Τοῦ Ἀρχιμ. Ἰακώβου Καραμούζη

Ἡ νοηματοδότηση τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μας

16/01/2022 - 17:00 Ενημερώθηκε 16/01/2022 - 17:23

Πρίν λίγες ἡμέρες ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ  θεοῦ μᾶς εἰσήγαγε καί πάλι στήν τροχιά ἑνός νέου ἔτους καί ἑνός καινούργιου χρόνου. Ὁ χρόνος ὁ ὁποῖος εἶναι πάντοτε εἶναι συνυφασμένος μέ τό χῶρο βρίσκονται σέ ἀλληλοεξάρτηση μέ τήν ἀνθρώπινη παρουσία, ἡ ὁποία κινεῖται στήν τροχιά τοῦ χρόνου καί ζεῖ σέ ἕνα συγκεκριμένο τόπο καί χῶρο. Δέν ὑπάρχει χρόνος καί χῶρος χωρίς τόν ἄνθρωπο καί οὔτε ἀνθρώπινη ὕπαρξη χωρίς τήν ἔννοια τοῦ χρόνου μέσα στή γήϊνη πραγματικότητα.

Μέσα στό χρόνο ξετυλίγεται ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους μέ ὅλες τίς θετικές καί ἀρνητικές καταστάσεις καί παραμέτρους. Μέσα στό χρόνο ὁ ἄνθρωπος ἐλπίζει, προσδοκᾶ, σχεδιάζει, δημιουργεῖ, μεγαλουργεῖ, ἀναπτύσσει πολιτισμό, τέχνες, γράμματα, ἐπιστῆμες, ἀλλά καί μέσα στό χρόνο εἶναι ἱκανός νά χαράξει καί φοβερές σκοτεινές πορεῖες τόσο γιά ἐκεῖνον ὅσο καί γιά τήν κοινωνία ἐξαιτίας φυσικά τῆς ἐλευθερίας του, ἄν καί σχετικῆς λόγῳ τῆς κτιστότητός του. Τελικά μέσα στό χρόνο ἁμαρτάνει καί μετανοεῖ. Δέχεται τό ἔλεος τό θεοῦ ἤ τό ἀπορρίπτει. Δοκιμάζει τήν ἁγιαστική ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος ἤ ἐπιλέγει νά ζεῖ τήν πνευματική του νέκρωση.

Καί ἐνῶ γνωρίζει πολύ καλά ὅτι ἡ πορεία του μέσα στόν χρόνο καί στό χῶρο ἔχει κάποια στιγμή ἕνα τέλος καί ἡμερομηνία λήξεως, γιατί «βραχύς ὁ βίος καί ἐγγύς ὁ θάνατος», ὅπως τονίζει ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἐντούτοις κινεῖται καί πορεύεται χωρίς τή μνήμη τοῦ θανάτου, πού οἱ πατέρες τή θεωροῦν μεγάλη ἀρετή. Χωρίς κἄν ἔστω καί γιά λίγα λεπτά τῆς ἡμέρας νά σκέπτεται τήν θνητότητά του καί τήν ἔξοδό του ἀπό αὐτόν τόν κόσμο τόν πεπερασμένο καί φθαρτό.

Ὄχι φυσικά γιά νά περιέλθει σέ ἀπόγνωση καί ἀπελπισία καθώς θά βλέπει νά φεύγουν οἱ ἡμέρες καί οἱ ὧρες καί νά τελειώνει κάποια στιγμή τό νῆμα τῆς ζωῆς του, ἀλλά γιά νά ἐπανεκτιμήσει τά τοῦ βίου του, νά δεῖ τά λάθη του καί τίς ἀστοχίες του, νά ἀφήσει τόν κόσμο τῶν παθῶν καί νά ἀγαπήσει τόν ἔνθεο κόσμο τῶν ἀρετῶν, ἀναλογιζόμενοςτήν πολύτιμη ἰδιότητά του ὡς μέλους τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, πού μέσα ἀπό τή θεία Εὐχαριστία ἀνάλογα καί μέ τόν βαθμό τῆς μετανοίας καί τῆς πνευματικῆς καθαρότητος πού βρίσκεται, βιώνει τά ἔσχατα ὡς παρόντα.

Δυστυχῶς, ὅμως, ὁ σύγχρονος ἐκκοσμικευμένος ἄνθρωπος ἀλλά καί ἐν πολλοῖς ἀδιάφορος γιά τό θεό ἔχει τόσο πολύ ἀπορροφιθεῖ ἀπό τά πράγματα αὐτοῦ τοῦ κόσμου καί ξοδεύει ἀφειδώλευτα τόν πολύτιμο χρόνο του σέ στόχους, πού δέν βοηθοῦν νά γνωρίσει τόν ἀληθινό καί αἰώνιο θεό καί νά ἑνωθεῖ ὀντολογικά μαζί Του, γιατί «νά ποιά εἶναι ἡ αἰώνια ζωή: νά ἀναγνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι ἐσένα ὡς τόν μόνο ἀληθινό θεό, καθώς καί ἐκεῖνον πού ἔστειλες, τόν Ἰησοῦ Χριστό» ( Ἰω. 17, 3 ). Ἡ μή πραγματοποίηση αὐτοῦ τοῦ στόχου ἀπό τόν ἄνθρωπο εἶναι καί ἡ τραγωδία του μέ τήν κάθε μορφή της διά μέσου τῶν αἰώνων. «Δίχως τόν θεάνθρωπο καί ἔξω ἀπό τόν θεάνθρωπο, ὁ ἄνθρωπος πάντα - συνειδητά ἤ ὄχι -μεταλλάσσεται σέ ὑπάνθρωπο, σέ ὁμοίωμα ἀνθρώπου, σέ ὑπεράνθρωπο, σέ ὑπάνθρωπο, σέ διαβολάνθρωπο. Ἀπόδειξη καί ἀποδείξεις γιά τοῦτο; Ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους».

Ἀν τιθέτως ἡ ἐπίτευξη τοῦ ὑψηλοῦ προορισμοῦ τῆς ἑνώσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τό θεό, πού εἶναι τελικά δῶρο τῆς θείας Χάριτος, μεταβάλλει τόν χρόνο τῆς ζωῆς του σέ καιρό συντριβῆς, ἐγρήγορσης, νήψεως καί αὐτομεμψίας, ὅπως αὐτό συμβαίνειστά θεωμένα πρόσωπα τῶν ἁγίων.

Ἑπομένως, τό θέμα εἶναι, τί εἴδους νόημα δίνουμε στό χρόνο καί πῶς μποροῦμε νά μεταμορφώσουμε αὐτόν, κάνοντας κατά χάριν τή ζωή μας ἀθάνατη, γιά νά ἔχει αὐτή ποιότητα καί ἀξία οὐσιαστική. Γιατί ἡ φθαρτότητα, τό μηδέν καί ὁ θάνατος, ἀποτελοῦν τά πραγματικά προβλήματα στήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη.

Ὁ σύγχρονος καί μεγάλος ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας Ἰουστῖνος ὁ Πόποβιτς λέγει κάπου ὅτι «μία θεώρηση τῆς ζωῆς πού ἀρκεῖται στή κάλυψη τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν μόνο δέν εἶναι πραγματική φιλοσοφία, ἐνῶ ἡ αὐθεντική κατά Χριστόν φιλοσοφία ἀναμετρᾶται μέ τό κατ’ ἐξοχήν πρόβλημα τοῦ θανάτου, θεωρώντας ὅτι ἡ κατά κόσμον πρόοδος δέν εἶναι παρά μία πρόοδος στόν νερόμυλο τοῦ θανάτου».

Τά στενά καί μικρά χρονικά πλαίσια αὐτῆς τῆς ζωῆς εἶναι κρῖμα και ἄδικο νά μήν τά συνδέουμε μέ τόν Ἐνανθρωπήσαντα Αἰώνιο θεό καί μέ τούς συνανθρώπους μας, διότι ὁ δρόμος γιά τό Χριστό διέρχεται ἀπαραιτήτως μέσα ἀπό τούς ἀδελφούς μας, θυσιαστικά, ἀγαπητικά καί μέ μεγάλη ταπείνωση. Τότε ἡ ἐπιτυχία τοῦ ἄλλου εἶναι καί δική μου ἐπιτυχία καί ἡ ἀποτυχία τοῦ ἄλλου εἶναι καί δική μου ἀποτυχία καί ὁ δικός του σταυρός γίνεται καί δικός μουσταυρός, γιατί ὁὁποιοσδήποτε ἄλλος δέν εἶναι ἡ «κόλασή μου», ὅπως ἔλεγε ὁ ὑπαρξιστής φιλόσοφος Ζάν - Πώλ Σάρτρ, ἀλλά ὁ Παράδεισός μου κατά τήν σοφία τῆς ἐρήμου: «Εἶδες τόν ἀδελφόν σου; Εἶδες Κύριον τόν θεόν σου!».

Μόνο τότε, λοιπόν, δίνουμε ἀληθινό νόημα στόν «ὑπόλοιπον χρόνον» τῆς ζωῆς μας, γιατί «ἐμεῖς ξέρουμε ὅτι ἀπό τό θάνατο ἔχουμε περάσει στή ζωή, κι αὐτό τό ξέρουμε ἐπειδή ἀγαπᾶμε τούς ἀδελφούς μας. Αὐτός πού δέν ἀγαπάει τόν ἀδελφό του παραμένει στόν θάνατο» ( Α’ Ἰω. 3, 14 ) καί μακάρι νά τό συνειδητοποιοῦμε διαρκῶς.

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey