Θρήνος στα Μιστεγνά για το χαμό του 16χρονου Χρήστου Ακριβλέλλη, που έχασε τη ζωή του αργά το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής, την ημέρα που γιόρταζε τα γενέθλιά του. Η κηδεία του έγινε σε κλίμα οδύνης την Κυριακή το απόγευμα, στο χωριό του.

Παρασκευή απόγευμα, λίγα μέτρα από τη διασταύρωση Μιστεγνών στον επαρχιακό δρόμο Μανταμάδου - Μυτιλήνης.

Σύμφωνα με ασφαλή πληροφόρηση, δύο αυτοκίνητα βρίσκονται σταματημένα στο ρεύμα προς Μυτιλήνη και από το αντίθετο ρεύμα έρχεται όχημα με ρυμουλκούμενο (τρέιλερ για σκάφος).

Προς Μυτιλήνη κατευθύνεται και ο 16χρονος Χρήστος με τη μοτοσυκλέτα, ο οποίος βλέποντας τα σταματημένα οχήματα μπροστά του, επιχείρησε ελιγμό διαφυγής προς το αντίθετο ρεύμα για να τα αποφύγει. Ο 16χρονος έχασε τον έλεγχο της μηχανής και προσέκρουσε στο διερχόμενο ρυμουλκούμενο όχημα.

Ο οδηγός του τελευταίου προσπάθησε σύμφωνα με πληροφορίες να αποφύγει τον άτυχο νέο, βγάζοντας το όχημά του έξω από το δρόμο.

Χωρίς κράνος
Ο Χρήστος Ακριβλέλλης από την πρόσκρουση τραυματίστηκε βαριά στη θωρακική χώρα. Εξέπνευσε λίγη ώρα αργότερα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, παρά τις προσπάθειες των γιατρών να τον κρατήσουν στη ζωή, σύμφωνα με πληροφορίες από ρήξη θωρακικής αορτής.

Ο 16χρονος δε φορούσε κράνος. Ωστόσο αστυνομικές πηγές αναφέρουν πως ένα τέτοιο χτύπημα στο θώρακα, δύσκολα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί. Από τα μέχρι τώρα στοιχεία, δεν υπάρχει ασφαλές συμπέρασμα για το αν έτρεχε ο 16χρονος.

Η μία εκδοχή θέλει να πραγματοποιεί τον ελιγμό επειδή δεν πρόλαβε να φρενάρει όταν είδε τα σταματημένα αυτοκίνητα μπροστά του. Η άλλη, πάλι, ότι πραγματοποίησε έναν ελιγμό για να αποφύγει την πόρτα του ενός απ’ τα σταματημένα αυτοκίνητα, που άνοιξε και του έκοψε το δρόμο.

Ο 16χρονος είχε μετακομίσει προσφάτως στα Μιστεγνά μαζί με τη μητέρα του. Ζούσαν στην Αθήνα και σε λίγο καιρό θα ερχόταν και ο πατέρας της οικογένειας να εγκατασταθεί και αυτός μόνιμα. Μόνο καλά λόγια είχαν να πουν οι κάτοικοι του χωριού για το μικρό Χρήστο. «Ήσυχο παιδί», «χαμηλών τόνων» είναι τα λόγια που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι όταν μιλούν για αυτόν.

«Είμαστε πραγματικά συγκλονισμένοι. Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια. Ο Χρήστος έκανε παρέα με το γιο μου αρκετά συχνά και πραγματικά ήταν ένα πολύ ήσυχο παιδί, χωρίς να έχει δώσει την παραμικρή αφορμή.

Όλο το χωριό είμαστε πραγματικά συγκλονισμένοι», δήλωσε στο «Ε» ο Νίκος Μηλιορέλλης, κάτοικος των Μιστεγνών. Σύμφωνα με πληροφορίες, το πανηγύρι για τη γιορτή των Αγίων Ακινδύνων που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην περιοχή, αναμένεται να ματαιωθεί λόγω πένθους για το χαμό του 16χρονου.

ΕΠΩΝΥΜΩΣ

Πάλι η κακιά στιγμή;

Η πιο άχαρη συζήτηση, ίσως, μετά από κάθε δυστύχημα, είναι αυτή για το τι έφταιξε. Κανείς δεν αντιλέγει πως όταν χάνεται μια ανθρώπινη ζωή, μπαίνει απλά τελεία και όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Δικαιούμαστε, όμως, να το κάνουμε και σ’ αυτήν την περίπτωση;

Δικαιούμαστε να μείνουμε απαθείς και να κρυφτούμε πίσω από την κακιά ώρα για μία ακόμα φορά, για να δικαιολογήσουμε πράξεις και παραλήψεις και να επιστρέψουμε ήσυχοι στην καθημερινότητά μας; Πριν απαντήσουμε, ας αναλογιστούμε πως υπάρχουν δεκάδες παιδιά σαν το Χρήστο που βολτάρουν καθημερινά χωρίς διπλώματα και κράνη και πολλές φορές τα βλέπουμε να κάνουν σούζες, κόντρες και να οδηγούν στο όριο.

Να θυμηθούμε και κάτι άλλο. Πριν από δύο εβδομάδες θρηνήσαμε ακόμα ένα νέο άνθρωπο, στο δρόμο προς Καλλονή, όταν με 200 χλμ. καρφώθηκε σε τοίχο δίπλα στο δρόμο και σμπαράλιασε το αυτοκίνητό του και ό,τι άλλο φυσικά βρήκε μπροστά του. Ακόμα προσπαθούμε να εξηγήσουμε το θαύμα για το πώς σώθηκε ο συνεπιβάτης του.

Κατά τύχη δηλαδή δε θρηνήσαμε και άλλο θύμα.
Με αφορμή το δυστύχημα και χωρίς να θέλουμε να συνδέσουμε το φαινόμενο με τον αδικοχαμένο Χρήστο, που ομολογουμένως ήταν ένα ήσυχο και καλό παιδί, ίσως κάποτε πρέπει να ξεκινήσει μια σοβαρή κουβέντα για το ζήτημα της «κουλτούρας της μαγκιάς» στο δρόμο.

Για τη συμπεριφορά, δηλαδή, πολλών νέων παιδιών να αποδείξουν ανωτερότητα με την ταχύτητα και τις οδηγικές ικανότητες.

Η συμπεριφορά ξεκινά από την έλλειψη της κυκλοφοριακής αγωγής στα σχολεία και την ανύπαρκτη, ή στην καλύτερη περίπτωση κακή αστυνόμευση για το ζήτημα.

Είναι δεδομένο πως το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα δούμε μπλόκα και μπόλικες ίσως κλήσεις για τροχαίες παραβάσεις. Ίσως δούμε και ένα «κυνηγητό» προς τους πιτσιρικάδες που οδηγούν χωρίς διπλώματα. Και μόλις ξεφουσκώσει το γεγονός, θα επιστρέψουμε στην κανονικότητά μας. Μέχρι το επόμενο, φυσικά, θανατηφόρο τροχαίο.

Ακολουθούμε, δηλαδή, την ίδια αποτυχημένη συνταγή κάθε φορά, απλά και μόνο για να πούμε ότι κάτι κάναμε. Υποκρισία, που αντί να βοηθά στην κατάσταση, φέρνει και τα αντίθετα αποτελέσματα. Δυστυχώς τα νέα παιδιά είναι και έξυπνα και με αντίληψη. Καταλαβαίνουν πότε κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για αυτούς και πότε απλά υποκρίνεται ότι ενδιαφέρεται. Στο μπλόκο του αστυνομικού οι πιτσιρικάδες θα απαντήσουν περνώντας από το πίσω στενό.

Την ώρα μάλιστα που θα το κάνουν, θα τον χλευάζουν κιόλας τον αστυνομικό ότι «του την έσκασαν». Μόνο που η χλεύη δεν απευθύνεται ακριβώς στον αστυνομικό, αλλά σε όλους μας.