FOLLOW US
Ξενοφώντας Ε. Μαυραγάνης

Ξενοφώντας Ε. Μαυραγάνης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η νέα πρόεδρος του Σ.τ.Ε. κυρία Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, της οποίας η επιλογή επιδοκιμάσθηκε από όλες τις πλευρές, δεν είναι μια τυχαία δικαστής. Έχει διαγράψει σπουδαία πορεία και ως προς την υποστήριξη των δικαιωμάτων αυτής και των συναδέλφων της, ως εκπρόσωπός τους.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό που την χαρακτηρίζει. Είναι που διετέλεσε πρόεδρος του Γ΄. τμήματος του Σ.τ.Ε, που εξέδωσε την «εθνοπροδοτική», για κάποιους απόφαση με την οποία απορρίφθηκαν οι προσφυγές μερικών ΥΠΕΡΕΛΛΗΝΩΝ που ανησυχούσαν για τον καταστροφικό επηρεασμό των παιδιών τους από τα «μιασμένα» προσφυγόπουλα.

Απαντώντας λοιπόν σ’ αυτούς τους φόβους των καθαρόαιμων Ελλήνων η 470/2018 απόφαση του ΣτΕ, με πρόεδρο την νέα πρόεδρο του ΣτΕ, λέει ότι «δεν υφίστανται οι ίδιοι ευθέως κάποια βλάβη, δηλ. δεν υπάρχει μεταξύ αυτών και των προβαλλομένων πράξεων ιδιαίτερος δεσμός» αλλά και «γιατί η συναισθηματική και ψυχολογική κατάσταση (των προσφυγόπουλων) τους, ύστερα από την πολύμηνη ταλαιπωρία τους και την εμπειρία του πολέμου που βίωσαν, δημιούργησε ως προς την προσαρμογή τους στο νέο «ξένο» κοινωνικό περιβάλλον», γι’ αυτό και πρέπει να προστατευθούν, εντασσόμενα, δια του σχολείου, στην ελληνική κοινωνία για όσο θα ζουν σ’ αυτήν. Λέει και άλλα πολλά η εμβληματική αυτή δικαστική απόφαση και για τους εμβολιασμούς και για τις επιδημίες, αλλά ο χώρος μας είναι λίγος.

Παράλληλα ο Άρειος Πάγος με πρόσφατη εγκύκλιό του στις δικαστικές αρχές τους γνωστοποιεί ότι «ο όρος «λαθρομετανάστης», εκτός του ότι δεν είναι δόκιμος, μπορεί να είναι και μειωτικός για την προσωπικότητα του ατόμου και βεβαίως δεν απαντάται στην ελληνική νομοθεσία, όπου γίνεται λόγος για παράνομη είσοδο στη χώρα». Ως εκ τούτου συστήνεται «να αποφεύγεται η χρήση του όρου «λαθρομετανάστης» για να αποφεύγονται τα φαινόμενα ξενοφοβίας και ρατσισμού, προσθέτως δε να ευαισθητοποιηθεί η τοπική κοινωνία»

Στον αντίποδα όλων αυτών και μιας σειράς άρθρων, μελετών και τοποθετήσεων η πλειοψηφία (ΔΑΚΕ) της ΕΛΜΕ Λέσβου, της συνδικαλιστικής δηλαδή οργάνωσης των εκπαιδευτικών, των «δασκάλων» δηλονότι των Λεσβίων εφήβων, έλαβε απόφαση, που την δημοσιοποίησε βεβαίως, υποστηρίζοντας ότι η απόλυτα σωστή, δεδομένων και των συνθηκών που επικρατούν στη Λέσβο, είναι η λέξη «λαθρομετανάστης» εισάγοντας και ως δάσκαλοι αυτοί την αρχή της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, αλλά και του μίσους έναντι συνανθρώπων τους, ταλαιπωρημένων και βασανισμένων σωματικά και ψυχικά από την «εμπειρία» του ξεριζωμού από τις γενέθλιες γαίες τους.

Κόντρα σ’ αυτήν την βάρβαρη εκδοχή της διοίκησης της ΕΛΜΕ, υπάρχει ένα θαυμάσιο, όσο και άκρως τολμηρό κείμενο του δρα Θεολογίας Αθανάσιου Καλαμάτα, διευθυντή του ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟΥ σχολείου Μυτιλήνης, δημοσιευμένο στον ιστότοπο ΕΝΔΟΤΟΠΟΣ που λέει:

«Ένα από τα πολλά στρεβλά που συμβαίνουν στον εκπαιδευτικό χώρο, είναι και ο κομματισμός που καθιστά υπαρκτή την έλλειψη όχι μόνο του ορθού πολιτικού λόγου, αλλά και του παιδαγωγικού. Στη γνωστή κόντρα που κατά τις τελευταίες μέρες έχει ξεσπάσει στην τοπική εκπαιδευτική κοινότητα, για το αν οι μετανάστες θα πρέπει να ονομάζονται «λαθρομετανάστες» ή όχι, δεν είναι καθόλου δύσκολο νηφάλιος νους να διαπιστώνει ότι οι κομματάνθρωποι εκπαιδευτικοί… αρνούνται να κατανοήσουν το εξής απλό: Πέραν της αδυναμίας πολιτικής διαχείρισης του μεταναστευτικού ζητήματος, ο εκπαιδευτικός χώρος οφείλει να το αντιμετωπίζει με την ενδεδειγμένη παιδαγωγική ευαισθησία, τουτέστιν ανθρωπιστική, της προσφοράς δηλαδή προς τον άνθρωπο».

Μετά από όλ’ αυτά, και κυρίως μετά την ευθεία σύγκρουση της ηγεσίας των εκπαιδευτικών της Λέσβου, με τα θέσφατα της δικαιοσύνης, θα περίμενε κανείς από τον βουλευτή, πρώην υπουργό δικαιοσύνης, πρώην αρεοπαγίτη και κυρίως πρώην συνδικαλιστικό ηγέτη των δικαστών και εισαγγελέων κ. Χ. Αθανασίου, να τους αποδοκιμάσει ή έστω να τους κάνει υποδείξεις, αλλά και από μερικούς έστω ελάχιστους εκπαιδευτικούς, να διαφωνήσουν με το προεδρείο τους, αποχωρώντας από την Ένωσή τους;

Υ.Γ. Μετά την μεσημεριανή παραίτηση του σπουδαίου υπουργού εξωτερικών Ν. Κοτζιά, όλα τα άλλα είναι απλές οδοντόκρεμες.

Παρακολουθώντας την εκπομπή ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ της ΕΡΤ1, άκουσα κάποια πράγματα για την γραφειοκρατία, που τα ήξερα έτσι κι αλλιώς, αλλά μου έφεραν στο νου δυο τραγικές, πραγματικά, περιπτώσεις γραφειοκρατίας που αφορούν τον ΔΗΜΟ ΛΕΣΒΟΥ, στην ουσία βέβαια Μυτιλήνης, που αδρανοποιούν και τις οικονομικές δραστηριότητες. Εν γνώσει τους.

Το 2015 τρία αδέλφια αποφάσισαν να πουλήσουν ένα οικόπεδό τους, που είχε ενταχθεί στο σχέδιο πόλεως Πλωμαρίου. Λόγω της σχετικής επιταγής του νόμου ζήτησαν από τον Δήμο να λάβουν πιστοποιητικό ότι δεν έχουν οικονομική υποχρέωση λόγω αυτής της ένταξης.

Η Διεύθυνση δόμησης του Δήμου απάντησε ότι υπήρχε οφειλή, η οποία όμως ουδέποτε γνωστοποιήθηκε στους οφειλέτες. Λόγω του ότι και οι τρεις υποψήφιοι πωλητές είναι δικηγόροι, γνωστοποίησαν εγγράφως στην αρμόδια υπηρεσία ότι και αν πράγματι υπήρχε οφειλή, αυτή είχε παραγραφεί γιατί είχαν περάσει πέντε χρόνια από τότε που έπρεπε να τους γνωστοποιηθεί η υποχρέωσή τους.

Λόγω της αμετακίνητης θέσης της υπηρεσίας, οι πωλητές-πολίτες, αναγκάσθηκαν να καταβάλουν το ποσό της οφειλής τους (24.000 ευρώ) προκειμένου να γίνει το συμβόλαιο και προσέφυγαν στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Μυτιλήνης, που στα τέλη του 2017, με τρεις αποφάσεις του δικαίωσε τους ενάγοντες ακυρώνοντας τις πράξεις επιβολής εισφορών, που εξέδωσε ο Δήμος.

Ύστερα απ’ αυτό και μετά την μη άσκηση ενδίκων μέσων από τον Δήμο, οπότε οι αποφάσεις κατέστησαν αμετάκλητες οι τρεις υπέβαλαν αιτήσεις ζητώντας να τους επιστραφούν τα ποσά που, χωρίς να υποχρεούνται, κατέβαλαν.

Οι αιτήσεις υποβλήθηκαν στα μέσα Μαρτίου του 2018, αλλά απάντηση δεν έχει δοθεί ακόμα γιατί η αρμόδια υπηρεσία, που πολύ πρόθυμα είχε εισπράξει τις 24.000 ευρώ το 2015, δυστροπεί τώρα και κωλυσιεργεί προσφεύγοντας στα φώτα της νομικής υπηρεσίας, εκείνης δηλαδή της υπηρεσίας που γνωμάτευσε να μη γίνουν εφέσεις κατά των αποφάσεων του Διοικητικού Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, οι οποίες μετά από αυτό κατέστησαν αμετάκλητες.

Η άλλη τραγική περίπτωση όχι μόνο γραφειοκρατικής αγκύλωσης, αλλά και υπηρεσιακής ανεπάρκειας είναι η ακόλουθη.

Τρία αδέρφια πάλι, κληρονόμησαν το 2014 ένα μικρό οικόπεδο από την μητέρα τους, της οποίας ένα μεγάλο ελαιόκτημα τριάμιση (3,5) στρεμμάτων απαλλοτριώθηκε χάριν της πολεοδόμησης και ως αντίτιμο, της παραχωρήθηκε και αυτό πέραν της αποζημίωσης.

Με βάση την ίδια διαδικασία ζήτησαν από τον Δήμο πιστοποιητικό ότι δεν οφείλουν εισφορά, για να λάβουν την απάντηση ότι οφείλουν, χωρίς αυτή ούτε να έχει γνωστοποιηθεί ποτέ, ούτε στην αποβιώσασα μητέρα τους (από το 2000) ούτε σ’ αυτούς, αλλά ούτε και να προσδιορίζεται τώρα για να πράξουν αναλόγως. Στην ένστασή τους ότι η οφειλή αυτή εφόσον δεν τους έχει γνωστοποιηθεί έχει παραγραφεί η απάντηση της Διεύθυνσης Δόμησης είναι αρνητική, χωρίς όμως να προχωρεί σε επίλυση του θέματος, έστω κοινοποιώντας τώρα, πράξη επιβολής εισφοράς. Έτσι η υπόθεση παραμένει σε εκκρεμότητα, οι άνθρωποι δεν μπορούν να μεταβιβάσουν το ακίνητο, ενώ υπάρχει καταρτισμένο προσύμφωνο, το δημόσιο δεν εισπράττει τα δικαιώματά του και η αγοραπωλησία δεν μπορεί να προχωρήσει, κινδυνεύοντας να ακυρωθεί.

Ύστερα απ’ αυτή την ηθελημένη αδράνεια των υπηρεσιών του Δήμου Λέσβου οι πολίτες έχουν καταφύγει στον Συνήγορο του Πολίτη, αναμένοντας την δικαίωσή τους, αλλά και την επιβολή από τις αρμόδιες υπηρεσίες των προστίμων που προβλέπονται από το νόμο, τόσο σε βάρος του Δήμου, όσο και εις βάρος των υπαλλήλων που (δεν) χειρίζονται τις υποθέσεις όπως εκ του νόμου οφείλουν.

Τρίτη, 02 Οκτωβρίου 2018 11:57

Τα 140 χρόνια της Λέσχης Πλωμαρίου

Πέντε μήνες μετά την έναρξή τους ολοκληρώθηκαν οι εορταστικές εκδηλώσεις για τα 140 χρόνια από την ίδρυση της Λέσχης Πλωμαρίου ΒΕΝΙΑΜΙΝ Ο ΛΕΣΒΙΟΣ που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1878 ως Αναγνωστήριο Βενιαμίν και συνέχισε με την σημερινή της επωνυμία.

Στη διάρκεια αυτού του διαστήματος είχαμε θέατρο από την ΘΕΣΙΣ, εκθέσεις ζωγραφικής από την ΕΤΑΛ, νησιωτών ζωγράφων, από το μουσείο ΤΕΡΙΑΝΤ, που για πρώτη φορά ήρθε στο Πλωμάρι, τον σύλλογο ΘΕΟΦΙΛΟΥ, παρουσίαση των αρχαιολογικών ευρημάτων της περιοχής Πλωμαρίου από τον προϊστάμενο της εφορείας αρχαιοτήτων Λέσβου, εκθέσεις ζωγραφικής Πλωμαριτών που ασχολούνται με την τέχνη αυτή, συναυλία του συγκροτήματος Ζερβουδάκη-Κανά, αλλά και βυζαντινής μουσικής από την χορωδία Γιώργου Μιχαλέλλη, παρουσίαση των μουσικών αρχείων του Παναγιώτη Παντελέλη από το Παλαιοχώρι με τους μουσικολόγους καθηγητές Πάνο Πούλο, Νίκο Ανδρίκο και την ορχήστρα του, διημερίδα για την «θρεπτική και διατροφική αξία του ελαιολάδου» με τους πιο έγκυρους πανεπιστημιακούς που ασχολούνται με τον ελληνικό χρυσό, αλλά και ημερίδα για την «διαχρονική αξία του επιστημονικού και φιλοσοφικού έργου του Βενιαμίν Λεσβίου» με προσωπικότητες απ’ όλη τη χώρα, που ασχολούνται, σε αντίθεση με μας, με την εκρηκτική προσωπικότητα του Βενιαμίν. Για όλους αυτούς που συνεργάστηκαν για την υλοποίηση του προγράμματος η διοίκηση της Λέσχης είναι ιδιαίτερα ευγνώμων.

Σύμφωνα με όσα ακούστηκαν ή γράφτηκαν, ποτέ στο Πλωμάρι δεν έγινε μια τόσο οργανωμένη και πολυδιάστατη παρουσίαση καλλιτεχνικών αλλά και επιστημονικών γεγονότων, τα οποία δυστυχώς δεν ήταν ικανά να συγκινήσουν τον άρχοντα του εν Λέσβω πολιτισμού, τον αντιδήμαρχο κύριο Αστυρακάκη για να εντάξει κάποια απ’ αυτές στο υπό την μπαγκέτα του Λεσβιακό Καλοκαίρι. Έτσι το αρχαιότερο πολιτιστικό σωματείο της Λέσβου, έμεινε με μια επιχορήγηση του Ν.Π. Πολιτισμού, Αθλητισμού και Τουρισμού, η οποία δεν έχει καταβληθεί ακόμα και είναι άγνωστο αν και πότε θα καταβληθεί.

Η μόνη ουσιαστική βοήθεια από πλευράς τοπικής αυτοδιοίκησης, είναι η κάλυψη των δύο επιστημονικών εκδηλώσεων (ελαιόλαδο και Βενιαμίν) από την Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, χάρη στο προσωπικό ενδιαφέρον του αντιπεριφερειάρχη Θόδωρου Βαλσαμίδη.

Κατά τα άλλα ουδείς σκέφθηκε να τιμήσει αυτές τις εκδηλώσεις και για μόνο ακριβώς τον λόγο ότι σ’ ένα μικρό τόπο, κάποιος σύλλογος προσπαθεί να τον βγάλει από τον λήθαργο. Ο Δήμος απουσίασε ολοκληρωτικά και διά του τοπικού αντιδημάρχου, με εξαίρεση την πρόεδρο του τοπικού συμβουλίου κυρία Λίτσα Βάμβουρα, η Περιφέρεια μάλλον δεν αντιλήφθηκε την σημασία της διημερίδας για το ελαιόλαδο, που είναι υπόθεση ζωής για το νησί, αντιπροσωπευόμενη από έναν εξαιρετικό γεωπόνο, αλλά υπάλληλο κι όχι πολιτικό της εκπρόσωπο, ούτε τεράστια σημασία του επιστημονικού κεφαλαίου του νησιού μας που λέγεται Βενιαμίν. Στις απουσίες κατά την διημερίδα για το ελαιόλαδο, που σίγουρα αφορούσε ολόκληρη τη Λέσβο, σημειώθηκαν οι απουσίες της Ένωσης Συνεταιρισμών Λέσβου, του Συνδέσμου Ελαιουργείων Λέσβου, της Μοδούσας, όλων των ασχολούμενων με την ελαιουργία, πλην των εκπροσώπων των Συνεταιρισμών Παλαιοχωρίου και Ακρασίου και του ελαιουργού Κώστα Πρωτούλη. Ούτε βέβαια έκαναν τον κόπο να ακούσουν για ένα λεπτό τους μελετητές του έργου του Βενιαμίν όλοι αυτοί που υπεραμυνόμενοι της μνήμης του, επιμένουν να τον γιορτάζουν κάθε 23 Αυγούστου με τραγούδια και χορό, αυτόν που δεν ήξερε τι θα πει οινόπνευμα και μέθη. Αυτές τις εκδηλώσεις τις ενισχύει πρόθυμα ο θεματοφύλακας του πολιτισμού μας, που επιμένει εκτός των άλλων να περιλαμβάνει στο Καλοκαίρι του, γιορτές του τραχανά, σ’ έναν τόπο που αποκαλεί αυτό το υπέροχο φαγητό τραχανό. Επειδή και η διατήρηση της τοπικής διαλέκτου είναι ένα από τα ουσιώδη στοιχεία του πολιτισμού του.

Η τοπική εκπαιδευτική κοινότητα, που βεβαίως βρίσκονταν σε διακοπές, βρέθηκε όμως ταυτόχρονα μακριά από τις δραστηριότητες αυτές, που κανονικά θα έπρεπε να την αφορούν άμεσα.

Παρ’ όλ’ αυτά οι εκδηλώσεις θεωρούνται επιτυχημένες, λόγω της παρουσίας σ’ αυτές μεγάλου αριθμού παρεπιδημούντων Πλωμαριτών, αλλά και πολλών ημιμονίμων κατοίκων προερχόμενων από τις Σκανδιναβικές χώρες, που διαθέτουν κατοικίες στο Πλωμάρι και αντιλαμβάνονται σε μεγάλο βαθμό την ελληνική γλώσσα.

Στις επόμενες δραστηριότητες του σωματείου περιλαμβάνονται οι προβολές του Aegeandoc (1-6) Οκτωβρίου, η έκθεση του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας με ομιλία του διευθυντή του καθηγητή Νίκου Ζούρου, στις 7 Οκτωβρίου, τα αποκαλυπτήρια του μνημείου της Λεσβιακής Φάλαγγας, σε συνεργασία με το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Λέσβου και την κυρία Κωνσταντίνα Βάκκα-Κυριαζή, στις 10 Νοεμβρίου, για να ακολουθήσει η κανονική ζωή του πολιτιστικού σωματείου με κινηματογραφικές προβολές κάθε Παρασκευή, μαθήματα σκάκι κάθε Δευτέρα, μαθήματα μουσικής κάθε Πέμπτη, μαθήματα πληροφορικής και μαθήματα χορού δύο φορές την εβδομάδα.

Με την ελπίδα ότι ο φάρος αυτός πολιτισμού θα μπορέσει να επιβιώσει τα επόμενα χρόνια.

 

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018 13:21

Ποίοι θάλπουν τους νεοναζί στη Λέσβο;

Στη Λέσβο, που αποκλήθηκε το νησί της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς και που προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης, συμβαίνουν αυτή τη στιγμή πράγματα, που μπορεί στο άμεσο μέλλον να αποτελέσουν οδυνηρές πληγές για το σώμα ολόκληρης της χώρας.

Στa μέσα της περασμένης άνοιξης είχαμε την γνωστή ανά το πανελλήνιο επίθεση μιας ομάδας, όχι και τόσο μικρής όσο θέλουμε να λέμε, εναντίον εγκλωβισμένων προσφύγων και μεταναστών στην πλατεία Σαπφούς, αποφασισμένης να τους κάψει ζωντανούς, με την ανατριχιαστική κραυγή που συμπύκνωνε όλο το μίσος του κόσμου (και την απόπειρα) «Κάψτε τους ζωντανούς».

Λίγο καιρό αργότερα αποκαλύφθηκε η δημιουργία στα «Τσαμάκια» της Μυτιλήνης, πλαζ μόνο για Έλληνες, με την φτηνή δικαιολογία, ότι οι κατατρεγμένοι αυτοί άνθρωποι χρησιμοποιούν σαμπουάν για να καθαρίσουν το σώμα τους, που με τις συνθήκες ζωής τους δεν έχουν πολλές ευκαιρίες να το κάνουν.

Μερικές μέρες μετά, μέλη της ίδιας ομάδας, έβαλαν στο κυνήγι στην προκυμαία της Μυτιλήνης τον δημοσιογράφο Στρατή Μπαλάσκα, επειδή δεν τους αρέσουν αυτά που γράφει και φυσικά είναι αντίθετα με την φασιστική τους νοοτροπία.

Πριν δυο μέρες στη Γέρα, όπου σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και πληροφορίες έχουν συγκροτηθεί «μονάδες περιφρούρησης», με σκοπό να αποτρέψουν όχι μόνο την δημιουργία νέου τόπου προστασίας και περίθαλψης προσφύγων, αλλά ακόμα και την μεμονωμένη εγκατάσταση ξεριζωμένων ανθρώπων, μη διστάζοντας να επιτεθούν εγκληματικά σε κάθε ανεπιθύμητο ξένο.

Και σήμερα με εκκίνηση πάλι από τη Γέρα, επίθεση κατά της δημοσιογράφου Ανθής Παζιάνου, με βάση το ίδιο θέμα.

Κοντά σ’ αυτά τα τραγικά γεγονότα, υφέρπει και καλλιεργείται στον καθημερινό κόσμο, που δεν έχει ή και δεν θέλει να έχει σφαιρική αντίληψη των πραγμάτων μια εικόνα κατασκευασμένη και εντελώς εξωπραγματική που θέλει κάποιους, μη ακριβώς κατονομαζόμενους να έχουν αποφασίσει την ισλαμοποίηση του νησιού. Οι δέκα χιλιάδες δηλαδή πρόσφυγες και μετανάστες, που δεν έχουν ούτε επαφές, ούτε κοινωνικές σχέσεις με τον πληθυσμό του νησιού, αποβιβάσθηκαν εδώ, με στόχο και σκοπό να επιβάλλουν την θρησκεία του Ισλάμ, λένε.

Κι αυτό είναι ένα από τα στοιχεία του αφηγήματος, που κυκλοφορεί σε καφενεία, φιλικές συγκεντρώσεις, συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων με πρώτους και κύριους τους χώρους των εκκλησιών και θρησκευτικά ακροατήρια. Όπου τον πρώτο και καθοριστικό λόγο έχουν οι παπάδες, η πλειοψηφία των οποίων, είναι στρατευμένη σ’ αυτή την ξενοφοβική και ήκιστα αντιχριστιανική αντίληψη.

Με μια κοινωνία να αδρανεί σ’ αυτά τα φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας, που βήμα το βήμα, οδηγούν στον εκφασισμό και την αγιοποίηση των ναζιστικών μεθόδων.

Εξαιρετικά σωστή και προς την ορθή κατεύθυνση η μηνυτήρια αναφορά του Δημάρχου Σπύρου Γαληνού, με την οποία ζητά την δίωξη όλων αυτών που καλλιεργούν κλίμα τρομοκρατίας και εκφοβισμού του λαού, που είναι σ’ όλους γνωστοί, αλλά σε παρωχημένο χρόνο, αφού έπρεπε να γίνει πολύ νωρίτερα, όταν άρχιζε η επώαση του αυγού του φιδιού. Γιατί ο δήμαρχος, που διαχειρίστηκε στην αρχή πολύ σωστά το πρόβλημα, διολίσθησε όμως σταδιακά στις θέσεις των δεξιών ή πολύ δεξιών συμμάχων και συνεργατών του, για να διαπιστώσει πλέον τώρα, ότι οι επιχειρούντες την κατατρομοκράτηση των πολιτών, συνεργάζονται ή βρίσκονται πολύ κοντά σ’ αυτούς. Που εκτός των άλλων τον υπονομεύουν, πολιτικά.

Πολλοί στη Λέσβο δεν αντιλαμβάνονται, ή κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται, τι θα συμβεί την επόμενη της επώασης του αυγού. Δηλαδή με την γέννηση του όφεως.

Και κατ’ αρχάς τα κόμματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει και την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας, καθεύδει αποφεύγοντας ή αδυνατώντας να δηλώσει την παρουσία του. Ο κυβερνητικός σύμμαχός του, οι ΑΝΕΛ, ευθυγραμμίζονται απολύτως με τους διώκτες των ξένων. Η ΝΔ ανέχεται, αν δεν στηρίζει όλες αυτές τις έκνομες δραστηριότητες, πιστεύοντας ότι θα αποκομίσει εκλογικά κέρδη. Το ΚΚΕ, στον δικό του χαραγμένο από αιώνων δρόμο, περιορίζεται σε καταγγελίες όσων δεν εντάσσονται στις γραμμές του. Το ΚΙΝΑΛΛ, ή μεταμφιεσμένο ΠΑΣΟΚ, βάλλει ένθεν και ένθεν, όχι με την ίδια βιαιότητα, ελπίζοντας στην ανάσταση νεκρών. Και κυρίως αρνούμενο ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Κι ο φασισμός προχωρεί.

Αλλά σιγή αμνών τηρούν και οι άλλοι παράγοντες της κοινωνικής μας ζωής, αν υπάρχει πλέον τέτοια. Με πρώτη και κύρια ασφαλώς την εκκλησία, που απαιτεί να έχει λόγο και να καθορίζει όλα όσα συγκροτούν τη ζωή μας. Από τη γέννηση ως την θανή μας.

Αλήθεια ήθελα να ξέρω αν οι ταγοί της εκκλησίας στη Λέσβο, οι χρυσοπίκοιλτοι δύο μητροπολίτες, έχουν διαβάσει ποτέ τον Ευαγγελιστή Ματθαίο να μεταφέρει τα λόγια του Ιησού «ξένος ήμην και ου συναγάγητέ με» επεξηγώντας ότι «εφόσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε» και άρα θα πάτε στην αιώνια κόλαση. Ήθελα να μάθω αν υπήρξε έστω και ένας κήρυκας του λόγου του θεού να βγει από τον άμβωνα και να κατακεραυνώσει, όλους όσους απεργάζονται την αποκατάσταση του ναζισμού στην λεσβιακή γη. Ήθελα να πληροφορηθώ αν υπήρξε ένας παπάς, πλην του αείμνηστου παπά-Στρατή από το Κεράμι, που στην κηδεία του δεν ευκολύνθηκε να παραστεί κανένας από τους δύο μιτροφόρους, που να τάχθηκε με το μέρος των κατατρεγμένων και εναντίον των διωκτών τους. Θα με ενδιέφερε πολύ να μάθω αν υπάρχει κανένα εγκαταλελειμμένο εκκλησιαστικό χωράφι, όπου θα μπορούσαν να χωρέσουν κάποιοι από τους υπεράριθμους του στρατοπέδου της Μόριας.

Αλλά και όλοι οι άλλοι κοινωνικοί φορείς της Λέσβου, ποια θέση έχουν εκτός από την μανιασμένη κραυγή «Να φύγουν τώρα» στο πράγματι εξαιρετικά δύσκολο έργο της διαχείρισης αυτού του προβλήματος που μας προέκυψε.

Εξέλιπαν πράγματι από τη Λέσβο οι άνθρωποι που σκέφτονται όπως ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, προερχόμενος από την δεξιά, που αναφέρθηκε πριν μερικές μέρες στον Χορτιάτη, στα «εξαιρετικά επικίνδυνα αυτά μορφώματα, που αξιοποιούν παραπλανητικά την λαϊκή δυσφορία», οδηγώντας στον φασισμό, σημειώνοντας ότι μέρες σαν την επέτειο του Ολοκαυτώματος του Χορτιάτη «είναι μέρες μνήμης, διδαχής και εγρήγορσης συνείδησης» για την προάσπιση της δημοκρατίας από τους εχθρούς της που καραδοκούν.

Και δυστυχώς στη Λέσβο ο κίνδυνος είναι πλέον διακριτός. Ελπίζω να διαψευσθώ, αλλά η γκρίζα εικόνα του σήμερα, δείχνει πως θα έχουμε ακροδεξιό βουλευτή μετά τις επερχόμενες εκλογές και μια ισχυρή ομάδα στα δημοτικό και περιφερειακό μας συμβούλια, είναι παραπάνω από ορατή.

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018 15:00

Διαχρονικές αυταπάτες

Τελικά όλοι είχαμε αυταπάτες. Μ’ αυτές μεγαλώσαμε, μ’ αυτές τροφοδοτήσαμε τις εξεγέρσεις της νεότητάς μας, μ’ αυτές διεξήλθαμε τη ζωή μας, λόγω αυτών πέφτουμε σε βαριά κατάθλιψη, πλησιάζοντας τα ογδόντα χρόνια της ζωής μας. Γιατί βάσει αυτών ελπίσαμε.

Για να φτάσουμε σήμερα να αντιλαμβανόμαστε τι έφταιξε και γιατί δεν μπορέσαμε να μετατρέψουμε το όνειρο, σε πραγματικότητα, σε δράση, σε ζωή.

Κι αυτό γιατί δεν κατανοήσαμε ή μας «εμπόδισαν» να κατανοήσουμε, πως οι ανατροπές και οι ριζικές αλλαγές σε κοινωνίες δομημένες αιώνες ολόκληρους στη λογική του «έτσι τα βρήκαμε, έτσι τα κρατάμε», δεν γίνονται χωρίς σεισμικές δονήσεις και μάλιστα ιδιαίτερα ισχυρές, δηλαδή δεν γίνονται χωρίς επαναστάσεις.

Την εποχή των «Λαμπράκηδων» και του «114», ονειρευτήκαμε και σχεδιάσαμε μια παιδεία ελεύθερη, ακηδεμόνευτη, μια παιδεία για όλους χωρίς φραγμούς ταξικών και οικονομικών ανισοτήτων, μια δημοκρατία που θα μπορούσε να χωρέσει όλους.

Με του «Λαμπράκηδες» σε διαρκή πολιτιστικό οργασμό και με τη συνδρομή μεγάλων ονομάτων της τέχνης και των γραμμάτων του ελληνικού πανθέου, επιδιώξαμε την συμμετοχή ολόκληρης της νεολαίας στα αγαθά της γνώσης, της πολιτιστικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας, της δουλειάς, αποδεχόμενοι την ισοτιμία της γυναίκας στο όλο πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας. Ανατρέχοντας, κατά κάποιο τρόπο στις αρχές του νεοελληνικού διαφωτισμού, που ελάχιστους προικισμένους Έλληνες επηρέασε.

Ο Γαλλικός Μάης του 1968, μας βρήκε κάτω από την δικτατορία των ηλίθιων συνταγματαρχών, γεγονός που μας έκανε να ενστερνισθούμε και να αναζωογονήσουμε τις βασικές αρχές του, μετά την πτώση της Χούντας το 1974 παρ’ όλο, που στο μεταξύ στο Παρίσι είχαν ουσιαστικά εκπνεύσει. Αμφισβητήσαμε τότε το κατεστημένο, επιδιώκοντας την αλλαγή των κοινωνικών αξιών. Την απαλλαγή μας από τα ασφυκτικά δεσμά της εκκλησίας, την αντίληψη του πατριωτισμού απαλλαγμένου από τα τοξικά στοιχεία του εθνικισμού, την αποδοχή της κρατικής εξουσίας ως συμμαχικής προς τον πολίτη δύναμης και όχι καταπίεσης.

Όλες αυτές οι νέες για μας αντιλήψεις, γιγάντωσαν το ΠΑΣΟΚ, που ως κίνημα τα υποσχέθηκε όλ’ αυτά, υποκύπτοντας πολύ γρήγορα στις ασφυκτικές και αφόρητες πιέσεις των συντηρητικών δυνάμεων, στις οποίες πρωταγωνιστούσε η εκκλησία. Ο πολιτικός γάμος νομοθετήθηκε ως προαιρετικός, η πολιτική κηδεία και η αποτέφρωση των νεκρών, έμειναν στα χαρτιά, ο ακηδεμόνευτος συνδικαλισμός περιφέρεται πάντα ως άπιαστο όνειρο, ο εκσυγχρονισμός (των αντιλήψεων) της δικαιοσύνης, ακόμα αναζητείται.

Από το 1981, μέχρι και το 2014 νομοθετήθηκαν κάποιες εκσυγχρονιστικές θέσεις, υπό την πίεση κυρίως της Ε.Ε. και τον φόβο των μεγάλων προστίμων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

Στον αστερισμό του ΣΥΡΙΖΑ, που όμως στηρίζεται και ίσως πιέζεται από τους ΑΝΕΛ, υπήρξαν ορισμένες σύγχρονες νομοθετικές παρεμβάσεις, όπως το σύμφωνο συμβίωσης ετερόφυλων και ομόφυλων ατόμων, αλλά αποτεφρωτήριο νεκρών ακόμα δεν είδαμε ούτε βέβαια και ευκτήριο οίκο των μουσουλμάνων, για να μην προσθέσω και το ότι η καθολική εκκλησία της Ελλάδας υπάρχει ακόμα ως ν.π. ιδιωτικού δικαίου, όπως δηλαδή η ορθόδοξη εκκλησία στην Τουρκία κι ας ομνύουμε εμείς στον οικουμενικό πατριάρχη ως αρχηγό του γένους.

Αυτό όμως που παραμένει κάστρο απολύτως φυλασσόμενο και απαραβίαστο είναι η εκκλησία. Εννοώντας βέβαια την ορθόδοξη εκκλησία. Που, κακά τα ψέματα και οι αυταπάτες, ελέγχει και ρυθμίζει τα πάντα. Ακόμα και τα της δικαιοσύνης. Για την οποία όλοι εκφράζουμε την εμπιστοσύνη μας, διατηρώντας βέβαια τις έντονες αμφιβολίες μας.

Δέχθηκα από αρκετούς αναγνώστες του πρόσφατου βιβλίου μου ΕΦΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΝΥΧΤΕΣ, παρατηρήσεις έως και παράπονα, γιατί αναφερόμενος στους δικαστές, την πλειοψηφία τους βεβαίως, τους αποδίδω τον χαρακτηρισμό των φιλοχουντικών. Και απλώς απαριθμώ. Ο πρώτος πρωθυπουργός της Χούντας και αρκετοί υπουργοί ήταν δικαστικοί. Στην διάρκειά της, πολλοί δικαστικοί ενδύθηκαν την στολή του στρατοδίκη και εξαιρετικά πολλοί εισαγγελείς αποδέχθηκαν πρόθυμα την συνεργασία με τις αρχές της δικτατορίας. Δικαστές ήταν αυτοί που καταδίκασαν τις εφημερίδες που τόλμησαν να δημοσιεύσουν την αντιδικτατορική δήλωση του Κ. Καραμανλή από το Παρίσι και ελάχιστοι δικαστές, αυστηρά επιλεγμένοι δίκασαν και καταδίκασαν τους πρωταίτιους της δικτατορίας, αλλά και δικαστές, του Αρείου Πάγου μάλιστα, ήταν αυτοί που γνωμάτευσαν ότι το πραξικόπημα του 1967 ήταν στιγμιαίο αδίκημα, με όλες τις εξ αυτού συνέπειες. Και δικαστές επίσης εκείνοι που με διάφορες φτηνές, πλην νομότυπες σκέψεις, αθώωσαν την πλειοψηφία των χουντικών βασανιστών. Και μόνο 31 δικαστές μπόρεσε να διώξει η Χούντα, ως δημοκρατικούς.

Με όλη αυτή την προϊστορία και με μερικούς να απορούν γιατί μόνο οι Πολυζωίδης και Τερτσέτης, έχουν μείνει στην δικαστική ιστορία, οι πολλοί επιμένουν να διαμαρτύρονται μη μπορώντας να εξηγήσουν γιατί ένας πρωτοδίκης αθώωσε τον μητροπολίτη Αμβρόσιο για το άκρως ρατσιστικό υβριστικό του παραλήρημα εναντίον των ομοφυλοφίλων, γιατί το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματική την υπουργική απόφαση του Ν.Φίλη, που διαφοροποιούσε την διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία, γιατί έριξε στο καλάθι των αχρήστων το νόμο Παππά για τους τηλεοπτικούς σταθμούς, γιατί επί δεκάδες χρόνια δεν επέτρεπε να αναγνωρίζονται οι γάμοι και οι βαπτίσεις των Χιλιαστών, γιατί, γιατί. Και βεβαίως γιατί σ’ όλες τις δικαστικές έδρες, πάνω από το κεφάλι του δικαστή, βρίσκεται ο «υπέρτατος δικαστής» ο Ιησούς Χριστός.

Μέσα στις αυταπάτες μας και στην αθεράπευτη, αλλά και έωλη αισιοδοξία μας δεν έχουμε συνειδητοποιήσει κι ας το παπαγαλίζουμε απλώς, ότι η Δικαιοσύνη είναι μια από τις τρεις συνταγματικά καθιερωμένες κρατικές εξουσίες. Πάνω από τις οποίες, συνταγματικά επίσης καθιερωμένη, είναι η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία και όλο το Σύνταγμά μας, είναι χτισμένο πάνω στις ευλογίες της Αγίας, Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος, που ελέγχει τα πάντα.

Ας καταλάβουμε λοιπόν, όλοι εμείς που πιστεύουμε πως είμαστε αριστεροί, εξακολουθώντας να ζούμε με τις αυταπάτες μας, πως όσο επιβιώνουν αυτά τα «θεμέλια» της κρατικής μας υπόστασης, κράτος σύγχρονο εναρμονισμένο με τις αρχές του Διαφωτισμού, στις οποίες εν πολλοίς στηρίζεται ο ευρωπαϊκός πολιτισμός δεν πρόκειται να αξιωθούμε.

Γι’ αυτό εξ άλλου και ο Αλέξης Τσίπρας, δεδηλωμένος άθεος, φροντίζει να επισκέπτεται, όταν του δοθεί ευκαιρία, την Παναγία της Τήνου(1), την Παναγία του Άξιον Εστί στο Πρωτάτο, μπορεί και την Παναγία Σουμελά στο μέλλον.

 

1.- Ο μητροπολίτης Σύρου, Τήνου κ.λπ. Δωρόθεος ήταν ο εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου και ομιλητής, στο κατά βάση, αντικυβερνητικό συλλαλητήριο της Αθήνας, για το Μακεδονικό.

Φίλε κύριε διευθυντή,

Όταν ο Σταύρος Μπένος εμπνεύσθηκε την ιδέα της ίδρυσης των Κέντρων Εξυπηρέτησης Πολιτών, που αποτελεί κορυφαία καινοτομία στον τομέα της δημόσιας διοίκησης, δεν είχε, φαντάζομαι, στο μυαλό του παρά αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος της έμπνευσής του. Την ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ των πολιτών, συγκεντρώνοντας σε μια υπηρεσία κι ένα γραφείο όλες εκείνες τις αρμοδιότητες, που θα μπορούσε να απαλλάξουν τους «υπηκόους» από την ταλαιπωρία να αναζητούν από γραφείο σε γραφείο τα πέντε ή δέκα δικαιολογητικά που απαιτούνται για την διεκπεραίωση της υπόθεσής τους.

Δεν πρόβλεψε όμως και πώς θα μπορούσε άραγε να προβλέψει και να πατάξει εκ των προτέρων, την ροπή κάποιων που βρέθηκαν στις υπαλληλικές πολυθρόνες των ΚΕΠ, χωρίς διαγωνισμούς οι περισσότεροι, να μεταβληθούν σε εξουσιαστές και δυνάστες των πολιτών που σπεύδουν να εξυπηρετηθούν και όχι να βασανιστούν.

Προσωπικά αποφεύγω συστηματικά να προσφεύγω στο ΚΕΠ Πλωμαρίου, όπου αν μη τι άλλο, πρέπει κάθε φορά να αποδεικνύω, με την επίδειξη της ταυτότητάς μου ότι είμαι εγώ, παρά το γεγονός ότι βαυκαλίζομαι να νομίζω, ότι είμαι αρκετά γνωστός στους συμπολίτες μου.

Σήμερα όμως μου συνέβη το απροσδόκητο, όταν ζητώντας να βεβαιωθεί το γνήσιο της υπογραφής μου σε μια εξουσιοδότηση, απαιτήθηκε από συγκεκριμένο υπάλληλο να του προσκομίσω το προξενικό πληρεξούσιο, βάσει του οποίου εξυπηρετώ έναν μικρανεψιό μου που ζει στη Σιγκαπούρη. Αντί δηλαδή να κάνει αυτό που αποτελεί τη δουλειά του, να βεβαιώσει την γνησιότητα της υπογραφής μου, απαίτησε να πληροφορηθεί την εσωτερική σχέση που με συνδέει με τον εκπροσωπούμενο.

Κι αφού προσπάθησα να του εξηγήσω ότι δεν είχε και δεν μπορούσε να έχει το δικαίωμα να ελέγξει το περιεχόμενο του πληρεξουσίου και στην επίμονη άρνησή του να προβεί στην ενέργεια για την οποία και μόνο ήταν αρμόδιος, απευθύνθηκα στο αστυνομικό τμήμα Πλωμαρίου, όπου και εξυπηρετήθηκα.

Επειδή όμως πληροφορούμαι ότι ανάλογες συμπεριφορές επιδεικνύει ο εν λόγω υπάλληλος και σε άλλους συμπολίτες μου, μήπως κάποιος αρμόδιος -αν υπάρχει- θα πρέπει να του εξηγήσει πως βρίσκεται σ’ αυτή την καρέκλα, για να εξυπηρετεί τους ανθρώπους κι όχι να τους βασανίζει;

(σ.σ.) Το όνομα του συγκεκριμένου υπαλλήλου είναι στη διάθεση του «Ε».

 

Φιλικά

Ξενοφών Ε. Μαυραγάνης

Πλωμάρι 30 Νοεμβρίου 2017

 

Ο σεισμός της 12ης Ιουνίου, με τις μεγάλες καταστροφές που προκάλεσε στο νότιο μέρος της Λέσβου και πιο συγκεκριμένα στις περιοχές Πολιχνίτου και Πλωμαρίου, συγκίνησε πολύ κόσμο και κινητοποίησε ακόμα περισσότερο.

Μέχρι και το «αντεθνικόν» και «αντιχριστιανικόν» Υπουργείο Παιδείας οδήγησε στο να «επιδοτήσει» τη βαθμολογία των υποψήφιων φοιτητών, σε σημείο που να γράφει το αγαπητό «ΕΜΠΡΟΣ»: «Τα ρίχτερ μάς έβαλαν στα πανεπιστήμια». Οι πάντες στον τομέα τους έκαναν και κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να απαλύνουν τον πόνο των ανθρώπων και να μειώσουν τις συνέπειες των καταστροφών.

Η πληγείσα περιοχή ανήκει εκκλησιαστικά στη μητρόπολη Μυτιλήνης, ο επίσκοπος της οποίας φέρει τον τίτλο «Μυτιλήνης, Ερεσού και Πλωμαρίου». Δεν αναφέρεται βέβαια ο Πολιχνίτος, αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι ανήκει στη δικαιοδοσία του. Στην περιοχή πολλοί ναοί υπέστησαν σοβαρότατες ζημιές, με κυριότερους τους ναούς της Βρίσας και του Μεγαλοχωρίου, που όμως και μάλλον ευτυχώς ανήκουν στη δικαιοδοσία της αρχαιολογικής υπηρεσίας, έχοντας χαρακτηρισθεί προστατευόμενα μνημεία.

Στην ίδια περιοχή και συγκεκριμένα στο Πλωμάρι εδρεύουν και τα Φιλανθρωπικά Ιδρύματα Πλωμαρίου, τα οποία εδώ και πάρα πολύ καιρό διανύουν μια περίεργη αναστολή των δραστηριοτήτων τους, αφού η πενταμελής διοικούσα επιτροπή αδυνατεί να λειτουργήσει και να παράγει αποτελέσματα. Δύο κληρικοί, ο μητροπολίτης και ο εν Πλωμαρίω αρχιερατικός του επίτροπος, και τρεις λαϊκοί, ο αντιδήμαρχος Πλωμαρίου και ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος του τοπικού συμβουλίου, που αποτελούν την επιτροπή, αδυνατούν να λειτουργήσουν αφού ο ισόβιος πρόεδρός της με τη επισκοπική του αυθεντία αρνείται είτε να συγκαλέσει συνεδρίαση είτε να αναγνωρίσει τις αποφάσεις που λαμβάνει η νομίμως συνεδριάζουσα πλειοψηφία της, αφού -όπως είναι γνωστό- στους πέντε οι τρεις αποτελούν και απαρτία και πλειοψηφία.

Έτσι τα πάντα παραμένουν ακίνητα. Μετά τον σεισμό και με το κίνημα αλληλεγγύης που περιέγραψα προηγουμένως, η πλειοψηφία ζήτησε από τον πρόεδρο να συνεδριάσει το όργανο ώστε να ληφθούν αποφάσεις σχετικές με την παροχή βοήθειας στους σεισμοπαθείς. Ως απάντηση επακολούθησε σιωπή. Λίγο πριν από τον σεισμό ο επίσκοπος προκήρυξε εκλογές για την ανάδειξη νέας διοικούσας επιτροπής, που όμως δεν έγιναν λόγω του σεισμού. Οπότε αυτονοήτως παραμένει στα πράγματα η προ διετίας εκλεγείσα, που όμως τελικά έχει καταστεί ανενεργή.

Και διερωτάται κάθε καλόπιστος που παρακολουθεί τα πράγματα. Τι ακριβώς επιδιώκει ο σεβασμιότατος; Ποιος διαχειρίζεται και πώς τα σημαντικά ποσά που εισπράττονται κάθε μήνα βασικά από μισθώματα καταστημάτων ιδιοκτησίας των ΦΙΠ; Για ποιο λόγο θα πρέπει να μη λαμβάνουν υποτροφίες παιδιά που σπουδάζουν και έχουν ανάγκη βοηθείας; Και τελικά δεν ισχύει για τους εκκλησιαστικούς άρχοντες η προτροπή του Ιησού Χριστού στους μακαρισμούς: «Μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται»,, όταν μάλιστα τα ελέη που διαχειρίζονται δεν είναι δικά τους;

 

Τρίτη, 08 Αυγούστου 2017 13:54

Για το Κ.Υ. Πλωμαρίου

Αγαπητό «Εμπρός»

Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω προσωπικά, για την σημασία που έδωσες στην απόφαση της διοικούσας επιτροπής του Κ.Υ. Πλωμαρίου και την εντεύθεν δημοσιοποίησή της, προσθέτως όμως δεν μπορώ να μην σημειώσω την, έστω και ελαφρά, αμφισβήτηση των διαλαμβανόμενων σ’ αυτήν.
Γιατί αν κανείς διαβάσει με προσοχή την απόφαση, θα παρατηρήσει πως δεν «επιχειρεί να εξωραΐσει τα πράγματα» και βεβαίως δεν ισχυρίζεται ότι όλα βαίνουν καλώς στο ΕΣΥ.
Το μόνο που κάνει είναι να αποκαταστήσει την αλήθεια όσον αφορά το Κ.Υ. Πλωμαρίου και μόνο γι’ αυτό, πολύ περισσότερο που δεν αναφέρεται καθόλου ούτε στην κατάσταση που ενδεχομένως επικρατεί σε άλλα Κ.Υ. του νησιού μας, είτε στο όλον ΕΣΥ.
Πέραν όμως αυτού η δ.ε. που «ανέλαβε πριν λίγο καιρό», αυτό που έκανε από την πρώτη στιγμή ήταν να εξετάσει την κάλυψη του Κ.Υ. από πλευράς ιατροφαρμακευτικού υλικού και νοσηλευτικού προσωπικού, καθώς και πού παρέχει τις υπηρεσίες του μικρός αριθμός γιατρών, που κατέχει οργανικές θέσεις σ’ αυτό, με αποτέλεσμα να επιβαρύνονται οι άλλοι συνάδελφοί τους, καθώς και όλα τα εκκρεμή θέματα.
Κλείνοντας θα ήθελα και πάλι να επισημάνω ότι η απόφαση είναι τόσο καθαρή και σαφής, διαψεύδοντας την ΠΟΕΔΗΝ, μόνο για το Κ.Υ. Πλωμαρίου, που δεν χωρεί ούτε παρερμηνείες, ούτε εικασίες για τις προθέσεις της.

Φιλικά
Ξενοφών Ε. Μαυραγάνης
Πρόεδρος της δ.ε. του Κ.Υ. Πλωμαρίου

(σ.σ.) Για να μην υπάρξει καμιά παρεξήγηση. Καλώς έκανε η δ.ε. του Κ.Υ. Πλωμαρίου και αντέδρασε στα καταγγελλόμενα της ΠΟΕΔΗΝ σε ό,τι αφορά το Κ.Υ. Πλωμαρίου, αφού οι ισχυρισμοί της ομοσπονδίας γι’ αυτό δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Εμείς δεν έχουμε λόγο να αμφισβητήσουμε τα λεγόμενα της δ.ε. με αφορμή την καταγγελία της ΠΟΕΔΗΝ και η όποια αμφισβήτηση έχει να κάνει με την γενικότερη αντιπαράθεση των δυο πλευρών, της Ομοσπονδίας από τη μια πλευρά και της κυβέρνησης από την άλλη, οι οποίες προκειμένου να αναδείξουν και να προβάλλουν την άποψη τους, πολλές φορές καταφεύγουν και σε υπερβολές χάνοντας το δίκιο τους και τη σοβαρότητα των επιχειρημάτων τους. Η τάση δε του Υπουργείου Υγείας να θέλει να εξωραΐσει την κατάσταση που επικρατεί σε πολλές δομές του ΕΣΥ, είναι γεγονός. Αυτό ασφαλώς και δεν αφορά το Κ.Υ. Πλωμαρίου, το οποίο παρά τα όποια προβλήματα που αντιμετωπίζει, έχει καταγραφεί διαχρονικά στα Κ.Υ. που αξιοπρεπώς λειτουργούν και παίζουν το ρόλο τους και αυτό είναι κάτι που τιμά πρώτα από όλους τους εργαζόμενους στο Κ.Υ. και γιατί όχι εσχάτως και τη δ.ε..

 

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017 15:07

Το ποινικό αδίκημα του Σχεδίου Β

 

Διαβάζω τελευταία, ή μάλλον περιηγούμαι στα άφθονα δημοσιεύματα του αντιπολιτευόμενου Τύπου, προεξάρχοντος βεβαίως του «Βήματος», που κάποτε αποκλήθηκε ναυαρχίδα της Δημοκρατίας, την ατελείωτη βαρουφακειάδα, και όσα «αποκαλύπτονται» μέσα από αυτήν. Και για μεν τον κ. Γιάνη Βαρουφάκη έχω να πω, πως ο οποιοσδήποτε κατείχε σε μια στιγμή της ζωής του κάποιο αξίωμα , δεν δικαιούται, όσο δίκιο κι αν έχει, να δημοσιοποιεί όσα, λόγω του αξιώματός του γνωρίζει, κάνοντας μάλιστα και μεγάλη ζημιά στον χώρο τον οποίον υπηρέτησε. Εκτός κι αν αυτή είναι τελικά η επιδίωξή του.

Ανεξάρτητα απ’ αυτή την στάση και συμπεριφορά του πρώην υπουργού των Οικονομικών, που ως καθηγητής πανεπιστημίου, δηλαδή δάσκαλος, θα έπρεπε να χειρίζεται τα θέματα με μεγαλύτερη σοβαρότητα κι όχι με την εκδικητική μανία που τον έχει καταλάβει, εξεταστέα είναι η επ’ αυτών αντίδραση της Νέας Δημοκρατίας.

Γιατί, όπως μαθαίνω, το μεν κόμμα επισήμως ζήτησε την παρέμβαση της δικαιοσύνης, για να ξεκινήσουν προφανώς οι διαδικασίες παραπομπής και του Βαρουφάκη και των άλλων κυβερνητικών παραγόντων της εποχής εκείνης σε κάποια δικαστήρια, άγνωστης σύνθεσης και ακόμα πιο άγνωστου δικαιϊκού αντικειμένου, η δε κυρία Μπακογιάννη, ως πρώην υπουργός Οικονομικών, σφόδρα ανησυχεί.

Από κοντά και το ΠΑΣΟΚ των εγκαθείρκτων ή παραπεμπόμενων για συγκεκριμένα αδικήματα υπουργών, που έχουν σχέση με την διαχείριση του δημόσιου χρήματος, κραυγάζει ζητώντας άμεση παρέμβαση του εισαγγελέα.

Το τι ακριβώς καλείται να κάνει η δικαιοσύνη και ειδικότερα ο εισαγγελέας, δεν είναι ιδιαιτέρως ευκρινές. Για να μην πω αντιθέτως ότι είναι ιδιαιτέρως δυσδιάκριτο.

Είναι δηλαδή αρμόδιος ο εισαγγελέας ή όποια άλλη διωκτική αρχή, να παρέμβει γιατί ο Βαρουφάκης και η κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε, συζητούσαν ή και σχεδίαζαν ενδεχομένως την άσκηση μιας διαφορετικής οικονομικής πολιτικής, ακόμα και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, εγκαταλείποντας το άκρως καταστρεπτικό για πολλούς, ευρώ;

Είναι ποινικό αδίκημα η εκπόνηση ενός δεύτερου σχεδίου, plan B θέλουν κάποιοι, για την περίπτωση που κατά την άποψη, την αντίληψη ή και την ιδεοληψία αν θέλετε, σκόνταφταν οι συζητήσεις και οι συγκρούσεις και οι καταναγκασμοί εντός των πλαισίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης γινόντουσαν -όπως και έγιναν- αφόρητοι και οικονομικά καταστρεπτικοί;

Δεν δικαιούνται οι πολίτες, αλλά και οι πολιτικοί της χώρας να έχουν διαφορετική άποψη, από εκείνη που εκφράζει και εφαρμόζει η Ε.Ε. και είναι απαγορευμένο να πιστεύουν σε διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης, που όλοι ισχυρίζονται ότι ξέρουν να την αντιμετωπίσουν και συνεχώς όλοι διαψεύδονται;

Και τι ακριβώς επιδιώκουν με την επίκληση της δικαιοσύνης η εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσα Ν.Δ. αλλά και το δύσμοιρο ΠΑΣΟΚ, του οποίου ανώτατα στελέχη έχουν καταδικασθεί ή τουλάχιστον κατηγορηθεί για οικονομικού τύπου ατασθαλίες, ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας;

Μήπως καταστάσεις όπως εκείνες που επέβαλε ο αλήστου μνήμης αναγκαστικός νόμος 509/1947, που όριζε πως και μόνο η ανάπτυξη αριστερής σκέψης στον εγκέφαλο του όποιου πολίτη, ήταν ικανή να τον στείλει στα κάτεργα;

Και επειδή απουσιάζουν ως φαίνεται από τη Ν.Δ. και το αφιονισμένο ΠΑΣΟΚ, οι νομικοί εκείνοι (αλήθεια τι λέει γι’ αυτά ο καθηγητής του συνταγματικού δικαίου Ανδρέας Λοβέρδος), που νηφάλια και κυρίως επιστημονικά σκεπτόμενοι θα έλεγαν στους συναδέλφους τους να σταματήσουν, αφού ποινικό αδίκημα δεν υφίσταται, αλλά πολλή φασαρία γίνεται για το τίποτα, ας βγει επί τέλους αυτή η Ένωση Εισαγγελέων ή η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, ως ιδιαίτερα εύθικτες και ευαίσθητες σε θέματα δικαιοσύνης, κι ας βάλουν τέλος στον διασυρμό τους, που επιχειρούν τα δύο κόμματα των μνημονίων. Εκτός κι αν τις αφήνει αδιάφορες η ύπαρξη της κόντρας αυτού του είδους.

 

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017 19:26

Βιβλιοπαρουσίαση

Παναγιώτης Σκορδάς

«Αδιάντροπα του κλήδονα»

Εκδόσεις «Μύθος»

2017, Μυτιλήνη

 

 

Ο Παναγιώτης Σκορδάς είναι ένας πολύ ανήσυχος άνθρωπος. Και ταυτόχρονα εργατικός, αυτό που λέμε δουλευταράς. Γιατί ασφαλώς ένας εφησυχασμένος και αδιάφορος δεν θα μπορούσε να είναι εργατικός και ως εκ τούτου παραγωγικός.

Ο Σκορδάς λοιπόν αυτές τις μέρες μάς έδωσε ένα καινούριο βιβλίο, που διασώζει την αργά αλλά σταθερά υποχωρούσα ή αποχωρούσα παράδοσή μας. Τα «Αδιάντροπα του Κλήδονα» είναι ένα βιβλίο που στηρίζεται απ’ τη μια στις βιωματικές καταγραφές του ίδιου (εξάλλου ως γέννημα-θρέμμα της Αγιάσου δεν θα μπορούσε να είναι άμοιρος τέτοιων εμπειριών) κι από την άλλη στις πολύ σημαντικές λαογραφικές συλλογές των Βάσου Βόμβα και Ακίνδυνου Σκωπτικού, προφανώς ψευδωνύμως αναφερόμενου συλλέκτη.

Το βιβλίο που συνοδεύεται από CD με απαγγελίες μέρους των «αδιάντροπων» χωρίζεται σε τρία μέρη. Την περιγραφή των τελετουργικών «Κάψαλων» ή «Άϊστρου-μπουγιάγστρου», όπως αναφέρονται τόσο στην Αγιάσο όσο και στο Πλωμάρι, οι φωτιές της παραμονής του Αγιού Γιαννιού που θεωρούνταν πολύ καλό να τις πηδήσει κάθε κάτοικος του χωριού. Για την περιγραφή αυτού του εθίμου δανείζεται αφηγήσεις παλαιότερων όπως του Γιάννη Μαυραγάνη για το Παλαιοχώρι, του Γιώργου Αλβανού για τα Βασιλικά, του Χρήστου Τραγέλλη για την Καλλονή, των Δημήτρη και Γιάννη Παπάνη για την Αγιάσο, του Παναγιώτη Νικήτα για την Αγία Παρασκευή, την Ανεμώτια και άλλα χωριά, μη αφήνοντας ούτε γωνιά της λεσβιακής γης ακάλυπτη αναφορικά με το λαϊκό αυτό δρώμενο.

Η ίδια λεπτομερής αναφορά γίνεται στη συνέχεια για τον Κλήδονα, που άλλωστε είναι πανελλαδικό έθιμο. Σημαντικό μέρος του βιβλίου είναι οι αναμνήσεις ανθρώπων που έζησαν τους παλιούς κλήδονες κυρίως της Μυτιλήνης, όπως ο Αλφόνσος Δελής και ο Βάσος Βόμβας, για να ακολουθήσει η αναδημοσίευση λογοτεχνικών κειμένων με θέμα τα κάψαλα και τον κλήδονα των Στρατή Αναστασέλλη, Γιαννακού Αλύτη-Βόμβα, Πάνου Ι. Κοντέλλη, Δημήτρη Σαραντάκου, Ειρήνης Μίσσιου-Γιαννακοπούλου, Γιώργου Αλβανού, Ευστρατίας Τσόκαρου-Μητσιώνη, Ξενοφώντα Ε. Μαυραγάνη καθώς και το θεατρικό του Βαγγέλη Χατζημανώλη. Και ακολουθεί η παράθεση όλων των αδιάντροπων τετράστιχων που περιέχονται στις δύο λαογραφικές συλλογές που προαναφέρθηκαν.

Μια πολύτιμη έκδοση που θα παραμείνει στον αιώνα για να θυμίζει το κέφι, την ανεμελιά και την αέναη επιθυμία των ανθρώπων, όσο κι αν τους βαραίνουν τα προβλήματα, να δίνουν αέρα στην ψυχή τους. Μόνο μια επιφύλαξη, που δεν αφορά βέβαια άμεσα τον συγγραφέα, αλλά τον αγγίζει.

Στον Κλήδονα τα τετράστιχα εναλλάσσονταν. Δηλαδή οι απαγγέλλουσες, γυναίκες κυρίως, έλεγαν ένα επαινετικό κι ένα σκωπτικό-ονειδιστικό, που αντανακλά στον ή την κάτοχο του μικρού αντικειμένου που ανασύρεται από το τσουκάλι ή κουμλί με το αμίλητο νερό. Αυτό είναι εξάλλου και το παιχνίδι που απολαμβάνει με γέλια και ευθυμία το κοινό που μετέχει στη διαδικασία. Οπότε όλα τα τετράστιχα επαινετικά ή αδιάντροπα είχαν αποδέκτη. Γι’ αυτό σε μια επανέκδοση του βιβλίου, που ειλικρινά την εύχομαι, θα πρέπει να καταχωρηθούν κι όλα όσα επαινετικά τετράστιχα έχουν συλλεχθεί.

 

Τετάρτη, 05 Ιουλίου 2017 19:12

Η φυγή του Πέτρου

Το άγγελμα ήρθε από την Αθήνα. Όπως όλα τα αγγέλματα, καλά και άσχημα. Γιατί στην Αθήνα θέλουμε δεν θέλουμε βρίσκεται η ρίζα του ομφάλιου ρόλου μας, που δεν έχει αποκοπεί ποτέ, γι’ αυτό ίσως και δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα, περιμένοντας πάντα την εξ ύψους, δηλαδή την εξ Αθηνών βοήθεια.

Από κει λοιπόν ήρθε το μήνυμα πως ο Πέτρος πέθανε. Ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι προς την άλλη μεγάλη και ατελεύτητη ζωή, όπως μας πιπιλίζουν το μυαλό οι θρησκεύοντες ή ολοκλήρωσε τον κύκλο της ζωής του, όπως υποστηρίζουν οι άλλοι, που δεν πιστεύουν στα παραμύθια.

Όπως και να ’ναι ο Πέτρος δεν είναι πια μαζί μας. Και απέλειπαν οι ελπίδες να τον ξαναδούμε, να πιούμε μαζί του ένα ποτήρι, να καπνίσουμε ατέλειωτα πακέτα απ’ τα βαριά άφιλτρα τσιγάρα του, να απολαύσουμε το καυστικό και πικρό πολλές φορές χιούμορ του. Να ονειρευτούμε και να σχεδιάσουμε το, φευ, μέλλον της Αριστεράς.

Γιατί ο Πέτρος ήταν αριστερός, μ’ όλη την σημασία της λέξης και της έννοιας. Όχι για κάποιον λόγο βιοτικής ανάγκης, αλλά για λόγους ψυχικής ισορροπίας και έμβιας ύπαρξης.

Γεννημένος στην Καβάλα, σε οικογένεια εύπορη που ασχολούνταν με το εμπόριο του καπνού, μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη όπου στο αμερικάνικο κολέγιό της τον τσίμπησε το μικρόβιο της βαθιάς μελέτης, όχι απλής ανάγνωσης απ’ την οποία κατέληξε στην ανακάλυψη της Αριστεράς και την ένταξή της σ’ αυτήν. Βοηθούντων βεβαίως και των άριστων καθηγητών που τον δίδασκαν και της απόλυτης ελευθερίας πνεύματος, που κυριαρχούσε στο σχολειό αυτό. Απ’ το οποίο ξεπήδησε μια σειρά γνωστών στελεχών της αριστερής διανόησης και δημιουργίας, στην Θεσσαλονίκη πάντα.

Συνέχισε με σπουδές στο χημικό τμήμα του Αριστοτέλειου πανεπιστήμιου διευρύνοντας τον κύκλο των γνώσεών του στην Αμερική, όπου έμεινε περισσότερο από μια πενταετία. Για να εγκατασταθεί τελικά στην Αθήνα, ως ερευνητής του Δημόκριτου.

Και κάπως έτσι κάπου εκεί, έγινε Πλωμαρίτης, φανατικός μάλιστα, γνωρίζοντας την Ιφιγένεια, που αργότερα έγινε σύζυγός του.

Την έψαχνε, την ερευνούσε, την ονειρευόταν, την πίστευε την Αριστερά ο Πέτρος. Που συχνά μάλιστα πάρα πολύ συχνά, την έβριζε κιόλας, όπως συμβαίνει σε όλους μας, όταν αγαπάμε πολύ κάτι και δεν μας βγαίνει όπως ακριβώς το σχεδιάσαμε.

Φανατικός αναγνώστης της «Αυγής», του «Πολίτη» του Άγγελου Ελεφάντη, των ιδεών του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, αείμνηστων και των δύο. Ανήκε δηλαδή στο κλίμα ή την τάση αν θέλετε της «σοφτ» αριστεράς που λέω εγώ.

Και διάβαζε, συνεχώς διάβαζε, έχοντας άποψη σοβαρή και υπολογίσιμη για όλα τα ζητήματα και προβλήματα της Αριστεράς. Κι αυτή την τάση του για διάβασμα και συνεχή επιμόρφωση ήθελε να την περάσει στους νέους. Και σ’ αυτήν την επιθυμία του εντασσόταν η πρόθεσή του, που πάντως δεν υλοποιήθηκε ποτέ, ν’ ανοίξει ένα βιβλιοπωλείο στο Πλωμάρι, όχι ακριβώς βιβλιοπωλείο αλλά κάτι σαν αναγνωστήριο, στο οποίο θα υπήρχαν όλα τα απαγορευμένα ή απορριπτέα από την αστική καθεστηκυία τάξη βιβλία. Όλα όσα, ας πούμε, ήταν καταχωρισμένα στον κάθε είδους και προέλευσης Intex. Για να μπορούν οι αναγνώστες τους να επιλέγουν, κάνοντας τις απαραίτητες συγκρίσεις. Κι όταν του λέγαμε πως αυτά είναι ουτοπικά πράγματα, απαντούσε με οργή πως όλες οι πραγματικότητες και επιτεύξεις πέρασαν το αρχικό στάδιο της ουτοπίας. Από άλλη οπτική βέβαια αντιμετώπιζε αυτό του το όνειρο ο συγγενικός περίγυρος της συζύγου του.

Θύμωνε, εξοργιζόταν πολλές φορές ο Πέτρος από τις όποιες αστοχίες διαπίστωνε στην πολιτική της Αριστεράς. Ιδίως στις μέρες μας που ασκεί κυβερνητική πολιτική. Και ορκιζόταν πως δεν επρόκειτο να την ξαναψηφίσει. Για να βρεθεί πρώτος και καλλίτερος την ώρα που άνοιγαν τα εκλογικά τμήματα, με το ψηφοδέλτιο στο χέρι, μη τυχόν και το χάσει, αυτός ο πανέξυπνος άνθρωπος. Να ψηφίσει για μια ακόμα φορά Αριστερά, μήπως και αλλάξουν τα πράγματα.

Θυμάμαι παλιά, πολύ παλιά, νομίζω το 1977, όταν συγκροτήθηκε η περίφημη συμμαχία των 5, ο Πέτρος ήταν σε αφάνταστο βαθμό εξοργισμένος γι’ αυτή τη συμμαχία με τους παραδοσιακούς αστούς. Διορισμένος λοιπόν δικαστικός αντιπρόσωπος στην περιοχή της Αθήνας, τον είδα την παραμονή των εκλογών. Έβριζε, χτυπιόταν, όλα του έφταιγαν. Παρ’ όλα αυτά με κάλεσε να περάσω τη νύχτα των εκλογών, όση θα μου περίσσευε δηλαδή στο σπίτι του, και πήγα. Για να τον βρω περιστοιχισμένο απ’ όλη αυτήν την ηγετική ομάδα, που λίγες ώρες πριν έβριζε και καταριόταν. Γιατί η ελπίδα δεν τον άφηνε να δει την πραγματικότητα.

Απαλλαγμένος απ’ όλες αυτές τις ανάγκες ο Πέτρος σήμερα, βιοτικές και ψυχικές, μη έχοντας πραγματοποιήσει το όνειρό του ούτε κατ’ ελάχιστον, τουλάχιστον δε θα ξαναμπεί στη δοκιμασία να ξαναψηφίσει αυτούς που με πολλή αγάπη, λατρεία θα έλεγα, έβριζε και κριτίκαρε με βιαιότητα.

ΥΓ. Πέτρος Ρούσης 1932-2017, σύζυγος της Ιφιγένειας Πούλια.

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017 16:30

Οχτώ χρόνια για μια πινακίδα

Από το 2009, αν θυμάμαι καλά, στην αρχή του δρόμου Πλωμαρίου -Μελίντας, δεσπόζει αυτή η πινακίδα. Ευτυχώς γραμμένη μόνο στα ελληνικά, για να την διαβάζουμε εμείς που καταλαβαίνουμε τα πάντα, αλλά που ποτέ δεν κατανοήσαμε τι μας χρειάζεται η δημόσια διοίκηση και εν τέλει το Κράτος.

Στο μακρινό τότε λοιπόν, ένας επίδοξος επιχειρηματίας αποφάσισε να φτιάξει ένα κέντρο διασκέδασης, σε μια βραχώδη περιοχή, δίπλα στη θάλασσα, κοντά στις εγκαταστάσεις του βιολογικού καθαρισμού, στον παλιό σκουπιδότοπο του Πλωμαριού κι έβαλε μπρος τους εκσκαφείς. Φαίνεται πως το έδαφος δεν άντεξε -ανιστηρίξεις δεν υπήρχαν- και ένας χωμάτινος όγκος με βράχια, κατολίσθησε συμπαρασύροντας κι ένα κομμάτι του σχετικά φρέσκου δρόμου, καμιά εικοσαριά μέτρα μήκος, που συνέδεε το Πλωμάρι με τη Μελίντα, μια απ’ τις πιο όμορφες παραλίες του νησιού. Όνειρο και επιδίωξη των Πλωμαριτών, από το 1912 και εντεύθεν.

Μεγάλο το γεγονός, έτρεξαν οι υπηρεσίες. Κινητοποιήθηκαν οι αρμόδιοι και ως πρώτο -προσωρινό φαντάζομαι- μέτρο αποφάσισαν την τοποθέτηση αυτής της πινακίδας, όχι φυσικά για να σώσουν ζωές, αλλά για να προφυλάξουν τα νώτα τους.

Έκτοτε πέρασαν χρόνια και ζαμάνια, που έλεγε κι η γιαγιά μου. Όλοι ηρέμησαν. Δεν μάθαμε ποτέ αν έγινε κάποια έρευνα για το ποιον βαρύνει η ευθύνη της κατολίσθησης. Είχε άδεια εκσκαφών στο σημείο αυτό ο ιδιοκτήτης του μέλλοντος να δημιουργηθεί κέντρο διασκέδασης, υπήρχε επιβλέπων μηχανικός του έργου και ποιος, υπήρχε λόγος κατασκευής τοιχίων αντιστήριξης, πριν από την διενέργεια τέτοιων έργων; Και σε ποιον τελικά θα έπρεπε να καταλογισθεί η ζημία.

Τίποτα. Η συγκοινωνία Πλωμαρίου - Μελίντας αποκαταστάθηκε με την πρωτοβουλία ενός εργολάβου, που τελούσε έργα εκείνον τον καιρό στη Μελίντα και δημιούργησε έναν παράδρομο, παράνομο κι αυτόν, διευκολύνοντας έτσι την διέλευση των αυτοκινήτων του, αλλά και όλους τους άλλους.

Η πινακίδα έστεκε όλον αυτόν τον καιρό, χωρίς να απασχολεί κανέναν η τυχόν επικινδυνότητα του δρόμου.

Οπότε ήρθε ο σεισμός της 12ης Ιουνίου για να θυμίσει στους αρμόδιους, πως μια πινακίδα που απαγορεύει την διέλευση του δρόμου Πλωμαρίου - Μελίντας, κατέστη εκ νέου επίκαιρη, αφού σημειώθηκαν κατολισθήσεις που καθιστούν τον δρόμο επικίνδυνο. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι σοβαρά. Τόσο που ποτέ δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν οι αρμόδιοι μέσα στην απόλυτη ραθυμία και ραστώνη τους.

Κι οι απελπισμένοι μικροεπιχειρηματίες της Μελίντας, που περίμεναν το καλοκαίρι να κινηθούν κάπως τα μαγαζιά τους, μαζεύουν υπογραφές για να τις υποβάλουν, λέει, στους αρμόδιους μήπως και συγκινηθούν και αποφασίσουν να κινηθούν. Αυτοί που οχτώ χρόνια και πλέον, οχυρωμένοι πίσω από μια πινακίδα, δεν ήξεραν τίποτα άλλο από το να εισπράττουν, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, τον έστω και μειωμένο μισθό τους.

 

Ξενοφών Μαυραγάνης

Σελίδα 1 από 2
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top