Μια µαγική εβδοµάδα

16/05/2022 - 11:30

Η Μεγάλη Εβδομάδα που ζήσαμε πάλι πριον από μερικές εβδομάδες και αναβιώσαμε σε ενεστώτα χρόνο το θείο δράμα και την Ανάσταση θά’ λεγα ότι εκτός από σημασιολογικά «μεγάλη» είναι και μαγική, και θα εξηγήσω γιατί. 

Οι συμβολισμοί της είναι τεράστιοι καθώς και η σημασία της η οποία είναι καθοριστική όχι μόνο για τον θρησκευόμενο λαό που με όλο αυτό το ιερό «θέατρον» μεθίσταται σε ψηλότερες σφαίρες ηθικής και πνευματικότητας, αλλά για κάποιους λόγους και για τον φιλόμουσο καθώς και για τον ελληνολάτρη κόσμο. 

Η ποίηση που συναντούμε αυτή την εβδομάδα - σε μια γλώσσα βέβαια που μετά από πολλές αγκυλώσεις δεν είναι απολύτως και γενικώς κατανοητή- είναι μεγαλειώδης και ανυπέρβλητη, ιδιαίτερα σήμερα που ο μέσος άνθρωπος χρησιμοποιεί για την επικοινωνία του διακόσιες με τριακόσιες λέξεις και τον ...αντίχειρα. 

Η ποίηση αυτή είναι ο’ τι καλύτερο και τελειότερο έχει να επιδείξει η λόγια ανθρωπότητα κατά τους βυζαντινούς και τους μεσαιωνικούς χρόνους. 

Περιπλέκει με έναν αριστουργηματικό τρόπο το χριστιανικό δόγμα με την προσωδία και τις αρετές της ελληνικής γλώσσας. 

Η Ελλάδα και μαζί της όλος ο δυτικός κόσμος οφείλει τεράστια και ανεξόφλητη ευγνωμοσύνη στη λατρεία της χριστιανικής θρησκείας, για τη διάσωση και τον εμπλουτισμό της ελληνικής γλώσσας μέχρι σήμερα. 

Η αρχή είχε γίνει με τη μετάφραση της Βίβλου και των Ευαγγελίων στην τότε ελληνική δημοτική γλώσσα που ήταν η Αλεξανδρινή. 

Τη σκυτάλη πήραν οι ελληνοσπουδαγμένοι Πατέρες της εκκλησίας και αργότερα οι χαρισματικοί εκκλησιαστικοί υμνωδοί και συνθέτες (Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Κοσμάς ο Μαϊουμά, Ρωμανός ο Μελωδός, Ανδρέας ο Κρης κ.α.) που ερεύνησαν ενδελεχώς την ελληνική γλώσσα και εξηκόντισαν τη θρησκευτική ποίηση στα ουράνια ύψη με τους κανόνες, τα κοντάκια και τις καταβασίες. 

Ζωντάνεψαν έτσι την αρχαία γλώσσα, και χρησιμοποιώντας τα μέτρα της τονικής προσωδίας την πάντρεψαν με τις μουσικές γραμμές της βυζαντινής οκταήχου, κι αυτό είναι το δεύτερο στοιχείο που μας σαγηνεύει αυτή την εβδομάδα. 

Με πρωτεργάτη τον Σύρο μοναχό Ιωάννη τον Δαμασκηνό δημιουργήθηκε ένα τεράστιο μουσικό θεωρητικό πλαίσιο των τριών μουσικών «γενών» και των οκτώ βασικών «ήχων» με τις υποδιαιρέσεις τους, πλαίσιο που καθόρισε με έναν τέλειο τρόπο το ύφος και το ήθος της εκάστοτε ψαλλομένης εκκλησιαστικής ποίησης. 

Η Μεγάλη Εβδομάδα αποτελεί ένα μονάδικό πανόραμα αυτής της ουράνιας μουσικής η οποία μπορεί να εναλλάσσεται κατά το ύφος παρακολουθώντας κάθε μέρα τα ιστορικά δρώμενα και την εξέλιξη του θείου δράματος. 

Το αποκορύφωμα είναι η βραδιά της Μεγάλης Πέμπτης. 

Η προσδοκία του πρώτου ήχου, το στιβαρόν του τρίτου, η κατανυκτική βεβαιότητα του πλαγίου τετάρτου, το γλυκό και ελπιδοφόρο αίσθημα του πλαγίου πρώτου, ο καημός και ο στεναγμός του πλαγίου δευτέρου, όλα έχουν μπει με μια δραματουργική σοφία στην κατάλληλη στιγμή και στο κατάλληλο μέλος. 

Αυτή η μουσική, εκτελεσμένη κυρίως σε γοργά (ειρμολογικά) μέλη όλη την εβδομάδα, έρχεται να στολίσει τα ιερά ιστορούμενα και να αναδείξει την πρωτοκαθεδρία της ποίησης χωρίς να την αλλοιώσει ή να την υποβαθμίσει, εκπληρώνοντας τη βαθιά αποστολή της μουσικής ως θεραπαινίδας του λόγου. 

Αυτή η μουσική, να μην το ξεχνάμε, κληροδότησε σε μας τους Έλληνες τη λαϊκή μας μουσική και τα αξεπέραστα δημοτικά τραγούδια, και όλοι οι «ψαγμένοι» και οι εντρυφώντες σ’ αυτή τη θεσπέσια τέχνη ομολογούν ότι μπροστά της όλες οι μουσικές του κόσμου, ακόμα και η πληθωρική δυτική φαντάζουν μουσικοί νάνοι. 

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey