«Για μένα το Θέατρο είναι επικοινωνία…»

23/06/2012 - 15:38

Από το χώρο του ερασιτεχνικού θεάτρου της Μυτιλήνης είναι και η σημερινή συνέντευξη πολιτισμού τού «Ε». Αυτήν τη φορά πρόκειται ωστόσο για μια γυναικεία παρουσία, την Εύα Γιαννίκου, που εκτός από την πολύχρονη συμμετοχή της ως μέλους στο Θεατρικό Εργαστήρι του Δήμου Λέσβου, μας μιλάει και για την εμπειρία της από την αρχαιολογική κληρονομιά του νησιού μέσω της εργασίας της ως ξεναγού.

Από το χώρο του ερασιτεχνικού θεάτρου της Μυτιλήνης είναι και η σημερινή συνέντευξη πολιτισμού τού «Ε». Αυτήν τη φορά πρόκειται ωστόσο για μια γυναικεία παρουσία, την Εύα Γιαννίκου, που εκτός από την πολύχρονη συμμετοχή της ως μέλους στο Θεατρικό Εργαστήρι του Δήμου Λέσβου, μας μιλάει και για την εμπειρία της από την αρχαιολογική κληρονομιά του νησιού μέσω της εργασίας της ως ξεναγού.

Όλα αυτά, με αφορμή την πρόσφατη συμμετοχή της στη μουσικοχορευτική παράσταση της «Παράλου», που παρουσίαζε χορούς από τις πρώην σοβιετικές χώρες.

Κυρία Γιαννίκου, πότε και πώς ξεκινήσατε με το θέατρο;
«Η ενασχόλησή μου με το θέατρο ήταν λίγο τυχαία. Δε μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό πως θα ανέβαινα στη σκηνή και θα ερμήνευα ρόλο, αφού ως χαρακτήρας ήμουν συνεσταλμένη. Από το 1993 έως το 1995 δούλευα ως γραμματέας για το “Μπουρίνι” και όταν κάποια στιγμή έκαναν οντισιόν και μάζευαν άτομα, δοκιμάστηκα εντελώς τυχαία. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που έπαιξα, αν και η πραγματική αρχή για μένα έγινε λίγο αργότερα, όταν έκλεισε το “Μπουρίνι” και τελείωσα και τη Σχολή Ξεναγών, με τις επιθεωρήσεις που ανεβάζαμε με το Βαγγέλη Χατζημανώλη.»

Στο Θεατρικό Εργαστήρι

Είστε πολλά χρόνια μέλος του Θεατρικού Εργαστηρίου του Δήμου Λέσβου. Ποια είναι η εμπειρία σας από τη συγκεκριμένη ομάδα;
«Πάνε πάνω από 10 χρόνια που είμαι ενταγμένη στο Εργαστήρι. Σε αυτό βρήκα τις ιδανικές για μένα συνθήκες για να παραμείνω. Κι έχουν παίξει πολύ μεγάλο ρόλο οι παλιότεροι, αφού δίνουν περιθώριο σε νέους ανθρώπους, ευκαιρίες έκφρασης και “ανέχονται” θα έλεγα την παρουσία τους. Και το λέω αυτό γιατί οι ερασιτεχνικές ομάδες αποτελούνται από ανθρώπους που θέλουν να παίξουν θέατρο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, από διαφορετικές ηλικίες και νοοτροπία και είναι σημαντικό να μπορέσει ο άλλος να σε δεχτεί, να σε αγκαλιάσει, να σε κάνει μέρος μιας ομάδας.»

Πέρα από την ερμηνεία, έχετε ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία παραστάσεων. Ήταν κάτι που το επιδιώξατε ή ήρθε κι αυτό από μόνο του;
«Τα “Μικρά Συζυγικά Εγκλήματα”, πριν τρία χρόνια, ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη παράσταση σκηνοθεσίας μου που δόθηκε στα πλαίσια της ομάδας και μετά από την ενθάρρυνση των μελών της, και κυρίως του Στρατή του Βλαστάρη. Η αλήθεια είναι πως δεν προτιμώ τη σκηνοθεσία από την ερμηνεία, θεωρώ πως εκφράζομαι πολύ καλύτερα ως μέρος της παράστασης επάνω στο σανίδι ή στα παρασκήνια, παρά έχοντας το γενικό πρόσταγμα. Παρ’ όλο που την ευχαριστήθηκα, βρήκα εξαιρετική δυσκολία να κατεβάσω τον εαυτό μου από πάνω από τη σκηνή, κάτω. Προσπαθώντας να βοηθήσω και να καθοδηγήσω τους ηθοποιούς να βγάλουν το δικό τους, ένιωσα πως καταπίεσα το δικό μου εαυτό. Ήταν ωστόσο μια εξαιρετική εμπειρία, πήρα πράγματα κι έμαθα και για μένα πράγματα.»

Υπάρχουν ρόλοι που ξεχωρίζετε;
«Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ρόλους, θα ήταν και λίγο άδικο να πω ότι κάποιον τον αγάπησα περισσότερο. Οποιαδήποτε στιγμή κι αν συμφώνησα να πάρω μέρος σε κάποια παράσταση, ήταν γιατί είτε μικρότερος είτε μεγαλύτερος ο ρόλος, μου άρεσε και με εξέφραζε. Πέρα από αυτό, για μένα το θέατρο είναι κάτι που βλέπω ως επικοινωνία, ως συνενοχή πολλών ανθρώπων μαζί, από το κείμενο του συγγραφέα μέχρι τον τελευταίο ανυποψίαστο θεατή. Είναι η γοητεία του “πάρε - δώσε” και η αμεσότητα που σου δίνει η επικοινωνία.»

Ετοιμάζετε τώρα κάτι με το Εργαστήρι;
«Τώρα είμαστε σε μια παύση, ελπίζουμε όχι μεγάλη κι ελπίζουμε επίσης πως με τη νέα σαιζόν θα έχουμε καταφέρει να τελειώσουμε τις εργασίες που γίνονται αυτήν τη στιγμή στο χώρο μας και να τον έχουμε διαμορφώσει ώστε να μπορεί να φιλοξενήσει και το κοινό.»

Αφήγηση με την «Πάραλο»

Τα τελευταία χρόνια, πάντως, σας βλέπουμε σε κάθε παράσταση της «Παράλου» που έχει σχέση με την παρουσίαση χορών από άλλες χώρες. Και η αφήγησή σας προσδίδει πολύ σε αυτό που βλέπει ο κόσμος.
«Με τη Φλώρα Αντωνοπούλου και το Δημήτρη Καρπούζη, τους ιδρυτές της “Παράλου”, είμαστε φίλοι από παλιά. Κάποια στιγμή είχαμε σκεφτεί να συνεργαστούμε με τη Χορωδία του πρώην Δήμου Μυτιλήνης και τη Λία Κεφαλά, για ένα μικρό αφιέρωμα στον Μπετόβεν που ονομάσαμε “Μια μέρα με το Λούντβιχ”. Τότε είχα ζητήσει τη βοήθεια της “Παράλου”, που συμμετείχε με ένα μικρό χορευτικό. Μετά από αυτή την πρώτη κοινή μας συνεργασία κι επαφή και δεδομένου ότι η Φλώρα ετοίμαζε ήδη την επόμενη παράσταση της ομάδας, υπήρξε η ιδέα τού να δώσουμε ένα ιδιαίτερο χρώμα και να εντάξουμε και κειμενάκια, ως μια εναλλακτική παρουσίαση, που θα βοηθούσε και το κοινό να μπει περισσότερο στο κλίμα της χώρας που παρουσιαζόταν, πέρα από το όνομα. Άρεσε πολύ και προσωπικά θα έλεγα πως από τότε “εντάχθηκα” στην ομάδα, αναλαμβάνοντας αυτόν το ρόλο: αφού στηθεί το κομμάτι που αφορά τους χορούς, να βρίσκω κάθε φορά διαφορετική ιδέα και τρόπο να γίνεται η παρουσίαση.»

Είναι κάτι που σας γεμίζει;
«Η τελευταία παράσταση ήταν η τρίτη κατά σειρά συνεργασία μας. Το δικό μου κομμάτι είναι πολύ μικρότερο, η δουλειά πέφτει περισσότερο στα παιδιά, και για μένα αποτελεί έμπνευση το πόσο αφοσιωμένοι είναι όλοι στο να δώσουν αποτέλεσμα που τους αποζημιώνει ηθικά, να δώσουν τη χαρά στο θεατή, να δει ένα ωραία θέαμα. Είναι ένα κίνητρο, σε κάνει να θέλεις να συμμετέχεις σε όλη αυτή την ατμόσφαιρα, το αποτέλεσμα της οποίας είναι εξαιρετικό. Προσωπικά το νιώθω σαν “ευθύνη”, το να μπορώ να είμαι κι εγώ ένα αντάξιο κομμάτι της εκδήλωσης. Κι έχω καταλάβει πως το κείμενο ξεκουράζει και το θεατή. Τον χαλαρώνει, του δίνει μια παύση να σκεφτεί και να ακούσει, αλλά κι επιπλέον χρόνο στους χορευτές.»

Στα μνημεία και τους αρχαιολογικούς χώρους

Ερασιτέχνης ηθοποιός τον ελεύθερο χρόνο, ξεναγός κατά το επάγγελμα. Κι εκεί πάλι, με πολιτιστική κληρονομιά έχετε να κάνετε.
«Το επάγγελμά μου είναι κάτι που επέλεξα πάρα πολύ συνειδητά και μάλιστα κατά κύριο λόγο αυτό που με ενδιέφερε, ήταν ο κύκλος των μαθημάτων της Σχολής. Το επάγγελμα του ξεναγού ταίριαζε απόλυτα στην ιδιοσυγκρασία μου, αφού ενέχει και πάλι την επικοινωνία με τον κόσμο, κάτι που για εμένα είναι πολύ σημαντικό. Τελειώνοντας το ’97, εργάστηκα άμεσα, εντασσόμενη και στο Σωματείο Ξεναγών Βορειοανατολικού Αιγαίου.»

Τι περιλαμβάνουν οι ξεναγήσεις σας;
«Οτιδήποτε οι εκάστοτε πελάτες ζητούν και εντάσσουν στο πρόγραμμά τους. Είτε εκκλησίες, είτε εκκλησίες και αρχαιολογικούς χώρους, είτε χώρους αναψυχής, είτε περπάτημα, είτε παρατήρηση πουλιών και φυτών, κάτι που ειδικά τα τελευταία χρόνια έχουμε πολύ. Δεν περιοριζόμαστε μόνο στην επιμόρφωση όσον αφορά την ιστορία και αρχαιολογία του νησιού, αλλά καλύπτουμε και οποιονδήποτε άλλο τομέα και στοιχείο μπορεί να δώσει κάποια ενημέρωση στον επισκέπτη.»

Από την εμπειρία σας, βλέπετε να αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο οι Έλληνες και οι αλλοδαποί τουρίστες τον αρχαιολογικό και άλλο πολιτιστικό πλούτο του νησιού;
«Η Λέσβος είναι ένα νησί που έχει πάρα πολλές επιλογές για τον εκάστοτε επισκέπτη. Από την εμπειρία μου διαπιστώνω πως ο κόσμος εντυπωσιάζεται και εκπλήσσεται ιδιαίτερα, αφού δεν περιμένουν να δουν τόσο διαφορετικά μνημεία και τοπία σε ένα νησί και μόνο. Οι ξένοι εκτιμούν την απλότητα, την ευγένεια, την καθαριότητα και το πόσο διευκολύνονται να γνωρίσουν το νησί, κι εκτιμούν ιδιαίτερα τη σωστή σήμανση και τα ενημερωμένα ωράρια, που τους δίνουν ευκαιρία να επισκεφτούν κάποιους χώρους. Σε αρκετές περιπτώσεις τρέχουμε να δούμε μουσεία ή χώρους πριν κλείσουν για την ημέρα. Δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους αρχαιολογικούς χώρους και το Αρχαιολογικό Μουσείο και τα διάφορα μουσεία Τέχνης, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι οι Έλληνες. Ακόμη και τα προσκυνήματα, που για τους ξένους δεν έχουν να πουν κάτι, τους εντυπωσιάζουν: το πώς είναι χτισμένες οι εκκλησίες μας, το τελετουργικό, όλη τη λαογραφία. Δείχνουν πάντα πολύ μεγάλο σεβασμό κι έχουν κι ερωτήσεις να κάνουν, αφού όλα στο μάτι τους φαντάζουν πολύ διαφορετικά από αυτά που συναντούν στις χώρες τους.»

Καλύπτονται οι προσδοκίες τους από αυτό που συναντούν στο νησί; Ή διαμαρτύρονται για τα «κενά» που υπάρχουν ως προς τη λειτουργία διαφόρων αρχαιολογικών χώρων κ.λπ.;
«Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι πάντα ρόδινα. Ήταν πάρα πολύ λυπηρό για μένα όταν φέτος, και μάλιστα τις πρώτες φορές που μου ζητήθηκε ξενάγηση στα Αρχαιολογικά Μουσεία, βρέθηκα στη δυσάρεστη θέση να εξηγήσω πως το Παλιό δε λειτουργεί και το γιατί συμβαίνει αυτό, αφού κάποιοι είχαν ξαναέρθει και το είχαν βρει και ανοιχτό. Δεν είναι θλιβερό το ότι παραμένει κλειστό το Μουσείο Τεριάντ, ένα μουσείο τόσο μοναδικό και σημαντικό, ή το Μουσείο Θεοφίλου;»

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey