Η γκρι ζακέτα

04/11/2020 - 15:17

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έζησα κάποια από τα γεγονότα που άφησαν πάνω μου το αποτύπωμά τους, τυλιγμένη σε μια γκρι ζακέτα. Διαφορετική κάθε φορά. Γκρι ζακέτα φορούσα, όταν ανακάλυψα την οικοδομή που στέγασε μερικούς μήνες αργότερα το σπίτι μου: Λινή, μακριά, ανοιξιάτικη! Μάη μήνα, την είχα μαζί μου για κάθε ενδεχόμενο. Να αντιμετωπίσω την ψύχρα μιας εποχής που αντιστεκόταν στο καλοκαίρι. Η ζακέτα αυτή είναι η μόνη που δεν υπάρχει πια. Ένα βράδυ του Αυγούστου του 2005 τύλιξε μαλακά όλες τις ρομαντικές ουτοπίες μιας ωριμότητας που ακροβατούσε ακόμη με την εφηβεία και κανείς δεν έμαθε τίποτα ξανά γι’ αυτήν. Το επόμενο πρωί ξύπνησα με έναν καινούργιο εαυτό. Είχε γεννηθεί μερικούς μήνες νωρίτερα κι ας μην το γνώριζα, ακόμη, τότε.

 

Τρία χρόνια μετά μια μακριά ζακέτα γκρι αποχαιρετούσε σε έναν θάλαμο του Σωτηρία ένα από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μου. Τη θυμάμαι να χαμογελά, καθώς πλησίαζα: «Η ζακέτα είναι ωραία. Το παντελόνι χάλια. Δεν πιστεύω να το φορέσεις στο σχολείο». Από τα τελευταία σχόλια ενός ανθρώπου που ως το τέλος δεν μου χαρίστηκε. Μάλλινη γκρι, με χαλαρή πλέξη, μοντέρνα και με στυλ ήταν η ζακέτα που έθρεψε τον έρωτα της δεκαετίας που αφήνουμε πίσω μας. Συνδυάζεται κάτι σινιέ με έναν αντικονφορμιστή ωραίο τύπο που κάπνιζε πολύ, έπινε τσίπουρα και έκανε ανασκαφές στην έρημο της Μέσης Ανατολής; Η ζακέτα φοριέται εδώ και χρόνια σταθερά με μια εξίσου ακριβή μπουτονιέρα που αγοράστηκε μόλις συνειδητοποίησα ότι το παραπάνω ερώτημα ήταν ρητορικό.

 

Με ένα ελαφρό twin set, γκρι ασφαλώς, με θυμάμαι να περιφέρομαι στο Σύνταγμα με την Καίτη, ανάμεσα στους αγανακτισμένους. Δεν ήξερα τι έκανα ούτε γιατί ήμουν εκεί. Ήξερα μόνον ότι η ιστορία της ζωής μας αλλάζει σελίδα. Μάλλινη γκρι, μόλις αγορασμένη, φορεμένη για να ανακουφίσει ένα κρυολόγημα, ήταν η ζακέτα, μέσα στην οποία έμαθα την περικοπή των μισθών μας κατά το ένα τρίτο. Έγειρα το κεφάλι πίσω στη μπερζέρα, έκλεισα την τηλεόραση και κάπου εκεί οι πολιτικές ανησυχίες μερικών δεκαετιών έγιναν παρελθόν. Με μια γκρι ζακέτα χειμωνιάτικη ξημερώσαμε στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, Ιούνιο του 2013! Τιμής ένεκεν για πεντέμισι αξέχαστα χρόνια επαγγελματικής ζωής για δύο χιλιάδες απολυμένους εργαζόμενους, ανάμεσα σ’ αυτούς φίλοι και αγαπημένα πρόσωπα.

 

Φορώντας ένα γκρι μάλλινο πόντσο, έδωσα τις πρώτες μου και τελευταίες μάλλον, παραστάσεις, για το πτυχίο του τμήματος Θεατρικών Σπουδών. Καλλιτεχνικό σκέπασμα, σταθερό σημείο αναφοράς, που γέμισε με τη μαγεία του θεάτρου για τέσσερα υπέροχα χρόνια. Μια μακριά γκρι ζακέτα που έφτανε ως τη μέση της γάμπας συμπλήρωνε το μάλλον αδιάφορο και προφανώς ακατάλληλο ντύσιμό μου σε μια συνέντευξη που αρχικά φάνηκε περιττή, αφορμή να χάσω έναν ολόκληρο μήνα καλοκαιρινών διακοπών, πριν δυο μήνες όμως αποδείχτηκε ότι έκανε πραγματικότητα ένα από τα επαγγελματικά μου όνειρα. Το ίδιο χρώμα είχε η ζακέτα που αγόρασα σε τιμή ευκαιρίας στις χειμωνιάτικες εκπτώσεις πέρσι: έντυσε τα διαδικτυακά μαθήματα, τον δίμηνο εγκλεισμό της περασμένης άνοιξης και το πασχαλινό γεύμα με φίλους μέσα από skype.

 

Μια βαριά γκρι μελανζέ ζακέτα, χειμωνιάτικη, μακριά, αγόρασα την περασμένη εβδομάδα. Όπως την κοιτάζω, αφόρετη ακόμη στην κρεμάστρα, σκέπτομαι ότι θα κλείσει μέσα της τον σκληρό χειμώνα που μας περιμένει. Υπάρχει ευτυχία μέσα στον φόβο; Θα τα καταφέρουμε; Η οθόνη της τηλεόρασης γίνεται γκρι στα μάτια μου, όταν ακούω κάθε βράδυ τις ειδήσεις. Θέλω να πετάξω από πάνω μου το βάρος της αγωνίας για το μέλλον σαν ένα σκέπασμα βαρύ, γκρι, ζοφερό, που δεν με αφήνει να ανασάνω. Να ρίξω πάνω μου μια απαλή εσάρπα, γκρι πάντα, να τρέξω στους δρόμους, ανέμελα. Όπως πριν δεκαπέντε χρόνια, τότε που έμαθα να ατενίζω τη ζωή ρεαλιστικά μεν αλλά διατηρώντας την ελπίδα ότι πάντα τα καλύτερα έρχονται.

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey