FOLLOW US

Ένα από τα βασικότερα στελέχη της δημοτικής αρχής, ο αντιδήμαρχος Κώστας Κατσαρός, μιλάει στο «Ε» ανοιχτά για όλα τα βασικά θέματα που απασχολούν την επικαιρότητα του δήμου και προχωρά σε μια δημόσια αποτίμηση των πεπραγμένων της δημοτικής αρχής στα τέσσερα περίπου χρόνια της θητείας της. «Στα τόσα χρόνια που ασχολούμαι με την αυτοδιοίκηση είναι η πρώτη φορά που βλέπω τόσες πολλές εντάξεις έργων» λέει χωρίς να φοβάται τις συγκρίσεις και παραδέχεται ότι η αρνητική συγκυρία του προσφυγικού έφερε τον δήμο σε θέση ισχύος σε ό,τι αφορά τις διαχρονικές του διεκδικήσεις από τα μεγάλα κέντρα αποφάσεων. Επιβεβαίωσε, αν και «διπλωματικά», ότι η συνεργασία δήμου - Περιφέρειας θα μπορούσε να είναι καλύτερη, μίλησε για τον πήχη που ανέβηκε ψηλά μετά τις τελευταίες εξαγγελίες και του δημάρχου και αποκάλυψε πως θα είναι ξανά υποψήφιος στις επόμενες εκλογές και μάλιστα στο πλευρό του Σπύρου Γαληνού. Ο Κώστας Κατσαρός μέσα από μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης που μπορείτε να δείτε και στο «Etv» στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση emprosnet.gr, παρουσιάζει αναλυτικά τον σχεδιασμό που έγινε, που υλοποιήθηκε ή εκτελείται σήμερα και αυτά που λέει θα συζητηθούν.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΜΑΡΙΝΟ ΟΡΦΑΝΟ

 

Το 2018 θα είναι η πιο παραγωγική χρονιά της θητείας σας, δήλωσε ο δήμαρχος στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας, βάζοντας ψηλά τον πήχη. Ο στόχος είναι η δημοπράτηση δεκάδων έργων πνοής και η ενεργοποίηση άλλων που για χρόνια είναι βαλτωμένα…

«Ο δήμαρχος όντως δήλωσε ευθαρσώς πως το 2018 θα είναι η χρονιά που θα αρχίσει να φαίνεται το έργο της δημοτικής αρχής. Αυτό προκύπτει μέσα από μια συστηματική δουλειά των τελευταίων χρόνων που έχει γίνει, παρόλο που περάσαμε δύσκολα. Και τα δύσκολα που περάσαμε είναι γνωστά: το προσφυγικό, ο σεισμός, τα πλημμυρικά φαινόμενα μέχρι και τα χιόνια που μας πήγαν πίσω. Παρ’ όλα αυτά ο σχεδιασμός ο αρχικός που είχαμε βάλει από το 2015 δεν σταμάτησε ποτέ και τώρα το 2018 και βεβαίως το 2019 θα είναι πράγματι πιστεύουμε οι χρονιές που θα αναδείξουν το έργο το οποίο ξεκινήσαμε από την αρχή της θητείας μας. Ο σχεδιασμός αυτός ήταν σίγουρα το κολυμβητήριο, η βασική εξαγγελία του Σπύρου Γαληνού. Ένα κολυμβητήριο που έκλεισε το 2011 και εμείς το φέραμε ξανά στο προσκήνιο το 2015, δουλέψαμε την περίπτωσή του μέσα σε δύο χρόνια και τον Σεπτέμβρη του 2017 καταθέσαμε μια πλήρη μελέτη στη ΓΓ Αθλητισμού περιμένοντας πια τη χρηματοδότηση. Το κολυμβητήριο λοιπόν είναι ένα από τα πρώτα έργα που θα επιδιώξουμε μέσα στο 2018 να δημοπρατήσουμε, αν και εκκρεμεί ακόμα η χρηματοδότηση. Υπήρχε και υπάρχει όμως ένας γενικός σχεδιασμός για το νησί της Λέσβου. Θα πρέπει να πούμε για το λιμάνι Σιγρίου, που με συνεχείς παρεμβάσεις του δημάρχου ξαναξεκίνησε, για να δημιουργηθεί μια δεύτερη μεγάλη είσοδος στο νησί μας και να αξιοποιηθούν το βόρειο και δυτικό νησί.

Με τον ίδιο τρόπο και τις πολλές επαφές του δημάρχου, υπήρξε εξέλιξη και με το master plan του λιμανιού, που το βγάλαμε από τα συρτάρια και έχει κατατεθεί πια στο Υπουργείο Υποδομών για να προχωρήσει κι αυτό. Από την άλλη μεριά, είναι και ο δρόμος Καλλονής - Σιγρίου που μετά πάλι από συνεχείς μας πιέσεις, αν και δεν είναι έργο της αρμοδιότητάς μας, θα ξεκινήσει όπως μας είπαν άμεσα, αφού δόθηκαν τα επιπλέον χρήματα που απαιτούνται. Μην ξεχνάμε και την πύλη εισόδου στο Πλωμάρι που είναι σε καλό δρόμο, για να δημιουργήσουμε ανάπτυξη και στο νότιο νησί.

Όλα αυτά που λέω όμως, είναι αυτός ο σχεδιασμός που προανέφερα που δεν ξεκίνησε χθες για την ανάπτυξη του νησιού, αλλά έχει ξεκινήσει από την πρώτη ημέρα της θητείας μας. Και βεβαίως μέσα σε όλα αυτά, στο 2018 θα φανούν και οι παρεμβάσεις στα πλαίσια του προγράμματος της Βιώσιμης Αστικής Ανάπλασης. Αφού θα ξεκινήσουμε το Πάρκο της Αγίας Ειρήνης, που θα δημοπρατηθεί τους επόμενους μήνες και σε συνεργασία με την Αρχαιολογία, με την οποία έχουμε άψογη συνεργασία και πρέπει να ευχαριστήσω δημόσια και τον κ. Τριανταφυλλίδη γι’ αυτό, είμαστε πανέτοιμοι και για τα Τσαμάκια. Ένα έργο που πλησιάζει τα 4 εκ. ευρώ, όπου θα αναπλαστεί όλη η περιοχή. Το 2018 θα δημοπρατήσουμε και το τρίτο έργο της ΒΑΑ και θα φτιάξουμε και την κόμβο, την λεγόμενη είσοδο της πόλης από τον Πύργο Γιαννέλλη ως τη Σουράδα για να ασχοληθούμε πια, με προοπτική το 2019, με την ολοκλήρωση του ποδηλατόδρομου Σουράδα - Νεάπολη. Ένα έργο που το ξεκολλήσαμε μετά από 20 χρόνια όπου δεν έπαιρνε έγκριση περιβαλλοντικών όρων. Και κλείνοντας με τη ΒΑΑ, να πούμε και για τα Πράσινα σημεία, τους υπόγειους κάδους. Που είναι και αυτά για να προχωρούν μέσα στο 2019».

 

Μέσα σε όλα αυτά προέκυψαν και έκτακτες ευκαιρίες όπως του Ειδικού Αναπτυξιακού Προγράμματος. Είστε ικανοποιημένοι από αυτό που δείχνει να παίρνετε μέχρι στιγμής;

«Το Ειδικό Αναπτυξιακό ξεκίνησε με τυμπανοκρουσίες, αλλά τελικά μας απέφερε μόνο μία ένταξη. Το σχολικό συγκρότημα ως γνωστόν της Ακαδημίας, προϋπολογισμού 2,6 εκ. ευρώ. Η διαβεβαίωση που έχουμε όμως είναι ότι θα μας εντάξουν κι άλλα έργα γιατί έχουμε καταθέσει μία πρόταση για δέκα έργα. Δεν είναι όμως μόνο το Ειδικό Αναπτυξιακό. Ό,τι πρόγραμμα κι αν ανοίγει, εμείς καταθέτουμε προτάσεις. Χαρακτηριστικά να σας πω ότι έχουμε καταθέσει προτάσεις 62 εκ. ευρώ, εντάξαμε μέχρι στιγμής 20 εκ., απορρίφθηκαν 29 εκ. και μένει υπόλοιπο που περιμένουμε απαντήσεις, προτάσεων ύψους 12 εκ. ευρώ. Όλο αυτό πρέπει να πω ότι είναι πρωτόγνωρο για το νησί. Εγώ που ασχολούμαι με την αυτοδιοίκηση από το 1999 θεωρώ πως είναι πρώτη φορά που ο δήμος Μυτιλήνης και οι άλλοι 12 παλαιοί ή ο Λέσβου σήμερα, έχει εντάξει τόσο μεγάλο ύψος έργων σε ευρωπαϊκά προγράμματα. Οι πηγές χρηματοδότησης πια, γνωρίζετε ότι είναι μόνο τα ευρωπαϊκά προγράμματα. Οι δήμοι δεν έχουν πια δικά τους λεφτά, ούτε υπάρχει η δυνατότητα να πάρουμε χρήματα από Υπουργεία όπως μπορούσαν και εξασφάλιζαν παλαιότερα οι δήμαρχοι.

Οι δήμοι γνωρίζουμε όλοι ότι συντηρούνται πια από τα λεφτά των δημοτών και έχουν μικρές αναπτυξιακές δυνατότητες. Επάνω σε αυτή τη θλιβερή βέβαια διαπίστωση, αποδεικνύεται διορατικό το ότι ο Σπύρος Γαληνός υποσχέθηκε και τελικά δημιούργησε για πρώτη φορά στα χρονικά αντιδημαρχία για ευρωπαϊκά προγράμματα. Και τον ευχαριστώ που με τοποθέτησε εκεί από την αρχή της θητείας μας. Πιστεύω εγώ και οι συνεργάτες μου ότι ανταποκριθήκαμε ικανοποιητικά».

 

Όλα αυτά βέβαια, είναι ευοίωνα ειδικά ως προς τον στόχο να γίνουν έργα, όμως προκύπτει και το εύλογο ερώτημα. Μπορείτε να τα τρέξετε όλα αυτά ταυτόχρονα; Η Τεχνική Υπηρεσία μπορεί να ανταποκριθεί σε τόσο υψηλές απαιτήσεις;

«Κάνουμε τακτικές συναντήσεις και σας διαβεβαιώνω ότι η τωρινή κατάσταση είναι κάτι πρωτόγνωρο και για τις υπηρεσίες του δήμου. Κάποιες φορές αυτή η πίεση η καθημερινή, το τρέξιμο να προλάβουμε ημερομηνίες, κάποιες φορές προκαλούν δυσκολίες. Και δεν είναι μόνο η Τεχνική αλλά και η Οικονομική υπηρεσία, όλες οι οκτώ διευθύνσεις του δήμου. Τους έχουμε φορτώσει πολύ και σίγουρα δυσκολεύονται. Από την άλλη βέβαια είναι μια πρόκληση και γι’ αυτούς και γι’ εμάς να προλάβουμε να δημοπρατήσουμε, να παραγάγουμε δηλαδή έργο. Πρέπει να τους ευχαριστήσουμε δημόσια γιατί και εκείνοι στη σημερινή συγκυρία, υπερβάλλουν εαυτούς. Να σας πω και κάτι άλλο. Υπήρχε μια λογική από παλιά και στον δήμο, μιας καθημερινότητας με μικρό στόχο. Εμείς τώρα αυτόν τον στόχο τον έχουμε ανεβάσει πολύ και προσπαθούμε να αλλάξουμε την παλιά νοοτροπία και νομίζω ότι αποδίδουν οι υπηρεσίες στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Έχουν καταλάβει ότι οι χρηματοδοτικές ευκαιρίες και η σημερινή συγκυρία είναι κομβική».

 

Λέγοντάς τα βέβαια όλα αυτά δημόσια, ανοιχτά, ανεβαίνει αυτόματα και ο πήχης των προσδοκιών όλων μας. Δεν σας φοβίζει μην περάσετε τελικά από κάτω;

«Δεν σας κρύβω πως ναι. Όταν βγαίνουμε και εξαγγέλλουμε, καταθέτουμε προτάσεις και διεκδικούμε, δεν σας κρύβω ότι το φοβάμαι ως προς το αποτέλεσμα. Δεν μπορούμε όμως να κάνουμε κάτι διαφορετικό από το να δουλεύουμε καθημερινά σκληρά για να τα καταφέρουμε».

 

«Το κολυμβητήριο θα γίνει»

 

 

Να δούμε και το κολυμβητήριο λίγο ξεχωριστά; Η χρηματοδότηση που είναι;

«Εμείς καταφέραμε στα δύο χρόνια από τότε που εξαγγέλθηκε να το ωριμάσουμε, να το μελετήσουμε και να επιλέξουμε τη θέση του. Είναι εφικτό να δημοπρατηθεί το 2018. Η χρηματοδότηση πιστεύω ότι είναι τυπικό θέμα να δοθεί. Αν δεν δοθεί, θα είναι μεγάλο φάουλ Δε νομίζω όμως ότι πρέπει να ανησυχούμε. Από εκεί και έπειτα δεν περιμένουμε όμως απλά τη χρηματοδότηση. Συνεχίζουμε και ειδικά ο Νίκος Καρασάββας με τις υπηρεσίες να δουλεύουμε καθημερινά. Πήραμε την έγκριση από τη Αρχαιολογία, υπάρχουν ακόμα κάποιες εγκρίσεις που πρέπει να πάρουμε γιατί στα Θέρμα υπάρχουν ιαματικά νερά που απαιτούν μια ειδική ακόμα έγκριση. Πιστεύω όμως πως μετά το καλοκαίρι θα είμαστε έτοιμοι να δημοπρατήσουμε».

 

Για την παραλία της Ερεσού;

«Η υπόθεση της παραλίας της Ερεσού ξεκίνησε και αυτή από το καλοκαίρι του 2015. Είχαμε συνεργαστεί με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και για έναν ολόκληρο χρόνο όταν με υποβρύχιες κάμερες καταγράφτηκε η πορεία των ρευμάτων. Μετά την καταγραφή πήγαμε με αυτά τα στοιχεία στον κ. Καραμπά για την Ακτομηχανική μελέτη. Ακολούθως στο Υπουργείο Υποδομών και είμαστε πια στην ευχάριστη θέση να έχουμε στη διάθεσή μας τα χρήματα 2,5 εκ. ευρώ, όπως μας το ανακοίνωσαν με κάθε επισημότητα.

Οι 200.000 ευρώ εξ αυτών θα χρησιμοποιηθούν για το προσωρινό μέτρο μεταφοράς άμμου από μέσα προς την παραλία για να αρθεί η διάβρωσή της για δύο με τρία χρόνια, μέχρι να ολοκληρωθεί η μελέτη για την κατασκευή του έργου από το Υπουργείο. Μιλήσαμε ήδη με εταιρείες που κάνουν αυτές τις εργασίες και πιστεύω -γιατί και αυτό είναι πρωτόγνωρο ως αντικείμενο- ότι είναι πια θέμα εγκρίσεων το πόσο γρήγορα θα ξεκινήσουμε. Θέλουμε εγκρίσεις από το ΓΕΝ, το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, την Κτηματική αλλά θα πιέσουμε προς όλες στις κατευθύνσεις για να ξεκινήσουμε το ταχύτερο δυνατόν».

 

 

Σημαντικές παρεμβάσεις σε σχολεία

 

 

Το υπερηφανεύεστε συχνά ότι καταφέρατε μετά από χρόνια να κινήστε διαδικασίες για παρεμβάσεις ακόμα και για έργα για τις σχολικές υποδομές. Έπρεπε να γίνει σεισμός για να γίνει κάτι τέτοιο;

«Έχουν πράγματι να πέσουν πολλά χρόνια χρήματα στα σχολεία της Λέσβου. Πιστεύω ότι για πρώτη φορά είδε ο κόσμος, οι μαθητές, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί δηλαδή, τόσες σημαντικές παρεμβάσεις. Το 2017 και λόγω της έκτακτης κατάστασης βέβαια του σεισμού, φτιάξαμε 44 σχολεία, κάνοντας μικρές παρεμβάσεις αλλά σημαντικές. Δηλαδή βλέπουν πια οι μαθητές τις τάξεις τους βαμμένες και να μην μπάζουν νερά τα κεραμίδια. Θα πει κάποιος εξαιτίας του σεισμού έγιναν, αλλά είναι γεγονός πως προχωρήσαμε και παραπάνω σε συνεργασία με τον Π. Κατσαβέλλη, αφού άνοιξαν εντωμεταξύ και προγράμματα για τα σχολεία. Εμείς μπουκώσαμε θα έλεγα τα προγράμματα αυτά και ενδεικτικά το 6ο δημοτικό με 1,7 εκ. ευρώ προϋπολογισμό έχει ξεκινήσει, τα Υφαντήρια θα δημοπρατηθούν στις 16 του Φλεβάρη, έχουμε πάρει την ένταξη της πρώην Ακαδημίας από το Ειδικό Αναπτυξιακό, αλλά και για τέσσερα νηπιαγωγεία. Μιλάμε για κατασκευή εκ του μηδενός που ξεκινά μέσα στο 2018. Στην Άγρα, στην Αρίσβη, στην Πέτρα και στους Ταξιάρχες θα έχουμε καινούρια νηπιαγωγεία. Έχουμε μπει πάλι σε πρόγραμμα με τη μεθόδευση και οργάνωση της αρμοδίας αντιδημάρχου Κοινωνικής Προστασίας Αναστασίας Αντωνέλλη και θα δημοπρατήσουμε το 2018 τον “Τραγάκειο” παιδικό σταθμό Πλωμαρίου και κάνουμε τον πρώτο βρεφονηπιακό Μυτιλήνης. Μιλάμε για γενναίες παρεμβάσεις».

 

Και έχουμε και θετική εξέλιξη για το Μουσικό και Ειδικό Σχολείο;

«Το Μουσικό είναι μια αμαρτία ετών. Η αρχική πρόβλεψή μας ήταν για το “Κατσάνειο”, όπου προχωρήσαμε στην αγορά του, αλλά με τα παλιά δεδομένα του σχολείου. Δηλαδή για 100 μαθητές, ενώ αυτή τη στιγμή έχει 150 και συνεχώς αυξάνονται. Είδαμε πως οι όροι δόμησης δεν μας επέτρεπαν κάτι μεγαλύτερο στο ακίνητο αυτό που αγοράσαμε και κάποιοι μας κατηγόρησαν έως και μας λοιδόρησαν. Δεν μένουμε όμως στο τι λένε. Το 2018 θα έχουμε τη μελέτη για να μην καταρρεύσει καταρχήν το κτήριο και θα προχωρήσουμε εκεί στην ανέγερση δύο νηπιαγωγείων ή βρεφονηπιακών σταθμών. Επιστρέφοντας στο Μουσικό, έχουμε εξασφαλίσει μελέτη από τις “Κτηριακές Υποδομές” μέσω παρέμβασης του Γενικού Γραμματέα Υποδομών κ. Δέδε και έχουμε ήδη βάλει ποσό στον προϋπολογισμό μας για την αγορά οικοπέδου στη Βαρειά. Το ίδιο έχουμε κάνει και για το Ειδικό Σχολείο στους Πύργους Θερμής και ευελπιστούμε ότι θα μας έχει παραδοθεί η μελέτη το 2018 για να ψάχνουμε πια για χρηματοδότηση το 2019».

 

Συνεργασία με κυβέρνηση και Περιφέρεια

 

 

Δεν μπορούμε να μην ρωτήσουμε για το επίπεδο της συνεργασίας σας με την Περιφέρεια. Είστε ευχαριστημένος;

«Έχετε ακούσει για συνεργασία της Περιφέρειας με κάποιον δήμο ή παλαιότερα της νομαρχίας με δήμους; Εγώ έχω να ακούσω πολλά χρόνια κάτι τέτοιο. Σήμερα έχουμε όμως συνεργασία. Η δημοτική μας αρχή διεκδικεί πόρους και από την περιφέρεια και από την κυβέρνηση και απόδειξη είναι και το γήπεδο Πολιχνίτου που θα υπογράψουμε προγραμματική σύμβαση με την περιφέρεια και το κλειστό Γυμναστήριο στην Καλλονή που έρχεται έπειτα από δική μας πρόταση. Δεν ήρθε βέβαια η Περιφέρεια ποτέ να μας πει ελάτε. Εμείς διεκδικήσαμε. Η περιφέρεια γνωρίζετε καλά ότι χρηματοδοτείται με πόρους από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων για να παίξει τον δικό της ρόλο. Μπορεί; Δεν ξέρω. Εμείς πάντως διεκδικούμε ό,τι μπορούμε από αυτή… Αυτά τα χρήματα που διαθέτει είναι για τον πολίτη της Λέσβου και τα διεκδικούμε. Έχουν πράγματι ακουστεί πολλά για τις σχέσεις δημοτικής και περιφερειακής αρχής ή του δημάρχου και της περιφερειάρχη. Αυτό που μπορώ να σας πω όμως ότι ισχύει είναι ότι εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με καμία περιφέρεια, με καμία κα Καλογήρου».

 

Κατ’ αντιστοιχία με την κυβέρνηση ή τα τοπικά κυβερνητικά στελέχη, η σχέση σας ποια είναι;

«Θα ξεκινήσω ως εξής. Το θετικό στο αρνητικό του προσφυγικού, που όλοι λέμε σήμερα, θα πω σε ό,τι μας αφορά, ήταν ακριβώς αυτό το αρνητικό brand name που αποκτήσαμε σαν νησί σε όλα τα επίπεδο. Η κυβέρνηση επειδή είδε ότι ταλαιπωρηθήκαμε πολύ, προσπαθεί όντως να μας βοηθήσει και το διαπιστώνουμε σε κάθε επικοινωνία ή συνάντηση μαζί τους. Άρα η συνεργασία μας εκ των πραγμάτων είναι καλή. Μέχρι στιγμής βέβαια έχουμε κυρίως εξαγγελίες και υστερούμε λίγο στην πράξη. Ευελπιστούμε όμως στο επόμενο διάστημα να γίνουν όλα πράξη. Υπάρχει πάντως διάθεση από την κυβέρνηση να δώσει χρήματα στον δήμο Λέσβου, αυτό το καταθέτω. Και κλείνοντας θα πω ότι εμείς συνεργαζόμαστε καλά με όλους, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με την κυβέρνηση και με οποιαδήποτε κυβέρνηση, γιατί αυτός είναι ο ρόλος της αυτοδιοίκησης. Να διεκδικεί το καλύτερο που μπορεί απ’ όπου μπορεί». 

 

Το προσφυγικό και ο «Καλλικράτης»

 

Είπατε για προσφυγικό και τελευταία βλέπουμε την κουβέντα να πηγαίνει αποκλειστικά στα έργα και τους στόχους που έχετε. Είναι μια συνειδητή επιλογή σας να ξεφύγετε σαν δημοτική αρχή από το μέσον της κουβέντας του προσφυγικού πια;

«Σίγουρα ναι. Δεν σταματήσαμε ξαναλέω βέβαια ποτέ να παράγουμε έργο, παράλληλα με την ενασχόλησή μας με το προσφυγικό. Ασχοληθήκαμε λοιπόν ως μη οφείλαμε, γιατί δεν είχαμε την αρμοδιότητα. Ούτε η περιφέρεια είχε αρμοδιότητα και εκείνη το τήρησε. Θα μου επιτρέψετε όμως να πώς πως όψιμα βρέθηκαν πάρα πολλοί που κατέκριναν ή κατακρίνουν τον Σπύρο Γαληνό για το πώς συμπεριφέρθηκε στο προσφυγικό. Ποιος άλλος όμως ασχολήθηκε με αυτό το πρωτοφανές και τεράστιο ζήτημα στη Λέσβο; Κανένας! Τον Σεπτέμβριο του 2015 δεν υπήρχε ούτε κυβέρνηση, είχαμε υπηρεσιακή, ούτε ΜΚΟ στο νησί. Εκείνη την περίοδο, όλοι έφυγαν στη άκρη και γύρισαν τώρα να πουν την άποψή τους. Μόνο ο δήμαρχος βγήκε όμως τότε που έκαιγε η κατάσταση μπροστά και κάποιοι έρχονται εκ των υστέρων να κρίνουν. Φανταστείτε όμως να μην είχε εμπλοκή ο δήμος με το προσφυγικό από το 2015 ως σήμερα, τι μπορεί να γινόταν στο νησί. Εμείς βοηθήσαμε στο προσφυγικό και συνεχίζουμε να βοηθάμε, αλλά σίγουρα και συμφωνώ με αυτό που λέτε, πρέπει να το ξεπεράσουμε. Πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους το κράτος, και να σταματήσουν ακόμα και τώρα οι κρυφές επισκέψεις Μουζάλα στο νησί».

 

Σκέφτεστε εσείς προσωπικά και γενικά στη δημοτική αρχή από τώρα τις επόμενες εκλογές; Σας απασχολούν οι επικείμενες αλλαγές στον «Καλλικράτη»; Έχετε άποψη για την απλή αναλογική, τη διάσπαση του δήμου;

«Πραγματικά αλλάζει το τοπίο στην τοπική αυτοδιοίκηση. Είναι νωρίς κατά την άποψή μου ακόμα για την απλή αναλογική. Δεν είναι κακή αλλαγή, αλλά απευθύνεται θεωρώ σε μια τοπική αυτοδιοίκηση που έχει μια νοοτροπία ακόμα του “κατόπιν ενεργειών μου”. Θα πρέπει κατ’ εμέ να ασχοληθούν με την αυτοδιοίκηση νέοι και ικανοί άνθρωποι που δεν ασχολούνται σήμερα εξαιτίας της κακής αυτής νοοτροπίας που μας διακατέχει ακόμα. Άρα θεωρώ ότι είναι ανώριμη η κοινωνία και εμείς να δεχθούμε ακόμα τέτοιες τομές. Θα μπορούσε να γίνει λίγο αργότερα. Δε σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει, όταν θα γίνει και επίσημα νόμος, να εναρμονιστούμε».

 

Θα είστε λοιπόν υποψήφιος στις επόμενες εκλογές;

«Θα συμμετέχω στις επόμενες εκλογές και με την παράταξη του Σπύρου Γαληνού, γιατί από ένα σημείο και μετά είναι και το συναίσθημα στη μέση. Ο Σπύρος Γαληνός είναι ένας τολμηρός πολιτικός, ένας έντιμος και διεκδικητικός άνθρωπος που πιστεύω ότι αξίζει μια ακόμα τετραετία για να ολοκληρώσει αυτό που έχει στο μυαλό του».

 

Ένας, δύο, τρεις ή πέντε δήμοι, το ιδανικό μοντέλο για τη Λέσβο;

«Σίγουρα είναι δύσκολο να διοικηθεί αυτός ο μεγάλος δήμος. Ευθαρσώς θα πω την άποψή μου πως δεν είμαι υπέρ πέντε δήμων που είναι η επίσημη θέση του δημοτικού μας συμβουλίου, αλλά δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί και μόνον ένας. Είναι πολύ δύσκολο να ικανοποιήσεις όλα τα χωριά του δήμου και τις ενότητες. Δεν αντέχουν οι υπηρεσίες, δεν αντέχουν και οι δημότες ό,τι και να λέμε. Είμαι της άποψης πως το νησί μπορεί να λειτουργήσει ιδανικά με δύο ή τρεις δήμους. Και πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι θα χαθούν κι άλλα πολύτιμα χρόνια ως προς την παραγωγή έργου, αν συνεχίσουμε να στήνουμε και να ξεστήνουμε δήμους από την αρχή».

 

Κατηγορία E-TV
Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018 10:51

«Εγώ του τα ‘πα, αλλά δεν με άκουσε»

Όχι χειμαρρώδης, απλώς, αλλά ωκεανός, όπως με «διόρθωσε» ευγενικά ο ίδιος, ο λόγος του Δημήτρη Βουνάτσου. Πέντε ώρες συζήτησης δυστυχώς, δεν μπορούν να αποδοθούν, προσπαθήσαμε όμως να μεταφέρουμε τα περισσότερα, σεβόμενοι την εμπιστοσύνη του. Κι επειδή δεν υπάρχει χώρος για «χάσιμο» από τα λεγόμενά του ξεκινάμε το δεύτερο μέρος της συνέντευξης:

Εάν δεν εισαχθεί η απλή αναλογική με την οποία διαφωνείτε, θα σας δούμε υποψήφιο;

«Η μνήμη είναι μικρή στους ανθρώπους, κατά την ψυχολογία και κατά τη βιολογία. Θυμάται κανείς τον κυρίαρχο λόγο για τον οποίο εγώ αποφάσισα να ασχοληθώ με την αυτοδιοίκηση; Όχι γιατί ήθελα να κρατώ την ουρά της όποιας μικρής εξουσίας του ενός δήμου, επειδή ήμουν τόσα χρόνια πολιτικός και δεν μπορώ να ξεχάσω τι σημαίνει ενασχόληση με την πολιτική. Όχι ΄ότι ΔΕΝ μ έφτανε το δημαρχιλίκι και το νομαρχιλίκι. Γιατί βαθύτατα πιστεύω και το απέδειξε η ζωή, η πείρα ότι δεν μπορούσε να διοικηθεί δια ενός δήμου, του Δήμου Λέσβου, το μεγαλύτερο μετά την Κύπρο, την Κρήτη, την Ελλάδα ολόκληρο, το μεγαλύτερο σε έκταση νησί η Λέσβος με 13 Δήμους, κι απ’ τη Ρόδο πιο μεγάλο σε έκταση και από την Κέρκυρα διπλάσιο. Επομένως, αν το ιδανικό στην αυτοδιοίκηση είναι η εντοπιότητα και η τοπικότητα, είναι τοπικός άρχων ο Δήμος και το Δημοτικό Συμ- βούλιο. Οι ντόπιοι γνωρίζουν τα προβλήματα και είναι θεωρητικά και πρακτικά οι ικανότεροι να τα επιλύσουν- παρά η κεντρική κυβέρνηση ή η Περιφέρεια, που είναι επιτελικό όργανο, έχει τα χρήματα, έχει και τις εντάξεις των έργων (αν πρόκειται περί ευρωπαϊκών προγραμμάτων). Αν λοιπόν, το “small is nice”, το περίφημο αμερικάνικο “το μικρό είναι ωραίο”, ισχύει οι 13 Δήμοι έπρεπε να σπάσουν. Η αυτονομία του πολιτικού λόγου και της πολιτικής πράξης, το “L’ esprit des cloches” των Γάλλων, το πνεύμα του καμπαναριού, που μαζεύονταν τα βράδια και κουβέντιαζαν οι τοπικοί παράγοντες τα κοινά τους, αυτή είναι η ουσία. Το γεγονός για παράδειγμα ότι ο Μιτεράν, πάλι στη Γαλλία αναφέρομαι, ήταν πρόεδρος μιας κοινότητας 500 κατοίκων και την ίδια στιγμή πρόεδρος της Δημοκρατίας 50 εκατ. Γάλλων. Τι το ήθελε και ήταν και πρόεδρος στην Κοινότητα; Αγαπούσε το χωριό του.

Αυτή λοιπόν η έννοια της αυτονομίας, μακριά από την κεντρική εξουσία, με όρους όμως θεσπισμένους, στην Ελλάδα είναι μισητό πράγμα από όλες τις κυβερνήσεις των Αθηνών. Αυτού του αθηνοκεντρικού, νεοελληνικού, διεφθαρμένου κράτους. Θέλει να βαστά το χαλινάρι, είναι ευνούχος αυτοδιοίκηση και η Περιφέρεια και ο Δήμος. Όλοι εξαρτώνται από την κυβέρνηση. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει συνταγματικά κατοχυρωμένο, παρά σε γενική διατύπωση περί αυτοδιοικήσεως.

 


Και πίσω από το γραφείο και στη βιβλιοθήκη δεσπόζει ο Αντρέας Παπανδρέου. Άλλωστε ο κ. Βουνάτσος, όπως λέει δεν ακολούθησε τον «εκφυλισμό του κινήματος» στη σιμιτική εποχή. Όμως «συγνώμη δεν μου ζήτησε κανείς» και δεν έχει καμία σχέση με το «Κίνημα Αλλαγής»

 

Όταν σ’ εμάς για παράδειγμα το 2011, την 1η Ιανουαρίου μας πλάκωσε η τρόικα και μας έκοψαν το 75% των χρηματοδοτήσεων της 31ης Δεκεμβρίου. Στο Γιακαλή για παράδειγμα ό,τι έπαιρνε ο τότε δήμος Μυτιλήνης και όλοι μαζί πλην 75%. Πέραν του οργανωτικού ζητήματος πώς γίνονται ένας οι 13 δήμοι και τα χωριά με τοπικισμούς σκληρότατους. Ο καθένας είναι Πλωμαρίτης, ο καθένας είναι Αγιασώτης, Αγιαπαρασκευώτης και πάει λέγοντας και βρίσκουν κι ένα έμβλημα: “Εμείς έχουμε τον Βενιαμίν το Λέσβιο, εμείς έχουμε τη Σαπφώ”.

Ο φιλόσοφος από τον οποίο είμαι επηρεασμένος, διέπρεψε στη Γαλλία, ο Κορνήλιος Καστοριάδης και ο Καραβίδας που έχει γράψει βιβλίο για το τι σημαίνει αυτονομια με εκφράζουν απόλυτα: με τη δύναμη στους πολίτες, στους συνεταιρισμούς, τις μικρές κοινότητες, τη συνεργασία του τοπικού και όχι του κεντρικού παράγοντα. Ήθελα να σπάσει ο Δήμος επί τη βάσει των εισηγήσεων του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης- θεσμός εκ του νόμου σύμβουλος των κυβερνήσεων, ο οποίος πρότεινε πέντε Δήμους. Η τότε Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Λέσβου κατά πλειοψηφία είπε τέσσερις (σ.σ. δήμους) και η μειοψηφία είπε τρεις. Είχα, λοιπόν, τη νομική βάση και την αιτιολόγηση δύο οργάνων πώς να σπάσουν.

Κι είχα συνεννοηθεί με τον τότε αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών, Χαράλαμπο Αθανασίου να το σπάσουμε σε τέσσερις. Εγώ θα κατέβαινα Δήμαρχος στον μητροπολιτικό Δήμο της Μυτιλήνης, γιατί κάποιες λειτουργίες δεν μπορεί να τις έχει ο κάθε Δήμος (ΔΕΥΑΛ, σκουπίδια), Έδωσα μάχες κατά τα τρία χρόνια και οχτώ μήνες που κράτησε η θητεία η πρώτη (σ.σ. από την εφαρμογή του «Καλλικράτη»). Αντί να είναι σ’ εμάς πέντε χρόνια. Γιατί από 1019 δήμους γίναμε 325 και εμείς είχαμε το μεγαλύτερο αριθμό των συνενωμένων Δήμων, καθώς δεν είμαστε Αθήνα για παράδειγμα, αν πούμε ότι ο Δήμος Δάφνης ενώθηκε με τον Δήμο Αθηναίων σε μία γραμμή. Εδώ έχουμε τεράστιο πρόβλημα και επαγγελματικό: ψαράδες, αγρότες, κτηνοτρόφοι, αλλού έχουμε αστικό πληθυσμό.

Η τροπολογία

Ήταν Μάρτιος του 2014. Στη Βουλή τσίμπησε ο Αθανασίου, το είδε αυτό και στο γραφείο της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ τότε, ο Κουκουλόπουλος, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, πρώην πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ και βουλευτής, μαζί με τον Αθανασίου έγραψαν την τροπολογία εκείνη. Την έδωσαν να την εισηγηθεί ο Σηφουνάκης, επειδή ένας υφυπουργός αυτοδιοίκησης, Ντόλιος, λεγόμενος από τη Θράκη, μονομανώς, εμμενώς επέμενε να μη σπάσει ο Δήμος. Μας ειδοποίησαν τότε ότι θα συζητηθεί σε συνεδρίαση στη Βουλή και κατατέθηκε ως τροπολογία σε ένα νομοσχέδιο που αφορούσε τα σώματα ασφαλείας.Ζη- τώ τότε από τους αρχη- γούς των παρατάξεων να έρθουν μαζί μου, τον τέως δήμαρχο Πολιχνί- του, Βαγγέλη Παλαιο- λόγο (ΚΚΕ), από τη ΝΔ το Χα- τζηκομνηνό, από το ΠΑΣΟΚ τον Πατερέλλη και από τους ανεξάρτητους τον Πατέστο. Ο Βατός είχε έρθει μαζί μας για άλλη δουλειά, (τα νοτιόχωρα, πολεοδομικά ζητήματα και τον βιολογικό καθαρισμό).

 


«Ω Θεοί, κήνοι με μάλιστα σίνονται» λέει το ρητό της Σαπφούς που έχει πίσω από το γραφείο του. Ότι εκείνοι που ευεργετήθηκαν, εκείνοι τον έβλαψαν περισσότερο. Στη θητεία του ως δημάρχου, ο κ. Βουνάτσος συμπεριλαμβάνει στην εν λόγω κατηγορία, των… «προδοτών» όσους διέγραψε επειδή αν και είχαν συμφωνήσει, στη συνέχεια καταψήφισαν τον προϋπολογισμό.

 

Στους κοινοβουλευτικούς… διαδρόμους

Πήγαμε στο διευθυντή του γραφείου του πρωθυπουργού, (ο πρωθυπουργός έλειπε στο εξωτερικό), μας είπε “Παιδιά είμαι μαζί σας γνωρίζω τη Λέσβο, δεν μπορεί να διοικηθεί με έναν Δήμο, είναι μεγάλο νησί, θα το εισηγηθώ στον πρωθυπουργό, αλλά εκείνος θα πάρει την απόφαση.”  Στη συνέχεια πήγαμε στον ΣΥΡΙΖΑ, Γίνεται σύσκεψη με την επιτροπή αυτοδιοί- κησης, είναι ο Γιάννης Ζερδελής, βουλευτής τότε του ΣΥΡΙΖΑ και οι υπόλοιποι.. Εκεί λοιπόν, όλους μαζί, μας εδηλώθη ότι “εμείς θέλουμε ανατροπή του όλου νομοσχεδίου, εσείς μας λέτε μόνο εκλογικά μόνο ενός σημείου. Δεν το δεχόμαστε, δεν θα ψηφίσουμε”. Λέω στον Ζερδελή “Γιάννη, σ’ έχω μαγνητοφωνημένο στις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές τοποθετήσεις για την κατάργηση του ενός δήμου. Έχω τις εφημερίδες μαζί μου”. Η μούρη του είχε γίνει κόκκινη σαν το παντζάρι. “Γιατί δεν μιλάς εδώ; Εάν δεν ψηφίσεις, με ντουντούκα θα βγω και θα σας καταγγείλω και θα επακολουθήσουν και οι βουλευτικές εκλογές”. Μετά από δυο ώρες, κατεβαίνει κάτω ο Γιάννης και μου λέει “Πήρα άδεια να ψηφίσω εγώ”.

Πήγαμε στο κόμμα των ΑΝΕΛ, βρήκαμε τον Τέρενς Κουίκ. Συμφώνησε αρκεί να μην είναι κανένας στεριανός δήμος. Μόνο για τους νησιωτικούς δήμους. Λέω “καλά αφού έχετε την τροπολογία που κατατέθηκε, μόνο για νησιωτικούς δήμους είναι”. Οπότε είπε ναι, θα ψηφίσει. Ο Κουκουλόπουλος, στη συνέχεια είπε τι μεγάλο νησί είναι και είπε ότι θα ψηφίσει υπέρ της τροπολογίας. Πήγα στον Κουβέλη, δεν τον βρήκα. Χρυσή Αυγή μακριά από μένα, αυτούς τους φασίστες δεν τους νομιμοποιώ, αν και κόμμα στη βουλή, κακά τα ψέματα. Ας μην τους ψήφιζε ο λαός. Ο λαός θέλει και τέτοιους.

Πήραν τηλέφωνο και αφού βεβαιώθηκαν ότι θα ψηφιστεί η τροπολογία αγόρασαν εισιτήρια επιστροφής στη Μυτιλήνη: ο Πατερέλλης, ο Χατζηκομνηνός, ο Πατέστος. Δεν ήρθε καθόλου καί- τοι εψήφιζε το κόμμα του το σπάσιμο των δήμων, ο σημερινός βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Πάλλης. Προφανώς επροφασίσθη διπλωματική νόσον, πως είναι άρρωστος. Πήγαμε και στο ΚΚΕ. Ο εισηγητής τους μας είπε ότι έχει έρθει κατ’ επανάληψη στο νησί και ότι ξέρει ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει ο ένας Δήμος και μας είπαν: “Εμείς δεν θα καταψη- φίσουμε και για να σας διευκολύνουμε, μπορεί να απέχουμε ή να ψη- φίσουμε παρόν ή και να ψηφίσουμε υπέρ”. Έντιμα ξηγήθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα. Είπα “δε βαριέσαι, θα ψηφίσουν οι άλλοι”.

Λεπτό προς λεπτό

Από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 11 παρά τέταρτο, ο Βατός κι εγώ, οι άλλοι έφυγαν. Παρέμεινε μόνο ο Βαγγέλης Παλαιολόγος για να πάμε για τη μη κατάργηση του λιμενικού σταθμού Πολιχνίτου. Εγώ μπροστά στα έδρανα, ο υπουργός, είχε προαχθεί τότε σε υπουργό Δικαιοσύνης ο Αθανασίου, παρών, ο Μιχελάκης, υπουργός εσωτερικών, ο Δένδιας πρώτος. Ο Ζερδελής δημοσίως σηκώθηκε και αναφερόμενος στα άρθρα τόνισε “Σας ρωτώ κ. Δένδια, θα κάνετε δεκτή την τροπολογία, ναι ή όχι; Γιατί εγώ θα ψηφίσω”. Σιγουράραμε λοιπόν περίπου στις 4 και τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις 6 περίπου έρχεται ο Παύλος Βογιατζής. “Ε καλώς τα τα παιδιά, τι γυρεύετε δω;” Έκανε πως δεν ήξερε, ενώ τους είχαμε ειδοποιήσει. Του λέμε για την τροπολογία και μας λέει “σηκωθείτε φύγετε γιατί δεν θα ψηφιστεί, θα το δείτε”. Έχω μάρτυρα τον Βατό. Δεν περνά μια ώρα, σηκώθηκε 4-5 φορές ο Αθανασίου, περνούσε μπροστά από όλους, καθόταν δίπλα μου και μου έλεγε “Μείνε ήσυχος θα ψηφιστεί το βράδυ”. Ο Σηφουνάκης, στον οποίο είχε δοθεί η τροπολογία, (με τον οποίο είχαμε να μιλήσουμε 20 χρόνια για τα γνωστά του παρελθόντος. Την ένσταση που κατέθεσα τότε και ακύρωσα την εκλογή του και εξελέγην εγώ γιατί ήταν παράνομη και αντισυνταγματική) φώναζε “Δημήτρη μου, Δημήτρη μου”, εκεί που ήμασταν εχθροί πολιτικά, “θα ψηφιστεί, άσε τον Ντόλιο να λέει”. Ναι, αλλά στο μεταξύ ήρθε ο Βογιατζής.

Σηκώνει το χέρι του δύο ώρες αργότερα ο σημε- ρινός υπουργός Ναυτιλίας, παλιότερα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, Παναγιώτης Κουρουμπλής, φίλος μου (τρία μνημόνια ψήφισε αυτός ο άνθρωπος, δυο με τους προηγού- μενους και έναν με τον Τσίπρα. Τις μεταστά- σεις τους δεν θα τις κρίνω εγώ, θα τις κρίνει ο λαός.) και ζήτησε να επιτραπεί να μιλήσουν αυτός και ορισμένοι άλλοι βουλευτές που προσήλθαν καθυστερημένα, πράγμα το ποίο και έγινε Προήδρευε ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης.  Ζήτησε το λόγο ο Παύλος Βογιατζής για τρία, τέσσερα λεπτά. Συμφώνησε και το σώμα. Έρχεται η ώρα του Βογιατζή. Γιατί του είπα ότι αν δεν τοποθετηθεί είτε με ναι είτε με όχι, εγώ θα χτυπούσα και τις καμπάνες!

 


Πλήθος από παράσημα και αναμνηστικά που δεν χωρούν σε μια φωτογραφία βρίσκονται σε κάθε γωνιά του γραφείου του κ. Βουνάτσου.

 

Ο αιφνιδιασμός Βογιατζή

Κι αρχίζει λοιπόν και κάθεται στην πρώτη θέση, εκεί που κάθεται σήμερα ο Μητσοτάκης: “Κύριε πρόεδρε, αυτή η τροπολογία για το σπάσιμο των δήμων είναι μαυρογυαλούρικη! Την έγραψε μαυρογυάλουρος! Και πρέπει να αποσυρθεί, δεν συμφωνώ” Δυο-τρεις φορές και χτύπαγε το χέρι του στο έδρανο. Αιφνιδιάζεται ο πρόεδρος. “Δεν ψηφίζω, αν δεν αποσυρθεί”, κατέληξε. Έρχεται η τελευταία ώρα και οι τροπολογίες αρχίζουν και συζητούνται γύρω στις 10.30»

Ο κ. Βουνάτσος θυμάται λεπτό προς λεπτό τι συνέβη ακόμα και τις λοιπές απορριφθείσες τροπολογίες. Πιο πολύ, όπως μας είπε… σιχάθηκε τον Δένδια: «Δεν έγινε δεκτή η δική μας από τον Δένδια! Κόντεψα να λιποθυμήσω. Ο Βατός είχε γίνει πελιδνός. Ούτε Κουκουλόπουλος εμφανίστηκε από το ΠΑΣΟΚ, ούτε όσοι είχαν τάξει. Και αναρωτιόμουν, είναι δυνατόν μία κυβέρνηση να είναι δικέφαλη; Η ώρα περνούσε, οι κλητήρες μάζευαν χαρτιά. Είχα μείνει μόνος στο έδρανο συγκλονισμένος από τον εμπαιγμό και την προδοσία που μας έκαναν. Κίτρινος ο υπουργός Δικαιοσύνης, κίτρινος ο Σηφουνάκης. “Μα εσείς με διαβεβαιώνατε! Τι συνέβη αυτές τις ώρες; Πού είναι ο Κουίκ;”» Ήμουν έτοιμος να χτυπήσω τις καμπάνες, αλλά με κρατούσε ο κ. Αθανασίου.

Ήθελε ο Δήμαρχος να βγάλει ο Δένδιας στην Κέρκυρα δικό του! Είχε 10 δήμους η Κέρκυρα. Κάποιος άλλος ήθελε να βγάλει στη Ρόδο. Να λοιπόν πώς μπορεί η τύχη του λαού ενός νησιού να εξαρτηθεί από την προσωπική πολιτική που ασκεί ο καθένας κοπρίτης από αυτούς!»

Και μετά;

«Έρχομαι πίσω συγκαλώ το δημοτικό Συμβούλιο. Πιστεύαμε ότι θα είχε πολύ κόσμο. Μαύρες σημαίες, ιστορίες, κακό… Με τα χίλια ζόρια μαζεύτηκαν 23 σύμβουλοι. Ήρθε τελευταίος ο Πάλλης! Περιμέναμε αυτόν μισή ώρα να έρθει για να κάνουμε απαρτία! Εγώ λοιπόν το είχα αποφασίσει από τότε. Αποτύχαμε από προδοσία των κομμάτων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Δεν φταίει ο η Σηφουνάκης. Πρώτη φορά που του δίνω δίκιο. Αυτός θα εισηγείτο.

Ο ηρωικός λεσβιακός λαός που εψήφιζε ψηφίσματα, το Δημοτικό Συμβούλιο απόντες. Όσοι είχαν χάσει στις εκλογές 7 και 16 Μαΐου, στα παλιά τους τα παπούτσια οι υπογραφές που έβαζαν με τρεις αποφάσεις ομόφωνες του Δημοτικού Συμβουλίου. Είχαν τρυπώσει ήδη στα κόμματά τους. Και είπα στους δικούς μου να κάνουν ένα ψηφοδέλτιο και να το ονομάσουν “Όχι στον έναν Δήμο” και να μπω εγώ τελευταίος. Θα πάρουμε 65% από την πρώτη Κυριακή. Η Αντωνέλλη σηκώθηκε πάνω έκλαιγε με λυγμούς, όταν της είπα ότι εγώ δεν ξανακατεβαίνω. Επομένως, πώς να ξανακατεβώ εγώ κυρία Παζιάνου; Τι να πω στο λεσβιακό λαό;»

 

 

Παρά τον «Κακοκράτη» πάντως, και τη μείωση του προϋπολογισμού, αφήσατε χρήματα στη νέα Δημοτική Αρχή.

«16,5 εκατομμύρια ευρώ ζεστά, μετρητά και κλειδωμένα στο ταμείο του Δήμου παραδώσαμε στη Δημοτική Αρχή Γαληνού, το οποίο μάλιστα επιχειρήθηκε δύο φορές να διαρραγεί,» όπως μας είπε επί τη ευκαιρία, αλλά όπως τόνισε μόνο με κανονιά άνοιγε. «Ετοιμάσαμε μάλιστα και το πρόγραμμα των έργων της επόμενης χρονιάς. Ό,τι υλοποιεί η σημερινή δημοτική Αρχή, είναι έργα που δρομολογήσαμε.

Και είχαμε χρέος 35 εκατομμυρίων αποδεδειγμένων από τους προηγούμενους δήμους.

«Ζούμε με το λίπος του Βουνάτσου»

Είχα σκοπό αν γινόταν μητροπολιτικός Δήμος, που θα έπαιρνε και Δήμο Ευεργέτουλα και Θερμή, να κάνω μία σειρά έργων, να μη φάω όλους τους παράδες όμως. Έλα ντε που ήρθε η καταστροφή κι έτσι τα βρήκε έτοιμα ο κ. Γαληνός.

Και μια πληροφορία εκ των έσω. Ήτανε τότε Γενικός Γραμματέας του Δήμου ο Στρατηγός Λευτέρης Παπαιωάννου και οι νεαροί αντιδήμαρχοι ζητούσαν έργα και εργάκια. Και τους είπε: “Κοιτάξτε, ζούμε ένα χρόνο τώρα με το λίπος που μας άφησε ο Βουνάτσος. Καθίστε ήσυχα, μη ζητάτε.”»

 

 

 

Παρά τη διαφορετική σας πολιτική καταγωγή είστε πολύ κοντά με τον κ. Αθανασίου.

«Τον πρωτογνώρισα ως δικαστή στη Χίο, νεαρό πρωτοδίκη. Μου είπε ότι κατάγεται από την Αγία Παρασκευή. Ως δήμαρχος, τον βρήκα πρόεδρο Δικαστών και Εισαγγελέων. Τότε πνιγόμασταν εμείς να κάνουμε έναν τους 13 δήμους. Για εφόδια, καύσιμα κ.ά υπαγόμασταν προς έγκριση μέχρι ενός ποσού στον εδώ επίτροπο, τον Στρατή Σίμο. Με τη συνένωση όμως τα ποσά ήταν πολλαπλάσια και υπαχθήκαμε στον προσυμβατικό έλεγχο, μιλάμε για τόνους καυσίμων. Επρεπε να απευθυνόμαστε σε ειδικό Τμήμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Ο διαγωνισμός για το πετρέλαιο έπρεπε να ανακοινωθεί στις Βρυξέλλες για να μπορεί να λάβει μέρος η ΕΕ, 53 ή 60 μέρες πριν από την προμήθεια. Εμείς αναλάβαμε 1η του Γενάρη. Τα μωρά δεν είχαν πετρέλαιο στα σχολειά, και τόσα άλλα προβλήματα! Τον παρακάλεσα λοιπόν (σ.σ. τον κ. Αθανασίου) να πάρει τον υπεύθυνο του Ελεγκτικού Συνεδρίου για να δώσει προτεραιότητα στην αίτησή μας γιατί υποφέραμε, δεν είχαμε γειτονικούς Δήμους. Μας διευκόλυνε τότε πολύ, αλλά και για μια σειρά έργων, όπως τα γήπεδα.

Και κρατήσαμε μία πολύ καλή φιλία. Βέβαια ξέρει ότι ΝΔ εγώ δεν θα ψηφίσω ποτέ. Όμως τους φίλους μου νεοδημοκράτες, τους τιμώ. Όποια πέτρα και να σηκώσεις, θα βρεις τον πρώην υπουργό Αθανασίου από κάτω.»

Ακούστηκε ότι θα στηρίξετε από κοινού την υποψηφιότητα Κύτελη.

«Κουμπάρος μου είναι, έτερον, εκάτερον, δεν έταξα σε κανέναν τίποτα. Εγώ δεν είμαι βορά όλων. Τον συμπαθώ, βάφτισα το μωρό της αδερφής του, καλό παιδί είναι. Αλλά αυτά εν καιρώ. Όμως για τον Μουτζούρη είμαι υπέρ, αλλά θα δω και τη στελέχωση του συνδυασμού. Έχω μια σειρά 10 ονόματα, τέτοιους που είναι κακονοματισμένοι. Του είπα “αν τους πάρεις εσύ, κομματόσκυλα του κερατά, που δεν καταδέχεται ο κόσμος να τους φτύσ’ και έχουν και το δαχτύλ΄των μές στου μελ, εγώ φεύγω”.»

 

  

Πώς νιώθετε τέσσερα χρόνια μετά που στηρίξατε την υποψηφιότητα Γαληνού;

«Άλλα πράγματα περίμενα. Ο Γαληνός ως αντινομάρχης εστήριξε πολλές φορές καίτοι ήταν με τον κ. Βογιατζή τις θέσεις τις δικές μου, εις βάρος της δικής του της γραμμής, έχοντας ένα πνεύμα ανεξαρτησίας και δικαιοσύνης» Μάλιστα ο κ. Βουνάτσος εξηγεί ότι τον στήριξε μαζί με τους λοιπούς για πρόεδρο του νομαρχιακού συμβουλίου, ενώ η επίσημη θέση του κ. Βογιατζή ήταν να τη λάβει η κ. Γόμου. Επίσης τονίζει ότι είχε αυτοδιοικητική πείρα, ενώ αντίπαλος υποψήφιος ήταν ο Φωτής Ξύδας, ο οποίος «είναι προσωπικός μου εχθρός. Εδημοσίευσε εναντίον μου στην εφημερίδα Αιολικά Νέα, όντας πρεσβευτής στην Άγκυρα, ότι εγώ δήθεν απαγόρευσα στον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως να επισκεφτεί τη Λέσβο το 2001 ή 2002». Μάλιστα πρόσθεσε όλη την ιστορία επισημαίνοντας ότι επρόκειτο για «μέγα ψεύδος».

Έντονη ήταν η κριτική του στον κ. Γαληνό για τη διαχείριση που έκανε στο μεταναστευτικό: «Πληροφορήθηκα κάποτε ότι σκέφτηκε να κάνει και δημοτικό χοτ- σποτ στον Καρά- Τεπέ, ο οποίος είναι καμωμένος επί αρχαιολογικού χώρου. Του είπα ότι για να αδειάσει βαθιά μέσα η Ανατολή, πρέπει να φύγουν 100 εκατ. κόσμος, εκεί γίνονται πόλεμοι συνέχεια. “Δεν σε υποχρεώνει κανένας νόμος, Δήμαρχε να κάνεις κάτι τέτοιο”. O Δένδιας έκανε το χοτ- σποτ της Μόριας. Τον προειδοποίησα ότι θα γίνει εποικισμός του νησιού μας. Εμείς είχαμε πάρει αποφάσεις ομόφωνες υπέρ του χοτ-σποτ της Μόριας, υπό μία απαράβατη προϋπόθεση: Να παραμένουν εδώ μόνο για τον αναγκαίο χρόνο προς συλλογή και ταυτοποίησή τους, έως μία εβδομάδα και μετά δρόμο στην Αθήνα. Του είπα να μην το κάνει. Γιατί έχω και τη φριχτή πείρα εγώ ως Νομάρχης να υποδεχτώ τα πρώτα κύματα των Αφγανών προσφύγων. Τότε ήταν και η Παγανή και είχα πει στον Βογιατζή που με διαδέχτηκε να μην κάνει ξενοδοχείο και ανοίξει έναν βιομηχανικό χώρο χωρίς άδειες, χωρίς τίποτα. Θυμάστε τις διαδηλώσεις, έρχονταν από παντού οι αλληλέγγυοι της εποχής και γάλλοι αναρχικοί και No Borders κλπ.

Δέκα χρόνια βασανιζόταν η πόλη της Μυτιλήνης. Είχα και την εμπειρία του Δημάρχου. Εγώ έθαψα 25 φαγωμένους από ψάρια στη θητεία μου!

Του είπα του Γαληνού “Καταλαβαίνω ότι ήσουν Γενικός Γραμματέας του κόμματος των ΑΝΕΛ. Έχεις μια συγγένεια με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ_ ΑΝΕΛ. Θες να κάνουμε απεργία πείνας ή διαμαρτυρία στου Μαξίμου; Μην το κάνεις!” Εκείνος για να διευκολύνει την κυβέρνηση, του άρεσαν και οι επισκέψεις, ήρθαν βασίλισσες, Πάπες, ΟΗέδες, ο ίδιος έτοιμος να κολυμπήσει για τους πρόσφυγες. Άνω κάτω η κατάσταση εδώ και ορίστε το μπλέξιμο»

Και το 2012 ή 2013 στον αμερικανό πρέσβη είχα εκθέσει το πρόβλημα. Καταρχήν η Ελλάδα δεν κάνει κανένα πόλεμο πουθενά. Εμείς χτυπήσαμε τον Σαντάμ Χουσεϊν; Εμείς χτυπήσαμε τον Καντάφι; Εμείς τον Άσαντ; Θέλεις να κάνεις ένα σπίτι, είπα του κ. πρεσβευτή, λένε στο χωριό μου στο Πλωμάρι, πρώτα χτίζουν το καινούριο το σπίτι και μετά χαλούν το νταμέλι το μικρό. Τι θα πει αυτό με ρώτησε. Αν σκέφτηκαν τι θα γίνει με τις ανατροπές που έκαναν. “Εσείς, οι μεγάλες δυνάμεις τα δημιουργήσατε όλ’ αυτά. Κι εμείς δεχόμαστε τα απόνερα αυτής της κρίσης” του είπα. Δεύτερον, είμαστε αμιγής πληθυσμός χριστιανικός. Είμαστε κλέφτες, λωποδύτες, χριστιανοί όμως λεγόμαστε εδώ. Δεν έχουμε καθολικούς ή προτεστάντες. Αυτοί οι άνθρωποι εγκαθιστάμενοι εδώ, όσοι υπάγονται στη συνθήκη του ΟΗΕ, καλώς και έχουν το θρήσκευμά τους, καλώς να ενταχθούν στην εκπαίδευση και την κοινωνία και τη νοσοκομειακή περίθαλψη. Όμως με όλους τους υπόλοιπους, σε 10- 15 χρόνια θα γίνει εποικισμός. Στην Αμερική όμως είναι αλλιώς. Έχουν πολιτική που λέγεται χωνευτήρι και αλέθονται όλοι οι διαφορετικοί άνθρωποι. Οι Αλβανοί για παράδειγμα, λόγω του καθεστώτος αθεΐας που είχαν, ενσωματώθηκαν στους θεσμούς της κοινωνίας, στο σχολείο, στον καφενέ. Αυτοί οι άνθρωποι, οι μουσουλμάνοι θα γυρέψουν και τζαμί.

Εμένα δύο φορές μου ζήτησαν να κάνω τζαμί εδώ». Ο κ. Βουνάτσος εξήγησε ότι αρνήθηκε να απαντήσει, εξηγώντας ότι δεν ήταν στην αρμοδιότητά του. Και βέβαια δεν έλειψαν και άλλες ιστορίες από τη συνέντευξη, που ευελπιστούμε με την πρώτη ευκαιρία να δημοσιεύσουμε!

Κατηγορία Πολιτική

 

Παρουσιάζοντας η Ξένη Μπαλωτή το «Confiteor» κατέληγε με τα εξής: «Το βιβλίο ευτύχισε να έχει εξαιρετική μετάφραση από τον Ε. Σοφό. Κάθε λάθος της θα μπορούσε να είχε υποβιβάσει το “Confiteor” σε ένα ακόμη βιβλίο!»

Η Μικέλα Χαρτουλάρη σε ρεπορτάζ της στην «Εφημερίδα των Συντακτών» σημείωνε: «Αντιστοιχεί με τον ορισμό του αντιεμπορικού αναγνώσματος, κι όμως έγινε το μπεστ σέλερ του καλοκαιριού. Το μυθιστόρημα Confiteor του Καταλανού Ζάουμε Καμπρέ, σε μετάφραση του Ευρυβιάδη Σοφού, έχει πουλήσει 12.000 αντίτυπα σε τέσσερις μόλις μήνες! Είναι ένα βιβλίο ογκώδες (736 σελ.), γραμμένο από έναν συγγραφέα πρώτης γραμμής αλλά ελάχιστα γνωστό στην Ελλάδα, με έναν τίτλο στα λατινικά ακατάληπτο για τους περισσότερους, και με τον παντοδύναμο αγγλοσαξονικό Τύπο, ξινό απέναντί του. Επιπλέον, η γραφή του απαιτεί τη συνεχή προσήλωση του αναγνώστη καθώς συμβαίνει να συναιρεί σε μια πρόταση πρωταγωνιστές και γεγονότα από διαφορετικές εποχές, εναλλάσσοντας αφηγηματικά πρόσωπα».

Ο Ευρυβιάδης Σοφός, Μυτιληνιός γέννημα-θρέμμα, βρέθηκε στη γενέτειρά του τις ημέρες των γιορτών και μίλησε σε εκδήλωση του βιβλιοπωλείου «Book & Art» για το «Confiteor», τη μετάφραση και πολλά άλλα. Με την ευκαιρία αυτή είχαμε την παρακάτω συζήτηση.

  

Δώστε μας λίγα στοιχεία για τη σχέση σας με τη Μυτιλήνη, τις σπουδές σας και τις επαγγελματικές σας ενασχολήσεις;

«Είμαι γεννημένος και έχω μεγαλώσει στη Μυτιλήνη. Το σχολείο μου ήταν το 5ο δημοτικό, και το 2ο Γυμνάσιο και Λύκειο. Όταν τελείωσα το Λύκειο, μην έχοντας πετύχει την είσοδο σε κάποια σχολή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ξεκίνησα σπουδές μετάφρασης και ξένων γλωσσών στο ιδιωτικό κολλέγιο “Ευρωπαϊκός Εκπαιδευτικός Όμιλος” που σήμερα έχει μετονομαστεί σε Metropolitan College. Τελειώνοντας έκανα τις εξετάσεις για να μπω στο τμήμα της Ισπανική Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Γρανάδα στην Ισπανία. Τα κατάφερα και μετά από αυτό το πτυχίο έκανα ένα μεταπτυχιακό πάνω στη Θεωρία της Λογοτεχνίας και τη Συγκριτική Λογοτεχνία στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου το 2003 και επέστρεψα στην Ελλάδα για να τελειώσω με τις στρατιωτικές υποχρεώσεις μου. Από το 2004 διαμένω στην Αθήνα όπου απασχολούμαι ως καθηγητής Ισπανικής Γλώσσας στο Διδασκαλείο του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και ως μεταφραστής. Με τη ιδιότητα του καθηγητή Ισπανικής Γλώσσας και Πολιτισμού έχω απασχοληθεί στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο όπως και στη Λέσχη του Οικονομικού Πανεπιστημίου».

 

Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σας με τη λογοτεχνική μετάφραση;

«Προέκυψε μετά από σπουδές που έκανα στην Αθήνα αλλά και στην Ισπανία σε σχέση με τη μετάφραση. Ασχολήθηκα περισσότερο με τη λογοτεχνική μετάφραση όταν επέστρεψα από την Ισπανία το 2003. Τότε μπόρεσα να χρησιμοποιήσω όλες τις γνώσεις που απέκτησα μέχρι και το 2003. Το Confiteor είναι το τρίτο μυθιστόρημα που μεταφράζω».

 

Τι είναι αυτό που προσέχετε ιδιαίτερα όταν μεταφράζετε και τι σας δυσκόλεψε στο «Confiteor»;

«Αυτό που περισσότερο μ’ ενδιαφέρει είναι να βρίσκω μια ισορροπία ανάμεσα στο πρωτότυπο κείμενο και την ελληνική γλώσσα. Μ’ ενδιαφέρει πολύ το κείμενο που θα έχει στα χέρια του ο έλληνας αναγνώστης να είναι ένα κείμενο γραμμένο σε σωστά ελληνικά, κατανοητά, ελληνικά που όντως μιλιούνται και γράφονται. Μέλημά μου ο σεβασμός στις επιλογές του συγγραφέα που θεωρώ ότι πρέπει να αποδίδονται στο μεγαλύτερο δυνατό ποσοστό στο γλώσσα στην οποία μεταφράζονται. Το Confiteor είχε δυσκολίες που είχαν να κάνουν με το σύνολο από όρους θρησκευτικούς, ιατρικούς, πολεμικούς που πολλές φορές δεν έχουν αντιστοιχία στη γλώσσα μας. Επίσης σε πολλά σημεία η γλώσσα στο πρωτότυπο, στα Καταλανικά, είχε μεταβολές γιατί τα πρόσωπα περνούσαν από μια εποχή στην άλλη. Άλλα Καταλανικά μιλούσαν στον μεσαίωνα, άλλα στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, άλλα μιλιούνται στις μέρες μας».

 

Γιατί αφήσατε τη λέξη-τίτλο του βιβλίου «Confiteor» αμετάφραστη;

«Ο τίτλος του βιβλίου όπως κυκλοφόρησε στο πρωτότυπο είναι Jo confesso δηλαδή Ομολογώ. Μιλώντας με τον συγγραφέα του βιβλίου, μου σχολίασε ότι η αρχική του επιθυμία ήταν το βιβλίο να κυκλοφορήσει με το όνομα Confiteor. Αυτό είχε ήδη συμβεί στη Γαλλία οπότε όταν παρέδωσα τη μετάφραση στις εκδόσεις Πόλις, σχολίασα στον εκδότη, κύριο Γκιώνη, όλα όσα είχαν να κάνουν με τον τίτλο και τελικά επιλέχθηκε το Confiteor».

 

Πώς εξηγείτε τη μεγάλη επιτυχία του «Confiteor» σε πολλές χώρες αλλά και στην Ελλάδα;

«Νομίζω ότι είναι ένα βιβλίο που πραγματεύεται πολύ βασικά σημεία της ανθρώπινης ζωής, τον έρωτα, την επιβίωση, τον θάνατο, τον Θεό. Το ελληνικό κοινό συνδέθηκε με αυτά τα κομμάτια ενός βιβλίου που κατά τ’ άλλα μάλλον απαιτεί περισσότερα από τον αναγνώστη: δεν είναι ένα εύκολο βιβλίο, και όσον αφορά τη δομή, τον όγκο, τη σύνταξη και το περιεχόμενό του. Ήταν ένα στοίχημα του συγγραφέα, που νομίζω κέρδισε».

 

Έχει γραφεί ότι το «Confiteor» έχει στενή σχέση με τη μουσική. Ποια είναι η άποψή σας;

«Είναι ένα βιβλίο στενά συνδεδεμένο με τη μουσική ειδικά το βιολί που νομίζω ότι είναι το αγαπημένο μουσικό όργανο του Ζάουμε Καμπρέ και επαναλαμβάνετε σε πολλά βιβλία του. Το κείμενο αναπτύσσεται πολύ συχνά με όρους μουσικούς, έχει εισαγωγή, κορμό και επίλογο».

 

Η ελληνική λογοτεχνία, ποίηση-πεζογραφία, είναι γνωστή στην Ισπανία;

«Η λογοτεχνία είναι γνωστή σε πολύ συγκεκριμένα περιβάλλοντα, μεταξύ ανθρώπων που ασχολούνται με τη χώρα, με την κουλτούρα και τη γλώσσα μας. Υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις όπου ένα κείμενο γραμμένο στα Ελληνικά μπορεί να γίνει γνωστό μέσα από κάποια καλή μετάφραση, αυτό έχει συμβεί με την ποίηση του Καβάφη για παράδειγμα αλλά θεωρώ ότι πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις. Εξακολουθούμε να είμαστε μια, μάλλον μακρινή για τους Ισπανούς, χώρα από την Ανατολική Μεσόγειο παρόλο που έχουν γίνει φιλότιμες προσπάθειες να μεταφραστούν κείμενα της νεοελληνικής λογοτεχνίας».

 

Στη χώρα μας, κύριε Σοφέ, οι γονείς επενδύουν πολλά χρήματα για να μάθουν τα παιδιά τους ξένες γλώσσες; Καλά κάνουν; Μήπως φτάνουμε σε υπερβολές του τύπου να ξεκινάνε οι ξένες γλώσσες από την ηλικία των 6-7 ετών;

«Κάνουν καλά που ξεκινούν την εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας για τα παιδιά τους. Θεωρώ, κι αυτό είναι προσωπική άποψη, ότι ένα παιδί δεν πρέπει να αναλάβει ένα φορτίο γνώσεων που ίσως να μην μπορεί να το κουβαλήσει. Μία ξένη γλώσσα, ενδεχομένως τα Αγγλικά, να είναι απαραίτητη ώστε το παιδί να συνηθίσει από νωρίς σε μια ξένη κουλτούρα και να έχει ανοιχτούς ορίζοντες στα δύσκολα χρόνια που ζούμε».

 

Κατηγορία Πολιτισμός

Ο δημοφιλής λαϊκός κιθαρωδός και τραγουδοποιός, διάσημος κυρίως στην Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και στον απόδημο Ελληνισμό, Κώστας Χατζής, ενόψει της συναυλίας που θα δώσει το ερχόμενο Σάββατο στον «Κτήμα Οινοφόρος», μίλησε στο «Ε». Από τους λίγους Έλληνες καλλιτέχνες που έχουν προσκληθεί από Αμερικανό Πρόεδρο (σ.σ. Τζίμι Κάρτερ) για να τους συγχαρεί προσωπικά για το ήθος και το έργο τους, έχει πολλές δεκαετίες αναγνώρισης στην πλάτη του. Και παραμένει σύγχρονος, γι’ αυτό και δεν διστάζει να μας πει ότι παλιότερα οι μικρότεροι χώροι τού ήταν πιο οικείοι: «Τώρα τραγουδάς σε κινητά… Δέκα σε ακούν και οι άλλοι βγάζουν σέλφι».

Γεννημένος στη Λειβαδιά της Βοιωτίας στις 13 Αυγούστου του 1936, κατάγεται από οικογένεια Ελλήνων λαϊκών και τσιγγάνων μουσικών, καθώς ο παππούς του Κώστας Καραγιάννης (από το γένος της μητέρας του) ήταν ένας από τους διασημότερους δημοτικούς κλαρινίστες της εποχής του στην Ελλάδα και ο πατέρας του Ευάγγελος Χατζής ήταν δεξιοτέχνης στο σαντούρι. Στα 16 τραγουδούσε μαζί με τον πατέρα του σε γάμους, σε βαφτίσια και σε άλλες εκδηλώσεις, την περίοδο που γράφει τα πρώτα του τραγούδια, που μιλάνε σχεδόν αποκλειστικά για τους καημούς και τα βάσανα της φυλής του.

Γίνεται ευρύτερα γνωστός και κάνει την πρώτη του εμφάνιση το 1961 στη Πλακιώτικη μπουάτ «Τιπούκειτος» του Μπουκουβάλα. Ο Χατζής τραγουδούσε μπαλάντες, που συνήθως περιείχαν θέματα έντονης κοινωνικής κριτικής, εκφράζοντας την φτωχή τάξη της εποχής, γεγονός που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του κόσμου.

Το 1963, ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο που περιέχει το τραγούδι του Μίμη Πλέσσα «Έφυγε η αγάπη μου». Στη συνέχεια εμφανίστηκε στη «μπουάτ του Γύφτου» με πολύ μεγάλη επιτυχία. Διετέλεσε από τους κυριότερους εκπροσώπους του μουσικού Νέου Κύματος, ενώ είχε πληθωρική συμμετοχή με αριθμό τραγουδιών του και σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών. Διάσημοι συνθέτες της εποχής, όπως οι Μάνος Χατζιδάκις, Μίμης Πλέσσας, Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Μαρκόπουλος και Σταύρος Ξαρχάκος, τον ανακαλύπτουν και του δίνουν να ερμηνεύσει τραγούδια, στα οποία προσδίδει τη δική του φυσιογνωμία. Σημαντική στιγμή είναι η συμμετοχή του στο δίσκο του Γιάννη Μαρκόπουλου «Το κορίτσι με το κορδελάκι» (Γκρεμισμένα σπίτια, κ.ά.) σε στίχους του Νότη Περγιάλη. Το 1968 κυκλοφορεί η πρώτη του ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Αναγέννησις Αλόννησος» σε μουσική και ενορχήστρωση του ιδίου.

Μεταξύ πολλών άλλων εμφανίσεων εξαιρετικά επιτυχημένη αποδείχθηκε η συνύπαρξή του με τη Μαρινέλλα στην Πλακιώτικη μπουάτ «Σκορπιός» και στη πρεμιέρα τους στις 28 Μαρτίου 1976 παρουσίασαν το πρόγραμμα «Ρεσιτάλ» που περιείχε 50 τραγούδια του. Με τη Μαρινέλλα συνεργάστηκαν αργότερα το 1980 με τον δίσκο «Ταμ - ταμ» και η πορεία του συνεχίζεται ως σήμερα.

 

Έχετε ξανατραγουδήσει στο νησί μας, σωστά;
«Έχω επισκεφθεί το νησί σας τρεις ή τέσσερις φορές στο παρελθόν κι έχω τραγουδήσει σε συναυλίες στο Κάστρο».

 

Τι θα ακούσουμε το Σάββατο στον «Οινοφόρο»;                                                     

«Με τους συνεργάτες μου, πριν από κάθε παράσταση ή μια σειρά παραστάσεων, αποφασίζουμε τι θα πούμε, πώς θα το πούμε, και γενικά πώς θα πορευτούμε στη σκηνή. Υπηρετούμε την ψυχαγωγία και τη διασκέδαση. Θέλουμε ο κόσμος να συνυπάρχει μαζί μας. Να γίνουμε όλοι μια παρέα και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί».

 

Προέρχεστε από μουσική οικογένεια. Ήταν, λοιπόν, για εσάς η μουσική μονόδρομος;

«Ξεκίνησα παίζοντας κιθάρα με παραδοσιακούς μουσικούς σε γάμους και πανηγύρια. Συνεργάστηκα με λαϊκούς καλλιτέχνες παίζοντας κιθαρομπούζουκο. Στον χώρο αυτόν της Μπαλάντας μπήκα σαν προπαγανδιστής, με την καλή έννοια… Ήθελα να διαμαρτυρηθώ και να φωνάξω για τα δεινά που πέρναγε και περνά η φυλή μου. Τυχαία όλα έγιναν».

 

Ποιο τραγούδι σάς ζητά πάντα ο κόσμος να ακούσει ξανά και ξανά;

«Το κοινό συνήθως ζητάει κομμάτια πιο γνωστά, πιο δοκιμασμένα στον χρόνο. Όπως και να ’χει όμως είναι όλα τους παιδιά μου…».

 

Αληθεύει ότι σε μια περιοδεία σας στην Αμερική ο τότε Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ σάς κάλεσε στον Λευκό Οίκο στο Οβάλ γραφείο για να σας γνωρίσει;

«Στο τέλος της δεκαετίας του 1970 εν μέσω περιοδείας επισκέφθηκα την Αμερική για συναυλίες στους Έλληνες της διασποράς. Η “φήμη” μου ως τραγουδιστή της ειρήνης έφτασε μέχρι και το Λευκό Οίκο, όπου ο τότε Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ με προσκάλεσε για να με γνωρίσει».

 

Πώς βλέπετε τα πράγματα όπως εξελίσσονται μουσικά στην Ελλάδα;

«Γίνονται σημαντικά πράγματα στην Ελλάδα, έχει καταπληκτικούς καλλιτέχνες, συνθέτες - στιχουργούς - τραγουδιστές και τραγουδίστριες, μουσικούς , αλλά δεν υπάρχει πια “Βήμα”. Πάντα ήταν δύσκολο, έχεις να παλέψεις με πολλά θηρία».

 

Είμαστε καλύτερα στον τομέα αυτό ή χειρότερα σε σχέση με 40 χρόνια πίσω;

«Μου λείπει η ατμόσφαιρα αυτών των μικρών χώρων. Η επικοινωνία με το κοινό ήταν μυσταγωγία σ’ αυτούς τους μικρούς χώρους. Τώρα τραγουδάς σε κινητά… Δέκα σε ακούν και οι άλλοι βγάζουν selfie…». 

Κατηγορία Πολιτισμός

Χειμαρρώδης και λυρικός, στο ύφος και το περιεχόμενο, ο πρώην Δήμαρχος Λέσβου, Δημήτρης Βουνάτσος παραχώρησε μια απολαυστική συνέντευξη στο «Ε», αποκαλύπτοντας όχι μόνο την πρόθεσή του να στηρίξει υποψήφιο Περιφερειάρχη και μάλιστα τον πρώην Πρύτανη του ΕΜΠ, Κώστα Μουτζούρη, αλλά και την πρόθεσή του να μην είναι υποψήφιος. Ο λόγος για τον οποίο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα το δούμε για δεύτερη φορά στις αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν είναι άλλος, όπως λέει από την απλή αναλογική που η κυβέρνηση προτίθεται να θεσπίσει, αλλάζοντας άρδην το εκλογικό σύστημα. Είναι γνωστό ότι, αν και οι αυτοδιοικητικές εκλογές έχουν μετατεθεί για μετά τις ευρωεκλογές του 2019, τα κομματικά επιτελεία αναζητούν υποψηφίους για να συγκροτήσουν ψηφοδέλτια, προσπαθώντας να κατοχυρώσουν τα «καλύτερα» ονόματα. Ο κ. Βουνάτσος φαίνεται σίγουρος για την επιλογή Μουτζούρη και δεν διστάζει να την αιτιολογήσει. Παράλληλα, μας εξηγεί τι θα συνέβαινε με το σύστημα της απλής αναλογικής, αν μπαίναμε στη «μηχανή του χρόνου» και στη δική του θητεία, μιλώντας αυθόρμητα. Η συνέντευξη έγινε στα ΚΑΠΗ Μυτιλήνης, όπου ο ίδιος με χιούμορ ανέφερε ότι σκέφτεται να εγγραφεί, αλλά δεν παίζει χαρτιά, λίγο πριν την εκδήλωση για την κοπή της πίτας του Συλλόγου Νεφροπαθών.

Επιλέγει Μουτζούρη

Μάθαμε ότι ασχολείστε ξανά με τις αυτοδιοικητικές εκλογές

«Θα στηρίξω τον Κωνσταντίνο Μουτζούρη ως ανεξάρτητο. Βέβαια γίνεται κατάχρηση του όρου.  Όλοι οι υποψήφιοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες θα ονομαστούν ξανά ανεξάρτητοι. Με την οικογένεια Μουτζούρη, τον πατέρα του και τη μητέρα του είναι ένας πανίσχυρος δεσμός φιλίας από τους γονείς μου. Εξεδήλωσε την επιθυμία να είναι υποψήφιος Περιφερειάρχης. Συνεννοηθήκαμε ότι θα είναι ανεξάρτητος πράγματι- αυτό θα αποτυπωθεί- και βεβαίως ένα πρόγραμμα. Είναι ο κατά τη γνώμη μου ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση επειδή πρώτον για να γίνεις Πρύτανης, θέλει τσαγανό, ικανότητες και διασυνδέσεις. Και βέβαια έργο. Μιλά δυο- τρεις γλώσσες.

Ο Περιφερειάρχης εκ της δημιουργίας του θεσμού έχει την ανάπτυξη μιας περιφέρειας, εν προκειμένω τριών νομών. Εμείς δεν είμαστε στην Καρδίτσα, δεν είμαστε στεριανή Ελλάδα. Δύο είναι οι είσοδοι και οι έξοδοι από το νησί, τα αεροπλάνα και τα βαπόρια. Συνεπώς χρειαζόμαστε άνθρωπο και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Καθηγητής έχει αντικείμενο τα Λιμενικά Έργα, ως καθηγητής Πολυτεχνείου. Είναι προσηνής τύπος, πίνει με τον πιο ταπεινό στον καφενέ έως τον πρύτανη τον δείνα σε όλα τα επίπεδα, αλλά πάνω απ’ όλα είναι ωφέλιμος για τούτο τον τόπο κατά τη γνώμη μου. Εγώ λοιπόν θα τον στηρίξω, χωρίς βέβαια να μπω στο ψηφοδέλτιο, αρνούμαι…»

Για ποιο λόγο δεν θα είστε υποψήφιος;

«Δεν δέχομαι την απλή αναλογική, ποτέ! Είναι καταστροφή. Πώς όταν έγιναν οι πρώτες εκλογές δημάρχων, μέχρι τότε διορίζονταν οι δήμαρχοι λόγω εμφυλίου πολέμου κλπ, τότε το σύστημα ήταν οι σύμβουλοι να εκλέγουν Δήμαρχο. Και στο Πλωμάρι εξαγοράστηκε ένας που βγήκε με το κόμμα του Πλαστήρα- Βενιζέλου από τη δεξιά και ψήφισαν οι σύμβουλοι δεξιό δήμαρχο. Το Ισραήλ απ’ όταν έγινε κράτος, η Ιταλία μετά το 1947 καθιέρωσε την απλούστερη των απλών αναλογική. Τι σημαίνει αυτό; Ότι το πηλίκον της διαιρέσεως των εγκύρων ψηφοδελτίων διαιρούμενο δια των αριθμό των εδρών είναι το εκλογικό μέτρο»

Δέσμιος των συνεργασιών...

 

 

Για παράδειγμα;

«Παράδειγμα στην περίπτωσή μου αν ίσχυε η απλή αναλογική. Την πρώτη Κυριακή παίρνει ο Χατζηκομνηνός 30% χονδρικά. Έβγαλε ήδη από την πρώτη Κυριακή τους συμβούλους. Τη δεύτερη και επαναληπτική Κυριακή βγαίνει ο Δήμαρχος. Πήρα εγώ 60%, πήρε αυτός 40%, αλλά τους συμβούλους τους πήρε η μειοψηφία. Υποτίθεται ο Σκουρλέτης και η ιδεοληψία στην Αριστερά, της όποιας μορφής, αυτό το σύστημα υποχρεώνει στην πράξη σε συνεργασίες. Για να δούμε λοιπόν. Εγώ με 60% θα έπαιρνα λιγότερες  συμβούλους. Ναι, αλλά ο νόμος ομιλεί περί παρατάξεων δεν ομιλεί περί κομμάτων στην αυτοδιοίκηση, ουσιαστικά όμως είναι κόμμα οι παρατάξεις, άσε πού έχουν κάποιοι κόμμα από πίσω, πλην του ΚΚΕ που λέει “αφήστε τα αυτά, για μας είναι το κόμμα”. Θα υποχρεωνόμουν σε συνεργασίες. Ναι αλλά εγώ κατέβασα πρόγραμμα. Λίγο πολύ, όλοι θα πουν για την προστασία του περιβάλλοντος, τους παιδικούς σταθμούς, αγροτική οδοποιία και άλλα»

Πού διαφοροποιείται το ένα πρόγραμμα από το άλλο;

«Εγώ θα έλεγα και κάποια άλλα ζητήματα που θέλω να κάνω, αν εκλεγώ “κύριε Λαέ”. Θεωρητικά βέβαια είναι αυτά. Στην πράξη τα χαρτιά που τυπώνουμε δεν τα διαβάζει κανένας. Έχω δει στοίβες χαρτιά από ψηφοδέλτια και προγράμματα να τα χρησιμοποιούν οι καφετζήδες δεξιά και αριστερά για προσανάμματα. Μήνες τα έχουν και κάθονται»

  

Να επιστρέψουμε όμως στη δική σας περίπτωση

«Ναι επιστρέφουμε με παράδειγμα τη δική μου περίπτωση. Θα έπρεπε λοιπόν να πάω στον Χατζηκομνηνό και να του πω “είσαι δεύτερος τη τάξει, πήρες 40% πήρα 60%,  έλα να κάνουμε συγκυβέρνηση εδώ”. “Μισώντας θανασίμως” ο Χατζηκομνηνός τον Κατράνη, διότι όταν κατέβηκε ο Κατράνης υποψήφιος δήμαρχος στον Πολιχνίτο, αυτός στήριξε τον κομμουνιστή, “μισώντας θανασίμως” ο Χατζηκομνηνός τον Φραγκόπουλο επειδή ο Νιάνιας στήριξε τον Καμμενή στον Δήμο Θερμής, θα μου έλεγε “Ποτέ. Δεν τα έχω μαζί σου, αντίπαλος είσαι. Τα έχω με το κόμμα μου που φταίει και δεν ήρθαν μαζί”. Το τι δεν πήγαν μαζί, αυτοί το ξέρουν και γιατί ήρθαν σ’ εμένα»

Οπότε «επόμενος σταθμός» ο κ. Πατερέλλης.

«Θα πήγαινα λοιπόν στον Πατερέλλη. Θα του έλεγα “είσαι δεύτερος τη τάξει στην αντιπολίτευση. Λίγο σε πέρασα εγώ την πρώτη Κυριακή, και μετά έξω”. Μια… “πονηρή αλεπού” που είναι ο Πατερέλλης θα έλεγε “Βεβαίως, δώσε μου τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου, δώσε μου τους αντιδημάρχους κλπ”. Θα έσκυβα το κεφάλι γιατί 27 συμβούλους παίρνει ο νικήσας δήμαρχος, κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην Περιφέρεια. Η απλή αναλογική δεν δίνει πλειοψηφία. Πού πήγαν λοιπόν τα προγράμματα και οι ομιλίες που βγάζαμε στα χωριά “και θα κάνουμε και θα δείξουμε, ανεμογεννήτριες για παράδειγμα..”. Θα λέγαμε μετά “να κάνουμε παιδιά δρόμο αγροτικό στο Λισβόρι; Ποιος θέλει; Να κάνουμε δεξαμενή νερού στην Αγιάσο; Βεβαίως ναι” Όλοι θα ψήφιζαν. Άμα ερχόταν η ώρα, όπως ήρθε να αναδιατάξουμε τα 73 τιμολόγια που βρήκαμε ανά χωριό στην ύδρευση, την αποχέτευση, στις ενοικιάσεις των πεζοδρομίων, των πλατειών, και που πήγα εγώ να ενοποιήσω κατά τρεις κατηγορίες, θα άρχιζαν τα δύσκολα.

Μόλις ερχόταν η ώρα, να εξορθολογίσουμε τα 73 διαφορετικά τιμολόγια των χωριών και αυτό απεδείχθη, τη δεύτερη διετία, όταν ήρθε η ώρα να ψηφίσουμε τον προϋπολογισμό, κάναμε πέντε συνεδριάσεις, επί παρουσία όλη η ομάδα μου, προτού τους διαγράψω και όλο το οικονομικό επιτελείο του Δήμου, οι μόνιμοι υπάλληλοι. Οι αντιδήμαρχοι και ο δήμαρχος υπογράψαμε ότι δεχόμαστε να κάνουμε μια λελογισμένη αύξηση των τελών του νερού και μία ελάφρυνση στις μικρές κοινότητες και τα χωριά. Πήγαμε στο Δημοτικό συμβούλιο και σε μισή ώρα καταψήφισαν. Τότε αναγκάστηκα να τους διαγράψω. Άρα λοιπόν, ο “συνέταιρός” μου ο Πατερέλλης, (σ.σ. στην περίπτωση που είχε αλλάξει ο νόμος επί θητεία Βουνάτσου) θα έλεγε “εγώ δεν είμαι φορομπήχτης” και θα μπορούσε να ανατρέψει τον Δήμαρχο αφού δεν θα είχε πλειοψηφία. Και στη βουλή 50 έδρες είναι πολλές, δεν είναι παιχνίδι να δείχνουν τα κόμματα τη δύναμή τους. Πρέπει να υπάρχει είτε τοπική κυβέρνηση και ένας δήμαρχος είναι μια ψευτοκυβέρνηση τοπική. Είτε μια κυβέρνηση στην Αθήνα. Να πάρει το πρώτο κόμμα 15-20 βουλευτές παραπάνω, αλλά όχι και 50. Κι από την άλλη ένας δήμαρχος να έχει μια πλειοψηφία σχετική να εφαρμόσει το πρόγραμμά του»

 

 

 

 

Κατηγορία Πολιτική
Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018 19:21

Η Όλια Λαζαρίδου στον «Αίολο»

Η Όλια Λαζαρίδου θα δώσει συνέντευξη στο «Ράδιο Αίολος» το Σάββατο, 13 Ιανουαρίου στις 9 το πρωί και σε επανάληψη την Κυριακή, 14 Ιανουαρίου το απόγευμα στις 5. Η σπουδαία ηθοποιός μιλάει για την ποίηση, το θέατρο, την τέχνη και τους ανθρώπους. Πώς τα δύσκολα γίνονται εύκολα μέσα από την απλότητα, το συναίσθημα και την επικοινωνία.

Η Όλια Λαζαρίδου αυτή τη περίοδο σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο έργο του Ναθάναελ Χώθορν «Ο κήπος του Ραπατσίνι» στο θέατρο «Πορεία» με την εικαστική παρέμβαση του Άγγελου Παπαδημητρίου.

Η κ. Λαζαρίδου έχει πρωταγωνιστήσει σε 12 ταινίες του νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. Για τη συμμετοχή της σε αυτές έχει βραβευτεί τρεις φορές με το κρατικό βραβείο ερμηνείας, δύο πρώτου κι ένα δεύτερου γυναικείου ρόλου. Για τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική «Προδοσία» βραβεύτηκε με βραβείο ερμηνείας τηλεόρασης πρώτου ρόλου. Έχει σκηνοθετήσει δύο έργα: Το «Ξυπόλητοι στο πάρκο» στο Θέατρο Λαμπέτη και το «Άνοιξον» στο Μέγαρο Μουσικής. Ακούστε ζωντανά από τους 92.8 και www.aeolosradio.gr.

 

 

Κατηγορία Πολιτισμός

Στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα στη διαχείριση του προσφυγικού, αλλά και στους λόγους για τους οποίους υπέβαλε αίτηση ακύρωσης στη χορήγηση ασύλου στον Τούρκο αξιωματικό αναφέρθηκε ο Γιάννης Μουζάλας, σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Ιστορίες» του ΣΚΑΪ και τον Αλέξη Παπαχελά. Ανησυχητικό πάντως είναι το γεγονός ότι οι ροές δεν «ελέγχονται» και ως εκ τούτου το… σχέδιο που προκρίνει το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής είναι να… μεγαλώσει τη Μόρια. Από την άλλη ο κ. Μουζάλας αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να παραδώσει τον υπουργικό θώκο, κάτι που πρώτη φορά υπαινίσσεται ο ίδιος.

Ο δημοσιογράφος τον ρωτά: «Όταν βλέπω τη Μόρια και το τι γίνεται εκεί πέρα, υποθέτω ότι ένας άνθρωπος με τη δική σας ιστορία, πρέπει να νιώθει μια ντροπή γι’ αυτό που αντικρίζει, έτσι δεν είναι;» και ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής απαντά:

«Εγώ θα σας έλεγα ότι ένας άνθρωπος με τη δική μου ευαισθησία νιώθει μια μεγαλύτερη ευθύνη, και με το δικό μου παρελθόν. Ανάλογα επίσης, πότε βλέπετε… μέχρι 20 Αυγούστου, η Μόρια δεν ήταν αυτό που βλέπετε. Από 20 Αυγούστου η ροή διπλασιάστηκε. Χρειάστηκαν κάποιοι, δύο μήνες για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε. Μεταφέραμε από τα νησιά, το τελευταίο τρίμηνο νομίζω, 7.000 ανθρώπους. Ήρθανε κι άλλοι, κι έρχονται κι άλλοι. Τι θέλω να σας πω με αυτό; Ότι, το έχω πει επανειλημμένα: Δεν υπάρχει ένα ταχυδακτυλουργός που να βγάζει λαγούς από το καπέλο, μια μπαγκέτα μαγική που κουνάει τα πράγματα. Η Μόρια ήταν για 1.000 άτομα, την φτιάξαμε για 2.500 άτομα. Ήρθανε 5.000 άτομα, δεν θα μπορούσε να είναι καλή»

«Φτύσαμε αίμα για τη Μόρια»

Σε σχέση με την κριτική που ασκείται στον κ. Μουζάλα ότι «επίτηδες» είναι έτσι η Μόρια, ώστε να αποφευχθούν νέες ροές απαντά: «Είναι κακόβουλη, και κατά την άποψή μου εξυπηρετεί ιδεολογήματα και μία αντιπολίτευση από τα Αριστερά. Είναι έξω από την προσωπική μου λογική, είναι έξω από τη λογική της Κυβέρνησης, και είναι έξω αν θέλετε και από τη ζωή μου. Εάν ήταν αυτό δε θα είχαμε «φτύσει αίμα» να φτιάξουμε καλή τη Μόρια. Να σας πω κάτι. Τώρα την ξαναφτιάχνουμε τη Μόρια, θα τη φτιάξουμε για 4.000 και θα είναι καλή. Εάν έρθουνε 7.000 θα έχουμε πάλι τα ίδια, και ξανά μανά θα την ξαναφτιάχνουμε. Υπάρχει ένας απρόβλεπτος παράγοντας στη μετανάστευση, η ροή. Θα ήταν πολύ απλό να πει κάποιος, «εντάξει, φτιάξτε 100.000 θέσεις φιλοξενίας, να είσαστε έτοιμοι». Δεν το λέει κανείς ούτε κι εγώ. Είναι λάθος.»

Σε σχέση με το ενδεχόμενο νεκρών, ανέφερε ότι η προηγούμενη δήλωσή του ότι δεν μπορεί να εγγυηθεί κάτι όπως δημοσιεύτηκε, παραποιήθηκε και πρόσθεσε: «Μπορώ να εγγυηθώ ότι γίνονται τεράστιες προσπάθειες ώστε να μην έχουμε νεκρούς. Θα ήθελα όμως να σας πω και το εξής: Γιατί θεωρείται φυσικό και δεν θαυμάζεται, συγχωρέστε μου τη λέξη, ότι μέσα σε 1,5 εκατομμύριο που πέρασαν από τη χώρα μας, δεν είχαμε επιδημίες, δεν είχαμε αρρώστιες, δεν είχαμε παρά ελάχιστους θανάτους που να οφείλονται σε συνθήκες, και που της Μόριας, κατά πάσα πιθανότητα οφείλονταν στις συνθήκες. Δεν είναι φυσιολογικό αυτό μέσα στη μετανάστευση. Εάν δηλαδή δει κανείς την μεγαλύτερη εικόνα, δεν απαλύνεται ο πόνος μου για τους θανάτους, γιατρός είμαι, είναι απέραντος. Εγώ είμαι και γυναικολόγος. Δίνουμε 20 ώρες μάχη για να γεννήσει μια γυναίκα, δεν κάθομαι απέναντι στο θάνατο περιφρονητικά. Αλλά είναι αυτό το χαρακτηριστικό της περιόδου, ή το χαρακτηριστικό της περιόδου, η μοναδική αν θέλετε πρωτιά, είναι ότι 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι, 60.000 άνθρωποι, είναι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα»

Η στάση της Τουρκίας

Για το αν ο Ερντογάν χρησιμοποίησε ή χρησιμοποιεί το προσφυγικό ακόμη σαν όπλο ή μοχλό πίεσης είτε απέναντι στην Ευρώπη είτε απέναντι στην Ελλάδα, απάντησε: «Επιτρέψτε μου σαν υπουργός μίας κυβέρνησης να σας πω ότι εμείς απαιτούμε από τον κ. Ερντογάν όπως και απαιτούμε από την Ε.Ε. να εφαρμόσουν τη δική τους συμφωνία. Ο καθένας να ανταποκριθεί σε αυτά τα οποία υποσχέθηκε. Και εκεί πέρα δε μας παίρνει να γείρουμε ούτε προς τη μία πλευρά ούτε προς την άλλη πλευρά. Θεωρώ ότι από τον Αύγουστο και μετά, από την πλευρά της Τουρκίας, η ροή αυξήθηκε. Όχι τόσο σημαντικά ώστε να πούμε ότι δεν εφαρμόζουν τη Συμφωνία Ευρώπης - Τουρκίας, αλλά αρκετά σημαντικά ώστε να μας δημιουργήσει προβλήματα»

Αυξανόμενες ροές

Επίσης τόνισε ότι από τον Αύγουστο παρουσιάστηκε αισθητή αύξηση της ροής. Και πρόσθεσε: «Το γεγονός είναι ότι μέχρι να υπογραφεί η δήλωση ή η Συμφωνία Ευρώπης - Τουρκίας, η ροή από την Τουρκία ήταν 7.500 άνθρωποι την ημέρα. Δεκαπέντε ημέρες μετά την υπογραφή της δήλωσης Ευρώπης - Τουρκίας πέσαμε στους 80 ανθρώπους την ημέρα. Επειδή όπως σας είπα και πριν δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά στη μετανάστευση, τα συμπεράσματα δικά σας.»

 

 

Και παρέμβαση Καλογήρου

Περισσότεροι από 12.000 μετανάστες και πρόσφυγες παραμένουν στα νησιά του βορείου Αιγαίου, σε δομές που δεν μπορούν να φιλοξενήσουν πάνω από 5.000, τόνισε η περιφερειάρχης Βορείου Αιγίου, Χριστιάνα Καλόγήρου, μιλώντας χτες στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ.

Η κατάσταση είναι δύσκολη «παντού» στο βόρειο Αιγαίο, επισήμανε η ίδια, κάνοντας λόγο για συνθήκες που «δεν ανταποκρίνονται στις αξίες μας». Η υπερ-συγκέντρωση των προσφύγων και μεταναστών είναι αιτία κόπωσης των τοπικών κοινωνιών αλλά και οικονομικών επιβαρύνσεων, εξήγησε η κ. Καλογήρου, ζητώντας την αποσυμφόρηση των νησιών και την παράλληλη ενίσχυση των δομών εξέτασης και απονομής ασύλου, ώστε να μην συσσωρεύονται χιλιάδες αιτήσεις που διεκπεραιώνονται σε πολλούς μήνες αντί για λίγες εβδομάδες, όπως θα έπρεπε.

Όπως τονίζει άλλωστε, οι ροές δεν έχουν σταματήσει παρά την επιδείνωση του καιρού, αναφέροντας πως μέσα σε λίγες μόνο μέρες από τις αρχές του έτους, περίπου 500 επιπλέον πρόσφυγες και μετανάστες έχουν καταφτάσει στα νησιά του βορείου Αιγαίου.

 

 

 

Κατηγορία Πολιτική

Το «Μουσικό Κλειδί», το δημοφιλές εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Μουσικής Μολύβου, συνεχίζει για 3η χρονιά να ξεκλειδώνει τη φαντασία, την ευαισθησία και τη δημιουργικότητα των παιδιών και των νέων της Λέσβου. Το πρόγραμμα, που μέχρι σήμερα έχουν παρακολουθήσει 3.000 παιδιά, φέτος φιλοξένησε τον ταλαντούχο και διακεκριμένο διεθνώς Αρτούρ Ρουζανόφσκι. Από τη Δευτέρα 18 έως και την Πέμπτη 21 Δεκεμβρίου ο νεαρός Ολλανδός βιολονίστας μύησε στον κόσμο της κλασικής μουσικής πάνω από 700 μαθητές από τη Βρίσα, τον Πολιχνίτο, τον Μανταμάδο, τη Θερμή, τα Δάφια, το Σκουτάρο και τη Μυτιλήνη.

Το πρόγραμμα πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Περιφερειακή Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και με την υποστήριξη του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση και της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Το «Μουσικό Κλειδί», που παρουσιάζουν μαζί με τον Α. Ρουζανόφσκι οι καλλιτεχνικές διευθύντριες του Φεστιβάλ Δανάη και Κυβέλη Ντέρκεν, στόχο έχει μέσα από τον πλούτο της μουσικής να δώσει τα ερεθίσματα στους μαθητές που θα αποτελέσουν σπίθες για να ανακαλύψουν τον προσωπικό τους δρόμο έκφρασης αλλά και τη σημασία της δημιουργικής συνεργασίας.

Τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά αστέρια του κόσμου της κλασικής μουσικής. Οι διακεκριμένοι αυτοί νέοι καλλιτέχνες προσεγγίζουν την ιστορία και τα βασικά δομικά στοιχεία της μουσικής με τον έμφυτο ενθουσιασμό τους και τον μεταδίδουν στους μικρούς ακροατές ερμηνεύοντας ζωντανά έργα του κλασικού ρεπερτορίου αφού προηγηθεί μία ενδιαφέρουσα εισαγωγική ενημέρωση. Το εργαστήρι έχει διαδραστικό, εικαστικό και μουσικοκινητικό χαρακτήρα και τα παιδιά συμμετέχουν ενεργά.

Οι δάσκαλοι έχουν την ευκαιρία να δουν από μια άλλη οπτική γωνία τους μαθητές και να εντοπίσουν σε αυτούς απρόσμενο ενδιαφέρον και εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης των συναισθημάτων τους. Η Φωτεινή Φραγκούλη, συγγραφέας και υπεύθυνη των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Φεστιβάλ, αναφέρει: «Αυτό που με συγκινεί και κάποιες φορές με συγκλονίζει είναι η ειλικρινής ανταπόκριση των παιδιών του νησιού μας, η ευαισθησία τους, η δεκτικότητα στο νέο που τους προσφέρεται και τόσο γοητευτικά πολιορκεί τη ζωή τους. Τελικά ό,τι κάνουμε για τα παιδιά είναι επένδυση για το μέλλον. Στον συγκεκριμένο τόπο είναι και η συνέχιση μιας μεγάλης πολιτιστικής παράδοσης». Την ομάδα των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Φεστιβάλ αποτελούν οι Δέσποινα Βαράκη, Αφροδίτη Βατή, Έλπη Δεληγιάννη, Βασίλης Μούσκουρης και Λεμονιά Πετρά.

 

Είστε ένας διεθνώς διακεκριμένος βιολονίστας με ένα απαιτητικό πρόγραμμα. Τι σας έκανε να πάρετε μέρος στο «Μουσικό Κλειδί»;

«Είναι για μένα πολύ σημαντικό να δίνω στη νέα γενιά την ευκαιρία να ακούνε κλασική μουσική υψηλού επιπέδου. Η ποπ μουσική του σήμερα είναι πολύ απλή και συνήθως δεν έχει κάποιο βαθύτερο νόημα. Αντί στο άκουσμά της τα παιδιά να ηρεμούν ή να ανατριχιάζουν από συγκίνηση, πολλές φορές γίνονται πιο επιθετικά ή απαθή. Αν κάποια παιδιά ακούσουν την κλασική μουσική που παίζω και συγκινηθούν θα το πουν στην οικογένεια και τους φίλους τους, και έτσι θα πάει παρακάτω βοηθώντας ο πλούτος της κλασικής μουσικής να παραμείνει ζωντανός».

 

Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να ξεκινήσει κάποιος ένα μουσικό όργανο; Πιστεύετε υπάρχει διαφορά στην αντίληψη ενός παιδιού, ενός έφηβου και ενός ενήλικα;

«Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να ξεκινήσει κάνεις να μαθαίνει μουσική από νεαρή ηλικία. Εγώ ξεκίνησα 5 χρονών, αλλά μπορείς να ξεκινήσεις και από τα 8. Αν στην πορεία δεν σου αρέσει το όργανο που παίζεις, μπορείς πάντα να αλλάξεις σε κάποιο άλλο. Η μουσική πιστεύω είναι μια γλώσσα που για να την κατανοήσεις καλύτερα και να την απολαύσεις περισσότερο πρέπει να τη σπουδάσεις. Θα έπρεπε να είναι κομμάτι κάθε σχολικού προγράμματος. Κάθε παιδί θα έπρεπε να έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με τη μουσική. Με τον ίδιο τρόπο που έρχεται σε επαφή με τα μαθηματικά, την τεχνολογία, τις γλώσσες, τις επιστήμες, τη γυμναστική.

Γνωρίζουμε όλοι ότι, όταν είσαι νέος, είσαι πιο δεκτικός σε όλα τα ερεθίσματα από όταν μεγαλώνεις. Βεβαίως, είναι εφικτό να ξεκινήσεις να μαθαίνεις μουσική όταν είσαι ενήλικας, αλλά κυρίως για χόμπι, όχι επαγγελματικά».

 

Ποια είναι η εμπειρία σας μέχρι σήμερα με τα παιδιά και τους ανθρώπους της Λέσβου;

«Είναι η τρίτη φορά που έρχομαι στη Λέσβο φέτος. Κατά τη διάρκεια των επισκέψεών μου πάντα με εκπλήσσει η φιλοξενία των κατοίκων. Παιδιά και ενήλικοι είναι εξίσου ευγενείς και ανοικτόμυαλοι. Κάτι αστείο συνέβη σε μένα στην πρώτη επίσκεψη τον Μάρτη όπου έπαιξα σε μια σχολική συναυλία. Όταν τελείωσα, ένα παιδί, ο Μανώλης, ήθελε να παίξει βιολί μπροστά σε όλους τους θεατές της συναυλίας. Τον άκουγα και εντυπωσιάστηκα από τις ικανότητές του. Το αστείο ήταν ότι όταν τελείωσε, το χειροκρότημα που πήρε ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό που πήρα εγώ!»

Φωτο ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ

 

 

 

Ο Ά. Ρουζανόφσκι

 

Ο Αρτούρ Ρουζανόφσκι, γεννημένος το 1993, ξεκίνησε να παίζει βιολί στην ηλικία των 5 ετών. Έχει πάρει το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό «Πριγκίπισσα Χριστίνα», ήταν ανάμεσα στους φιναλίστ του διαγωνισμού «Νέου Μουσικού» της Eurovision, μέλος του «Tonali Grand Prix» στο Αμβούργο και νικητής του «Menuhin Live Music Now E.v.» στο Βερολίνο.

Από το 2014 εμφανίζεται ως ντούο με την πιανίστα Ξένια Φεντόρουκ δίνοντας τακτικά συναυλίες στην Ολλανδία και τη Γερμανία. Ο Αρτούρ παίζει με δοξάρι κατασκευασμένο από τον A. Lamy στο Παρίσι, ευγενική παραχώρηση του Ολλανδικού Ιδρύματος Μουσικών Οργάνων.

 

 

Κατηγορία Πολιτισμός
Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017 16:25

«Επιτέλους, μια γυναίκα, μια μη Ολλανδή!»

Η Μαντώ Ραχωβίτσα έχει απασχολήσει ξανά την τοπική μας επικαιρότητα, αρχικά στο ρεπορτάζ μας πίσω στο 2014 «Καλοσπούδασαν, αλλά δεν χώρεσαν στη Λέσβο», όπου αναφέραμε τους λόγους που «μετανάστευσε» έξω, στο μακρινό Κατάρ. Στη συνέχεια, αρθρογράφησε κατά καιρούς στην εφημερίδα μας παρεμβαίνοντας στα πράγματα. Τώρα δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι, μετά τα τέσσερα χρόνια στο Κατάρ, στην Ολλανδία πια, κοντά ενάμιση χρόνο διαπρέπει και μάλιστα πρόσφατα βραβεύτηκε ως «Λέκτορας της Χρονιάς», στο Τμήμα Νομικής, όπου διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Χρόνινχεν της Ολλανδίας. Βραβεύτηκε λοιπόν ως η καλύτερη λέκτορας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Groningen για το 2017. Κάθε χρόνο επιτροπές οι οποίες αποτελούνται από φοιτητές και ακαδημαϊκούς αναδεικνύουν τους τρεις καλύτερους λέκτορες της χρονιάς. Ακολουθεί μια μικρή εκδήλωση στην οποία οι τρεις υποψήφιοι καλούνται να διαγωνιστούν δίνοντας μια μικρή διάλεξη δεκαπέντε λεπτών. Η διάλεξη μεταδίδεται ζωντανά και οι φοιτητές ψηφίζουν. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ο συμψηφισμός της ψήφου των φοιτητών και μιας επιτροπής. Αυτή η διαδικασία ακολουθείται σε κάθε σχολή ξεχωριστά. Τον Απρίλιο καλούνται όλοι οι βραβευθέντες να διαγωνιστούν για τον τίτλο καλύτερος/η λέκτορας του Πανεπιστημίου. Πέρα από τον τίτλο τιμής, υπάρχει και ένας διπλός συμβολισμός, ότι για πρώτη φορά την εν λόγω διάκριση λαμβάνει γυναίκα, αλλά και για πρώτη φορά τη διάκριση λαμβάνει μία «μη Ολλανδή»!

 

Θα θέλαμε να μας πεις γιατί είναι σημαντική η βράβευση.

«Είναι λίγο σαν Eurovision -χωρίς την ανάγκη να τραγουδήσεις, ευτυχώς! Είναι σίγουρα ένα γεγονός που με χαροποίησε γιατί είναι ένδειξη μιας καλής σχέσης με τους φοιτητές. Η διδασκαλία είναι μια εξουθενωτική δουλειά, αν κάποιος προσπαθεί να την κάνει ευσυνείδητα. Συνήθως, δεν φαίνεται στους απέξω της διαδικασίας. Έχει να κάνει με μεταλαμπάδευση γνώσης, καλλιέργεια του τρόπου σκέψης αλλά και τη διαπροσωπική επαφή. Έχεις ανθρώπους απέναντι σου -ο καθένας και η καθεμία είναι διαφορετικοί όπως επίσης μαθαίνουν με διαφορετικούς τρόπους. Συνειδητοποίησα όμως μετά τη βράβευση και από αντιδράσεις της κοινότητας του πανεπιστημίου ότι η βράβευση είναι σημαντική και για άλλους λόγους. Για παράδειγμα, έμαθα εκ των υστέρων ότι είναι η πρώτη φορά που μια ακαδημαϊκός μη Ολλανδή πήρε αυτό το βραβείο. Μου έκανε επίσης τρομακτική εντύπωση η αντίδραση μιας διοικητικής υπαλλήλου που γνωρίζω ελάχιστα η οποία, όταν με συνάντησε στη σχολή, έτρεξε προς το μέρος μου, με αγκάλιασε και μου είπε “επιτέλους, μια γυναίκα!”. Ήταν ένα μικρό σοκ να μάθω ότι δεν είχε ξαναπάρει αυτό το βραβείο κάποια γυναίκα από τη Νομική Σχολή. Παρ’ όλο το γεγονός ότι η Ολλανδία είναι μiα αρκετά διεθνοποιημένη χώρα με πολύ προοδευτικές θέσεις και πρακτικές σχετικά με τη θέση των γυναικών, συνειδητοποιείς ότι παντού υπάρχουν θέματα και χρειάζεται δουλειά και βελτίωση».

 

Έφυγες από τη Ντόχα και το Κατάρ, πώς είναι η νέα σου ζωή στην Ολλανδία;

«Ναι, ήμουνα για περίπου 4 χρόνια στο Κατάρ και επέστρεψα στην Ευρώπη (Ολλανδία) πριν από ενάμιση χρόνο περίπου. Η μετάβαση μού πήρε λίγο καιρό. Ευρωπαία πίσω στην Ευρώπη να χρειάζεται μετάβαση; - αστείο ακούγεται αλλά είναι αλήθεια. Κάποιες φορές μού λείπουν οι φοιτητές και φοιτήτριες από το Κατάρ.

Η Ολλανδία είναι μια καλή χώρα για να ζεις -από τις καλύτερες θα έλεγα στη δυτική Ευρώπη, κατά τη γνώμη μου. Είναι πολύ καλύτερα από το να ήμουνα στην Αγγλία -αυτή τη στιγμή δεν θα ήθελα να επιστρέψω στην Αγγλία λόγω Brexit, αλλά και τρομακτικής πίεσης στο πανεπιστήμιο. Όταν έψαχνα για δουλειά μετά το Κατάρ, ανησυχούσα ότι δεν θα μπορέσω να βρω κάτι εκτός Αγγλίας -εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη αγορά εργασίας στο αντικείμενό μου. Όταν έμαθα ότι πήρα τη δουλειά στο Χρόνινχεν, πέταξα από τη χαρά μου. Το Χρόνινχεν είναι μια όμορφη πόλη. Μπορεί να είναι λίγο μακριά από το Άμστερνταμ και τη Χάγη, αλλά οι φοιτητές και το πανεπιστήμιο, που είναι αρκετά μεγάλο, δίνουν μια ωραία, ζωντανή αίσθηση στην πόλη. Κάποιες φορές βέβαια αρχίζει να βρέχει και ξεχνάει να σταματήσει. Αλλά έχει και αυτό το γούστο του εδώ γιατί οι Ολλανδοί, και κυρίως οι κάτοικοι του Χρόνινχεν, δεν πτοούνται με τίποτα: συνεχίζουν στα ποδήλατά τους σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σιγά σιγά μπαίνεις κι εσύ σε αυτή τη νοοτροπία και δεν σε νοιάζει αν βρέχει -είναι δεδομένο ότι θα πάρεις το ποδήλατο. Τι κι αν θα είσαι βρεγμένη όλη μέρα; Χαράς το πράμα».

 

«Η ασφαλής τρίτη χώρα, Τουρκία»

 

Ποια είναι τα ακαδημαϊκά σου ενδιαφέροντα αυτό τον καιρό;

«Ακαδημαϊκά αυτή την περίοδο ασχολούμαι με το θέμα του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κυβερνοχώρο. Γράφω για την ελευθερία την έκφρασης και το δικαίωμα της ιδιωτικότητας στο online περιβάλλον αλλά και γενικότερα για το ρόλο του διεθνούς δικαίου στο να ρυθμίσει (ή όχι) σχέσεις μεταξύ κρατών και ιδιωτών online.

Όταν υπάρχει ένα θέμα ελληνικού ενδιαφέροντος, το οποίο πιστεύω ότι είναι σημαντικό, θα παρεκκλίνω λιγάκι και θα γράψω κάτι. Για την έκδοση των “8” Τούρκων στρατιωτικών στην Τουρκία είχα γράψει στην “Καθημερινή” και αργότερα σε επιστημονικό περιοδικό ότι θα ήτανε κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου αν εκδοθούν. Ευτυχώς ο Άρειος Πάγος εφάρμοσε το εθνικό και διεθνές δίκαιο και δεν επηρεάστηκε πολιτικά από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Δυστυχώς, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για την πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου του Κράτους σχετικά με τους πρόσφυγες και την έννοια της ασφαλούς τρίτης χώρας σε σχέση με την Τουρκία. Είναι ακατανόητο στους διεθνείς νομικούς κύκλους για ποιο λόγο το Δικαστήριο δεν έκανε προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι μια κακή νομικά απόφαση και η νομική αιτιολογία του Συμβουλίου του κράτους είναι δυστυχώς φτωχή. Ο Αντιπρόεδρος Ράμμος είναι ο μόνος που μειοψήφησε επί της ουσίας. Αν δεν έτρεφα μεγάλο σεβασμό για τους ελληνικούς δικαστικούς θεσμούς και αν δεν γνώριζα το υψηλό επίπεδο νομικής γνώσης και ευσυνειδησίας, θα έλεγα ότι μιλάμε για μια πολιτική απόφαση με επίφαση και νομιμοποίηση νομικής αιτιολογίας. Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από αυτό!»

Κατηγορία Πανεπιστήμιο
Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017 15:18

«Η μουσική είναι το οξυγόνο μου»

Το Κτήμα «Οινοφόρος» ανοίγει την αυλαία των εορταστικών του εκδηλώσεων υποδεχόμενο την Κυριακή 24 και τη Δευτέρα 25 Δεκεμβρίου τη μοναδική Ραλλία Χρηστίδου, μια από τις σπουδαιότερες ερμηνεύτριες της νέας γενιάς, με την αισθαντική, αυθεντική, μεστή φωνή, έχοντας στις αποσκευές της τις πρόσφατες μεγάλες ραδιοφωνικές της επιτυχίες «Ως το φεγγάρι να με πας» και το «Απόψε ζήτα μου ό,τι θες», που μόλις κυκλοφόρησε.

Με ανεβασμένη διάθεση και ένα διασκεδαστικό πρόγραμμα, υπόσχεται να μας ξεσηκώσει για ακόμη μια φορά και να μας μαγέψει. Το «Ε» συζήτησε μαζί της για την παρουσία της στη Λέσβο, για το τι θα πρέπει να περιμένει κανείς στο μοναδικό αυτό μουσικό «σεργιάνι», για τη σχέση της με τη μουσική, το χώρο της ελληνικής δισκογραφίας και τα επόμενα σχέδιά της.

 

Έχετε επισκεφτεί ξανά τη Λέσβο; Τι εικόνα έχετε για το νησί μας;

«Είχα έρθει πριν πολλά χρόνια για μια εμφάνιση αλλά δεν είχα προλάβει να δω το νησί. Οπότε τώρα θα είναι σαν να είναι η πρώτη μου φορά που θα επισκεφτώ την όμορφη Λέσβο και ειλικρινά ανυπομονώ. Θα είμαστε για δυο βραδιές στον Οινοφόρο, παραμονή και ανήμερα των Χριστουγέννων οπότε ελπίζω να βρω χρόνο να ξεκλέψω και να το εξερευνήσω όσο μπορώ».

 

Τι θα ακούσουμε από σας το χριστουγεννιάτικο διήμερο στον «Οινοφόρο»;

«Έχουμε ετοιμάσει ένα διασκεδαστικό πρόγραμμα όπου θα ακούσετε να μπλέκονται μια μεγάλη γκάμα τραγουδιών αλλά και τραγουδιστών, όλου του ελληνικού ρεπερτορίου και όχι μόνο. Από τραγούδια από την προσωπική μου δισκογραφία, όπως το “Απόψε ζήτα μου ό,τι θες”, “Ως το φεγγάρι να με πας”, “Εγώ για σένα”, “Αν μετρηθούμε” κ.α., μέχρι pop, λαϊκά, νησιώτικα τραγούδια χωρίς κανένα περιορισμό και καμία ταμπέλα. Με μόνο ένα κοινό παρανομαστή : το κέφι και το χορό».

 

Θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας «pop» ή έντεχνο;

«Δεν μου αρέσει να βάζω ταμπέλες. Θα ήθελα και προσπαθώ να υπηρετώ με αξιοπρέπεια τα είδη της μουσικής που μου αρέσουν. Τα τελευταία χρόνια τα προγράμματα που παρουσιάζω είτε στις σόλο εμφανίσεις μου είτε όταν συνεργάζομαι με κάποιον άλλον καλλιτέχνη, έχουν πιο λαϊκές επιρροές».

 

Πότε καταλάβατε ότι το τραγούδι είναι αυτό που θέλετε να ακολουθήσετε;

«Η αγάπη μου για τη μουσική νομίζω ότι προήλθε από τον παππού μου και τη γιαγιά μου. Τον παππού μου, τον Ματθαίο και τη γιαγιά μου, τη Ραλλία. Ο παππούς μου έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε, ήταν πάρα πολύ καλός. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Τρίο Μπελκάντο. Η γιαγιά μου επέμενε να πάω στο ωδείο να σπουδάσω μουσική για να μην είμαι αυτοδίδακτη, όπως ο παππούς. Κι έτσι έγινε. Με πήρε από το χέρι όταν ήμουν 7 ετών και με πήγε στο ωδείο. Εκείνη, επίσης, μου έμαθε πως ό,τι αρχίζω πρέπει να το τελειώνω, γι’ αυτό και πήρα και το πτυχίο στα 22».

 

Υπήρχαν στιγμές που το μετανιώσατε;

«Η μουσική είναι η ζωή μου και το οξυγόνο μου. Έτσι ακόμη και στις δύσκολες στιγμές που έχει αυτή η δουλειά, δεν μετανιώνω για κάτι...».

 

Ποια είναι η πιο αγαπημένη σας εμφάνιση και γιατί;

«Κάθε εμφάνιση για εμένα είναι ξεχωριστή. Δίνω κάθε φορά τον καλύτερο μου εαυτό για όλους όσους έχουν έρθει να με δουν».

 

Θεωρείτε ότι υπάρχει χώρος στην ελληνική δισκογραφία για νέους ανθρώπους;

«Χώρο και μέλλον έχει εκείνος ο οποίος αγαπάει πραγματικά αυτή τη δουλειά. Εκείνος ο οποίος δεν επιθυμεί να γίνει άλλος ένας “επάγγελμα celebrity”. Όσες χαρές έχει αυτή η δουλειά, άλλες τόσες πίκρες έχει... Χρειάζεται γερό στομάχι και πολλή αγάπη. Και φυσικά αγώνας και υπομονή, υπομονή, υπομονή...».

 

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

«Αυτή την περίοδο υπάρχει δημιουργικό τρέξιμο για την προώθηση του νέου μου τραγουδιού “Απόψε ζήτα μου ό,τι θες” που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Τη μουσική και τους στίχους έχει γράψει ο Λεωνίδας Σώζος και την σκηνοθεσία του video clip ο Βαγγέλης Τσαουσόπουλος. Παράλληλα έχει ξεκινήσει η χειμερινή μου περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και είμαι πολύ χαρούμενη που θα βρεθώ σε πολλά όμορφα μέρη τους επόμενους μήνες».

Κατηγορία Πολιτισμός

Γεννημένος στη Μυτιλήνη το 1982, διδάκτορας Μουσικολογίας στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου, έζησε στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 2004-2007, σπουδάζοντας τουρκική μουσική κοντά σε δασκάλους της παλιάς γενιάς της Τουρκικής Ραδιοφωνίας (TRT). Παράλληλα, ο αγαπητός και ταλαντούχος μουσικός, Νίκος Ανδρίκος έψαλλε ως δομέστικος στο Πατριαρχείο, πραγματοποιώντας συγχρόνως έρευνα σε αρχεία και βιβλιοθήκες της Πόλης. Από το 2009 έως το 2011 δίδαξε ως επιστημονικός συνεργάτης στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής στην Άρτα, ενώ το 2012 ίδρυσε το Κέντρο Σπουδών Ανατολικής Μουσικής. Το 2014 κυκλοφόρησε η πρώτη του δισκογραφική δουλειά με προσωπικές του συνθέσεις με τον τίτλο «Motivasyon». Τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα σχετίζονται με τις τροπικές μουσικές κουλτούρες της Ανατολής (λόγιες και λαϊκές). Τον Ιούνιο του 2017 εκλέχθηκε επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής στην Άρτα κι έτσι τις επόμενες μέρες αποχωρεί από τη Λέσβο, αφήνοντας έντονο το στίγμα του στα Λαδάδικα αλλά και σε πολλές γωνιές της Μυτιλήνης και του νησιού, όπου τον ακούσαμε, αλλά και στην Αγιάσο.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΑΝΘΗ ΠΑΖΙΑΝΟΥ

 

Sedef ο νέος σας δίσκος λοιπόν. Από πού εμπνευστήκατε αυτόν τον τίτλο;

«Ο νέος δίσκος μόλις κυκλοφόρησε από την KALAN MUZIK, τη σημαντικότερη δισκογραφική εταιρεία της Τουρκίας, ειδικά σε σχέση με την έκδοση έργων αναφορικά με τη λόγια και λαϊκή μουσική της γείτονος χώρας. Ο δίσκος περιέχει προσωπικές μου συνθέσεις που ακολουθούν αντίστοιχες φόρμες της λόγιας οθωμανικής μουσικής. Ο τίτλος σημαίνει “Σεντέφι” (το εσωτερικό τμήμα του οστράκου), υλικό γνώριμο -μεταξύ άλλων- και λόγω της χρήσης του ως διακοσμητικoύ σε όργανα ανατολικής μουσικής. Το βαθύτερο σημαινόμενο παραπέμπει στην ιδιαίτερη συμβολική που φέρει η σχέση που αναπτύσσει το σεντέφι με το μαργαριτάρι στο πλαίσιο της οθωμανικής ποίησης και λογοτεχνίας. Το μότο του δίσκου είναι αντλημένο από τις ρήσεις του εμπνευστή του Μυστικιστικού Τάγματος των Μεβλεβί Δερβίσιδων Mevlana Celalettin Rumi, το οποίο αναφέρει χαρακτηριστικά: “Μη λυπάσαι για το σεντέφι όταν σπάει το κέλυφος του οστράκου, γιατί μέσα του κρύβεται το μαργαριτάρι”.

Είναι γνωστό πως, όταν ένα εξωτερικό υλικό εισέλθει μέσα από το κέλυφος του οστράκου, τραυματίζει το σεντέφι του και ουσιαστικά εκείνο παράγει ένα μαργαριτάρι που προσομοιάζεται με δάκρυ. Έτσι, συχνά η εν λόγω διαδικασία παρομοιάζεται με την πραγματικότητα της απόκτησης μιας πολύτιμης εμπειρίας αμέσως μετά από μια οδυνηρή περίοδο πόνου. Άλλωστε, στο δίσκο εμπεριέχονται δύο τραγούδια -ένα με ελληνικό και ένα με τουρκικό στίχο- τα οποία είναι εμπνευσμένα από το συμβολικό περιεχόμενο που φέρουν το σεντέφι και το μαργαριτάρι».

 
Ο νέος του δίσκος

 

Μιλήστε μας για τους συντελεστές

«Στο δίσκο συμμετέχουν καταξιωμένοι καλλιτέχνες από Ελλάδα και Τουρκία, όπως ο φημισμένος σολίστ του TRT Derya Turkan (πολίτικη λύρα), ο λέκτορας στο Konservatuar της Πόλης (ITU) Serkan Mesut Halili (κανονάκι) και ο σπουδαίος Έλληνας δεξιοτέχνης Γιώργος Ψάλτης (βιολί, ηχοληψία, μίξη). Επίσης, παίζουν οι Ταξιάρχης Γεωργούλης (ούτι), Σοφία Ευκλείδου και Φωτεινή-Ασινέθ Κοκκάλα (τσέλλο), καθώς και ο συντοπίτης μας Στρατής Σκουρκέας (κρουστά). Τους ελληνικούς στίχους σε δύο τραγούδια έγραψε η Θεοδώρα Βουτσά, ενώ τους τουρκικούς σε δύο κομμάτια η Asya Arslantas και σε ένα η “Hazani” Fulya Ozlem».

 

Πώς πήγε η παρουσίαση στη Σμύρνη; Και γιατί επιλέξατε αυτήν ως πρώτο σταθμό;

«Στη Σμύρνη βρεθήκαμε δύο φορές μέσα στο Νοέμβριο μετά από πρόσκληση τού εκεί Μητροπολιτικού Δήμου, δίνοντας συναυλίες στον ανακαινισμένο ναό του Αγίου Βουκόλου. Στην πρώτη συναυλία εμφανιστήκαμε ως trio Motıvasyon, μαζί με τον Αλέκο Καφούνη: σαντούρι και τη Γιάννα Μαϊστρέλλη: βιολί, παρουσιάζοντας μουσικές του Αιγαίου (ζεϊμπέκικα των μικρασιατικών παραλίων, μυτιληνιούς σκοπούς και αστικά σμυρναίικα του μεσοπολέμου). Η δεύτερη συναυλία ήταν σόλο-ρεσιτάλ με γενική θεματική την εκκλησιαστική μουσική της Σμύρνης στον 19ο αιώνα. Μετά από μια σύντομη εισήγηση επί του θέματος στα τουρκικά, παρουσίασα μια σειρά από έργα Σμυρνιών εκκλησιαστικών συνθετών. Η Σμύρνη δεν αποτελεί ένα τυχαίο σταθμό στην πορεία μου, καθώς τα γενικότερα μουσικά και μουσικολογικά μου ενδιαφέροντα σχετίζονται με αυτή. Άλλωστε, και το πρώτο μου βιβλίο (Εκδόσεις “Τόπος” 2015) σχετίζεται με τη μουσική της Σμύρνης, η οποία πάντοτε αποτελεί σημείο αναφοράς και πηγή έμπνευσης στην πορεία μου».

 
Ο Νίκος Ανδρίκος παρουσίασε τον δίσκο του την περασμένη Πέμπτη στο «Μουσικό Καφενείο»

 

Μιλήστε μας λίγο για τους πολυσυζητημένους «Motivasyon» και την πορεία τους.

«Οι Motivasyon ιδρύθηκαν στη Μυτιλήνη το 2008 και αποτελούν κυρίως μια ιδέα παρά ένα κλειστό-παγιωμένο όσον αφορά στα μέλη και στο περιεχόμενό του σχήμα. Έτσι, από τους Motivasyon έχει περάσει μια μεγάλη ομάδα μουσικών με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινές αγωνίες και αντιλήψεις για τη μουσική. Το σχήμα μέσα σ’ αυτά τα χρόνια δεν δραστηριοποιείται μόνο στη Λέσβο, αλλά και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας καθώς και στην Τουρκία».

 

Μετά από πόσα χρόνια αποχωρείτε από το νησί. Τι κρατάτε από τη Λέσβο και τι ειδικότερα από την Αγιάσο;

«Μετεγκαθίσταμαι στην Αθήνα από τέλος του μήνα μετά από επτά χρόνια στη Λέσβο λόγω της εκλογής μου στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής στην Άρτα. Δεν αισθάνομαι όμως να την εγκαταλείπω, καθώς στο πλαίσιο του δυνατού θα επιδιώξω να συνεχίσουμε μέρος των δράσεών μας εδώ, ειδικά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί ένας πολύ δυναμικός πόλος ανθρώπων που ασχολούνται με την ανατολική μουσική, καθώς και ένα αντίστοιχο εξαιρετικό κοινό. Αυτό που θα με συντροφεύει από δω και πέρα στην πορεία μου είναι η αγάπη του κόσμου της Μυτιλήνης, η αφοσίωση των μαθητών του ΚΕΣΑΜ (Κέντρου Σπουδών Ανατολικής Μουσικής στην Αγιάσο), καθώς και η πεποίθηση πως το εν λόγω μουσικό είδος μπορεί να απευθυνθεί στον σύγχρονο άνθρωπο με τρόπο άμεσο και βιωματικό».

 

Για πληροφορίες σε σχέση με το δίσκο:

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., 6938015967

Κεντρική διάθεση: Αθήνα: Music corner Πανεπιστημίου 56

Μυτιλήνη: Book and Art Κομνηνάκη 5

Κατηγορία Πολιτισμός

Η πολυσυζητημένη παράσταση «Ο πατέρας του Άμλετ» του Μάνου Ελευθερίου, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη και σε ερμηνεία του συντοπίτη μας καταξιωμένου ηθοποιού Χρήστου Χατζηπαναγιώτη, έρχεται στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης το Σάββατο 16 Δεκεμβρίου στις 9 το βράδυ και την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου στις 7 το απόγευμα.

Ο «Πατέρας του Άμλετ» είναι το πρώτο θεατρικό έργο του Μάνου Ελευθερίου. Είναι η αναμέτρηση με τον θάνατο, με αυτά που έγιναν, ο απολογισμός μιας ζωής. Ο Μάνος Ελευθερίου και ο Θοδωρής Γκόνης επιχειρούν να μπουν στο μυαλό και την ψυχή ενός μεγάλου δραματικού ήρωα λίγο πριν το τέλος του. Εργαλείο τους; Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, ο οποίος γίνεται η φωνή του επιβλητικού και μελαγχολικού πατέρα του Άμλετ και μας μεταφέρει στον κόσμο του, για να μας θυμίσει πως ο Άμλετ είμαστε εμείς. Για το έργο, αλλά και για την κατάσταση στη Λέσβο μιλά σήμερα εφ’ όλης της ύλης στην εφημερίδα μας.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΑΝΘΗ ΠΑΖΙΑΝΟΥ

 

Επανέρχεστε στη Μυτιλήνη. Τι είναι αυτό που σας φέρνει κάθε φορά;

«Η κάθε μου επιστροφή στη Μυτιλήνη είναι για μένα ένα ταξίδι στη μοναδική μου πατρίδα, στα παιδικά μου χρόνια! Όλη μου η περιουσία η αγάπη ετούτη! Βέβαια κάθε φορά που επιστρέφω με μια δουλειά μου έχω πάντα ένα τρακ και ένα άγχος μεγαλύτερο από οπουδήποτε αλλού! Θέλω να αρέσει στους φίλους μου αυτό που κάνω, περιμένω πάντα με αγωνία τα λόγια τους μετά την παράσταση! Όταν ανοίγει η αυλαία και βλέπω τους πατριώτες μου από κάτω (και κάθε φορά είναι πολλοί, και τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου), αισθάνομαι μια βαθιά συγκίνηση... παίζω κι είναι πάντα όλοι μου οι φευγάτοι κάτω... η μάνα μου, οι γιαγιάδες μου, ο παππούς μου, όλοι παρόντες!»

 

Τι σκέφτεστε για την κατάσταση στο νησί μας;

«Το νησί μας πάντα ήταν ένα νησί ξεχασμένο από το κράτος, όποιος κι αν ήταν πάνω! Υπήρχαν βέβαια πάντα κάποιοι που ματώνοντας πάλευαν για να τη στηρίξουν. Δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει τον Σηφουνάκη, που διέσωσε με τις ενέργειες του και τις αποφάσεις του το μοναδικό χρώμα της Μυτιλήνης με τα ανεπανάληπτα αρχοντικά της, τα ελαιοτριβεία και τα σαπωνοποιία της κ.λπ. Σήμερα η κατάσταση έχει χτυπήσει κόκκινο! Το μεγάλο θέμα του μεταναστευτικού με τις “ατέλειωτες στρατιές των προσφύγων και των πεινασμένων” (φράση από τον “Πατέρα του Άμλετ”) έχει δημιουργήσει μια ασφυκτική κατάσταση! Είμαι υπερήφανος πάντως που μέσα σ´ αυτό το σκοτάδι οι περισσότεροι πατριώτες μου δείχνουν το αληθινό πρόσωπο του “ανθρώπου” και συμπαραστέκονται σ’ όλους αυτούς τους άμοιρους! Δείχνουν στην πολιτεία αλλά και στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο το δρόμο για την ανθρωπιά! Η κεντρική εξουσία πρέπει να σταθεί δίπλα τους έστω και αργά και να στηρίξει το νησί με κάθε τρόπο!»

 

Πώς θα χαρακτηρίζατε τον «Πατέρα του Άμλετ»;

«Πρόκειται για ένα σπουδαίο λογοτεχνικό κείμενο. Σταθήκαμε πολύ τυχεροί που το είχαμε “ζεστό” στα χέρια μας, μόλις ολοκληρώθηκε δηλαδή η συγγραφή του από τον Μάνο Ελευθερίου… Ο Μάνος αναζητούσε το θεατρικό του ανέβασμα. Εμείς την ευκαιρία να φέρουμε στη σκηνή Λόγο σημαντικό, μεστό, γεμάτο ποίηση και δραματική ένταση. Νομίζω πως έχουμε να κάνουμε με έναν ποιητικό μονόλογο, όπου ο Ελευθερίου μιλά εφ’ όλης της ύλης, έχοντας ως αφετηρία και έμπνευσή του το σαιξπηρικό ήρωα, που έμεινε στο κλασικό κείμενο του Άμλετ σχεδόν βουβός. Είναι ένας θεατρικός μονόλογος που πιστεύω πως θα βρει τη θέση που του αξίζει στο δραματολόγιό μας πολύ σύντομα. Είμαι πολύ περήφανος που μου έτυχε να πρωταγωνιστώ στο πρώτο του ανέβασμα».

 

Σας δυσκόλεψε ο ρόλος;

«Το συγκεκριμένο κείμενο απαιτούσε από μένα να προσαρμόσω όχι μόνο την εικόνα μου, αλλά και να ανακαλύψω νέους τρόπους έκφρασης και δραματικής υπόστασης. Ήταν μια πρόκληση σε όλα τα επίπεδα. Το σώμα, η φωνή, η συγκέντρωση, η σχέση με το κοινό - όλα πρέπει να επιστρατευτούν στο έπακρο για να επιτευχθεί η ενσάρκωσή του ρόλου. Όλες τις δυσκολίες τις αντιμετώπισα μαζί με το Θοδωρή Γκόνη, το σκηνοθέτη της παράστασης, τον ίδιο το Μάνο Ελευθερίου, αλλά και το σκηνογράφο Ανδρέα Γεωργιάδη που βοήθησαν ώστε ο ρόλος να αποκτήσει σκηνική οντότητα.

Κάθε μονόλογος έχει περισσεύματα δυσκολιών, αλλά εκεί βρίσκεται και η μαγεία της επαφής του ηθοποιού και με το κείμενο και την παράσταση. Είναι μια δοκιμασία για τον ηθοποιό που πρέπει να συγκεντρώσει όλες του τις δυνάμεις, τα εργαλεία και τα μέσα που έχει στην κατοχή του, προκειμένου να κρατήσει το ενδιαφέρον και την προσήλωση του κοινού αμείωτα για μία ώρα και μόνος του. Αλλά είναι και μεγάλη νίκη και γνώση όταν το κατορθώνει…».

Ο Μάνος Ελευθερίου και ο Θοδωρής Γκόνης επιχειρούν να μπουν στο μυαλό και την ψυχή ενός μεγάλου δραματικού ήρωα λίγο πριν το τέλος του. Πώς το καταφέρνουν κατά τη γνώμη σας;

«Ο Μάνος Ελευθερίου ξέρει τον Άμλετ από στήθους. Μελετάει χρόνια τώρα το σαιξπηρικό κείμενο, τις μεταφράσεις και τις αποδόσεις του στα ελληνικά. Ήταν ένα εγχείρημα η συγγραφή του, στον κατάλληλο χρόνο ωρίμανσής του. Ήξερε τι ήθελε να πει με λίγα λόγια προσεγγίζοντας τον ήρωα και εμφυσώντας του ζωή με τη γραφή του. Μιλάει όπως είπα και στην αρχή εφ’ όλης της ύλης ισορροπώντας το διαχρονικό με το επίκαιρο, ώστε να μας αφορά ο λόγος του και ο ήρωας να είναι οικείος. Μιλάει για τον θάνατο, την εξουσία, τη σχέση πατέρα γιου, το μετά τη ζωή, για την ίδια τη ζωή σε όλες τις εκφάνσεις της - είναι ένα κείμενο που διασχίζει το χρόνο, τόσο σημερινό όσο και κλασικό. Ο Γκόνης προσέγγισε το Λόγο του Ελευθερίου με σεβασμό, ταπεινότητα και τον διαχειρίστηκε ήσυχα αφήνοντάς τον να αναπνέει. Αυτές τις ανάσες προσπαθώ να μεταφέρω στη σκηνή δίνοντας όλο μου το καλλιτεχνικό είναι…».

 

Μπορούν να «αντέξουν» οι θεατές ένα τέτοιο έργο;

«Ναι, απόλυτα. Δεν έχει δυσκολίες κατανόησης το κείμενο, παρότι ποιητικό και γεμάτο αναφορές… Απαιτεί την προσοχή του κοινού αλλά του χαρίζει παράλληλα ευφρόσυνες στιγμές συγκίνησης, ανάτασης και λύτρωσης. Δεν γράφονται συχνά τέτοια κείμενα. Οφείλουμε να στηρίζουμε τέτοιες προσπάθειες γιατί μόνο μέσα από τέτοια κείμενα δικαιώνεται το καλλιτεχνικό μας αίτημα».

Κατηγορία Πολιτισμός
Σελίδα 1 από 5
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top