουμε από όσα τις καταδυναστεύουν σήμερα, από το στρεβλό συνδικαλισμό έως την ιδιοτέλεια των Διοικήσεων. Έπονται εκλογές… σκεφθείτε!

Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2019 14:46

2019: Εμπρός αδέλφια, πίσω ολοταχώς…

Ξεσκόνιζα το αρχείο μου κι έπεσα πάνω στο αρθρίδιο που έγραψα πέρυσι την ίδια εποχή. Μ’ έπιασε μια βαθειά μελαγχολία· κι εξομολογούμαι τους λόγους της. Πρώτος, η ταχύτητα με την οποία πέρασε η χρονιά. Ίσως είναι ίδιον της ηλικίας να επιταχύνεται ο χρόνος όσο μεγαλώνουμε, αλλά πότε γιορτάζαμε τα Χριστούγεννα του 2017 - και τώρα πέρασαν κι αυτά του 2018, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι; Δεύτερος, το αδυσώπητο ερώτημα «τί έκανα επί ένα έτος»; Δεν ξέρω για εσάς· προσωπικά, περίμενα την 13η και 27η κάθε μήνα, όταν καταβάλλεται το 15ημερο, για να αποφασίσω τί λογαριασμούς θα πρωτοπληρώσω προς το Κράτος· δε λέω, είναι κι αυτό ένα χόμπυ - αλλά παραγωγική απασχόληση πάντως δεν είναι… Τρίτος λόγος, τί άλλαξε μέσα σ’ ένα χρόνο για την Ελλάδα; Τίποτα απολύτως· και υπό μιαν άποψη, αυτό ίσως να είναι καλό σε μια χώρα που βολοδέρνει στο πέλαγος της αυταπάτης! Αν κάτι συνέβη ήταν η εμπέδωση του εθνεγερτήριου σαλπίσματος «Εμπρός, αδέλφια!», μόνο που τώρα συνοδεύεται με την «αριστερή» κατεύθυνση «… προς τα Πίσω»!

Παραμένουν εν ενεργεία κάποιες θεμελιώδεις σταθερές:

- η Ελλάς έχει ισχύ βαλκανικής κλίμακας - και ενδεχομένως ευρύτερης περιφερειακά. Όσην της προσδίδει η οικονομική και πολιτική ανάπτυξη της καθώς και η σταθερότητα των θεσμών της. Ας όψεται η γεωγραφική θέση της σε συνδυασμό με την κληρονομημένη -από σοβαρούς πολιτικούς ηγέτες- θεσμική θέση της και ο συναφής ρόλος της στο παγκόσμιο σύστημα ισορροπιών. Ίσως ακόμα και οι -κατά περίπτωση ή περίοδο- συγκυρίες.

- η Ελλάς έχει ισχύ, όσην και η ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού της· κι όση η εμμονή της ελληνικής οικογένειας να αναπτύξει, με ίδια μέσα και βαρεία οικονομική επένδυση, τη βελτίωση της κατάστασης και θέσης των παιδιών της.

- η Ελλάς έχει τόσες αδυναμίες - αλλά και τόσες ευκαιρίες και προοπτικές, όσες συμβολίζονται από την απόσταση μεταξύ της επιτυχίας και επίδοσης των ελλήνων εκπατρισμένων σε χώρες της αλλοδαπής και της επίδοσης των ομοτίμων τους στην Ημεδαπή!

Πώς αξιολογούνται στην πράξη οι σταθερές αυτές;

- Το μέτρο του χρόνου: ξεχνάμε, ενδεχομένως, ότι η Μεγάλη Ύφεση του 1929, διήρκεσε καθαυτό 4 χρόνια, παγκοσμίως. Ότι η Κατοχή διήρκεσε 3,5 χρόνια κι ο Εμφύλιος άλλα τόσα. Κι ότι η οικονομική κρίση Μας κρατά περίπου 9· και με τα μυαλά που ηγούνται έπονται τα χειρότερα. Διότι η Κρίση μας δεν είναι οικονομική: είναι πρωτίστως πολιτισμική και κατ’ επέκταση πολιτική! Ως απλή αντιδιαστολή, η αδελφή Κύπρος, που επλήγη άγρια με τα καμώματα Μας, σε δύο χρόνια εξήλθε της αντίστοιχης οδύνης! Κι ας έχει κι αυτή ΑΚΕΛ, όμως απολύτως σοβαροί άνθρωποι για να μη ξεχνιόμαστε! Ξεχνάμε επίσης ότι μια γενιά ελληνοπαίδων δεν έχει νοιώσει τίποτα άλλο πέρα από την ψυχολογία και το λόγο της Κρίσης!

- Το μέτρο της θέσης: η Ελλάς προόδευσε ή σταθεροποιήθηκε όταν είχε συμμάχους και όταν είχε καθαρή επιλογή θέσης στο Δυτικό κόσμο και πολιτισμό! Η Ελλάς έχει πολιτισμικό βάρος γεννήτορος για τη Δύση. Κι αυτό το Δυτικό φαντασιακό υπόστρωμα την προστατεύει εν μέρει ακόμα και σήμερα έναντι της γελοιότητας της Ηγεσίας της!

- Το μέτρο της σοβαρότητας: παράδειγμα, ξεκίνησε ο «στρατηγικός διάλογος» ΗΠΑ-Ελλάδας, γεγονός πρωτόφαντο και εξαιρετικά σημαντικό κατά τη Μεταπολεμική περίοδο· συνήλθε το Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, γεγονός εξαιρετικά σπάνιο κι ενδεικτικό πιέσεων στα εθνικά θέματα. Με διαπραγματευτή ή προεδρεύοντα, αντιστοίχως, τον… Κατρούγκαλο! Προσπαθώ να φαντασθώ τη σκηνή όπου αντικριστά στο «γραφείο με τα σημαιάκια» και τους βλοσυρούς πεζοναύτες, συνομιλούν από τη μια ο Πομπέο (Αμερικάνος ΥΠΕΞ, πρώην Διευθυντής CIA και απόφοιτος του Harvard) κι από την άλλη ο …. Κατρούγκαλος. Μιας κι ο Τσίπρας ήταν, ευτυχώς και βολικά, απασχολημένος: ήταν με κάτι βαλκάνιους παρακατιανούς να σχεδιάζει το νέο εθνικό όραμα, το «Euro 20-κάτι» - βόηθα Παναγιά! «Δεν μπορεί, πλάκα μας κάνουν», σκέφτηκα… κι ύστερα, σε δεύτερη ωριμότερη σκέψη, συνειδητοποίησα την ουσία της δημώδους έκφρασης «μάθανε πώς γαμ…στε, πλακώσανε κι οι γύφτοι», με το συμπάθιο προς εναλλακτικές προδιαθέσεις!

Όλα αυτά συνοψίζονται παραδειγματικά στον «καραχαμό» που έγινε με τη δήλωση του Α/ΓΕΕΘΑ περί την ελληνική αντίδραση σε απόπειρα των «γειτόνων» να καταλάβουν βραχονησίδα: «Θα την ισοπεδώσουμε», είπε. Αμάν! Πάγωσε το «σύστημα» με το αυτονόητο! Η Ηγεσία του Στρατεύματος τόλμησε κι ανέφερε ρητώς την αποστολή του! Βλέπετε, στην Ελλάδα του φραπέ, το Στράτευμα έχει καταλήξει να είναι κάτι μεταξύ Ερυθρού Σταυρού ως «κοινωνικό έργο» και γραφειοκρατίας ως «Μη-Κυβερνητική Οργάνωση». Και με τον Καμμένο ως πολιτικό επικεφαλής, ήμασταν ήσυχοι ότι ουδείς μας παίρνει στα σοβαρά!

Κάπως έτσι… Ευτυχές και (Κ)Αίσιον το Νέον Έτος!

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018 10:48

Διαλέγοντας μακαρόνια και γεμιστά…

Λέγουν οι γνώστες ότι εντέλει η «πολιτική» κρίνεται στην τσέπη του ψηφοφόρου. Κι ότι οι «παροχές» του Τσίπρα και το δημόσιο πλασάρισμά τους, θα αντιστρέψουν την κάθετη απόρριψη του που παρατηρείται επί έτη τώρα. Ίσως έτσι να είναι, μιας και τόσο πολύ επιμένουν επ’ αυτής της υποτιθέμενης Αρχής. Όσο κι αν δεν μου αρέσει η προσέγγιση καθότι μεταφράζει σε εκχρηματισμένους όρους τα μείζονα ζητήματα της πολιτικής διαπάλης -που εμπεριέχουν γενικεύσιμα στοιχεία ορθού λόγου έναντι του ανορθολογικού λαϊκισμού, κουλτούρας του διαφωτισμού έναντι της συνωμοσιολογίας, ιδεολογίας έναντι του φωνακλαδισμού, αστικών αρχών έναντι λούμπεν παρορμήσεων, ιστορίας έναντι παραμυθίας, …- ας τη δεχθούμε επ’ ολίγον.

Ας τη μετατρέψουμε σε τιμές μονάδας δύο κλασσικών γευμάτων της ελληνικής οικογένειας, που έχουν περι-ενδυθεί ιστορικών πολιτικών συμβολισμών. Ας συγκρίνουμε οικονομικά τις συμβολικές «μακαρονάδες-με-κιμά» του Καραμανλή -του βραχέως, ως συχνά τιτλοδοτείται- με τα δεδηλωμένα «γεμιστά» της Θεανούς - της αλληλέγγυας, ως επιδιώκει. Χρησιμοποιώντας τα τρέχοντα επίσημα στατιστικά δεδομένα τιμών χονδρικής και λιανικής- από τις λαχαναγορές/κρεαταγορές έως τα super markets με τις προσφορές τους- η «φιλελεύθερη» ταπεινή μακαρονάδα κοστίζει €4,72 για μια τετραμελή οικογένεια. Τα «ριζοσπαστικά» γεμιστά κοστίζουν αντιστοίχως €7,85. Τα δεδομένα αντιστρέφονται εάν εκτιμήσουμε τα ίδια γεύματα σε θερμίδες.

Το πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι οι φιλελεύθεροι μας παχαίνουν φθηνά και οι λαϊκιστές «αριστεροί» μας αδυνατίζουν ακριβά! Στη συλλογική μνήμη, υπάρχουν βέβαια κι οι αστακομακαρονάδες της ΠΑΣΟΚικής περιόδου - με το κόστος, τις θερμίδες και τη χοληστερίνη της δάνειας ψευδο-ευμάρειας. Αλλά αυτές μας κατέστρεψαν, ως έχει γίνει πλέον ευρέως αντιληπτό! Άσε που μετακόμισαν μαζικά στους λαϊκιστές, όπως πάντα ήταν. Ως φαίνεται το διακύβευμα των επομένων εκλογών θα είναι ακριβώς αυτό: η διαιτολογική οικονομία ως πολιτικό μέτρο· γράφουμε πάλι Ιστορία στην εξέλιξη του παγκόσμιου πολιτικού πολιτισμού! Κέντρα Αδυνατίσματος έναντι Τοπικών κομματικών Οργανώσεων!

Όσον κι αν τα ανωτέρω είναι απλώς σοβαροφανή -πάντα όμως οι αριθμοί είναι ακατάβλητοι- δεν απέχουν της αλήθειας, αν το καλοσκεφθούμε. Το ζήτημα θα είναι πάλι μεταξύ της επιλογής και της επιβολής. Οι φιλελεύθεροι εισηγούνται τη δυνατότητα σου να ελέγξεις το διαιτολογικό σου προφίλ -φάε ό,τι νομίζεις ότι σου κάνει καλό και μπορείς- και οι «Τσιπραίοι» σε υποβάλλουν σε σκληρή δίαιτα για το καλό σου - καθότι αυτοί ξέρουν «προφανώς» καλύτερα!

Το θέμα είναι ότι το καλαμπούρι του μαγειρικού πειραματισμού έχει ξεπεράσει τα όρια του. Τόσα χρόνια ατζαμοσύνη πάνω στα τηγάνια και τις κατσαρόλες, αρκούν και για τους πλέον χαλαρούς που έχουν κάποια ανάμνηση γεύσεων από τη μάνα τους. Το Τσιπραίικο μενού δεν εντάσσεται σε καμία νοητική/ιδεολογική/γευστική κατηγορία. Ούτε μασκέ φιλελεύθερη, ούτε αριστερή, ούτε ψευτο-Κεϋνσιανή, ούτε Ανταμσ-ιανή, ούτε καν Τσελεμεντέ και Χρύσας Παραδείση! Ανοστιά με τιμές πρόσκαιρου εστιατορίου της εποχικής αρπαχτής!

Σε αναζήτηση απλών πλην ουσιαστικών γεύσεων, προσβλέπω στην κήρυξη των επόμενων εκλογών. Να αποζητήσω τη φασολάδα της γιαγιάς μου, της αρχόντισσας Ματίνας που έζησε με αξιοπρέπεια την καταστροφή της οικογενείας της μετά τον Εμφύλιο, έναντι του μενού του Πρωθυπουργικού αεροσκάφους - ξέρετε, αυτό που θα το πούλαγε ο Τσίπρας να δώσει τα λεφτά για συσσίτια…!

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018 13:16

Η τυραννία της βλακείας…

Για τη βλακεία, ως καταστατικό γνώρισμα ικανού αριθμού μελών του ανθρωπίνου είδους -διαχρονικά, δι-εθνικά και διαπολιτισμικά, έχουν γραφεί πολλά: από αιχμηρά τσιτάτα έως εμβριθείς αναλύσεις. Αν ξεφύγουμε από την αμφισβητούμενη ρήση του Αϊνστάιν περί του απείρου της ανθρώπινης βλακείας σε σχέση με το σύμπαν και μείνουμε στη βεβαία διατύπωση του ότι «η διαφορά μεταξύ βλακείας και ευφυΐας είναι ότι η ευφυΐα έχει όρια»· αν, περαιτέρω, ανακαλέσουμε το απόφθεγμα του Μαρκ Τουαίην ότι «αν δεν υπήρχαν οι βλάκες, οι έξυπνοι δε θα’ χαν καμιά τύχη» ή του Γκαίτε που αποδίδει στους βλάκες την ιδιότητα του κλέφτη του χρόνου και της διάθεσης μας -της ποιότητας ζωής μας, δηλαδή· τότε, αυτό το καθημερινό σφυροκόπημα παλαβού λόγου, υπερφίαλων αποφάσεων, αντιαισθητικών πράξεων και γελοίων συγκρούσεων που ζούμε, αρχίζει να σχηματοποιείται με σαφήνεια ως μεγαλειώδες δράμα βλακείας.

Ανέκαθεν, με πίεζε -πολύ- αυτός ο προβληματισμός. Πολύ περισσότερο, όταν θυμάμαι τον καθηγητή μου Paul Rey, θεμελιωτή της Οικολογίας αλλά κι έναν πρωταγωνιστή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου -ήταν ο Υπίλαρχος διοικητής της Ίλης Αναγνωρίσεως της Β’ Τεθωρακισμένης Μεραρχίας των Ελεύθερων Γάλλων που εξουδετέρωσε τα Panzers των SS στη μάχη για την απελευθέρωση των Παρισίων, το 1944- να μας κάνει μάθημα για τον τρόμο που πρέπει να μας προκαλεί ο θανατηφόρος συνδυασμός του «δραστήριου» και του «βλακός» Υπευθύνου στη λήψη απόφασης και την πολιτική, ιδιαίτερα εάν απαιτούνται ταχείες αποφάσεις σε συνθήκες κρίσιμες. Το μάθημα του, πριν σχεδόν 45 χρόνια, ήταν η «Διαχείριση των Φυσικών Πόρων», ένα μεγαλείο πρόβλεψης, ανάλυσης και εφαρμογών, με την όποια τεχνολογία ήταν τότε διαθέσιμη ή προβλεπτή! Κι όμως, δαπανούσε χρόνο πολύ να μας εξηγήσει ότι «διαχείριση από βλάκες» δε νοείται πέραν της βεβαίας καταστροφής και γελοιοποίησης. Έκτοτε, η τεχνολογία κάλπασε, διευρύνθηκε, οι δυνατότητες της πολλαπλασιάσθηκαν, όμως η ανάλυση του για τους «δραστήριους βλάκες» παραμένει ακλόνητη!

Ποιο είναι όμως το επιχειρησιακό κριτήριο για τη βλακεία; Η επίμονη επανάληψη της αστοχίας και του λάθους. Με άλλα λόγια, εάν επιχειρείς συστηματικά κάτι με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αποτυγχάνεις συνέχεια κι εσύ επιμένεις με τον ίδιο τρόπο, προσδοκώντας στην επιτυχία, αυτό λέγεται βλακεία. Στατιστικά, πάντα υπάρχει ένας βλάκας στο χώρο μας· εάν περνάει χρόνος και δεν τον εντοπίζουμε, τότε οι βλάκες είμαστε εμείς, προβλέπει η λαϊκή σοφία. Χρήσιμες σκέψεις για ό,τι μας συμβαίνει καθημερινά και για όσα έπονται.

Δειγματοληπτικά. Μόλις τις τελευταίες ημέρες προέκυψαν διαδοχικά η κατάρρευση της υπόθεσης με το Ριχάρδο, η απώλεια του ηλεκτρονικού αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών και τα καμώματα του Ζάεφ! Το απόλυτο φιάσκο σε κύριες πτυχές του κυβερνητικού έργου και λόγου που δημιουργεί την αίσθηση της κατάρρευσης της Διοίκησης. Με τον «πόλεμο κατά της διαφθοράς» να είναι σημαία -και τελευταία ελπίδα του Πολάκη, αποτελεί παράδοξο το πώς νέο-σταλινικοί δεν μπορούν να «φτιάξουν» μια δικογραφία, σε ένα αντικείμενο με δεδομένη την κοινή, δημόσια αντιπάθεια προς τους κατηγορούμενους. Αποτελεί στοιχείο διάλυσης του Κράτους, το ΥΠΕΞ να μην έχει back-up της υπηρεσιακής διπλωματικής αλληλογραφίας και να βρίσκεται αιφνιδίως η χώρα χωρίς θεσμική μνήμη των διεθνών σχέσεων και επαφών της όταν υποτίθεται ότι τη ζώνουν χίλιοι κίνδυνοι ή επιχειρεί να αναδειχθεί σε στρατηγικό παίκτη στην περιοχή. Όσον αφορά δε στο «Μακεδονικό», γνωρίζουμε καλά τί θα πεί «διαπραγμάτευση» της ομάδας «Τσίπρα», δε χρειάζονται καν επιχειρήματα.

Προφανώς, κάθε ένα από τα επιμέρους στοιχεία αιτιολογούνται -καίτοι παραμένουν αδικαιόλογητα- από επιμέρους στοιχεία: ανικανότητα, τεμπελιά, «ωχαδελφισμός», αναξιοκρατία, φωνακλάδικη συμπεριφορά, ιδεοληψίες και ανάπηρος κυνισμός, μπάχαλο… Καθένα από αυτά, μονομερώς, δεν ταυτίζεται με τη βλακεία· όλα αυτά μαζί όμως δημιουργούν μια κατάσταση α-νοησίας που εντέλει καταλήγει στη ραδιουργία και στην ικανότητα πρόκλησης βλάβης στο κοινό συμφέρον. Όταν η κατάσταση α-νοησίας παρατείνεται και επιμένει, τότε πράγματι καθίσταται τυραννική βλακεία.

Στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία, η εκτελεστική βλακεία στηρίζεται στην ανοχή του νομοθετικού Σώματος. Μέγιστη ευθύνη, ως υπόμνηση στην τρέχουσα προ-εκλογική περίοδο. Ιδιαίτερα, εάν θυμηθούμε ότι αυτό ορίζεται από τους πολίτες κι αποτελεί την αντιπροσώπευση τους, με ό,τι κι αν σηματοδοτεί αυτό.

Ίσως ήλθε η στιγμή να θυμηθούμε ότι όταν αποστρεφόμαστε χαλαρά κι αδιάφορα τη βάσανο της ορθολογικής επιλογής, παραλαμβάνουμε την επιβολή. Ακόμα και της βλακείας!

Τρίτη, 04 Δεκεμβρίου 2018 10:59

Τα κατοικίδια της Νέο-Ελλάδας…

Υπάρχει αυτό το παμπάλαιο ψυχαγωγικό παιδικό παιχνίδι των ερωτήσεων με τις παρομοιώσεις «Εάν ήμουν ζώο, ποιο ζώο θα ήμουν;». Θα έχετε παρατηρήσει το φαινόμενο: προσφεύγουμε συχνά σε παρομοιώσεις με κατοικίδια ή οικόσιτα ζώα ώστε να χαρακτηρίζουμε ανθρώπους, συμπεριφορές και καταστάσεις του ανθρώπινου κόσμου. Λέμε, π.χ. «γάτα ο τύπος» για τον ελισσόμενο καταφερτζή· «μουλάρι» για τον πείσμονα· «σκυλοκαβγάς» ή «κοκορομαχία» για μιαν αναίτια οξεία σύγκρουση· «παπαγαλάκι» αυτόν που επαναλαμβάνει άκριτα θέσεις άλλων…

Ιδού μια μέθοδος, σκέφτηκα, να δούμε σαν παιδιά, από μιαν άλλη σκοπιά, την εικόνα της πολιτικής καθημερινότητας μας, τις προσποιητές πόζες αλλά και την πρακτική της Ηγεσίας μας. Πέρασε από το μυαλό μου όλο το ζωικό βασίλειο, λίγα είδη ταίριαζαν αυθεντικά. Ξέμεινα με τρία: τον κόκορα, τον ταύρο και τη γάτα.

Κόκορας: πτηνό γνωστό για την κορδωμένη συμπεριφορά του, τη φιλέριδα τάση του, την πλουμιστή φορεσιά του, την κυριαρχία του στο κοτέτσι παρά την μάλλον ατυχή σεξουαλική του δυνατότητα, την επιτυχία του ως βραστός ή κρασάτος στις παχιές σούπες της Τράπεζας. Χαρακτηρίζεται επίσης από τη θεμελιώδη παρανόηση του Κόσμου: επειδή κακαρίζει κάθε πρωί, νομίζει ότι αυτός κάνει τον Ήλιο να ανατέλλει κι όχι το αντίθετο!

Ταύρος: μεγαλόσωμο, κτηνώδες, θηλαστικό, ειδικό στο να πεθαίνει σε αρένες από το σπαθί του ταυρομάχου και υπό τα αλαλάζοντα πλήθη. Ερεθίζεται από το αυθεντικό κόκκινο και συναιρείται συχνά με την κατά μέτωπο τυφλή επίθεση και καταστρεπτική μανία, ιδιαίτερα όταν αφεθεί σε «υαλοπωλεία», κατά τη συνήθη έκφραση.

Γάτα: αιλουροειδές, υπερτιμημένο ως προς την αρχοντιά του και σπαστικό ως προς τη στάση του, θεοποιημένο από διάφορους πρωτόγονους πολιτισμούς, συχνά συνδυαζόμενο με αλλεργική αντίδραση των συνευρισκομένων, οξύθυμο και επιθετικό οψέποτε κάτι ταράσσει την πεποίθηση της κυριαρχίας του στο χώρο.

Ξαναδιαβάζοντας τις ανωτέρω περιγραφές ως κώδικα, διαπίστωσα ότι το σχήμα δουλεύει -αρκετά- καλά στην καθ’ Ημάς πολιτική Φάρμα των κατοικίδιων Ζώων. Καλά μεν, αλλά όχι πλήρως, όπως κάθε κώδικας άλλωστε. Αναγκαστικό παράδειγμα, λόγω θέσης, ο Τσίπρας.

Ας δούμε την περίπτωση του «ταύρου» ως εικόνα: είναι λάθος να εφαρμόζεται ανεπιφύλακτα η εικόνα του «ταύρου εν υαλοπωλείω», η συνηθέστερη δηλαδή έκφραση-εικόνα πολιτικής συμπεριφοράς που Του αποδίδεται. Η πραγματικότητα είναι απλή: φτιάχνει, κατασκευάζει ένα υποθετικό «υαλοπωλείο» για να «κάνει τον ταύρο» εκεί μέσα. Όλη η πορεία της Μαξιμιαρής ομάδας είναι αυτό το παιχνίδι ρόλων: επίπλαστη πραγματικότητα, «σημαίες από νάυλον» όπως είπε ο Σαββόπουλος, φανταστικοί εχθροί, ασήμαντοι που επιβραβεύουν μέτριους και το αντίθετο, μηδενικό πρακτικό και πραγματικό αποτέλεσμα καθότι απλά το «υαλοπωλείο» δεν υπάρχει. Θόρυβος και μόνον θόρυβος!

Υποστηρικτική προς τούτο είναι και η εικόνα της «γάτας»: η συνηθέστερη παρομοίωση-χρήση της γάτας στο ανθρώπινο πνεύμα είναι η «γάτα του Σρέντινγκερ». Πρόκειται για ένα νοητικό πείραμα, ένα παράδοξο, κατά το οποίο μια γάτα μπορεί να είναι και ζωντανή και νεκρή, υπό συγκεκριμένες πειραματικές συνθήκες, στο βαθμό της άγνοιας μας των πρότερων τυχαίων συνθηκών. Η πολιτική της «γάτας του Σρέντινγκερ» είναι το καθημερινό φαγητό μας. Η kolotumba είναι ακριβώς αυτό: Ν-ΟΧΙ στο άθλιο δημοψήφισμα. Συνέπεια; Ο Τσίπρας «κοκορεύεται» σήμερα στην Αντιπολίτευση για τις παλαιές συντάξεις, π.χ., όταν ο ίδιος ψήφισε τη μείωση τους και η Αντιπολίτευση ζητούσε τη διατήρηση τους. Δυστυχώς, το μοντέλο αυτό είναι κυρίαρχο, είναι Σχολή σκέψης πλέον: όποιον από τους Υπουργούς πάρετε και για όποιο θέμα επιθυμείτε, θα δείτε το ίδιο μοτίβο, από το μεταναστευτικό στους παιδικούς σταθμούς, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα διόδια, την αστυνόμευση, την άμυνα, …!

Για να συμβαίνουν όλα αυτά απαιτείται η δυστοπική κοινωνική πραγματικότητα όπως ακριβώς την περιέγραψε ο Όργουελ στην αρχική «Φάρμα των Ζώων» του. Απαιτείται η συνδρομή σειράς υπόγειων ρευμάτων: η εγωπάθεια της μετριότητας, η αλληλ-επιβράβευση ασημάντων προς μετρίους, η αποχαύνωση μπροστά στους πολιτικά «ντοπαρισμένους» νικητές, σε απατεώνες που κάνουν κομπογιαννίτικες ακροβασίες πάνω στο γλισχρό σώμα μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση, το μίξερ των πολιτικών, αισθητικών και ηθικών διδαγμάτων της πλάκας!

Η σκληρή αλήθεια δεν μπορεί πλέον να αποσιωπηθεί: τα κατοικίδια και οικόσιτα έχουν την αξία που εμείς οι ίδιοι τους αποδίδουμε. Ουδείς «κόκορας-ταύρος-γάτα» θα υφίστατο εάν δεν υπήρχαν οι κτηνοτρόφοι.

Ελπίζω να είναι σαφές το συμπέρασμα αυτό από ένα απλό παιδικό παιχνίδι…

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018 13:12

Η αδολεσχία των ημιμαθών…

Υπάρχουν ονόματα φυσικών ή/και λογοτεχνικών προσώπων ή καταστάσεων, εταιρειών ή υπηρεσιών που η επιδραστικότητα τους στον πολιτισμό ήταν καίρια ώστε να έχουν ενταχθεί ως διακριτές έννοιες στο τρέχον λεξιλόγιο, π.χ. ως επίθετα ή ρήματα. Για παράδειγμα, οι εκφράσεις «Δρακόντειος», «Δον Κιχωτικός», «Δαντικός» ή «Οργουελικός» έχουν αυτούσιο και αυτονόητο περιεχόμενο ως προς την αυστηρότητα του νόμου, την αφελή φαντασιοπληξία, τις καταστάσεις ακραίας οδύνης ή τη δυστοπική κοινωνία, αντιστοίχως. Ή, το «Γκουγκλάρω» δηλώνει την αυθόρμητη πράξη αναζήτησης ταχείας πληροφορίας μέσω του διαδικτύου, ίσως δε και την κατανάλωση της, χωρίς στοιχειώδη έλεγχο της αλήθειας. Όλες αυτές οι εκφράσεις ευημερούν στη σημερινή Ελλάδα.

Στοιχειώδης προϋπόθεση σοβαρότητας είναι ο χρήστης των εννοιών αυτών να ξέρει για ποιο πράγμα μιλά, π.χ. ότι ο Δράκων ήταν Αθηναίος Τύραννος και Νομοθέτης - κι όχι κάποιο τέρας από το Game of Thrones, κι ότι η κατάργηση των Νόμων του από το Σόλωνα σηματοδότησαν τη γένεση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας … Υπό μιαν έννοια, η ανέλεγκτη χρήση ανάλογων εννοιών στο δημόσιο λόγο δηλώνει μιαν άκοπη εκδήλωση ανάπηρης ή παραπληγικής σοβαροφάνειας. Παράδειγμα, οι Αριστοφανικοί σύμβουλοι-λογογράφοι εκεί στα Μαξιμιαρά υπόγεια!

«Γκουγκλάροντας», είμαι βέβαιος, βρήκαν την αναφορά στο Σεφέρη ώστε να αποκτήσει σημειολογικό και λογοτεχνικό «βάρος» το παιδικό πλην διχαστικό Διάγγελμα της Ιθάκης: «…Ο τόπος μας είναι κλειστός. Τον κλείνουν οι δυο μαύρες Συμπληγάδες…» (Ι’, Μυθιστόρημα). Κατά τον πρόσφατο συγκλονιστικό «Περίπλου της Μνήμης» στα αιματηρά πεδία του «Μεγάλου Πολέμου», 2014-2018 -όπου εκεί χάθηκε μια γενιά, όπως τον σκηνοθέτησε ο βαθειά κλασσικά εγγράμματος Πρόεδρος Μακρόν, ο ολίγιστος «θ’κος μας» πήγε και κατέθεσε στη συμβολική παγκόσμια «Βιβλιοθήκη της Ειρήνης», έκδοση της «Ειρήνης» του Αριστοφάνη. Νόμιζαν οι αδολεσχείς ότι η γνώση περιορίζεται στον τίτλο!

Ο πολιτικός χώρος των «οργανικών διανοουμένων» ασφυκτιά και μας ταλαιπωρεί, εγκεφαλικά βάναυσα, με τον έωλο «δικαιωματισμό» του και τις απόπειρες «μεταμφίεσης» κάποιου δήθεν σοσιαλιστικού σχεδίου (βλέπε Μπαλτάς, Γαβρόγλου, Παρασκευόπουλος, κ.λπ.). Κατά πρώτον, είναι καθηλωμένος σε σχήματα προ 50ετίας, αν όχι παραπάνω· σχήματα αποσυντονισμένα από τις πραγματικότητες, συνέπειες και δυναμικές της μετα-βιομηχανικής κοινωνίας, της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της τεχνολογικής επανάστασης -εκτός τόπου και χρόνου, δηλαδή. Κυρίως, όμως, ακόμα και τα όποια στρεβλά «γράμματα» ξέρανε έχουν διατμηθεί από την αδολεσχία των «νέο-αγραμμάτων» της γενιάς των 15μελών που κυβερνά. Η θεωρητική ασφυξία του Μαξιμιαρού συστήματος προκύπτει από την απόπειρα προσεταιρισμού έργων με τίτλους ηχητικά εντοπιζόμενους στο ετοιμόρροπο ιδεολογικό τους σύμπαν, πλην προερχόμενων από καθαρά συντηρητικούς στοχαστές, μεγάλης εμβελείας. Είναι ίσως η Πρώτη Φορά που η Αριστερή διανόηση σκοντάφτει στη δυσλειτουργική ανεπάρκεια της.

Ο Σεφέρης με τις Συμπληγάδες αναφέρεται στον κοτζαμπασισμό και τη διαρκή πολιτισμική σύγκρουση Ανατολής/Δύσης στη νέο-Ελλάδα. Πολύ μακριά δηλαδή από την παρερμηνεία Τσίπρα που βρήκε στις «μαύρες Συμπληγάδες», κάποια τάχατες βαρύγδουπη παρομοίωση με τις αγορές και τα μνημόνια. Ο δε Αριστοφάνης, γενικά αλλά και ειδικότερα στην «Ειρήνη» του, στηλιτεύει σατιρικά το ρόλο των Δημαγωγών της Αθήνας˙ δεν είναι απλά ένας αθυρόστομος κωμικός που καθιέρωσε την αισχρολογία ως μέσον πολιτικής κριτικής. Αυτήν την καθιέρωσε ο διαμορφωτής του Τσιπρικού λαϊκισμού Λαζόπουλος ως «σάτιρα», λάθρα επικαλούμενος τον Αριστοφάνη. Με άλλα λόγια, ανέτρεξε ο Τσίπρας σε ό,τι τον αμφισβητεί εκ θεμελίων, με τη βεβαιότητα ότι δε θα γίνει αντιληπτό από το πόπολο.

Έγραψε ο Νίτσε: «Σχεδόν όλες οι εποχές, όλοι οι πολιτισμοί, προσπάθησαν να ξεπεράσουν τους Έλληνες. Επειδή ό,τι σκέφτονταν κι ό,τι δημιουργούσαν τους έμοιαζε χλωμό όταν το συνέκριναν με ό,τι δημιούργησε αυτός ο μικρός υπεροπτικός λαός». Ζούμε σε μιαν εποχή κινδύνων και διακινδυνεύσεων, όπου η θεώρηση αυτή, η οποία αποτελεί το Μέγιστο Κεφάλαιο της Ελλάδας δεν γίνεται καν επιφανειακά αντιληπτό. Το Μαξιμιαρό σύστημα οφείλει να το προστατεύσει, αν όχι να το επεκτείνει… Τρίχες, μεταξύ Τσίπρα και Καρανίκα, διατηρείται, όσο διατηρείται, από τρίτους συνήθως εκτός Ελλάδας, ως οικουμενική εξιδανίκευση, άρα ως μη-ελληνικό γνώρισμα. Παράδειγμα: Όταν ο Εκπρόσωπος μας αναμετράται με την Ιστορία, πρέπει να έχει πολλά κιλά μυαλό ώστε να το κάνει! Ξόδεψε μια μείζονα συμβολική ευκαιρία της Ελληνικής Γλώσσας να καταθέσει την Ιλιάδα, ως το πρώτο και μέγιστο αντι-πολεμικό έργο του ανθρώπινου πνεύματος. Και μόνον ότι επέλεξε πολιτική κωμωδία ως εσαεί αποτύπωμα του Ελληνικού Πολιτισμού στην παγκόσμια αντι-πολεμική Βιβλιοθήκη, είναι καθρέπτης της γλισχράς οντότητας του· δείχνει το επίπεδο αντίληψης του για τη σύγχρονη σημασία της αδολεσχίας του.

Αντιθέτως, η χώρα ασχολείται με τα καμώματα του Ρουβίκωνα στη Φιλοσοφική -κατάληψη, ανακατάληψη, πάρτι, αναστολή λειτουργίας, προτροπές Γαβρόγλου και λοιπές γελοιότητες. Κι αγνοεί τις δημόσιες εκκλήσεις αγωνίας πανεπιστημιακών για το επίπεδο γνώσεων απλής γλώσσας των φοιτητών της Φιλολογίας και μελλοντικών καθηγητών των παιδιών σας. Όλα αυτά μαζί συγκροτούν ιστορικό ατύχημα, εάν δεν είναι πολιτισμικό έγκλημα.

Σημειώνοντας ότι αδολεσχής σημαίνει φαφλατάς και πολυλογάς, λυπάμαι, αλλά ο Τσίπρας δεν έχει το δικαίωμα να αναμετράται με την Ιστορία και το Πνεύμα, εξ ονόματος μας, με τις τρύπιες αποσκευές του!

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018 15:34

Ο Dealer…

Όποιος δεν κάνει πολιτική, αρκείται στα deals. Κι όποιος δεν έχει στρατηγική αρχών και στόχους βάθους, περιορίζεται στο να κάνει συγκυριακά τον εξυπνάκια δημοσίως περί έωλων deals, ομολογώντας κρυφά -και αποδεχόμενος κυνικά- ότι ενορχηστρώνει και μετέχει ενός παιγνίου συμπεφωνημένης αλληλεξαπάτησης με το αλαλιασμένο, ενδεές και άρα χειραγωγήσιμο πόπολο. Δηλαδή, ο Ερίδματος…

Αν στραφούμε στην αυθεντική σημασία του αγγλικού όρου deal, θα δούμε ότι τόσο η κύρια ερμηνεία του -δηλαδή, επιχειρηματική συμφωνία- αλλά και οι δευτερεύουσες εκδοχές του -δηλαδή μοιρασιά, συμβιβασμός και μεταχείριση- υποδηλώνουν αμοιβαία υποχώρηση δύο ή περισσότερων συναλλασσομένων μερών προς επίτευξη κάποιας ισορροπίας κέρδους και συμφέροντος μεταξύ τους. Για το λόγο αυτό, ως dealing room στα χρηματιστήρια του Κόσμου και τις Τράπεζες, ονομάζεται ο χώρος συναλλαγών και αγοραπωλησιών. Ο συμβιβασμός καταυτόν δεν είναι «κακός»· ίσως μάλιστα είναι πρακτικά αναγκαίος, ως μια ιστορική και εξελικτική ανάγκη. Η δαιμονοποίησή του είναι όμως χείριστη, ειδικότερα όταν περιβάλλεται από ένα βλακώδες παραμύθι περί το «ασυμβίβαστο του συμβιβαζομένου». Δηλαδή, το Μαξι-μιαρό αφήγημα

Η μόνη περίπτωση που ο όρος χρησιμοποιήθηκε στην πολιτική ιστορία ήταν το New Deal του Ρούζβελτ προς αντιμετώπιση της Μεγάλης Ύφεσης του 1929-30· πλην όμως ο όρος εννοούσε «Συμβόλαιο» -και μάλιστα τιμής- μεταξύ Κράτους και Κοινωνίας για κοινή συμπεφωνημένη προσπάθεια προς ανάταξη μιας τότε ρημαγμένης χώρας.

Στην πεζή καθομιλουμένη, dealer είναι ο προμηθευτής των «αναγκαίων παραισθησιογόνων» που προσφέρουν παροδικά ταξίδια σε χώρους φαντασιακής ευδαιμονίας και προσδοκίας· άλλοτε σωματικής -οι ναρκέμποροι- κι άλλοτε ψυχο-κοινωνικής -οι δημαγωγοί. Άλλωστε, επί χρόνια τώρα, ψάχνουμε, ανά τρίμηνο και αξιολόγηση, τη «δόση» μας ως χώρα!

Είθισται τελευταίως να ομιλούμε δημοσίως -αλλά και στο διεθνή Τύπο- περί deals στην κυβερνητική πολιτική: Το deal των Πρεσπών είναι μια περίπτωση· το «ιερόν deal» με τον Ιερώνυμο είναι μια δεύτερη. Deal με τη Μέρκελ, deal με τον Καμμένο, deal εδώ, deal εκεί, τί γίνεται «ωρέ αδέλφια»; Χώρα-σαράφης καταγίναμε/-τε, με πολιτικούς αργυραμοιβούς και αργυρώνητους και συλλογικά κολλυβιστές. Ουδετερόθρησκα, ακόμα κι ο Χριστός τους έδιωξε όλους αυτούς από το Ναό. Εμείς, τα δικά μας: μήνες τώρα «συνταξιουλο»-λογούμε αποκλειστικώς και δε βρέθηκε ένας/μία να θέσει προτεραιότητες και προοπτική για τούτη τη χώρα και τους ανθρώπους της. Είναι κανονική χώρα αυτή; Είναι άραγε το deal, πολιτική; Είναι προβληματισμός για το μέλλον μας αυτός;

Κι ο Αρχηγός, προσπαθώντας να δραπετεύσει από τον Κήπο με τις Αυταπάτες που έσπειρε μέσω της καταστροφής, μετατρέπεται σε αγενέστατο κι επικίνδυνο πρότυπο bullying: «Θα σας φέρνω τις τροπολογίες, μία προς μία, και θα τις ψηφίζετε ονομαστικά», είπε στη Βουλή -και χειροκροτούσαν οι πολιτικές ορδές, ίσως να λείπει το «π»! «Θα πάω μέχρι την τελευταία ημέρα και θα πάρω και 20 ημέρες παραπάνω», είπε στην τηλεόραση και δεν τον ξ-έσκισε πολιτικά ο νάρκισσος δημοσιογράφος! Θέσεις εκφοβισμού και πείσματος, ένα μαθητούδι που κυριαρχεί σαν συνοικιακός τσαμπουκάς στα διαλείμματα του Δημοτικού· θυμίζει τόσο αναίσχυντα τη σκοτεινότερη πλευρά του πάλαι ποτέ ΚΚΕ Εσωτερικού: την προσκόλλησή του στον στυγνό Τσαουσέσκου και το αιρετικό ΚΚ Ρουμανίας έναντι του ΚΚΣΕ.

Προσπαθώντας να βάλω όλα τούτα τα σοβαρά -πλην εγγενώς γελοία- σε μιαν τάξη νόησης, μια ιδέα καθηλώθηκε στη σκέψη μου: το μέγα διακύβευμα των επόμενων πολιτικών εξελίξεων μπορεί να συνοψισθεί στην κορυφαία διαφωνία του πατρός και υιού Semprún, δύο σημαντικών διανοητών των τελευταίων δεκαετιών. Ο πατέρας, Jorge Semprún, πρότυπο του διεθνιστή-μαχητή-κοσμοπολίτη-στοχαστή κι ακτιβιστή από τον Ισπανικό Εμφύλιο έως τις πολιτικές μεταλλάξεις της Γαλλίας του τέλους του 20ου αιώνα, έγραψε πολλά και σημαντικά γύρω από το ερώτημα: «σε τί Κόσμο, θα αφήσουμε τα παιδιά μας;». Ο γιός του, Jaime Semprún, με άλλες εμπειρίες, έθεσε το ερώτημα που μας καταδιώκει όλους: «σε τί παιδιά θα αφήσουμε τον Κόσμο μας;». Η «πρακτική» συνέπεια αυτής της απλής διαφοράς είναι ότι με όρους πατρός Semprún, μπορούμε να αναρωτιόμαστε για το πολιτικό και οικονομικό μοντέλο και μέλλον της Ελλάδας την επόμενη δεκαετία· με όρους υιού Semprún, δικαιούμαστε να τρομάζουμε στην προοπτική ηγεσίας Τσίπρα, Παππά, Σπίρτζη, Τζανακόπουλου, Αχτσιόγλου και Νοτοπούλου, π.χ.! Άλλωστε, τα ένοχα γερόντια του Μπανιά έχουν προοπτική καθαρά αποτυπωμένη, ως πορεία επί Γης, από το dealing «μόλις-44-χρονών» βρέφος: «θα έχουν αποχωρήσει βιολογικώς από τις στατιστικές του ασφαλιστικού», έτσι δεν είναι;

Τώρα, θα μου πείτε -και δικαίως- πού διάολο μου ήλθαν οι Semprún στην Συριζανέλ Ελλάδα; Μιας και δεν μπορώ ευθέως να απαντήσω -πέραν της δικής μου θολούρας- επαφίεμαι στον ερμηνευτικό ογκόλιθο Καρανίκα… άλλωστε και dealer είναι -πολιτικά εννοώ- και ως θεωρητικός του Τσίπρα εμφανίζεται. Μπορεί να μπερδευτεί λιγάκι με το σόι Semprún, αλλά αφού ξέρει και από Πασκάλ και από… Μπρυκνέρ, θα τα φέρει βόλτα, δεν ανησυχώ! Αν ζοριστεί, υπάρχει κι ο Πολάκης

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018 11:03

Δεύτε Τελευταίον Ψεκασμόν…

Ιδού, ένα ωραιότατο «σαρδάμ» που συνάδει με την τρέχουσα εθνική και μετα-μνημονιακή «κανονικότητά» μας. «Σαρδάμ», μια κατάσταση δηλαδή μπερδέματος νόησης και γλώσσας, μια νευρο(βιο)λογική παρ-αφασία όπου η σειρά των λέξεων -ή και των συλλαβών ακόμα των λέξεων- οδηγεί σε αδυναμία ορθής έκφρασης ή και σε ακατανόητες διατυπώσεις. Εξ όσων θυμάμαι, συνήθως οφείλεται σε καταστάσεις πίεσης και άγχους του ομιλητή - αν και ο συστηματικός «σαρδαμισμός» μπορεί να έχει και οργανικές αιτίες, π.χ. εκφύλιση ή λοιμώξεις του εγκεφάλου, με την ευρεία έννοια.

«Σαρδάμ» έχουμε κάνει όλοι μας και Μεγάλους «Σαρδαμιστές» έχουμε γνωρίσει πάμπολλους στο δημόσιο λόγο. Κατ’ αρχήν, ως στατιστικό μέγεθος εν ολίγοις - όσο πιο πολύ μιλάς κι εκτίθεσαι προφορικά τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να μπερδευτείς λεκτικά και φωνητικά κάπου. O «σαρδαμισμός» βρίθει στο χώρο των μέσων επικοινωνίας - π.χ. εκφωνητές, παρουσιαστές, τηλε-περσόνες ή μαϊντανοί των τηλεπαραθύρων, ακόμα και ηθοποιοί. Και προφανώς, πολιτικοί. Αυτή η τελευταία ομάδα χρήζει βαθύτερης ανάλυσης, ώστε να κατηγοριοποιηθεί αλλά και να αιτιολογηθεί κλινικά…

Μέγας «σαρδαμιστής» υπήρξε ο Κ. Σημίτης, ο οποίος περίπου συστηματικά «γλώσσευε τη μπέρδα» του· πρόκειται μάλλον για επίπτωση ακραίου άγχους, ψυχολογικού στρες εκ της αστικής ανασφάλειας έναντι της δημόσιας έκθεσης. Κορυφαίοι εκπρόσωποι μιας δεύτερης κατηγορίας είναι ο ΓΑΠ και ο Τσακαλώτος· πρόκειται πιθανώς για περιπτώσεις ατόμων που έχουν την ελληνική ως υπολειπόμενη γλώσσα και -με κουλτούρα Βοστώνης και Οξφόρδης- παλεύουν να συνομιλήσουν περί υπαρκτού ελλαδικού σοσιαλισμού με την ψυχή της «βαθειάς» Ρούμελης. Μέγα το μαρτύριο και γι αυτούς και για εμάς που συνήθως καταλήγει σε γκροτέσκα, τουλάχιστον, κωμωδία.

Μια τρίτη κατηγορία είναι οι «ψευδο-σαρδαμιστές»: πρόκειται για τους άφθονους εγκυκλίως αγράμματους με πρόσβαση στο δημόσιο χώρο και λόγο. Όσους δηλαδή έχουν πάρει διαζύγιο με το συντακτικό αλλά και τη στοιχειώδη γραμματική: γίνεται «του κουτρούλη το πανηγύρι» καθημερινά στην τηλεόραση, με την κλίση κυρίως των επιθέτων και των μετοχών (δευτερόκλιτα/τριτόκλιτα, διγενή/τριγενή, αττικόκλιτα, δικατάληκτα/τρικατάληκτα κ.ο.κ.), με σύνηθες αποτέλεσμα να ζοριζόμαστε σε εθνικό επίπεδο με τις συνέπειες «της Διεθνής κατάστασης» της κρίσης μας ή έστω να βρούμε τη διεύθυνση του «διανυκτερεύων» φαρμακείου.

Κι έπεται, μια τέταρτη κατηγορία, απολύτως τραγικοκωμική πλην ασυγχώρητη. Οι αστοιχείωτοι, άκομψοι κι ακαλλιέργητοι «παρά-σαρδαμιστές» που κομίζουν και πολιτικό σχέδιο για τη χώρα και το Πολίτευμα. Αυτοί και όσοι ειλικρινώς παραδέχονται ότι η ιδέα να γίνουν υπουργοί «δε διέσχισε τη σκέψη τους» -αλλοίμονο, προϋποτίθεται ύπαρξη εγκεφάλου ώστε να γίνει η… διάσχιση- διοικούν και καθορίζουν τη μοίρα μας! Κι όμως, δε φταίνε αυτοί, τόσοι ήτανε. Οι ένοχοι είναι οι περί αυτούς, οι παρα-«παρα-σαρδαμιστές»˙ άλλως, με όρους πρόσφατης δημόσιας πολιτικής συμβολικής, οι παρά-τον-παπά-Ρασπούτιν ή εν συντομία συλλαβισμός «Παπαρα-σπούτιν». Οι κυνικοί, ιδιοτελείς ιδεοληπτικοί του παρασκηνίου που υποστρέφουν την έννοια της ισότητας ώστε να πατάξουν καθετί που ξεχωρίζει από τη μετριότητα και μονολιθικότητα τους (θυμηθείτε: «η αριστεία είναι ρετσινιά»)˙ οι «δικαιωματιστές» που από «επισήμου εξέδρας» πλέον, χαρούμενοι, χειροκροτούν τις «εθνικιστικές» κατ’ αυτούς υπερπαραγωγές του Καμμένου με τα «Μακεδονομαχικά» σωματεία και τις ίλες βαρέων αρμάτων (βλέπε π.χ. τον κ. Παρασκευόπουλο στο κορυφαίο πρόσφατο παράδειγμα, 28 Οκτωβρίου 2018, Θεσσαλονίκη).

Επειδή όλο αυτό το «σαρδαμικό» κατασκεύασμα φαίνεται μάλλον να καταρρέει, ζούμε την τελευταία -πέμπτη- κατηγορία «οργανωμένου σαρδαμισμού», την παραφασία όπου αποσυνδέεται, λειτουργικά και επιχειρησιακά, η νόηση από το λόγο και τον υπαρκτό-πραγματικό κόσμο: ως τέτοια πολιτική «νοσολογική» οντότητα δύναται να ονομασθεί η νεοπαγής «διαβουλευτική Δημοκρατία»(!) στην «άκαυστη» -δηλαδή χωρίς τον Καμμένο- πρόταση Συνταγματικής Αναθεώρησης του ΣΥΡΙΖΑ! Επειδή σοβαρός ορισμός μάλλον δεν υπάρχει, πέραν και εκτός της πολιτικής σκέψης ενός… Καρανίκα, τούτο το «πράμα» προβλέπει -επί λέξει- να «θεσμοποιηθούν διαδικασίες στοχασμού και αναστοχασμού των κοινών». Αυθόρμητα, ξεπήδησε εντός μου, η εικόνα της κας Αυλωνίτου να «στοχάζεται» και του κ. Πολάκη να «αναστοχάζεται περί τα κοινά», μάλλον ουδετερόθρησκα! Ο Χριστός κι η Παναγία, εν ολίγοις, κατά την δημώδη αντίδραση της συγχωρεμένης της γιαγιάς μου!

Σε δεύτερη σκέψη όμως, το συνταγματικό «Σχέδιο Αλέξη», ως αποκρυσταλλώνεται στο εν λόγω «οργανωμένο σαρδάμ», ορίζεται -με όρους ευγενείας- ως ανώδυνος φλύαρη γενικότητα. Αν το ψάξεις παραπάνω, διεκδικεί επίζηλους τίτλους ως μπουρδολογική ανάλυση, κενολογική πρόταση και ηθικολογική παραίνεση. Κάτι σαν «project» εργασίας, σταδιοδρομίας και βιοπορισμού για συνταγματολόγους του μέλλοντος…

Εν κατακλείδι, «Δεύτε τελευταίον ψεκασμόν, δώμεν συμπολίτες τω «θνήσκοντι», ευχαριστούντες Μέρκελ»! Να ζήσετε να μας θυμάστε…

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018 10:42

Το Τουρλουμπούκι ως Κράτος…

Δεν περίμενα ότι το αρθρίδιο της περασμένης εβδομάδας με το ερώτημα «υπάρχει μια λέξη που να χαρακτηρίζει τη σημερινή κατάσταση, πολιτική και κοινωνική, της χώρας;» θα προκαλούσε τόσες απαντήσεις ή προτάσεις μεταξύ φίλων αναγνωστών. Πράγματι, δέχθηκα απαντήσεις, άλλοτε θετικές προτάσεις κι ενίοτε βαρειά επικριτικές του καθαυτό ερωτήματος μου, εκλαμβανόμενο ως άκομψο και απρεπές από οπαδούς της ελευθεριότητας. Οι περισσότερες δεν ήταν μονολεκτικές -που ήταν και το καθαυτό ζητούμενο: π.χ. «τρικυμία εν κρανίω», «υπαρκτός Ελλαδισμός», «κυβερνητικό χάος», «βασίλειο των αγραμμάτων». Υπήρξε μία μονολεκτική εκδοχή που μου τράβηξε το ενδιαφέρον: «τουρλουμπούκι»!

Το ενδιαφέρον είναι ότι η λέξη είναι ευρέως γνωστή, δεν έχει σαφή ερμηνεία ή ακριβή ορισμό -εξ ού και το μεγάλο σημειολογικό προσόν της. Κλίνεται -το τουρλουμπούκι, του τουρλουμπουκιού, τα τουρλουμπούκια, κ.ο.κ., και ηχητικά αναδεικνύει απροσδιόριστο τσούρμο που κινείται αλλοπρόσαλλα, χωρίς κοινωνική συνοχή, πολιτικούς στόχους και σχέδιο βάθους. Πιθανώς να αναδεικνύει συνθετικά το μαγειρικό «τουρλού» -μείγμα απ’ όλα τα αποφάγια και τα υπολείμματα του ψυγείου- και τη «μπουκιά», μια κουταλιά φαγητού δηλαδή. Εν ολίγοις, μια σύνθετη λέξη με δάνειους όρους, με δόσεις Ανατολής (τουρλού) και Δύσης (bocca, το στόμα στα Ιταλικά).

Ίσως, είναι εντέλει η ζητούμενη λύση, καθότι εκφραστικά αντιμετωπίζει πλειάδα ζητημάτων: από την έννοια του «τσούρμου» -π.χ. το «αριστερό τσούρμο» κατά Baroufakis, την έλλειψη σχεδίου, πρακτικής και αρχών -βλέπε την αισθητικά δύσμορφη και βίαιη καθημερινότητα, την αίσθηση της συλλογικής μάσας κατά Πάγκαλο, την πρακτική του συνεχούς μείγματος πολιτικών σταθερών και ιδεολογικού συμφυρμού -αυτό το περίεργο κυβερνητικό «Εμείς» που περιλαμβάνει ισοτίμως (!) τον κ. Φίλη και τον κ. Κατσίκη και κυρίως, την αλυσιτελή μείξη ενός Ανατολίτικου ανορθολογικού αντι-δυτικισμού και μιας φιλελεύθερης πρόσδεσης στο Δυτικό Διαφωτισμό και τον Ορθό Λόγο. Εν ολίγοις, χώρα «τουρλουμπούκι», είναι μια ισχυρή και πλήρης περιγραφή/ερμηνεία της καταστατικής οντότητας μας.

Χώρα -και κοινωνία- γενικευμένης παρακμής - πλην αγλαώς και υπερηφάνως διεκδικούμενης χώρα που καταγγέλλεται ως συλλήβδην χρηματιζόμενη, στο Υπουργικό Συμβούλιο της από κορυφαίο τη τάξει υπουργό και δεν τρέχει τίποτα χώρα που η Αστυνομία ζητά προστασία -μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως- έναντι παραβατικών συμπεριφορών των «μπαχαλάκηδων» -επ’ αυτού, υπάρχει ακόμα χειρότερο: Στρατός που ζήτησε την προστασία της Αστυνομίας για να κάνει υποστολή σημαίας στη Μυτιλήνη, για να μην ξεχνιόμαστε χώρα που εξεγείρεται για ολιγοβαρείς Δημάρχους όταν ψηφίζει μαζικά «Ψινάκη» χώρα με βαρειά ιδιωτική δαπάνη στην Παιδεία, που αρνείται πεισματικά, δεν θέλει να βάλει στοιχειώδη τάξη λειτουργίας στα «δημόσια» ΑΕΙ, χώρα που αποδέχεται επισήμως και διεθνώς τα οικονομικά/στατιστικά δεδομένα της και κυνηγά απηνώς το στέλεχος που τα υπολόγισε, χώρα που ακκίζεται για τη νέα επιχειρηματικότητα της καινοτόμου τεχνολογίας ενώ σκοτώνει τα Μαθηματικά, τις Φυσικές Επιστήμες και την Πληροφορική στα δημόσια «σχολεία», χώρα που τρελαίνεται για το αναπτυξιακό πολιτισμικό κεφάλαιο της, με τους αρχαιολογικούς χώρους να είναι σε συχνή απεργία της παρακατιανής δημοσιο-υπαλληλίας, χώρα σκουπιδαριό, που δεν μπορεί και δε θέλει να διαχειρισθεί τα απόβλητα της, χώρα της πλάκας που συζητά και επιζητά τη δημόσια αναφορά των «μυστικών» κονδυλίων εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής όταν το βασικό γνώρισμα τους είναι εξ ορισμού να είναι μυστικά, χώρα που παλεύει για χρόνο μακρό να εκτελέσει ένα γελοίο έργο υποδομής και εξυπηρέτησης του κοινού, δηλαδή να στήσει μερικά εκδοτήρια εισιτηρίων στα ΜΜΜ χωρίς επιτυχία, χώρα που πάλλεται για το νομικό πολιτισμό της που ενώ διατηρεί κάτεργα ταυτόχρονα εφαρμόζει τον δικαιωματισμό του Παρασκευόπουλου, χώρα που επιδιώκει μαζικές -ξένες- επενδύσεις και καθημερινά σκοτώνει το Ελληνικό, τα υδατοδρόμια, τις επενδυτικά ισχυρές οικιστικές/εμπορικές αναπλάσεις, χώρα που δέχεται στην Ηγεσία της, πολιτικό που δήλωσε ότι θέλει να «θρέψει» -και όχι να δρέψει- τους καρπούς της πολιτικής του, ως νέος αγρότης υποθέτω, χώρα που δεν αντιδρά στις ευθείες προτροπές κατάλυσης των δημοκρατικών θεσμών ώστε πρωτόγονα ανθρωποειδή «να πάρουν/παραμείνουν την εξουσία»…

Χώρα που δεν θα παραξενέψει κανέναν εάν η συμμετοχή στις επόμενες εκλογές είναι γύρω ή και κάτω του 50%. Την ίδια ώρα που ο κυρίαρχος δημόσιος λόγος θα επιμένει για την ταυτότητα μας ως τάχατες λίκνο και κοιτίδα της Δημοκρατίας. Τρίχες! Γινόμαστε χώρα- (ανά-)παράσταση της βαθειάς Μεσοδυτικής Αμερικής των καουμπόηδων με όλα τα γνωρίσματα της Σοβιετίας, σε επίπεδο Διοίκησης και Ηγεσίας.

Ο δυϊσμός του φράκου πάνω από τη φουστανέλα, του ημίψηλου με τα τσαρούχια, σε πολιτική εκδοχή της οπερετικής «Μαντάμ Σουσού»: θαύμα νέο-ελληνικό, μέγα και τρομερό! Αν η «Μαντάμ Σουσού» ως έκφραση μπορούσε να γραφεί ως μία λέξη θα ήταν η καταλληλότερη επιλογή μου. Προς το παρόν: Χώρα «τουρλουμπούκι»!

Η Ελληνική γλώσσα θεωρείται πλούσια, στην ιστορική διαδρομή της, για την ικανότητα να παράγει ιδιαίτερα λεπτές έννοιες, σπάνιας ερμηνευτικής διεισδυτικότητας ή περιγραφικής πληρότητας, πολλαπλών νοητικών αποχρώσεων και σταθμίσεων, αλλά και του τρόπου που ακόμα και πρωτάκουστες λεκτικές παραλλαγές ενσωματώνονται στην κοινή αντίληψη. Είναι υπόδειγμα γλώσσας που διαθέτει πάνω από 50 λέξεις για να περιγράψει την κατάσταση του φωτός στο πέρασμα από το σκότος στο φως, από τη νύχτα στη μέρα: δείτε, για παράδειγμα, την περίπτωση θεότητας ως η Ηώς και τα Ομηρικά ροδοδάκτυλα της ή η μεγαλειώδης λέξη «αμφιλύκη».

Εντέλει η παραδοχή αυτή σκοντάφτει, κατά την τρέχουσα περίοδο πολιτισμικής παρακμής που τα πάντα σαρώνει, στο εκπτωχευμένο λεξιλόγιο των 300 λέξεων της γενικευμένης αγραμματοσύνης, της χυδαίας, βίαιης πλην κανονικοποιημένης ύβρεως, των φθόγγων και των βρυχηθμών ως υποκατάστατα λόγου. Εμμένει όμως, ουσιαστικά αναπάντητο, το ζήτημα πώς η δημοτική ποίηση και τραγούδι -πολιτισμός, δηλαδή, ανθρώπων χωρίς τυπική εγκύκλιο μόρφωση- διατηρούσε πλήρως τα γλωσσογόνα γνωρίσματα της. Εν όψει αυτής της ιδιότητας, όπως είπε ο Δ. Σαββόπουλος, «εδώ, ο Μουσικός -της γλώσσας, εννοείται- σηκώνει τα χέρια», στο αριστούργημα του Αχαρνής! Ίσως, η ερμηνεία εντοπίζεται σε υπερβατικά επίπεδα αξιών και αισθητικής, μιας απροσδιόριστης πνευματικότητας, παντελώς απούσας σήμερα.

Αν το σκεφτούμε καλά, η ελληνική γλώσσα αδυνατεί για πρώτη φορά να βρεί όρο, ενδογενή ή δάνειο, ώστε να αποδώσει ή να χαρακτηρίσει επακριβώς τη σημερινή μας πολιτική κατάσταση και διακυβέρνηση. Να πεί «τσίρκο»; Περιορίζεται στην περιγραφή των ακροβασιών και γυμναστικών επιδόσεων κάποιων κοντών, χοντρών ή γερόντων που κυβερνούν. Να πεί «αλαλούμ»/«μπάχαλο»/«αχταρμάς»; Περιορίζεται σε όψεις μιας κυνικής θολούρας, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, χωρίς ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα, που προτάσσεται ως «προοπτική» χωρίς τελικό στόχο. Να πεί ιδεολογικός/κυβερνητικός «χυλός» ή «πολτός»; Αποφεύγει να δεί τις υπόγειες διεργασίες επαν-εγκαθίδρυσης ενός νεοπαγούς κυβερνητικού παρακράτους με παλιούς πελάτες σε συνδυασμό με τα ιδεολογικά απωθημένα των γερόντων του ‘70. Να πεί «καράβι δίχως καπετάνιο» ή «ακυβέρνητη πολιτεία»; Ήδη, ξεφεύγουμε από τον έναν όρο κι έχουμε ανάγκη φράσης για να τα βγάλουμε ατελώς πέρα. Να πεί «μπορντέλο»; Ακόμα κι η «Τρούμπα» -άκου να δείς, εμβληματική σημασία για την… εξ επωνύμου «ξαδελφούλα» μου- είχε σοβαρούς ηθικούς κανόνες και αξίες: δείτε την φιλμική ομάδα της «Στέλλας», των «Κόκκινων Φαναριών» ή των «Παιδιών του Πειραιά» και την ιδεολογική αντεπίθεση της Αριστεράς και της τότε εφημερίδας «Αυγή» για να καταλάβετε το τί μας συμβαίνει σήμερα.

Δε σας κρύβω ότι μπροστά στο γλωσσολογικό αδιέξοδο, ο νούς μου πετά σε ανύπαρκτους κόσμους και σκαρφίζεται φαντασιακούς διαλόγους και αντιπαραθέσεις. Μήπως κι από εκεί προκύψει κάποια καθαρτήρια ορολογία. Για παράδειγμα, μπορούμε να φαντασθούμε ένα διάλογο μεταξύ Τσίπρα και Λ. Κύρκου για τα διδάγματα της Ιστορίας ως μοχλό ποιότητας διακυβέρνησης και βάθους ανάγνωσης της ιστορίας το Μ. Παπαγιαννάκη να συνομιλεί με τον «αρμόδιο» Κατρούγκαλο περί Ευρώπης το Γρηγόρη Γιάνναρο να τα λέει με τον Ν.Παππά -ακόμα και μαζί με τον μπαμπά του το Γ. Φαράκο με τον Baroufakis τον Ε. Αβέρωφ με τον Καμμένο και τον Ξ. Ζολώτα με το Δραγασάκη; Παλεύω να φαντασθώ το λεξιλόγιο και τις έννοιες που θα ανεδύοντο. Δε βρίσκω τίποτα, ίσως πταίει η προσωπική μου ανικανότητα. Ίσως όμως να οφείλεται στο ότι οι διάλογοι αυτοί θα ήταν αδύνατοι: καθότι όλοι τούτοι οι «νυν» απλώς δεν θα υπήρχαν, δεν θα υφίσταντο, ούτε καν ως οι «Ιούδες» του Αλαβάνου! Ως γκρουπούσκουλο του τίποτα οι «νυν», θα αναλωνόντουσαν για χόμπυ σε άνευ σημασίας ακτιβισμούς, σε κάτι ρημαδιασμένα αμφιθέατρα και πέριξ των αστικών «άβατων». Κι όμως, σήμερα, κυβερνούν, σε μιαν ακροδεξιά αγκαλιά ομηρείας, που υπάρχει όντας ανύπαρκτη, με την ανοχή μιας τσοχατζοπουλικής κοινωνικής ομάδας που χαροπαλεύει καταγγέλλοντας τη διαφθορά του ΠΑΣΟΚ!

Ο Κόσμος καλπάζει κι αλλάζει η οικονομία μεταλλάσσεται, η τεχνολογία κατασκευάζει νέες πραγματικότητες της καθημερινότητας, το κέντρο βάρους του πλανήτη μετακινείται από την Ευρώπη προς την Ασία, αυτοκρατορίες καταπίπτουν κι άλλες αναδύονται, η γεωγραφία των πληθυσμικών μετακινήσεων γεννά καινούργια δημογραφικά φαινόμενα και πολιτισμικές ανθρωπογεωγραφίες, άνθρωποι με πτυχία προ 10 ετών ακόμα και επάξια, είναι πλέον απαξιωμένοι εάν δεν ακολουθούν μια διαρκή επιμόρφωση. Ο ρυθμός της μεταβολής είναι τέτοιος που μόνον μια φιλελεύθερη προσέγγιση μπορεί να αντιμετωπίσει, κι αυτή ίσως να είναι ανεπαρκής.

Ένα είναι βέβαιο: η πτωχή, βλακώδης στην απλοϊκότητα της, γλώσσα των Αγανακτισμένων και των αδελφών Ψεκασμένων είναι εκτός τόπου και χρόνου! Κι όμως, με διαδικασίες συνέλευσης φοιτητικού συλλόγου του ‘70, εξακολουθούν να κυβερνούν. Λείπουν, βλέπεις, τα λυτρωτικά «σκατόφτυαρια» από το σκηνικό! Λες να ‘ναι η λέξη που δεν μπορώ να βρώ; Και γι’ αυτό ουδείς φταίχτης, πλην Ημών, των μακαρίως κεκοιμημένων!

Καθώς βαδίζουμε ολοταχώς προς τη συνταγματική λήξη της τρέχουσας κυβερνητικής θητείας, ο προβληματισμός για το εάν οι πολιτικές ηγεσίες -εν γένει- είναι σε θέση να κατανοήσουν τις μείζονες απειλές για τη χώρα από τη στρατηγική αυτό-παγίδευση στην οποία έχουμε εμπλακεί για λόγους προεκλογικών σκοπιμοτήτων, κορυφώνεται.

Είχαμε από καιρό καταλάβει ότι η διαχωριστική εκλογική γραμμή θα ήταν μεταξύ του «κλέφτη» και του «ψεύτη» καθότι ο διχασμός «Εμείς ή Αυτοί» -με ιδεολογικό τάχατε πρόσημο- ουσιαστικά έχει περιορισμένη εμβέλεια στο δεδομένο αρχικό 3% και την πρωτόγονη τσοχατζοπουλική πασοκαρία. Όπως κατ’ αντιστοιχία, περιορισμένη εμβέλεια έχει και η διάκριση «ανικανότητα έναντι αποτελεσματικότητας» στο δεδομένο αμιγές φιλελεύθερο ακροατήριο.

Θα ήταν ίσως πιο ενδιαφέρον, εάν το διακύβευμα αναφερόταν στην επιλογή μεταξύ δύο απλών λέξεων: το Αν και το Θα, συλλαβών-λέξεων με τεράστια συντακτική σημασία για την πολιτική. Αν θυμάμαι καλά από το τότε Γυμνάσιο, το «Αν», ένας υποθετικός σύνδεσμος που εισάγει την έννοια της προϋπόθεσης και της συνθήκης, αποτελεί το κορυφαίο γνώρισμα της σύγχρονης επιστήμης, διοίκησης και πολιτικής: αποτελεί το νοητικό πυρήνα λήψης έλλογης απόφασης και επιλογής μεταξύ εναλλακτικών εκδοχών. Εάν κάνω αυτό, τότε θα συμβεί εκείνο. Υπό την έννοια αυτή, εκφράζει το κορυφαίο σχήμα του Ορθού Λόγου. Το «Θα», από την πλευρά του, είναι ένα μόριο που παραπέμπει σε υποσχετική, χωρίς προϋποθέσεις: υπό την έννοια αυτή, είναι ο πυρήνας της δημαγωγίας, του λαϊκισμού και του «μαυρογιαλουρισμού». Θα ήταν ένδειξη ανάστασης της χώρας εάν συμβολικά οι εκλογές διεξήγοντο υπό αυτό το διακριτικό γνώρισμα επιλογής.

Πλην όμως η κατάβαση στα Τάρταρα συνεχίζεται απρόσκοπτα, σ’ ένα δρόμο πυκνά ναρκοθετημένο, σ’ ένα δρόμο που οι αυτοσχέδιες παγίδες των «μονομάχων» μπορεί να αποδειχθούν καταστροφικές. Το κακό είναι ότι οι παγίδες αυτές είναι παραπληρωματικές και λειτουργικά αλληλεξαρτώμενες για τη διεθνή θέση της χώρας. Κι οι δυο μαζί είναι βόμβα στα θεμέλια της χώρας στο άμεσο μέλλον.

Η παγίδα Τσίπρα, άλλως η παγίδα της «καθαρής εξόδου» και των «αγορών»: η παρέα του Μαξίμου, πιστή στον απόλυτο στόχο της να εγκαθιδρυθεί ως ο ένας από τους δύο πόλους του νέου πολιτικού σκηνικού, ως διαιώνιση της αβαθούς «Αριστεράς», πόνταρε τα ρέστα της σε ένα μνημονιακώς αντιμνημονιακό αφήγημα. Πλασάρει έναν παλαιοημερολογίτικο ζήλο με κύριο γνώρισμα την επικοινωνιακή εκμετάλλευση της μη-περικοπής της «συνταξούλας». Πάνε και τα «αντιμέτρα» με τα οποία τάιζαν το πόπολο δύο χρόνια τώρα, πάνε τα στρεβλά «μέτρα κοινωνικής αλληλεγγύης», πάνε και τα «γεμιστά της Θεανώς» ως ψυχοπονιάρικη επίφαση της μπούρδας «οι άνθρωποι πάνω από τους αριθμούς»! Οι «αγορές» μίλησαν από καιρό: «κλείσαμε» λέει η ταμπέλα στην εξώπορτα· «καμμία αναβάθμιση» είπε η Moody’s το ελατήριο της οικονομίας είναι σκουριασμένο και δεν εκτινάσσεται -πώς άλλωστε; ακόμα κι αν ολόκληρο το Σύμπαν συνωμοτούσε θετικά, τα νούμερα δεν βγαίνουν. Και σ’ αυτό πλαίσιο, ο Τσίπρας -οδηγούμενος από τις δημοσκοπήσεις τις οποίες τάχατες δεν πιστεύει, θα κάνει ή δεν θα κάνει ή θα κάνει ότι δεν κάνει ή κάποιος συρανέλ αχταρμάς τέλος πάντων- θα προχωρήσει «μονομερώς» στην άρση της περικοπής της συνταξιοδοτικής προσωπικής διαφοράς των μελλοθανάτων. Θα δουν τα μάτια μας επικοινωνιακές γιορτές, μέχρι το Eurogroup του Δεκεμβρίου!

Η παγίδα Μητσοτάκη/ΚΙΝΑΛ, άλλως η παγίδα του Μακεδονικού: η Συμφωνία των Πρεσπών είναι τακτικώς κακή πλην στρατηγικώς αναγκαία. Είναι Ηλίου φαεινότερο ότι η στάση ΝΔ/ΚΙΝΑΛ απορρέει από εκλογικές ανάγκες προσεταιρισμού των «εθνικών» ανακλαστικών στη Βαλκανική ψυχοσύνθεση και πρόσκαιρης αντιμετώπισης των ελιγμών Τσίπρα. Άλλωστε, η εκλογική/δημοψηφισματική συμπεριφορά των Σκοπιανών αποδεικνύει ότι ο βαλκανικός τράχηλος δε σηκώνει και πολύ ορθολογισμό. Υποψιάζομαι ότι ο Κυριάκος και η Φώφη ανάβουν ένα κερί στο εικονοστάσι καθημερινώς ώστε οι πρόδηλες ιδιοτελείς δεσμεύσεις του Τσίπρα προς τα διεθνή κέντρα να εφαρμοσθούν πριν τις εκλογές. Καθότι μετά, ποια οικονομική διαπραγμάτευση και με ποιους, θα γίνει υπό αρνητικές συνθήκες;

Ποιο είναι το άκρως επικίνδυνο πλην εξαιρετικά πιθανό σενάριο τους επόμενους μήνες: η Ελλάς να βρεθεί αποκομμένη από τις διεθνείς αγορές ως προς τη χρηματοδότηση της και απομονωμένη πολιτικά ως προς τις διεθνείς σχέσεις της. Με τις διάφορες «Μόριες» να γίνονται διεθνή πρωτοσέλιδα με πρόσθετη διάσταση ως κέντρα περίθαλψης τζιχαντιστών ή τις διάφορες «FolliFollie» να γίνονται υποδείγματα χρηματο-πιστωτικής στρέβλωσης, καπιταλιστικής διαφθοράς και ελεγκτικής ανικανότητας.

Το κακό είναι ότι οι πρωτεργάτες της αντίστοιχης δίδυμης παγίδας δεν πιστεύουν πράγματι αυτά που λένε, είμαι πεπεισμένος επί τούτου. «Αν» -βλέπετε τη σημασία της λέξης- όντως ισχύει αυτό, τότε επέρχεται ως κυκλώνας η ρήση του στρατηγού Charles de Gaulle:

«Εφόσον ένας πολιτικός ποτέ δεν πιστεύει αυτά που λέει, πραγματικά εκπλήσσεσαι όταν οι άνθρωποι βασίζονται στον λόγο του».

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018 18:53

Φτού κι από την αρχή…

Το έζησα το τηλεοπτικό 15ημερο της «Θεσσαλονίκης», δηλαδή τις μεταδόσεις των δραστηριοτήτων των Πολιτικών Αρχηγών και «Αρχηγών» στη ΔΕΘ, στο «φουλ», κάπως σαν πρεζάκι της μπούρδας, σίγουρα ως μαζοχιστής περί την τρέχουσα πολιτική κατάντια μας: Τους και Τις είδα Όλους και Όλες, με ψυχαναγκαστική μανία! Από τον Ερίδματο και τον τάχατες νουνεχή νέο-φιλελευθερισμό του, κάπως ως κινηματογραφικό σήκουελ μεταξύ Τόνυ Μπλαίρ και Κώστα Πρέκα στο έπος «Η Μεσόγειος φλέγεται 2». Στην Δευτέρα τη τάξει, τουλάχιστον εν σειρά εμφανίσεων στο πολιτικό παλκοσένικο, κυβερνητική Ηγέτιδα του ΝΕΟυ, κα Παπακώστα· στη Πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ - που κάτι πρέπει να κάνει επειγόντως με το όνομα καθότι παραπέμπει ευθέως σε φαρμακευτικό σκεύασμα, σαν αντιβιοτικό ή σαν συμπλήρωμα διατροφής ακούγεται και ούτω καθ εξής εν σειρά…

Στο μεσοδιάστημα, μας προέκυψαν διάφορα παρελκόμενα της τυπικής πολιτικής μας κατάντιας: από τις διεθνείς ανακρίσεις για το πάρτυ περί τις μεταναστευτικές δαπάνες, στο θλιβερό φόνο/θάνατο του Ζακ και τη γλοιώδη εκμετάλλευση του από τους «δικαιωματιστές» τις αποσκιρτήσεις πολιτικών Ογκολίθων και Τιτάνων της σκέψης από το κόμμα του κ. Λεβέντη την άρνηση της Moody’s να αναβαθμίσει την ελληνική οικονομία· την ανησυχία για το δημοψήφισμα στα Σκόπια και τις πολιτικές συνέπειες του στη Νότια Βαλκανική τις περίεργες ερμηνείες της εξόδου από την Επιτροπεία κατά ΣΥΡΙΖΑ που συνιστούν καθ’ αυτό πεδίο ψυχο-κοινωνικής και γλωσσολογικής έρευνας την αδυναμία των ομάδων μας να πετύχουν γκολ στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα… κάπως έτσι κυλά σιωπηρά πλην μαρτυρικά η καθημερινότητα.

Παράλληλα, κοίταζα και διάβαζα το τί γίνεται στον υπόλοιπο Κόσμο, που προδήλως και ως νέο-ελληνική καταστατική Αρχή υπολείπεται Ημών -κουτόφραγκοι και απολίτιστοι γαρ! Είδα τη δοκιμή και εμπορική δρομολόγηση του πρώτου τραίνου με καύσιμο υδρογόνου και μηδενικής ρύπανσης, στην Κάτω Σαξονία της Γερμανίας προς απλή σύγκριση, το «Ασημένιο Βέλος» του Ιταλικού πλέον ΟΣΕ, τεχνολογίας σαπάκι του 1990, με το οποίο έκανε τη φιγούρα του ο Ερίδματος στη ΔΕΘ, απεσύρθη πάραυτα καθότι οι γραμμές, οι αποβάθρες και η ηλεκτροκίνηση δεν μπορούν να το υποστηρίξουν εν έτει 2018. Είδα ότι οι προβλέψεις για την αγορά εργασίας στην τεχνολογική εποχή αναφέρονται σε 133 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας - άλλου τύπου και προσανατολισμού όμως εμείς παλεύουμε ιδεολογικά για το εάν ο «κακός μετανάστης» ή ο «φτηνός νέος» είναι καλό ή κακό πράμα έναντι της ρομποτικής και τεχνητής νοημοσύνης! Είδα ότι 14 εκατομμύρια Εγγλέζοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας κι αναρωτιέμαι εάν κάποιος Ηγέτης έχει σκεφθεί και έχει βάλει στην επιχειρηματολογία του τη δική μας ανάλογη στατιστική. Είδα πολλά και χαίρομαι που ο ελλαδικός τύπος αναδεικνύει την αξιοπρεπή στάση της κας My Style Rocks έναντι της ανηθίκου προτάσεως «Θεσσαλονικιού manager» για επί χρήμασι νύκτα ακολασίας! Πού είσαι Τραμπ να δεις πώς «ξενογ….» οι γνώστες κι εσύ κινδυνεύεις να χάσεις την Προεδρία μ’ αυτές τις κρυόκ… που πήγες κι έμπλεξες! Κάπως έτσι περνούν χονδρικώς οι ημέρες μας!

Άλλα-ντ-άλλων, μακριά από τις ραγδαίες εξελίξεις διεθνώς και τα κρίσιμα ζητήματα προς τη νέα κοινωνία και οικονομία. Το θέμα δεν είναι ότι απέχουμε από το διεθνές γίγνεσθαι το θέμα είναι ότι μέρα τη μέρα αποκλίνουμε περισσότερο, με ορμή, πίστη κι επιμονή να γίνουμε τριτοκοσμικοί! Και να βαδίσουμε υπερήφανα στην τελειωτική χρεωκοπία!

Κατά τ’ άλλα, μπήκε ο Σεπτέμβρης και γύρισαν οι Τενόροι της «συνταξούλας» και η «φουκαριάρα-η-μάνα-μου»-λαγνεία τους. Η ρητορική του αυτό-οικτιρμού με τα βαριά εθνικο-λαϊκιστικά γνωρίσματα και τις υψηλές ακροαματικότητες πήρε θέση μάχης για να γράψει υψηλά σκορ ενόψει των εκλογών και της πολιτικής μαργαρίτας «θα κοπεί, δε θα κοπεί» το όποιο ανάπηρο κεκτημένο της Μεταπολίτευσης.

Θα φανεί χοντρό αυτό που θα πω: η μόνη ελπίδα μας ως Έθνος είναι να συγκρουσθεί η λογική της «συμμαχίας των φτωχών» που πλασάρει ο Ερίδματος και του «αστικού μετώπου» που δυστυχώς αποφεύγει/ζορίζεται να πει ευθέως ο Μητσοτάκης. Μη γελιέστε όμως: στρατηγικά εκεί είναι το παιχνίδι μαζί με μιαν εμπνευσμένη στρατηγική για τη λειτουργική σχέση του Κράτους μας με την πρόσφατη ελληνική διασπορά.

Εάν και τώρα και σ’ αυτό στραβώσει το πράγμα, τελειώσαμε…

Σελίδα 1 από 7
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top