Με το Μήτσο Γλινέλη… και τα σανίδια…

27/02/2022 - 17:00

Μοναχά μια Κυριακή πρωί που μετά την εκκλησία ήρθε σπίτι μας για καφέ ο Μήτσος ο Γλινέλης από τη Βεντούρα, που πολύ μας αγαπούσε, φίλος του πατέρα μου, (έτσι μου είχανε ειπωμένο, έτσι θα ήτανε) με άρπαξε, με φίλησε με τα γκριζαρισμένα του μουστάκια, μετά με δίπλωσε στα δυο κι έχοντάς με παραμάσκαλα, φώναζε:  

―Εδώ τα καλά αρνιά!!..  

Γάντζωσε μετά τα γροθάκια μου με τις ροζιασμένες απαλάμες του, μαντάλωσε τα ξεραμένα δάχτυλά του, πήρε φόρα κι έκανε επί τόπου πολλές στροφές, ενώ εγώ στρίγγλιζα συνεπαρμένος που ‘βλεπα τα σανίδια στο πάτωμα να γυρίζουνε σα γαϊτανάκι. Μόλις μ’ ακούμπησε κάτω, χίμηξα, και μ’ ένα πήδο βρέθηκα στην αγκαλιά του. Τον γέμισα φιλιά και του ψιθύρισα στ’ αυτί.  

―Το βράδυ στη προσευχή μου, θα ζητήσω απ’ το Θεό να μου φέρει ένα πατέρα σαν και σένα. 

Καμώθηκε αυτός πως κουράστηκε, σταμάτησε το παιγνίδι κι αδιάφορος τάχα, έστριψε να κατέβει τη σκάλα. Μα τον είδα καθαρά να σκουπίζει τα μάτια του. 

Καθαρά όμως άκουσα και τη σκληρή φωνή της μάνας μου.  

―Φτάνει πια. Ώρα για διάβασμα.  

Στην πρώτη Δημοτικού πήγαινα.  

Ζάρωσα, έσκυψα το κεφάλι και με τα χέρια τεντωμένα αψηλά, όπως τα κράταγε ο κυρ Μήτσος, κοκαλωμένα μη χάσουνε το τάνυσμα το ιερό, διπλοπόδησα στο σοφρά. Εκεί τρώγαμε, εκεί διάβαζα και την αριθμητική. Κείνο το πρωί είχαμε μάθει στο σχολείο το έντεκα κι είχα τραβήξει με το κοντύλι, από νωρίς, δυο χαρακιές πάνω στην πλάκα που είχαμε αντί για τετράδια. Μα τώρα, δε τις ξεχώριζα. Έβλεπα πολλές τις χαρακιές, κι όχι άσπρες σαν τη κιμωλία. Καφετιές γενήκανε, ίδιες με τα σανίδια στο πάτωμα και θαρρείς πως πληθαίνανε και γυρίζανε, γυρίζανε, όλο και πιο γρήγορα γυρίζανε, μέχρι που άκουσα τη φωνή μου ξανά χαρωπή, και πέταγα, κι όλο σιγοτσίριζα, κι άξαφνα πόνεσα δυνατά, σαν άκουσα:  

―Δε διαβάζεις; Παίζεις πάλι;…. 

Κι είδα τα χεράκια μου κοκκινισμένα και μαραμένα να σωριάζονται καταγής. Τα μάζωξα και τα ‘βαλα πάνω στη πλάκα του Σκολειού, να γράψουνε και το δώδεκα.  

Δε γύρισα καθόλου να δω τη μάνα μου που μου γκρέμισε το όραμα. Φοβόμουνα. Σίγουρα θα ‘τανε πολύ θυμωμένη για την αφηρημάδα μου ετούτη.  

Κοίταξα όμως επίμονα τη μαύρη πλάκα, γράπωσα την κιμωλία την άσπρη, και βάλθηκα να τραβάω γραμμές, πολλές γραμμές, τη μια δίπλα στην άλλη και τις καμάρωνα που καφετιάζανε και σβουρίζανε, σαν το πάτωμα πριν από λίγο. Δε τσίριζα τούτη τη φορά, μα γιόρταζα χαρά μεγάλη με της ψυχής μου τα μάτια μοναχά και όλες μου τις αιστήσεις τανυσμένες.  

Βράδια πολλά, σα σώπαινε του κυρ-Φώτη το ράδιο, κι έπεφτε σιγαλιά ξανάβλεπα τα καφετιά σανίδια να στριφογυρίζουν, σκλήριζα βουβά, άπνοα και παρακάλαγα.  

―Θε μου φέρε μου ένα κύριο Μήτσο για πατέρα.  

Με θόλωνε μετά ο ύπνος, βούλιαζα στα όνειρα, και δώστου ζητωκραυγές που γυρνάγανε σα ρουλέτα οι χαραμάδες στο πάτωμα. Συχνά με ξύπναγε η μάνα μου και ήρεμα, με σταύρωνε στην πλάτη με τη χούφτα της κοφτή και τα δάχτυλα κολλημένα μια ν’ ανοίγουν και μια να γίνονται γωνία. Και μισοξύπνιος ως ήμουνα την άκουγα. 

―Ιησούς Χριστός νικά κι όλα τα κακά σκορπά.. Κοιμήσου παιδάκι μου. Πάλι όνειρο θα έβλεπες και τσίριζες στον ύπνο σου.  

 
Τούτανα φτερούγισαν άξαφνα στο μυαλό μου, ξετρύπωσαν ολόφρεσκα στα δαιδαλώδη στενά της μνήμης, όταν τέλειωνα το πρόσφατο βιβλίο μου ¨Κατάθεση ψυχής¨ ετούτο που βρίσκεται τώρα στα χέρια πολλών φίλων.  

Και ξέρεις γιατί; Γιατί δε φεύγει να με απαλλάξει από το βάρος του το ασήκωτο, το μεγάλο ερώτημα που με απασχολεί.  

Γιατί κι εγώ σαν όλα τα παιδιά του κόσμου, εξόν ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν μου έδωκε το μεγάλο δώρο ο Θεός να γνωρίσω τον άθρωπο που μου έδωσε το αίμα του και τα μισά γονίδια που κουβαλώ και με προσδιορίζουν σαν μια κουκκίδα στον ψεύτικο κόσμο που ζούμε.  

Πέθανε λέει όταν ήμουνα εφτά, βάλε οχτώ μηνώ. Δεν θυμάμαι τίποτα. Τότε, οι αθρώποι γεννιόντουσαν φαίνεται με κλειστά μάτια. Όπως τα γατάκια.  

Όμως τον κυρ Μήτσο το Γλινέλη τον θυμάμαι καλά και τον ευγνωμονώ που μου χάρισε στιγμές αλησμόνητες.  

Κι είπανε, πως κάπως έτσι είναι, ήτανε, ο πατέρας. Ο κάθε πατέρας τότε.  

 
Γιώργος Καμβυσέλλης   
 

Καλό ταξίδι κυρ Γιώργο 

Φαίνεται ότι η παραπάνω συνεργασία του Γιώργου Καμβυσέλλη με το «Ε», που έλαχε να είναι και η τελευταία , μετά την ξαφνική ... αναχώρησή του από τον μάταιο τούτο κόσμο, έμελλε να είναι και ιδιαίτερα φορτισμένη, με αφορμή και την ολοκλήρωση του τελευταίου πονήματός του ...της «κατάθεσης ψυχής» του, με τα παιχνίδια της μνήμης, τα ερωτήματα και τα ασήκωτα βάρη, που ο καθένας κουβαλά, πολύ περισσότερο αν ήδη διανύει εννιά δεκαετίες ζωής. Με τον Γ.Κ γνωριστήκαμε κάπου το 2009, όταν έστειλε τις πρώτες συνεργασίες του στο «Ε», από την Κρήτη που διέμενε με την οικογένειά του. Και παρά το γεγονός ότι είχε μια αξιοθαύμαστη διαδρομή, εντυπωσιακή ήταν η σεμνότητά του και η ευγένεια και ο καλός του λόγος. Είχαμε την τύχη πέρα από τη συνεργασία του στο «Ε» να εκδώσουμε από την «Αιολίδα» το βιβλίο του «Κρινάνθη και ζωής τα πρότυπα» με διηγήματά του. Πριν την παραπάνω συνεργασία, λίγες μέρες πρωτύτερα πήραμε και το τελευταίο βιβλίο του «Κατάθεση ψυχής», και φαίνεται ότι ήταν και το «κύκνειο άσμα» πριν μας αποχαιρετίσει, αν και δεν ήταν στον σχεδιασμό του μια τέτοια... αναχώρηση. Χαρακτηριστικό ήταν το προλογικό του σημείωμα, που συνόδευε την τελευταία του συνεργασία. Έγραφε:  

Αγαπητοί μου φίλοι καλησπέρα και υγεία σε όλους σας εύχομαι.  

Σας στέλνω τούτο ίσως το δημοσιεύσετε.  

Με την ευκαιρία ήθελα να σας ενημερώσω ότι άλλαξα διεύθυνση, μένω Χανιά τώρα και η νέα μου διεύθυνση είναι Ομαλού 1α Χανιά 73133 (όπως γράφω και στο φάκελο που σας έστειλα το καινούργιο μου βιβλίο "Κατάθεση ψυχής" . 

Ευχαριστώ με την αγάπη μου  

Γιώργος Καμβυσέλλης»  

 

Και μετά από αυτό λάβαμε τη δυσάρεστη είδηση, το άγγελμα του θανάτου του από τον συγχωριανό του -και συνεργάτη του «Ε» και αυτόν- Τάκη Ιορδάνη, που τον αποχαιρέτισε στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας μας. 

Το έργο σου, οι άνθρωποι σου που όλα αυτά τα χρόνια συνεργάστηκες θα μείνουν για να θυμίζουν την παρουσία και την προσφορά σου στα γράμματα και στην επιστήμη . Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά σου που θα είναι περήφανοι για σένα.  

Καλό ταξίδι κυρ-Γιώργο. 

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey