FOLLOW US
Ιωσήφ Γαληνός

Ιωσήφ Γαληνός

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Με τον όρο Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ) αναφερόμαστε στην αυτοάνοση νόσο (το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στον ίδιο τον οργανισμό), η οποία προκαλεί βλάβες στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα με ανάλογα νευρολογικά ελλείμματα. Είναι συχνότερη στις γυναίκες και εμφανίζεται κυρίως στην ηλικία μεταξύ 25 έως 40 ετών, στην περισσότερο δηλαδή παραγωγική ηλικία. Η αιτιολογία και η παθογένεια της νόσου παραμένει άγνωστη.

Στη Σκλήρυνση κατά πλάκας το ανοσοποιητικό σύστημα στρέφεται εναντίον των ιστών του Κεντρικοί Νευρικοί Συστήματος καταστρέφοντας αυτό το περίβλημα με τη διαδικασία αυτής της καταστροφής να ονομάζεται απομυελίνωση. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η επικοινωνία από και προς τον εγκέφαλο δια μέσου των νεύρων να συνάντα δυσκολίες.

Η εξέλιξη της ασθενείας και τον βαθμό αναπηρίας που θα προκαλέσει στον άρρωστο δεν μπορεί να προβλεφθεί. Ανάλογα με την πορεία της νόσου διακρίνεται στις εξής μορφές:

- Υποτροπιάζουσα μορφή (με υφέσεις και εξάρσεις).

- Δευτεροπαθώς προοδευτικά επιδεινούμενη μορφή.

- Πρωτοπαθώς προοδευτικά επιδεινούμενη μορφή.

Χαρακτηριστικά

Τα βασικότερα χαρακτηριστικά της ΣΚΠ είναι οι εξάρσεις - υφέσεις και η ακανόνιστη μορφή των συμπτωμάτων. Δηλαδή κάθε περίπτωση ΣΚΠ είναι τόσο μοναδική, όσο και ο φορέας της. Τα κύρια συμπτώματα που παρατηρούνται σε όλες τις μορφές ΣΚΠ και επηρεάζουν ουσιαστικά τη καθημερινότητα του ασθενή είναι η εύκολη κόπωση, η διαταραχή της άρθρωσης του λόγου, η σταδιακή αδυναμία σε μυϊκές ομάδες στα άνω ή/και τα κάτω άκρα, που περιγράφεται ως «αίσθηση αδεξιότητας» και η αταξία (ακανόνιστες κινήσεις των άκρων που γίνονται χωρίς φυσιολογικό συντονισμό και επαρκή έλεγχο). Επίσης, οι ζεστές ημέρες αυξάνουν την κόπωση και αποδυναμώνουν τους πάσχοντες, με αποτέλεσμα το καλοκαίρι να μην είναι και η αγαπημένη τους εποχή. Φυσικά η προσωπικότητα και η ψυχολογία του ασθενούς δεν μένουν ανεπηρέαστα. Τα άτομα με ΣΚΠ συχνά αισθάνονται αποκλεισμένοι και δυσαρεστημένοι με τον εαυτό τους. Για αυτό η κατάθλιψη, το άγχος και οι έντονες μεταπτώσεις της διάθεσης αποτελούν σύνοδες εκδηλώσεις της σωματικής αναπηρίας.

Διάγνωση

Η διάγνωση της ΣΚΠ απαιτεί έναν ενδελεχή εργαστηριακό έλεγχο και μία λεπτομερή κλινική εξέταση προκειμένου να διερευνηθεί η ύπαρξη ευπαθών σημείων και διαταραχής στην ισορροπία, στη βάδιση, στην αισθητικότητα και στα κρανιακά νεύρα.

Η λήψη του ατομικού και οικογενειακού ιατρικού ιστορικού είναι απαραίτητη για τη διαδικασία της διάγνωσης της ΣΚΠ, όπως και η διεξαγωγή ενός ολοκληρωμένου αιματολογικού ελέγχου (γενικές αιματολογικές εξετάσεις, ανοσολογικές, βιοχημικές, επίπεδα βιταμίνης Β12, εξέταση εγκεφαλονωτιαίου υγρού, κολλαγονικός έλεγχος και αντισώματα έναντι της Borellia).

Τα διαγνωστικά κριτήρια της ΣΚΠ έχουν εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου και έχουν βελτιωθεί κατά πολύ ως προς την εξειδίκευση και την ευαισθησία. Ο ακρογωνιαίος λίθος της διάγνωσης της ΣΚΠ παραμένει η φυσική εξέταση σε συνδυασμό με τη λήψη του νευρολογικού ιστορικού.

Λειτουργική φυσικοθεραπεία

Η φυσικοθεραπεία παρέχει μια μοναδική συμβολή στη διαχείριση των ατόμων με ΣΚΠ αφενός μέσω της βελτίωσης και της συντήρησης των λειτουργικών ικανοτήτων τους και αφετέρου μέσω της διαχείρισης των μακροπρόθεσμων συμπτωμάτων της νόσο.

Η φυσικοθεραπευτική αποκατάσταση εστιάζει το δυναμικό της στην προσαρμογή του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος και στη βέλτιστη δυνατή ανάκτηση της λειτουργικότητας στα πρώιμα στάδια της νόσου. Η εφαρμογή της φυσικοθεραπευτικής παρέμβασης θα πρέπει να πραγματοποιείται αμέσως μετά τη διάγνωση ώστε να επέλθει η βέλτιστη δυνατή μείωση της αναπηρίας, η μεγιστοποίηση των δυνατοτήτων των ασθενών για ανεξαρτησία, η βελτίωση της βιωσιμότητας της επαγγελματικής απασχόλησης και η μείωση των επιπτώσεων της νόσου στην ποιότητα ζωής των ασθενών.

Σύγχρονα διεθνή ερευνητικά δεδομένα συμφωνούν πως ο ακρογωνιαίος λίθος, για την αποτελεσματική, συνολική αντιμετώπιση της νόσου (σε συνδυασμό με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή), είναι η «λειτουργική φυσικοθεραπεία». Για το λόγο αυτό, τα άτομα με ΣΚΠ πρέπει να ενθαρρύνονται να συμμετέχουν σε προγράμματα θεραπευτικής άσκησης, από εξειδικευμένους θεραπευτές, που απώτερο στόχο έχουν να αναπτύξουν στον ασθενή στρατηγικές βελτίωσης της ποιότητας της ζωής του. Βλέποντας τον ασθενή σαν σύνολο και εκτιμώντας όλες τις παραμέτρους που επηρεάζουν την φυσική και ψυχολογική του κατάσταση θα πρέπει να σχεδιαστεί ένα πρόγραμμα αποκατάστασης εξατομικευμένο στα συμπτώματα και ανάγκες του ασθενή.

Πιο συγκεκριμένα, ένα εξατομικευμένο ασκησιολόγιο, το οποίο διαμορφώνεται ύστερα από εξειδικευμένο μυοσκελετικό έλεγχο, από ειδικευμένο Φυσιοθεραπευτή, συμβάλει στη:

- διατήρηση της μυοσκελετικής αρτιότητας με ασκήσεις επιλλεκτικής ενδυνάμωσης και ελαστικότητας,

- βελτίωση φυσικής κατάστασης και αντιμετώπιση της πρόωρης κόπωσης,

- αύξηση της αυτοπεποίθησης και αίσθησης αυτονομίας (το άτομο αποκτά εμπιστοσύνη στον εαυτό του),

- μείωση της κατάθλιψης και του άγχους (έρευνες αποδεικνύουν ότι ο οργανισμός μέσω της άσκησης και της κοινωνικοποίησης, παράγει «ορμόνες ευφορίας», τις ενδορφίνες),

- βελτίωση των νοητικών λειτουργιών (αποδεδειγμένα το Pilates βελτιώνει την μνήμη και ενεργοποιεί ποικιλοτρόπως πολλαπλά κέντρα ελέγχου στον εγκέφαλου.

 

ΠΗΓΕΣ:

Compston A., & Coles A., (2008). Multiple sclerosis, Lancet, 372: 1502 - 1517.

Döring A., Pfueller C.F., Paul F., & Dörr J., (2012). Exercise in multiple sclerosis: an integral component of disease management, The EPMA Journal, 3(1): 2.

Heesen C, Bohm J, & Reich C., (2008). Patient perception of bodily functions in multiple sclerosis: gait and visual function are the most valuable, Multiple Sclerosis, 14: 988 - 991.

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 15:46

Εγκεφαλικό επεισόδιο

Εγκεφαλικό επεισόδιο είναι μια νόσος όπου τα εγκεφαλικά κύτταρα πεθαίνουν λόγω έλλειψης οξυγόνου. Το εγκεφαλικό μπορεί να προκληθεί από μια απόφραξη στην κυκλοφορία του αίματος, ή την ρήξη μιας αρτηρίας που τροφοδοτεί τον εγκέφαλο.

Οι δύο κύριοι τύποι εγκεφαλικών περιλαμβάνουν το ισχαιμικό και το αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο. Ισχαιμικά εγκεφαλικό είναι περίπου το 87% όλων των εγκεφαλικών και αυτά συμβαίνουν όταν ένα θρόμβος σχηματιστεί και αποφράξει την ροή σε τμήμα του εγκεφάλου. Το αιμορραγικό εγκεφαλικό συμβαίνει όταν ένα αιμοφόρο αγγείο στην επιφάνεια του εγκεφάλου διαρρηγνύεται και γεμίζει το κενό ανάμεσα στο κρανίο και τον εγκέφαλο με αίμα (υπαραχνοειδής αιμορραγία) ή όταν μια προβληματική αρτηρία στον εγκέφαλο διαρρηγνύεται και γεμίζει τους γύρω ιστούς με αίμα (εγκεφαλική αιμορραγία). Και οι δύο τύποι εγκεφαλικού έχουν σαν αποτέλεσμα την έλλειψη κυκλοφορίας στον εγκέφαλο και άθροιση αίματος που ασκεί υπερβολική πίεση στον εγκέφαλο.

 

Σημάδια

Εντός λίγων λεπτών από την εγκατάσταση του εγκεφαλικού αρχίζει ο θάνατος των εγκεφαλικών κυττάρων και η εμφάνιση των συμπτωμάτων. Είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε τα συμπτώματα, καθώς η έγκαιρη θεραπεία είναι σημαντική για την αποκατάσταση.

Στα κοινά συμπτώματα περιλαμβάνονται η δυσκολία στην βάδιση, απώλεια της ισορροπίας και συντονισμού, οι δυσκολίες στην άρθρωση, η ζάλη, η αδυναμία, το μούδιασμα και η παράλυση, η θολή όραση, διπλωπία ή η αμαύρωση της όρασης, η αιφνίδια σοβαρή κεφαλαλγία, καθώς και η σύγχυση. Ο ασθενής μπορεί ξαφνικά να μην μπορεί να μιλήσει, να έχει προβλήματα μνήμης, ή να παραλύσει μια πλευρά του σώματος.

Τα συμπτώματα μπορεί να εξελίσσονται ή να διακυμαίνονται κατά τη διάρκεια της πρώτης ή και της δεύτερης ημέρας. Αυτό καλείται εγκεφαλικό επεισόδιο σε εξέλιξη. Όταν δεν παρατηρείται περαιτέρω επιδείνωση, η κατάσταση θεωρείται ένα ολοκληρωμένο εγκεφαλικό επεισόδιο.

Μικρότερα εγκεφαλικά (ή σιωπηλά εγκεφαλικά), όμως, μπορεί να μην προκαλέσουν συμπτώματα, αλλά και πάλι να προκαλέσουν καταστροφή εγκεφαλικού ιστού.

 

Πρόληψη

Μεγάλο μέρος της πρόληψης εγκεφαλικού στηρίζεται στον υγιεινό τρόπο ζωής, που περιλαμβάνει την διάγνωση και ρύθμιση υπέρτασης, την διακοπή του καπνίσματος, την μείωση της χοληστερίνης και της πρόσληψης νατρίου και λιπαρών, την κατανάλωση αλκοόλ με μέτρο, την κατάλληλη θεραπεία διαβήτη, την διαχείριση του άγχους, καθώς και την φυσική δραστηριότητα.

 

Διάγνωση

Ένα εγκεφαλικό είναι ένα επείγον περιστατικό, και στην υποψία εγκεφαλικού επεισοδίου μεταφέρεται ο ασθενής άμεσα στο νοσοκομείο ώστε να γίνουν εξετάσεις και να του παρασχεθεί η κατάλληλη θεραπεία όσο το δυνατόν συντομότερο.

Οι ιατροί έχουν διάφορα εργαλεία διαθέσιμα για να ελέγχουν τον κίνδυνο εγκεφαλικού και για να κάνουν διάγνωση ενός εγκεφαλικού. Αυτά περιλαμβάνουν:

Την φυσική εξέταση, δηλαδή την εξέταση της αρτηριακής πίεσης και τις αιματολογικές εξετάσεις για τον έλεγχο χοληστερίνης, σακχάρου και αμινοξέων.

Τον υπέρηχο, όπου ένα ραβδί που ακουμπά πάνω από τις καρωτίδες στον λαιμό μπορεί να δώσει μια εικόνα που δείχνει εάν υπάρχει στένωση ή θρόμβωση.

Την αγγειογραφία, όπου ένας καθετήρας τοποθετείται στις αρτηρίες και εγχέει σκιαστικό που μπορεί να ανιχνευθεί από ακτίνες X.

Την αξονική τομογραφία (CT), όπου ο τομογράφος σχηματίζει μια 3-D εικόνα που μπορεί μα δείξει ανευρύσματα, αιμορραγία, ή ανώμαλα αγγεία στον εγκέφαλο.

Την μαγνητική τομογραφία (MRI), όπου το μαγνητικό πεδίο δημιουργεί μια 3-D απεικόνιση του εγκεφάλου ώστε να εντοπίσουμε πιθανές ιστικές βλάβες από εγκεφαλικό.

Και τέλος, το υπερηχογράφημα καρδιάς, δηλαδή ένας υπέρηχος που παίρνει εικόνες της καρδιάς ώστε να ελέγξουμε εάν υπάρχουν έμβολα.

 

Τρόποι αντιμετώπισης

Ο πρωταρχικός στόχος στην θεραπεία ισχαιμικού εγκεφαλικού είναι η αποκατάσταση της κυκλοφορίας του αίματος στον εγκέφαλο. Αυτό επιχειρείται με την χρήση ενός θρομβολυτικού φαρμάκου που λέγετε ενεργοποιητής ιστικού πλασμινογόνου (tPA). Ο ιατρός εκχέει το tPA στο χέρι του ασθενούς. Εάν για κάποιο λόγο ο ασθενής δεν μπορεί να λάβει tPA τότε χορηγούνται αντί αυτού αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα.

Επιπλέον, μπορεί να γίνουν χειρουργικές επεμβάσεις που μπορούν να ανοίξουν ή να διευρύνουν τις αρτηρίες. Αυτές περιλαμβάνουν την καρωτιδική ενδαρτηριεκτομή (αφαίρεση πλάκας και διεύρυνση της καρωτίδας αρτηρίας) και αγγειοπλαστική (ένα μπαλόνι που διευρύνει την καρωτίδα αρτηρία και παραμένει ανοιχτή με ένα μεταλλικό πλέγμα που ονομάζεται stent).

Το αιμορραγικό εγκεφαλικό αντιμετωπίζεται διαφορετικά από το ισχαιμικό εγκεφαλικό. Χειρουργικές επεμβάσεις που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση αυτού του είδους εγκεφαλικού περιλαμβάνουν την χειρουργική απολίνωση, εμβολισμός του ανευρύσματος, και η αφαίρεση αρτηριοφλεβώδους δυσπλασίας (AVM).

Ο καθένας μπορεί να υποστεί εγκεφαλικό. Αν και πολλοί παράγοντες κινδύνου δεν μπορούν να τροποποιηθούν, πολλοί μπορούν να βελτιωθούν την σωστή διατροφή και φροντίδα.

 

Φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση

Η αποκατάσταση ξεκινά το συντομότερο δυνατό μετά την προσβολή του επεισοδίου, αμέσως μόλις ο ασθενής είναι αιμοδυναμικά σταθερός και δεν κινδυνεύει από νέο επεισόδιο μπορεί να ξεκινήσει φυσικοθεραπεία. Ο κύριος στόχος του φυσικοθεραπευτή είναι να βοηθήσει να επανέλθει ο ασθενής στις δραστηριότητες τόσο στο σπίτι, όσο και στην εργασία και την κοινωνική του ζωή.

Η αποκατάσταση ενός ασθενούς ο οποίος έχει περάσει εγκεφαλικό επεισόδιο μπορεί να χωριστεί σε δυο στάδια το αρχικό και το στάδιο της σχετικής ανάρρωσης. Οι στόχοι και οι παρεμβάσεις της φυσικοθεραπείας σε αυτά τα δύο σταδία είναι διαφορετικοί ενώ μερικές φυσιοθεραπευτικές παρεμβάσεις του αρχικού σταδίου να μπορεί συνεχισθούν και στο επόμενο στάδιο αν τις έχει ανάγκη ο ασθενής.

Πρέπει να τονισθεί ότι η φυσικοθεραπεία δεν στοχεύει στην θεραπεία των νεκρών νευρικών κυττάρων του εγκεφάλου αλλά στην διόρθωση όσο είναι δυνατόν των νευρομυικών λειτουργιών του ασθενούς εκπαιδεύοντας άλλα τμήματα του εγκεφάλου και δραστηριοποίηση ικανοτήτων οι οποίες βρίσκονταν σε αχρηστία.

Η πορεία της αποκατάστασης ενός ασθενούς με εγκεφαλικό επεισόδιο δεν είναι ίδια για όλους τους ασθενείς. Η παρούσα περιγραφή για την φυσικοθεραπεία στα εγκεφαλικά επεισόδια είναι γενική και δεν μπορεί να εμβαθύνει περισσότερο την φυσιοθεραπευτική προσέγγιση γιατί κάθε ασθενής ύστερα από σωστή φυσιοθεραπευτική αξιολόγηση πρέπει να ακολουθεί ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα.

 

Πηγές

Κεκάτος Ε., (1999). Εγκεφαλικό Επεισόδιο: Φυσικοθεραπευτική Φροντίδα, Εκδόσεις: Παρισιανού, Αθήνα.

Το άρθρο φιλοξενείται στην σελίδα www.AEGEANDOCTORS.gr <http://www.AEGEANDOCTORS.gr>

 

* Ο κ. Ιωσήφ Β. Γαληνός είναι φυσικοθεραπευτής-Εκπαιδευτής ΔΙΕΚ, Επ. Διευθυντής PHYSIOGALINOS Rehab Clinic.

 

Θλάση είναι η κάκωση - τραυματισμός των μυών. Οι πιο συχνές θλάσεις είναι οι θλάσεις των μυών των κάτω άκρων, όπως η θλάση των μηριαίων μυών και η θλάση της γαστροκνημίας (γάμπα). Δεν υπάρχει διαφοροποίηση στα φύλα και στις ηλικίες.

Οι θλάσεις χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: α) Θλάσεις πρώτου βαθμού: μικρή ρήξη των μυϊκών στοιχείων. β) Θλάσεις δευτέρου βαθμού: μερική ρήξη των μυϊκών στοιχείων, αλλά διατήρηση της συνέχειας του μυός και γ) Θλάσεις τρίτου βαθμού: πλήρης διατομή του μυός, δηλαδή κόβεται ο μυς.

 

Αίτια

Οι μύες μπορεί να τραυματιστούν με δύο τρόπους, με απευθείας κτύπημα ή με υπερβολική διατατική φόρτισή τους. Το αποτέλεσμα είναι η ρήξη μυϊκών ινών (που μπορεί να φθάσει και σε πλήρη διατομή του μυός) και η δημιουργία αιματώματος.

Το πιο σύνηθες αίτιο μιας θλάσης είναι ο τοπικός τραυματισμός στην περιοχή των μυών ή στη μυοτενόντιο περιοχή κοντά στις αρθρώσεις. Άτομα τα οποία ασχολούνται με αθλητικές δραστηριότητες παρουσιάζουν μεγαλύτερη συχνότητα στις θλάσεις. Επίσης, άτομα τα οποία έχουν υποστεί θλάσεις στο παρελθόν έχουν περισσότερες πιθανότητες να υποστούν ξανά θλάσεις στην ίδια περιοχή.

Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες επιβαρυντικοί για τη δημιουργία μυϊκής θλάσης:

- Ο μυς μπορεί να είναι κακώς προετοιμασμένος λόγω κακής εκγύμνασης ή πλημμελούς προθέρμανσης κατά την άσκηση.

- Ο μυς μπορεί να είναι αδύναμος λόγω προηγουμένου τραυματισμού και πλημμελούς αποκατάστασης.

- Ο μυς μπορεί να έχει αναπτύξει ουλώδη ανελαστικό ιστό στο σημείο προηγούμενης θλάσεως.

- Ο μυς μπορεί να έχει υπερφορτωθεί και να έχει φθάσει σε μεγάλο σημείο κόπωσης.

- Σφικτοί μύες ή μύες εκτεθειμένοι σε ψύχος τραυματίζονται ευκολότερα.

Η προφύλαξη κατά τη διάρκεια των αθλητικών δραστηριοτήτων και η ενίσχυση των περιοχών που έχουν ιστορικό θλάσεων με ελαστικούς επιδέσμους μειώνει τις πιθανότητες τραυματισμού των μυών.

 

Συμπτώματα

Προφανώς, τα συμπτώματα εξαρτώνται από τον βαθμό σοβαρότητας του τραυματισμού. Στην περίπτωση της μυϊκής θλάσης, η ρήξη των μυϊκών ινών συνοδεύεται από τη διαρροή αίματος, που συσσωρεύεται στους ιστούς προκαλώντας αιμάτωμα, οι διαστάσεις του οποίου είναι ανάλογες της σοβαρότητας της κάκωσης. Το κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος κατά την ανάπαυση, που επιδεινώνεται με την προσπάθεια κίνησης του ενδιαφερόμενου μυός και συνοδεύεται από λειτουργική ανικανότητα, με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατη η χρήση του προσβεβλημένου μυός.

Οι θλάσεις συμβαίνουν περισσότερο στην περιοχή που συνδέεται ο μυς με τον τένοντα και λιγότερο στην κύρια μάζα του μυός. Κύρια συμπτώματα στις καταστάσεις αυτές είναι ο άμεσος πόνος, η τοπική ευαισθησία στην περιοχή, η ανάπτυξη οιδήματος (πρηξίματος) καθώς και ο περιορισμός της κίνησης στις κοντινές αρθρώσεις. Συχνά μπορεί άμεσα να παρατηρηθεί εκχύμωση (μελάνιασμα) στην περιοχή της θλάσης. Αυτό λέγεται και αιμάτωμα.

 

Διάγνωση

Η κλινική εξέταση αποτελεί το βασικό διαγνωστικό μέσο στις μυϊκές θλάσεις. Η χρήση του υπερηχογραφήματος και της μαγνητικής τομογραφίας συμπληρώνουν τα τελευταία χρόνια την κλινική εξέταση και βοηθούν κυρίως στον καθορισμό του μεγέθους του τραυματισμού.

 

Επιπλοκές

Επιπλοκές μετά από μυϊκή θλάση συνήθως συμβαίνουν σε περιπτώσεις ανεπαρκούς ή ελλιπούς θεραπείας. Αφορούν δε τον αυξανόμενο σχηματισμό ουλώδους ιστού στην περιοχή της θλάσης, τη δημιουργία εγκυστωμένου αιματώματος και τη δημιουργία οστικού ιστού (οστεοποιός μυοσίτις), που πολλές φορές οδηγεί στην περιορισμένη λειτουργικότητα του μυός και της άρθρωσης στην οποία επενεργεί. Η χειρουργική θεραπεία είναι συνήθως η μέθοδος επιλογής στις περιπτώσεις αυτές.

 

Αντιμετώπιση

Η συντηρητική αγωγή είναι καταρχάς η πρώτη προσέγγιση στην αντιμετώπιση των θλάσεων. Αυτή αποτελείται από:

- Περίδεση του μυός (άνω ή κάτω άκρο) με ελαστικό επίδεσμο.

- Χρήση ναρθήκων ανάπαυσης.

- Χορήγηση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων.

- Τοποθέτηση πάγου τις δύο πρώτες ημέρες.

- Φυσικοθεραπεία για αποκατάσταση, εφόσον είναι απαραίτητο.

Οι θλάσεις δευτέρου και τρίτου βαθμού, κατά την εκτίμηση του γιατρού και ανάλογα με άλλες πιθανές βλάβες, χειρουργούνται (συρραφή μυός).

Αμέσως μετά τη θλάση του πρώτου και δευτέρου βαθμού επιβάλλεται ακινητοποίηση του σκέλους σε αντίρροπη θέση, περίδεση και εφαρμογή ψυχρού επιθέματος ή πάγου για περίπου 20 με 25 λεπτά. Η εφαρμογή ψυχρών επιθεμάτων γίνεται αρκετά συχνά κατά το πρώτο 48ωρο για τη μείωση του πόνου, του αιματώματος και για την κατά το δυνατό μείωση της έκτασης του οιδήματος.

Ο φυσικοθεραπευτής με τα μέσα τα οποία διαθέτει τα πρώτα 24ωρα προσπαθεί να μειώσει το οίδημα και τον πόνο χρησιμοποιώντας TECAR, ρεύματα TENS, διασταυρούμενα ρεύματα και κρυοθεραπεία. Μετά τα πρώτα 24ωρα, ο στόχος του φυσικοθεραπευτή είναι να αυξήσει την κυκλοφορία του αίματος στο σημείο βλάβης (μέσω TECAR, υπέρηχου, θερμών επιθεμάτων, διαθερμιών και laser) για να επιτύχει τον μέγιστο βαθμό παροχής θρεπτικών στοιχείων για την επούλωση της βλάβης.

Έπειτα επιβάλλεται πρόγραμμα διατατικών ασκήσεων στον τραυματισμένο μυ. Στη συνέχεια της αποκατάστασης ξεκινούν σταδιακά οι ισοτονικές ασκήσεις για επιπλέον ενδυνάμωση. Ακολουθούν εξειδικευμένες ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας και νευρομυϊκής συναρμογής, δηλαδή ασκήσεις επανεκπαίδευσης τους μυός για ασφαλή επιστροφή στην καθημερινή δραστηριότητα.

 

* Ο Ιωσήφ Γαληνός είναι ο φυσικοθεραπευτής.

 

Πηγή:

Evans W.J., & Cannon J.G., (1991). «The metabolic effects of exercise in muscle damage», Exercise Sport Sc. Rev, (19): 99 - 125.

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top