Η αλληλεγγύη στο εδώλιο του κατηγορουμένου

Γράφει ο Ορέστης Μεταξάς

O 3χρονος κουρδικής καταγωγής Άλαν Κούρντι, Σεπτέμβριος 2015. Ένα ναυάγιο μεταναστών και ένας θάνατος που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη

Η αλληλεγγύη στο εδώλιο του κατηγορουμένου

16/01/2026 - 15:44 Ενημερώθηκε 16/01/2026 - 15:54

Διεξήχθη – στο τριμελές Εφετείο κακουργημάτων Βορείου Αιγαίου στη Μυτιλήνη – η δίκη των 24 διασωστών, εθελοντών, εργαζομένων ανθρωπιστικών οργανώσεων, που κατηγορούνταν για συγκρότηση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση. Ουσιαστικά η δίκη αυτή ήταν η δίκη της αλληλεγγύης.

Ήταν η γνωστή υπόθεση της ERCI που είχε λάβει πανευρωπαϊκή αν όχι παγκόσμια δημοσιότητα. Ήταν η γνωστή υπόθεση της Συριακής καταγωγής κολυμβήτριας Σάρας Μαρντίνι. Μιας από τούς 24 κατηγορούμενους.

Η δίκη αυτή είχε να κάνει – ουσιαστικά – με την πρόθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μιας σειράς ευρωπαϊκών κυβερνήσεων – κυρίως του νότου που δέχονται τις προσφυγικές ροές – να διώξουν την αλληλεγγύη και να ποινικοποιήσουν την προσφορά. Θεωρώντας ότι έτσι αποτρέπουν και περιορίζουν τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές. Ανάμεσα σε αυτές τις κυβερνήσεις φυσικά και η ελληνική κυβέρνηση. Η ελληνική κυβέρνηση που με την πολιτική των push backs οδήγησε στο ναυάγιο της Πύλου. Γιατί ποιος αμφιβάλει ότι στο ναυάγιο της Πύλου οδήγησε το πνεύμα και η λογική των push backs;

Αυτό που κάνει μεγάλη εντύπωση- σε αυτές και τις άλλες παρόμοιες δίκες – είναι η ευκολία που στήνονται τα τρομερά κατηγορητήρια που επισύρουν εξοντωτικές ποινές. Τα κατηγορητήρια αυτά- είναι κατά κανόνα – ανίκανοι να τα στηρίξουν οι μάρτυρες κατηγορίας. Συνήθως αστυνομικοί ή λιμενικοί. Τα κατηγορητήρια καταρρέουν αλλά η ψυχολογική και οικονομική ταλαιπωρία των κατηγορουμένων παραμένει.

Κι είναι απορίας άξιο πώς οι προανακριτικές διαδικασίες στέλνουν στο ακροατήριο υποθέσεις με τρομακτικές κατηγορίες – συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, κατασκοπεία – όταν οι κατηγορούμενοι είναι γνωστό στις τοπικές κοινωνίες ότι φυσικά και δεν έχουν καμία σχέση με εγκληματικές συμμορίες. Κάθε άλλο μάλιστα. Προφανώς επικρατεί η σκοπιμότητα της τρομοκράτησης και του παραδειγματισμού των υπολοίπων που συμμετέχουν στα δίκτυα της στήριξης των προσφύγων. Γιατί η αλληλεγγύη είναι συμμορία και τρομοκρατική οργάνωση. Εν αντιθέσει με τη Novartis, τη Siemens και το οργανωμένο πρωθυπουργικό δίκτυο των υποκλοπών που ήταν οργανώσεις αγγέλων.

Παρούσα στη δίκη η Ingeborg Beugel. Η γνωστή Ολλανδή δημοσιογράφος – που είχε συλληφθεί στην Ύδρα – επειδή φιλοξένησε έναν νεαρό Αφγανό πρόσφυγα. Άλλη μια ακραία προσπάθεια τρομοκράτησης και ποινικοποίησης της αλληλεγγύης απέναντι στους πρόσφυγες. Η Ingeborg Beugel η οποία είχε κάνει έξαλλο τον Κυριάκο Μητσοτάκη όταν σε κοινή συνέντευξη τύπου – με τον τότε Ολλανδό πρωθυπουργό και σημερινό γ.γ του ΝΑΤΟ και κήρυκα του πολέμου Μαρκ Ρούτε – ρώτησε τον Έλληνα πρωθυπουργό για τα push backs.

Κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης που είχε καλομάθει στις στημένες ανώδυνες ερωτήσεις εξανέστη. Και έσπευσαν μετά να τον υποστηρίξουν όλα τα φερέφωνα τα υπεύθυνα για τις στημένες, ανώδυνες, ακίνδυνες ερωτήσεις. Η Ingeborg Beugel εξακολουθεί να είναι μια ελεύθερη δημοσιογραφική φωνή. Και εξακολουθεί να σπάει τη συμμετρία των φερεφώνων.

Στην απολογία του ένας από τους 24 κατηγορούμενους είπε ότι ο πατέρας του – Εβραίος- έφυγε το 1938 από την Τσεχοσλοβακία και πήγε στο Άμστερνταμ. Όπου τον υποδέχτηκαν θερμά. Και κατάφερε να επιβιώσει και να σωθεί. Ο κατηγορούμενος σήμερα – μέσα από την ιστορία του πρόσφυγα πατέρα του- ένοιωσε την ανάγκη και την υποχρέωση να είναι παρών και να βοηθήσει τους τωρινούς πρόσφυγες. Σχεδόν ογδόντα χρόνια μετά. Και ήρθε εθελοντής στη Λέσβο. Και αναρωτήθηκε πως ξαφνικά βρέθηκε μπλεγμένος για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση.

Αυτό που τον έσπρωξε να έρθει στις ακτές της Λέσβου είναι κάτι προσωπικό μια υποχρέωση που έρχεται από το 1938 και κανένας υπουργός μεταναστευτικής πολιτικής, κανένας προανακριτής, κανένας λιμενικός δεν μπορούν να το καταλάβουν.

Ευτυχώς οι κατηγορίες κατέπεσαν κι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν….

Δείτε Επίσης