FOLLOW US
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Σάββατο, 03 Φεβρουαρίου 2018 - EmprosNet.gr
Κατηγορία Πολιτισμός
- 03|02|2018 13:20

Κατά τα χρόνια των μνημονίων, στην Ελλάδα διακρίθηκε, μεταξύ άλλων, μια επιχείρηση που βρέθηκε στα όρια της χρεοκοπίας και μέσα σε μια εξαετία (2010-2015) ακολούθησε τον δρόμο της ανάπτυξης και της κερδοφορίας. Πρόκειται για την εισηγμένη εταιρεία Παπουτσάνης, με γενέτειρα το Πλωμάρι στην οποία το α΄ εξάμηνο του 2010, οι εργαζόμενοι απεργούσαν, οι τζίροι της εταιρείας συρρικνώνονταν, οι ζημίες διογκώνονταν, η μετοχή ήταν σε επιτήρηση και οι τράπεζες ανησυχούσαν για τα δάνεια που είχαν χορηγήσει στον ιστορικό όμιλο. Σε αυτό το δυσοίωνο περιβάλλον, σύμφωνα με αναλυτικό οικονομικό ρεπορτάζ του Ανέστη Ντόκα από την «Καθημερινή», το 2010 ανέλαβαν το μάνατζμεντ της εταιρείας οι κ. Γεώργιος Γκάτζαρος και Μενέλαος Τασσόπουλος. Σταδιακά απέκτησαν και την πλειοψηφία των μετοχών από τον όμιλο Δαυίδ, που ήλεγχε την εισηγμένη στο Χρηματιστήριο εταιρεία. Στα τέλη του 2010 ολοκληρώθηκε αύξηση κεφαλαίου 12 εκατ. ευρώ, που επέτρεψε στην εταιρεία να αποκτήσει κεφάλαια κίνησης, να αποπληρώσει υποχρεώσεις προς τρίτους και να προμηθευθεί πρώτες ύλες. Εν τω μεταξύ, είχε αντικατασταθεί και η επωνυμία Plias και η εταιρεία είχε επανακτήσει την ιστορική ονομασία της.

Αργά αλλά σταθερά το μάνατζμεντ επικεντρώθηκε στη μείωση των λειτουργικών εξόδων, στον περιορισμό του κόστους μέσα από αναζήτηση νέων προμηθευτών, στην ενίσχυση των εξαγωγών και στις πωλήσεις προϊόντων φασόν και ιδιωτικής ετικέτας, καθώς και στην ανάπτυξη της αγοράς των ξενοδοχειακών προϊόντων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ετσι, σε συνδυασμό με την ανάληψη της διανομής των προϊόντων από την ΕΛΓΕΚΑ, σταδιακά ο όμιλος επανήλθε δυναμικά στην αγορά ειδών προσωπικής περιποίησης, στα οποία έχει γράψει ιστορία με τα προϊόντα «Καραβάκι».

Η ανάπτυξη αυτή οφείλεται σε διεύρυνση των συνεργασιών με πολυεθνικές εταιρείες, στην ανάπτυξη της κατηγορίας των ξενοδοχειακών προϊόντων (τόσο στην Ελλάδα όσο και το εξωτερικό) και στο επαναλανσάρισμα των σειρών Aromatics, «Καραβάκι» και Natura. Σημαντική συνεισφορά στην ανάπτυξη του κύκλου εργασιών είχε και η κατηγορία των σαπωνομαζών (η πρώτη ύλη για την παραγωγή του στερεού σαπουνιού) που διοχετεύεται κυρίως στο εξωτερικό.

Το εργοστάσιο της εταιρείας Παπουτσάνης θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα και πιο σύγχρονα εργοστάσια παραγωγής σαπώνων και ξενοδοχειακών καλλυντικών στην Ευρώπη και το μοναδικό στην Ελλάδα.

 

Το 1870 στο Πλωμάρι

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1870 στο Πλωμάρι της Λέσβου από τον Δημήτρη Παπουτσάνη, ο οποίος με πρώτη ύλη τα φυτικά έλαια ίδρυσε τη φερώνυμη σαπωνοποιία. Το 1913 οι εγκαταστάσεις μεταφέρθηκαν στον Πειραιά και το 1965 έγινε μετεγκατάσταση στη Νέα Κηφισιά.

Το 1972, η εταιρεία εισήχθη στο Χρηματιστήριο και στις αρχές του 1990 η οικογένεια Παπουτσάνη μεταβίβασε τις μετοχές στον όμιλο Δαυίδ. Το 2001 δημιουργήθηκε το σύγχρονο εργοστάσιο παραγωγής προϊόντων προσωπικής φροντίδας στη Ριτσώνα Ευβοίας.

 

 

Τα οικονομικά στοιχεία της εταιρείας

 Στο βιομηχανικό Πλωμάρι από το 1870

 

Στο Πλωμάρι η οικογένεια Παπουτσάνη ξεκίνησε το πρώτο ατμοκίνητο ελαιοτριβείο και σαπωνοποιείο του Πλωμαρίου. Ιδρύθηκε από τον Δημήτριο Ι. Παπουτσάνη 1870 και η παραγωγή του εκτός από εκλεκτό ελαιόλαδο ήταν και μια μικρή ποσότητα σαπουνιού. Ο Δημήτριος Παπουτσάνης ως πολυπράγμων στο γενικό εμπόριο συνεργαζόταν με εμπορικούς οίκους της Μασσαλίας, της Γένοβας, της Αλεξάνδρειας, της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης. Είχε ιδιόκτητο πλοίο για τη μεταφορά των εμπορευμάτων του. Μετέβη ο ίδιος στην Αγγλία για να αποφασίσει για τον τεχνολογικό εξοπλισμό του εργοστασίου του και αντιλήφθηκε από νωρίς την ανάγκη της σαπωνοβιομηχανίας.

Τον διαδέχθηκαν στην επιχείρηση οι τρεις γιοι του, που ίδρυσαν το 1899 την πρώτη εταιρία Παπουτσάνης. Το τμήμα εξαγωγών ανέλαβε ο Παναγιώτης Παπουτσάνης με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Ο Παναγιώτης Παπουτσάνης απέκτησε τη σαπωνοποιεία του Πειραιά το 1917.

Από το 1917 έως το 1936 που ξεκίνησε η αρωματική σαπωνοποιία, το εργοστάσιο Παπουτσάνη του Πειραιά παρήγε πράσινο σαπούνι μπουγάδας και κύβους σαπουνιού Μασσαλίας. Δύο εξαιρετικά δημοφιλή προϊόντα πριν από τον πόλεμο ήταν το “Νο. 2” σαπούνι ευρείας κατανάλωσης με άρωμα πασχαλιάς και το σαπούνι “Φλώρα”, που κυκλοφόρησε τυλιγμένο σε ζελατίνα.

Στη συνέχεια μπήκαν σταδιακά σε αυτή οι γιοι του Παναγιώτη Παπουτσάνη, με πρώτο τον Δημήτρη, που είχε σπουδάσει χημικός μηχανικός στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ και τη Χαϊδελβέργη. Το εργοστάσιο Παπουτσάνη έγινε ετερόρρυθμος εταιρία και το 1960 ανώνυμη.

Το εργοστάσιο της οδού Πολυδεύκους ήταν διώροφο κτίσμα που λειτούργησε έως τις 11 Ιανουαρίου του 1944, οπότε και καταστράφηκε ολοκληρωτικά στο βομβαρδισμό του Πειραιά.

Ένα χρόνο μετά το βομβαρδισμό του Πειραιά χτίστηκε νέο εργοστάσιο, υπό τη διεύθυνση του Δημητρίου Π. Παπουτσάνη. Την εποχή αυτή έγιναν στην επιχείρηση σημαντικές τεχνολογικές ανακαινίσεις, όμως η κορεσμένη βιομηχανική ζώνη του Πειραιά δεν επέτρεπε νέες επεκτάσεις.

 

Ιστορικό όνομα

Η Σαπωνοποιία από τη Λέσβο με την υπογραφή Παπουτσάνης δεν έσβησε άδοξα, αλλά τροφοδότησε με τεχνογνωσία και ανθρώπινο δυναμικό την ελληνική σαπωνοποιία, στην οποία έδωσε αποφασιστική ώθηση. Το 1967 μετέφερε τις νέες εγκαταστάσεις που χτίστηκαν στην Κάτω Κηφισιά και συμπεριέλαβαν νέες μονάδες λιπαρών οξέων-γλυκερίνης, τμήμα καλλυντικών και κλάδο βρώσιμων ελαίων και λιπών.

Σήμερα το νέο σύγχρονο εργοστάσιο της Εταιρείας λειτουργεί στην Χαλκίδα σε οικόπεδο 60.000τμ. Στις εργοστασιακές εγκαταστάσεις (10.000τμ), (με βασικές μονάδες παραγωγής σαπωνόμαζας, στερεού σαπουνιού, προϊόντων προσωπικής υγιεινής, καλλυντικά, ξενοδοχειακά amenities, πλαστικά μπουκάλια και καπάκια), συνεχίζει να παράγει καινοτόμα και ποιοτικά προϊόντα.

Το σαπωνοποιείο του 1870

Κατηγορία Πολιτισμός
- 03|02|2018 13:15

O Στρατής Φραντζέσκος εδώ και λίγο καιρό είναι πια συνταξιούχος αρχιτέκτονας, αφού συμπλήρωσε 35 χρόνια, υπηρετώντας από πολλά μετερίζια την αγαπημένη του επιστήμη. Πάντα ανήσυχος και δημιουργικός, παρακολουθεί από κοντά τα δρώμενα τόσο στη Μυτιλήνη όσο και στη γενέθλια γη της Πέτρας, στην οποία αναφέρεται και το νέο του βιβλίο. Μετά, λοιπόν, από τους «Υδρόμυλους της Λιγώνας» ήρθε και ένα ακόμα βιβλίο -κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μύθος»- που ζυμωνόταν αρκετά χρόνια. Η συζήτηση που ακολουθεί έχει ως θεματικό άξονα την Πέτρα του Στρατή Φραντζέσκου.

 

Tι ήταν αυτό που σας παρακίνησε να γράψετε για τη «δική σας Πέτρα»;

«Την πληρέστερη απάντηση θα την βρει ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο.

Θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν αντικειμενικός, επειδή αυτόματα μπαίνει το ερώτημα, πόσο αντικειμενικοί μπορεί να είμαστε όταν αφηγούμαστε κάτι προσωπικό. Αναγκαστικά βέβαια το περιεχόμενο της συνέντευξης είναι τέτοιο, πόσο μάλλον ο τίτλος της έκδοσης, που προϊδεάζει εξ αρχής ότι πρόκειται για κάτι πολύ προσωπικό.

Αναφέρομαι στο γενέθλιο τόπο μου, την Πέτρα όπως τη βίωσα σε μια συγκεκριμένη εποχή, αλλά ταυτόχρονα και σε κάθε “πέτρα” που κουβαλάμε μέσα μας.

Αφορούσε μια εσωτερική επιθυμία που με απασχολούσε πολύ καιρό, για πολλούς λόγους. Αυτή η επιθυμία αργότερα έγινε ανάγκη.

Με παρακίνησαν βέβαια και ορισμένα συγγενικά, αλλά και φιλικά πρόσωπα με τα οποία κουβέντιαζα τις αναμνήσεις αυτής της εποχής, των νεανικών μας χρόνων, μια εποχή μεταβατική και ενδιαφέρουσα από πολλές πλευρές.

Ήμουν πολύ διστακτικός στην αρχή επειδή πιστεύω ότι με οτιδήποτε καταπιάνεσαι θα πρέπει να είσαι σχολαστικός και να το γνωρίζεις καλά. Έτσι ήμουν και στη δουλειά μου. Πορευόμουν με το αξίωμα: “Ποτέ να μη λες ότι έμαθες”.

Όταν μπήκα στη διαδικασία της συγγραφής παιδεύτηκα αρκετά, αφού δεν ήμουν εξοικειωμένος με το γράψιμο. Η επιθυμία όμως να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου ήταν έντονη. Τα κείμενα γράφτηκαν μια φορά πριν από χρόνια στην αρχή της κρίσης. Τα έγραψα όπως ήταν αποτυπωμένα στο νου και δεν θέλησα να τα επεξεργαστώ.

Επιθυμούσα να τα μεταφέρω από τη μνήμη στο χαρτί αυτούσια, με τη μορφή και τις ιδιαιτερότητες του προφορικού λόγου. Πιστεύω ότι θα έχαναν την αυθεντικότητα και την ομορφιά που έχει κάθε τι το ημιτελές και ανεπεξέργαστο».

 

Εξηγήστε μας τον υπότιτλο «Μύθοι και πραγματικότητες μιας άλλης εποχής»;

«Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι η μνήμη με το πέρασμα του χρόνου έχει τη τάση να εξωραΐζει τα δυσάρεστα και να ομορφαίνει ακόμα πιο πολύ τα ευχάριστα, να τους δίνει μερικές φορές μια παραμυθένια διάσταση. Πιθανόν να έπεσα και λίγο ηθελημένα σ’ αυτή την παγίδα. Είμαστε μια γενιά που μεγαλώσαμε με τα παραμύθια, με τον προφορικό κυρίως λόγο στο οικογενειακό και στο κοινωνικό περιβάλλον. Ζήσαμε σε μια εποχή που ούτε τηλεόραση υπήρχε, ούτε διαδίκτυο και κινητά, ακόμα και το ραδιόφωνο ήταν είδος πολυτέλειας, το πικ-απ για τα πάρτι σίγουρα δανεικό. Πέραν από το πόσο αντικειμενικός μπορεί να είναι ο λόγος, πιστεύω ότι η αφήγηση εμπεριέχει αναγκαστικά και τον μύθο. Στις προθέσεις μου ήταν να μεταφέρω το κλίμα της εποχής μου στους νεώτερους με αυτό τον τρόπο. Διαφορετικά θα επρόκειτο για μια ιστορική ή λαογραφική έρευνα που ήδη έχει πραγματοποιηθεί με εξαιρετικά σχολαστικό τρόπο από τον φίλο, συγχωριανό καθηγητή και ιστορικό Νίκο Σταυρίδη. Πρόκειται για μια τεκμηριωμένη μελέτη που φώτισε αρκετά την ιστορία του οικισμού. Πάντως, είναι πολύ σημαντικό οι νεώτεροι που κατοικούν έναν τόπο να μην είναι αποκομμένοι από το πρόσφατο παρελθόν. Διαπίστωσα ότι το έχουν ανάγκη».

 

Εάν σας ζητούσαν να επαναφέρετε κάτι από τη «δική σας Πέτρα» που σήμερα εκλείπει, ποιο θα ήταν αυτό;

«Το ερώτημα είναι υποθετικό. Τα πάντα αλλάζουν, άλλα προς το καλύτερο κι άλλα προς το χειρότερο, το ζητούμενο είναι προς τα πού γέρνει η ζυγαριά ή προς τα πού θέλουμε να γέρνει και κατά πόσο αυτό είναι εφικτό και μπορεί να προδιαγραφεί.

Σίγουρα δεν μπορεί να είμαστε αδρανείς νοσταλγοί, ούτε είναι δυνατόν να ζούμε με το παρελθόν, γιατί αυτό μας εμποδίζει να δούμε μπροστά. Βέβαια δεν πρέπει να διαγράψουμε μνήμες και γεγονότα των οποίων η γνώση μάς βοηθά να πορευτούμε στο μέλλον.

Θεωρώ ότι το να επαναφέρω κάτι από τη “δική μου Πέτρα” είναι ανέφικτο.

Νοσταλγώ όμως τις φωνές των παιδιών στα καλντερίμια, τις μυρωδιές των φούρνων, τη βουή και τη ζωή της αγοράς, τα θαμπά τζάμια των καφενείων, τη ζωή στις γειτονιές, τα καΐκια που ξεφόρτωναν, το λεωφορείο που έφτανε το σούρουπο από την πόλη και χίλια δυο άλλα…».

 

Ο επίλογος σας έχει τίτλο: «Ρεζουμέ. Ρε ζούμε;». Θα ήθελα να το αναλύσετε λίγο.

«Πράγματι ήθελα να τελειώσω με αυτό το λογοπαίγνιο. Είναι ερώτημα που απευθύνεται στον καθένα και ειδικότερα σε όσους έζησαν αυτή την εποχή. Αφορά βέβαια και το σήμερα, το πώς διαμορφώνονται οι σχέσεις και πόσο ευτυχισμένοι μπορεί να είμαστε στην τωρινή εποχή. Προς τα πού τελικά πορευόμαστε;».

 

Έχετε φύγει χρόνια από το χωριό σας, και ζείτε και δραστηριοποιείστε στη Μυτιλήνη. Ποια συναισθήματα σάς προκαλεί όταν το επισκέπτεστε;

«Μερικές φορές μοιάζει σα να μην έφυγα ποτέ. Για μένα είναι κάτι παραπάνω από οικείο και νομίζω ότι είναι φυσικό. Νοιώθω ένα ξαλάφρωμα στην κουβέντα με τους ανθρώπους.

Αισθάνομαι σίγουρα περισσότερη μελαγχολία και νοσταλγία για τα αγαπημένα πρόσωπα που λείπουν, συγγενικά και μη. Στενοχωριέμαι όμως και για τα άψυχα, που ίσως από νομοτέλεια ή άλλους λόγους δεν υπάρχουν πια ή έχουν αλλοιωθεί».

 

Αρχιτεκτονικά η Πέτρα έχει αλλάξει ή κρατά την ταυτότητά της;

«Δύσκολο ερώτημα, που με αφορά άμεσα λόγω επαγγέλματος, όμως δεν θα ήθελα να το αποφύγω. Σίγουρα δεν είναι η Πέτρα της δεκαετίας του ΄60 ή του ΄70. Πιστεύω ότι ευτυχώς ένα σημαντικό κομμάτι της αρχιτεκτονικής της ταυτότητας, εξακολουθεί να διατηρείται.

Δεν θα ισχυριζόμουν το ίδιο για την περιαστική αγροτική γη, η οποία δέχτηκε τις επιπτώσεις της λεγόμενης “ανάπτυξης” με αποτέλεσμα να έχει υποστεί αλλαγές όπως πολλοί οικισμοί του τόπου μας και περισσότερο αυτοί που δέχτηκαν οικιστικές πιέσεις.

Ανοίγουμε όμως μεγάλη κουβέντα που δεν είναι δυνατόν να χωρέσει στα στενά περιθώρια αυτής της συνέντευξης. Πιθανόν να μας δοθεί μια άλλη ευκαιρία για να κουβεντιάσουμε πάνω σε αυτά τα θέματα. Πιστεύω ότι η κουβέντα θα είναι και περισσότερο πολιτική.

Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω, αγαπητέ Παναγιώτη για τη συζήτηση και το πάντα ενημερωμένο «Ε» για τη φιλοξενία.

Δεν ξεχνώ βέβαια ότι πριν χρόνια με προέτρεψες: “Άντε Στρατή, γράψε κάτι για τη δική σου Πέτρα…”».

 

- 03|02|2018 12:57

Σήμερα, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, ο δυτικός εθνικισμός δεν μπορεί να είναι ίδιος με εκείνον π.χ. της χούντας των συνταγματαρχών. Μπορούμε να ορίσουμε σαν μεταμοντερνισμό στο παγκοσμιοποιημένο πεδίο της παραγωγής, την παρέλαση όλων των δυνατών τύπων των σχέσεων καταπίεσης στο παρόν. Δηλαδή, υπάρχει η παραδοσιακή καπιταλιστική βιομηχανική μισθωτή σχέση, κάπου αλλού στον πλανήτη μας υπάρχει η φεουδαρχική σχέση, αλλού υπάρχει σκλαβιά, ανοιχτή ή καμουφλαρισμένη. Το ίδιο και σε μεγαλύτερη ένταση γίνεται στο πεδίο των νοημάτων. Η υποχώρηση των κινημάτων προφανώς, δε σημαίνει ότι η αξία των νοημάτων, όπως της κοινότητας των ανθρώπων, της αυτονομίας σε κοινωνικό και ατομικό επίπεδο, μειώθηκε. Αντίθετα, οι άνθρωποι κινούνται προς κάθε κατεύθυνση για να βρουν ένα νόημα, κάνοντας συνήθως το λάθος να μη διαβλέπουν τη συνολική αιτία πίσω από όλα: τις κοινωνικές σχέσεις που εκφράζονται μέσω ετερόνομων κοινωνικών θεσμίσεων!

Ο καπιταλισμός απαντά όπως και όσο μπορεί. Δημιουργεί μια αντιπλημμύρα ψευδονοημάτων μέσα από το θέαμα και την κατανάλωση. Αυτά φυσικά, δεν είναι ικανά να νοηματοδοτήσουν ζωντανούς ανθρώπους. Βέβαια, ο καθένας παίζει με ό,τι έχει. Όσο κι αν παλεύει η σύγχρονη κυριαρχία να δημιουργήσει ζωντανούς - νεκρούς τηλεθεατές - καταναλωτές, οι άνθρωποι αρνούνται να γίνουν πλήρως «πράγματα». Έτσι, σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε αυτήν την εποχή, ο καπιταλισμός είναι αναγκασμένος να επιστρέφει σε παλιότερες αξίες, που έχουν περιεχόμενο έξω από το γνωστό ιλουστρασιόν περιτύλιγμα: πατρίδα, έθνος, θρησκεία. Όταν η ένταση τού κοινωνικού πολέμου είναι μειωμένη, είναι ευκαιρία να επαναπροωθήσουν ακόμη και μπανάλ ιδεολογήματα, όπως αυτό του έθνους...

Όπως και να το κάνουμε, έχει περισσότερο περιεχόμενο η ζωή ενός ανθρώπου που αυτοπροσδιορίζεται σαν χριστιανός και λειτουργεί ως τέτοιος, από τη ζωή ενός ανθρώπου που αυτοπροσδιορίζεται ως καταναλωτής γκάτζετς... Στο μυαλό του ενός προβάλλονται πολύ ισχυρές σημασίες -άσχετα αν είναι στρεβλές ή και απαράδεκτες- , ενώ στου άλλου σχεδόν τίποτα!

Η διαφορά είναι η εξής: δε χρειάζεται πια σήμερα στις δυτικές κοινωνίες τα νοήματα αυτά να έχουν καθολικό χαρακτήρα όπως σε παλιότερες εποχές. Εφόσον στη Δύση σχεδόν δεν υπάρχει πόλεμος με εθνικούς στρατούς, δε χρειάζεται η καθολικότητα στην ιδεοληψία του έθνους. Σήμερα, μπορεί να προβληθεί η φαντασιακή σημασία «Έλληνας» όχι ως υπερκαλύπτουσα όλες τις άλλες, αλλά να βρίσκεται στο ίδιο ή σε χαμηλότερο αξιακό επίπεδο από άλλες σημασίες προτεινόμενες από την κυριαρχία. Εφόσον δεν είναι αναγκαία η ηθική καταστολή της καθημερινότητας -αφού η αντίδραση στον παλιό δεξιό ηθικισμό δε μεταφράζεται πλέον σε αντίσταση στον καπιταλισμό- δε χρειάζεται η καθολικότητα στην ιδεοληψία της θρησκείας...

Ο εθνικισμός, γενικά, μπορεί να κονιορτοποιηθεί σε επιμέρους μεταλλαγμένες ιδεολογίες, που αποδέχονται το έθνος ως κοινωνική αξία και να εφαρμοστεί αντίστοιχα σε κάθε περίπτωση. Για τα έφηβα κορίτσια καλός είναι ένας εθνο-Ρουβάς, για τους άντρες καλή είναι η εθνο-μπάλα, για τους παππούδες φασίστες από τη Μάνη ο εθνο-τέως βασιλιάς, για τους αριστερούς ο εθνο-αντιαμερικανισμός κλπ.. Το ίδιο ισχύει και για τη θρησκεία: για τις γιαγιάδες η κλαίουσα εικόνα, για τα φρικιά και τους νεο-χίπηδες ο μεταφυσικός εναλλακτισμός και το ζεν. Εδώ, ο καπιταλισμός έχει συμβολοποιήσει τον Τσε Γκεβάρα και τον έκανε κάρτες, μαντήλια και μπλουζάκια, με τις εσωτερικές αντιθέσεις του εθνικισμού και της θρησκευτικότητας θα κόλλαγε;

Το «νεοελληνικό πνεύμα» του τσάμπα μάγκα, του τσαμπουκά, του εξυπνάκια, του ενημερωμένου, του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;» προσπαθεί να νοηματοδοτήσει το σύνολο τού είναι. Κι εμφανίζεται ένα υπέρμετρο αντιδράσεων τόσο όταν επιβεβαιώνεται η φτιαχτή επιθυμητή εικόνα του εαυτού (habitus) όταν π.χ. κατακτούμε το Euro 2004, όσο και όταν οι ίδιοι πρωταθληταράδες χάνουν από «Aλβανούς» και το habitus καταρρέει!

Μέσα από την παγκοσμιοποίηση, όσο τα κοινωνικά κομμάτια ποντάρουν τη νοηματοδότηση της ζωής τους στα παλιά υπο-νοήματα του ανορθολογισμού και τη μεταφυσική, τόσο πιο τρωτά γίνονται στις αναληθοφανείς ερμηνείες αυτού που παρουσιάζεται ως μοίρα. Δηλαδή, το χάσμα ανάμεσα στο habitus και στην πραγματικότητα της ύπαρξης θα ξεπερνιέται, μόνο στο υποσυνείδητο (δηλαδή όχι με επανέλεγχο), διαύγαση και συνειδητοποίηση των προσωπικών θεωρήσεων σε σχέση με την πραγματικότητα, αλλά με μια προσπάθεια να εκβιαστεί η πραγματικότητα για να επιβεβαιώσει το habitus! Αυτό κάποτε θα πετυχαίνει, αλλά κυρίως θα αποτυγχάνει. Κι αυτό είναι όντως επικίνδυνο να ολισθήσει σε εθνικισμούς και φασισμούς (ειδικά αν το ερμηνεύσουμε ως φαινόμενο «λάθος απάντησης» στην καπιταλιστική απο-νοηματοδότηση)... Μέσα από τον μεταμοντέρνο λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

Κατηγορία Παρα...θέσεις
- 03|02|2018 12:45

 

 

Επειδή είναι απολύτως αναγκαίο να ταΐζουμε ενίοτε και την ψυχή μας, αντιστεκόμενοι στον εκμαυλισμό των ενστίκτων μας, το μέγα γεγονός της εβδομάδας έλαβε χώρα εκεί στις υποβαθμισμένες δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης. Στον παλαιό σιδηροδρομικό σταθμό της, εκεί που άνοιγαν για δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, οι Πύλες της Κολάσεως, θεμελιώθηκε το Μουσείο του Ολοκαυτώματος. Όλα έγιναν καθώς έπρεπε, κι είναι διδακτικά σημαντικό το γεγονός.

Πρώτα απ’ όλα η Μνήμη μιας εξολοθρευμένης κοινότητας, της διάσπασης μιας αυθεντικής εδραιωμένης επί αιώνες λειτουργικής πολυπολιτισμικότητας. Χωνευτήρι πολιτισμών, παραδόσεων, θρησκειών κι εθνοτήτων, η Θεσσαλονίκη ήταν υπόδειγμα της θετικής σχέσης μεταξύ της κοινωνικής διαφορετικότητας και των οικονομικών και πολιτιστικών επιδόσεων της. Η μαζική απώλεια 50 - 80.000 Εβραίων πτώχυνε την πόλη στον πυρήνα του δυναμισμού της -δεν είναι απλώς μια αριθμητική μείωση αλλά πρωτίστως μια αφαίρεση των πολλαπλασιαστικών ευεργετημάτων των αμοιβαίων πολιτισμικών γονιμοποιήσεων των επιμέρους κοινοτήτων μεταξύ τους.

Στη συνέχεια, το αρχιτεκτόνημα καθαυτό. Η μακέτα προβλέπει ένα μετα-μοντέρνο κτίσμα κι είναι σπάνιο μια τέτοια μορφολογική προσπέλαση να είναι όντως σοβαρή. Εξωτερικά, πρόκειται για έναν υψηλό κύλινδρο που αποτελεί ευθεία αναφορά και σύνδεση με τον Λευκό Πύργο. Οι έξη όροφοι του, εξωτερικά αποτελούνται από μακρά σειρά τοιχίων, με διαφορετικό προσανατολισμό και ανοίγματα μεταξύ τους, που άμεσα παραπέμπουν σε γρανάζια μια μεγάλης μηχανής αλλά και στη διακριτότητα των επιμέρους στοιχείων. Και το φώς θα διεισδύει στο εσωτερικό από τα διάκενα μεταξύ τους! Εξαιρετική σύλληψη.

Το Μουσείο θα συμπυκνώνει εκτός από τις Πύλες της Κολάσεως και τις Πύλες της Θελήσεως. Μικρο-γεγονότα, ατομικές περιπέτειες και τραγωδίες με βαρύτατο συμβολισμό που ενώ είναι γνωστά και καταγεγραμμένα, εντούτοις αγνοούνται στο τρέχον θλιβερό λεξιλόγιο των 500 λέξεων. Ο Leonard Cohen, που έγραψε το κορυφαίο ερωτικό τραγούδι όλων των εποχών «Dance me to end of love», εμπνεύστηκε από την ιστορία του Θεσσαλονικιού βιολιστή που οι SS τον ανάγκαζαν να συνοδεύει με τους ήχους του την πορεία των συμπολιτών του στους θαλάμους αερίων. Ή, την ακόμα πιο σημαντική στιγμή ελπίδας, όταν ο έφεδρος ανθυπίλαρχος της 7ης αμερικανικής ίλης αναγνωρίσεως, αφού έριξε με το Sherman του την Πύλη του Νταχάου, πήδηξε από άρμα και φώναξε προς τους κινούμενους σκελετωμένους κρατούμενους, στα ελληνικά, «Είναι κανείς, Έλληνας;». Ήταν, βλέπετε, Ελληνο-Αμερικάνος μετανάστης από τη Θεσσαλονίκη. Αφού έλαβε μέρος στις τρομερές συγκρούσεις της Γαλλίας, στις Αρδέννες και την Αλσατία, στην προέλαση στη Γερμανία, αφού έχασε αμέτρητους Νέους συμπολεμιστές του, έδωσε αυθόρμητα τον ορισμό της απάντησης στο ερώτημα «Γιατί πολεμήσαμε;»!

Ως άτομο, μου έρχεται στο μυαλό ο συμμαθητής μου στη Λεόντειο, Φρέντυ Ναμίας. Τον Φρέντυ το ζηλεύαμε, ως έφηβοι, για το ότι τις ώρες των Θρησκευτικών που σ’ αυτό το μεγάλο σχολείο ήταν ζήτημα, εκείνος ως Εβραίος πήγαινε έξω κι έπαιζε μπάσκετ. Οι υπόλοιποι ή έπρεπε να παρακολουθούμε τις διαλέξεις «ηθικής προστασίας» έναντι του Καθολικισμού -η Λεόντειος ήταν Γαλλικό Σχολείο καθολικού μοναχικού τάγματος- από σημαντικούς δάσκαλους, όπως ο μακαριστός Χριστόδουλος ή/και ο νυν Ιερώνυμος, ή να σκαρφιζόμαστε σκανταλιές για να μας εξοστρακίζουν της τάξεως ως άτακτους. Στις αποδράσεις αυτές, ο Φρέντυ, εκτός από μπάσκετ, μας έλεγε για τη Θεσσαλονίκη, τα Γιάννενα, την Έδεσσα, πράγματα απολύτως άγνωστα τότε για εμάς αλλά τόσο σημαντικά που κινούσαν το ενδιαφέρον μας και διέπλασαν τις Αρχές μας απέναντι σε κάθε ολοκληρωτισμό.

Αξίζει μια ακόμα παρατήρηση. Είναι θετικά αξιοσημείωτη η ταχύτητα με την οποία κινήθηκαν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες περί την κατασκευή. Από τη στιγμή που η Ελληνική Διοίκηση αντελήφθη τη στρατηγική σημασία μιας θετικής σχέσης με το Ισραήλ, ενός σοβαρού Δυτικού Κράτους με όλες τις σημασίες της λέξεως, τα πράγματα τρέχουν με συνέπεια. Άρα, μια απόδειξη ότι θεληματικά μπορούμε! Έστω, κατ’ αντιδιαστολή της απέραντα κουραστικής δικτατορίας του δημοσιο-υπαλληλικού τέλματος.

Το ήμισυ της δαπάνης της κατασκευής του Μουσείου καταβάλλεται από το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος». Πέραν του Κέντρου Πολιτισμού στο Φάληρο, που αναβαθμίζει την Αθήνα, πέραν από τις δεκάδες χρηματοδοτήσεις σε κρίσιμα έργα, από την ανανέωση του στόλου των ασθενοφόρων του ΕΚΑΒ έως τις υποτροφίες φοιτητών ή τις επιχορηγήσεις μικρο-επιχειρηματιών, το Μουσείο του Ολοκαυτώματος αποτελεί φόρο τιμής στον Ίδιο αλλά και τους συντρόφους του Έλληνες καταδρομείς των SAS/Ιερού Λόχου που υπό αγγλική στολή άνοιξαν την Απόβαση της Νορμανδίας ως ιχνηλάτες των αλεξιπτωτιστών, το σημαντικότερο γεγονός της σύγχρονης Ιστορίας. Έφεραν όμως πάντα στην επωμίδα τους, την εγγραφή «Greece»!

Μπράβο, έστω και με τόση καθυστέρηση!

 

Κατηγορία Δεύτερη ανάγνωση
- 03|02|2018 11:44

«ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ…»

«Ως μητέρα δύο ανηλίκων παιδιών με όλα τα βάρη επάνω μου και χωρίς να βλέπω να ‘ρχεται ένα μέλλον πιο φωτεινό, οφείλω να ομολογήσω ότι ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ». Λόγια μιας μάνας γραμμένα με πόνο και απογοήτευση στο facebook. Το οποίο βέβαια facebook παίζει κι αυτό το ρόλο του. Εκτονώνει τον κόσμο που κλεισμένος κι απομονωμένος στα διαμερίσματα, στις αγωνίες και στον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης του, δεν έχει πού να πει τον πόνο του. Φτάσαμε αστεία - αστεία, το facebook να λειτουργεί και ως ένας σύγχρονος ψυχοθεραπευτής! Εκτονώνει την ψυχολογική πίεση που νοιώθει μέσα του ο κάθε μέσος πολίτης. Αυτό βέβαια έχει και το κόστος του μιας και πολλοί ξεφεύγουν… Αλλά όλα τα πράγματα έχουν το τίμημα τους. Η μητέρα λοιπόν δηλώνει ότι κουράστηκε. Δεν θα είναι και η μοναδική. Ο κόσμος έχει κουραστεί. Σκεφτείτε μόνο ότι συμπληρώνουμε οκτώ ολόκληρα χρόνια στο μνημόνιο. Το τι έχει τραβήξει και το τι έχει ακούσει και δει ο Έλληνας όλα αυτά τα χρόνια, είναι άλλο πράγμα. Είναι μετά δυνατόν να μην νοιώθει κουρασμένος; Τα ‘χουμε ξαναπεί βέβαια. Στα παλιά, ασπρόμαυρα χρόνια της δεκαετίας του ΄50 - ΄60 και πάλι ο κόσμος τα ‘φερνε πέρα δύσκολα. Πάρα πολύ δύσκολα. Είχε όμως ελπίδα, χαμόγελο, προχωρούσε σε μια νέα εποχή, ήταν η μεταεμφυλιακή Ελλάδα. Με τα όποια προβλήματα της. Υπήρχε όμως και η γειτονιά. Τότε δεν είχε έλθει ακόμα η τηλεόραση. Ο ένας γινόταν κοινωνός του άλλου. Ο ένας βοηθούσε και πρόστρεχε στον άλλον. Τότε ένοιωθες πραγματικός αλληλέγγυος. Κουραζόσουν σωματικά, αλλά η παρουσία του γείτονα, δρούσε σα μια ψυχολογική ανακούφιση. Σου έδινε ηρεμία, τόνωνε τον καθημερινό μόχθο. Όχι πως τα νοσταλγούμε τα χρόνια αυτά. Ο κόσμος προχωράει, μάλλον τρέχει ιλιγγιωδώς… Τα δε παιδιά μας αδυνατούν να καταλάβουν πώς …επιβιώναμε χωρίς τηλεόραση και ίντερνετ. Ζούσαμε όμως… Κι ας παίζαμε αμπάριζα… Σήμερα κουραζόμαστε στα άνετα σπίτια μας και στις πεντάμηνες δουλειές. Κουραζόμαστε πίνοντας φρέντο, ακούγοντας «Despacito», βλέποντας «Survivor». Πώς τα πάμε σήμερα; Εάν είσαι Συριζαίος πιστεύεις ότι πάμε καλά. Εάν είσαι Νεοδημοκράτης τα βλέπεις όλα μαύρα. «Πέφτει η ανεργία», αναλύουν «Τα Μπλόκια». Αυξάνονται τα ληξιπρόθεσμα, οδύρεται ο Μπάμπης στον ΣΚΑΪ. «Βγαίνουμε στις αγορές», τίτλος της «Αυγής»! Κατάντια η Αριστερά… «Ένα 20% φοβάται ότι θα χάσει το σπίτι του» γράφει το νεοφιλελέ liberal.gr. Και ο χορός της αντιπαράθεσης καλά κρατεί. Και στο μέσον η μάνα… κουρασμένη. Αλλά κι εμείς. Κουραστήκαμε να περιμένουμε…

ΕΙΠΕ

«Εγώ θεωρώ ότι το ποσοστό της Χρυσής Αυγής εδώ στο νησί μας αυξήθηκε εξαιτίας της πολιτικής που ακολούθησε τοπικά η ΝΔ. Και ελπίζω να μην ξανασυμβεί και στις επόμενες εκλογές».

Παύλος Βογιατζής, τέως βουλευτής ΝΔ

ΑΠΟΨΗ

Μπαμπούλας

Του Γιάννη Πρετεντέρη («Τα Νέα»)

 

Νομίζω ότι αυτό το κουσούρι που έχουν στον ΣΥΡΙΖΑ να βλέπουν παντού «ακροδεξιούς» κι «Ακροδεξιά» πρέπει να το κοιτάξουν.

Δόξα τω Θεώ, έχουμε εξαιρετικούς αρμόδιους επιστήμονες.

Όποιος άλλα λέει ή φρονεί από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ακροδεξιός. Όποιος έχει διαφορετικές ευαισθησίες αποκαλείται ακροδεξιός. Όποιος αντιπολιτεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ ή απλώς δεν τον διευκολύνει να κυβερνήσει, θεωρείται κι αυτός ακροδεξιός.

Κι όλα τα παραπάνω συμβαίνουν παρόλο που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που συγκυβερνά με το δεξιότερο κόμμα που κυβέρνησε ποτέ στην Ελλάδα.

Βέβαια το κόλπο με την «Ακροδεξιά» δεν είναι καινούργιο, ούτε αθώο.

Στο παρελθόν και στα μάτια του ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν τα 3/4 της ελληνικής κοινωνίας έχουν χαρακτηριστεί ακροδεξιοί. Κάτι σαν ένας βολικός και διαχρονικός μπαμπούλας!

Αν τους παίρναμε στα σοβαρά, θα είχαμε σήμερα στην Ελλάδα το υψηλότερο ποσοστό Ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Ευτυχώς δεν το έχουμε. Και δεν το έχουμε επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ μετράει λάθος. Ονειρεύεται ότι οι άλλοι θα του κάνουν το χατίρι να αποδειχτούν ακροδεξιοί ή να ενισχύσουν την πραγματική Ακροδεξιά.

Αλλά δεν βλέπω κανέναν υποψήφιο. Μόνο ανόητοι ή βλαμμένοι μπορεί να πιστεύουν ότι υπάρχει πιθανότητα να γίνουν τα ιστορικά δημοκρατικά κόμματα αβανταδόροι του οιουδήποτε άκρου.

Διότι «Ακροδεξιά» δεν είναι ό,τι δεν γουστάρει η «Ακροαριστερά» ή ο ενωμοτάρχης Παπαδημούλης.

Δεν είσαι ακροδεξιός αν διαδηλώνεις για τη Μακεδονία ή την Κρήτη. Ούτε αν σε νοιάζουν η Εκκλησία, η σημαία ή το έθνος -ακόμη κι αν σε νοιάζουν με λάθος τρόπο...

Δεν είσαι ακροδεξιός αν δυσανασχετείς με την ανομία, την εγκληματικότητα, τη βία, τη διάλυση της εκπαίδευσης, την αποσύνθεση του αστικού ιστού, την απαξίωση των αξιών.

Και σίγουρα δεν είσαι ακροδεξιός αν νομίζεις (δικαίως ή αδίκως, αδιάφορο...) ότι η σημερινή κυβέρνηση κάνει ζημιά στον τόπο και πρέπει να φύγει όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Τίποτα από όλα αυτά δεν καθιστά εκείνον που τα πιστεύει απόβλητο. Ακόμη κι αν διαφωνούμε μαζί του μπορούμε να το συζητήσουμε, να τον πείσουμε ή να μας πείσει.

Δημοκρατία έχουμε. Και μάλιστα χωρίς αστυνομία φρονημάτων.

Μας απειλούν όσοι (τώρα που άνοιξε το Τριώδιο) ντύνονται αχρείαστοι «αντιφασίστες».

 

ΑΤΖΕΝΤΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ

Ο Κυνηγετικός Σύλλογος της Λέσβου θα κόψει την πρωτοχρονιάτικη πίτα του, στα γραφεία της Πρωτοβάθμιας Οργάνωσης (Αεροπόρου Γιανναρέλλη 40) στις 7 μ.μ..

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Παρουσίαση μελέτης προβολής Λέσβου από το Φορέα Τουρισμού Μολύβου στο Συνεδριακό Κέντρο Μολύβου στις 6:30 μ.μ..

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

Ανοιχτή λαϊκή συνέλευση περιοχής «Βαρειά - Ακρωτήρι» στο Ενοριακό Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής Βαρειάς (έναντι εκκλησίας) στις 6 μ.μ..

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

- Η ταινία «Ο Λαβύρινθος: Τελική Δοκιμασία» στο «Cine Αρίων» στις 6:30 μ.μ. και στις 9:15 μ.μ..

- Η ταινία «1968» στο «Cine Αρίων» στις 7 μ.μ. και στις 9:30 μ.μ..

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ

Τη βασιλόπιτα του νέου έτους θα κόψει η Φιλοτελική Εταιρεία Λέσβου, σε συνδυασμό με την ετήσια γενική συνέλευση των μελών της, στο Θεατράκι των «Αστέγων» (Θεοφράστου 24) στις 11 π.μ..

ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ

Ο «Ορειάς» θα περπατήσει στα βουνά της ΒΑ πλευράς της Λέσβου, συνάντηση στις 9:30 π.μ. στο «My Market» του κεντρικού πάρκιγκ Μυτιλήνης.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Σπορά σπόρων πεύκων στην περιοχή Χαραμίδας των πυρόπληκτων εκτάσεων Αμαλής. Σημείο συνάντησης στις 10 π.μ. είναι η βρύση του Κυνηγητικού Συλλόγου στην περιοχή Νερούτσικα (πάνω στο δρόμο από Κράτηγο προς Χαραμίδα).

 

ΔΕΥΤΕΡΑ 5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Από τον Οργανισμό Τουριστικής Ανάπτυξης Λέσβου η παρουσίαση του νέου brand της Λέσβου στο ξενοδοχείο «Ηλιοτρόπιο» στις 7 μ.μ..

ΗΜΕΡΙΔΑ

Η Πανελλαδική Οργάνωση Γυναικών «Παναθηναϊκή» - παράρτημα Ν. Λέσβου, διοργανώνει ημερίδα στην αίθουσα εκδηλώσεων της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, με θέμα: «Η Ενδοοικογενειακή Βία και Τρόποι Αντιμετώπισής της» στις 7:30 μ.μ..

ΘΕΑΤΡΟ

«Οργισμένα νιάτα» του Τζον Όσμπορν σε σκηνοθεσία της Κίρκης Κάραλη με τους Πέγκυ Τρικαλιώτη, Σήφη Πολυζωίδη, Χάρη Τζωρτζάκη στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης στις 9 μ.μ..

ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1968

Πεθαίνει ο Βύρων Καραπαναγιώτης

 

Την τελευταία του πνοή σε ηλικία 74 χρόνων αφήνει ο Βύρων Καραπαναγιώτης στο Λονδίνο όπου είχε μεταβεί για εγχείριση. Είχε γεννηθεί στη Μυτιλήνη το 1894 και ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία καθώς αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1916. Έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Εθνική Άμυνα καθώς και στην Μικρασιατική Εκστρατεία. Συμμετείχε επίσης ως αναπληρωματικό μέλος του Έκτακτου Στρατοδικείου που δίκασε τους οκτώ κατηγορούμενους στην «Δίκη των έξι». Ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική και διετέλεσε στενός συνεργάτης του Ελ. Βενιζέλου. Εκλέχθηκε βουλευτής τέσσερις φορές (1923, 1926, 1928 και 1946) ενώ διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών, Στρατιωτικών, Εσωτερικών και Αεροπορίας. Είχε ένα γιό, τον Λέων, δημοσιογράφος, ο οποίος είχε διατελέσει διευθυντής των εφημερίδων «Το Βήμα» και «Τα Νέα».

 

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top