FOLLOW US

Στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης «παίζει» κεντρικό θέμα η ανακοίνωση της αστυνομίας που αποκάλυψε κύκλωμα διακινητών από μέλη της γνωστής ΜΚΟ ERCI. Στα ξένα μέσα ενημέρωσης όμως, συγκλονίζει η είδηση ότι ανάμεσα στους τρεις συλληφθέντες βρίσκεται η Σάρα Μαρντίνι, γνωστή μαζί με την αδερφή της, κολυμβήτρια των Ολυμπιακών Αγώνων, Γιούσρα, (και οι δύο από τη Συρία) που διέσωσαν 18 πρόσφυγες κολυμπώντας τον Αύγουστο του 2015 επί τρεισήμισι ώρες τραβώντας ένα φουσκωτό από τα παράλια της Τουρκίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η γνωστή ΜΚΟ φέρεται να είχε στενή συνεργασία με το Λιμενικό Σώμα στη Λέσβο, ενώ έχει αναλάβει τον τομέα καθαριότητας ρούχων στο Κέντρο του Καρά- Τεπέ και υπηρεσίες Υγείας στο Κέντρο της Μόριας. Εργαζόμενος στον Καρά- Τεπέ μας λέει ότι η Σάρα Μαρντίνι «ήταν πολύ τυπική εθελόντρια. Μας είχε πει ότι θέλει να βοηθήσει τον κόσμο, δεν έδειξε ποτέ κάποια περίεργη συμπεριφορά, αντιθέτως συμμετείχε σε δραστηριότητες με τα παιδιά, έπλενε ρούχα και είχε χαμηλό προφίλ». Σε σχέση με την οργάνωση που δραστηριοποιείται και σήμερα στο Κέντρο της Μόριας, ο διοικητής, Γιάννης Μπαλπακάκης λέει στο «Ε»: «Η ERCI διατηρεί κλιμάκιο ιατρών και νοσηλευτών μέσα στο Κέντρο και είναι πιστοποιημένη από το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής. Με τον συντονιστή της οργάνωσης (σ.σ. ο οποίος επίσης κατηγορείται με βαρύτατες κατηγορίες) είχαμε συνεργασία ως προς την πρωτοβάθμια ιατρική περίθαλψη και με την οργάνωση έχουμε εδώ και 1,5 χρόνο συνεργασία. Δεν έχουμε καμιά συνεργασία ως προς τον τομέα περισυλλογής μεταναστών, όπου κατηγορείται».

Πέτσικος : «Απορούμε για τις κατηγορίες»

Η Σάρα Μαρντίνι συνελήφθη τον περασμένο Φεβρουάριο, μαζί με έναν Γερμανό μέλος της ΜΚΟ, για το ότι το τζιπ με το οποίο περίμεναν στην ακτή, μετά το αεροδρόμιο έφερε πλαστές πινακίδες, και σύμφωνα με πληροφορίες, στρατιωτικές. Η πλευρά της ισχυρίζεται ότι το αυτοκίνητο ήταν στην κατοχή της οργάνωσης και ότι οι δύο συλληφθέντες δεν γνώριζαν ότι ήταν πλαστές οι πινακίδες. Φέρεται το τζιπ να έχει αγοραστεί το 2004 από μάντρα. Από κει κι έπειτα, ο δικηγόρος τους, Χάρης Πέτσικος, (σ.σ. ο οποίος ήταν και συνήγορος υπεράσπισης των Ισπανών διασωστών που κατηγορούνταν για απόπειρα διακίνησης από το Λιμενικό και αθωώθηκαν) αναφέρει σε σχέση με τις κατηγορίες: «Δεν υπάρχει καμία συνομιλία με πρόσφυγες ή με διακινητές. Υπάρχει ένα κοινό φόρουμ συνομιλιών στην εφαρμογή Whatsapp στην οποία συμμετέχουν δεκάδες μέλη ΜΚΟ, αλλά και στελέχη των Ηνωμένων Εθνών, όπου υπήρχε συνεννόηση για τις αφίξεις προσφύγων και διευκόλυνε την επικοινωνία». Αναφορικά με την κατηγορία περί ασυρμάτων αναφέρει ότι «η οργάνωση είχε σκάφος και ήταν σε συνεργασία με τις Αρχές. Σε αυτό άκουγε από τα λεγόμενα ελεύθερα κανάλια. Απορούμε πραγματικά για τις κατηγορίες, αλλά και για το ότι πολλά μέσα ενημέρωσης υιοθέτησαν τις κατηγορίες της Αστυνομίας».

Σε σχέση με τις ημερομηνίες που η αστυνομία προσδιόρισε ότι η κ. Μαρντίνι και ο γερμανός κατηγορούμενος διακινούσαν μεγάλο αριθμό υπηκόων τρίτων χωρών προς τα νησιά, η πλευρά τους υποστηρίζει ότι αφενός ο Πρύτανης του κολλεγίου της υπογράφει ότι εκείνη παρακολουθούσε μαθήματα, ενώ ότι ο γερμανός υπήκοος έφτασε στη Λέσβο μεταγενέστερα από αυτές.

Ο κ. Πέτσικος έχει κάνει αίτηση προσφυγής στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών για άρση της προσωρινής κράτησης της κ. Μαρντίνι (σ.σ. η οποία κρατείται στις φυλακές Κορυδαλλού) και προσθέτει: «Όσο προχωρά η ανάκριση, δεν μπορεί να θεωρηθεί τετελεσμένο κανένα απολύτως αδίκημα».

Κατηγορία Πρόσφυγες
Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018 16:34

Πρόσφυγας στα 110 της!

Η γιαγιά Λαϊλά Σαλέχ ήθελε τόσο πολύ «πριν κλείσει τα μάτια της» να ξαναδεί τη Νισρίν και την Μπεριβάν, τις εγγονές που μεγάλωσε στα πόδια της, που δεν δίστασε ούτε λεπτό να ακολουθήσει την υπόλοιπη οικογένεια, όταν αυτή αποφάσισε να εγκαταλείψει τη βόρεια Συρία. Τι και αν είναι 110 ετών; Η λαχτάρα της να βρει τα δύο κορίτσια, τα οποία προ τριετίας είχαν διαφύγει από το φλεγόμενο Κομπάνι στην Ευρώπη και σήμερα ζουν έχοντας λάβει πολιτικό άσυλο στη Γερμανία, της έδωσε φτερά, λέει στην συνέντευξη που παραχώρησε στην «Καθημερινή» και το «Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων», φτάνοντας από τη Μυτιλήνη στην Αθήνα.

«Η διαδρομή, βέβαια, δεν ήταν εύκολη», διηγείται ο εγγονός της, Χαλίλ, σε διαμέρισμα του Solidarity Now στο κέντρο της Αθήνας. Η κουρδικής καταγωγής οικογένεια πήγε από το Κομπάνι μέχρι τα σύνορα με Τουρκία και από εκεί μέχρι τη Σμύρνη, απ’ όπου πέρασε με ένα φουσκωτό στη Λέσβο. «Η γιαγιά μας μπορεί να κάνει μερικά βήματα, αλλά δεν μπορεί να διασχίσει μεγάλες αποστάσεις», διευκρινίζει ο ίδιος. Η ομάδα των συνολικά επτά ατόμων, που αντιστοιχούν σε τέσσερις διαφορετικές γενιές, προσπαθούσε να εξασφαλίσει κάποιο όχημα, ώστε να περιορίζονται τα χιλιόμετρα που έκαναν πεζή. «Τότε, μαζί με τον πατέρα μου σηκώναμε στα χέρια τη γιαγιά Λαϊλά», λέει ο εγγονός της στη συνάδελφο της «Κ», Ιωάννα Φωτιάδη. «Εγώ πάλι είχα βάλει δύο μάρσιπους, έναν μπροστά και έναν πίσω, για να μεταφέρω τα δύο παιδιά», συμπληρώνει η νεαρή γυναίκα του, Σαουσάν, ενώ απασχολεί τα δύο δίδυμα αγοράκια, τον Αζάρ και τον Άρι, δισέγγονα της γιαγιάς Λαϊλά. Κάθε φορά που η υπεραιωνόβια έμοιαζε αποκαμωμένη, οι συγγενείς της υπενθύμιζαν τον λόγο του ταξιδιού και εκείνη έσφιγγε τα δόντια - ακόμα και όταν επιβιβάστηκε στη βάρκα, κάτι που στη μακρά ζωή της δεν είχε ξανακάνει...

 

Σε χωροχρονική σύγχυση

Η ιδέα να μείνει η γιαγιά Λαϊλά πίσω στο Κομπάνι φαίνεται ότι δεν πέρασε καν από το μυαλό των παιδιών της. «Το σπίτι μας είχε βομβαρδιστεί και αναγκαστήκαμε να νοικιάσουμε ένα άλλο, όπου οι συνθήκες διαβίωσής μας δεν ήταν καλές», απαντά ο Χαλίλ, «ακόμα και αν η γιαγιά ήταν αυτόνομη, δεν θα ήθελε να μείνει σε έναν τόπο χωρίς τα παιδιά της», συμπληρώνει. Εξάλλου, η οικογένεια είχε θρηνήσει απώλειες στους κόλπους της λόγω των εκτεταμένων εχθροπραξιών και το Κομπάνι έχει πάψει να είναι ο τόπος που όλοι τους θυμούνταν. «Στη Συρία, άλλωστε, ο μικρότερος γιος αναλαμβάνει πάντοτε τη μητέρα του όταν αυτή γερνάει», διευκρινίζει ο γιος της, Αχμάντ, που όμως ως καρδιοπαθής δεν μπορεί να την «κουβαλάει» μόνος του. «Πιστή» συμπαραστάτρια δίπλα του, η σύζυγός του, Αλί, που έχει υπό την προστασία την πεθερά της τα τελευταία 33 χρόνια... «Κοιμάμαι πάντοτε ελαφρά, γιατί με ξυπνάει πολλές φορές στη διάρκεια της νύχτας», λέει η 58χρονη νύφη της. «Εκτός από καταρράκτη στα μάτια τον οποίο χειρουργήσαμε, είναι υγιής και δεν λαμβάνει καμία φαρμακευτική αγωγή», τονίζουν. Όπως, βέβαια, ήταν αναμενόμενο, «βρίσκεται τώρα σε μια χωροχρονική σύγχυση λόγω του περάσματος από τόσα διαφορετικά μέρη».

 
Η γιαγιά Λαϊλά στο διαμέρισμα του προγράμματος Στέγασης και Φιλοξενίας του Solidarity Now, περιστοιχιζόμενη από παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα

 

Γεννημένη το 1907!

Γεννημένη τον Δεκέμβριο του 1907 η γιαγιά Λαϊλά έκανε τα 110ά γενέθλιά της στη Μυτιλήνη, σε διαμέρισμα της «Ηλιακτίδας». Η ηλικία της μπορεί να εγείρει τον θαυμασμό των ξένων, όμως οι οικείοι της δεν εκπλήσσονται και τόσο. «Ο παππούς μας, ο σύζυγος της γιαγιάς Λαϊλά, πέθανε στα 115», λένε, «αυτό συνέβη το 1987, έκτοτε η γιαγιά είναι χήρα και ζει μαζί μας». Η Λαϊλά παντρεύτηκε μικρή, γέννησε επτά παιδιά αλλά επέζησαν πέντε. Μοίραζε την ημέρα της μεταξύ του χωραφιού με τα σιτηρά και του σπιτιού. «Ζαλωνόταν το πιο μικρό κάθε φορά από τα παιδιά στην πλάτη και ξεκινούσε νωρίς το πρωί τις δουλειές», περιγράφει ο γιος της. Της άρεσε πολύ να μαγειρεύει, αλλά και... να τρώει. «Αν είχε λιγούρα, θα τσιμπούσε από το τσουκάλι προτού ετοιμαστεί το φαγητό», λένε τα παιδιά της, «την ίδια όρεξη έχει ακόμα και σήμερα, κάτι που θεωρούμε ένδειξη καλής υγείας». Συχνά αναπολεί το Κομπάνι εκείνης της εποχής - χωρίς αυτοκίνητα και χωρίς βιομηχανική ανάπτυξη. «Είχαν κατσίκες, από τις οποίες έπαιρναν το γάλα που έπιναν και έφτιαχναν βούτυρο, το περίφημο αραβικό βούτυρο, που σήμερα είναι δυσεύρετο», εξηγεί ο Χαλίλ, «έτρωγε μεγάλες ποσότητες βούτυρο με ψωμί, κάτι που ίσως συνέβαλε στη μακροζωία της». Πάντως και για τα δεδομένα της γενέθλιας πόλης της, η ηλικία της θεωρείται ρεκόρ...

 

Κολόνα της οικογένειας

Μπορεί τα χρόνια και οι κακουχίες να έχουν αφήσει τα σημάδια τους στην υπερήλικη Λαϊλά, αλλά εξακολουθεί να είναι η κολόνα της οικογένειας. Όσο μιλάμε με τους δικούς της, ανασκουμπώνεται για να στέκεται ευπρεπώς μπροστά στους ξένους, ρωτάει τα παιδιά της αν έχουν τρατάρει τους καλεσμένους κάτι. «Ο Θεός ξέρει καλύτερα από εμάς», αποφαίνεται μία από τις λίγες φορές που παίρνει τον λόγο στην ομήγυρη. Μεγαλύτερη αδυναμία η Λαϊλά είχε στους γιους της και κυρίως στον βενιαμίν, κάτι που διακρίνεται διά γυμνού οφθαλμού. Στα τέλη του 2017 ήρθε η στιγμή να ανταμείψουν τη μαμά, γιαγιά και προγιαγιά Λαϊλά για την αγάπη που τόσο άδολα είχε προσφέρει έως τότε σε όλους. Έτσι, όλοι μαζί επιφορτίστηκαν το μεγαλειώδες ταξίδι της Λαϊλά στην Ευρώπη - μετά φόβου Θεού και ανθρώπων.

 

Στη Λέσβο

Η οικογένεια έφτασε στις 7 Νοεμβρίου στη Λέσβο, όπου έμεινε τέσσερις ημέρες στη Μόρια. Οι αρμόδιοι έκριναν ότι πληρούσαν τα κριτήρια ευαλωτότητας -εν μέρει και λόγω της Λαϊλά- και μεταφέρθηκαν σε διαμέρισμα στη Μυτιλήνη. Έπειτα, η οικογένεια έγινε δεκτή στο Πρόγραμμα Στέγασης και Φιλοξενίας του Solidarity Now, που υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της Ε.Ε. Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες η οικογένεια της Λαϊλά ζει στην Αθήνα και εξοικειώνεται σιγά σιγά με τη γειτονιά της. Όλα τα μέλη της οικογένειας -συμπεριλαμβανομένης και της γιαγιάς- έχουν λάβει ημερομηνία ακρόασης από την Υπηρεσία Ασύλου το 2019...

Κατηγορία Πρόσφυγες

Μια ιστορία αγάπης αναζωπυρώνεται στη Λέσβο με φόντο τους 7.303 πρόσφυγες που ζουν στο νησί μας, και την δεύτερη φάση στο προσφυγικό, όπως έχει προκαλέσει ο γεωγραφικός εγκλωβισμός μεταναστών και προσφύγων , απόρροια της κοινής δήλωσης ΕΕ- Τουρκίας.

Την Πέμπτη 19 Οκτωβρίου στο λιμάνι της Μυτιλήνης ο 30χρονος Mohamed Alhelb από τη Συρία είδε για πρώτη φορά τη γυναίκα του και το παιδί του, ενάμιση χρόνο μετά. Ήταν Άνοιξη του 2016 όταν τον φυλάκισε ο ISIS και η οικογένειά του έχασε κάθε επαφή μαζί του. «Δεν ήξερα πού πήγε, τον περίμενα για να φύγουμε στην Ευρώπη. Ο γιος μας δεν περπατούσε ακόμα, χάσαμε τα ίχνη του, αλλά εγώ προσευχόμουν και κρατούσα την ελπίδα του» λέει στο AFP η Nahil, παλαιστίνια πρόσφυγας από τη Συρία. Συναντήσαμε την οικογένεια, πιο ευτυχή από ποτέ, όπως ανέφερε κάθε μέλος της, στη μαρίνα Μυτιλήνης.

Οι δυο τους γνωρίστηκαν το 2013 στην Ιορδανία, κι ενώ εκείνος δούλευε ράφτης: «Πήγα σχολείο μόνο μέχρι την Α γυμνασίου, μετά το παράτησα για να βοηθήσω τους γονείς μου. Το 2012 πήγα στην Ιορδανία» Το ζευγάρι έφυγε από το Ahman της Ιορδανίας και πέρασε στην Τουρκία τον Ιανουάριο του 2016 με σκοπό να συνεχίσει προς την Ευρώπη. Μετέβησαν στη Συρία εκτάκτως για να βρουν τη μητέρα του Mohamed που είχε χάσει το σπίτι της από τους βομβαρδισμούς, ήδη ο πατέρας του είχε πεθάνει στο Χαλέπι το 2011. Επέστρεψαν στην Τουρκία, αλλά για να συνεχίσουν το ταξίδι τους, ο Mohamed έπρεπε να επιστρέψει στη Συρία για να διευθετήσει και να πάρει όλα τα έγγραφα και τα πιστοποιητικά της οικογένειας. Έτσι επιχείρησε ξανά να περάσει στη Συρία, αλλά στα σύνορα τον αιχμαλώτισε ο ISIS και έμεινε στη φυλακή για έξι μήνες στην περιοχή Al Bab κοντά στο Aleppo. Ο γιος του, Abduraman ήταν μόλις ενός έτους.


Συναντήσαμε την οικογένεια, πιο ευτυχή από ποτέ, όπως ανέφερε κάθε μέλος της, στη μαρίνα Μυτιλήνης

 

Στη φυλακή των τζιχαντιστών

«Μόλις με συνέλαβαν μου έκλεισαν τα μάτια. Φοβήθηκα ότι δεν θα ξαναδώ τον Abdur (σ.σ. το γιο του). Μας πήγαν κάτω από τη γη σε ένα πολύ μικρό χώρο. Όταν μου έβγαλαν το μαντήλι ήμουν στο απόλυτο σκοτάδι. Ο χώρος ήταν τόσο μικρός που δεν μπορούσα να σηκωθώ όρθιος. Άκουγα συνέχεια φωνές ανθρώπων που τους βασάνιζαν. Κι εμένα με χτυπούσαν και με έβριζαν που δεν εντάχθηκα στον ISIS και λιποτάκτησα. Φυσικά ήταν μάταιο να τους εξηγήσω το ό,τιδήποτε. Δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με όλα αυτά, δεν ήμουν σε κάποιο κόμμα, έβλεπα μόνο τη Συρία να καταστρέφεται κι αυτό με λυπούσε πολύ. Προσπαθώ να μη θυμάμαι τα βασανιστήρια, και συνέχεια μου 'ρχεται στο μυαλό ότι προσπαθούσα να μαζεύω τα πόδια μου σ' αυτό το σκοτεινό υπόγειο για να χωρέσω. Ούτε όρθιος ούτε ξαπλωμένος χωρούσα»

Τον Αύγουστο του 2016 η Τουρκία απώθησε τους τζιχαντιστές του ISIS από την περιοχή Al-Bab. «Οι περισσότεροι είχαν πάθει επιληψία και οι στρατιώτες του ISIS νόμιζαν ότι ήμασταν νεκροί. Μας μετέφεραν σε έναν ομαδικό τάφο. Θυμάμαι να σηκώνομαι και να βλέπω γύρω γύρω τείχη. Από εκεί κατόρθωσα να ξεφύγω» 

Προσπάθησε αμέσως να βρει τη γυναίκα του και το παιδί του: «Δεν ήξερα πώς είναι τι κάνουν. Εφτά φορές προσπάθησα να μπω στην Τουρκία και δεν τα κατάφερα. Την όγδοη μπήκα. Πήγα στους συγγενείς που τους είχα αφήσει, αλλά δεν τους βρήκα, είχαν φύγει. Έμαθα από μακρινά μου ξαδέρφια ότι ήταν μαζί με τον πατέρα της».

Εν τω μεταξύ, στη Μόρια…

Ο γιος και η γυναίκα του βρίσκονταν στην περιοχή Μερσίν. Ο πατέρας της Nahil ήταν ναυτικός. Το Νοέμβριο του 2016 πήρε την κόρη του και τον εγγονό του και έφτασαν στη Λέσβο. «Φοβόμουν πολύ για το ταξίδι. Είχα πει στον μπαμπά μου αν πάθει κάτι η βάρκα να σώσει το παιδί, κι εγώ ας πεθάνω δεν με νοιάζει. Θυμάμαι ακόμα πόσο κρύο έκανε» λέει η 26χρονη Nahil που μαζί με τον γιο και τον πατέρα της έμειναν δυόμιση μήνες στο Κέντρο Πρώτης Υποδοχής της Μόριας στη Λέσβο. «Μετά που είχε πολύ κρύο και έχασαν άνθρωποι τη ζωή τους, μας μετέφεραν σε ένα ξενοδοχείο στη Θερμή», εξηγεί. Πλέον μένει σε ένα από σπίτια της ΑΜΚΕ «Ηλιακτίδα».

«Μόλις πριν από τρεις μήνες έμαθα ότι ζει ο άντρας μου. Κάποιοι συγγενείς έδωσαν το τηλέφωνό μου. Δεν πίστευα ότι άκουγα τη φωνή του. Όλους αυτούς τους μήνες προσευχόμουν, ο μικρός δεν ήθελε να φάει, ήταν πολύ στενοχωρημένος και είχα αρχίσει να φοβάμαι ότι θα ξεχάσει τον πατέρα του», αναφέρει.

 

Η επανένωση


Κι εμείς ρωτάμε τον 2,5 χρόνων Abduraman "Είσαι χαρούμενος που είσαι μαζί με τον μπαμπά και τη μαμά;" Και σκάει στα γέλια…

 

Ο Mohamed μόλις έμαθε ότι η οικογένειά του βρίσκεται στη Λέσβο έσπευσε να φτάσει: «Προσπάθησα να φτάσω στη Λέσβο τρεις φορές, δεν τα κατάφερνα, απωθούσε τη βάρκα μας η Τουρκική Ακτοφυλακή». Τελικά έφτασε στη Σάμο: «Επί 57 ημέρες επικοινωνούσαμε με τις Αρχές και την περασμένη Πέμπτη ήρθα με το πλοίο. Με περίμεναν στο λιμάνι. Ο γιος μου περπατούσε! Δεν έχασα ποτέ την ελπίδα μου, αλλά δεν μπορούσε να το χωρέσει ο νους μου. Βρέθηκα από μια σκοτεινή τρύπα σκλαβωμένος, ελεύθερος σε ένα μέρος με φως και ανεξαρτησία». Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες ήταν εκείνη που συνέδραμε για την οικογενειακή επανένωση.

Το αίτημα της οικογένειας για άσυλο έχει γίνει δεκτό και θα αναχωρήσει το επομενο διάστημα για Αθήνα: «Είναι ο θείος μου εκεί, θα προσπαθήσω να βρω δουλειά. Σημασία έχει ότι ζω».

Και ο μικρός Abduraman; «Από τότε που είδε τον μπαμπά του γελάει, τρέχει θέλει να παίζει μαζί του είναι χαρούμενος». 

«Είναι εμφανής η διαφορά του παιδιού, σαν να είναι άλλο!» σχολιάζει η Κοινωνική Λειτουργός της Ηλιακτίδας, Γκέλλη Αποστολοπούλου. 

Κι εμείς ρωτάμε τον 2,5 χρονών Abduraman «Είσαι χαρούμενος που είσαι μαζί με τον μπαμπά και τη μαμά;» Και σκάει στα γέλια…

 

*Η συνέντευξη δόθηκε αποκλειστικά στην Ανθή Παζιάνου για το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων/ Φωτό: A. Pazianou/AFP

Κατηγορία Πρόσφυγες
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top