Άρωμα μιας «άλλης» Ανάστασης

01/07/2012 - 05:56
Παιδικές μνήμες από εικόνες και αρώματα ενός παρελθόντος που φαντάζει τόσο μακρινό αλλά και τόσο ζωντανό και γεμάτο. Ενορία Αγίων Θεοδώρων. Μια παλιά γειτονιά που σφύζει από παιδικές φωνές μέσα στα καλντερίμια αλλά και στον αύλειο χώρο του ναού.
Παιδικές μνήμες από εικόνες και αρώματα ενός παρελθόντος που φαντάζει τόσο μακρινό αλλά και τόσο ζωντανό και γεμάτο.
Ενορία Αγίων Θεοδώρων. Μια παλιά γειτονιά που σφύζει από παιδικές φωνές μέσα στα καλντερίμια αλλά και στον αύλειο χώρο του ναού, τον γεμάτο λουλούδια και χρώματα. Τότε που ο γυναικωνίτης ήταν σημείο συνάντησης όλης της πιτσιρικαρίας κάθε βράδυ, στη διάρκεια της Μ. Εβδομάδας. Και ενώ ο παπα-Ευθύμης με τη μελωδική φωνή του έντυνε με ήχο τις μνήμες μας, εμείς με τα κεράκια μας και τα βιβλιαράκια (Συνόψεις) παρακολουθούσαμε ψιλοχαχανίζοντας. Οι θυμωμένες ματιές των μανάδων μάς συνέτιζαν στιγμιαία.
Από το απόγεμα της Κυριακής των Βαΐων άρχιζαν οι συνάξεις για πρόβες για τα εγκώμια της Μ. Παρασκευής. Με τις πολυγραφημένες κόλλες ανά χείρας προετοιμαζόμασταν πυρετωδώς για την εμφάνισή μας. Τότε οι εικόνες της εβδομάδας αυτής ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες γύρω από τα εκκλησιαστικά δρώμενα, γύρω από τη γειτονιά, το παιχνίδι (τα «μήλα», το «καμίνι», το «κρυφτό», «τ’ αγαλματάκια», και τόσα άλλα παιχνίδια). Τα μάτια των παιδιών ήταν γεμάτα από έντονα βλέμματα και όχι το αποχαυνωμένο ύφος των «εργατωρών» μπροστά από το play station το game-boy και τον υπολογιστή. Μ. Τετάρτη απόγευμα μαζευόμαστε για να ευχελιαστούμε. Το πρωί είχαν προηγηθεί οι μυρωδιές από την προετοιμασία για τις κουλούρες. Θυμάμαι τους ταβάδες που κατεβάζαμε στο συνοικιακό φούρνο. Οι ηλεκτρικοί οικιακοί φούρνοι, σπάνιο είδος. Και μετά το μαρτύριο από τις γαργαλιστικές μυρωδιές από το φρεσκοψημένο μαχλέπι. Ένεκα η νηστεία. Εγκράτεια μέχρι την Ανάσταση. Βέβαια κλεφτά ψιλοτσιμπούσαμε από το ψημένο αμυγδαλάκι, καθώς ξεκολλούσαμε τις κουλούρες από τις λαδόκολλες για να μην «ιδρώσουν».
Μεγάλη Πέμπτη. Τα 12 Ευαγγέλια. Από νωρίς στην εκκλησιά για να πιάσουμε στασίδι για να παρακολουθήσουμε τη Σταύρωση. Η εκκλησιά σφύζει από κόσμο. Τι δέος! Μυρωμένα μπουκέτα από τις αυλές για να στολίσουν τον Εσταυρωμένο. Ιδού η πλήρης ταπείνωση. Υπό το φως των κεριών μέσα σε κατανυκτική ατμόσφαιρα η φωνή του παπά-Ευθύμη. «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου» - ραγίζει τις παιδικές καρδούλες. Τακ-τακ σφυριές να στερεώσει το σταυρό στη βάση του. Μέρες γεμάτες ήχους, εικόνες, μυρωδιές. Αργά το βράδυ οι γυναίκες και τα κορίτσια για το στολισμό του επιταφίου που μοσχοβολούσε από τα λουλούδια των αυλών. Τι χρώματα! Πανδαισία της άνοιξης.
Μ. Παρασκευή - η Ακολουθία των Ωρών - Η αποκαθήλωση. Οι καμπάνες ηχούν πένθιμα. Τα αγόρια αναλαμβάνουν βάρδιες. Η τελευταία πρόβα για τα εγκώμια. Αγωνία για το αποτέλεσμα. Ανάλαδες φακές το μενού, ελιές, χαλβά. Λίγο μας νοιάζει. Η κοριτσοπαρέα ραντεβού για βόλτα στα επιτάφια των γύρω ενοριών. Ούτε συζήτηση ο δικός μας ο καλύτερος. Μακράν. Κι όταν κοπελιάσαμε λιγάκι ακόμα, η ουρά μας έφτανε μέχρι τον επιτάφιο του Νοσοκομείου. Αυτή κι αν ήταν έξοδος για τα τότε δεδομένα μας. Βραδιάζει. «Η Ζωή εν τάφω», «Αι γενεαί αι πάσαι», «Άξιον εστί», «Ω γλυκύ μου έαρ» από το αηδόνι της χορωδίας.
Η περιφορά του επιταφίου με τα αναμμένα κεράκια μέσα στα παλιά καλντερίμια της ενορίας. Οι γυναίκες στα μπαλκόνια να ραίνουν με ροδοπέταλα και κολόνιες. Θυμιάματα να αρωματίζουν τη γλυκιά βραδιά. Και εμείς α λα μπρατσέτα πίσω από το φωτισμένο επιτάφιο να ψάλλουμε. Και δώσ’ του στάσεις για ανάσα στα ξωκκλήσια της ενορίας που προσπερνάμε . Γλυκιά κούραση…
Όλα τα βράδια μας γεμάτα από τις υπερπαραγωγές από τη Βίβλο στην ΕΡΤ και την ΥΕΝΕΔ.
Μ. Σάββατο. Φοράμε τα καινούργια μας. Τη λαμπάδα της νονάς. Το κόκκινο αυγό μας στην τσέπη και σπίρτα για να τ’ αναστήσουμε. Τα βεγγαλικά μας, τα κοριτσίστικα αυτά τα ξυλάκια με την πυρίτιδα που καίγοντας βγάζουν αστεράκια. «Δεύτε λάβετε φως.» «Χριστός Ανέστη.» Και εδώ αρχίζει το μαρτύριο από τα βαρελότα. Όχι και η καλύτερή μας. Κοντά στη μαμά και τον μπαμπά - στην ασφάλεια. «Άρατε πύλες.» Προσκυνούμε την Ανάσταση και γραμμή για το σπίτι. Με τη λαμπάδα την αναστάσιμη ο πατέρας κάνει τρεις φορές το σταυρό στην είσοδο, να ‘μαστε όλοι γεροί και του χρόνου. Αυτή η σούπα, το βραστό αρνάκι, τα συκωτάκια, τα λεμονάτα. Άλλη γεύση…
Κυριακή του Πάσχα - Δευτερανάσταση στη Μητρόπολη. Μεγαλεία και λαμπρότητα. Στρατιωτικό άγημα παραταγμένο έξω από το ναό. Το Ευαγγέλιο της Ανάστασης σε ξένες γλώσσες. Οι γαλονάδες σημαιοστολισμένοι με τα ξίφη τους που φάνταζαν κάπως στα παιδικά μας μάτια. Και μετά στο προαύλιο ο συχωρεμένος ο μητροπολίτης Ιάκωβος, για να ευχηθεί από της στημένη εξέδρα το «Χριστός Ανέστη» και να ρίξει το κύπελλο στο συγκεντρωμένο πλήθος. Και φυσικά το γεμιστό αρνάκι μάς περίμενε ζεστό και μοσχομυρωδάτο. Το παραλαμβάναμε έτοιμο από το φούρνο, σκεπασμένο με τη λαδόκολλα.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και του χρόνου!!

 

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey