FOLLOW US
Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018 12:28

Διαφωνούν με τον αποκλεισμό τής «Commedia»

Αν και υπέγραψαν αρχικά ως σωματείο οι «Άστεγοι» μαζί με άλλα σωματεία, την απόφαση της Ένωσης Θεατρικών Σωματείων Λέσβου «ΘΕΣΙΣ» για τους λόγους για τους οποίους δεν θα συμμετέχει με απόφασή τους η «Commedia dellArte» στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, η Γενική τους Συνέλευση φαίνεται ότι διαφοροποιείται και κάνει λόγο για αποκλεισμό.

Αρχικά η «Commedia dell’ Arte» κατήγγειλε με ανακοίνωσή της ότι αποκλείεται από τη συμμετοχή της στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης. Η «ΘΕΣΙΣ» και τα σωματεία στο κείμενο που υπεγράφη μετά από έκτακτη σύσκεψη, κράτησε χαμηλούς τόνους, χωρίς να εξηγεί λεπτομερώς τους λόγους που δεν συμφωνεί στη συμμετοχή τής εν λόγω ομάδας στην πολυσυζητημένη εκδήλωση. Ανάμεσα στα σωματεία που υπέγραφαν ήταν και οι «Άστεγοι».

Στις 7 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε έκτακτη Γενική Συνέλευση των «Αστέγων», όπου η πλειοψηφία της Συνέλευσης εξέφρασε την αντίθεσή της στον αποκλεισμό της ομάδας, τονίζοντας ότι ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου στάθηκε πριν λίγα μόλις χρόνια το κομβικό σημείο συνάντησης και συνεργασίας των ερασιτεχνικών θεατρικών ομάδων της Λέσβου, που οδήγησε σταδιακά στη δημιουργία της Ένωσης Θεατρικών Πολιτιστικών Σωματείων Λέσβου «ΘΕΣΙΣ» ως δευτεροβάθμιου σωματείου.

Υπό αυτό το πρίσμα, εξηγούν οι «Άστεγοι», η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου είναι και μια γιορτή τού συνυπάρχειν ως έννοιας και ως πρακτικής. «Ένας θεσμός που χαρακτηρίζεται από το παράδοξο να είναι νεοσύστατος και ταυτόχρονα να κουβαλά την ιστορία δεκαετιών των μελών που τον αποτελούν, είναι αναμενόμενο μέχρι να βρει το βηματισμό του, να κάνει και λάθη. Ένα τέτοιο λάθος, που δεν τιμά τη διαδρομή και την πολιτιστική προσφορά των θεατρικών ομάδων της Λέσβου, θεωρούμε ότι αποτελεί η απόφαση να μην περιληφθεί στην εκδήλωση για το φετινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, η ομάδα “Commedia dell’ arte”».

Και καταλήγουν με τη διάλεξη του Κάρολου Κουν στις 17 Αυγούστου 1943: «Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας. Μόνος του ο καθένας είναι ανήμπορος. Μαζί ίσως κάτι μπορέσουμε να κάνουμε. Το θέατρο, ως μορφή Τέχνης, δίνει τη δυνατότητα να συνδεθούμε, να συγκινηθούμε, ν’ αγγίξουμε ο ένας τον άλλον, να νιώσουμε μαζί μιαν αλήθεια».

Κατηγορία Πολιτισμός

Στα πλαίσια του 3ου Μουσικοθεατρικού Φεστιβάλ Μυτιλήνης, την ερχόμενη Τρίτη και Τετάρτη 20 και 21 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί η παράσταση «Το φως του γκαζιού» του Πάτρικ Χάμιλτον στο Δημοτικό θέατρο Μυτιλήνης.

Στο σκοτεινό Λονδίνο του 1890 κάθε βράδυ, όταν ο Τζακ πηγαίνει στην πόλη, η γυναίκα του η Μπέλλα μένει μόνη στο σπίτι και προσπαθεί να εξηγήσει τη μυστηριώδη εξαφάνιση αντικειμένων, τα βήματα που ακούγονται στον πάνω όροφο που είναι άδειος, και τις αυξομειώσεις που έχει το φως του γκαζιού. Μήπως τελικά έχει αρχίσει να τρελαίνεται; Η απειλή βρίσκεται στη φαντασία της ή μήπως αυτό το σπίτι κατοικείται από σκοτεινά μυστικά; Η απροσδόκητη εμφάνιση του αστυνομικού επιθεωρητή Ραφ θα φέρει στην επιφάνεια αποκαλύψεις που θα κλονίσουν τη σχέση του ζευγαριού.

Γραμμένο το 1938 από τον Πάτρικ Χάμιλτον, έναν από τους πιο φημισμένους συγγραφείς του εικοστού αιώνα, «Το φως του γκαζιού» ακολουθεί την παράδοση των σπουδαίων θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ, της Άγκαθα Κρίστι και του Τζων Πρίστλεϋ - και ανακηρύσσεται ως ένα αριστούργημα του είδους του.

Στην Ελλάδα το έργο έτυχε πάντα πολύ θερμής υποδοχής όποτε παρουσιάστηκε στο θέατρο: πρώτη η Μαρίκα Κοτοπούλη, για ν’ ακολουθήσουν η Κατερίνα Ανδρεάδη, η Αντιγόνη Βαλάκου, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, η Κάκια Αναλυτή και η Βάσια Παναγοπούλου.

Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε την κινηματογραφική εκδοχή του έργου που απέσπασε επτά βραβεία Όσκαρ με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν, τον Σαρλ Μπουαγέ και τον Τζόζεφ Κότεν - σε σκηνοθεσία Τζωρτζ Κιούκορ.

 

Συντελεστές

Μετάφραση - Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κοέν
Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Τίφανη Δανιήλ
Φωτογραφίες: Νικόλας Κομίνης
Δημοσιες σχέσεις - προβολή: Μαργαρίτα Δρούτσα

Παίζουν: Στέφανος Κυριακίδης (Τζακ), Τάνια Τρύπη (Μπέλλα), Πασχάλης Τσαρούχας (Ραφ), Αλίκη Μπομποτά (Νάνσυ) και η Μελίνα Βαμβακά (Ελίζαμπεθ).

 

Κατηγορία Πολιτισμός
Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018 15:42

Ανατροπή φύλου, τάξης και εξουσίας

Μπορεί μια στιγμή να ανατρέψει τα πάντα; Μια στιγμή που θα θεωρούνταν ίσως από τις πιο όμορφες, ερωτική; Να ανατρέψει εξουσίες, να αναποδογυρίσει τάξεις, να ανακατέψει φύλα; Η «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ που ανεβάζει ο ΦΟΜ σε σκηνοθεσία Αντρέα Σεφτελή καθηλώνει. Για την πραγματικότητα αυτής της στιγμής, που μοιάζει τέτοια διαχρονικά, αφού το έργο γράφτηκε το μακρινό 1888.

Η «Δεσποινίς Τζούλια» του ΦΟΜ γνώρισε τεράστια επιτυχία γεμίζοντας τον ΦΟΜ στις τρεις πρώτες παραστάσεις. Θα ανεβεί ξανά το ερχόμενο Σάββατο 27, Κυριακή 28 και Δευτέρα 29 Ιανουαρίου στις 9 το βράδυ στον ΦΟΜ, με την Τότα Δρούζα, τον Στράτο Βουγιούκα, και την Ιωάννα Γιαννακού, οι οποίοι έχουν «ξεψαχνίσει» για τα καλά τους ρόλους που υποδύονται. Καταλυτική για την ατμόσφαιρα εκτός από τη σκηνοθεσία και τον φωτισμό η αυτοσχέδια μουσική που παίζει στο πιάνο η Τατιάνα Σβώρου.

Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο που έχει αγαπηθεί όχι μόνον από τους Έλληνες σκηνοθέτες και τις διεθνείς θεατρικές σκηνές, αλλά και από το Χόλιγουντ, με τελευταία κινηματογραφική παραγωγή αυτή του 2014, με πρωταγωνιστές την Τζέσικα Τσαστέιν στον ομώνυμο ρόλο και τον Κόλιν Φάρελ στο ρόλο του Ζαν. Ένα βράδυ καλοκαιριού στην ξέφρενη γιορτή των υπηρετών όπου το αλκοόλ ρέει άφθονα, η κόρη του κόμη, Τζούλια, διεγείρει υπερβολικά τον βαλέ του πατέρα της, Ζαν, και τον προκαλεί ουσιαστικά να κάνουν έρωτα. Μόλις αυτό συμβεί, οι ισορροπίες διασαλεύονται και τα φύλα και οι εξουσίες αναποδογυρίζουν.

Πολλές ψυχολογικές αναλύσεις έχουν γραφεί για τη μοιραία Δεσποινίδα Τζούλια. Για τον ερωτισμό της, την επιθετικότητά της, τη διάθεση να παίξει, να αναζητήσει τη γυναικεία της φύση αλλά και να προκαλέσει την ανδρική. Μέσα στο υπόγειο της κουζίνας, σαφής αναφορά στη μήτρα, εκεί όπου όλα «μαγειρεύονται», ένα κορίτσι ταλαιπωρημένο από τη ζωή -έχει μόλις χάσει έναν αρραβωνιαστικό, έχει χάσει με άδοξο τρόπο τη μητέρα της και ζει δύσθυμα με τον στοργικό αλλά απόμακρο πατέρα- αναζητεί μέσω του σώματος και των αισθήσεων διεξόδους.

 
Από αριστερά: η Τ. Δρούζα, η Τ. Σβώρου, ο Στρ. Βουγιούκας και η Ι. Γιαννακού

Το βαθύ γυναικείο ζήτημα

Η Δεσποινίς Τζούλια γράφτηκε το 1888 για να περιγράψει ένα σύγχρονο βαθύ γυναικείο ζήτημα. Σε μια ανάλυση του έργου στην «Καθημερινή» η Μαριαλένα Σπυροπούλου σημειώνει: «Το κορίτσι παλεύει από την πρώτη στιγμή που γεννιέται με βάρη. Διαμορφώνει την πρώτη του σεξουαλικότητα μέσα από τη στενή σχέση με τη μητέρα του για να μπορέσει να περάσει στη σχέση με τον πατέρα και μετά σε έναν άλλον άνδρα. Αλλά και η ίδια η ανατομία της έχει τις επιπλοκές που καθρεφτίζουν τον ψυχισμό της: κόλπος, κλειτορίδα, μαστός, η γυναίκα αναζητεί την ταυτότητά της μέσα από πολλαπλές αντανακλάσεις. Σε μια ιδανική κατάσταση το κορίτσι θα αγαπηθεί από τη μητέρα, δεν θα ενοχοποιηθεί, δεν θα ιδωθεί ως ελλειπτικό υποκείμενο και θα οδηγηθεί στη μη διεγερτική αγκαλιά του πατέρα για να μυηθεί στη σχέση με τον άνδρα. Τι γίνεται όμως με τη Δεσποινίδα Τζούλια; Τι ναυαγεί; Γιατί είναι τόσο διεκδικητική, στα όρια επιθετική; Γιατί παίρνει κάτι που μετά συνειδητοποιεί ότι δεν ήταν αυτό που ήθελε; Γιατί τόσα κορίτσια εκεί έξω βιώνουν εν μέρει μια τέτοια ιστορία; Γιατί η επιθετικότητα είναι μια μετάβαση που δεν ταιριάζει στη γυναικεία φύση;»

Πόσο επίκαιροι είναι οι κλασικοί; Διερωτάται ο Αντρέας Σεφτελής για να σημειώσει: «Η Δεσποινίς Τζούλια απαντά με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πώς η έννοια του χρόνου χάνει τη σημασία που συνήθως της αποδίδουμε, όταν στο κέντρο της τοποθετείται ο άνθρωπος. Στον πυκνό δραματουργικό καμβά του έργου συναντάμε θέματα, όπως οι σχέσεις των φύλων, οι σχέσεις εξουσίας, ο ταξικός προσδιορισμός, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, ο ερωτισμός, το δίπολο έρωτας- θάνατος… Η Δεσποινίς Τζούλια αποτελεί αντιπροσωπευτικό παράδειγμα μιας θεατρικής γραφής, η οποία γεννιέται από την ανάγκη να προσεγγίσουμε με κατανόηση και σεβασμό το μυστήριο της ανθρώπινης ζωής και των ανθρώπινων συμπεριφορών».

Πληροφορίες ή κρατήσεις θέσεων στο τηλ. 6972 210 895.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Αντρέας Σεφτελής

Μετάφραση: Ρόλαντ Αλεξίου

Δραματουργική επεξεργασία: Στράτος Βουγιούκας, Ιωάννα Γιαννακού, Τότα Δρούζα, Αντρέας Σεφτελής

Μουσικός αυτοσχεδιασμός: Τατιάνα Σβώρου

Κοστούμια, μακιγιάζ, φροντιστήριο: Ιωάννα Ανιτσάκη

Σκηνικά, σχεδιασμός φωτισμών: Αντρέας Σεφτελής

Σκηνικός χώρος: Μισαήλ Φαρσακόπουλος

Φωτογραφικό υλικό: Τέρπος Παπαθεοδώρου

Οργάνωση παραγωγής: Περικλής Μαυρογιάννης

Κατηγορία Πολιτισμός

Μια σημαντική πολιτιστική διοργάνωση του Δήμου Λέσβου, στη Μυτιλήνη, σε συνεργασία με τις «Όψεις Πολιτισμού» και την Θ.Ε.Σ.Ι.Σ (Ένωση Θεατρικών Ομάδων Λέσβου), παρουσιάζει ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Κώστας Αστυρακάκης, και ο πρόεδρος της ΘΕΣΙΣ, Στρατής Βλαστάρης.

Μια σειρά σπουδαίων θεατρικών και μουσικών παραστάσεων τους πρώτους μήνες του 2018, φόρος τιμής σ ένα απαιτητικό και ιδιαίτερα καλλιεργημένο κοινό -αυτό της Λέσβου- που από την πρώτη στιγμή έχει αγκαλιάσει τις προσπάθειές μας να μεταφέρουμε στο νησί τέχνες και τεχνικές από καταξιωμένους δημιουργούς της μουσικής και του θεάτρου.

Το φεστιβάλ έχει χρονικό ορίζοντα που εκτείνεται από τον Φεβρουάριο έως τον Μάρτιο και οι παραστάσεις είναι:

 

Η πρεμιέρα

Τη Δευτέρα 5 και την Τρίτη 6 Φεβρουαρίου ανοίγει την αυλαία των θεατρικών παραστάσεων το έργο «Οργισμένα Νιάτα» του Τζον Όσμπορν. Ο Τζον Όσμπορν στα 19 του έγραψε ένα αριστούργημα. Τα «Οργισμένα Νιάτα» (1956). Μάλλον, εν βρασμώ... Η αλήθεια της (κάθε) Κυριακής, μέσα από τέσσερις διαφορετικούς ψυχισμούς, στον ίδιο χώρο, να βιώνουν μοναδικά συναισθήματα, υπό συγκεκριμένες συνθήκες.

Ο Τζίμυ (Χάρης Τζωρτζάκης), η Άλισον (Πέγκυ Τρικαλιώτη), η Έλενα (Παρθενόπη Μπουζούρη) και ο Κλιφ (Σήφης Πολυζωίδης) εκπροσωπούν μέσα από την πένα του Αμερικανού συγγραφέα τη νεολαία μιας άλλης εποχής, που όμως έχει πολλά κοινά με τη σύγχρονη.

Ο εσωτερικός θυμός, η ανάγκη για αλλαγή, ο έρωτας, το πάθος και μια επανάσταση που δε γίνεται ποτέ, θέτουν σε αμφισβήτηση τις σχέσεις των ηρώων με τους άλλους, αλλά και με τον ίδιο τους τον εαυτό. Συνειδητές επιλογές συγκρούονται με το ασυνείδητο, ενώ ταυτόχρονα ταυτίζονται με τη λογική του κάθε ένα ξεχωριστά, προβάλλοντας στο παρόν βιώματα του παρελθόντος.

Ο έρωτας. Αυτό το διαχρονικό, ακαταμάχητο συναίσθημα, που εξουσιάζει τον άνθρωπο όταν πέσει θύμα του, μπορεί και ξεγυμνώνει την ψυχή. Παρασύρει τους ήρωες σε ανεξερεύνητα μονοπάτια και στη δίνη του δημιουργεί τάσεις (αυτό)καταστροφής, ενώ παράλληλα μοιάζει με τέλειο καταφύγιο. Η σκηνοθέτης της παράστασης Κίρκη Καραλή, έχει πείσει πια πως παίζει στα δάχτυλα τον θεατρικό χωροχρόνο. Με ευρηματικούς τρόπους επιτυγχάνει να κάνει απλή και ξεκάθαρη τη μετάβαση από εποχή σε εποχή και από πόλη σε πόλη. Τέσσερις άνθρωποι σε ένα σπίτι στο Σικάγο του ’56, στο Παρίσι του ’62, στο Μιλάνο του ’72, στην Αθήνα του ’81, στη Μόσχα του ’88, στο Βερολίνο του ’91, στο Λονδίνο του ’97. Η ίδια ιστορία. Οργισμένα νιάτα χωρίς ημερομηνία λήξης, χωρίς σύνορα, άνευ ορίων.

 

Το πρόγραμμα

5 και 6 Φεβρουαρίου

Οργισμένα νιάτα του Τζον Όσμπορν σε σκηνοθεσία της Κίρκης Κάραλη με τους Πέγκυ Τρικαλιώτη, Σήφη Πολυζωίδη, Χάρη Τζωρτζάκη

7 Φεβρουαρίου

Άρης της Σοφίας Αδαμίδου σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μπισμπίκη με τον Τάσο Σωτηράκη

9 Φεβρουαρίου

Μαράν Αθά του Θωμά Ψύρρα, σε σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη με την Γιασεμί Κηλαηδόνη

20 και 21 Φεβρουαρίου

Το φως του γκαζιού του Πάτρικ Χάμιλτον σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν με τους Στέφανο Κυριακίδη, Τάνια Τρύπη, Κώστα Μαρκάτη, Μελίνα Βαμβακά, Αλίκη Μπόμποτα

5 και 6 Μαρτίου

Νεκρή Ζώνη του Χάρολντ Πίντερ σε σκηνοθεσία του Κώστα Φιλλίπογλου με τους Γιώργο Αρμένη, Αλέκο Συσσοβίτη, Αντώνη Καρυστινό και Γιάννη Στεφόπουλο

11 Μαρτίου

«Ο Γκάτσος που αγάπησα» με τους Μανώλη Μητσιά και Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.

Κατηγορία Πολιτισμός

Κλασικό έργο, θεωρείται από τα 10 καλύτερα έργα που γράφτηκαν ποτέ. «Κυρίως γιατί μπορεί και συνθέτει με πάρα πολύ απλό τρόπο τις ανθρώπινες συμπεριφορές και αναλύει τα κίνητρα του κάθε χαρακτήρα, ανάλογα με τις συνθήκες υπό τις οποίες βρίσκεται», όπως μας εξηγεί ο σκηνοθέτης του έργου, Αντρέας Σεφτελής. Η Θεατρική Ομάδα του ΦΟΜ «ο Θεόφιλος» παρουσιάζει την παράσταση «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, το Σαβ. 20 , Κυρ. 21 , Δευτ. 22 και το Σαβ. 27, Κυρ. 28 , Δευτ. 29 Ιανουαρίου 2018, στις 9 μμ. στο Θέατρο του ΦΟΜ.

Το έργο έχει γραφτεί τον προ-προηγούμενο αιώνα, το 1888! «Ήταν η απαρχή του νατουραλιστικού θεάτρου. Οι χαρακτήρες φεύγουν από τον στόμφο και την υπερβολή. Βλέπουμε τους ηθοποιούς να μιλάνε όπως στην καθημερινή ζωή. Αυτό που σήμερα είναι δεδομένο, τότε ξεκίνησε.»

Τρία άτομα παίζουν στο έργο. Η δεσποινίς Τζούλια (Τότα Δρούζα), ο αρχιυπηρέτης, ο μπάτλερ, ο Ζαν (Στράτος Βουγιούκας) και η μαγείρισσα, η Κριστίν (Ιωάννα Γιαννακού). Η Δεσποινίς Τζούλια είναι ένα κορίτσι από αριστοκρατική οικογένεια το οποίο ψάχνει να βρει τι κάνει στη ζωή του, ποια είναι. Είναι πλούσια. Έρχεται σε μία σχέση. Οι τρεις χαρακτήρες «αναπτύσσουν σχέσεις και από τις συμπεριφορές τους καταλαβαίνουμε το πώς η ψυχή του ανθρώπου μπορεί να εκφραστεί. Ο συγγραφέας βάζει βαθιά το νυστέρι στην ανθρώπινη ψυχή και αυτό είναι το ενδιαφέρον χωρίς να είναι το έργο φιλολογικό. Είναι οι απλές καθημερινές κουβέντες, που κάνουμε κι εμείς σπίτι μας. Όμως όπως ο Στρίντμπεργκ τις διεκπεραιώνει, συνιστούν ένα πολύ μεγάλο έργο».

Αναπτύσσονται θέματα όπως οι σχέσεις των φύλων, οι σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στα φύλα, πώς αυτές αντιστρέφονται, οι κοινωνικές τάξεις και πώς η μία τάξη μπορεί να επιβληθεί πάνω στην άλλη. Τίθενται θέματα ερωτισμού, θρησκείας και πίστης, η οποία είναι σύμφυτη με την ανθρώπινη φύση. «Όλα αυτά όμως είναι αριστουργηματικά τοποθετημένα μέσα στην πλοκή και τη δράση του έργου, έτσι που μας κρατούν το ενδιαφέρον, για μία ώρα και παραπάνω, σχεδόν απνευστί για να παρακολουθήσουμε το κείμενο» καταλήγει ο κ. Σεφτελής.

Πληροφορίες ή κρατήσεις θέσεων στο τηλ. 6972 210 895

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Αντρέας Σεφτελής

Μετάφραση: Ρόλαντ Αλεξίου

Δραματουργική επεξεργασία: Στράτος Βουγιούκας, Ιωάννα Γιαννακού, Τότα Δρούζα, Αντρέας Σεφτελής

Μουσικός αυτοσχεδιασμός: Τατιάνα Σβώρου

Κοστούμια, μακιγιάζ, φροντιστήριο: Ιωάννα Ανιτσάκη

Σκηνικά, σχεδιασμός φωτισμών: Αντρέας Σεφτελής

Σκηνικός χώρος: Μισαήλ Φαρσακόπουλος

Φωτογραφικό υλικό: Τέρπος Παπαθεοδώρου

Οργάνωση παραγωγής: Περικλής Μαυρογιάννης

Διανομή

Κριστίν: Ιωάννα Γιαννακού

Ζαν: Στράτος Βουγιούκας

Δεσποινίς Τζούλια: Τότα Δρούζα 

Κατηγορία Πολιτισμός
Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018 19:21

Η Όλια Λαζαρίδου στον «Αίολο»

Η Όλια Λαζαρίδου θα δώσει συνέντευξη στο «Ράδιο Αίολος» το Σάββατο, 13 Ιανουαρίου στις 9 το πρωί και σε επανάληψη την Κυριακή, 14 Ιανουαρίου το απόγευμα στις 5. Η σπουδαία ηθοποιός μιλάει για την ποίηση, το θέατρο, την τέχνη και τους ανθρώπους. Πώς τα δύσκολα γίνονται εύκολα μέσα από την απλότητα, το συναίσθημα και την επικοινωνία.

Η Όλια Λαζαρίδου αυτή τη περίοδο σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο έργο του Ναθάναελ Χώθορν «Ο κήπος του Ραπατσίνι» στο θέατρο «Πορεία» με την εικαστική παρέμβαση του Άγγελου Παπαδημητρίου.

Η κ. Λαζαρίδου έχει πρωταγωνιστήσει σε 12 ταινίες του νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. Για τη συμμετοχή της σε αυτές έχει βραβευτεί τρεις φορές με το κρατικό βραβείο ερμηνείας, δύο πρώτου κι ένα δεύτερου γυναικείου ρόλου. Για τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική «Προδοσία» βραβεύτηκε με βραβείο ερμηνείας τηλεόρασης πρώτου ρόλου. Έχει σκηνοθετήσει δύο έργα: Το «Ξυπόλητοι στο πάρκο» στο Θέατρο Λαμπέτη και το «Άνοιξον» στο Μέγαρο Μουσικής. Ακούστε ζωντανά από τους 92.8 και www.aeolosradio.gr.

 

 

Κατηγορία Πολιτισμός
Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018 19:06

Αφιέρωμα στο αμερικανικό θέατρο

Οι «Άστεγοι» παρουσιάζουν το έργο «Φοβάσαι τον θάνατο;» σε ένα αφιέρωμα στο αμερικάνικο θέατρο. Ένα μικρό ταξίδι στο αμερικάνικο θέατρο με τα μονόπρακτα των μεγάλων Tennessee Williams - «Προς Κατεδάφισιν», William Saroyan - «Ε εσείς οι απέξω», Woody Allen - «Θάνατος». Την Παρασκευή 12, το Σάββατο 13 και την Κυριακή 14 Ιανουαρίου 2018, στις 21:00, στο θεατράκι τους, στην οδό Θεοφράστου 24 στη Μυτιλήνη.

 

Οι συντελεστές

Το έργο είναι σε σκηνοθεσία Χρήστου Μαλακού, που ανέλαβε επίσης τη μουσική επιμέλεια και τους φωτισμούς. Τα κοστούμια είναι της Λένας Τριανταφύλλου, ο χειρισμός ηχητικών της Σούλας Κουτούζη και η αφίσα του προγράμματος του Σταμάτη Γιαννάκη.

Παίζουν με σειρά εμφάνισης: Tennessee Williams: «Προς κατεδάφισιν»: ΓΟΥΙΛΛΥ: Βασιλική Φακή, ΤΟΜ: Αντουέλ Νάκε. William Saroyan: «Ε εσείς οι απέξω»: Νέος: Γιάννης Ζούπης, Νέα: Βασιλική Φακή, Άντρας: Στρατής Μουφλουζέλλης. Woody Allen: «Θάνατος»: ΚΛΑΪΝΜΑΝ: Στράτος Γεωργούλας, ΧΑΚΕΡ: Ευάγγελος Ντάβας, ΤΖΟΝ: Ιάσονας Πανάγος, ΑΛ: Άκης Αργυρόπουλος, ΑΝΝΑ: Πέπη Κοκκίνη, ΓΙΑΤΡΟΣ: Πάνος Κουρτζής, ΤΖΙΝΑ: Μυρτώ Χατζηνικολάου, ΦΡΑΝΚ: Dirk Schalike, ΑΣΤΥΦΥΛΑΚΑΣ: Τάσος Χατζέλλης, ΜΠΙΛ: Στέφανος Βλάχος, ΣΠΙΡΟ: Αντουέλ Νάκε, ΜΑΝΙΑΚΟΣ: Στρατής Μουφλουζέλλης.

Προπώληση εισιτηρίων: Παρασκευή 12/1, Σάββατο 13/1 και Κυριακή 14/1 στις 11πμ-1μμ στο Θέατρο των Αστέγων, Θεοφράστου 24.

Τιμή εισιτηρίου στην προπώληση: Κανονικό 8€, Μειωμένο 6€.

Τιμή εισιτηρίου παράστασης: Κανονικό 10€, Μειωμένο 7€.

Κρατήσεις - Πληροφορίες στο 6944392867.

Οι κρατήσεις ισχύουν μέχρι και μισή ώρα πριν την ώρα έναρξης της παράστασης.

 

Ο Γούντι Άλεν

Ο Γούντι Άλεν γεννήθηκε το 1935 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Ο Άλεν αποδίδει μεγάλο μέρος της έμπνευσής του στη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο και κυρίως στην πόλη της Νέας Υόρκης, όπου γεννήθηκε και έχει περάσει όλη του τη ζωή. Η κινηματογραφική του προσωπικότητα αποτελεί την ενσάρκωση ενός διανοούμενου της Νέας Υόρκης. Νευρωτικός και εγωκεντρικός, κοσμοπολίτης και ταυτόχρονα ανασφαλής, με αυτοσαρκαστική αίσθηση του χιούμορ. Είπε: «Μπορείς να ζήσεις μέχρι τα εκατό, αν απαρνηθείς όλα τα πράγματα που σε κάνουν να θέλεις να ζήσεις μέχρι τα εκατό», «Δεν ξέρω την ερώτηση, αλλά το σεξ είναι σίγουρα η απάντηση».

 

Ο Τενεσί Ουιλιαμς

Ο Τενεσί Ουίλιαμς (1911 - 1983), γεννήθηκε στο Κολόμπους του Μισισίπι. Έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Νέα Ορλεάνη. Έγραψε ποιήματα, νουβέλες, θεατρικά έργα, ιστορίες και μυθιστορήματα. Κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ το 1948 για το "Λεωφορείον ο Πόθος" και το 1955 για τη "Λυσσασμένη Γάτα". Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 30 γλώσσες.Είπε: «Ο θάνατος είναι μια στιγμή. Και η ζωή τόσες πολλές...».

 

Ο Ουίλιαμ Σαρογιάν

O Ουίλιαμ Σαρογιάν γεννήθηκε το 1908 στο Φρένσο της Καλιφόρνια από αρμένιους μετανάστες γονείς, που είχαν μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως συγγραφέας, ο Σαρογιάν πρωτοπαρουσιάστηκε στην αμερικανική λογοτεχνία 1934 με το διήγημα "Ο τολμηρός νεαρός στην ιπτάμενη αιώρα". Το βιβλίο του "Οι ημέρες της ζωής σας" έγινε θεατρική παράσταση και βραβεύτηκε με βραβείο Πούλιτζερ για το θέατρο το 1940, αλλά αρνήθηκε να το παραλάβει. Το μυθιστόρημα "Ανθρώπινη Κωμωδία" (The Human Comedy) έγινε κινηματογραφικό έργο και βραβεύτηκε με Όσκαρ καλύτερου σεναρίου το 1943. Είπε: «Προσπάθησε να είσαι ζωντανός. Θα πεθάνεις αρκετά σύντομα».

 

Το αμερικανικό θέατρο

Τα περισσότερα έργα όλων σχεδόν των αξιόλογων δημιουργών εκφράζουν μια έντονη αμφισβήτηση θεμελιωδών ιδανικών και αξιών του αμερικάνικου πολιτισμού, με στόχο την αναζήτηση ενός πιο ανθρώπινου τρόπου ζωής. Ο κύριος και επίμονος προβληματισμός έχει για αντικείμενο τις υλιστικές δομές και αξίες της αμερικάνικης κοινωνίας που αλλοτριώνουν και υποδουλώνουν το άτομο, οδηγώντας το στην απελπισία και στην καταστροφή. Η καταγραφή και η αξιολόγηση της κοινωνικής πραγματικότητας γίνεται μέσα από εικόνες βιολογικής και πνευματικής φθοράς, ηθικής και συναισθηματικής αποσύνθεσης, ψυχολογικής και σωματικής βίας που αντανακλούν την αλλοτρίωση μιας υλιστικής κοινωνίας. Οι πρωταγωνιστές των έργων είναι συχνά πρόσωπα με ειδική ψυχοσύνθεση που παρεκκλίνουν από τα κοινά μέτρα. Ο προβληματισμός αυτός εκφράζεται κατ αρχήν με έργα που απομυθοποιούν το Αμερικάνικο Όνειρο της υλικής ευημερίας και των ίσων ευκαιριών για όλους. («Αμερικάνικο Θέατρο: Κοινωνικό-Πολιτιστική Διαλεκτική στο Ρεαλισμό του 20ου Αιώνα», Ελένη Χαβιαρά Κεχαίδη, Αθήνα 1987).

 

 

Κατηγορία Πολιτισμός
Τρίτη, 09 Ιανουαρίου 2018 19:48

Η «Δεσποινίς Τζούλια» από τον ΦΟΜ

Το έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, ανεβάζει η Θεατρική Ομάδα ΦΟΜ, στο θέατρο του ΦΟΜ από τις 20 Ιανουαρίου 2018, για 6 παραστάσεις. Σε σκηνοθεσία Αντρέα Σεφτελή, παίζουν Τότα Δρούζα, Στράτος Βουγιούκας, Ιωάννα Γιαννακού.

Μουσικός αυτοσχεδιασμός: Τατιάνα Σβώρου, Κοστούμια, μακιγιάζ, φροντιστήριο : Ιωάννα Ανιτσάκη.

Η «Δεσποινίς Τζούλια» είναι ένα από τα γνωστότερα και πιο χαρακτηριστικά έργα του Σουηδού δραματουργού Στρίντμπεργκ. Γράφεται το 1888 και παρουσιάζεται πρώτη φορά το 1904. Το έργο εισάγει την τεχνική του συγγραφέα της «σκηνής δράσης», όπου οι πράξεις έχουν καταργηθεί και συμπυκνώνει την δράση και την εξέλιξή της σε μία πράξη διατηρώντας την ενότητα χώρου και χρόνου. Το έργο αναφέρεται στη διαμάχη των δύο φύλων για την κυριαρχία η οποία εντείνεται μέσα από τη σύγκρουση των δύο αντίθετων κοινωνικών τάξεων.

H Δεσποινίς Τζούλια, η κόρη του πλούσιου ιδιοκτήτη του σπιτιού, αφού έχει χωρίσει με τον αρραβωνιαστικό της, προκαλεί τον υπηρέτη Ζαν σε ένα επικίνδυνο ερωτικό παιχνίδι. Αυτός, αρχικά ταπεινός, προσπαθεί να την αποτρέψει. Αργότερα, όταν διαφαίνεται ότι πίσω από το αυταρχικό προσωπείο της κυρίας κρύβονται η δυστυχία και η αδυναμία, σπεύδει να το εκμεταλλευτεί. Η εξουσία αλλάζει χέρια, τα απωθημένα βγαίνουν στην επιφάνεια και η νοσηρή κοινωνική πραγματικότητα θριαμβεύει, οδηγώντας τα πάντα σε ένα αδιέξοδο. Την υπόθεση συμπληρώνει ένα ερωτικό τρίγωνο με την υπηρέτρια Κρίστιν μια γυναίκα που επιμένει να κρατά τις ισορροπίες, δεν δέχεται τις ανατροπές.

Κατηγορία Πολιτισμός
Παρασκευή, 05 Ιανουαρίου 2018 18:09

«Φοβάσαι τον θάνατο;»

Οι «Άστεγοι» παρουσιάζουν το έργο «Φοβάσαι τον θάνατο;» σε ένα αφιέρωμα στο αμερικάνικο θέατρο. Ένα μικρό ταξίδι στο αμερικάνικο θέατρο με τα μονόπρακτα των μεγάλων Tennessee Williams - «Προς Κατεδάφισιν», William Saroyan - «Ε εσείς οι απέξω», Woody Allen - «Θάνατος». Την Παρασκευή 12, το Σάββατο 13 και την Κυριακή 14 Ιανουαρίου 2018, στις 21:00, στο θεατράκι τους, στην οδό Θεοφράστου 24 στη Μυτιλήνη.

Το έργο είναι σε σκηνοθεσία Χρήστου Μαλακού, που ανέλαβε επίσης τη μουσική επιμέλεια και τους φωτισμούς. Τα κοστούμια είναι της Λένας Τριανταφύλλου, ο χειρισμός ηχητικών της Σούλας Κουτούζη και η αφίσα του προγράμματος του Σταμάτη Γιαννάκη.

Παίζουν με σειρά εμφάνισης: Tennessee Williams: «Προς κατεδάφισιν»: ΓΟΥΙΛΛΥ: Βασιλική Φακή, ΤΟΜ: Αντουέλ Νάκε,

William Saroyan: «Ε εσείς οι απέξω»: Νέος: Γιάννης Ζούπης, Νέα: Βασιλική Φακή, Άντρας: Στρατής Μουφλουζέλλης. Woody Allen: «Θάνατος»: ΚΛΑΪΝΜΑΝ: Στράτος Γεωργούλας, ΧΑΚΕΡ: Ευάγγελος Ντάβας, ΤΖΟΝ: Ιάσονας Πανάγος, ΑΛ: Άκης Αργυρόπουλος, ΑΝΝΑ: Πέπη Κοκκίνη, ΓΙΑΤΡΟΣ: Πάνος Κουρτζής, ΤΖΙΝΑ: Μυρτώ Χατζηνικολάου, ΦΡΑΝΚ: Dirk Schalike, ΑΣΤΥΦΥΛΑΚΑΣ: Τάσος Χατζέλλης, ΜΠΙΛ: Στέφανος Βλάχος, ΣΠΙΡΟ: Αντουέλ Νάκε, ΜΑΝΙΑΚΟΣ: Στρατής Μουφλουζέλλης.

Ο Ουίλιαμ Σαρόγιαν (Saroyan, William, 31 Αυγούστου 1908 - 18 Μαΐου 1981) ήταν Αμερικανός πεζογράφος και δραματικός συγγραφέας αρμενικής καταγωγής. Είχε μια περιπετειώδη οικογενειακή ζωή. Από το 1958 έζησε κυρίως στο Παρίσι όπου είχε ένα διαμέρισμα. Ο ίδιος έχει πει για τον εαυτό του: «Είμαι ένας αποξενωμένος άνθρωπος, είπε ο ψεύτης: αποξενωμένος από τον εαυτό μου, από την οικογένειά μου, από τον συνάνθρωπό μου, από τη χώρα μου, από τον κόσμο μου, από την εποχή μου, και από την κουλτούρα μου. Δεν είμαι αποξενωμένος από το Θεό, αν και είμαι δύσπιστος σε οτιδήποτε έχει σχέση με το Θεό…».

 

Κατηγορία Πολιτισμός

Η θεατρική διασκευή της «Λωξάντρας», της ομώνυμης ηρωίδας του μυθιστορήματος της Μαρίας Ιορδανίδου, από τους «Άστεγους», την ψαγμένη και πάντα πρωτοπόρα θεατρική ομάδα της πόλης μας, πιστεύω ότι θα ήταν μια απόπειρα αναμέτρησης με τον ίδιο της τον εαυτό, γιατί η ηθογραφία είναι ένα δύσκολο θεατρικό εγχείρημα. Και όμως για ακόμα μια φορά τόλμησαν και πέτυχαν. Ανέδειξαν την εμβληματική προσωπικότητα μιας αρχόντισσας Πολίτισσας και μ' ένα χυμώδη αλλά και λιτό θεατρικά λόγο-διάλογο μετάγγισαν μηνύματα ανθρωπιάς αλλά και λαϊκής σοφίας σ’ ένα πολυπληθές κοινό, που τους αντάμειψε μ’ ένα παρατεταμένο και αυθόρμητο χειροκρότημα.

Ένα έργο βαθύτατα ανθρώπινο σε καιρούς ελλειμματικής ανθρωπιάς, άγγιξε και δόνησε το νου, την καρδιά, την ψυχή κάθε ευαίσθητου θεατή και μας δίδαξε ότι η ομορφιά της ζωής κρύβεται στην πολυτέλεια της απλότητας και στις στιγμές της καθημερινότητας, που επενδύονται με την αγάπη και τον αλληλοσεβασμό.

Ένα ονειρεμένο ταξίδι σε καιρούς αλλοτινούς αλλά πάντα τωρινούς, στον κόσμο των αρωμάτων και των συναισθημάτων.

Ξύπνησαν μέσα μας ξεχασμένες μνήμες και δέθηκαν με ακούσματα και εικόνες, μιας άλλης όμορφης ειδυλλιακής εποχής. Συγκινηθήκαμε, κλάψαμε, γελάσαμε και απολαύσαμε χορταστικά τη μελετημένη κίνηση, το σωστά διαρθρωμένο λόγο, την επιβλητική σκηνική παρουσία όλων των ηθοποιών (ειδικά τα κοστούμια εποχής έκλεψαν το βλέμμα μας).

Η πλοκή υφαίνεται με κεντρικό άξονα την ηρωίδα του έργου, τη Λωξάντρα (Φωτεινή Παπανδρέου, ο ρόλος της ταίριαζε «γάντι») που συμπυκνώνει τη συλλογική μνήμη και συνδέει το παρελθόν με το παρόν. Η παρουσία της διαπερνά το χρόνο και συνδέει τρεις γενιές. Ζωντανοί και νεκροί επί σκηνής, θεατοί και αθέατοι, συνομιλούν μαζί της και αποτυπώνουν τους ακατάλυτους δεσμούς και τις διαχρονικές αξίες που συνέχουν διαγενεακά την κοινωνία.

Με σεβασμό στο κείμενο και στους χαρακτήρες των ηρώων η θεατρική διασκευή της Άννας Ταξείδη και ευρηματικό το τέλος. Το αφαιρετικό σκηνικό (πετυχημένος ο συμβολισμός του θανάτου με το άσπρο σεντόνι στα έπιπλα αλλά και ο χώρος των νεκρών) συνταίριαζε απόλυτα με τη λιτή κίνηση των ηθοποιών και τον άρτιο λόγο τους.

Μπράβο στο σκηνοθετικό team (Αγγελική Γεωργαντά, Άννα Ταξείδη, Κλεομένη Τζαννέτο). Συγχαρητήρια αξίζουν βέβαια και σ’ όλους τους ηθοποιούς «νεκρούς και ζωντανούς» που στάθηκαν ισορροπημένα στο ρόλο τους και μας πλημμύρισαν με τόσα ανάμικτα συναισθήματα.

Παιδιά, σας ευχαριστούμε από καρδιάς.

 

Απόστολος Σγούτσος

 

 

Κατηγορία Πολιτισμός

Η πολυσυζητημένη παράσταση «Ο πατέρας του Άμλετ» του Μάνου Ελευθερίου, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη και σε ερμηνεία του συντοπίτη μας καταξιωμένου ηθοποιού Χρήστου Χατζηπαναγιώτη, έρχεται στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης το Σάββατο 16 Δεκεμβρίου στις 9 το βράδυ και την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου στις 7 το απόγευμα.

Ο «Πατέρας του Άμλετ» είναι το πρώτο θεατρικό έργο του Μάνου Ελευθερίου. Είναι η αναμέτρηση με τον θάνατο, με αυτά που έγιναν, ο απολογισμός μιας ζωής. Ο Μάνος Ελευθερίου και ο Θοδωρής Γκόνης επιχειρούν να μπουν στο μυαλό και την ψυχή ενός μεγάλου δραματικού ήρωα λίγο πριν το τέλος του. Εργαλείο τους; Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, ο οποίος γίνεται η φωνή του επιβλητικού και μελαγχολικού πατέρα του Άμλετ και μας μεταφέρει στον κόσμο του, για να μας θυμίσει πως ο Άμλετ είμαστε εμείς. Για το έργο, αλλά και για την κατάσταση στη Λέσβο μιλά σήμερα εφ’ όλης της ύλης στην εφημερίδα μας.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΑΝΘΗ ΠΑΖΙΑΝΟΥ

 

Επανέρχεστε στη Μυτιλήνη. Τι είναι αυτό που σας φέρνει κάθε φορά;

«Η κάθε μου επιστροφή στη Μυτιλήνη είναι για μένα ένα ταξίδι στη μοναδική μου πατρίδα, στα παιδικά μου χρόνια! Όλη μου η περιουσία η αγάπη ετούτη! Βέβαια κάθε φορά που επιστρέφω με μια δουλειά μου έχω πάντα ένα τρακ και ένα άγχος μεγαλύτερο από οπουδήποτε αλλού! Θέλω να αρέσει στους φίλους μου αυτό που κάνω, περιμένω πάντα με αγωνία τα λόγια τους μετά την παράσταση! Όταν ανοίγει η αυλαία και βλέπω τους πατριώτες μου από κάτω (και κάθε φορά είναι πολλοί, και τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου), αισθάνομαι μια βαθιά συγκίνηση... παίζω κι είναι πάντα όλοι μου οι φευγάτοι κάτω... η μάνα μου, οι γιαγιάδες μου, ο παππούς μου, όλοι παρόντες!»

 

Τι σκέφτεστε για την κατάσταση στο νησί μας;

«Το νησί μας πάντα ήταν ένα νησί ξεχασμένο από το κράτος, όποιος κι αν ήταν πάνω! Υπήρχαν βέβαια πάντα κάποιοι που ματώνοντας πάλευαν για να τη στηρίξουν. Δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει τον Σηφουνάκη, που διέσωσε με τις ενέργειες του και τις αποφάσεις του το μοναδικό χρώμα της Μυτιλήνης με τα ανεπανάληπτα αρχοντικά της, τα ελαιοτριβεία και τα σαπωνοποιία της κ.λπ. Σήμερα η κατάσταση έχει χτυπήσει κόκκινο! Το μεγάλο θέμα του μεταναστευτικού με τις “ατέλειωτες στρατιές των προσφύγων και των πεινασμένων” (φράση από τον “Πατέρα του Άμλετ”) έχει δημιουργήσει μια ασφυκτική κατάσταση! Είμαι υπερήφανος πάντως που μέσα σ´ αυτό το σκοτάδι οι περισσότεροι πατριώτες μου δείχνουν το αληθινό πρόσωπο του “ανθρώπου” και συμπαραστέκονται σ’ όλους αυτούς τους άμοιρους! Δείχνουν στην πολιτεία αλλά και στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο το δρόμο για την ανθρωπιά! Η κεντρική εξουσία πρέπει να σταθεί δίπλα τους έστω και αργά και να στηρίξει το νησί με κάθε τρόπο!»

 

Πώς θα χαρακτηρίζατε τον «Πατέρα του Άμλετ»;

«Πρόκειται για ένα σπουδαίο λογοτεχνικό κείμενο. Σταθήκαμε πολύ τυχεροί που το είχαμε “ζεστό” στα χέρια μας, μόλις ολοκληρώθηκε δηλαδή η συγγραφή του από τον Μάνο Ελευθερίου… Ο Μάνος αναζητούσε το θεατρικό του ανέβασμα. Εμείς την ευκαιρία να φέρουμε στη σκηνή Λόγο σημαντικό, μεστό, γεμάτο ποίηση και δραματική ένταση. Νομίζω πως έχουμε να κάνουμε με έναν ποιητικό μονόλογο, όπου ο Ελευθερίου μιλά εφ’ όλης της ύλης, έχοντας ως αφετηρία και έμπνευσή του το σαιξπηρικό ήρωα, που έμεινε στο κλασικό κείμενο του Άμλετ σχεδόν βουβός. Είναι ένας θεατρικός μονόλογος που πιστεύω πως θα βρει τη θέση που του αξίζει στο δραματολόγιό μας πολύ σύντομα. Είμαι πολύ περήφανος που μου έτυχε να πρωταγωνιστώ στο πρώτο του ανέβασμα».

 

Σας δυσκόλεψε ο ρόλος;

«Το συγκεκριμένο κείμενο απαιτούσε από μένα να προσαρμόσω όχι μόνο την εικόνα μου, αλλά και να ανακαλύψω νέους τρόπους έκφρασης και δραματικής υπόστασης. Ήταν μια πρόκληση σε όλα τα επίπεδα. Το σώμα, η φωνή, η συγκέντρωση, η σχέση με το κοινό - όλα πρέπει να επιστρατευτούν στο έπακρο για να επιτευχθεί η ενσάρκωσή του ρόλου. Όλες τις δυσκολίες τις αντιμετώπισα μαζί με το Θοδωρή Γκόνη, το σκηνοθέτη της παράστασης, τον ίδιο το Μάνο Ελευθερίου, αλλά και το σκηνογράφο Ανδρέα Γεωργιάδη που βοήθησαν ώστε ο ρόλος να αποκτήσει σκηνική οντότητα.

Κάθε μονόλογος έχει περισσεύματα δυσκολιών, αλλά εκεί βρίσκεται και η μαγεία της επαφής του ηθοποιού και με το κείμενο και την παράσταση. Είναι μια δοκιμασία για τον ηθοποιό που πρέπει να συγκεντρώσει όλες του τις δυνάμεις, τα εργαλεία και τα μέσα που έχει στην κατοχή του, προκειμένου να κρατήσει το ενδιαφέρον και την προσήλωση του κοινού αμείωτα για μία ώρα και μόνος του. Αλλά είναι και μεγάλη νίκη και γνώση όταν το κατορθώνει…».

Ο Μάνος Ελευθερίου και ο Θοδωρής Γκόνης επιχειρούν να μπουν στο μυαλό και την ψυχή ενός μεγάλου δραματικού ήρωα λίγο πριν το τέλος του. Πώς το καταφέρνουν κατά τη γνώμη σας;

«Ο Μάνος Ελευθερίου ξέρει τον Άμλετ από στήθους. Μελετάει χρόνια τώρα το σαιξπηρικό κείμενο, τις μεταφράσεις και τις αποδόσεις του στα ελληνικά. Ήταν ένα εγχείρημα η συγγραφή του, στον κατάλληλο χρόνο ωρίμανσής του. Ήξερε τι ήθελε να πει με λίγα λόγια προσεγγίζοντας τον ήρωα και εμφυσώντας του ζωή με τη γραφή του. Μιλάει όπως είπα και στην αρχή εφ’ όλης της ύλης ισορροπώντας το διαχρονικό με το επίκαιρο, ώστε να μας αφορά ο λόγος του και ο ήρωας να είναι οικείος. Μιλάει για τον θάνατο, την εξουσία, τη σχέση πατέρα γιου, το μετά τη ζωή, για την ίδια τη ζωή σε όλες τις εκφάνσεις της - είναι ένα κείμενο που διασχίζει το χρόνο, τόσο σημερινό όσο και κλασικό. Ο Γκόνης προσέγγισε το Λόγο του Ελευθερίου με σεβασμό, ταπεινότητα και τον διαχειρίστηκε ήσυχα αφήνοντάς τον να αναπνέει. Αυτές τις ανάσες προσπαθώ να μεταφέρω στη σκηνή δίνοντας όλο μου το καλλιτεχνικό είναι…».

 

Μπορούν να «αντέξουν» οι θεατές ένα τέτοιο έργο;

«Ναι, απόλυτα. Δεν έχει δυσκολίες κατανόησης το κείμενο, παρότι ποιητικό και γεμάτο αναφορές… Απαιτεί την προσοχή του κοινού αλλά του χαρίζει παράλληλα ευφρόσυνες στιγμές συγκίνησης, ανάτασης και λύτρωσης. Δεν γράφονται συχνά τέτοια κείμενα. Οφείλουμε να στηρίζουμε τέτοιες προσπάθειες γιατί μόνο μέσα από τέτοια κείμενα δικαιώνεται το καλλιτεχνικό μας αίτημα».

Κατηγορία Πολιτισμός

Την παράσταση «Αγαπημένη Λωξάντρα» στη Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης, ανεβασμένη από τη θεατρική ομάδα της Μυτιλήνης «οι Άστεγοι», παρακολούθησε εκατοντάδες Μυτιληνιών σε τρεις παραστάσεις, την περασμένη Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή το βράδυ, μεταξύ των οποίων και οι Ανιχνευτές της Μυτιλήνης (μεγάλοι έφηβοι Πρόσκοποι) μέλη των Κοινοτήτων της πόλης.

Μέσω της παράστασης είχαν την ευκαιρία να ταξιδέψουν στο Ρωμαίικο της Κωνσταντινούπολης το 19ο αιώνα αλλά να γνωρίσουν και το ερασιτεχνικό θέατρο και μια «ιστορική» θεατρική ομάδα της Μυτιλήνη που συμπληρώνει φέτος 35 χρόνια.

Με μια λεπτομέρεια που ένας θεατής παρατήρησε εύστοχα ξεκίνησε η παράσταση της «Αγαπημένης Λωξάντρας». Το ντύσιμο του σαλονιού με άσπρα καλύμματα, σημάδι ότι το σπίτι πενθεί. Πόσες και πόσες αναμνήσεις για τους παλιούς και ιστορίες για τους νέους ξύπνησε μέσα μας αυτή η παράσταση, που ο κόσμος έσπευσε να παρακολουθήσει αφού μέσα από τη μικρή οθόνη λάτρεψε στην ομώνυμη σειρά τη θρυλική μαγείρισσα που υποδυόταν η Μπέτη Βαλάση. Η Λωξάντρα ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο από την Κωνσταντινούπολη. Μια απολαυστική γυναίκα που φροντίζει το σπίτι και τους ανθρώπους της με αγάπη και δυναμισμό. Η εγγονή της, Μαρία Ιορδανίδου, έγραψε σε βιβλίο τη ζωή της και ο κόσμος τη γνώρισε μέσα από τη σειρά της ΕΡΤ, το τελευταίο ασπρόμαυρο σίριαλ της δημόσιας τηλεόρασης και ένα από τα ελάχιστα που έχουν διασωθεί ακέραια.

Αν και οι θεατές είχαν συνηθίσει τη Μπέτη Βαλάση σε αυτό το ρόλο, μαγεύτηκαν το ίδιο και με την ερμηνεία της Φωτεινής Παπανδρέου. Μάλιστα μία από τις σκηνοθέτριες που είχε προτείνει το έργο στους «Αστέγους», η Κική Γεωργαντά, της είχε πει -και τελικά επιβεβαιώθηκε- ότι, αν εκείνη δεν υποδύονταν τον ρόλο, η παράσταση «Λωξάντρα» δεν θα ανέβαινε!

Δύο ώρες το έργο και οι θεατές έμειναν προσηλωμένοι, αν και αρκετά… πεινασμένοι με όλες τις λιχουδιές που αναφέρονταν στην παράσταση. Μετά το τέλος της παράστασης οι Ανιχνευτές συζήτησαν με τον εκ των σκηνοθετών της Κλεομένη Τζαννέτο και τη «Λωξάντρα» Φωτεινή Παπανδρέου για το έργο και την εποχή του αλλά και για το ερασιτεχνικό θέατρο στη Μυτιλήνη και τους λειτουργούς του.


Οι πρόσκοποι συζητούν με τη Λωξάντρα (Φ. Παπανδρέου) και τον σκηνοθέτη (Κλ. Τζαννέτο)

 

Οι συντελεστές

«Αυτό που ανακαλύψαμε σαν Ομάδα είναι ότι δεν χρειάζεται να έχεις τη χαρακτηριστική πολίτικη προφορά ή να μαγειρεύεις τα λαχταριστά της φαγητά ή να είσαι “θρησκευάμενος” για να καταλάβεις τη μεγαλοσύνη αυτής της γυναίκας. Γιατί η Λωξάντρα δεν θα υπήρχε, εάν δεν υπήρχε όλος αυτός ο κόσμος που την περιβάλλει και οι μνήμες που κουβάλησε αυτός ο κόσμος και μέσα από αυτές, μας έκανε κοινωνούς της», λένε οι «Άστεγοι».

Σκηνοθεσία: Αγγελική Γεωργαντά, Άννα Ταξείδη και Κλεομένης Τζαννέτος.

Θεατρική διασκευή: Άννα Ταξείδη

Σκηνικά: Η Ομάδα

Κοστούμια: Λένα Τριανταφύλλου, Όλγα Συροπούλου

Μουσική επιμέλεια: Κλεομένης Τζαννέτος

Χειρισμός ηχητικών: Χρήστος Σίμος

Φωτισμοί: Κλεομένης Τζαννέτος

Χειρισμός φωτισμών: Χάρις Βαβαλιάρου, Λάμπρος Ντάκας

Αφίσα - Πρόγραμμα: Σταμάτης Γιαννάκης

Μακιγιάζ: Σούλα Κουτούζη

Φροντιστήριο: Άννα Ταξείδη, Λένα Τριανταφύλλου, Όλγα Συροπούλου

 

Οι ηθοποιοί

Λωξάντρα: Φωτεινή Παπανδρέου

Δημητρός: Βασίλης Σαμαράς - Στρατής Σκουτιανέλλης

Θεανώ: Χαρίκλεια Γροσομανίδη

Ελεγκάκη: Μαρία Λογιωτάτου

Γιώργος: Στρατής Μουφλουζέλλης

Μανωλιός: Βαγγέλης Ντάβας

Αγάθω: Χριστίνα Μαμουλή

Ασπασία: Αφροδίτη Γιαννέλλη

Θεόδωρος: Αχιλλέας Χατζηνικολάου

Καμίλλη: Κατερίνα Παττακού

Σουλτάνα: Αντιγόνη Τσεσμελή

Ταρνανάς: Θοδωρής Αγγελέλλης

Ζωίτσα: Έφη Δημητράκα

Ευτέρπη: Πωλίνα Σαμαρά

Ευφημία: Μελίνα Καλατζή

Γιώργος: Dirk Schalicke

Κλειώ: Ήβα Βουγιούκα-Φράγκου

Επαμεινώντας: Παναγιώτης Γιαννούλης

Άννα: Χριστίνα Κονταξή

Τάκης: Παναγιώτης Βεκρής

Μαρία Ιορδανίδου: Κατερίνα Κομνηνάκα

Κατηγορία Πολιτισμός
Σελίδα 1 από 3
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top