Το χιόνι

26/02/2021 - 14:02

Σταματήσαμε για λίγο να σκεφτόμαστε τον κορονοϊό. Ευτυχώς χιόνισε και αρχίσαμε να μιλάμε και για τα προβλήματα της κακοκαιρίας. Ήταν μια μεγάλη αλλαγή στην καθημερινή μας ενημέρωση: κομμένο φως, κομμένο νερό, τέλος η θέρμανση, τέλος και τα κρούσματα, οι εντατικές και τα εμβόλια. Παντού άσπρο χιόνι και οι αντιρρήσεις για το κλείσιμο της Εθνικής Οδού στο επίκεντρο των δημοσιογραφικών εκπομπών.

Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη το πρωί της Τρίτης. Άνοιξα τη μπαλκονόπορτα από καθαρή περιέργεια και έξω το τοπίο ήταν από μια άλλη Αθήνα. Εδώ στα νότια προάστια δε χιονίζει ούτε εύκολα ούτε συχνά. Είμαστε κοντά στη θάλασσα βλέπετε. Είχα από το 2016 ή από τον χειμώνα του 2017 για την ακρίβεια να μείνω μέσα, λόγω χιονόπτωσης. Κάτι έχει αλλάξει πάντως στη ζωή μας. Τα μαθήματα γίνονται, δεν σταματούν πλέον λόγω αντίξοων καιρικών συνθηκών. Αισθάνομαι ωραία που το ζω. Έβλεπα το χιόνι να πέφτει πυκνό στα δέντρα του μπαλκονιού και εγώ μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή με μια κούπα αχνιστό καφέ έδινα και καταλάβαινε στην Αντιγόνη, στον Κρέοντα τα παιδιά της τραγωδίας του Σοφοκλή και σε εκείνα τα άλλα παιδιά, τους μαθητές μου. Οι οποίοι προς το τέλος της μέρας μας καλωδίωσαν με Κάιρο και σωφρόνως βγήκαν να παίξουν στα χιόνια!

«Τηλεόραση και τηλεκπαίδευση μαζί. Αυτό κάνω» παραδέχτηκε συνάδελφος και φίλη, όταν της τηλεφώνησα, για να ρωτήσω πώς τα πάει. Εξ αποστάσεως η ζωή και μη χειρότερα. Ακόμη υγιείς, ακόμη όρθιοι, ακόμη στις επάλξεις. Με τα χέρια κολλημένα στο πληκτρολόγιο και τα γάντια νωπά από τον χιονοπόλεμο. Αργά το απόγευμα, χωρίς μάσκα, ύστερα από αρκετούς μήνες, με ένα κοντάρι από σκούπα στο χέρι, προσπαθούσα να καθαρίσω το αυτοκίνητο από το χιόνι, ενώ η νύχτα σκέπαζε τη γειτονιά. Είχα παραβιάσει το ωράριο εξόδου; Όταν είσαι μέσα στο γκαράζ παρανομείς; Όταν βρίσκεσαι στον κήπο σου; Κοιτούσα με περιέργεια τους περαστικούς. Λίγοι, τυλιγμένοι στα κασκόλ τους, με το λουρί κατοικίδιου ή τη σακούλα κοντινού φαρμακείου. Έχει ανατείλει νέα εποχή και δεν το πήραμε είδηση ακόμα; Ή ζούμε ένα κακό όνειρο και -πού θα πάει;- θα ξυπνήσουμε κάποτε από αυτό; Δεν υπάρχει απάντηση. Μόνον ένα ακόμη επεισόδιο από τις «Άγριες Μέλισσες», καινούργιο και λαχταριστό στη μικρή οθόνη και ένα πιάτο φαγητό στο τραπεζάκι του καναπέ. Ένας ιδιότυπος εγκλεισμός!

Άλλες χρονιές το χιόνι έφερνε μια μικρή ανάπαυλα από ένα ασφυκτικό καθημερινό πρόγραμμα. Ντρεπόμασταν και να το παραδεχτούμε στον εαυτό μας. Ότι θα ξυπνήσουμε αργά. Ότι θα πάρουμε ρεπό μεσοβδόμαδα. Ότι θα παζαρεύουμε με την εντύπωση του καθήκοντός μας πόσες μέρες πρέπει να μείνουμε μέσα, για να ευχαριστηθούμε, χωρίς να προδώσουμε τις αρχές μας. Φέτος δεν είχε τίποτα από όλα αυτά. Τετάρτη το πρωί, ντύθηκα, στολίστηκα, σκούπισα το χιόνι και με τις ρόδες να γλιστρούν ακόμη στους πάγους έβαλα πλώρη για το σχολείο. Δεν άντεχα άλλη μια μέρα μέσα. Δεν αντέχω μέσα. Όσο και αν είμαι ευγνώμων που δε ζω στην ανοσία της αγέλης. Είναι αυτή η γλυκιά ρουτίνα που αγωνίζομαι να ξαναζήσω. Που παραμυθιάζομαι πως ξαναζώ, έστω και σε άδειο σχολείο, έστω και με μαθήματα από τον υπολογιστή, παρά το κρύο από το χτεσινό χιόνι που πιρουνιάζει τα χέρια μου.

«Είναι το τετράγωνο Κρόνου - Ουρανού» αποφαίνεται φίλη που τα γνωρίζει αυτά και διαβάζει τα μελλούμενα της μοίρας μας. «Θα χαρούμε σύντομα Αλκυονίδες;» ρωτώ. «Κάτσε να κάνεις Πάσχα και ευχαριστημένη να είσαι» λέει με ύφος ακαδημαϊκού γιατρού. Απόγευμα Τρίτης, ανοιχτά τα καταστήματα σε άλλες εποχές, θα δοκιμάζαμε κομμάτια από την ανοιξιάτικη μόδα, θα ψάχναμε όμοιά τους στα υπολείμματα της κολεξιόν του χειμώνα. Θα πίναμε τεκίλα σφηνάκι στο μπαρ της γωνίας, θα πηγαίναμε θέατρο, θα φλερτάραμε, θα… θα… θα…

«Θα περάσει, θα δεις» με εμψυχώνει φίλη. Βλέπω ό, τι έμεινε από το προχτεσινό χιόνι να λιώνει. Θα περάσει!

 

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey