FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τρίτη, 21 Μαΐου 2019 10:46

Αλέξιος, ο Ναζωραίος

Σκάβουμε τη Γή, όλο και πιο βαθειά, μπας και βρούμε κάποιο επίπεδο υποκειμενικής πραγματικότητας και αντικειμενικής αλήθειας, στο «καλύτερο» οικόπεδο Ελλάς. Έχουμε πέσει τόσο χαμηλά στο δημόσιο Λόγο, που μόνο γεώτρηση -το πραγματικό εθνικό θέμα των ημερών σε Αιγαίο και Κύπρο- μπορεί να μας προσδιορίσει κάποιον κοινόν παρονομαστή έναντι της ασκήμιας που μας κατακλύζει. Εκεί, στα έγκατα της Γης, τα Τάρταρα δηλαδή, κάποια στοιχεία αναδεικνύονται! Κι επειδή η γελοιότητα ή μάλλον αυτό-γελοιοποίηση, στην περιούσιο χώρα, πυθμένα δεν έχει, μας προέκυψε η νέα Ομολογιακή θέση του τέως άθεου, πρώην άθρησκου και νυν εκκλησιαστικού τσαλαβούτα Αλέξιου.

«Η δικιά μας ιδεολογία κι ας μας κάνουν κάποιοι κριτική που δεν κάνουμε σταυρούς, είναι πολύ πιο κοντά σε όσα είπε ο Χριστός», έφα ο νέο-Χριστιανός Αλέξιος που μάλλον μετακινείται προς τη νέο-Ορθόδοξη Θεολογία ή την «αριστερή» λατινο-Αμερικανική εκδοχή κάποιων παπάδων, ιεραποστόλων και ιεροκηρύκων σε ζούγκλες και φαβέλες. Γνωστά πράγματα, επιστημονικώς και διεθνώς καταρρεύσασες θέσεις· αλλά με τη γνωστή ελληνική υστέρηση, ίσως ικανές να συγκινήσουν μερίδες του ακροατηρίου.

Το θέμα είναι ότι «σύντροφοι» και στελέχη του, τον πήραν -λογικώς πλην ατυχώς- στα σοβαρά! Άλλωστε οι αγράμματοι, πάντα θα βρίσκουν κάποιον «πρωτοσύγκελο» να θαυμάζουν!

Πρώτο παράδειγμα: η σημειολογία του «Απεταξάμην» το Σατανά! Δεκάδες υποψήφιοι Δήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα σπεύδουν να δηλώσουν άρνηση και απόρριψη της υποστήριξης του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει των εκλογών. Ήταν που ήταν στραβή η αυτό-διοικητική «χριστιανική άμπελος»-κλήμα του Αλέξιου, το ’φαγε κι ο Γάιδαρος, εν ολίγοις. Το να βλέπεις, κορυφαία στελέχη της Ρένας Δούρου, της λεγομένης και «στραβής στη βάρδια» κατά την «εκκλησιαστική ορολογία», να δηλώνουν αυτονομία έναντι της Τσιπρο-ΣΥΡΙΖΑικής υποστήριξης και ταυτότητας εν όψει εκλογών, είναι σοβαρό μήνυμα αντίληψης ότι το να δηλώνεις ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι συνταγή ήττας.

Δεύτερο παράδειγμα: ο «αξιοφίλητος» Υπουργός Παιδείας. Μας είπε χθες, με οδύνη καρδίας υποθέτω: «η κατάρρευση της συμφωνίας με την Εκκλησία ήταν αποτέλεσμα fake news». Με άλλα λόγια, τα είχε «βρει» με το «παπαδαριό» - αλλά κάποιοι «κακοί» χάλασαν το deal. Μεγαλείο ψυχής, πίστης και κυρίως, ανατρεπτικής πολιτικής σε σχέση με έναν πανίσχυρο πυλώνα της λειτουργίας της χώρας, αιώνες τώρα.

Με τούτα και με εκείνα, μπήκαμε στο έσχατο στάδιο της απάτης της Ομάδας Τσίπρα, της Αθεόφοβης εν προκειμένω! Του Ηγέτη, του στηριζόμενου από πολιτικές κορυφαίες πολιτικές οντότητες ως το αιλουροειδές της Αριστεράς κ. Μεγαλοοικονόμου, ο λέων του Βορρά κ. Σαρίδης, η ογκόλιθος του Σοσιαλισμού κ. Κουντουρά ή ο Θεοχαρόπουλος-το-εκκρεμές-του-Μπάρμπα-Φώτη! Απίστευτα μεγαλεία νόησης και πολιτικής ευθυκρισίας!

Κατά λογική συνέπεια, το μόνο που μας απομένει, ημών των ράθυμων επιρρεπών στην κοσμικήν αμαρτίαν - αλλά και ως κωμωδία, 11 ημέρες πριν τις εκλογές, είναι η εμφάνιση του κ. Π. Μπογδάνου λαλούντος το «Bella Ciao» σε βυζαντινό πλάγιο τέταρτο. Όμως ακόμα και στη Βυζαντινή παράδοση, ανάμεσα σε Κοντάκια και Κανόνες, υπήρξε ισχυρός ο διαχωρισμός κλήρου και λαού!

Αλλά και ως προς την ουσία, τα νέα είδωλα του Τσίπρα, οι πρωταγωνιστές του Casa de Papel, ληστές τραπεζών ήταν. Των Αποταμιευμένων κόπων της ζωής μας, ήταν.

Μην τρελαθούμε τελείως, πια, με τα εξυπναδίστικα κόλπα του Αλέξιου του Ναζωραίου! Μπορεί να οραματίζεται τον εαυτό του ως Λάζαρο, αλλά τα θαύματα συμβαίνουν άπαξ. Κι έχουν ήδη επισυμβεί…

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019 11:24

Δέκα χρόνια Νύχτα…

«Πάσα τε επιστήμη χωριζόμενη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής πανουργία, ού σοφία φαίνεται…» αν καλά θυμάμαι τον Πλάτωνα, από τότε που το σχολειό μου ήταν Σχολείο, δηλαδή θεραπεία και τελετουργία μάθησης! Ούτε Δημόσιο, ούτε Ιδιωτικό, ούτε Ξενικό ή Διεθνές, ως το «ελιτίστικο» δικό μου… απλώς, όλα τα παιδιά του κόσμου μάθαιναν γράμματα από άξιους Δασκάλους, μέσα από μία ευγενή άμιλλα! Κι έβγαιναν στη Ζωή, να φτιάξουν έναν Κόσμο, μια Χώρα μαζί με την ατομική τους Πορεία! Σε κάθε περίπτωση, εικάζω, παλαιότερες «σειρές», για να μην πω γενιές, είχαν αποθέματα γνώσεων και αντίληψης γλώσσας και αριθμών, ώστε να καταλαβαίνουν τί μας συμβαίνει στα δέκα χρόνια της Νύχτας που μας καταδυναστεύει.

Δέκα χρόνια Νύχτα! Για να καταλάβουμε τί πραγματικά σημαίνει αυτό το διάστημα, η Χιτλερική Κατοχή διήρκεσε λιγότερο από τέσσερα χρόνια· ο αδελφοκτόνος Εμφύλιος, άλλα τόσα και κάτι· όλη αυτή η αιματηρή περίοδος -που θέρισε τον ελληνικό πληθυσμό και κυρίως τα νιάτα του- ήταν εντέλει μικρότερη σε διάρκεια από το σύγχρονο νέο-Ελληνικό δράμα. Σκέπτομαι τους γέροντες που έζησαν και τις δύο περιόδους: τί να σκέπτονται άραγε, μέσα από μια κατασταλαγμένη σοφία ζωής;

Δέκα χρόνια Νύχτα! Όλα έχουν ειπωθεί γι αυτά, από τα ψέματα και τις κωλοτούμπες του Τσίπρα -άνευ σημασίας εντέλει- έως τις συναισθηματικές εξάρσεις και τα συνομωσιολογικά σενάρια για τα «πολιτικά μυστήρια», τα κομματικά παραμύθια, τους κάθε είδους φόβους και τις φαντασιώσεις περί του διωγμού του «εξυπνότερου λαού του κόσμου»: ηχούν γελοία αλλά όμως η χώρα κυβερνάται επ’ αυτών επί τόσα χρόνια όσα και η Κατοχή!

Η Νύχτα είναι απαραίτητη για να έλθει η Μέρα. Το απαιτούμενο λυκαυγές, η ήπια και προοδευτική μετακίνηση από το σκότος στο φώς, τότε που αλλάζει το ανθρώπινο συναίσθημα, που λαλούν κι ο κόκορας και τα πουλιά, που η πάχνη υποχωρεί καθώς ζεσταίνεται η ατμόσφαιρα, που εγείρεται κοπιαστικά ο κόσμος της εργασίας, που ανανεώνεται η ζωή, μέσα στη μοναχικότητα, τη μελαγχολία ή την αισιοδοξία της, μέσα στην αναζήτηση της ισορροπίας μεταξύ στοχασμού και πραγματικότητας, το απόφθεγμα του Πλάτωνα παίρνει σκληρές και αιώνιες διαστάσεις.

Δέκα χρόνια Νύχτα! Μακράς Νύχτας! Φοβούμαι ότι δεν θελήσαμε ποτέ να καταλάβουμε, ως κοινωνικό σύνολο, τί την έφερε, ούτε πώς θα ξημερώσουμε από αυτήν. Ήταν πιο εύκολο, υποθέτω, να στιγματίζεται χωρίς προβληματισμό κάθε οδυνηρό αφήγημα για τις συλλογικές ευθύνες των μαζικών καταπατητών του Ορθού Λόγου, Ημών δηλαδή, από το αναγνωρισθεί η θεμελιακή ευθύνη των σχετικιστών της Τσιπραϊκής «Αριστεράς» που έμπλεξαν την πραγματικότητα με την αλήθεια, για να απορρίψουν εντέλει και τις δύο.

Η Νύχτα και η Μέρα είναι τα απόλυτα παραδείγματα και των δύο. Για παράδειγμα, η φαινομενική πορεία του Ήλιου είναι δεδομένη για Όλους. Αυτή είναι η πραγματικότητα: βγαίνει από την Ανατολή και εξαφανίζεται στη Δύση. Δεν γυρίζει όμως ο Ήλιος γύρω από τη Γή, αλλά αντιθέτως η Γή γύρω από τον Ήλιο, αυτό είναι το ζήτημα της αλήθειας. Της επιστημονικής, της θετικής Αλήθειας. Αυτή η Αλήθεια έχει καταπολεμηθεί στη Χώρα μας, στα δέκα χρόνια Νύχτας.

Καθότι εάν δεν επικρατούσε ο σχετικισμός περί τον Ορθό Λόγο, ο Τσίπρας και η παρέα του δεν θα ήταν παρά ένα ανύπαρκτο πολιτικό Τίποτα!

Αυτό κρίνεται στις επόμενες εκλογές. Ελπίζω να γίνεται κατανοητό…. Με ή χωρίς Πλάτωνα!

Το Πάσχα, μεταξύ των άλλων, είναι απόλυτη συγκυρία να ξανασμίξεις, να συνευρεθείς σε καλή διάθεση, με φίλους αλλοτινούς και απομακρυσμένους συγγενείς. Το ’χει το κλίμα της ημέρας να ξεχνιούνται ή να παρακάμπτονται πρόσκαιρα μεγάλες διαφωνίες, παλιότερες οξύνσεις ή πολιτικοί καυγάδες. Και τη Λαμπροβδομάδα να επιστρέψεις στα συνηθισμένα έχοντας κατά νου όσα άκουσες και είπες γύρω από το κατσικάκι που δεν έλεγε να ψηθεί και τις γαρδούμπες «που ήθελαν λίγο ακόμα». Και τούτο το Πάσχα, η εν λόγω άσκηση ήταν επιτυχής· και ίσως τρομακτική ως σύνοψη των όσων ελέχθησαν ανώδυνα με μια μπύρα στο χέρι.

Σε μια οικογένεια και ένα φιλικό περίγυρο σαν τους δικούς μου, η κατωφερής πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν σημαντικό γνώρισμα της σκέψης των συνδαιτυμόνων, κάποιοι εκ των οποίων διάκεινται φιλικά προς αυτόν. Η κλιμάκωση των απόψεων τους ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ένδειξη των αντιλήψεων της κοινής γνώμης περί την Κυβέρνηση. Με παράδειγμα τα αρθρίδια μου στο φιλόξενο ΕΜΠΡΟΣ, οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι ασκείται «άδικη» και «εχθρική» κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑ από τους («νέο»-)φιλελεύθερους. Αρκετοί παρέμεναν στην εκλογική αριθμητικών των ημερών: δημοσκοπήσεις, συσπείρωση, αναποφάσιστοι, κ.ο.κ. Εν πολλοίς θεωρούσαν το ζήτημα ως πρόβλημα προσθαφαιρέσεων και κατανομής ψήφων, ενεργοποίησης του κομματικού μηχανισμού, ηθικού των στελεχών. Ελάχιστοι έδειχναν ότι τους απασχολεί η πορεία του πολιτικού λόγου και πράξης στην προοπτική εξέλιξης της χώρας· οι περισσότεροι έμπλεκαν το ηθικό με την ηθική, ως άνευ σημασίας για ένα αυτό-αποκαλούμενο κόμμα της Αριστεράς.

Ένας, άντε δύο, δεχόταν ότι το κομματικό μόρφωμα που μας κυβερνά δεν είναι συγκροτημένο πολιτικό σχήμα αλλά μια οργάνωση ολιγομελούς παρέας μεταμοντέρνων αντικαπιταλιστών, μιας πασοκοθρεμμένης γενιάς ευπόρων τέκνων εύπορης τάξης, που παρασιτεί ως ακτιβιστική ομάδα από χομπίστες επί της Ελλάδας - και της Αριστεράς. Ουδείς όμως ήταν διατεθειμένος να αναγνωρίσει την πικρή αλήθεια: η εκλογική επικράτηση του 2015 αποκάλυψε τον πραγματικό χαρακτήρα ενός πολιτικού χώρου που ήταν «φτιαγμένος» να ελέγχει ουσιαστικά και καθοριστικά μιαν ανόητη Δεξιά αλλά όχι να ασκεί εξουσία καθαυτήν.

Η τεθλασμένη πορεία ευτελισμού της Τσιπρικής «Αριστεράς» περιγράφεται πλήρως από το ισοσκελές τρίγωνο του μετεωρισμού, με τον Τσίπρα στην κορυφή, τον Πολάκη και τον Βαρουφάκη στα κάτω άκρα! Οι σχέσεις που τους συνδέουν είναι και ρητές αλλά και άδηλες. Ο Βαρουφάκης, ως ναρκισσιστικό παγώνι του μεταμοντέρνου αντικαπιταλισμού, έγινε επιτηδευματίας του σουξέ του σε δυτικές ελίτ με ψυχολογικά προβλήματα και ανησυχίες. Ο «αψύς Σφακιανός» ανέλαβε την άλλη όψη του Τσιπρικού εγχειρήματος, ήτοι το παλαιο-πασοκικό καουμποϊλίκι της μαζικής χειραγώγησης επί άθλιων συνθημάτων, του τύπου «…Σας έχω…».

«Μα, καλά», μου αντέτειναν, «δε βλέπεις την ευρύτερη αποδοχή του Τσίπρα» στον διεθνή περίγυρο; Ήταν η ευκολότερη απάντηση της ζωής μου: όλοι αυτοί, οι «Μοσκοβισίδες», δεν ενδιαφέρονται για το τί κόστισε η θητεία που τον έκανε διάσημο· δεν πλήρωσαν, ουσία και πράγμασι, τα επίχειρα και λύτρα της κωλοτούμπας της προσαρμογής του, τα δίδακτρα της τιθάσευσης του στον υπαρκτό Κόσμο. Δεν διαλύθηκε η ζωή τους με τα υπερ-πλεονάσματα, τις υποχωρήσεις και τον ευτελισμό ημών των βλακών. Κι αναρωτιέμαι πόσο κρίσιμο είναι το γεγονός της δημοφιλίας του Τσίπρα στο Βερολίνο και τα Σκόπια σε σχέση με την Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη!

Ο Τσίπρας πραγμάτωσε την έννοια και κατασκεύασε την Αριστερά του μετεωρισμού. Ο μετεωρισμός είναι μια εισαγωγική έννοια στη φυσική μηχανική που περιγράφει την ταλάντωση μεταξύ άκρων ισορροπίας, το εκκρεμές δηλαδή. Ωπ, σκοντάψαμε, κ. Πρωθυπουργέ, δύσκολα πράγματα για εσένα φαντάζομαι! Στην ιατρική, αναφέρεται ως το φαινόμενο βιαίας εξόδου αερίων από το πεπτικό σύστημα, άνωθεν και κάτωθεν, αποτέλεσμα δυσλειτουργίας.

Εύχομαι το επόμενο Πάσχα να έχουμε πιο σοβαρά πράγματα να συζητήσουμε!

Πέμπτη, 02 Μαΐου 2019 14:28

Ο Φατσέας-Πρωθυπουργός …

Ο δημόσιος πολιτικός λόγος καθίσταται εξοντωτικά άθλιος, αρρωστημένα εμετικός. Βυθίζεται καθημερινά όλο και περισσότερο στην βαρβαρότητα ως προς το Ήθος· και την Ύβρη ως προς το Ύφος. Έννοιες κλειδιά και κατ’ επέκταση συνεκτική ουσία του πολιτισμού μας, όπως «αξιοπρέπεια», «αριστεία», «σεβασμός», «κανόνες», «εντροπή»… τορπιλίζονται μεθοδικά. Στα έντυπα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα κανάλια, από βήματος Βουλής, ακόμα και στα καφενεία! Μετά την πρόσφατη αθλιότητα του αρχετύπου αυτής της κατάστασης, κ. Πολάκη, μια νέα διάσταση στην πολιτική ανάλυση προτάθηκε από τον κ. Τσίπρα: η ανθρωπολογία και η νομοτέλεια της! Για την πρωτοφανή αήθεια και ασκήμια του πολιτικού λόγου του «μεγαλο-βαρβάτου» του ΣΥΡΙΖΑ, φταίει ο «αψύς Σφακιανός» χαρακτήρας της καταγωγής του! Απίθανα και απίστευτα πράγματα· και η μείζων απόδειξη για τον αποκαλυπτόμενο ακροδεξιό και αυταρχικό χαρακτήρα του συναθύρματος που με επιμέλεια και υπομονή οργάνωσε. Προς τί να το κρύβωμεν άλλωστε: π.χ. οι ισλαμοφασίστες του ISIS σφάζουν κόσμο ή έχουν σκλάβες και σκλαβοπάζαρα; Δεν αξιολογούνται, είναι του χαρακτήρα τους! Αυτά τα πράγματα δεν έχουν λεχθεί ποτέ, ούτε στην Ελλάδα, ούτε εν γένει στο Δυτικό Πολιτισμό!

Ή μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως υπάρχει κάποιο ανάλογο που έχει ιστορικά καταδικασθεί; Πίεζα το μυαλό μου να ανελκύσει αναμνήσεις και γνώσεις: θυμήθηκα, ω του θαύματος, ένα θέμα γραπτών εξετάσεων για το Sorbonne III, το1974, στον κλάδο της Ιστορίας: «Τρομοκρατία και Αντικληρικαλισμός στη Μετα-επαναστατική Γαλλία». Επειδή κρατάω ακόμα όλα τα αρχεία διαλέξεων και σημειώσεων, δεκάδες χρόνια πίσω, τα βρήκα κι ανησύχησα πολύ! Με τον Τσίπρα, δεν έχουμε πάει πίσω μόνο 40 χρόνια, στην περίοδο του αρχέγονου ΠΑΣΟΚ. Έχουμε πάει διακόσια χρόνια πίσω: αναφέρομαι στο αμετάβλητο -βαθειά αρνητικό- «στίγμα» της Γαλλικής Επανάστασης, την εγκαθίδρυση της αρρωστημένης «Τρομοκρατίας» του Ροβεσπιέρου και τον άθλιο «Νόμο περί Υπόπτων», λεγόμενο και Νόμο της 22ας Πρεριάλ (Ιούνιος 1794). Κατ’ αυτόν, εγκαλούνταν, κατηγορούνταν, (δεν) δικαζόντουσαν και αποκεφαλιζόντουσαν, ανάμεσα σε αλαλάζοντα πλήθη σε «πλατείες», οι μη-αρεστοί! Άλλως π.χ., σε τρέχον επίπεδο, η επικοινωνιακή υπερπαραγωγή περί μνημονίου, περί Novartis ή περί Κυμπουρόπουλου, μέσα σε έναν ιδεολογικό αχταρμά «ριζοσπαστικής» Αριστεράς, Καμμένου, Χρυσής Αυγής και Σώρρα! Με ολίγον Ζίζεκ και πολύ Πολάκη! Τί ντροπή, η «Αριστερά» ως σκέτο από γιουβέτσι!

Κι έπειτα μ’ έπιασε ένα άγχος, έντονο. Μήπως ο Φατσέας που βάλανε οι «ριζοσπαστικοποιημένοι» μικροαστοί σε θέση Πρωθυπουργού, όταν μας μιλάει για το «διάτρητο» ηθικό πλεονέκτημά του, για την αδιαφορία του τάχα για τη «Δαμόκλειο Σπάθη» της εξουσίας πριν τη γέννηση του, για τη στροφή 360 μοιρών στην πολιτική του, για τη γεωγραφία των νήσων του Αρχιπελάγους, τα θαλάσσια σύνορα, … και λοιπά ων ουκ έστι αριθμός ζητήματα, δεν είναι απλά η ενσάρκωση του τηλεοπτικού προτύπου του λαϊκού αγράμματου που με βαρύγδουπες μπούρδες παρίστανε το «σοφό» στο γενναίο «Κολοκοτρωνίτσι», στη σειρά «Το καφέ της Χαράς»; Μήπως τα εννοεί αυτά που λέει;

Ψάχτηκα πολύ να βρω κάποιαν απάντηση να κατασιγάσει τη νέα αγωνία μου. Αποδώ, αποκεί, σε βιβλία, στην προφορική ανάλυση, στη βιωμένη μικρο-ιστορία, κατέληξα ότι το αυτοκόλλητο δίδυμο Κυνικού-Βαρβάρου εξηγείται από τις ερμηνείες του Ε. Σπαθάρη: ο Καραγκιόζης Δήμαρχος, γιατρός, μάγειρος, …, πρωθυπουργός.

Κι όμως όλα τούτα τα «καθαρά» και προφανή -κατ’ εμέ, τουλάχιστον- δυσκολεύονται να διεισδύσουν στο δημόσιο λόγο που αψιμαχεί περί την ηττημένη, δημογραφικά αιμορραγούσα και ηθικά καταρρεύσασα κοινωνία μας. Αντίθετα, πορευόμαστε προς τις εκλογές, με διακύβευμα επιλογής μεταξύ του «ψεύτη» και του «κλέφτη»! Με τις δημοσκοπήσεις να ξιφομαχούν μεταξύ της καθολικής κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ και της παράλληλης αδυναμίας της ΝΔ να υπερβεί τις επιφυλάξεις του αντιδεξιού φρονήματος μεγάλης μερίδας των πολιτών.

Τελικά, κανείς δεν μπορεί να σώσει ένα Λαό που έχει τάσεις αυτοχειρίας.

Καλή Ανάσταση.

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019 12:50

Όλα σε θυμίζουν…

Κι εκεί που έτεινα να παραδοθώ οριστικά στην αδυναμία μου να κατανοήσω τα πράγματα του Υπαρκτού Ελλαδισμού, επήλθε ουρανόπεμπτος σωτήρια να με ταρακουνήσει· είχε το αγγελικό πρόσωπο της κας Παπακώστα: έκτοτε, σκέπτομαι να πάρω το καβαλέτο και τα πινέλα μου, να βγάλω από τη ναφθαλίνη τον αναμνηστικό γαλλικό -βασκικό για την ακρίβεια- μπερέ μου, να βάλω και μια μπαγκέτα στο δίχτυ για τα ψώνια και ως Λουί Ντε Φινές - Χωροφύλακας του Σαιν Τροπέ ή Επιθεωρητής Κλουζώ να πάω να αποτυπώσω ιμπρεσσιονιστικά τους «τόνους του φωτός» στην … Καλλιδρομίου. Ως καρικατούρα του γελοίου, κατά πώς αρμόζει!

Θα είναι μια επιστροφή στις ρίζες μου καθότι στην οδό αυτή των Εξαρχείων, αριθμός 56, γεννήθηκα. Πιο πέρα, στον Άγιο Νικόλαο στα Πευκάκια, παντρεύτηκα· και παραδίπλα, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, έμαθα γράμματα - και τη Μαντάμ Μποβαρύ του Φλωμπέρ· Σίνα και Διδότου γωνία ήταν το πατρικό της Μάνας μου, πριν «απαλλοτριωθεί» αρμοδίως κατά τα Δεκεμβριανά… Σε δρόμους και δρομάκια, πολέμησαν οι θείοι μου, πρωτο-ερωτεύτηκα ως έφηβος, έκανα κοπάνες από τα σχολεία και φροντιστήρια του ’70. Το βάρος των συμβολισμών είναι τόσο μεγάλο που η κατάλληλη μουσική επένδυση δεν μπορεί παρά να παραπέμπει στο «Όλα σε θυμίζουν», του Λοΐζου -και Ρασούλη, με ερμηνεία Χ. Αλεξίου. Κοίτα να δείς, φίλε μου, πώς η μικρο-Ιστορία γίνεται πιο «πόρνη» κι από τη μπάλα!

Είναι αλήθεια, αν το σκεφτούμε καλά, ότι στο τρέχον ιδεολογικό αλαλούμ του Τσίπρα, όλοι μπορούν να εντοπίσουν τις συνεκτικές διαδρομές της ζωής τους: στον αδάμαστο δρόμο του «εξυπνότερου λαού του κόσμου», το νέο ριζο-σπαστικο-σοσιαλ-κεντρο-αριστερό-τσοχατζοπουλικο-παλαιο-πασοκο-ευρω-φιλο-σχετικιστικο-καραμανλικο-ακρο-δεξιο-βασιλόφρον-ανανεωτικο-δημοσιο-υπαλληλικό-γραφειοκρατικο-νέα γενιά των παπουδορφανών του Μπανιά -Ελληναράδων σύμπλεγμα κ.λπ. χωρά τα πάντα! Αν δεν καταλάβατε τίποτα, δικαίως bingo, κερδίσατε χρυσούν ωρολόγιο: ΣΥΡΙΖΑ 2019! Αριστερά του Μηδέν!

Πολλοί είπαν ότι το νέο «πόνημα ή ατόπημα» της κας Υφυπουργού Δημοσίας Τάξεως περί τα Εξάρχεια-Μονμάρτρης (θέλει και «ρ», Αγράμματοι) αναπέμπει σε αναπαράσταση της Μαρίας Αντουανέττας - ξέρετε τη γνωστή προ-επαναστατική ρήση ότι αφού λείπει το ψωμί γιατί δεν τρώνε-οι πληβείοι-παντεσπάνι. Το ευτυχές -για την ιδία αλλά πρωτίστως για την καθ’ Ημάς πλέμπα- είναι ότι ακόμα και οι ευφυείς σαρκαστικοί των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, δεν καταλαβαίνουν τη δυναμική της πραγματικότητας. Η κα Υφυπουργός δεν είναι απλώς μια βλαμμένη Βασιλική Σύζυγος· ο Τσίπρας έχει πλείονες πολιτικές παλλακίδες προς αποπομπή ανάλογα με τις κατά καιρόν ανάγκες του. Η ίδια είναι κάτι ως Μαντάμ Μποβαρύ -στα media την είπαν «μανδάμ Παπακώ», πόσο λάθος και ατελές είναι αυτό το χιούμορ.

Στο μείζον έργο του, ο Φλωμπέρ παρουσίασε μια γυναικεία προσωπικότητα -τυπική σύνθεση λογοτεχνικής κριτικής- η οποία λέγει: «Η ζωή στην επαρχία της φαίνεται αφόρητη, νιώθει ασφυξία στο κλειστό περιβάλλον, η καθημερινότητά της είναι ανιαρή, ο σύζυγός της συνηθισμένος, βαρετός, το ίδιο της το παιδί δεν καταφέρνει να γεμίσει το κενό που νιώθει. Πλήξη. Ανία. Απογοήτευση. Η Έμμα προσπαθεί να ξεφύγει. Ονειρεύεται τη μεγάλη ζωή στο Παρίσι και έναν παθιασμένο έρωτα. Κάποια στιγμή θα παρασυρθεί, θα ερωτευτεί παράφορα, θα απατήσει τον σύζυγό της, θα δανειστεί χρήματα, θα υπερχρεωθεί και όταν θα έρθει η ώρα να ξεπληρώσει τα χρέη της οι εραστές της θα της γυρίσουν την πλάτη. Και εκείνη εξαπατημένη και προδομένη, θα αυτοκτονήσει...». Άλλως, η Ιστορία του εγωπαθούς νέο-Καραμανλισμού και της γελοίας Αριστεράς στα χρόνια του Alexis!

Μετά από αυτή τη σαρωτική λογοτεχνική ανάλυση, γιατί και πώς έγραψα για τη βαθειά γελοιότητα των Εξαρχείων ως ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «Μονμάρτ(ρ)ης», με το ύστερο «ρ» να λείπει στις δηλώσεις των Πολιτικών Αγραμμάτων που μας κυβερνούν; Για τους Κλουζώ των Δυνάμεων Ασφαλείας που τους πήραν και τα σώβρακα, οι «αριστερο-πολιτοφύλακο-ναρκο-μαφιόζοι» προσφάτως; Για τους «τουρίστες-των-μολότοφ» που περνούν ευχάριστα ΣΒΚ στα στενά των Εξαρχείων; Για τη δική μου Καλλιδρομίου 56, που αντιστοιχεί ημερολογιακά με τη διάρκεια μηνών εξουσίας του Τσίπρα; Για τους εχθρικούς δρόμους που κάποτε υπήρξαν παιδικά πεδία παιχνιδιού; Τότε, που διέπραξα το πρώτο πλήγμα στη Μάνα μου, προφέροντας το «ΠΑΟ» πριν πω το πατροπαράδοτο «μαμά»;

Τρέχα γύρευε, έτσι που καταντήσαμε… Και πού είσαι ακόμα, μέχρι τις εκλογές. Το Δελφινάριο θα θριαμβεύσει ως πολιτικός λόγος και πολιτισμός!

Δευτέρα, 08 Απριλίου 2019 15:36

Σφυγμομέτρηση κοινής γνώμης 2019…

Φίλος καλός - πολλών ετών αγωνιστής υπέρ του Ορθού Λόγου -που εξ ορισμού δεν είναι κομματικώς χρωματισμένος ως τρόπος θεώρησης του Κόσμου, μου υπενθύμισε στροφές του Γ. Σουρή, του μέγιστου των ευφυών ειρώνων: «Τ’ αγγειά γινήκαν θυμιατά/και τα σκατά λιβάνι/Κι οι γύφτοι γίναν Δήμαρχοι/ κι οι Κλέφτες καπετάνιοι». Απ’ άκρου εις άκρον της Χώρας-«Ομφαλού της Γής» και των Νέο-ελλήνων-«απογόνων των Αρχαίων»-ωιμέ, τα ανωτέρω ανθίζουν καθώς οδεύουμε νομοτελειακά στις εκλογές.

Στις επόμενες, εν σειρά, εκλογές, θα τεθούν, ρητά ή εν τοις πράγμασι, πάμπολλα στρατηγικά διλήμματα στον «περιούσιο Λαό». Κι όποιος αντέξει, έναντι αυτών…

Το πρώτο και κύριο (θα) αφορά στα ζητήματα της Γλώσσας ως νόησης· άλλωστε, όλη μας η Ζωή περί τον Λόγο περιστρέφεται. Ως πολιτικό σύνολο, οι ψηφοφόροι πρέπει να τοποθετηθούν επί εννοιών και πρακτικών όπως ο «δημαγωγός», ο «δημοκόπος», ο «δημοσκόπος» ή ο λαϊκιστής. Δεν είναι εύκολο θέμα, ούτε θέμα του συρμού: καθώς στον ετυμολογικό πυρήνα της Γλώσσας, ο «δημαγωγός» είναι αυτός που άγει το Δήμο, ο Ηγέτης δηλαδή. Ο «Δημοκόπος» είναι αυτός που κοπιάζει υπέρ του Δήμου, κ.ο.κ. Ο Πολίτης είναι αυτός που θα κρίνει μεταξύ της θετικής και αρνητικής φόρτισης, σημασίας και εξέλιξης των όρων στην ιστορική πορεία τους. Κάθε ψηφοφόρος ενώπιον της κάλπης θα κρίνει επί αυτών, δηλαδή του Πολιτισμού και της αντίληψης του Κόσμου. Για παράδειγμα, στη σημερινή έκπτωση και παραζάλη, ο «Ηγέτης» μπορεί και να ορίζεται σε όρους λογοτεχνίας μίας εκ των νάνων Αστέρων της Αριστεράς, της κας Μεγαλοοικονόμου… οπότε χαιρέτα τα απωθημένα σου, Νέο-Έλληνα…

Το δεύτερο δίλημμα αφορά στη ΝΔ, με δύο σχεδόν επάλληλα ερωτήματα. Πρώτον, την εκλογική επιλογή της από την πλειοψηφία και, δεύτερον, την ικανότητα της να προσελκύσει θετική ψήφο των Πολιτών υπέρ της πολιτικής κοσμοθεωρίας της. Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί είναι η εκλογική αυτοδυναμία της ως αποτέλεσμα μιας αρνητικής, απορριπτικής ψήφου προς τον Τσίπρα. Το καλύτερο θα ήταν η λαϊκή έκφραση υπέρ μιας ευρύτερης σύμπλευσης φιλελευθέρων μεταρρυθμιστικών δυνάμεων με θετική υποστήριξη στο μετασχηματισμό εθνικών πολιτικών και κοινωνικών στόχων.

Το τρίτο δίλημμα αφορά στη στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια του λόγου, τη στρατηγική ήττα μιας παρέας που αναιδώς υπέκλεψε και συνεχίζει να λυμαίνεται την εξουσία που εγκαθίδρυσαν και εδραίωσαν ιστορικώς δικαιωμένοι Φιλελεύθεροι και Σοσιαλδημοκράτες, επί σαράντα χρόνια τώρα. Το «πράμα» που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει, το βλέπουν όλοι πλέον· κι η προσπάθεια του Τσίπρα είναι να τον μετατρέψει σε ένα Μαδουρικό, προσωποπαγές μόρφωμα που θα εξασφαλίσει πολιτική ύπαρξη στον ίδιο και τους φίλους του, αντικείμενο δημόσια αμειβόμενης απασχόλησης για χρόνια ακόμα.

Το τέταρτο δίλημμα αφορά στις καθαυτό Σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις, δηλαδή μεταπολεμικές εκφράσεις της ανάδειξης του κοινωνικού Κράτους, των πολιτικών απασχόλησης και της προόδου δια της διαρκούς μεταρρύθμισης. Από όλα τα ανωτέρω, αυτό ίσως είναι το πλέον κρίσιμο θέμα. Όχι μόνον επειδή συνταυτίζεται με το μέλλον της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Ούτε διότι εκκρεμούν ερωτήματα περί το κατά πόσον εκφράζει ουσιώδεις εκδοχές του πολιτικού Κέντρου, αριστερού ή δεξιού. Στην ασφυκτική αρπάγη των καιρών, ο εν λόγω χώρος υπέστη απίσχναση. Σήμερα, ανακάμπτει. ΚΙΝΑΛ ή ΠΑΣΟΚ; Βενιζέλος ή ΓΑΠ; Φώφη ή Ανδρουλάκης; Αφθονεί η τακτική σημειολογία, αλλά η στρατηγική διάσταση και σημασία είναι ενιαίες! Το ΚΙΝΑΛ ή ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι τρίτο κόμμα, να είναι ισχυρό, νοητικώς και ευρωπαϊκώς φρόνιμο. Καλώς ή κακώς, εύκολα ή δύσκολα, όλοι αυτοί εκεί στα ξερικά πεδία του παπανδρεϊσμού οφείλουν να καταλάβουν ότι στην παρούσα περίοδο θα είναι οι καταλύτες της πολιτικής Αλλαγής στην Ελλάδα, σε χρόνο μηνών. Κι ότι δεν επιτρέπεται να «μιμούνται» το ΣΥΡΙΖΑ του 2012 κατ’ αναλογία της γελοιότητας του Τσιπράικου τσούρμου να μιμείται το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80. Κατ’ αντιστροφή του ρητού, ουδέν καλόν αμιγές κακού, σ’ αυτήν την πολιτική σαλάτα!

Κάθε ένα από τα διλήμματα αυτά φέρει εγγενώς γνωρίσματα που δεν είναι εύκολο να απαντηθούν, ακόμα και από τους ελλογιμότατους των πολιτών. Εάν ο Θεσμός-Λαός δεν καταλάβει τα παραπάνω διλήμματα, εάν οι ηγέτες της δημοκρατικής Αντιπολίτευσης δεν τα υιοθετήσουν, πάμε σε πολύ δύσκολα μονοπάτια. Και τότε τα λόγια του Σουρή δεν θα’ ναι απλώς μια χειρουργική κριτική της πολιτικής. Θα ’ναι η οριστική καταδίκη μας.

Δευτέρα, 01 Απριλίου 2019 15:13

Συμβολισμός: Τί να είναι άραγε το 2019;

Κατ’ αρχήν απόλυτη, είναι ένα ακόμα βιολογικό έτος στην πλάτη μας, ό,τι κι αν τούτο σημαίνει. Μάσαλα και Χρόνια Πολλά μας!

Είναι, επίσης, χρονιά πολλαπλών εκλογών· μετά από μια τετραετία-πενταετία θεσμικής εκλογικής άπνοιας επέρχεται η ώρα της λαϊκής κρίσης. Επί πενταετία τώρα, οι κύκλοι του πολιτικού ημερολογίου επέτρεψαν στον Τσίπρα και την παρέα του να κυβερνούν χωρίς ανάγκη δημοκρατικής επιβεβαίωσης. Κι έτσι κατάπιαμε ανίσχυροι αντιδράσεως, τον Παππά, τον μπαμπά και το συμμαθητή του, το Μανόλο, ως διοίκηση· το παραλήρημα του Γαβρόγλου στην Παιδεία ως στρατηγική· την αισθητική του Πολάκη ως δημόσιο λόγο· την ακραία αγραμματοσύνη του Τσίπρα ως πολιτική προδιαγραφή· τα πολιτικά ρετάλια τύπου Κουβέλη ως συνιστώσες· την ακρο-δεξιά και τα Καραμανλικά παραφερνάλια ως προοδευτική παράταξη· και ο κατάλογος είναι δυστυχώς μακρύτατος…

Όλα τούτα τα χρόνια της μείζονος παρακμής, της αγανακτισμένης κατάπτωσης και του ηθικού διασυρμού, αναρωτιέμαι τί θα πεί «συμβολισμός». Μιας και σ’ αυτό το θολό νοητικό πεδίο, ψαρεύει ο Τσίπρας και η πολυτάλαντη επ’ αυτών επικοινωνιακή ομάδα του. Ταλέντο που δεν έχει να κάνει με νέες, δύσκολες καινοτόμες πολιτικές ιδέες που πρέπει να προχωρήσουν, αλλά με την ενθυλάκωση α-πολίτικων ριζοσπαστικοποιημένων μικρο-αστών, βαρεμένων παλαιο-πασόκων και αλαλιασμένων εθνικιστών. Και βαριάς αμορφωσιάς.

Καμία προσπάθεια ανάλυσης δεν καταλήγει εύκολα. Αφενός, είμαι βέβαιος πλέον, για 2-3 βασικά γνωρίσματα της παρούσας διακυβέρνησης. Ο Μέγας Κυνικός είναι με τη βούλα Μέγας Αγράμματος: μετά το τελευταίο πυροτέχνημα του ότι το «υδρογόνο» και το «ήλιο» είναι κάπως ομοειδή αέρια, ο «μηχανικός ΕΜΠ» που έχουμε για «πρωθυπουργό» οφείλει να παραδώσει το βασικό πτυχίο του, όχι μόνον τη βουλευτική έδρα αλλά και το Μαξιμιαρό γραφείο του. Αυτό που ο κάθε μαθητής της Πρωτοβάθμιας γνωρίζει, δεν επιτρέπεται να το αγνοεί ο «Ηγέτης»! Μας έχει πει απίστευτα πράγματα όλα αυτά τα χρόνια: τη στροφή 360 μοιρών, τα δύο νησιά «Μυτιλήνη-Λέσβο», τα 400.000 στρέμματα που παραχώρησε στην Κοζάνη, την έλλειψη θαλάσσιας οριογραμμής-συνόρων και τόσα άλλα που δεν χωρά ο ταπεινός χώρος του αρθριδίου αλλά και ανθρώπου νους. Ο τύπος αυτός δεν ξέρει ούτε γλώσσα ούτε αριθμούς· το πώς πήρε πτυχίο είναι στοιχείο εντροπής για το ΕΜΠ και για όλους όσους πολιτεύονται επ’ ονόματι του!

Αφ’ ετέρου, παρακολουθώ την αγωνιώδη προσπάθεια να καταρτίσει στοιχειώδη ψηφοδέλτια για τις επόμενες διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις. Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι δεν βρίσκει υποψηφίους: αυτό είναι ένα δύσκολο μάθημα - πλην απλή πραγματικότητα για όσους γνωρίζουν το χώρο. Οι κινούμενοι στην παρα-Τσίπριο περιφέρεια είναι άγρια κυνικά ιδιοτελείς ως ο «Αρχηγός» τους. Δεν εκτίθενται την ώρα της μεγάλης αποδρομής ώστε να έχουν να λένε «πονεμένα τραγουδάκια της Σπυριδούλας» και τα επόμενα χρόνια. Οι πωλητές των «λαϊκών παθών» είναι πρωτίστως επιχειρηματίες της μεταπολεμικής μυθολογίας.

Αυτό όμως που έχει καταρρακωθεί είναι το περιβόητο «ηθικό πλεονέκτημα» της … Αριστεράς! Εμπρός, σύντροφοι, να βγάλουμε τον κ. Κόκκαλη ευρωβουλευτή! Ή την αοιδό κα Χρηστίδου, όπως τότε -τα καλά χρόνια- με τις τηλεψηφοφορίες για το ριάλιτι…!

Στους επόμενους δύο μήνες, θα δούμε εκδηλώσεις βαριάς πολιτικής ασκήμιας. Συμβολικά, απαιτείται η ανάδειξη της έννοιας χαλκέντερος σε επίπεδο Δήμου - και Δημοκρατίας!

«Η επιστροφή στην κανονικότητα» είναι το κεντρικό κυβερνητικό «αφήγημα» της παρούσας περιόδου. Μ’ αυτό, σε διάφορες παραλλαγές, θα πάμε στις εκλογές. Αυτό το φύσει αισιόδοξο -πλην αόριστο- μήνυμα -που εμφανίζεται και ως πολιτική διεκδίκηση- σηματοδοτεί τον βαθειά α-πολιτικό, ανιστόρητο και καιροσκοπικό χαρακτήρα της ομάδας Τσίπρα και παραπέμπει στον ορατό κίνδυνο να είναι το καταληκτικό παραστράτημα της περιόδου της κρίσης, στο σύνολο της.

Αφθονούν τα ερωτήματα για το νόημα, την ουσία και την πολιτική πρακτική περί την «επιστροφή». Το κρίσιμο ερώτημα είναι «ποια και τί είναι αυτή η περιβόητη κανονικότητα» για την οποία «μάχεται» η κυβέρνηση, υποτίθεται ανταποκρινόμενη στην απαίτηση του λαού-θεσμού; Τα όσα βλέπουμε τις 2-3 τελευταίες εβδομάδες, από το δικαστικό πόρισμα για το Μάτι έως τις αλχημείες των ψηφοθηρικών τροπολογιών, οδηγούν στην άποψη ότι η «επιστροφή στην κανονικότητα» του Τσίπρα σημαίνει την επαναφορά στις χειρότερες στιγμές και δομικές αδυναμίες της Μεταπολίτευσης. Σε ό,τι δηλαδή μας οδήγησε στην Κρίση, από την οποία πολύ απέχουμε από το «βγούμε». Όλοι έχουν καταλάβει ότι η «μετα-μνημονιακή» περίοδος είναι μια φενάκη, ένα μύθευμα για χρήσιμους ηλιθίους και κομματικούς χουλιγκάνους. Ο Μέγας Κυνικός πλασάρει τη «μετα-μνημονική» περίοδο, όπου η έλλειψη ενός άφωνου «α» κάνει τη διαφορά: θέλει να μας βάλει, σώνει-και-καλά, στην περίοδο μετά τη μνήμη -και όχι το μνημόνιο- ώστε ως νέοι λωτοφάγοι να ασχολούμαστε με την κομπορρημοσύνη του, την ψευδο-Ανδρεϊκή του μανιέρα, τον ελάχιστο παρονομαστή της συριζοποιημένης κοινωνίας.

Όλα όσα, δηλαδή, θα μας οδηγήσουν μετά βεβαιότητας στο ίδιο καταστροφικό σημείο απ’ όπου ξεκίνησε το δεκαετές μαρτύριο που βιώνουμε. Είναι πράγματι τρόμος, για όσους διατηρούν κάποια αίσθηση συνεσταλμένου μέτρου, να βλέπουμε τη διοικητική λειτουργία του Κράτους: στο πόρισμα για το Μάτι, την πλήρη κατίσχυση της ανικανότητας και διάλυσης της Δημόσιας Διοίκησης· στις νομικές αποφάσεις, τη μετάθεση της ευθύνης για την οικονομική πολιτική του Κράτους στους δικαστές· στην Παιδεία, την πλήρη διάλυση της με τον παραληρηματικό σχεδιασμό του Γαβρόγλου· στην εξωτερική πολιτική, το πεδίο εφαρμογής προσωπικών αντιλήψεων περί τον Κόσμο ως κήπο με φαιδρές πορτοκαλιές· στην ασφάλεια, την άποψη «άφησε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν».

Παντού και καθημερινά, μισό-λογα και συστροφές της πραγματικότητας που καταλήγουν στο αδιανόητο: να είναι εγκλωβισμένη η χώρα στην ψήφο της κας Μεγαλοοικονόμου -και άλλων παρόμοιων «κινηματογραφικών εφφέ»· εν ολίγοις, της βουλευτού-ποιήτριας-τραγουδίστριας του άσματος «Σε λένε Αλέξη/και είσαι Ηγέτης/η κάθε σου λέξη/ομόνοια και καταπέλτης»! Μα δε ντρέπεστε καθόλου, ρε «σύντροφοι του Μαξίμου»; Τί λέτε μεταξύ σας, πώς κοιτάζεστε στον καθρέφτη; Ή μήπως ως πολιτικά βαμπίρ της Δημοκρατίας μας, μάλλον δε βλέπετε καν την ανάκλαση σας σ’ αυτόν;

Υπάρχουν όμως και πολύ χειρότερα, από την επιφανειακή πολιτική μαγειρική του Αλέξη: πολιτικά στελέχη, ευεπίφοροι βουλευτές και φιλο-κυβερνητικά έντυπα και sites πανηγυρίζουν για το ενδεχόμενο να ροκανίσει το δεξιό άκρο των ψηφοφόρων της ΝΔ, το σύμπλεγμα ακροδεξιών μορφωμάτων, τύπου Βελόπουλου. Αυτός ο θλιβερός πολιτικός λόγος -έπρεπε να γίνω μεσήλικας για να τον ακούσω- αποτελεί την αθλιότερη στιγμή της όποιας ελληνικής «Αριστεράς». Κάτι πολιτικοί «τσαλαβούτες», αφού νταραβερίστηκαν ξεδιάντροπα με τη Χρυσή Αυγή στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας το 2014, ευελπιστούν τώρα στην άνοδο της ακροδεξιάς ώστε να περικόψουν την εκλογική νίκη της ΝΔ.

Υπάρχει μια στερεοτυπική περιγραφή για τον ετοιμοθάνατο, χιλιοειπωμένη στη λογοτεχνία ή τον κινηματογράφο: «πέρασε η ζωή του ως ταινία μπροστά από τα μάτια του»! Αυτό συμβαίνει σ’ εμάς, όσοι καταστραφήκαμε από την κρίση: βλέπουμε σε επανάληψη την καταστροφή μας, νοιώθοντας ανίσχυροι ενώπιον της κρατούσας πολιτικής ασκήμιας.

Τετάρτη, 06 Μαρτίου 2019 12:49

Ο Μαρξισμός στην Ελλάδα (2019)…

Είχε πει ο Μάρξ, κάτι πολύ σημαντικό: «Αυτές είναι οι Αρχές μου, σ’ όσους αρέσουν! Σ’ όσους δεν αρέσουν, … έχω άλλες!». Η Ιστορία είναι όντως σκληρή με τους αγενείς και βέβηλους απέναντι Της: έτσι, μ’ ένα παιχνίδισμα ονοματολογικής ταυτότητας, συνταύτισε τον Γκράουτσο Μαρξ, της γνωστής ομάδας προπολεμικών κωμικών, που εξέφερε τον προηγούμενο «σοφό» πλην κυνικό ορισμό, με τον συνεπώνυμο Κάρολο που προέβλεψε τον κωμικό χαρακτήρα της Ιστορίας, οψέποτε επιχειρείτο η επανάληψή της. Εν ολίγοις και για τα καθ’ Ημάς, ο ορισμός του Μαρξισμού στην Ελλάδα του Τσίπρα

Εκείνο που εκπλήσσει πραγματικά όσους έχουν κάποιο στοιχειώδες ενδιαφέρον για τα πολιτικά ζητήματα της χώρας είναι η κραυγαλέα αδυναμία διάκρισης μεταξύ του ουσιώδους και του θλιβερά επιφανειακού των πραγμάτων. Ο Πολάκης και οι χοντράδες του, οι δημοσκοπήσεις, τα αλαλούμ ψηφοδέλτια των Δημοτικών Εκλογών, οι «συνταξούλες», … και εσχάτως οι Γέφυρες ως μεταγραφές του Γενάρη, από τα αζήτητα. Το θέμα είναι αλλού, δυστυχώς.

Κυκλοφόρησε εδώ και καιρό, η φωτογραφία της νεανικής παρέας του Τσίπρα, σε κάποια ταβέρνα υποθέτω. Αυτή καθεαυτή η φωτογραφία είναι τρυφερή: μια παρέα νέων, στα μετεφηβικά τους χρόνια, συνευρίσκονται και εμφανώς διασκεδάζουν τα σκιρτήματα της ενηλικίωσης τους. Με καμιά 20αριά χρόνια καθυστέρηση, το κρυφό αποτύπωμα της φωτογραφίας αποκαλύπτει την έννοια της «παρέας» που μέσα από μια τροχιά απίστευτων συγκυριών και διαδοχικών συμπτώσεων κυβερνά την Ελλάδα. Κυρίως, στοχεύει να την μονοπωλήσει σε μεγάλο βάθος χρόνου, σε ένα προσωποπαγές καθεστώς και σύστημα. Μαδούρο, εν ολίγοις. Με τον Τσίπρα στο κέντρο. Όλα τα μέλη της παρέας κατέχουν ή κατείχαν θέσεις κυβερνητικές ή διοικητικές στο Μαξιμιαρό Μαρξιστικό σύστημα: μόνο μία από τις κοπελιές «απέτυχε», καίτοι υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, αν είναι δυνατόν…. Καρανίκας (ο πρωθυπουργικός σύμβουλος στρατηγικής!), Ηλιόπουλος (υφυπουργός και υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων), Τσίπρας και Δρ Μπαζιάνα, Κουτεντάκης (νυν πρόεδρος του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής), Χατζηγεωργίου (νέα υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης), Τζανακόπουλος (ο μη εξαιρετέος), Σακελλαρίδης (αστήρ διάττων και καταρριφθείς)…

Οι Μαρξιστικές «Γέφυρες» του Τσίπρα πρέπει να αναλυθούν μέσα από το βωβό μήνυμα της φωτογραφίας αυτής. Η κοντόφθαλμη θεώρηση που διαλαλούν οι του ΚΙΝΑΛ, ως εύθικτες θεούσες, ότι ο Τσίπρας προσπαθεί να συλλέξει κάποιες ψήφους αλλοπρόσαλλων πασόκων στις επόμενες εκλογές, δεν καταλαβαίνει τίποτα. Ο Τσίπρας δεν ενδιαφέρεται να διαλύσει το ΚΙΝΑΛ, εξ άλλου το έχει ανάγκη· προσπαθεί να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Αφού το εγχείρημα της αυτοδιάλυσης των εσωκομματικών τάσεων -και κυρίως η αποδυνάμωση της «αριστεράς συνείδησης»- δεν περπάτησε εν τοις πράγμασι, επιχειρεί να δημιουργήσει έναν «αστερισμό», μια συλλογή κατακερματισμένων κομματικών δυνάμεων, έναν αχταρμά όπου θα επικρατεί το θεωρητικό ψευδο-ερώτημα περί πασοκοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ (χ… η φοράδα στ’ αλώνι), με μόνο «θεσμικό» και «συνεκτικό» πόλο αναφοράς τον Ίδιο. Και την παρέα του.

Ποιος μπορεί να σταματήσει αυτό το καταχθόνιο στρατήγημα; Μόνον η στρατηγική ήττα του νυν ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή του ίδιου του Τσίπρα στις επερχόμενες εκλογές. Πού θα έγκειται η τέμνουσα διαφορά: αποκλειστικά, στο γνωστό «φωτισμένο» και «περιούσιο» λαό μας! Από τις πανίσχυρες συντεχνίες - δηλαδή τους μηχανισμούς πελατείας, αργομισθίας, ισχύος και φοροδιαφυγής έως τη συντηρητική πλην ριζοσπαστικοποιημένη γειτόνισσα…

Κατά συνέπεια, έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε σφόδρα…

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019 16:01

Τα εξάμηνα της καταστροφής

Είναι αλήθεια ότι τόσα χρόνια τώρα, η προσωπική μας αντίληψη των πραγμάτων αλλά και ο σχετικός περί αυτών δημόσιος λόγος έχουν προσβληθεί από τον «ιό» του αυτοματισμού των στερεοτυπικών εκφράσεων και ερμηνειών. Σκεφτόμαστε μονοδιάστατα και περίπου προδιαγεγραμμένα -ή καλύτερα, δε σκεφτόμαστε καθόλου- έχοντας εγκλωβισθεί σε παγιωμένα απλοϊκά σχήματα και συνθήματα. Ο φρέσκος λόγος που σαν εαρινό αεράκι θα αποδιώξει τη νοητική σήπουσα μπόχα απουσιάζει δραματικά· ή οψέποτε εκφέρεται και προτείνεται, δεν δροσίζει την ψυχή μας, δεν ρίχνει τη θερμοκρασία του εν βρασμώ συλλογικού μας εγκεφάλου.

Από την αρχή της κρίσης, επαναλαμβάνομαι γύρω από την πεποίθηση ότι η αρχική τραπεζική κρίση του 2008/09 ήταν η τεχνική όψη μιας βαθύτερης πολιτισμικής κρίσης που κατά περίοδο ελάμβανε εν σειρά τα χαρακτηριστικά της νομισματικής, της οικονομικής, της πολιτικής και των κοινωνικών εκδοχών της. Η πολιτισμική κρίση τρεφόταν από την κατάρρευση της Παιδείας και της Γλώσσας, τον ανεπίλυτο ταυτοτικό διχασμό στην αίσθηση του «ανήκειν» μεταξύ Ανατολής και Δύσης, από μια φασόν ελευθεριότητα του «ελληνάρα» για τους άνδρες και του «προτύπου» της «καλής-κόρης-έως-demi-αλανιάρας» για τις γυναίκες και γελοίες εθνικιστικές ιδεοληψίες περί ομφαλού της Γης.

Προϊόντες αγράμματοι· δημογραφικώς καταρρέοντες· κοκκινισμένοι δανειολήπτες· βαρέως και βαθέως πάσχοντες από σύνδρομο καταδίωξης· αλλά και ταλαντούχοι εξυπνάκηδες, αλλεργικοί στην πίστη/εμπιστοσύνη στους Θεσμούς, ταλαντούχοι ατομιστές στη ντρίμπλα αλλά αδυνατούντες να παίξουμε ομαδικό ποδόσφαιρο, αναρωτιόμαστε «πώς έγινε και κατρακυλήσαμε στην κατάταξη της UEFA»; Και προφανώς φταίει ο προπονητής και η διαιτησία… τόσο εύκολα και τόσο βολικά… Είμαστε στο τέλος της διαδρομής της παρακμής: το τέλμα!

Στη μακρά σειρά της εύπεπτης εθνικής παραμυθίας και της λαο-προσφιλούς αυτ-εξαπάτησης, «βγήκαμε από τα μνημόνια», αποκτήσαμε «μισο-πρόσβαση στις αγορές», ασκούμε «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», «αναθεωρούμε το Σύνταγμα», «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κεντρο-αριστερός -με Κουντουρά και Παπακώστα», «το ηθικό πλεονέκτημα», κ.ο.κ. ζούμε μέρες κοινοβουλευτικής σαπουνόπερας επιθεωρησιακής αξίας. Μόνο που δεν έχουμε πια τα αντίστοιχα ιερά τέρατα της ηθοποιίας και σκηνικής παρουσίας και μείναμε με τις γκαζόζες και τα τσίσα, τους κουραμπιέδες, το Ματρόζο και τον … κάθε Πολάκη.

Γράφουν τα πρωτοσέλιδα και βοούν τα πρωϊνάδικα, περί του ενδιαφέροντος και της έντασης της εν εξελίξει προεκλογικής περιόδου. Κανένα ενδιαφέρον, καμία ουσιώδης ένταση. Όλοι γνωρίζουμε το τί θα συμβεί, αύριο, μεθαύριο και μέχρι τις εκλογές: η συνταγή είναι δεδομένη. Ο Πολάκης θα λέει τις χοντράδες του κι οι λοιποί θα σκανδαλίζονται· θα γίνουν διάφορες μπερδεψιές με τα «σκάνδαλα» · στη Βουλή θα «διασταυρώνουν τα ξίφη τους» ανούσια, χωρίς αποτέλεσμα, καθώς κορυφές της Αριστεράς, ως η κα Μεγαλοοικονόμου ή ο κ. Κουίκ, θα αντικρούουν κάθε «πισωγύρισμα» στο δρόμο προς το Σοσιαλισμό· στο Αιγαίο και την Κύπρο, ο Ερντογάν θα κάνει τα δικά του· το ηθικό πλεονέκτημα θα πάει περαιτέρω περίπατο· κάτι θα σκεφθεί ο Γαβρόγλου ώστε να στείλει στον «εξαποδό» ό,τι απέμεινε· ο Τσίπρας θα παίρνει «βραβεία κοσμιωτάτης διαγωγής» από τους χθεσινούς εχθρούς του· οι στρατηγικοί κακοπληρωτές θα δέχονται κάθε δυνατή βοήθεια από την Πρώτη Φορά· και ούτω καθεξής…

Εκείνο που δεν εννοούμε να καταλάβουμε είναι ότι το τελευταίο εξάμηνο του Τσιπρισμού θα είναι ίσως χειρότερο από το πρώτο, το τραγικό 2015. Δεν εννοούμε να καταλάβουμε ότι το 4% του αρχικού ΣΥΡΙΖΑ στελεχώνεται από γέροντες που διέτριψαν στις Φοιτητικές Γενικές Συνελεύσεις των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης. Όλοι τούτοι είναι μετρ της μικρο-διαδικασίας με στόχο ένα Σύλλογο εδώ, ένα Σύλλογο εκεί, μια Σφραγίδα όπου να’ ναι. Οι άνθρωποι δεν παίζονται «επί της διαδικασίας»· κι αυτό είναι που δεν το κατανοούν οι αστικές παρατάξεις.

Αν το πρώτο εξάμηνο της Τσιπρικής περιόδου διαμόρφωσε το ό,τι ζούμε σήμερα, το επόμενο, καταληκτικό, εξάμηνο έχει ένα στόχο: ογκώδη προβλήματα, όπως η ευστάθεια των Τραπεζών απέναντι στα κόκκινα δάνεια, αποκλεισμός ουσιαστικά από το δανεισμό, διαλυμένη Παιδεία, διόγκωση του πελατειακού Κράτους, δριμύς εναγκαλισμός με τη Δικαιοσύνη, κατάρρευση του Συστήματος Υγείας, κ.ο.κ., να καταπλακώσουν την επόμενη Κυβέρνηση εμποδίζοντας την εφαρμογή οποιουδήποτε αυτοτελούς σχεδίου της.

Η βαθειά θλίψη που γεννά η κορυφαία διαδικασία Αναθεώρησης του Συντάγματος είναι, δυστυχώς, η απόδειξη των ανωτέρω…

Εξήντα χρόνια ζωής, με πάμπολλες διακυμάνσεις θετικές κι αρνητικές, έχω δει περίπου το πλήρες φάσμα της, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο· κι ίσως είναι η πρώτη φορά που δεν μπορώ να καταλάβω τι μου/μας συμβαίνει. Δεν έχω -αλλά και αρνούμαι να βρω- περίτεχνες πλην φτηνές δικαιολογίες της καταπτωτικής παρακμής μας. Έχοντας υπάρξει «Δεξιός» για την Αριστερά και «Αριστερός» για τη Δεξιά, έχω μάλλον πρόβλημα ταυτότητας στη χώρα που καυχάται ότι ανακάλυψε τη Δημοκρατία και σίγουρα εισήγαγε τον Ορθό Λόγο στο ανθρώπινο πνεύμα!

Βρίσκομαι σήμερα να ζω σε μια κοινωνία αλλοπρόσαλλη, με μιαν περίπου Βουλή -σε σχετικούς αριθμούς και ποιότητα αντιπροσώπευσης, με μια σχεδόν Κυβέρνηση και μιαν ανύπαρκτη ή έστω στρεβλή κυρίαρχη ιδεολογία που αυτοαποκαλείται «Αριστερή». Δεν έχει πια κανένα νόημα να αξιολογείται όλη αυτή η ενδημούσα «τρέλλα» με όρους λογικής πρώτης τάξεως: «1+1» έχει πάψει να κάνει 2· μπορεί να είναι από το Μηδέν έως το Άπειρο, της μπούρδας και της α-νοησίας. «Αριστερά» της Μεγαλοοικονόμου και του Παπαχριστόπουλου δεν νοείται! Τελεία και παύλα!

Ίσως κάποια ψήγματα ανάτασης υφίστανται ακόμα. Ενθυμούμαι μια από τις καλύτερες στιγμές της πρόσφατης πολιτικής Ιστορίας μας: το 1989, ο Μάνος Χατζιδάκις είχε αφιερώσει στο Χαρίλαο Φλωράκη, από το περιβόητο 3ο Πρόγραμμα, την Τρίτη Διεθνή, καλώντας τον σε εθνική συνεννόηση. Κι ως Μεγάλοι, αμφότεροι, κατάλαβαν ο ένας τον άλλον!

Με ταπεινότητα και συστολή έναντι του συγκριτικού μεγέθους, θα ήθελα σήμερα να παραθέσω με «ποιητική παράφραση», ει δυνατόν, τους στίχους ενός ρωσικού άσματος που συγκλόνισε την παγκόσμια λαϊκή μουσική:

«Σήκω, Πατρίδα μου/

Σήκω για τον Νυν Υπέρ Πάντων Αγώνα υπέρ της Δημοκρατίας/

Σήκω για τον Αγώνα έναντι του Σκότους των Άθλιων βλακών και της Μιζέριας των ηλίθιων/

Απέναντι στις σκοτεινές Ορδές των Ερυθρό-Φαιών Φασιστών και των Ανίκανων/

Με λογισμό απέναντι στη δίκαιη Οργή και με Πίστη ορθή/

Μαυρο-κόκκινα φτερά δε θα καλύψουν ποτέ τον Ουρανό μας/

Βράζει η Ελπίδα μας/

Τούτος είναι Αγώνας Ιερός των Πολιτών/

Προς τη λύτρωση της Δημοκρατίας μας/

Σηκωθείτε Πολίτες, πάνω από Κάμπους, Βουνά αιματοκυλισμένα και Περήφανα ακριτικά νησιά !».

Η Δημοκρατία είναι το πεπρωμένο μας! Η Ευρώπη είναι ο χώρος μας γιατί Εμείς τον δημιουργήσαμε! Εκεί Ανήκουμε και γι’ αυτήν Αγωνιζόμαστε!

Τρίτη, 05 Φεβρουαρίου 2019 11:57

Κράτος άθλιο, Διοίκηση γελοίων…

 

Ο κύριος Βουλευτά, η έννοια πλέον πρέπει να εκφέρεται μόνον στην παλαιά κλητική γιατί αυτό μας αξίζει, πήγε για «τσίσα» του την ώρα της ψηφοφορίας στη Βουλή! Είχε πιεί μια «γκαζόζα» να δροσιστεί και τί να σου κάνει ο άνθρωπος, να’ σπαγε η «φούσκα» του, όπως θα έλεγε η Γιαγιά μου; Ναι, είναι Αυτός που με μάτια γεμάτα διαρκή απορία και αδυναμία κατανόησης εννοιών όπως «εγώ, Εσύ, πολίτευμα, μπάλλα…, κ.λπ.», ένα ύφος που εκδηλώνει μέγιστη απορία έναντι των ζητημάτων της Ζωής και του Κόσμου, φώναζε από λαϊκού άμβωνος «Να καεί… το μπουρδέλο η Βουλή» επί μειζόνων θεμάτων ως η διαιτησία σε θέματα ΜΠΑΟΚ! Ψηφίζει για Εμάς, καθότι Εμείς τον φέραμε στα εν λόγω Έδρανα!

Τούτες τις ημέρες, της επετείου των Ιμίων, με τη γενναιότητα να περιορίζεται στα τηλε-παράθυρα, το Κράτος πιστό στη γραφειοκρατική συνείδηση του ελαχίστου βλακός υπαλλήλου, διέκοψε τη σύνταξη-βοήθημα ανατροφής-σπουδών του γιού του τότε Υποπλοιάρχου ΠΝ Χ. Καραθανάση, ενός των τριών αξιωματικών που κατέπεσαν με το ελικόπτερο τους, εκείνη τη μαύρη νύχτα. Λέει ο γιος Γ. Καραθανάσης, σε παλαιότερη τοποθέτηση του: «…Ήξερε ότι ήταν μια πάρα πολύ δύσκολη αποστολή, αυτοκτονίας. … Πέρα από αυτό άφησε τη στολή του και ένα ρολόι που του είχε κάνει δώρο η μητέρα μου, το άφησε μαζί και τη βέρα του στο πλοίο πριν φύγει και είχε πει αυτά να τα δώσετε στην γυναίκα μου. Κάτι το οποίο δεν το έκανε συνήθως, δεν ήταν φυσιολογικό».

Εσύ, Εγώ, ο Γείτονας, είμαστε αυτή βλακώδης γραφειοκρατία… Εμείς, τα κάνουμε αυτά, γιατί δεν πήραμε τα σκατόφτυαρα να πούμε «φτάνει πια» ο κοτζαμπασισμός από τις κομματικές ελίτ, που ξεκινούν από τα παιδιά του κομματικού σωλήνα και κλιμακώνονται στις Κυβερνητικές καρέκλες προς τα πάνω έως τη «θεσούλα/συνταξούλα» προς τα κάτω! Σκέψη, αξιολόγηση, αξιοκρατία, επιλογή… αυτά είναι τα ζητούμενα της νέας ελληνικής επανάστασης προς το 2021!

Μα πώς να σκεφτούμε όταν γίνονται αυτά τα αίσχη στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και δεν αντιδρούμε σπρώχνοντας στη δημόσια καταισχύνη την Ύβρη; Τον θυμάστε, εκείνον τον αληταρά/ελληναρά συνδικαλιστή της ΔΕΗ, με το μπεγλέρι να ξεκουράζει το βρωμοπόδαρο του νωχελικά, στην πλάκα του Τάφου; Τον θυμάστε, εκείνον τον artist/καλλιτέχνη που στο Athens Pride αναπαράστησε το γλυπτό του κεκοιμημένου πολεμιστή, ξαπλώνοντας ανέμελα κι ελαφρά επί του Τάφου; Βλέπετε όλους αυτούς τους Βέβηλους κι Αγράμματους που επιτίθενται αδιαφόρως κατά του Κοινοβουλίου, οπαδοί κατά περίπτωση των Άκρων ένθεν κακείθεν, που πηλαλάνε πάνω στα Όσια και τα Ιερά του Έθνους;

Πληθαίνουν οι άμεσες και έμμεσες πολιτικές ερμηνείες και τοποθετήσεις περί της δικαιολόγησης των ανωτέρω υπό το πρόσχημα της λαϊκής/εκλογικής επιβράβευσης. Γεννάται έτσι το θλιβερό -που ακόμα δύσκολα προφέρεται- ερώτημα εάν ο Λαός-Θεσμός είναι ο πλέον αρμόδιος να αξιολογήσει την κατάσταση μας. Η Ελλάς καρκινοβατεί -δημογραφικά, στην Παιδεία, στη διεθνή παρουσία, στο κύρος και τη διαφθορά. Βαδίζει δηλαδή στρεβλά σαν τον κάβουρα· ή, υπό μιαν άλλην ανάγνωση, είναι ανιάτως ασθενής!

Ίσως ο «Άγνωστος Στρατιώτης» να αποβεί -πάλι- η τελική σωτηρία μας. Όταν ξεχάσουμε το τελετουργικό της αλλαγής φρουράς των Ευζώνων, που έχει καταλήξει σε αξιοθέατη τουριστική ατραξιόν, και σκεφτούμε τις σεπτές εγγραφές στον Τοίχο: όταν συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της ανώνυμης Θυσίας… στη Μικρά Ασία, στην Αλβανία, στην Κορέα, στην Κύπρο! Ορφάνεψαν Τόποι κι Οικογένειες, με Αυτούς που κείτονται εκεί! Όταν αποφασίσουμε ότι Ουδείς δικαιούται να παραβιάζει την αιώνια Σιωπή τους!

Ίσως τότε γίνουμε Καλύτεροι Άνθρωποι και Πολίτες. Και τότε, κανείς από όλους αυτούς τους τυχάρπαστους της Κρίσης δεν θα υφίσταται!

Σελίδα 1 από 8
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top