FOLLOW US

Άρθρα

Η ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής της 29ης Ιουνίου αφήνει τυπικά πίσω τις θετικές αποφάσεις για την καταπολέμηση της ευρωπαϊκής οικονομικής ύφεσης και ουσιαστικά μια δύσκολη γερμανική συναίνεση για αλλαγή πολιτικής που προήλθε από πολύ έντονες πιέσεις.

Η ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής της 29ης Ιουνίου αφήνει τυπικά πίσω τις θετικές αποφάσεις για την καταπολέμηση της ευρωπαϊκής οικονομικής ύφεσης και ουσιαστικά μια δύσκολη γερμανική συναίνεση για αλλαγή πολιτικής που προήλθε από πολύ έντονες πιέσεις.
Συγκεκριμένα τέθηκαν οι βάσεις για τη δημιουργία ενός μόνιμου μηχανισμού στήριξης, ο οποίος θα μπορεί να χρηματοδοτεί απ’ ευθείας τις τράπεζες των χωρών της Ευρωζώνης χωρίς τη μεσολάβηση του Δ.Ν.Τ., της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (τρόικα). Το ταμείο αυτό θα δρα επίσης ως επιβλέπων μηχανισμός ελέγχου και σταθεροποίησης του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Με λίγα λόγια, θα υπάρχει η δυνατότητα της χρηματοδότησης των προβληματικών τραπεζών χωρίς τη μεσολάβηση των εθνικών κυβερνήσεων. Η απόφαση αυτή είναι ένα θετικό βήμα για τη δημιουργία ενός ενιαίου ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Παράλληλα, όμως, κάθε χώρα που προσφεύγει στο μηχανισμό, θα πρέπει να υπογράφει ένα μνημόνιο συνεργασίας στο οποίο να συμφωνεί διαρθρωτικά μέτρα που θα επιβλέπονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Επίσης συμφωνήθηκε η οικονομική βοήθεια προς την Ισπανία για την ανακεφαλαιοποίηση των δικών της τραπεζών. Το ποσό αυτό θα επιβαρύνει το υπάρχον δημόσιο χρέος της Μαδρίτης, μέχρι όμως τη δημιουργία του μόνιμου μηχανισμού στήριξης.

Τα παραπάνω αποτελούν την τεχνική όψη των αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής. Η ουσία των πραγμάτων είναι ότι οι πρωθυπουργοί Ιταλίας και Ισπανίας, έχοντας και τη γαλλική στήριξη, πίεσαν τη Γερμανία για την αλλαγή της σκληρής πολιτικής λιτότητας που εφαρμόζεται στις χώρες με δημοσιονομικά προβλήματα. Τελικά οι αποφάσεις της Συνόδου δείχνουν πως ένα ελάχιστο επίπεδο συναίνεσης επιτεύχθηκε. Το επίπεδο αυτό είναι αρκετό για μερικές μέρες, ώστε να δείξουν θετικό πρόσημο οι δείκτες των χρηματιστηρίων, όχι για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για μια «νίκη των νοτίων» ή για μια «αλλαγή πορείας» τής Ε.Ε. Η στάση Ιταλίας και Ισπανίας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων ήταν όπως αυτή ενός ανθρώπου που απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει με όπλο πυροβολώντας στο κεφάλι και τελικά καταλήγει να αυτοτραυματιστεί στον ώμο με τη συναίνεση των υπολοίπων.

Ο λόγος για τον οποίο η Γερμανίδα καγκελάριος επέλεξε να αλλάξει τη στάση της, μπορεί να αναζητηθεί στη στρατηγική του «μαστιγίου και του καρότου». Σε αυτήν τη στρατηγική, ένα κράτος είτε πειθαναγκάζεται είτε δελεάζεται προς μια επιθυμητή από ένα άλλο κράτος πολιτική. Μέχρι σήμερα η Γερμανία χτυπούσε το μαστίγιο της λιτότητας κρατώντας το καρότο της οικονομικής βοήθειας πολύ μακριά.

Αυτό που συνέβη πριν λίγες μέρες, είναι απλά να πλησιάσει λίγο περισσότερο το καρότο του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης στα πρόσωπα των υπερχρεωμένων χωρών.
Μια άλλη περισσότερο οικονομικής φύσης εξήγηση, στο ίδιο όμως πλαίσιο στρατηγικής, μπορεί να ερμηνεύσει αυτή την αλλαγή στάσης. Τα κεφάλαια του μόνιμου μηχανισμού στήριξης θα αποτελούνται κατά το μεγαλύτερο ποσοστό τους από χρήματα Γερμανών φορολογουμένων τα οποία πλεονάζουν από το γερμανικό προϋπολογισμό. Παρά το γεγονός ότι είναι δύσκολη η απόφαση να επενδύσει ένα κράτος τα κεφάλαιά του στο δανεισμό ασθενών οικονομιών, τα πλεονάσματα αυτά πρέπει οπωσδήποτε να επενδυθούν ώστε να αποφευχθούν οι αρνητικές συνέπειες του πληθωρισμού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σε όλες τις επιστήμες, η ιδανική θέση των πραγμάτων είναι η θέση της ισορροπίας. Την ίδια επένδυση πραγματοποίησε και η ακμάζουσα κινεζική οικονομία, αγοράζοντας δημόσιο χρέος των ΗΠΑ. Με λίγα λόγια, τα γερμανικά πλεονάσματα είναι οικονομικά ορθολογικό να επενδυθούν, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι θα γίνει μέσω μηχανισμών τής Ε.Ε..

Η Ευρώπη αλλάζει ταχύτατα και οι αντίρροπες δυνάμεις θα καθορίσουν τη μελλοντική μορφή της. Η εξωτερική πολιτική των κρατών δε διαμορφώνεται τόσο από την προσωπικότητα των ηγετών, αλλά από σταθερούς παράγοντες που στο σύνολό τους συνθέτουν το συνολικό επίπεδο ισχύος ενός κράτους. Οι πιέσεις των κ.κ. Μόντι, Ραχόι και Ολάντ δεν κάνουν την Ε.Ε. περισσότερο ενωμένη, αλλά λιγότερο διασπασμένη.

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top