FOLLOW US
Μιχάλης Μπάκας

Μιχάλης Μπάκας

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Την περασμένη Κυριακή το βράδυ βρέθηκα στην παρουσίαση ενός βιβλίου μιας φίλης, κοινωνικής ανθρωπολόγου, σε ξενοδοχείο της Μυτιλήνης. Θέμα του βιβλίου είναι ο εθελοντισμός από «αγάπη» ή «αλληλεγγύη» στη χώρα μας την περασμένη δεκαετία, αλλά στη συζήτηση δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι αναφορές στα δικά μας. Όπως όλοι ξέρουμε το 2015 η Λέσβος έγινε ένα πανευρωπαϊκό παράδειγμα αλληλεγγύης. Κόντρα στα φαινόμενα ξενοφοβίας που αναπτύσσονταν στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη, οι πολίτες της Λέσβου ανεξαρτήτως φύλου, κοινωνικής τάξης ή πολιτικών ιδεολογιών άνοιξαν μια αυθόρμητη και αυθεντική αγκαλιά για πρόσφυγες σβήνοντας κάθε φωνή ξενοφοβίας.

Από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Έγραφα τον Ιούνιο του 2015 ότι «ξεκίνησε ένα τεράστιο κοινωνικό «πείραμα» όπου θα ‘λεγε κανείς ότι το σύστημα εντυπωσιασμένο από το παράδειγμα της Λέσβου αποφάσισε να τεστάρει τα όρια της κοινωνίας μας. Να δουν πόσο πρέπει να πιεστούν οι κάτοικοι του νησιού για να ακολουθήσουν τα ξενοφοβικά και ρατσιστικά παραδείγματα άλλων περιοχών σε όλη την Ευρώπη». Το τραγικό είναι ότι σήμερα αυτή η πρόβλεψη επιβεβαιώνεται, με την αύξηση των ρατσιστικών εκδηλώσεων εξαιτίας του περιορισμού της μετακίνησης προσφύγων και μεταναστών στα νησιά μας ως τρόπος αποτροπής νέων αφίξεων στην Ευρώπη. Τείχη υψώνονται παντού και εμείς στη Λέσβο δεχόμαστε πολλαπλά τις συνέπειες. Αυτοί που υποστηρίζουν τα τείχη αποκλεισμού των προσφύγων ακόμα και στα νησιά μας ας σκεφτούν ότι το πρώτο τείχος υψώνεται στη Μόρια, όταν η Αστυνομία αποκλείει την έξοδο μεταναστών από το χωριό όταν προσπαθούν να φύγουν εξαιτίας επεισοδίων στο ΚΥΤ και το χωριό υφίσταται τις συνέπειες της παραμονής 7,5 χιλ. ψυχών σε χώρο με υποδομές για 2,5 χιλιάδες. Τείχος αποκλεισμού υψώνεται σε επίπεδο νησιού, όταν αποκλείεται η μετακίνηση προσφύγων και μεταναστών εκτός των ορίων του, εγκλωβίζοντας  χιλιάδες προσφύγων στα νησιά μας. Τείχος υψώνεται στα σύνορα της Ελλάδας, όπως όταν αποκλείστηκε ο βαλκανικός διάδρομος στις αρχές του 2016 που οδηγούσε τους πρόσφυγες στην κεντρική Ευρώπη.

Ο Όρμπαν από την Ουγγαρία, μπορεί να θέλει να υψώνει τείχη παίζοντας το παιχνίδι του φόβου για τους πρόσφυγες για πολιτικά οφέλη, αλλά να είσαι στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα στη Λέσβο που βλέπουμε με τα μάτια μας και υφιστάμεθα εμείς μαζί με τους πρόσφυγες τις συνέπειες αυτής της πολιτικής και να υποστηρίζεις ότι το ζήτημα θα λυθεί υψώνοντας τείχη είναι επιεικώς αφελές.            

Στην παρουσίαση του βιβλίου που αναφέρθηκα στην αρχή στο πάνελ των ομιλητών, ήταν 5 γυναίκες. Παρατηρώντας το φαινόμενο της υπεροχής των γυναικών στο πάνελ πρόσεξα μάλιστα ότι από τα 50 περίπου άτομα που παρακολούθησαν την παρουσίαση οι άνδρες ήμασταν λιγότεροι από 10.  Την ίδια ώρα σε άλλο ξενοδοχείο της Μυτιλήνης, πολιτικός απ’ την Αθήνα, φερόμενος ως φιλελεύθερος, έκανε ομιλία για το «έγκλημα των ανοικτών συνόρων» ζηλεύοντας τη δόξα και τα πολιτικά οφέλη του ακροδεξιού άξονα των κυβερνήσεων Ιταλίας, Αυστρίας και Ουγγαρίας που ζητάνε να γίνει η Ελλάδα αποθήκη ψυχών. Ζητώντας να άρουμε την υπογραφή μας από τη συνθήκη της Γενεύης, μίλησε για μετανάστες που πνίγονται στο ένα μέτρο θάλασσας, που «ζουν ζωάρα» στη Λέσβο καλώντας και άλλους συμπατριώτες τους να έρθουν, μίλησε για πράκτορες που επανδρώνουν τις ΜΚΟ, για «εισβολή» μεταναστών που σε άλλες εποχές θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε με όπλα και τώρα δυστυχώς τους καλοδεχόμαστε. Σε βίντεο που κυκλοφόρησε στο ακροατήριο του διέκρινα γύρω στα 25 άτομα με τις γυναίκες να είναι λιγότερες από 5.

Ίσως γιατί τελικά πράγματι η αγάπη, η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά σε τελική ανάλυση είναι γένους θηλυκού και εκφράζεται άδολα σαν τη μάνα που αυθόρμητα πέφτει στη φωτιά για το παιδί της χωρίς δεύτερες σκέψεις, και ας καεί. Κάπως έτσι η Λέσβος αντιμετώπισε το προσφυγικό και αυτή τη θηλυκή μας έκφραση δεν πρέπει να την αφήσουμε να ισοπεδωθεί από τις αδίστακτες φωνές που μας ζητούν να χάσουμε την ανθρωπιά μας. Σε τελική ανάλυση στο μέλλον πάλι φτωχοί θα είμαστε αλλά στα εγγόνια μας θα λέμε ότι στα δύσκολα φανήκαμε άνθρωποι. 

Μιχάλης Μπάκας

Η Ολυμπιονίκης Άννα Κορακάκη με πρόσφατη ανάρτηση της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήρε θέση για το καυτό θέμα των ημερών, χαρακτηρίζοντας αντισυνταγματική της στάση της κυβέρνησης για το Μακεδονικό και ζήτησε να μην φωτογραφίζονται μαζί της σε μελλοντικές τις επιτυχίες οι κυβερνητικοί παράγοντες, ενώ πρόσθεσε ότι «Ελπίζω η δημοκρατία να μου δώσει τουλάχιστον αυτό το δικαίωμα». Η Άννα Κορακάκη χρησιμοποίησε ένα επιχείρημα που έχει διατυπωθεί πολλάκις τον τελευταίο καιρό από ακροδεξιές φωνές, ότι δεν είναι δημοκρατία αυτή που έχουμε στην Ελλάδα σήμερα, ένα σύνθημα που είχε χρησιμοποιηθεί και στην πρώτη εποχή των μνημονίων από τα αριστερά με το γνωστό «1, 2, 3, η χούντα δεν τελείωσε το ‘73».

Έλλειμμα δημοκρατίας έχουμε σίγουρα, είναι πολλά τα προβλήματα που βλέπουμε όλοι μας στη λειτουργία των θεσμών και των εξουσιών της χώρας, της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, πολλώ δε μάλλον στη λειτουργία της λεγόμενης 4ης εξουσίας, των ΜΜΕ, που η διαπλοκή της με οικονομικά και πολιτικά κέντρα σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο την έχει κάνει να φαίνεται εξαιρετικά αναξιόπιστη στα μάτια της κοινωνίας. Ακόμα και αυτή η Δημοκρατία όμως, είναι το καλύτερο πολίτευμα που μπορούμε να έχουμε και βέβαια καθημερινά ως πολίτες πρέπει να παλεύουμε για τη βελτίωσή της. Οι χιλιάδες συλλήψεις πολιτών στη γειτονική μας Τουρκία μας δείχνουν το πραγματικό άλλο πρόσωπο της «δημοκρατίας».

Ας ξαναέρθουμε όμως στην συμπαθή Άννα. Με αυτή τη δήλωση της δέχθηκε επαίνους από όσους ήταν κατά της συμφωνίας Αθηνών - Σκοπίων και τα πυρά από όσους ήταν υπέρ. Πριν 2 χρόνια η Άννα Κορακάκη επιστρέφοντας ως χρυσή Ολυμπιονίκης από τους αγώνες κατά την πανηγυρική υποδοχή των συμπατριωτών της στη Δράμα, φωτογραφήθηκε με μια οικογένεια Σύρων προσφύγων. Η φωτογραφία είχε κάνει το γύρο του διαδικτύου, έχοντας πολώσει και πάλι τους έλληνες, στους επικριτές και υποστηρικτές της, μόνο που οι δύο ομάδες ήταν λίγο έως πολύ τα ακριβώς αντίθετα στρατόπεδα από τα σημερινά.

Τα τελευταία χρόνια, που βιώνουμε το προσφυγικό στο νησί μας, αυτές οι «μετατοπίσεις» είναι χαρακτηριστικές, ιδιαίτερα σε περιόδους έντασης και κρίσης. Έτσι είδαμε και βλέπουμε συμπολίτες μας που την περίοδο κρίσης του 2015 βοηθούσαν με κάθε τρόπο τους πρόσφυγες που έφταναν στο νησί μας, το 2018 φυσιολογικά να είναι κουρασμένοι πλέον από την κατάσταση και να αλλάζουν τη στάση τους. Επηρεασμένοι από την συνεχή πλύση εγκεφάλου που δεχόμαστε από τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα με τα «fake news» να κυκλοφορούν παντού, εκφράζονται αρνητικά για τους πρόσφυγες, ζητώντας μια κάποια λύση, για να επανέλθει η ζωή τους στην κανονικότητα που ήξεραν, καθώς δεν μπορούν άλλο να πιέζονται. Πρόσφατο παράδειγμα η αρνητική στάση της τοπικής κοινωνίας απέναντι στους δύσμοιρους πρόσφυγες που είχαν κάνει κατάληψη στην πλατεία Σαπφούς τον Απρίλιο. Δεν είναι όμως φασίστες όσοι δεν τους άρεσε η εικόνα της πλατείας Σαπφούς εκείνες τις ημέρες, όπως δεν είναι και φασίστρια η Α. Κορακάκη που έκανε την, ατυχή για μένα, αυτή δήλωση. Πολλές φορές χρησιμοποιείται εντέχνως αυτό το επιχείρημα από ακροδεξιούς κύκλους για να ενθυλακώσουν κομμάτια της κοινωνίας μας στις τάξεις τους και πρωτίστως για να καλύψουν τη δικής τους φασιστική δράση. Δεν είναι λοιπόν φασίστας όποιος διαμαρτύρεται για την αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά μας, συγκινείται στο άκουσμα τους εθνικού μας ύμνου, όποιος αγαπά την πατρίδα του και πιστεύει ότι η ελληνική σημαία συμβολίζει τους αγώνες των προγόνων μας για την ελευθερία. Δεν είναι φασίστας όποιος πιστεύει ότι η Μακεδονία είναι μόνο ελληνική, έτσι μάθαμε τόσα χρόνια στα σχολεία. Το περίφημο «Μακεδονία ξακουστή» (που πηγές λένε ότι η μουσική είναι μάλλον εβραϊκής προέλευσης) μόνο εγώ πρέπει να το τραγουδούσα τουλάχιστον 3 φορές την ημέρα τις 547 ημέρες της περιόδου 1996 - 98 που υπηρέτησα τη θητεία μου. Πώς σήμερα να σκεφτώ διαφορετικά; Σίγουρα δεν είναι εύκολο. Φασίστες λοιπόν δεν είναι αυτοί και δεν πρέπει να χαρίσουμε τους διαφωνούντες από τις θέσεις μας συμπολίτες μας στους φασίστες.

Γιατί πραγματικοί φασίστες είναι αυτοί που πέταξαν πέτρες και πυροτεχνήματα στους πρόσφυγες της πλατείας Σαπφούς και προπηλάκισαν λίγες μέρες μετά δημοσιογράφους. Φασίστες είναι αυτοί που σήκωσαν το χέρι τους για να χειροδικήσουν απέναντι στον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης ή τον βουλευτή της ΝΔ Κ. Χατζηδάκη το 2010 στο Σύνταγμα, φασίστες είναι αυτοί που πέταξαν στη θάλασσα 2 ομοφυλόφιλους στο Pride της Θεσσαλονίκης, φασίστες είναι αυτοί που χαιρέτισαν ναζιστικά έξω από τη βουλή και οργανώνουν πογκρόμ κατά των μεταναστών στην Αθήνα, φασίστες είναι αυτοί που πέταξαν μπογιές στο μνημείο του ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη, φασίστες είναι αυτοί που καλούν τον στρατό ακόμα και μέσα από τη Βουλή να κάνει πραξικόπημα. Αυτοί είναι φασίστες. Τελεία και παύλα.

Ας ήμαστε λοιπόν πιο διαλλακτικοί με τον άλλο, ας προσπαθήσουμε να τον ακούσουμε, ας δώσουμε καθημερινά τον αγώνα μας για να συζητήσουμε μαζί του, να τον καταλάβουμε και να μας καταλάβει, ώστε μαζί να διαμορφώσουμε τη στάση της κοινωνίας μας και να διαφυλάξουμε την κοινωνική ειρήνη, χωρίς να σκοτωθούμε μεταξύ μας όπως κάποιοι θέλουν. Δεν είναι εύκολο, θέλει μεγάλη προσπάθεια, αλλά αξίζει τον  κόπο. Έτσι μόνο θα βγούμε ζωντανοί και χωρίς μεγαλύτερα προβλήματα και από αυτή την περιπέτεια. Ας σκεφτούμε λίγο, έχουμε περάσει και πιο δύσκολα και ναι τα καταφέραμε.     

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018 16:11

Μια νύχτα στα κλαρίνα…

Πριν από μερικές μέρες είχα την τύχη, καλεσμένος φίλων, να βρεθώ στην ετήσια γιορτή του Συλλόγου Ηπειρωτών της Λέσβου, κάνοντας ένα «διάλειμμα» από τις αγαπημένες μας «διαμάχες» των κοινωνικών δικτύων. Ο χορός γινόταν σε ανοικτό χώρο, ο καιρός μας έκανε τη χάρη καθώς είχε δροσιά αλλά και το ελαφρύ αεράκι δεν ήταν και εκνευριστικό. Δεν είχα ξαναβρεθεί σε ανάλογη εκδήλωση, οπότε με περιέργεια κατέγραφα καταστάσεις. Η ορχήστρα που ήρθε από την Ήπειρο είχε ξαναβρεθεί στη Μυτιλήνη, κάτι που φαινόταν από την οικειότητα που είχαν με τον κόσμο. Επικεφαλής και πρώτο όνομα της ορχήστρας δεν ήταν ο τραγουδιστής, όπως συνηθίζεται, αλλά ο κλαριντζής. Το κλαρίνο, ενώ όλοι νομίζουμε ότι είναι το απόλυτα ελληνικό όργανο, ξεκίνησε την πορεία του από τη Γερμανία στα τέλη του 17ου αιώνα και 100 χρόνια μετά αρχίζει να εμφανίζεται όπως αναφέρεται στην αυλή του Αλή Πασά, κυριαρχώντας με τον ήχο του και στη συνέχεια στην παραδοσιακή μουσική σε όλη την Ελλάδα. Λαούτο, βιολί και κρουστά συνόδευαν το κλαρίνο και η φωνή είχε δευτερεύουσα παρουσία καθώς η μουσική ήταν αυτή που έπαιζε τον κύριο ρόλο. Ορχήστρα χωρίς μπουζούκι αλλά κυρίως χωρίς πλήκτρα που συνήθως κατακλύζουν ανάλογες εκδηλώσεις στα μέρη μας και καλύπτουν οποιοδήποτε άλλο όργανο.

Πάνω από 150 άτομα στην εκδήλωση, ο Πρόεδρος καλωσορίζει τον κόσμο και λέει 2 - 3 εθιμοτυπικά λόγια. Μετά το ζέσταμα από το χορευτικό του συλλόγου, η παράδοση και το εθιμοτυπικό των πανηγυριών τηρείται και καλούνται να σύρουν τον χορό οι παριστάμενες αρχές, ο στρατηγός του νησιού επικεφαλής, πρόεδροι και τα μέλη του ΔΣ του συλλόγου. Προς μεγάλη μου έκπληξη πολιτικοί δεν υπήρχαν, ίσως τελικά οι εκλογές είναι μακριά ή έχει μαθευτεί ότι οι Ηπειρώτες έχουν κρατήσει τα εκλογικά τους δικαιώματα στον τόπο καταγωγής τους οπότε θα ήταν χαμένος κόπος.

Αμέσως μετά τους «επισήμους», σε λίγο χρόνο πάρα πολλοί βρέθηκαν επί σκηνής για να χορέψουν. Πάνω από το 90% φαινόταν ότι ήξερε πραγματικά να χορεύει και δεν έτρεχε απλά ο ένας πίσω από τον άλλο. Όλοι επί σκηνής, «με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς» όπως τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος. Με μετρημένα βήματα, με σεβασμό στα τραγούδια, χωρίς υπερβολές, σε σκοπούς ηπειρώτικους αλλά και νησιώτικους, Πελοποννησιακούς ή Θεσσαλικούς. Όλοι πλέον μια παρέα, δεκάδες φίλοι, χορευτές από κάθε μέρος της Ελλάδας, κάθε ηλικίας, χόρευαν για πολλές ώρες και αυτό που τους ένωνε ήταν η αγάπη για την παραδοσιακή μας μουσική, αγάπη για ακούσματα που μας συνδέουν με εικόνες και στιγμές που αγαπάμε. Και είναι αυτή η παραδοσιακή μουσική που κουβαλάει μέσα της την ποιητική έκφραση των προγόνων μας για εκατοντάδες χρόνια. Για να υμνήσει τη φύση και τη σχέση της με τη ζωή όταν στο «όλα τα πουλάκια» το αηδόνι λέει τον καημό του στον αητό για την ξανθομαλλούσα την πατρινιά ή τον πόνο της ξενιτιάς στο ηπειρώτικο «Γιάννη μου το μαντήλι σου» όπου «πέντε ποτάμια το ‘πλυναν αλλά έβαψαν και τα πέντε». Η φύση είναι παρούσα σε όλα σχεδόν τα τραγούδια σε αντίθεση με τα σημερινά τραγούδια, γεγονός που για μια ακόμη φορά δείχνει την απόσταση του νεοέλληνα από το φυσικό περιβάλλον.

Φύγαμε ενθουσιασμένοι με την ελπίδα σύντομα να ξανανταμώσουμε σε τέτοιες όμορφες βραδιές.

Αντί Υστερόγραφου. Από τα παράξενα της βραδιάς περισσότερες από 4 ώρες που ήμασταν εκεί παρατήρησα ότι δεν είδα ούτε έναν από όσους ήταν εκεί να βγάζουν μια «selfie» επί σκηνής. Μάλλον χαίρονταν όλοι τόσο αυτό που ζούσαν που δεν τους ένοιαζε τίποτε άλλο παρά να χαρούν τη στιγμή. Λες και σε αυτή τη βραδιά είχαμε ξεπηδήσει από το παρελθόν, χωρίς κινητά τηλέφωνα, χωρίς τη μανία που πλέον έχουμε σχεδόν όλοι με τα κοινωνικά δίκτυα, μανία που μας συνεπαίρνει, θρέφει το ναρκισσισμό μας και μας κάνει περισσότερο να αγωνιούμε να δείξουμε τι κάνουμε παρά να χαιρόμαστε πραγματικά τις στιγμές που ζούμε.

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top