FOLLOW US
Μιχάλης Μπάκας

Μιχάλης Μπάκας

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018 17:11

Ιστορική βραδιά, αυτή του «Αριστοτέλη»

Ιστορική βραδιά για το νησί μας χαρακτήρισαν οι παρευρισκόμενοι την εκδήλωση που έγινε στο Δημοτικό Θέατρο Καλλονής με την παρουσίαση του βιβλίου του Armand Leroi Καθηγητή του Imperial College του Λονδίνου «Η Λιμνοθάλασσα: Πώς ο Αριστοτέλης επινόησε την επιστήμη» το περασμένο Σάββατο. Μετά τη μετάφραση του βιβλίου σε έξι γλώσσες επιτέλους μεταφράστηκε και στα ελληνικά και «επέστρεψε σπίτι του» όπως ανέφερε ο συγγραφέας με την παρουσίαση του στην Καλλονή. Ένα βιβλίο - ύμνος για τη φύση της Λέσβου που 2.400 χρόνια μετά ο συγγραφέας ακολουθεί τα βήματα του Αριστοτέλη όπου κατά την παραμονή του στη Λέσβο για 2 χρόνια έγραψε το έργο του «Περί τα Ζώα Ιστορίαι», θεμελιώνοντας την επιστήμη της Βιολογίας και γιατί όχι την ίδια την Επιστήμη.

Το βιβλίο παρουσίασαν οι Ανδρέας Τρούμπης, πρώην Πρύτανης, του Παν Αιγαίου, Τριαντάφυλλος Ακριώτης, Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Περιβάλλοντος, Άρης Ελευθερίου, Νομικός, πρώην Δήμαρχος Καλλονής. Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο Γιώργος Κόκκορης, Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Επιστημών της Θάλασσας και χαιρέτισαν οι Πρόεδροι των Τμημάτων Επιστημών της Θάλασσας και Περιβάλλοντος κ.κ. Β. Ζερβάκης και Π. Γαγάνης. Το γεγονός ότι έλαμψαν δια της απουσίας τους εκπρόσωποι της Δημοτικής και Περιφερειακής αρχής φυσικά δεν μας προξενεί καμία έκπληξη. Ο Αριστοτέλης, η επιστήμη και το περιβάλλον δεν φέρνουν ψήφους... αυτά ξέρουν, αυτά κάνουν.

Ας το ξαναπούμε μήπως και γίνει κατανοητό. Όταν κάποιοι Ευρωπαίοι επικροτούν την πολιτική των κλειστών συνόρων, των επαναπροωθήσεων στις χώρες πρώτης άφιξης σύμφωνα με τη συνθήκη του Δουβλίνου, η πίεση αυτή μεταφέρεται στη χώρα μας. Γιατί, είτε το θέλουμε είτε όχι, η χώρα μας έχει την τύχη να είναι σταυροδρόμι των πολιτισμών εδώ και χιλιάδες χρόνια. Έτσι μεγαλούργησε αυτός ο τόπος. Κάπως έτσι από την εποχή των Πελασγών ο ελλαδικός χώρος ήταν σταυροδρόμι μετακινήσεων διαφόρων φυλών. Κατά την περίφημη κάθοδο τους οι Δωριείς κατέβηκαν στη νότια Ελλάδα περίπου τον 12ο π.Χ. αιώνα και κατέλυσαν τον Μυκηναϊκό πολιτισμό, οι Ίωνες μετοίκησαν τα μικρασιατικά παράλια, οι Αιολείς ξεκίνησαν από τη Θεσσαλία και μετοίκησαν τη Λέσβο. Τόσο πετυχημένα που ο Αιολικός δοξάζεται στο νησί της Λέσβου και όχι στη Λάρισα. Τα ελληνικά φύλα κατά τον αποικισμό επεκτάθηκαν σε όλη τη Μεσόγειο, έτσι ακόμα σήμερα στη Σικελία ακούμε «γκρεκάνικα» τραγούδια στη Μεγάλη Ελλάδα και η Μασσαλία που πλέον φιλοξενεί τον γερμανοτραφή μετανάστη με εμφανώς τουρκογενές επώνυμο, Κώστα Μήτρογλου, ήταν ελληνική αποικία.

Αυτό το πήγαινε - έλα των λαών για χιλιάδες χρόνια θεωρείτο μια φυσιολογική διαδικασία. Οι μετακινήσεις ωθούνταν από την ανάγκη των ανθρώπων να ζήσουν μια καλύτερη ζωή, σε έναν ξένο τόπο. Μέχρι τον 19ο αιώνα ζούσαμε συνθήκες πολυπολιτισμικής, πολυεθνικής και πολυθρησκευτικής συνύπαρξης πολλών λαών σε ένα κράτος. Ο Ρήγας Φεραίος στο Θούριο του ζητά «Βουλγάροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί, Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή, Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί, πως είμαστ’ αντριωμένοι, παντού να ξακουσθή.» ζητώντας επανάσταση των εξαθλιωμένων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κατά αυτών που τους καταπίεζαν, χωρίς εθνικιστικές κορώνες. Ο Ρήγας κλείνει τον Θούριο λέγοντας «Ο κόσμος να γλυτώση, απ’ αύτην την πληγή, κ’ ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την γη.». Αδέλφια το λοιπόν, έγραφε ο Ρήγας, το 1797. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και ιδιαίτερα μετά το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου είχαμε την κατάρρευση των πολυεθνικών αυτοκρατορικών συστημάτων με τη δημιουργία των εθνικών κρατών με τον τρόπο που τα ξέρουμε σήμερα. Η θεωρία των στιβαρών κραταιών συνόρων που δεν είναι ξέφραγο αμπέλι κλπ είναι μια κατάσταση πολύ πρόσφατη στην παγκόσμια ιστορία και καθόλου δεδομένη.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στη σύγχρονη πραγματικότητα, σχολιάζοντας μια ακόμη πτυχή του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος. Όταν η κεντρική Ευρώπη ζητά το κλείσιμο των συνόρων της μεταφέρει το πρόβλημα στις χώρες που δέχονται τις προσφυγικές ροές στα σύνορα της ΕΕ, ως αντικίνητρο για πρόσφυγες και μετανάστες να ταξιδέψουν προς τα εκεί. Κάπως έτσι, με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζει το θέμα η Αθήνα, ζητώντας να περιοριστούν οι πρόσφυγες στους τόπους άφιξής τους, στα νησιά μας. Και όταν ερχόμαστε πλέον στο νησί είναι εντυπωσιακό ότι όλοι αυτοί που βρίζουν τους Ευρωπαίους που σπρώχνει το πρόβλημα στην Ελλάδα και την ελληνική κυβέρνηση που πετάει το μπαλάκι στα νησιά, κάνουν το ίδιο πράγμα. Πετάνε το μπαλάκι στη Μόρια, δημιουργώντας ένα τριπλό τοίχος, και στέλνοντας το πρόβλημα και πάλι μακριά. Είναι χαρακτηριστικό ότι μια μέρα του καλοκαιριού που γίνονταν φασαρίες στη Μόρια, οικογένειες προσπαθούσαν να διαφύγουν από τον καταυλισμό για να προστατεύσουν τα μωρά τους και η αστυνομία είχε αποκλείσει το δρόμο στο ύψους του Καρατεπέ, απαγορεύοντας στους πρόσφυγες να μετακινηθούν προς την πόλη της Μυτιλήνης. Τελικά να στέλνουμε το πρόβλημα μακριά, είναι η πιο εύκολη λύση.

Όλοι αυτοί λοιπόν που ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις συνθήκες διαβίωσης προσφύγων και μεταναστών στη Μόρια όπως και για τα προβλήματα, που πραγματικά βιώνουν οι κάτοικοι του χωριού οι οποίοι έχουν δείξει απίστευτη υπομονή όλα αυτά τα χρόνια, ας ζητήσουν να αρθούν οι περιοριστικοί όροι και ας δεχτούν πρόσφυγες και στα μέρη τους, στη Γέρα, στη Ρηγίλλης, στη Βουδαπέστη. Όλα τα άλλα είναι «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε». Στην Ελλάδα το 2017 έφτασαν μόλις 29 χιλ. πρόσφυγες και μετανάστες, ο μικρότερος αριθμός αφίξεων την τελευταία δεκαετία. Το πρόβλημα στα νούμερα έχει «λυθεί». Η πολιτική των «κλειστών συνόρων» αποδίδει. Τι γκρινιάζετε; Εσείς στα νησιά που φωνάζετε για έλεγχο των συνόρων μην παραπονιέστε...

Σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη. Την περασμένη βδομάδα ήταν εδώ ο Πρωθυπουργός όπου στην καθιερωμένη ομιλία του στη ΔΕΘ παρουσίασε τη μεταμνημονιακή Ελλάδα, και μεταφέροντας τη μεγάλη του αισιοδοξία, αλαλάζοντα πλήθη τον αποθέωσαν. Οι πρωθυπουργοί αλλάζουν, τα αλαλάζοντα πλήθη μένουν. Αυτό το Σαββατοκύριακο ανήκει στην αντιπολίτευση με τον Πρόεδρό της να μεταφέρει το δικό του «όραμα» για την επόμενη ημέρα, κατακεραυνώνοντας την κυβέρνηση επειδή του πήρε όλες τις ιδέες και θα κάνει όσα ήθελε να κάνει και αυτός. Το Μακεδονικό αποτελεί για αυτόν μια κάποια λύση διαφοροποίησης και πολιτικής εκμετάλλευσης. Το προηγούμενο βράδυ δεν είδα καθόλου κόσμο στην συγκέντρωση για το Μακεδονικό, την περασμένη βδομάδα παρά την τεράστια κινητοποίηση ήταν λίγες χιλιάδες, και έγιναν διακριτοί μόνο με την πρόκληση επεισοδίων με τα ΜΑΤ, αναγκάζοντας αυτούς που έκαναν τις προηγούμενες χρονιές επεισόδια να προστατεύσουν τις πορείες τους δείχνοντας σοβαρότητα και «επαγγελματισμό». Λίγοι μόνο οπαδοί του Σώρρα έξω από τη ΔΕΘ, αγκαλιασμένοι με ελληνικές σημαίες, σαν τους πιστούς παραθρησκευτικής οργάνωσης, ενημέρωναν τον κόσμο με φυλλάδια, ενώ με κινητή μικροφωνική και μαγνητοσκοπημένη ομιλία στη διαπασών διατηρούσαν υψηλό το φρόνημα των οπαδών.

Για μας τους επαρχιώτες η ΔΕΘ ήταν ένα μεγάλο πανηγύρι που από παιδιά θέλαμε να επισκεφτούμε, κάτι σαν το Χριστουγεννιάτικο «Μινιόν» στην Αθήνα. Με την κρίση πέρασε μια περίοδο κάμψης και παρακμής, τα τελευταία 2 χρόνια φαίνεται να βρίσκει κάτι από την παλιά της «αίγλη». Με ξένισε λίγο που κατά την επίσκεψη μου, πάλι σαν ένα μεγάλο πανηγύρι την είδα. Η έκθεση φέτος ήταν αφιερωμένη στις ΗΠΑ, γεγονός που της έδινε μια άλλη «λάμψη», με τα παιδάκια να φωτογραφίζονται στις μινιατούρες των μαχητικών αεροσκαφών, που σκορπούν το θάνατο σε διάφορα μέρη στον πλανήτη και εν πολλοίς ευθύνονται για τα προσφυγικά ρεύματα σε όλη τη γη. Σταθερή αξία στην έκθεση τα τεράστια υπερπολυτελή περίπτερα των δημοσίων οργανισμών, που δεν καταλαβαίνω τη χρησιμότητα τους, εκτός βέβαια από το να στηρίζουν τη βιωσιμότητα της ΔΕΘ. Δεκάδες τοπικά επιμελητήρια παρουσιάζουν τοπικά προϊόντα και εάν κατάφερνες να ξεφύγεις νηφάλιος από τα κεράσματα σε ούζα, κρασιά και τσίπουρα θα έπρεπε να επισκεφτείς το πιο ενδιαφέρον σημείο της έκθεσης όπου στα μικρά περίπτερα των start ups, νέοι άνθρωποι από όλη τη χώρα παρουσίαζαν τις ιδέες τους για την καινοφανή επιχειρηματικότητα.

Κυριακή, νωρίς το πρωί στη Θεσσαλονίκη. Ο δρόμος τυχαία με φέρνει στη συμβολή των οδών Βενιζέλου, Ερμού και Σπονδωνή. Το σκηνικό μου θυμίζει τις εικόνες από την ιστορική ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά. Πέρα από Ψωμιάδη και Παπαγεωργόπουλο, υπάρχει και αυτή η Θεσσαλονίκη. Λίγους μήνες πριν ο Κ. Μητσοτάκης δηλώνει για τη δολοφονία Λαμπράκη: «Τον 17χρονο τι τον νοιάζει τι έγινε το 1963;» Στη διασταύρωση αυτή πριν 55 χρόνια, παρακρατικοί δολοφονούν τον βουλευτή της αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο βουλευτής πήγαινε να μιλήσει σε εκδήλωση για την ειρήνη, ενώ στους γύρω δρόμους πλήθος, παρακρατικών και αστυνομικών είχαν καταλάβει τα πεζοδρόμια, κραυγάζοντας συνθήματα και προπηλακίζοντας όσους ειρηνικά προσέρχονταν στην εκδήλωση. Με την κάλυψη ενός αστυνομοκρατούμενου κράτους, το παρακράτος βρίσκει πολιτική κάλυψη να δρα ανεξέλεγκτα, εν μέσω μιας αντιαριστερής υστερίας. Ο βουλευτής πέφτει νεκρός. Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι», στοιχεία του υποκόσμου, Γκοτζαμάνης και Εμμανουηλίδης, που πιθανά να πίστευαν ότι με όσα έκαναν υπηρετούσαν την πατρίδα, καταδικάζονται για τον φόνο, αλλά αμνηστεύονται και απελευθερώνονται λίγα χρόνια μετά, επί χούντας, όταν «έχουν αλλάξει τα πράγματα». Ο πρωθυπουργός Κων. Καραμανλής όταν ενημερώνεται για τη δολοφονία του Λαμπράκη διερωτάται το ιστορικό «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;». Η πολιτική ανωμαλία οξύνεται, το Δεκέμβρη του ‘63 ο Καραμανλής αναχωρεί στο Παρίσι με πλαστό διαβατήριο με το όνομα Τριανταφυλλίδης, ενώ 3,5 χρόνια μετά η χούντα εγκαθίσταται δίνοντας βίαιο τέλος στην πολιτική ρευστότητα.

Θεσσαλονίκη, Λέσβος, Ελλάδα, 2018. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική

 

Μιχάλης Μπάκας

Σε άλλες ειδήσεις, στη Μόρια οι διαμένοντες έχουν ξεπεράσει τους 8200 σε μια δομή που μπορεί να υποστηρίξει 3000. Το BBC κάνει ρεπορτάζ για τις συνθήκες διαβίωσης εκεί σημειώνοντας ότι είναι το χειρότερο στρατόπεδο προσφύγων στη Γη. Αναφορές για μαχαιρώματα μεταξύ των διαμενόντων, συνθήκες εξαιρετικά επικίνδυνες για τα παιδιά, με αναφορές για 10χρονα παιδιά που κάνουν απόπειρες αυτοκτονίας. Το θέμα προβάλλεται και από τα ΜΜΕ στην Ελλάδα, προκαλώντας κύματα συμπάθειας για τους δύσμοιρους πρόσφυγες. Η Περιφερειάρχης κάνει δηλώσεις αγανάκτησης για τις συνθήκες διαβίωσης, ξεχνώντας ότι πριν ένα μήνα κίνησε τις διαδικασίες για να κλείσει το ΠΙΚΠΑ, μονάδα που προσφέρει αξιοπρεπείς συνθήκες σε ευπαθείς ομάδες, που εάν δεν υπήρχε το ΠΙΚΠΑ θα κατέληγαν στη Μόρια. Για λίγα λεπτά όλοι κλαίμε και συμπαθούμε τους πρόσφυγες.

Προχθές η Αστυνομία με μακροσκελέστατο Δελτίο Τύπου μας ενημερώνει για την εξάρθρωση «εγκληματικής οργάνωσης» η οποία «δραστηριοποιούνταν στη συστηματική διευκόλυνση της παράνομης εισόδου αλλοδαπών στην ελληνική επικράτεια». Η οργάνωση που εμφανίστηκε εξ Αθηνών μετά την έναρξη της κρίσης, εξαιρετικά επαγγελματική στο προφίλ, χωρίς ερείσματα στην τοπική αλληλέγγυα κοινότητα, ουσιαστικά κατηγορείται ότι χρησιμοποιούσε τη δράση της για να λαμβάνει κονδύλια χωρίς όμως να παίρνει λεφτά από διακινητές ή πρόσφυγες. Το Δελτίο Τύπου έχει καταδικάσει ήδη την οργάνωση, το πλήθος παραληρεί, οι «στα ‘λεγα εγώ» των καφενείων αλλά και του διαδικτύου της Μυτιλήνης θριαμβολογούν για τον ύποπτο ρόλο των ΜΚΟ, συντασσόμενοι με τον Ορμπάν στην Ουγγαρία και τον Σαλβίνι στην Ιταλία που απαγορεύει την άφιξη πλοίων διεθνών αποστολών με μετανάστες στην Ιταλία. Εκεί όπου μετά από έξι ημέρες που ήταν στη θάλασσα βρέθηκε λύση για τους πρόσφυγες και μετανάστες που παρέμεναν «εγκλωβισμένοι» στο πλοίο «Diciotti», στο λιμάνι της Κατάνης με την παρέμβαση της καθολικής εκκλησίας της Ιταλίας που θα φιλοξενήσουν 100 μετανάστες αλλά και την Αλβανία και την Ιρλανδία που θα φιλοξενήσουν 40 διασωθέντες. Ο Επίτροπος μετανάστευσης κ Αβραμόπουλος εξέφρασε την ικανοποίηση του και η κοινή γνώμη συμπάθησε την καθολική εκκλησία που βοηθά τους δύσμοιρους μετανάστες από την Αφρική.

Χθες βράδυ στη Μόρια σημειώνονται νέα εκτεταμένα επεισόδια μεταξύ των διαμενόντων, Αφρικανών και Ασιατών. 18 κατεστραμμένοι οικίσκοι, 29 προσαγωγές, 2 τραυματίες που ευτυχώς δεν κινδυνεύει η ζωή τους. Η κοινή γνώμη βρίσκεται σε σύγχυση καθώς με βάση το ρεπορτάζ του BBC χθες στενοχωριόταν για τις συνθήκες διαβίωσης από την άλλη όμως δυσφορεί καθώς οι μετανάστες δεν σέβονται τη φιλοξενία μας και κάνουν ταραχές.

Το κλείσιμο των συνόρων στην Ευρώπη, και ο αποκλεισμός των προσφύγων στα νησιά μας για μεγάλο χρονικό διάστημα (που μπορεί να φτάσει και τα δύο χρόνια) έχει μειώσει τις αφίξεις στα νησιά. Περίπου 30 χιλ έφτασαν το 2017, ανάλογοι είναι οι ρυθμοί για το 2018, αριθμοί χαμηλότεροι των τελευταίων 10 χρόνων (ενδεικτικά 173χιλ το 2017). Δεν υπάρχουν αφίξεις ουσιαστικά, παρ’ όλα αυτά στην πολιτική σκηνή το θέμα χρησιμοποιείται για ακροδεξιά ρητορική και ένταση. Το πρόβλημα ουσιαστικά υπάρχει μόνο στα νησιά, με περισσότερους από 19 χιλ πρόσφυγες και μετανάστες που η κυβέρνηση έχει υποσχεθεί ότι θα έχουμε τουλάχιστον τους μισούς τον Σεπτέμβριο. Και έφτασε ο Σεπτέμβριος και για μια ακόμη φορά η Πολιτεία είναι αναξιόπιστη δίνοντας πάτημα σε όλους αυτούς που υποστηρίζουν ότι πρέπει να τους κάνουμε το βίο αβίωτο και εξάπτουν τα πάθη διασπείροντας ξενοφοβίες ψεύτικες ειδήσεις. ΣΗΜΕΡΑ ανοίξτε τα νησιά και απεγκλωβίστε χιλιάδες ψυχές που δεινοπαθούν στα νησιά μας. Για να χαρούμε όλοι ή σχεδόν όλοι καθώς όπως είπαμε κάποιοι χαίρονται αυτή την κατάσταση. Αυτό. Και μετά συζητάμε για όλα τα άλλα.

Μιχάλης Μπάκας

Η Κασσάνδρα, κόρη του Πρίαμου και της Εκάβης, έζησε λίγο βορειότερα από τη Λέσβο, στη μυθική Τροία και έγινε γνωστή στην αρχαιότητα για την ιδιότητα της να μαντεύει τα μελλούμενα. Το άσχημο ήταν ότι ήταν καταδικασμένη να μην πιστεύει κανείς τις προφητείες της. Είχε προβλέψει τις συμφορές που θα έφερνε ο Πάρης στην Τροία, και για αυτό το λόγο ο μύθος λέει ότι είχε φτάσει στο σημείο να προσπαθήσει (ανεπιτυχώς όπως ξέρουμε) να τον σκοτώσει με τσεκούρι. Προσπάθησε ακόμα να πείσει τους συμπατριώτες της να μην βάλουν στην πόλη τον δούρειο ίππο, προβλέποντας την καταστροφή, αλλά για μια ακόμη φορά αυτοί την αγνόησαν, με τα γνωστά αποτελέσματα. 

Όπως φανταζόμαστε ποτέ της δεν ήταν δημοφιλής στην Τροία, ήταν μάλλον η «τρελή του χωριού», και οι προβλέψεις της ποτέ δεν έγιναν δεκτές με ενθουσιασμό. Σε ποιον από εμάς αρέσει να ακούει άσχημα μελλούμενα, που τον ωθούν να δράσει σε μη δημοφιλείς ενέργειες Πάντα ο εύκολος δρόμος είναι ο πιο αρεστός από όλους. Εξαιτίας της Κασσάνδρας σήμερα το όνομα της χρησιμοποιείται για αυτούς που γίνονται μάντεις κακών προβλέψεων, ενώ συχνά στην πολιτική χρησιμοποιείται ο όρος «θα διαψεύσουμε τις Κασσάνδρες», ξεχνώντας μάλλον ότι η Κασσάνδρα έκανε πράγματι δυσοίωνες προβλέψεις αλλά δεν έσφαλε ποτέ και φυσικά ποτέ δεν ήταν αρεστή.

Η Κασσάνδρα ήρθε και πάλι στο μυαλό μου αυτές τις μέρες με όσα ζήσαμε στις φωτιές στο Μάτι με τους δεκάδες νεκρούς αλλά και όσα ζούμε με τις επαναλαμβανόμενες πλημύρες σε όλη τη χώρα με αποκορύφωμα φυσικά αυτή στη Μάνδρα Αττικής που στοίχισε τη ζωή σε 24 συνανθρώπους μας.

Ποιος να πίστευε την Κασσάνδρα που φώναζε τόσα χρόνια για την κλιματική αλλαγή, την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη που θα έχει τεράστιες συνέπειες στην αλλαγή του κλίματος. Ποιος να την πίστευε όταν φώναζε ότι χτίζουμε ανοχύρωτες πόλεις μέσα στα ρέματα και τις υδρολογικές λεκάνες που με την πρώτη μεγάλη νεροποντή οδηγούν σε πλημύρες. Ζούμε επαναλαμβανόμενα φαινόμενα όπου σε λίγες ώρες το έδαφος δέχεται το νερό που αντιστοιχεί στο 20% της ετήσιας βροχόπτωσης. Ποιος να πίστευε την Κασσάνδρα όταν φώναζε ότι πρέπει να  αποκλειστεί η δόμηση σε δασικές περιοχές, ιδιαίτερα σε πευκοδάση, που ο πρωτοετής φοιτητής του τμήματος Περιβάλλοντος μαθαίνει ότι τα μεσογειακά οικοσυστήματα επιδιώκουν από τη φύση τους την φωτιά ώστε να ανανεώνεται το οικοσύστημα. Ποιος να την πίστευε όταν φώναζε ότι η Πολιτεία πρέπει να πολεοδομεί, να βάζει όρους, να επιβάλλει περιορισμούς, να υπάρχει δημόσιος χώρος, πλατείες, δρόμοι, να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες, να προστατευτούν τα δημόσια αγαθά.

Είμαστε η γενιά που μάλλον έχει το «προνόμιο» να είμαστε η πρώτη που ζει τα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής και πιθανότατα η τελευταία που μπορεί να κάνει κάτι ώστε να μειώσει το μέγεθος των συνεπειών της. Να μειώσει, γιατί φοβάμαι ότι αποκλείεται πλέον να μπορέσουμε να αποτρέψουμε τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής που, απ’ ότι φαίνεται, έχει πάρει το δρόμο της.

Πριν θρηνήσουμε πολλά περισσότερα θύματα οφείλουμε να εξετάσουμε άμεσα πόσο τρωτές είναι οι πόλεις μας στις φυσικές καταστροφές που έρχονται, να σχεδιαστεί εθνικό σχέδιο αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής και να σημάνει επιτέλους παγκόσμιος συναγερμός για την αντιμετώπιση του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής, που απειλεί τη ζωή του ανθρώπου στον πλανήτη. Την μοίρα της Κασσάνδρας την ξέρουμε, δεν πρόκειται να αλλάξει, το θέμα είναι να αλλάξουμε τη μοίρα της ζωής μας και των παιδιών μας.

Μιχάλης Μπάκας

«Στο νησί που γεννήθηκα οι άνθρωποι (δηλαδή οι πλούσιοι) θα μπορούσανε να θαυμάσουν περισσότερο το Σάντσο Πάντσα παρά το Δον Κιχότη. Είταν τότε όλοι τους πραχτικοί και τεμπέληδες νοικοκυραίοι, τοκογλύφοι από την Αίγυπτο και έμποροι λαδάδες χωρίς μεγάλους ορίζοντες. Την άσκοπη θυσία τη θεωρούν κουταμάρα.

Οι φτωχοί πάλε, αυτούς ποιος τους λογαριάζει;» 

Με τα λόγια αυτά ξεκινά το αγαπημένο βιβλίο «Τότε που ζούσαμε» ο μεγάλος μας λογοτέχνης Ασημάκης Πανσέληνος, ένα βιβλίο που έγραψε στην περίοδο της χούντας, κάνοντας αναδρομή στην ζωή του στο ταραχώδες πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Ένα βιβλίο ύμνος για τη Λέσβο και τους ανθρώπους της, που μέσα από τις αντιθέσεις τους όπως προβάλλονται από τις πρώτες γραμμές της γραφής του Ασ. Πανσέληνου, δημιουργούν αυτό το περίεργο κράμα ανθρώπων, ευλαβών χριστιανών, αστών και αγροτών, πλουσίων και φτωχών, αριστερών και δεξιών, που χαρακτηρίζουν το νησί.

Κουταμάρα λοιπόν η άσκοπη θυσία. Κάπως έτσι μάλλον στο νησί μας ο χαζός χαρακτηρίζεται «αγαθός».

Ο «καλός καγαθός» ήταν στην αρχαία Ελλάδα ο ιδανικός πολίτης, αυτός που συνδύαζε το ωραίο και την εξωτερική ομορφιά με την αρετή, που τον συνόδευε σε κάθε πράξη του στο δημόσιο βίο. Ήταν ο Πολίτης που συμμετείχε ενεργά σε ζητήματα όχι μόνο του οίκου του αλλά και της Πολιτείας, της κοινωνίας, σε αντίθεση με τον «ιδιώτη» που έστεκε αδιάφορος και ασυγκίνητος για τα δημόσια πράγματα, που ενδιαφερόταν μόνο για την εξασφάλιση των συμφερόντων του οίκου του. Ο ιδιώτης χαρακτηριζόταν από την έλλειψη αγωγής και παιδείας και σε συνέχεια αυτού φτάσαμε σήμερα σε πολλές γλώσσες να χρησιμοποιείται η λέξη για να δείξει τον βλάκα, τον ηλίθιο (idiot στα αγγλικά και γαλλικά, idiota στα ισπανικά και ιταλικά).

Όμως το «αγαθός» πλέον στη σύγχρονη Ελλάδα, χαρακτηρίζει τον πράο και καλοσυνάτο που καταλήγει στον αφελή, τον «αγαθιάρη», τον χαζό όπως αναφέραμε στο νησί μας.

Όλα αυτά μου ήρθαν τις τελευταίες ημέρες στο μυαλό μου καθώς με την «ευκαιρία» του προσφυγικού φουντώνει και πάλι η συζήτηση για τον εθελοντισμό, την αλληλεγγύη, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έχουμε φτάσει πλέον στην κοινωνία μας ο «ανθρωπιστής», ο «αλληλέγγυος», ο «δικαιωματικός» (νέα έκφραση για αυτόν που προασπίζεται τα δικαιώματα) να είναι προσβλητική βρισιά. Οι συμπολίτες μας αυτοί, στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι ηλίθιοι (σε αντίθεση με την αρχαιοελληνική έννοια του ιδιώτη που αναφέραμε παραπάνω), στη χειρότερη τα «παίρνουν» και έχουν οικονομικά συμφέροντα για να έχουν αυτή τη στάση.

Δεν νοείται η έκφραση αλληλεγγύης σε συνανθρώπους μας χωρίς δόλο, αλληλεγγύης που εκφράζεται από την προσωπική μας αδυναμία να κάνουμε δεκτή την προσβολή στοιχειωδών δικαιωμάτων συνανθρώπων μας ανεξάρτητα από τα πρόσκαιρα προσωπικά - ιδιωτικά «οφέλη» καθώς κάθε τι άλλο θα είναι δυσβάσταχτο.

Και αυτό έχει να κάνει με την προσωπική στάση του καθενός μας στη δημόσια ζωή, ως Πολίτης που, στο μερίδιο που του αναλογεί, με τη θέση και την προσωπική του στάση διαμορφώνει τη στάση της κοινωνίας, ως ένα προσωπικό στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί, όπως πολύ σωστά εκφράζεται από τα λόγια του μεγάλου Ν. Καζαντζάκη στην Ασκητική. 

«Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω». 

Ο καθένας και η καθεμιά μας ας δώσει την προσωπική του απάντηση.

 

  Μιχάλης Μπάκας

Την περασμένη Κυριακή το βράδυ βρέθηκα στην παρουσίαση ενός βιβλίου μιας φίλης, κοινωνικής ανθρωπολόγου, σε ξενοδοχείο της Μυτιλήνης. Θέμα του βιβλίου είναι ο εθελοντισμός από «αγάπη» ή «αλληλεγγύη» στη χώρα μας την περασμένη δεκαετία, αλλά στη συζήτηση δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι αναφορές στα δικά μας. Όπως όλοι ξέρουμε το 2015 η Λέσβος έγινε ένα πανευρωπαϊκό παράδειγμα αλληλεγγύης. Κόντρα στα φαινόμενα ξενοφοβίας που αναπτύσσονταν στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη, οι πολίτες της Λέσβου ανεξαρτήτως φύλου, κοινωνικής τάξης ή πολιτικών ιδεολογιών άνοιξαν μια αυθόρμητη και αυθεντική αγκαλιά για πρόσφυγες σβήνοντας κάθε φωνή ξενοφοβίας.

Από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Έγραφα τον Ιούνιο του 2015 ότι «ξεκίνησε ένα τεράστιο κοινωνικό «πείραμα» όπου θα ‘λεγε κανείς ότι το σύστημα εντυπωσιασμένο από το παράδειγμα της Λέσβου αποφάσισε να τεστάρει τα όρια της κοινωνίας μας. Να δουν πόσο πρέπει να πιεστούν οι κάτοικοι του νησιού για να ακολουθήσουν τα ξενοφοβικά και ρατσιστικά παραδείγματα άλλων περιοχών σε όλη την Ευρώπη». Το τραγικό είναι ότι σήμερα αυτή η πρόβλεψη επιβεβαιώνεται, με την αύξηση των ρατσιστικών εκδηλώσεων εξαιτίας του περιορισμού της μετακίνησης προσφύγων και μεταναστών στα νησιά μας ως τρόπος αποτροπής νέων αφίξεων στην Ευρώπη. Τείχη υψώνονται παντού και εμείς στη Λέσβο δεχόμαστε πολλαπλά τις συνέπειες. Αυτοί που υποστηρίζουν τα τείχη αποκλεισμού των προσφύγων ακόμα και στα νησιά μας ας σκεφτούν ότι το πρώτο τείχος υψώνεται στη Μόρια, όταν η Αστυνομία αποκλείει την έξοδο μεταναστών από το χωριό όταν προσπαθούν να φύγουν εξαιτίας επεισοδίων στο ΚΥΤ και το χωριό υφίσταται τις συνέπειες της παραμονής 7,5 χιλ. ψυχών σε χώρο με υποδομές για 2,5 χιλιάδες. Τείχος αποκλεισμού υψώνεται σε επίπεδο νησιού, όταν αποκλείεται η μετακίνηση προσφύγων και μεταναστών εκτός των ορίων του, εγκλωβίζοντας  χιλιάδες προσφύγων στα νησιά μας. Τείχος υψώνεται στα σύνορα της Ελλάδας, όπως όταν αποκλείστηκε ο βαλκανικός διάδρομος στις αρχές του 2016 που οδηγούσε τους πρόσφυγες στην κεντρική Ευρώπη.

Ο Όρμπαν από την Ουγγαρία, μπορεί να θέλει να υψώνει τείχη παίζοντας το παιχνίδι του φόβου για τους πρόσφυγες για πολιτικά οφέλη, αλλά να είσαι στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα στη Λέσβο που βλέπουμε με τα μάτια μας και υφιστάμεθα εμείς μαζί με τους πρόσφυγες τις συνέπειες αυτής της πολιτικής και να υποστηρίζεις ότι το ζήτημα θα λυθεί υψώνοντας τείχη είναι επιεικώς αφελές.            

Στην παρουσίαση του βιβλίου που αναφέρθηκα στην αρχή στο πάνελ των ομιλητών, ήταν 5 γυναίκες. Παρατηρώντας το φαινόμενο της υπεροχής των γυναικών στο πάνελ πρόσεξα μάλιστα ότι από τα 50 περίπου άτομα που παρακολούθησαν την παρουσίαση οι άνδρες ήμασταν λιγότεροι από 10.  Την ίδια ώρα σε άλλο ξενοδοχείο της Μυτιλήνης, πολιτικός απ’ την Αθήνα, φερόμενος ως φιλελεύθερος, έκανε ομιλία για το «έγκλημα των ανοικτών συνόρων» ζηλεύοντας τη δόξα και τα πολιτικά οφέλη του ακροδεξιού άξονα των κυβερνήσεων Ιταλίας, Αυστρίας και Ουγγαρίας που ζητάνε να γίνει η Ελλάδα αποθήκη ψυχών. Ζητώντας να άρουμε την υπογραφή μας από τη συνθήκη της Γενεύης, μίλησε για μετανάστες που πνίγονται στο ένα μέτρο θάλασσας, που «ζουν ζωάρα» στη Λέσβο καλώντας και άλλους συμπατριώτες τους να έρθουν, μίλησε για πράκτορες που επανδρώνουν τις ΜΚΟ, για «εισβολή» μεταναστών που σε άλλες εποχές θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε με όπλα και τώρα δυστυχώς τους καλοδεχόμαστε. Σε βίντεο που κυκλοφόρησε στο ακροατήριο του διέκρινα γύρω στα 25 άτομα με τις γυναίκες να είναι λιγότερες από 5.

Ίσως γιατί τελικά πράγματι η αγάπη, η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά σε τελική ανάλυση είναι γένους θηλυκού και εκφράζεται άδολα σαν τη μάνα που αυθόρμητα πέφτει στη φωτιά για το παιδί της χωρίς δεύτερες σκέψεις, και ας καεί. Κάπως έτσι η Λέσβος αντιμετώπισε το προσφυγικό και αυτή τη θηλυκή μας έκφραση δεν πρέπει να την αφήσουμε να ισοπεδωθεί από τις αδίστακτες φωνές που μας ζητούν να χάσουμε την ανθρωπιά μας. Σε τελική ανάλυση στο μέλλον πάλι φτωχοί θα είμαστε αλλά στα εγγόνια μας θα λέμε ότι στα δύσκολα φανήκαμε άνθρωποι. 

Μιχάλης Μπάκας

Η Ολυμπιονίκης Άννα Κορακάκη με πρόσφατη ανάρτηση της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήρε θέση για το καυτό θέμα των ημερών, χαρακτηρίζοντας αντισυνταγματική της στάση της κυβέρνησης για το Μακεδονικό και ζήτησε να μην φωτογραφίζονται μαζί της σε μελλοντικές τις επιτυχίες οι κυβερνητικοί παράγοντες, ενώ πρόσθεσε ότι «Ελπίζω η δημοκρατία να μου δώσει τουλάχιστον αυτό το δικαίωμα». Η Άννα Κορακάκη χρησιμοποίησε ένα επιχείρημα που έχει διατυπωθεί πολλάκις τον τελευταίο καιρό από ακροδεξιές φωνές, ότι δεν είναι δημοκρατία αυτή που έχουμε στην Ελλάδα σήμερα, ένα σύνθημα που είχε χρησιμοποιηθεί και στην πρώτη εποχή των μνημονίων από τα αριστερά με το γνωστό «1, 2, 3, η χούντα δεν τελείωσε το ‘73».

Έλλειμμα δημοκρατίας έχουμε σίγουρα, είναι πολλά τα προβλήματα που βλέπουμε όλοι μας στη λειτουργία των θεσμών και των εξουσιών της χώρας, της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, πολλώ δε μάλλον στη λειτουργία της λεγόμενης 4ης εξουσίας, των ΜΜΕ, που η διαπλοκή της με οικονομικά και πολιτικά κέντρα σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο την έχει κάνει να φαίνεται εξαιρετικά αναξιόπιστη στα μάτια της κοινωνίας. Ακόμα και αυτή η Δημοκρατία όμως, είναι το καλύτερο πολίτευμα που μπορούμε να έχουμε και βέβαια καθημερινά ως πολίτες πρέπει να παλεύουμε για τη βελτίωσή της. Οι χιλιάδες συλλήψεις πολιτών στη γειτονική μας Τουρκία μας δείχνουν το πραγματικό άλλο πρόσωπο της «δημοκρατίας».

Ας ξαναέρθουμε όμως στην συμπαθή Άννα. Με αυτή τη δήλωση της δέχθηκε επαίνους από όσους ήταν κατά της συμφωνίας Αθηνών - Σκοπίων και τα πυρά από όσους ήταν υπέρ. Πριν 2 χρόνια η Άννα Κορακάκη επιστρέφοντας ως χρυσή Ολυμπιονίκης από τους αγώνες κατά την πανηγυρική υποδοχή των συμπατριωτών της στη Δράμα, φωτογραφήθηκε με μια οικογένεια Σύρων προσφύγων. Η φωτογραφία είχε κάνει το γύρο του διαδικτύου, έχοντας πολώσει και πάλι τους έλληνες, στους επικριτές και υποστηρικτές της, μόνο που οι δύο ομάδες ήταν λίγο έως πολύ τα ακριβώς αντίθετα στρατόπεδα από τα σημερινά.

Τα τελευταία χρόνια, που βιώνουμε το προσφυγικό στο νησί μας, αυτές οι «μετατοπίσεις» είναι χαρακτηριστικές, ιδιαίτερα σε περιόδους έντασης και κρίσης. Έτσι είδαμε και βλέπουμε συμπολίτες μας που την περίοδο κρίσης του 2015 βοηθούσαν με κάθε τρόπο τους πρόσφυγες που έφταναν στο νησί μας, το 2018 φυσιολογικά να είναι κουρασμένοι πλέον από την κατάσταση και να αλλάζουν τη στάση τους. Επηρεασμένοι από την συνεχή πλύση εγκεφάλου που δεχόμαστε από τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα με τα «fake news» να κυκλοφορούν παντού, εκφράζονται αρνητικά για τους πρόσφυγες, ζητώντας μια κάποια λύση, για να επανέλθει η ζωή τους στην κανονικότητα που ήξεραν, καθώς δεν μπορούν άλλο να πιέζονται. Πρόσφατο παράδειγμα η αρνητική στάση της τοπικής κοινωνίας απέναντι στους δύσμοιρους πρόσφυγες που είχαν κάνει κατάληψη στην πλατεία Σαπφούς τον Απρίλιο. Δεν είναι όμως φασίστες όσοι δεν τους άρεσε η εικόνα της πλατείας Σαπφούς εκείνες τις ημέρες, όπως δεν είναι και φασίστρια η Α. Κορακάκη που έκανε την, ατυχή για μένα, αυτή δήλωση. Πολλές φορές χρησιμοποιείται εντέχνως αυτό το επιχείρημα από ακροδεξιούς κύκλους για να ενθυλακώσουν κομμάτια της κοινωνίας μας στις τάξεις τους και πρωτίστως για να καλύψουν τη δικής τους φασιστική δράση. Δεν είναι λοιπόν φασίστας όποιος διαμαρτύρεται για την αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά μας, συγκινείται στο άκουσμα τους εθνικού μας ύμνου, όποιος αγαπά την πατρίδα του και πιστεύει ότι η ελληνική σημαία συμβολίζει τους αγώνες των προγόνων μας για την ελευθερία. Δεν είναι φασίστας όποιος πιστεύει ότι η Μακεδονία είναι μόνο ελληνική, έτσι μάθαμε τόσα χρόνια στα σχολεία. Το περίφημο «Μακεδονία ξακουστή» (που πηγές λένε ότι η μουσική είναι μάλλον εβραϊκής προέλευσης) μόνο εγώ πρέπει να το τραγουδούσα τουλάχιστον 3 φορές την ημέρα τις 547 ημέρες της περιόδου 1996 - 98 που υπηρέτησα τη θητεία μου. Πώς σήμερα να σκεφτώ διαφορετικά; Σίγουρα δεν είναι εύκολο. Φασίστες λοιπόν δεν είναι αυτοί και δεν πρέπει να χαρίσουμε τους διαφωνούντες από τις θέσεις μας συμπολίτες μας στους φασίστες.

Γιατί πραγματικοί φασίστες είναι αυτοί που πέταξαν πέτρες και πυροτεχνήματα στους πρόσφυγες της πλατείας Σαπφούς και προπηλάκισαν λίγες μέρες μετά δημοσιογράφους. Φασίστες είναι αυτοί που σήκωσαν το χέρι τους για να χειροδικήσουν απέναντι στον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης ή τον βουλευτή της ΝΔ Κ. Χατζηδάκη το 2010 στο Σύνταγμα, φασίστες είναι αυτοί που πέταξαν στη θάλασσα 2 ομοφυλόφιλους στο Pride της Θεσσαλονίκης, φασίστες είναι αυτοί που χαιρέτισαν ναζιστικά έξω από τη βουλή και οργανώνουν πογκρόμ κατά των μεταναστών στην Αθήνα, φασίστες είναι αυτοί που πέταξαν μπογιές στο μνημείο του ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη, φασίστες είναι αυτοί που καλούν τον στρατό ακόμα και μέσα από τη Βουλή να κάνει πραξικόπημα. Αυτοί είναι φασίστες. Τελεία και παύλα.

Ας ήμαστε λοιπόν πιο διαλλακτικοί με τον άλλο, ας προσπαθήσουμε να τον ακούσουμε, ας δώσουμε καθημερινά τον αγώνα μας για να συζητήσουμε μαζί του, να τον καταλάβουμε και να μας καταλάβει, ώστε μαζί να διαμορφώσουμε τη στάση της κοινωνίας μας και να διαφυλάξουμε την κοινωνική ειρήνη, χωρίς να σκοτωθούμε μεταξύ μας όπως κάποιοι θέλουν. Δεν είναι εύκολο, θέλει μεγάλη προσπάθεια, αλλά αξίζει τον  κόπο. Έτσι μόνο θα βγούμε ζωντανοί και χωρίς μεγαλύτερα προβλήματα και από αυτή την περιπέτεια. Ας σκεφτούμε λίγο, έχουμε περάσει και πιο δύσκολα και ναι τα καταφέραμε.     

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018 16:11

Μια νύχτα στα κλαρίνα…

Πριν από μερικές μέρες είχα την τύχη, καλεσμένος φίλων, να βρεθώ στην ετήσια γιορτή του Συλλόγου Ηπειρωτών της Λέσβου, κάνοντας ένα «διάλειμμα» από τις αγαπημένες μας «διαμάχες» των κοινωνικών δικτύων. Ο χορός γινόταν σε ανοικτό χώρο, ο καιρός μας έκανε τη χάρη καθώς είχε δροσιά αλλά και το ελαφρύ αεράκι δεν ήταν και εκνευριστικό. Δεν είχα ξαναβρεθεί σε ανάλογη εκδήλωση, οπότε με περιέργεια κατέγραφα καταστάσεις. Η ορχήστρα που ήρθε από την Ήπειρο είχε ξαναβρεθεί στη Μυτιλήνη, κάτι που φαινόταν από την οικειότητα που είχαν με τον κόσμο. Επικεφαλής και πρώτο όνομα της ορχήστρας δεν ήταν ο τραγουδιστής, όπως συνηθίζεται, αλλά ο κλαριντζής. Το κλαρίνο, ενώ όλοι νομίζουμε ότι είναι το απόλυτα ελληνικό όργανο, ξεκίνησε την πορεία του από τη Γερμανία στα τέλη του 17ου αιώνα και 100 χρόνια μετά αρχίζει να εμφανίζεται όπως αναφέρεται στην αυλή του Αλή Πασά, κυριαρχώντας με τον ήχο του και στη συνέχεια στην παραδοσιακή μουσική σε όλη την Ελλάδα. Λαούτο, βιολί και κρουστά συνόδευαν το κλαρίνο και η φωνή είχε δευτερεύουσα παρουσία καθώς η μουσική ήταν αυτή που έπαιζε τον κύριο ρόλο. Ορχήστρα χωρίς μπουζούκι αλλά κυρίως χωρίς πλήκτρα που συνήθως κατακλύζουν ανάλογες εκδηλώσεις στα μέρη μας και καλύπτουν οποιοδήποτε άλλο όργανο.

Πάνω από 150 άτομα στην εκδήλωση, ο Πρόεδρος καλωσορίζει τον κόσμο και λέει 2 - 3 εθιμοτυπικά λόγια. Μετά το ζέσταμα από το χορευτικό του συλλόγου, η παράδοση και το εθιμοτυπικό των πανηγυριών τηρείται και καλούνται να σύρουν τον χορό οι παριστάμενες αρχές, ο στρατηγός του νησιού επικεφαλής, πρόεδροι και τα μέλη του ΔΣ του συλλόγου. Προς μεγάλη μου έκπληξη πολιτικοί δεν υπήρχαν, ίσως τελικά οι εκλογές είναι μακριά ή έχει μαθευτεί ότι οι Ηπειρώτες έχουν κρατήσει τα εκλογικά τους δικαιώματα στον τόπο καταγωγής τους οπότε θα ήταν χαμένος κόπος.

Αμέσως μετά τους «επισήμους», σε λίγο χρόνο πάρα πολλοί βρέθηκαν επί σκηνής για να χορέψουν. Πάνω από το 90% φαινόταν ότι ήξερε πραγματικά να χορεύει και δεν έτρεχε απλά ο ένας πίσω από τον άλλο. Όλοι επί σκηνής, «με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς» όπως τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος. Με μετρημένα βήματα, με σεβασμό στα τραγούδια, χωρίς υπερβολές, σε σκοπούς ηπειρώτικους αλλά και νησιώτικους, Πελοποννησιακούς ή Θεσσαλικούς. Όλοι πλέον μια παρέα, δεκάδες φίλοι, χορευτές από κάθε μέρος της Ελλάδας, κάθε ηλικίας, χόρευαν για πολλές ώρες και αυτό που τους ένωνε ήταν η αγάπη για την παραδοσιακή μας μουσική, αγάπη για ακούσματα που μας συνδέουν με εικόνες και στιγμές που αγαπάμε. Και είναι αυτή η παραδοσιακή μουσική που κουβαλάει μέσα της την ποιητική έκφραση των προγόνων μας για εκατοντάδες χρόνια. Για να υμνήσει τη φύση και τη σχέση της με τη ζωή όταν στο «όλα τα πουλάκια» το αηδόνι λέει τον καημό του στον αητό για την ξανθομαλλούσα την πατρινιά ή τον πόνο της ξενιτιάς στο ηπειρώτικο «Γιάννη μου το μαντήλι σου» όπου «πέντε ποτάμια το ‘πλυναν αλλά έβαψαν και τα πέντε». Η φύση είναι παρούσα σε όλα σχεδόν τα τραγούδια σε αντίθεση με τα σημερινά τραγούδια, γεγονός που για μια ακόμη φορά δείχνει την απόσταση του νεοέλληνα από το φυσικό περιβάλλον.

Φύγαμε ενθουσιασμένοι με την ελπίδα σύντομα να ξανανταμώσουμε σε τέτοιες όμορφες βραδιές.

Αντί Υστερόγραφου. Από τα παράξενα της βραδιάς περισσότερες από 4 ώρες που ήμασταν εκεί παρατήρησα ότι δεν είδα ούτε έναν από όσους ήταν εκεί να βγάζουν μια «selfie» επί σκηνής. Μάλλον χαίρονταν όλοι τόσο αυτό που ζούσαν που δεν τους ένοιαζε τίποτε άλλο παρά να χαρούν τη στιγμή. Λες και σε αυτή τη βραδιά είχαμε ξεπηδήσει από το παρελθόν, χωρίς κινητά τηλέφωνα, χωρίς τη μανία που πλέον έχουμε σχεδόν όλοι με τα κοινωνικά δίκτυα, μανία που μας συνεπαίρνει, θρέφει το ναρκισσισμό μας και μας κάνει περισσότερο να αγωνιούμε να δείξουμε τι κάνουμε παρά να χαιρόμαστε πραγματικά τις στιγμές που ζούμε.

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top