FOLLOW US
Κυριακή Στέργου

Κυριακή Στέργου

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018 15:41

Ακριβή μου Σακούλα

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα του νέου έτους που πηγαίνω για αγορές. Yes sir! Η πρώτη μέρα της ζωής μου, που σκέφτομαι από πριν πώς θα κουβαλήσω τα ψώνια μου. Είμαι πολύ ευχαριστημένη με το ζεμπίλι μου, το οποίο ξέθαψα απ’ ένα ντουλάπι , που γράφει απάνω «Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ LIFESTYLE ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ». Είναι όμορφη φράση και μένα τα όμορφα λόγια είναι τραγούδι στ’ αυτιά μου, αρκεί φυσικά να συνοδεύονται από ανάλογες πράξεις. Στην προκείμενη περίπτωση η αναγραφή και το ζεμπίλι, είναι λόγια και πράξη σε ένα.

 Καθώς κατεβάζω τα προϊόντα απ’ τα ράφια και έχοντας στο μυαλό μου ότι το ζεμπίλι είναι ένα, δεν υπερβάλλω στις αγορές μου και παίρνω μόνο αυτά που είχα ανάγκη εξαρχής. Το τελευταίο που θέλω είναι να πατικώσω τα πράματα μου ή να γέρνω μονόπαντα απ’ το βάρος ή να καταστρέψω την ωραία μου τσαντούλα.

 Οι φόβοι μου είναι αβάσιμοι, διότι έτσι ευρύχωρο και γερό που είναι του «ζουμπίλ’», τα πράματα μια χαρά τακτοποιούνται και έχουν μια προοπτική σαν οργανωμένη και καλά ζυγιασμένη βαλίτσα. Ε, λοιπόν τέτοια επιτυχία! Φτου μου να μην αβασκαθώ…

Μεταφέροντας τη… «βαλίτσα» στο αυτοκίνητο, απορώ με τον εαυτό μου που δεν είχα σκεφτεί νωρίτερα, να καθιερώσω αυτόν τον βολικό τρόπο αμπαλαρίσματος. Δηλαδή πόσο δύσκολο πια ήταν να σκεφτώ, ότι με την μέχρι τώρα τακτική μου, μόλυνα μόνη μου το περιβάλλον με το πλαστικό 247 σακουλών ετησίως;

Κι όμως, το να κάνω μια τόσο απλή σκέψη και να την εκτελέσω κιόλας, χωρίς την «νομιμοποίηση» της, μετά ποινής, απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποδείχτηκε εξαιρετικά δύσκολο.

Μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που φυσικά καθόλου αθώα δεν είναι ως προς τη διασπορά και κατάχρηση των πλαστικών και την καθιέρωση τους στη συνείδηση του λαού ως status quo. Διότι τι σου είναι ο λαός; Ένα μωρό παιδί. Όταν το 1950 ο Μάγος της Βιομηχανίας έβγαλε απ’ το καπέλο του μια πλαστική Σακούλα και την έδωσε στο λαό και του είπε: «Γέμιζε την και παίζε», δε μου φαίνεται ότι καμιά χώρα της Ένωσης είχε αντίρρηση. Αντιθέτως, μια χαρά την βόλεψαν οικονομικά όλες οι βιομηχανοποιημένες κοινωνίες, όσο τα εγχώρια κοροϊδάκια «την γεμίζαμε και παίζαμε». Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι μας δάνειζαν λεφτά για να το κάνουμε, αφού μυαλό δεν είχαμε, τουλάχιστον να φτιάχνουμε και να αγοράζουμε τις δικές μας… παιχνιδοσακούλες. Οπότε η Σακούλα πήγε εκεί που φαινόταν εξαρχής ότι θα πάει: σε ένα άσχημα διογκωμένο χρέος.

Τώρα που πάει, φτωχύναμε και φτάσαμε να χρωστάμε μέχρι και της Μιχαλούς (απ’ τις πολλές Σακούλες το πάθαμε κι αυτό), μας λένε άσε κάτω τη Σακούλα, τι να την κάνεις τρομάρα σου που δεν μπορείς να την γεμίσεις με τα «καλούδια» μας;

Και γω λέω στον εαυτό μου:

«Άσε την Σακούλα κάτω Τζακ. Και σταμάτα να κουνάς την ουρά σου. Κανείς δε κόπτεται για το περιβάλλον. Όλοι το αρμέξαμε και πιο πολύ απ’ όλους αυτοί που τώρα το παίζουν οι Πάπες της Ευρωπαϊκής Φύσης. Ένα μονάχα φόβο έχουν πλέον. Ότι δε θα μπορούν να το κάνουν για πολύ ακόμα. Αλλά αν σταματήσει το γάλα γι’ αυτούς, θα σταματήσει και για σένα. Οπότε άσε κάτω τη Σακούλα.

Θα έχεις σίγουρα αρκετές δυσκολίες Τζακ. Δεν είναι κι εύκολο να παραδεχτείς πως είσαι άθυρμα της Ολιγαρχίας του χρήματος, πως στο δικό τους ρυθμό πιάνεις και αφήνεις Σακούλες. Πως η Σακούλα που γέμιζες, έχει ταυτιστεί στο μυαλό σου με την προσωπικότητα σου και άμα χαθεί η Σακούλα φοβάσαι ότι θα χαθείς εσύ. Αλλά στο λέω στα σίγουρα, με πολύ ομαδική ζεμπιλοθεραπεία θα ξεπεράσεις όλες σου τις φοβίες.»

Επειδή η Σακούλα αποδείχτηκε πανάκριβη (κι όχι μόνο 4 λεπτά που διαλαλούν), από δω και πέρα το ζεμπίλι μου θα έχει μόνο τα απαραίτητα και αυτά θα κοιτάζω να είναι όσο το δυνατόν εγχώρια. Έχω σκοπό να πάω την Ευρωπαϊκή οικολογική συνείδηση ένα βήμα πιο πέρα.

 

Κυριακή Στέργου

smerna.blogspot.com

 

Παρασκευή, 08 Δεκεμβρίου 2017 18:29

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες

Ο κόσμος των μαθηματικών είναι ένας κατασκευασμένος κόσμος. Αποτελείται από τυποποιημένα συστήματα που το καθένα απ’ αυτά περιλαμβάνει τα δικά του σύμβολα, αξιώματα, κανόνες απόδειξης, θεωρήματα, τύπους.

Προϋπόθεση στα ιδεατά μαθηματικά είναι η συνέπεια. Ένα μαθηματικό σύστημα είναι συνεπές, αν χρησιμοποιώντας τα αυθαίρετα αξιώματα και τους κανόνες καταλήγουμε πάντα σε λογικά συμπεράσματα, τα οποία δεν έρχονται σε αντίθεση με τον εαυτό τους και με τις αρχές.

Άρα κάποιος που ασχολείται με τα μαθηματικά δεν έχει παρά να ακολουθήσει πιστά τους κανόνες, μέχρι να φτάσει ασφαλώς στη λύση του προβλήματος που τον απασχολεί. Το συνεπές σύστημα των αριθμών δεν πρόκειται να τον απογοητεύσει ποτέ.

Πολύ συχνά οι εκάστοτε δάσκαλοι των μαθηματικών μου, χρησιμοποιούσαν ως επιχείρημα για την αναγκαιότητα του μαθήματος τους, ότι όποιος γνωρίζει μαθηματικά, γνωρίζει να σκέφτεται. Κάτι ολότελα αστείο, αν λάβει κανείς υπόψη την κραυγαλέα ασυνέπεια του κρατικού (κοινωνικού - εργασιακού - οικονομικού - ασφαλιστικού - νομικού - υγειονομικού - πολιτισμικού - παιδαγωγικού) συστήματος, μέσα στο οποίο εξαναγκάζεται να λειτουργήσει το άτομο.

Γεννιέται που λες έκαστος, σ’ αυτή τη χώρα τη γαλανή, την ηλιόλουστη. Κάνει «ουάαα», γιατί σα να καταλαβαίνει πως κάτι πάει τελείως λάθος, αλλά ύστερα τον μπουκώνουν μια σκέτη από φρουτόκρεμα και το βουλώνει. Κατόπιν τον βάζουν σ’ ένα θρανίο, του δίνουν ένα έως εκατό βιβλία και τού κλείνουν το μάτι: «Διάβασε εσύ και μη σε νοιάζει, το μέλλον σού ανήκει». Και να δεις που διαβάζει και κάτι σα να αρχίζει να δουλεύει μέσα στο μυαλό του και τον τρέχουν στο Πανεπιστήμιο. Βγαίνει από κει με φόρα, ορεξάτος να εργαστεί και να δημιουργήσει. END of success story…

Το εγχώριο εργασιακό σύστημα δε σηκώνει ούτε τους υπερειδικευμένους επιστήμονες, ούτε τους μάγκες που θέλουν να θέσουν τη γνώση τους στην υπηρεσία της επιχειρηματικότητας. Τους πολεμά με γραφειοκρατία, βαριά φορολογία και ασφαλιστικές εισφορές. Έτσι διώχνει ξένες εταιρίες που ίσως χρειάζονταν επιστημονικό προσωπικό και σταματά οποιαδήποτε ριψοκίνδυνη, πρωτότυπη, δημιουργική σκέψη.

Οπότε το σύστημα ναι μεν αναγνωρίζει (έστω και χλιαρά) την a priori αξία της μόρφωσης, αλλά βγάζει τη γλώσσα κοροϊδευτικά στο μορφωμένο εργατικό δυναμικό, λες και διαθέτει κάτι ολότελα αχρείαστο.

Ένα τέτοιο αντιφατικό (ασυνεπές) σύστημα οδηγεί την μόρφωση σε απαξίωση.

Διότι σκέφτεται ο πάσα ένας γονιός: «Γιατί να κάνω τα αδύνατα, δυνατά, να μορφώσω τον κανακάρη μου; Αφού έτσι κι αλλιώς τα πτυχία είναι χωρίς αντίκρισμα.»

Μόνο που τη σκέψη αυτή του γονιού, το εκπαιδευτικό σύστημα την εκμεταλλεύεται, ώστε να πέσει σε ακόμα μεγαλύτερη αντίφαση. Ενώ είναι εκεί για να διαπαιδαγωγήσει το έθνος, δεν προσλαμβάνει παιδαγωγούς, μειώνει τις αμοιβές των ήδη υπαρχόντων, ελαττώνει διαρκώς τη διδακτέα ύλη, συγχωνεύει σχολικές μονάδες, στερεί τα σχολεία από υλικούς πόρους, δεν φροντίζει για ποιοτικά συγγράμματα με σύγχρονη θεματολογία.

Αβοήθητοι και με ολοένα λιγότερα κίνητρα μάθησης, οι μαθητές, περνούν όπως - όπως τις τάξεις , με χαλαρό διάβασμα, αποκλειστικά και μόνο των σχολικών εγχειριδίων. Την άμεση διαπαιδαγώγηση τους την έχουν αναλάβει τα social media και ο λαϊκισμός των «like», οι ταινίες και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Η κουλτούρα της επιφάνειας, του μακιγιάζ και της χρυσόσκονης. Ο πολισμός του υστερικού καταναλωτισμού, των ταξιδιών χωρίς χαρά, των φωτογραφιών για επίδειξη. Η λογοτεχνία της ατάκας και των emoji, ο θάνατος της ολοκληρωμένης κριτικής σκέψης και της επιχειρηματολογίας. Η αυταπάτη για άκοπο κέρδος και εύκολο like. Ναρκωτικά για κάθε βαλάντιο. Ένα κορίτσι - μοντέλο, με σακίδιο, μπλεγμένο κάπου στην Ανατολή.

Το σύστημα έχει κρασάρει.

 

Κυριακή Στέργου

smerna.blogspot.com

 

 

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017 15:36

Πίσσα και πούπουλα για σας

Ξέρεις πώς είναι η θάλασσα η Σεπτεμβριάτικη φίλε μου. Δροσερή νοσταλγός του καλοκαιριού, που γλύφει τη σιγαλιά της ξαλαφρωμένης παραλίας. Και συ λέει, να ’σαι άνθρωπος και να κολυμπάς και να τη χαίρεσαι. Μια βουτάς τη κεφάλα σου στο νερό, παρατηρώντας τα ψαρέλια να βόσκουν ανέμελα φύκια και κάτι άλλα αόρατα καλούδια χωμένα στον αμμουδερό βυθό. Μια βγάζεις τη μούρη σου έξω, ανοίγοντας μια στοματάρα νααα, να πάρεις αέρα και ν’ αποθαυμάσεις τα αεροπλανικά κόλπα των χελιδονιών, που περνούν ξυστά την επιφάνεια, αλατίζοντας τα φτερά τους.

Αριβάρω που λες τ’ απόγευμα στην παραλία του Αγίου Ισιδώρου (στο Πλωμάρι ντε), για να κολυμπήσω, να κολυμπήηησω, μέχρι να ξεπλυθούν τ’ αυλάκια του μυαλού μου απ’ τ’ ανούσια. Εκεί που τραβώ προς τα πάνω το φερμουάρ της στολής μου, να μπαμπουλωθώ, να μη κρυώνουν τα κοκαλάκια μου όση ώρα κι αν «κάτσω» στο νερό, περνάει ένας «σχολιαστής» από δίπλα και μου λέει:

«Τι θες και φοράς τη στολή; Ακόμα ζεστή ειν’ η θάλασσα».

Επειδή βαριέμαι να λέω τ’ αυτονόητα, του απαντώ: «Και που ξέρω γω αν η πετρελαιοκηλίδα απ’ τη Σαλαμίνα, δε ξεσύρει μέχρι εδώ και με κάνει χάλια;»

«Και με το κεφάλι σου τι θα κάνεις;», το παρατραβάει ο άλλος.

«Τι να κάνω; Άμα εντοπίσω τη μαυρίλα να ‘ρχεται, θα το βαστάω έξω», λέω ο Καραμήτρος.

Κολυμπάω και σκέφτομαι πώς θα ’ναι να ’σαι ψάρι και να μη φοράς στολή και να μη μπορείς να βαστάξεις το κεφάλι σου έξω και κει που βόσκεις αμέριμνο, να μαυρίσει ο τόπος σου και να χαλάσει η σύνθεση του νερού που περνάει απ’ τα καημένα τα βράγχια σου. Και όταν η μαυρίλα αρχίσει και κατακάθεται, πώς θα ’ναι να στρωθεί άσφαλτος πάνω στα λέπια σου, να μπουκώσει το στόμα σου και να οξειδώσει το αίμα σου;

Ή φαντάσου να ’σαι κάβουρας, αχινός, πεταλίδα, ή έστω ένα ταπεινό θαλάσσιο σαλιγκάρι και κει στα ρηχά, που στόλιζες βράχους, σηματοδοτούσες την καταλληλότητα του νερού και παραμόνευες πατούσες, ένα κύμα σε σκεπάζει με μια μαύρη γλοιώδη κουβέρτα. Κι έτσι δε θα μπορέσεις ποτέ ξανά να τρέξεις στραβά, τα αγκάθια σου θα ακινητήσουν πηγμένα, θα μείνεις για πάντα κολλημένο στο ίδιο σημείο, αδυνατώντας να συρθείς την αργή μα ωστόσο υπαρκτή τροχιά σου.

Κι αν είσαι χελιδόνι ή άλλο πετούμενο και κάνεις κανένα αστείο πως πασπατεύεις την επιφάνεια της μολυσμένης θάλασσας με τη φτερούγα σου ή βουτιέσαι ολόκληρο σ’ αυτήν, πώς θα ’ναι όταν έντρομο ανακαλύψεις ότι το σύστημα ανύψωσης έχει κολλήσει; Ότι τα πούπουλα σου έχουν γεμίσει πίσσα;

Κολυμπάω, άλλα αντί το κρυστάλλινο νερό της θάλασσας του Πλωμαριού να καθαρίζει το μυαλό μου, μια άλλη θάλασσα μίλια μακριά, το λούζει πετρέλαιο.

Κι αν τα οικονομικά συμφέροντα, η απληστία και οι υποχθόνιες σκοπιμότητες εφοπ…ληστών και πολιτικών, είχαν «οπλίσει» ένα σαπιοκάραβο με μαζούτ και το έστελναν με δυο μισθοφόρους ναύτες, εναντίον των «γνωστών» μου ψαριών, αχινών, κοχυλιών και πτηνών, τι θα έκανα; Αν η «δικιά» μου θάλασσα, η αμμουδιά και ο βυθός είχαν μαυρίσει και νεκρωθεί εξαιτίας της ολιγωρίας των «κοιμισμένων», πώς θα αισθανόμουνα;

Έχω φτάσει στην άκρη της παραλίας. Εκεί που η ακτή κάνει μια αγκαλιά. Ο νοτιάς των δυο προηγούμενων ημερών έχει συγκεντρώσει κορδέλες από σκούρα φύκια στο βυθό. Τα φύκια σαλεύουν μια σκεπάζοντας και μια ξεσκεπάζοντας τα βράχια, δημιουργώντας ένα εφέ σα να κουνιέται ο βυθός. Τρομαγμένη απ’ τη τόση μαυρίλα κολυμπάω άτσαλα προς την ακρογιαλιά. Η καρδιά μου βροντοχτυπάει πάνω στην ψιλή άμμο.

«Πίσσα και πούπουλα για σας…», ουρλιάζει με λύσσα το μυαλό μου.

 

Κυριακή Στέργου

smerna.blogspot.com

 

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top