FOLLOW US
Δανιήλ

Δανιήλ

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Στην Ελλάδα ο πόλεμος µε το φασισμό δεν τελείωσε ποτέ! Άλλοτε χαμηλής έντασης, άλλοτε ως ένοπλη σύρραξη, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει μέχρι οι εχθροί του ανθρώπινου γένους, οι υπεύθυνοι για τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία, οι οπαδοί των κρεματορίων και των στρατοπέδων συγκέντρωσης πάψουν να υπάρχουν. Ο αντιφασιστικός αγώνας είναι αντικαθεστωτικός και πρέπει να αναπτυχθεί μέσα από κινηματικές διαδικασίες. Η αντίσταση απέναντι στο φασισμό, στο ρατσισμό και στον εθνικισμό δεν είναι επιλογή, αλλά υποχρέωση των ανθρώπων. Όμως, τέτοιου είδους φαινόμενα συναντάμε παντού στην καθημερινότητα μας. Στην οικογένεια, στο σχολείο, στο στρατό, στην εργασία, στον αθλητισμό, στη θρησκεία κ.λπ.

Η ελληνοχριστιανική οικογένεια αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία και προσπαθεί να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά µε βάση το ελληνοχριστιανικό πρότυπο και µε μια μεθοδευμένη συνταγή, που λέει να πας σχολείο, να ‘σαι καλός μαθητής, να ‘σαι σωστός (γιατί, τι θα πει και η γειτονιά), να πηγαίνεις στην εκκλησία, να σπουδάσεις (κατά προτίμηση γιατρός), να πας φαντάρος (για να γίνεις άντρας)... Μέσα από τις απαγορεύσεις και την καταπίεση, μέσα από την καθοδήγηση με βάση τα πιστεύω της οικογένειας αντικατοπτρίζεται μια φασιστική κυριαρχία στη συμπεριφορά του γονέα προς το παιδί, που συχνά έρχεται σε κόντρα µε τα θέλω του...

Στο σχολείο γίνεται το τάισμα προμαγειρεµένων και προκαθορισμένων ιδεών και γνώσεων. Είναι το μέρος όπου οι διακρίσεις μέσα από τη βαθμοθηρία πάνε και έρχονται συνεχώς, χαρακτηρίζοντας το μαθητή άριστο, μέτριο και κακό µε συνέπεια και τη διαφορετική μεταχείριση του. Οι κανόνες είναι συγκεκριμένοι και όποιος τους παραβεί τιμωρείται προς παραδειγματισμό και των υπολοίπων. Περιπτώσεις όπως, ο εξαναγκασμός συμμετοχής σε πρωινή προσευχή, η πίεση για συμμετοχή σε σχολικές επισκέψεις σε ναούς, οι εικόνες μέσα στις αίθουσες και το μάθηµα των θρησκευτικών αποτελούν φαινόμενα «χριστιανικού φασισμού». Οι παρελάσεις γίνονται για να ανυψώσουν την εθνική περηφάνια και είναι στην ουσία μια διαφήμιση του φασισμού. Η διάταξη, το ίδιο ντύσιμο, το ίδιο βήμα, ο καλύτερος παρελαύνει μπροστά µε τη γαλανόλευκη (αν είναι Έλληνας!) και ακολουθούν οι υπόλοιποι, αποτελούν στοιχεία μιλιταρισμού. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο, ότι τις επέβαλλε η δικτατορία του Μεταξά!

Στο στρατό θα σε εκπαιδεύσουν, ώστε να ‘σαι ικανός να διαφυλάξεις τα οικονοµικοπολιτικά συμφέροντα του κράτους. Εκεί θα προσπαθήσουν να σε πείσουν όχι µόνο για το ποιος είναι ο εχθρός σου, αλλά θα σου μάθουν πως θα τον σκοτώσεις κατόπιν διαταγής. Στο στρατό, η εθνική και φυλετική μισαλλοδοξία συναντούν τις διεστραμμένες ορέξεις του κάθε στρατόκαβλου, που σε θέλει πάντα καλοξυρισμένο, κοντοκουρεμένο, καλογυαλισμένο, σούζα στην έπαρση σημαίας, προσοχή ή ανάπαυση και έτοιμο να εκπληρώσεις κάθε εντολή, εφόσον εξαρχής έχεις ορκιστεί υποταγή σε αυτούς και το κράτος. Αν εναντιωθείς και σε αυτή την περίπτωση θα τιμωρηθείς...

Ο αθλητισμός είναι ένας ακόμη θεσμός, στον οποίο συναντάμε κρούσματα φασισμού και έξαρση εθνικής περηφάνιας. Η διεξαγωγή της Ολυμπιάδας καθώς και η κατάκτηση του Γιούρο απετέλεσαν δυο εθνικά πανηγύρια, βασισμένα σε μια προπαγάνδα, που σκοπό είχε την προώθηση του εθνικού ιδεώδους. Μέσα σ’ όλο αυτό το κλίμα για μια ακόμη φορά μέλη νεοναζιστικών οργανώσεων βρήκαν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν τον εθνικό τσαμπουκά και να τον στρέψουν ενάντια στους «ξένους», κυνηγώντας και ξυλοκοπώντας μετανάστες κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών. Το γήπεδο, συγκεκριμένα, λειτουργούσε πάντα σαν πεδίο στρατολόγησης για τέτοιες ομάδες. Μέσα από πανό και συνθήματα προσπαθούν να προωθήσουν τις ακροδεξιές τους ιδέες, πλησιάζοντας συνήθως νεαρό κόσμο. Το γήπεδο, σαν μέρος προώθησης φασιστικών ιδεών που έχουν να κάνουν µε την αποθέωση της βίας!

Αναλογιζόμενοι τα παραπάνω και µε δεδομένο ότι ο φασισμός αποτελεί μια καθημερινή μάστιγα, η οποία διαπερνά το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων, ξέρουμε το παρελθόν τους, μας αηδιάζει το παρόν τους και όσο αγωνιζόμαστε για ελευθερία, αυτοί δε θα ‘χουν μέλλον... Μέσα από τον αντιφασιστικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

Η Βαλεντίνα Τερέσκοβα (Валентина Владимировна Терешкова) γεννήθηκε στις 6 Μάρτη 1937 στο χωριό Масленниково, στην περιοχή Γιαροσλάβ (Ярослав) της Σοβιετικής Ένωσης. Ο πατέρας της, Терешков Владимир Аксенович (1912 - 1940), εργάστηκε ως οδηγός ελκυστήρων, πέθανε κατά τη διάρκεια του σοβιετο - φινλανδικού πολέμου. Η μητέρα της Елена Федоровна Терешкова (Круглова) (1913 - 1987), εργαζόταν στο τοπικό κολχόζ. Το καλοκαίρι του 1945, μετακόμισε με τα τρία παιδιά της στην πόλη Ярослав και άρχισε να εργάζεται στη βιομηχανία υφασμάτων «Красный Перекоп».

Το 1954 η Βαλεντίνα ξεκίνησε να εργάζεται στο εργοστάσιο ελαστικών Γιαροσλάβ. Το 1955 συνέχισε στο εργοστάσιο υφασμάτων του Γιαροσλάβ «Красный Перекоп». Τελείωσε το νυχτερινό σχολείο για εργαζόμενους νέους το 1955, το κολέγιο (техникум) ελαφράς βιομηχανίας του Γιαροσλάβ το 1960, και το 1969 την στρατιωτική ακαδημία μηχανικών «Н.Е. Жуковского», με ειδικότητα «πιλότος - μηχανικός κοσμοναυτών».

Από το 1960 έως το 1962, ήταν γραμματέας της κομματικής νεολαίας (ВЛКСМ) του εργοστάσιου. Από το 1959, που ασχολήθηκε με το αλεξίπτωτο στην αερολέσχη του Γιαροσλάβ , πραγματοποίησε 163 πτώσεις με αλεξίπτωτο.

Τον Φλεβάρη του 1962, μετά από ιατρική εξέταση, η Βαλεντίνα Τερέσκοβα γράφτηκε στη σχολή υποψήφιων κοσμοναυτών. Από το Μάρτη έως το Νοέμβρη του 1962, πέρασε τη γενική διαστημική εκπαίδευση και μετά από κρατικές εξετάσεις εντάχθηκε στο σώμα των κοσμοναυτών. Από τον Γενάρη μέχρι τον Μάη του 1963 προετοιμαζόταν για να συμμετέχει στο πρόγραμμα διαστημικών πτήσεων «Восток - 6» μαζί με μια ομάδα γυναικών κοσμοναυτριών που αποτελούσαν οι Жанна Ёркина, Татьяна Кузнецова, Валентина Пономарёва, Ирина Соловьёва. Ήταν η κύρια υποψήφια για την πτήση!

Η διαστημική πτήση πραγματοποιήθηκε σαν σήμερα, την Κυριακή 16 Ιούνη 1963. Η 26χρονη Βαλεντίνα ήταν πιλότος του διαστημοπλοίου Восток - 6, με κωδικό κλήσης Γλάρος (Чайка). Η διάρκεια της πτήσης ήταν 2 μέρες 22 ώρες και 50 λεπτά! Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το διαστημόπλοιο πέταξε 48 φορές γύρω από τη Γη! Την ίδια στιγμή στην τροχιά ήταν και το διαστημόπλοιο Восток - 5, με πλήρωμα τον κοσμοναύτη Валерий Фёдорович Быковский. Η Βαλεντίνα Τερέσκοβα ήταν η πρώτη γυναίκα που ταξίδεψε στο διάστημα! Κατά τη διάρκεια της πτήσης πραγματοποίησε μεγάλο όγκο ιατρικών και βιολογικών ερευνών για την περαιτέρω ανάπτυξη και βελτίωση των συστημάτων των επανδρωμένων διαστημικών οχημάτων.

Στις 3/11/1963 παντρεύτηκε τον κοσμοναύτη Андриян Григорьевич Николаев. Στις 8/6/1964 γεννήθηκε η κόρη τους Елена Терешкова Андрияновна. Από το 1995, η μόνη γυναίκα Γενικός Διοικητής της αεροπορίας! Συνταξιοδοτήθηκε από το σώμα των κοσμοναυτών και τις Ένοπλες Δυνάμεις το 1997.

Από το 1966, η Τερέσκοβα δραστηριοποιείται σε κρατικές και δημόσιες δραστηριότητες. Προεδρίνα της Επιτροπής Σοβιετικών Γυναικών (1968 - 1987). Βουλευτίνα του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ (1966 - 1989), μέλος του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ (1974 - 1989). Αντιπροεδρίνα της Διεθνούς Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών (1969 - 1987). Μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης. Προεδρίνα της Ένωσης Σοβιετικών Συλλόγων Φιλίας (1987 - 1992). Προεδρίνα της Ρωσικής Ένωσης για τη Διεθνή Συνεργασία (1992 - 2004). Αναπληρώτρια Προεδρίνα της Ρωσικής Υπηρεσίας Διεθνούς Συνεργασίας (1992 - 1993). Επικεφαλής του Ρωσικού Κέντρου Διεθνούς Επιστημονικής και Πολιτιστικής Συνεργασίας (1994 - 2004). Μέλος του Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας (2002 - 2004). Αναπληρώτρια Προεδρίνα της Κρατικής Δούμας της Περιφέρειας Γιαροσλάβ (2008 - 2011). Βουλευτίνα στην Κρατική Δούμα (2011). Βουλευτίνα της Κρατικής Δούμας της Ρωσικής Ομοσπονδίας (2016).

Η Τερέσκοβα τιμήθηκε πολλούς τίτλους, βραβεία και μετάλλια τόσο στη Σοβιετική Ένωση, όσο και σε άλλες χώρες όπως: Βουλγαρία, Γερμανική ΛΔ, Πολωνία, Ιταλία, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Νεπάλ, Ινδονησία, Γκάνα, Ουγγαρία, Μογγολία, Αφγανιστάν, Ιορδανία, Συρία, Αίγυπτος, Βιετνάμ, Χιλή, Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία, Περού, Κούβα, Λάος, Κροατία κ.λπ. Μεταξύ αυτών: «ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης» (1963), δύο φορές το παράσημο «του τάγματος Λένιν» (1963, 1981), Πιλότος - κοσμοναύτης της ΕΣΣΔ (1963). Είκοσι χρόνια μετά τη διαστημική πτήση, το 1983, εκδόθηκε νόμισμα ενός ρουβλίου με απεικόνισή της. Ένας κρατήρας της Σελήνης πήρε το όνομά της! «Η μεγαλύτερη γυναίκα του 20ού αιώνα»! Μέσα από το διαστημικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

Η μεγάλη διασπορά μικροπρονομίων και μικροϊδιοκτησίας που χαρακτήρισε τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό από τη δεκαετία του ’60, με μεγάλη αύξηση στη δεκαετία του ’80 και ως τις μέρες μας, είχε σαν βασική προϋπόθεση τη συστράτευση με το κεφάλαιο, τον κρατικό μηχανισμό, τους σκοπούς τους. Σε αντίθεση με τα σχήματα της αριστερής διανόησης, έβλεπαν μια αδιάκοπη σύγκρουση «λαού» και «εξουσίας», στα όπλα του κεφαλαίου είχαν προστεθεί μια σειρά νέων μηχανισμών ελέγχου και αφομοίωσης των εργατικών επιθέσεων. Ο πιο πετυχημένος από αυτούς, υπήρξε η δημιουργία ενός μικροαστικού στρώματος μέσα από την καρδιά της εργατικής τάξης! Η γενεαλογία του μικροαστού ανιχνεύεται στις πρώιμες απόπειρες της ελληνικής χρηματιστικής ολιγαρχίας και του κράτους, να τιθασεύσουν την ελληνική εργατική τάξη, να τη διαιρέσουν πολιτικά και να της προσφέρουν ένα υλικό κίνητρο για να κάθεται φρόνιμα...

Η ιστορική καταγωγή του μικροαστού και η στράτευσή του στο πλευρό του κεφαλαίου και του κράτους μέχρι σήμερα, είναι σε θέση να φωτίσει μια όψη της επιταχυνόμενης βίας στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί πράγματι, αυτό που ονομάζουνε «κρίση», αυτή η ανάποδη διαδρομή από την απόλαυση του πλούτου στη βία της φτώχειας, την οποία τελευταία βιώνουν μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, είναι εκτός των άλλων και μια διαδικασία που προσδιορίζεται από την αναγκαιότητα. Το ελληνικό κεφάλαιο πιεσμένο από την οικονομική του κρίση, είναι αναγκασμένο να μετασχηματίσει το κράτος, να αλλάξει μορφή και περιεχόμενο, να διατηρήσει εν ζωή ή να δημιουργήσει εξαρχής θεσμούς και σχέσεις ικανές να το στηρίξουν, και παράλληλα, να διαλύσει με τη βία ανθρώπους και σχέσεις που δεν βοηθούν στην αναπαραγωγή του!

Οι μικροαστοί, νόθα παιδιά του κράτους της προσόδου, δημιουργήματα δηλαδή μιας άλλης φάσης συσσώρευσης του ελληνικού κεφαλαίου, καταλαβαίνουν την αλλαγή πορείας του δημιουργού τους. Αντιλαμβάνονται το μεταίχμιο της θέσης τους, μετά από δεκαετίες συλλογικής ύπαρξης νιώθουν να ασφυκτιούν, αισθάνονται όπως η Ιφιγένεια που πρέπει να θυσιαστεί για να εξευμενιστούν ανώτερες δυνάμεις... Οι μικροαστοί, αφού άρπαξαν ό,τι άρπαξαν, αφού πλούτισαν όσο πλούτισαν, αφού πάτησαν επί πτωμάτων βλέπουν το δημιουργό τους (το ελληνικό κεφάλαιο) να μετασχηματίζεται και να τους παρατάει απροστάτευτους, βορά στα γυρίσματα της εποχής. Γνωρίζουν ότι το κεφάλαιο μπορεί να τα καταφέρει και χωρίς αυτούς, αλλά αυτοί δε μπορούν να τα καταφέρουν δίχως το χάιδεμα του κεφαλαίου. Αγωνίζονται, προσπαθούν να γλιτώσουν. Κατά βάθος ξέρουν ότι είναι μάταιο, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τους μικροαστούς να σπαρταρούν μπας και παρατείνουν για λίγο ακόμη την ψευδαίσθησή τους ότι μπορεί και να τη γλιτώσουν...

Οπότε, βλέπουμε ξαφνικά μικρομεσαίους επιχειρηματίες και λοιπούς μαγαζάτορες να υιοθετούν για λίγο σωτήριες θέσεις της αριστεράς, να μουντζώνουν όλοι μαζί τη Βουλή, να φωνάζουν «κλέφτες», «ψεύτες», «λαμόγια» κλπ. Πίσω όμως απ’ τις απόψεις περί «ριζοσπαστικοποίησης του λαού», η όψη της ζοφερής πραγματικότητας στα κοινωνικά στρώματα, απέχει έτη φωτός απ’ τις προσδοκίες της... αριστερής διανόησης. Οι μικροαστοί, απλώς δίνουν την ύστατη μάχη επιβίωσης και σ’ αυτή τους τη μάχη είναι αναγκασμένοι να στραφούν στις αξίες των δημιουργών τους: υπεράσπιση της ιδιοκτησίας τους, ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργασίας (των άλλων), σχέση αγάπης μίσους απέναντι στο κράτος, επίθεση σε όποιον τους φαίνεται πιο αδύναμος, διαφορετικός, ξένος. Τρόμος απέναντι στην προλεταριοποίηση. Λίγο πριν συνθλιβούν από την μετάλλαξη του κεφαλαίου, καταφεύγουν στον κρατισμό και στην ιδιοκτησία. Ψηφίζουν ακόμη και φασίστες (μπας και τονώσουν τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα!), ανοίγουν καφετέριες με φτηνότερες τιμές (κι άρα μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργασίας), ψάχνουν να βρουν διεξόδους, οσοδήποτε ανθρωποφαγικές κι αν είναι. Αυτή είναι η ιστορική τους διαδρομή. Αυτό είναι το ταξικό τους πεπρωμένο. Αυτό επιτάσσει η θέση τους στον καταμερισμό της εργασίας. Δεν είναι κάτι για το οποίο «φταίνε», τουλάχιστον, όχι περισσότερο, από ‘κείνους που τους υπολογίζουν για συμμάχους στον αντιφασιστικό αγώνα...

Μέσα από τον μικροαστικό λάκκο των λεόντων,

Το μνημείο Στόουνχεντζ στην Αγγλία, της 3ης χιλιετίας ΠΚΧ, τα προϊστορικά μνημεία της Μάλτας της 4ης χιλιετίας ΠΚΧ, δείχνουν ότι είναι ανθρώπινοι προβληματισμοί πάνω στη μέτρηση του ηλίου, των ηλιακών ακτινών, προκειμένου να τοποθετούν καλύτερα τον κύκλο του έτους και του φωτός μέσα στη ροή του χρόνου. Η μέτρηση του χρόνου ήταν μια σπουδαία πρόκληση για τον άνθρωπο στην οποία ανταποκρίθηκε, στην περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, στην Αίγυπτο, στην Ελλάδα, στη Φοινίκη με θαυμαστό τρόπο και αργότερα οι επόμενοι πολιτισμοί ήρθαν να χτίσουν πάνω σ’ αυτό...

Οι Φοίνικες προηγήθηκαν, ως θαλασσοπόροι, περίπου χίλια χρόνια, των Ελλήνων, Οι Έλληνες εξελίχθηκαν σε σπουδαίους θαλασσοπόρους γύρω στο 1000 και στο 800 και στο 600 ΠΚΧ. Αυτό έπαιξε ρόλο στις παρατηρήσεις τους. Οι Φοίνικες κατέληξαν, γύρω στο 2500 ΠΚΧ, στο ότι η Γη είναι σφαιρική. Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος το 300 ΠΚΧ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Γη γυρνά γύρω από τον Ήλιο. Ο Ερατοσθένης, Έλληνας φιλόσοφος και βιβλιοθηκάριος της βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας, στον τρίτο αιώνα ΠΚΧ, μέτρησε πρώτος την περίμετρο της Γης σε 39.375 χλμ, δηλαδή με ελάχιστη απόκλιση από την ακριβή μέτρηση που κάνουμε σήμερα. Ο Ίππαρχος, αστρονόμος της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, υπολόγισε την απόσταση Γης - Σελήνης σε 384.400 χλμ, πάλι με ελάχιστη απόκλιση από τον σωστό αριθμό χιλιομέτρων που γνωρίζουμε σήμερα!

Άρα, σε αυτή την περίοδο της αρχαιότητας, Βαβυλώνιοι, Αιγύπτιοι, Έλληνες, Φοίνικες, Ρωμαίοι συνέβαλαν στο να καταχτηθούν γνώσεις τεράστιας σημασίας. Για το αν η Γη είναι πλανήτης ή όχι, αν κινείται ή όχι, αν κινείται εκείνη γύρω απ’ τον Ήλιο ή ο Ήλιος γύρω απ’ τη Γη και φυσικά να γίνουν όλο και σωστότερες μετρήσεις του γύρου του έτους. Οι Βαβυλώνιοι έχοντας το εξαδικό σύστημα το χρησιμοποίησαν στη διαίρεση της ημέρας, διαίρεσαν την κάθε ημέρα σε 24 ώρες, δηλαδή τέσσερις φορές το έξι, κάθε ώρα την διαίρεσαν σε εξήντα λεπτά, κάθε λεπτό σε εξήντα δευτερόλεπτα. Τον κύκλο σε 360 μοίρες. Όλα για τους Βαβυλωνίους συνδέονταν με το εξαδικό τους σύστημα και αυτό το έχουμε κρατήσει μέχρι σήμερα...

Στη συνέχεια, τις μεγαλύτερες επεμβάσεις στη μέτρηση του χρόνου, στην ευρύτερη περιοχή της Ευρώπης, τις έκαμαν δύο άνθρωποι. Ο πρώτος είναι ο Ιούλιος Καίσαρας, ο οποίος το 46 ΠΚΧ, βλέποντας ότι το σεληνιακό ημερολόγιο 364 ημερών που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι υστερεί σε σχέση με το ηλιακό ημερολόγιο των Αιγυπτίων, απεφάσισε να αλλάξει το ημερολόγιο των Ρωμαίων και της αυτοκρατορίας του και επέβαλε το ονομαζόμενο Ιουλιανό ημερολόγιο, από το όνομά του. Κάλεσε, από την Αίγυπτο, τον περίφημο Έλληνα αστροφυσικό της Αλεξάνδρειας, Σωσιγένη, προκειμένου να διορθωθεί η απόκλιση που ήδη είχε το ρωμαϊκό ημερολόγιο. Αυτός απεφάσισε να δημιουργήσει, καταρχήν, ένα έτος 445 ημερών, για να μπορέσει να φέρει στα ίσια τη χρονολόγηση και στη συνέχεια νέο ημερολόγιο 365,25 ημερών. Και στο Ιουλιανό ημερολόγιο όμως, η εαρινή ισημερία μετατοπιζόταν κατά μία μέρα κάθε 128 χρόνια. Το 1582 ΝΚΧ, αποφάσισε να επιλύσει το πρόβλημα ο πάπας Γρηγόριος ο 13ος, ο οποίος αφού πήρε τη γνώμη των ειδικών, απεφάσισε να αφαιρέσει δέκα ημέρες. Αυτό είναι γνωστό ως Γρηγοριανό ημερολόγιο 365,2425 ημερών και αυτό το ημερολόγιο ακολουθείται μέχρι σήμερα. (Η Ελλάδα το υιοθέτησε το 1923 ΝΚΧ!) Δηλαδή, μέσα στην πορεία του χρόνου υπήρξαν διορθώσεις τόσο στο σεληνιακό, όσο και στο ηλιακό ημερολόγιο!

Παρεμπιπτόντως, οι Μάγιας στην Κεντρική Αμερική, γύρω στο 300 ΠΚΧ, συνδύασαν τις παρατηρήσεις τους του κύκλου του ηλίου με εκείνες τις παρατηρήσεις τους σε σχέση με τη θέση της Αφροδίτης και κατέληξαν σε έναν κύκλο 365 ημερών, που έχανε δύο δευτερόλεπτα τον χρόνο! Σήμερα με τα ατομικά μέσα που χρησιμοποιούμε στη μέτρηση του χρόνου χάνουμε επτά δευτερόλεπτα! Μέσα από τον ημερολογιακό λάκκο των λεόντων,

Οι Αιγύπτιοι, οι Σουμέριοι, οι Χετταίοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Ασσύριοι, οι Φοίνικες κ.τ.λ., οι λαοί της Εγγύς και Μέσης Ανατολής παρήγαγαν πάρα πολλά κείμενα. Έχουν διασωθεί χιλιάδες πινακίδες, που βρίσκονται σε ανασκαφές. Από το 3000 ΠΚΧ. (Ο Μυκηναϊκός πολιτισμός είναι του 1500 περίπου ΠΚΧ.) Τα περισσότερα βέβαια είναι κείμενα που αφορούν σε θέματα, καταγραφών, φόρους, διοίκησης κ.τ.λ. Σταδιακά έχουμε κείμενα της διοίκησης, καταγραφές νόμων και φυσικά έχουμε και πολλές ιστορίες και θρύλους και μύθους και καταγραφές των δράσεων των βασιλέων, τις περισσότερες φορές διανθισμένες με διάφορα μυθικά και άλλα στοιχεία!

Οι Ακκάδιοι δημιούργησαν έναν πολιτισμό, ο οποίος διαδέχθηκε τους Σουμέριους και έφτασε σε μεγάλη ακμή γύρω στο 2500 ΠΚΧ. Γύρω στο 2500 με 2000 π.Χ., η ακκαδική γλώσσα, η οποία είναι σημιτική γλώσσα, ήταν η πρώτη lingua franca θα λέγαμε, δηλαδή η γλώσσα επικοινωνίας όλων των λαών της περιοχής, του ευρύτερου χώρου της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Σε ακκαδική γλώσσα μας έχει διασωθεί ένα εμβληματικό κείμενο που ονομάζεται «το Έπος του Γκιλγκαμές». Στάθηκε δυνατόν να διαβαστεί, να μελετηθεί και αποτελεί από τα σπουδαιότερα ευρήματα της ανθρωπότητας, Είναι ένα έπος, που ξέρουμε ότι καταγράφηκε στην τρίτη χιλιετία ΠΚΧ και το βρήκαμε εμείς, αλλά οι ειδικοί πιστεύουν ότι η δημιουργία του πάει πολύ πιο πίσω, ότι είναι σουμεριακό έπος και όχι ακκαδικό και ότι ενδεχομένως μας πάει πολύ πίσω στις δομές της λειτουργίας του λόγου και των συλλήψεων των πρώτων αυτών πολιτισμών και των αρχαιότατων αυτών γεωργών του κόσμου...

Όταν μελετήθηκε το Έπος του Γκιλγκαμές, στον 20ο αιώνα, οι ειδικοί έμειναν με το στόμα ανοιχτό όταν είδαν ποιες αναλογίες υπάρχουν μεταξύ του Έπους του Γκιλγκαμές και άλλων επών, που γράφηκαν πολύ πολύ αργότερα. Είναι η ιστορία του Γκιλγκαμές, ενός πολύ κακού βασιλιά ο οποίος βασανίζει τους υπηκόους του. Τότε οι θεοί αναθέτουν στη θεά Αρούρου -η θεά της γης, (τον έχουμε και εμείς αυτόν τον όρο, «άροτρο», «αρουραίος», σχετίζονται με τη γη)- να πάρει πηλό και να πλάσει έναν άνθρωπο, να του φυσήσει ζωή στο στόμα, του πηλού. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο Ενκιντού ο οποίος θα γίνονταν ο εχθρός του Γκιλγκαμές. Πράγματι, η θεά Αρούρου έπλασε τον Ενκιντού, απόλυτος συνδυασμός με τον πάρα πολύ αργότερα γραμμένο εβραϊκό μύθο, θρύλο, του Αδάμ. Ο Ενκιντού, λοιπόν, αναπτύσσεται και ζει μέσα στη φύση, τρέφεται από τη φύση. Ζώντας μέσα στο καρποσυλλεκτικό περιβάλλον ανέμελος, συναντά μια γυναίκα με την οποία και συνουσιάζεται. Στη συνέχεια, ο Ενκιντού διώχνεται από αυτή την περιοχή και τότε θυμάται ότι έχει μια αποστολή σε αυτή τη ζωή, να συγκρουστεί με τον Γκιλγκαμές. Έτσι, στο Έπος του Γκιλγκαμές, συνεχίζεται η ιστορία. Ο Ενκιντού συγκρούεται με τον Γκιλγκαμές. Στην αρχή είναι εχθροί αλλά σταδιακά αποκτούν μια σχέση φιλική μεταξύ τους. Ο Γκιλγκαμές αλλάζει συμπεριφορά και οι δύο άνδρες πορεύονται στη ζωή ως φίλοι, μάλιστα αναζητούν και το μυστικό της αθανασίας, το οποίο και δεν το βρίσκουν, δυστυχώς, και έτσι όλοι οι απόγονοι τους πεθαίνουμε, όπως γνωρίζετε. 2000 χρόνια αργότερα, στην εβραϊκή Παλαιά Διαθήκη, έχουμε πάλι την ίδια ιστορία!

Σε αυτόν τον κύκλο του «Έπους του Γκιλγκαμές», οι ιστορικοί και αρχαιολόγοι πιστεύουν, ότι αποτυπώνεται ένα αίσθημα απελπισίας των γεωργών ότι έχασαν τον παράδεισο, δηλαδή την ανέμελη ζωή που είχαν ως κυνηγοί και καρποσυλλέκτες, γιατί η γεωργία έχει πολλά θέματα να επιλύσει. Είναι μια υπέροχη πρόκληση, σου αλλάζει τη ζωή, σου την αλλάζει καθέτως σε όλες τις πλευρές, σου δίνει απόθεμα τροφής, αλλά ταυτοχρόνως έχει μπελάδες, ενώ πριν ζούσες ανέμελα. Αυτό φαίνεται το έχουμε κληρονομήσει όλοι οι άνθρωποι. Όλο κλαιγόμαστε για τον πολιτισμό που έχουμε και νοσταλγούμε τον προηγούμενο πολιτισμό που χάσαμε, αλλά ποτέ δε γυρίζουμε στον προηγούμενο πολιτισμό… Μέσα από τον ιστορικό λάκκο των λεόντων,

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018 14:17

Παγκόσμια μέρα κοσμοναυτικής.

Την Πέμπτη 12 Απρίλη, τιμήθηκε σε πολλές χώρες του κόσμου η παγκόσμια μέρα της κοσμοναυτικής. Ο Γιούρι Αλεξέγιεβιτς Γκαγκάριν ήταν ο Σοβιετικός κοσμοναύτης που, στις 12 Απρίλη του 1961, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο διάστημα και μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Ήταν Τετάρτη του Πάσχα, στις 09:07 ώρα Μόσχας, που ο Γιούρι Γκαγκάριν ξεκίνησε από το κοσμοδρόμιο Μπαικονούρ για το ιστορικό του ταξίδι μέσα στο διαστημόπλοιο Βοστόκ3KA μεταφερόμενο από τον πύραυλο Βοστόκ 8К72К. Εικοσιπέντε λεπτά μετά την εκτόξευση, μπήκε σε μια ελλειπτική τροχιά με απόγειο 302 χιλιόμετρα, περίγειο 175 χιλιόμετρα και περίοδο 89 λεπτά και 34 δευτερόλεπτα, κινούμενος με ταχύτητα 7,61 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Το κωδικό του όνομα στη διάρκεια αυτής της πτήσης ήταν Κέδρος. Μετά από 67 λεπτά σε τροχιά, το προσωπικό ελέγχου πτήσης έδωσε εντολή στο σκάφος να πυροδοτήσει τους κινητήρες επιβράδυνσης και να αρχίσει η είσοδός του στην ατμόσφαιρα. Ο Γκαγκάριν δεν προσγειώθηκε μαζί με την κάψουλα, αλλά χρησιμοποίησε το εκτινασσόμενο κάθισμά του σε ύψος 7 χιλιομέτρων, και χρησιμοποιώντας το αλεξίπτωτό του προσγειώθηκε 1,5 - 2 χιλιόμετρα από τις ακτές του Βόλγα!

Από τότε που εκτοξεύτηκε από τη Σοβιετική Ένωση ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος της Γης, ο Σπούτνικ, η μελέτη και η χρησιμοποίηση του κοσμικού διαστήματος αποδείχτηκε σαν η πληρέστερη και περισσότερο συγκεντρωτική έκφραση της επιστημονικοτεχνικής επανάστασης. Παρουσιάστηκε μια χωρίς προηγούμενο σε βάθος και διαστάσεις επίδραση της ανθρώπινης δραστηριότητας. Παροτρύνοντας σε απίστευτα ασυνήθιστο βαθμό την ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνικής, η κοσμοναυτική εφάπτεται άμεσα με τον επιστημονικοτεχνικό, τον κοσμοθεωρητικό και τον κοινωνικό τομέα. Οι τεράστιες διαστάσεις της κοσμοναυτικής, και τα σύγχρονα επιτεύγματά της, που συνδυάζουν τα πάντα, μας υποχρεώνει να εκτιμήσουμε την έξοδο του ανθρώπου στο διάστημα, όχι μόνο σαν εξαιρετικό γεγονός, αλλά και σαν αφετηρία μιας νέας εποχής στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και νέες εποχές δεν εγκαινιάζονται συχνά…

Η πρώτη πτήση του ανθρώπου στον αέρα ήταν στην εποχή της ένα εξαιρετικό άλμα στο άγνωστο, που μπορεί να συγκριθεί με το άλμα στο διάστημα του Γιούρι Γκαγκάριν. Είναι κάτι το διαφορετικό βέβαια η απόσπαση του ανθρώπου από τη Γη, η πτήση στον αέρα και μετά στον χωρίς ατμόσφαιρα χώρο. Τέτοια προβλήματα είχε θέσει ο άνθρωπος στον εαυτό του από πολύ παλιά. Ο μυθικός Ίκαρος, με τίμημα τη ζωή του πλησίασε προς τον Ήλιο. Ο Συρανό ντε Μπερζεράκ και ο Σουίφτ, πριν από την πτήση στα 1783 με αερόστατο των αδελφών Μογκολφιέ, είχαν γράψει για τα κράτη της Σελήνης και για τα νησιά που επιπλέουν στο διάστημα. Τα πρώτα «βήματα» στις πτήσεις έγιναν με αργούς ρυθμούς εκατοντάδων χρόνων. Αλλά από τον πρώτο Σπούτνικ μέχρι τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό των 450 τόνων, και από τη μία περιστροφή γύρω από τη Γη μέχρι τις πολύμηνες επιστημονικές εργασίες στον ΔΔΣ, πέρασε από ιστορική άποψη ελάχιστο χρονικό διάστημα. Η γρήγορη ανάπτυξη της κοσμοναυτικής επιβεβαιώνει το γεγονός, ότι η κατάχτηση του διαστήματος αποτελεί σύνθεση, οργανική συγχώνευση του συνόλου των προηγούμενων γνώσεων κι επιτεύξεων της ανθρωπότητας!

Πρέπει να πούμε ότι η σύγχρονη διεργασία επίδρασης του διαστήματος στη διαμόρφωση της συνείδησης του ανθρώπου έχει βαθιές ρίζες. Η διεργασία αυτή, με ορισμένες πλευρές της φτάνει ως την αρχαιότητα, ως τους αρχαίους Έλληνες. Για τους οποίους έλεγε ο Μαρξ ότι «θα μείνουν πάντα δάσκαλοί μας εξαιτίας της επιβλητικής αντικειμενικής αφέλειας, που προβάλει κάθε αντικείμενο, ας πούμε χωρίς πέπλους, στο καθαρό φως της φύσης του, αν και αυτό είναι ένα αμυδρό φως» (Κ.Μαρξ - Φ.Ένγκελς. Από τα νεανικά έργα. Μόσχα 1956). Στην εικόνα του αρχαίου διαστήματος κυριαρχούσε η αντίληψη για τον άνθρωπο σαν μόριο του διαστήματος. Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι έβλεπαν τον άνθρωπο διαστημοποιημένο, στον ίδιο βαθμό στον οποίο το διάστημα ήταν εξανθρωπισμένο...

Μέσα από τον διαστημικό λάκκο των λεόντων,

Η παρακμή της οθωμανικής αυτοκρατορίας έδωσε την ευκαιρία σε αστικά στρώματα να ενισχυθούν, να αποκτήσουν εμπορικές σχέσεις - οι οποίες σχετίζονταν με όρους υποτέλειας στην πραγματικότητα - με το εμπόριο της δυτικής Ευρώπης. Αυτοί οι έμποροι έπαιξαν ρόλο στην επανάσταση του 1821· όμως, το εμπόριό τους και η οικονομική τους δύναμη εξαρτιόταν, σε μεγάλο βαθμό, από την δυτικοευρωπαϊκή οικονομική πραγματικότητα. Ήσαν επιρρεπείς στο να ενδίδουν σε αυτήν, γιατί προσδοκούσαν στη δημιουργία ενός ελληνικού μορφώματος, που θα συνδεόταν με την οικονομία της Ευρώπης, λειτουργώντας οι ίδιοι, με όρους όμως υποτέλειας, ως μεσάζοντες της... Στη διάρκεια της επανάστασης έγιναν όργανο των ξένων δυνάμεων -της Αγγλίας και της Γαλλίας και της Ρωσίας- γι’ αυτό και τα κόμματα τα οποία δημιούργησαν μετά, ονομάζονταν αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό κόμμα!

Οι προυχοντικές οικογένειες στον ελλαδικό χώρο, ήταν στην ουσία φεουδαρχικές, εξαρτημένες από τον οθωμανικό παράγοντα, δεν επιθυμούσαν την επανάσταση και συμμετείχαν σε αυτήν, μόνον όταν είδαν ότι ξεκινάει η εξέγερση και φοβήθηκαν ότι μπορεί να δημιουργηθούν πολιτικά σχήματα, τα οποία δεν θα μπορούσαν να ελέγξουν. Έτσι, η ολοκλήρωση του κύκλου της επανάστασης έφερε μια υποταγμένη στους ξένους, μη ελεύθερη και ανεξάρτητη άρχουσα τάξη, η οποία συνδέθηκε ατελώς με την καπιταλιστική οικονομία, που αναπτύσσονταν στον 19ο αιώνα στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα η ελληνική κοινωνία να παραμείνει οπισθοδρομική, εξαρτημένη και υποταγμένη στους ξένους...

Ο πρώτος και δεύτερος χρόνος το 1821-22 είναι χρονιές νικών, που έδωσαν και μια δυναμική στον αγώνα. Νίκες στην Τριπολιτσά, στο Βαλτέτσι, στο Χάνι της Γραβιάς στα Βασιλικά, στο Κομπότι, στα Δερβενάκια. Παραδίδονται οι τουρκικές φρουρές του Ναυπλίου και της Αθήνας, αλλά υπάρχουν ήττες στην Αλαμάνα, έχουμε την καταστροφή του στόλου του Γαλαξιδίου και αποτυγχάνει η προσπάθεια των Ελλήνων να καταλάβουν την Πάτρα. Η βαρύτερη είναι η ήττα στο Πέτα κοντά στην Άρτα. Επίσης γίνεται η καταστροφή της Χίου. Το 1823 είναι χρονιά πολιτικών εξελίξεων εσωτερικής φύσης. Μετά την Εθνοσυνέλευση του Άστρους είναι φανερό ότι ο εμφύλιος πόλεμος είναι προ των πυλών. Το 1824 θα είναι μοιραία χρονιά για την εξέλιξη του αγώνα, καθώς οι Έλληνες θα εμπλακούν σε δύο κύκλους εμφυλίων πολέμων, οι οποίοι θα δώσουν την ευκαιρία στον Μεχμέτ Αλή πασά της Αιγύπτου να στείλει τον γιό του τον Ιμπραήμ, ο οποίος βρίσκει τη δυνατότητα να σαρώσει, να καταστρέψει, να ανακαταλάβει περιοχές που είχαν καταληφθεί τα προηγούμενα χρόνια του πολέμου στην Πελοπόννησο, να περάσει απέναντι στη Στερεά Ελλάδα και να χτυπήσει το Μεσολόγγι. Το 1825 οι Έλληνες θα έχουν μεγάλες ήττες στο Νεόκαστρο και στη Σφακτηρία, στο Μανιάκι κλπ. Αν και ο Μακρυγιάννης θα επιτύχει νίκη στην περιοχή των Μύλων στην Αργολίδα. Το 1826 μετά και την πτώση του Μεσολογγίου τον Απρίλη του 1826, με τη δύναμη πλέον του νικητή, οι οθωμανικές δυνάμεις κινούνται προς την ανατολική Στερεά, χτυπούν την Αθήνα, νικούν στη μάχη του Φαλήρου.

Όλα δείχνουν ότι η επανάσταση πνέει τα λοίσθια και ότι πρόκειται να ακολουθήσει ευρείας κλίμακας σφαγή του ελληνικού πληθυσμού. Όμως το 1827 η εμπλοκή των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής - που ενδιαφέρονται να αποκομίσουν κέρδη από την ανακατανομή εδαφών και πλούτου της παραπαίουσας οθωμανικής αυτοκρατορίας - στο ελληνικό εγχείρημα είναι μεγάλη και έτσι Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία συγκρούονται με τον οθωμανικό στόλο τον οποίο καταστρέφουν στο Ναυαρίνο. Μετά το 1827 ανοίγουν οι δρόμοι της διπλωματικής επίλυσης των πραγμάτων, ενώ με απόφαση της Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας εκλέγεται πρώτος κυβερνήτης της χώρας ο Ιωάννης Καποδίστριας. Από τις αρχές του 1828, η χώρα μπαίνει σε μια νέα τελική φάση, καθώς πλέον έχει κυβερνήτη, έχει διεθνή διπλωματική κάλυψη και οδηγούμαστε με αυτό τον τρόπο στην κατοχύρωση της δημιουργίας του πρώτου αστικού ελληνικού κράτους... Μέσα από τον ιστορικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

 

Η οθωμανική αυτοκρατορία στον 18ο αιώνα, τον αιώνα που προηγήθηκε της ελληνικής επανάστασης, βρίσκεται σε καμπή της ιστορίας της. H οθωμανική αυτοκρατορία έζησε περιόδους ακμής στους 14ο - 16ο αι., αλλά από τον 17ο αι. άρχισε να έχει σημεία κάμψης και παρότι η έκταση της αυτοκρατορίας είναι τεράστια. Ξεκινά από το κέντρο της Ευρώπης, περιλαμβάνει ολόκληρη τη Βαλκανική, τη νότια Ρωσία, τη νότια Ουκρανία, τη Μαύρη Θάλασσα, την Εγγύς και Μέση Ανατολή, τη βόρεια Αφρική, την Αίγυπτο. Όμως, από τον 17ο αι., το αίσθημα της ανίκητης αυτοκρατορίας αρχίζει να υποχωρεί, καθώς νικιέται για δεύτερη φορά το 1683 στη Βιέννη και οι Οθωμανοί αναγκάζονται να υποχωρήσουν από το κέντρο της Ευρώπης. Σταδιακά χάνουν την περιοχή της Ουγγαρίας και στις αρχές του 18ου αι. θα αρχίσουν να αισθάνονται και τις απώλειες από τη ρωσική πλευρά στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Τα συμπτώματα της παρακμής της οθωμανικής αυτοκρατορίας, στον 18ο αι. θα είναι και εμφανέστερα!

Στον 18ο αι., οι Οθωμανοί έχουν προβλήματα στο εσωτερικό τους μέτωπο, καθώς το κράτος παρουσιάζει δυσλειτουργίες λόγω του γεγονότος, ότι ο έλεγχος των πραγμάτων από τον σουλτάνο, παρουσιάζεται να μειώνεται με το χρόνο. Ενισχύονται περιφερειακές δυνάμεις στην αυτοκρατορία, που φιλοδοξούν να δώσουν τις δικές τους λύσεις και συχνά να ανεξαρτητοποιηθούν. Στον 18ο αι. θα υπάρχουν αλλεπάλληλες εξεγέρσεις γενιτσάρων, τμημάτων της οθωμανικής κοινωνίας σε σχέση με επιλογές των σουλτάνων για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων μέσα στην αυτοκρατορία. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές περιελάμβαναν αλλαγές στο στράτευμα και στη διοίκηση. Τα στρώματα όμως της κοινωνίας αυτής που ήταν προνομιούχα από την άσκηση διοικητικών ή στρατιωτικών καθηκόντων με το προηγούμενο σχήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας, αντιδρούν σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις των σουλτάνων...

Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, οι σουλτάνοι παρουσιάζονται ακόμα πιο αποφασισμένοι να επιτύχουν τις αλλαγές που κρίνουν απαραίτητες για την αυτοκρατορία, με αποτέλεσμα αρκετοί από αυτούς να χάσουν τη ζωή τους λόγω της απόφασης τους αυτής. Το γεγονός αυτό εντείνει τις εντάσεις και τα κινήματα απόσχισης, μέσα στην οθωμανική αυτοκρατορία. Δεν είναι τυχαίο ότι στο δεύτερο μισό του 18ου αι., ο Ρήγας Βελεστινλής οραματίζεται πλέον την απομάκρυνση της οθωμανικής εξουσίας, την εξέγερση των λαών της Βαλκανικής και της Μικράς Ασίας εναντίον του σουλτάνου και τη δημιουργία ενός κράτους ελευθερίας, κατά τα πρότυπα της Γαλλικής επανάστασης, στο νότο της Βαλκανικής!

Την ίδια εποχή κινήματα παρουσιάζονται σε περιοχές της Βουλγαρίας, στα σύνορα με το Δούναβη. Ο Πασβάνογλου (Osman Pazvantoğlu), φίλος του Ρήγα, διεκδικεί την αυτόνομη πολιτική του δράση στις περιοχές αυτές με έδρα το Βίντιν (Видин). Το ίδιο και άλλα στελέχη της οθωμανικής διοίκησης στις περιφέρειες, Αγιάννηδες (Αyan), Ντερεμπέηδες (Derebey), πασάδες και διοικητικοί υψηλόβαθμοι παράγοντες, που οραματίζονται την απομάκρυνση της οθωμανικής εξουσίας και τη δημιουργία ανεξαρτήτων κρατιδίων...

Ο πιο γνωστός από αυτούς, που έπαιξε και ρόλο, τεράστιας σημασίας για την επανάσταση του 1821, είναι ο πασάς των Ιωαννίνων, ο Αλή πασάς (Tepedelenli Ali Paşa). Αλβανικής καταγωγής, με τεράστιες ικανότητες και πολιτική διορατικότητα, ακόρεστη φιλοδοξία, ισχυρότατη προσωπικότητα και αποφασιστικότητα, που με μεγάλη βία εξόντωσε άλλους εσωτερικούς αντιπάλους, δημιουργώντας μια μεγάλη δική του περιφέρεια, όχι μόνο στην περιοχή της Ηπείρου και της νότιας Αλβανίας, αλλά και στη Θεσσαλία, επηρεάζοντας με την διοίκησή του τμήματα της Στερεάς Ελλάδας και της Μακεδονίας. Η Φιλική Εταιρεία έδωσε εντολή στον Αλέξανδρο Υψηλάντη να διαβεί τον Προύθο, με τα στρατεύματά του, θεωρώντας πρόσφορη τη στιγμή, γιατί από το 1820 ο Αλή πασάς συγκρούστηκε με τις δυνάμεις της αυτοκρατορίας και οι αυτοκρατορικές στρατιές της νότιας Βαλκανικής ήταν απασχολημένες με τον πόλεμο ενάντια στον Αλή πασά!

Άλλωστε, η Βλαχία και η Μολδαβία, ήταν αυτόνομες περιοχές της αυτοκρατορίας, που είχαν δικιά τους εσωτερική διοίκηση, που στηρίζονταν σε μεγάλες οικογένειες Βογιάρων (боярин). Από το 1709 η διοίκηση τους, είναι στα χέρια ελληνόφωνων ή Ελλήνων πολιτικών παραγόντων. Επίσης, μετά τους αλλεπάλληλους ρωσοτουρκικούς πολέμους και κυρίως μετά τον πόλεμο του 1806 - 1812 που έληξε με νίκη των Ρώσων, και η Ρωσία έχει πλέον λόγο στα πράγματα αυτών των δύο περιοχών. Το 1821 δεν έχει μόνο αλλάξει η ισορροπία των πραγμάτων στην περιοχή, λόγω πλέον της καταλυτικής ρωσικής παρουσίας, αλλά έχει ήδη προηγηθεί η μία σπουδαία εξέγερση, που πήρε περίπλοκες διαστάσεις και τελικά εξελίχτηκε σε επανάσταση, η εξέγερση των Σέρβων το 1804... Μέσα από τον ιστορικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

Οι εξελίξεις στην Ευρώπη τον 18ο αιώνα και κύρια το «κίνημα» του Διαφωτισμού, που είναι κατά βάση πολιτικός στοχασμός, αλλά συνδυάζεται με τη Φυσική και με τα Μαθηματικά, μπόρεσε να οδηγήσει τον άνθρωπο στο μονοπάτι για να λύσει τα προβλήματα πολιτικής φύσης που τον ενδιέφεραν. Έδωσε το λάκτισμα, από τον 18ο αιώνα και μετά και κυρίως τον 19ο αιώνα, στην ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας!

Η επιστήμη έχει αναπτυχθεί στο παρελθόν σε πολλά επίπεδα. Είχαν μπει οι βάσεις με τους λαούς της Μεσοποταμίας, της Αιγύπτου, τους Έλληνες, τους Κινέζους, τους Ινδούς και τους Άραβες. Ο δυτικός κόσμος είχε επαφές με τους Άραβες και από αυτούς άντλησε πολλά. Άντλησε θέματα και γνώσεις που αφορούσαν στην ιατρική, γνώσεις που αφορούσαν στα Μαθηματικά, στη Χημεία, στην Αστρονομία κλπ.. Γνώσεις, που και οι Άραβες είχαν αντλήσει από τους Ινδούς και από τους αρχαίους Έλληνες... Το θέμα είναι, ότι από τον 17ο αιώνα στη Γαλλία, στην Αγγλία, στην Ολλανδία, υπήρξε μια πραγματική επανάσταση στο επιστημονικό ενδιαφέρον και στην ανάγκη να κατανοηθεί ο κόσμος, με την αποκωδικοποίηση των δυνάμεων της φυσικής, να αναπτυχθεί η μηχανική κλπ..

Η Αναγέννηση παρήγαγε γίγαντες, όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι (Leonardo da Vinci), ένας άνθρωπος πραγματικά γιγαντιαίος σε όλες του τις επιδόσεις: αρχιτέκτονας, ζωγράφος, γλύπτης, μουσικός, εφευρέτης, μηχανικός, ανατόμος, γεωμέτρης, παλαιοντολόγος και γιατρός! Όπως ο Τζορντάνο Μπρούνο (Giordano Bruno), φιλόσοφος, μαθηματικός, ποιητής και αστρονόμος, τον οποίο το 1600 έκαψε η Ιερά Εξέταση στην πυρά, γιατί μελετούσε τη φύση και το ηλιοκεντρικό σύστημα, το άπειρον του σύμπαντος και πίστευε ότι όλη η φύση αλληλεπιδρά και ότι ο άνθρωπος είναι τμήμα της φύσης. Όπως ο Γαλιλαίος (Galileo Galilei), φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επιστημονική επανάσταση, ο Γουτεμβέργιος (Johannes Gutenberg), ο οποίος εφηύρε την τυπογραφία -μεγάλο βήμα στη ζωή της δυτικής Ευρώπης στα μέσα του 15ου αιώνα. Η ανακάλυψη αυτή έπαιξε ρόλο σε όλα τα επίπεδα της επιστημονικής ανάπτυξης. Και βέβαια τη δημιουργία μουσείων, και ακαδημιών των επιστημών στη Γαλλία και στην Αγγλία. Τον 18ο αιώνα και η Ρωσία απέκτησε Ακαδημία Επιστημών. Μάλιστα, οι ίδιες οι διοικήσεις, οι ίδιες οι κυβερνήσεις υποβοηθούσαν στον 18ο και 19ο αιώνα, τους εφευρέτες σε αυτή τους τη δράση. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν ο Μέγας Ναπολέων (Napoléon Bonaparte), με το που έγινε αυτοκράτορας της Γαλλίας, στα 1799, εισέβαλε στην Αίγυπτο και για ένα διάστημα διοίκησε ένα τμήμα της, πριν απομακρυνθεί από τους Άγγλους. Στην εκστρατεία αυτή είχε μαζί του ένα λαμπρό επιτελείο επιστημόνων, οι οποίοι κατέγραφαν, μελετούσαν (και αποδομούσαν φυσικά)!

Η Αγγλία, η οποία στο τέλος του 18ου αιώνα, μετά το 1770 μπήκε στη Βιομηχανική Επανάσταση, είχε για 50 περίπου χρόνια την προτεραιότητα της παραγωγής των περισσοτέρων εφευρέσεων στον κόσμο. Η Αγγλία του 1780 με 1850, πραγματικά είναι η ατμομηχανή του κόσμου στην εξέλιξη αυτή, εξάλλου και η ατμομηχανή είναι εφεύρεση βρετανική. Η Αγγλία είναι η πρώτη χώρα που απέκτησε και σιδηροδρομικό δίκτυο μετά το 1830. Το 1830, η πρώτη γραμμή σιδηροδρόμου που λειτούργησε στη Γη κάλυψε την απόσταση Λίβερπουλ-Μάντσεστερ και ο εφευρέτης είναι ο Τζορτζ Στίβενσον (George Stephenson). Σε αυτήν τη χώρα δημιουργήθηκε το 1845 το πρώτο ελικοφόρο πλοίο, δημιουργήθηκαν εξαιρετικά έργα μηχανικής, όπως εντυπωσιακές γέφυρες, που μπόρεσαν να καλύψουν αποστάσεις μεγάλης κλίμακας, ώστε να μπορούν να κινούνται τα τρένα, φράγματα κλπ.. Όλα αυτά έγιναν δυνατά χάρη στις εφευρέσεις που στο μεταξύ είχαν μεσολαβήσει. Η πόλη του Λονδίνου στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα φωταγωγείται με αέριο. Αργότερα θα υπάρξει ο ηλεκτρισμός, ο οποίος αποκτά την ωριμότητα των εφευρέσεων σε σχέση με τις λειτουργίες του και τις δυνατότητές του προς το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και κάνει τη διαφορά. Ο ηλεκτροφωτισμός πλέον θα σαγηνεύει πραγματικά τα πλήθη...

Στο τέλος του 19ου αιώνα, ο κόσμος εκστασιαζόταν με αυτό το θαύμα των εξελίξεων, τις χιλιάδες εφευρέσεις, όπως αυτές που αφορούσαν στον ηλεκτρισμό και στην τεχνολογία και σχετίζονται με σπουδαίους εφευρέτες, όπως ο Τέσλα (Nikola Tesla), ο Έντισον (Thomas Alva Edison), ο Γουίτστον (Sir Charles Wheatstone), ο Μορς (Samuel Finley Breese Morse), ο Μούρντοχ (William Murdoch) κ.α.π.. Η βιομηχανική επανάσταση ήταν πλέον γεγονός σε ολόκληρη τη δυτική Ευρώπη. Ο καπιταλισμός βρίσκεται, πλέον, στο ζενίθ της ανάπτυξής του... Μέσα από τον ιστορικό λάκκο των λεόντων,

Σήμερα, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, ο δυτικός εθνικισμός δεν μπορεί να είναι ίδιος με εκείνον π.χ. της χούντας των συνταγματαρχών. Μπορούμε να ορίσουμε σαν μεταμοντερνισμό στο παγκοσμιοποιημένο πεδίο της παραγωγής, την παρέλαση όλων των δυνατών τύπων των σχέσεων καταπίεσης στο παρόν. Δηλαδή, υπάρχει η παραδοσιακή καπιταλιστική βιομηχανική μισθωτή σχέση, κάπου αλλού στον πλανήτη μας υπάρχει η φεουδαρχική σχέση, αλλού υπάρχει σκλαβιά, ανοιχτή ή καμουφλαρισμένη. Το ίδιο και σε μεγαλύτερη ένταση γίνεται στο πεδίο των νοημάτων. Η υποχώρηση των κινημάτων προφανώς, δε σημαίνει ότι η αξία των νοημάτων, όπως της κοινότητας των ανθρώπων, της αυτονομίας σε κοινωνικό και ατομικό επίπεδο, μειώθηκε. Αντίθετα, οι άνθρωποι κινούνται προς κάθε κατεύθυνση για να βρουν ένα νόημα, κάνοντας συνήθως το λάθος να μη διαβλέπουν τη συνολική αιτία πίσω από όλα: τις κοινωνικές σχέσεις που εκφράζονται μέσω ετερόνομων κοινωνικών θεσμίσεων!

Ο καπιταλισμός απαντά όπως και όσο μπορεί. Δημιουργεί μια αντιπλημμύρα ψευδονοημάτων μέσα από το θέαμα και την κατανάλωση. Αυτά φυσικά, δεν είναι ικανά να νοηματοδοτήσουν ζωντανούς ανθρώπους. Βέβαια, ο καθένας παίζει με ό,τι έχει. Όσο κι αν παλεύει η σύγχρονη κυριαρχία να δημιουργήσει ζωντανούς - νεκρούς τηλεθεατές - καταναλωτές, οι άνθρωποι αρνούνται να γίνουν πλήρως «πράγματα». Έτσι, σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε αυτήν την εποχή, ο καπιταλισμός είναι αναγκασμένος να επιστρέφει σε παλιότερες αξίες, που έχουν περιεχόμενο έξω από το γνωστό ιλουστρασιόν περιτύλιγμα: πατρίδα, έθνος, θρησκεία. Όταν η ένταση τού κοινωνικού πολέμου είναι μειωμένη, είναι ευκαιρία να επαναπροωθήσουν ακόμη και μπανάλ ιδεολογήματα, όπως αυτό του έθνους...

Όπως και να το κάνουμε, έχει περισσότερο περιεχόμενο η ζωή ενός ανθρώπου που αυτοπροσδιορίζεται σαν χριστιανός και λειτουργεί ως τέτοιος, από τη ζωή ενός ανθρώπου που αυτοπροσδιορίζεται ως καταναλωτής γκάτζετς... Στο μυαλό του ενός προβάλλονται πολύ ισχυρές σημασίες -άσχετα αν είναι στρεβλές ή και απαράδεκτες- , ενώ στου άλλου σχεδόν τίποτα!

Η διαφορά είναι η εξής: δε χρειάζεται πια σήμερα στις δυτικές κοινωνίες τα νοήματα αυτά να έχουν καθολικό χαρακτήρα όπως σε παλιότερες εποχές. Εφόσον στη Δύση σχεδόν δεν υπάρχει πόλεμος με εθνικούς στρατούς, δε χρειάζεται η καθολικότητα στην ιδεοληψία του έθνους. Σήμερα, μπορεί να προβληθεί η φαντασιακή σημασία «Έλληνας» όχι ως υπερκαλύπτουσα όλες τις άλλες, αλλά να βρίσκεται στο ίδιο ή σε χαμηλότερο αξιακό επίπεδο από άλλες σημασίες προτεινόμενες από την κυριαρχία. Εφόσον δεν είναι αναγκαία η ηθική καταστολή της καθημερινότητας -αφού η αντίδραση στον παλιό δεξιό ηθικισμό δε μεταφράζεται πλέον σε αντίσταση στον καπιταλισμό- δε χρειάζεται η καθολικότητα στην ιδεοληψία της θρησκείας...

Ο εθνικισμός, γενικά, μπορεί να κονιορτοποιηθεί σε επιμέρους μεταλλαγμένες ιδεολογίες, που αποδέχονται το έθνος ως κοινωνική αξία και να εφαρμοστεί αντίστοιχα σε κάθε περίπτωση. Για τα έφηβα κορίτσια καλός είναι ένας εθνο-Ρουβάς, για τους άντρες καλή είναι η εθνο-μπάλα, για τους παππούδες φασίστες από τη Μάνη ο εθνο-τέως βασιλιάς, για τους αριστερούς ο εθνο-αντιαμερικανισμός κλπ.. Το ίδιο ισχύει και για τη θρησκεία: για τις γιαγιάδες η κλαίουσα εικόνα, για τα φρικιά και τους νεο-χίπηδες ο μεταφυσικός εναλλακτισμός και το ζεν. Εδώ, ο καπιταλισμός έχει συμβολοποιήσει τον Τσε Γκεβάρα και τον έκανε κάρτες, μαντήλια και μπλουζάκια, με τις εσωτερικές αντιθέσεις του εθνικισμού και της θρησκευτικότητας θα κόλλαγε;

Το «νεοελληνικό πνεύμα» του τσάμπα μάγκα, του τσαμπουκά, του εξυπνάκια, του ενημερωμένου, του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;» προσπαθεί να νοηματοδοτήσει το σύνολο τού είναι. Κι εμφανίζεται ένα υπέρμετρο αντιδράσεων τόσο όταν επιβεβαιώνεται η φτιαχτή επιθυμητή εικόνα του εαυτού (habitus) όταν π.χ. κατακτούμε το Euro 2004, όσο και όταν οι ίδιοι πρωταθληταράδες χάνουν από «Aλβανούς» και το habitus καταρρέει!

Μέσα από την παγκοσμιοποίηση, όσο τα κοινωνικά κομμάτια ποντάρουν τη νοηματοδότηση της ζωής τους στα παλιά υπο-νοήματα του ανορθολογισμού και τη μεταφυσική, τόσο πιο τρωτά γίνονται στις αναληθοφανείς ερμηνείες αυτού που παρουσιάζεται ως μοίρα. Δηλαδή, το χάσμα ανάμεσα στο habitus και στην πραγματικότητα της ύπαρξης θα ξεπερνιέται, μόνο στο υποσυνείδητο (δηλαδή όχι με επανέλεγχο), διαύγαση και συνειδητοποίηση των προσωπικών θεωρήσεων σε σχέση με την πραγματικότητα, αλλά με μια προσπάθεια να εκβιαστεί η πραγματικότητα για να επιβεβαιώσει το habitus! Αυτό κάποτε θα πετυχαίνει, αλλά κυρίως θα αποτυγχάνει. Κι αυτό είναι όντως επικίνδυνο να ολισθήσει σε εθνικισμούς και φασισμούς (ειδικά αν το ερμηνεύσουμε ως φαινόμενο «λάθος απάντησης» στην καπιταλιστική απο-νοηματοδότηση)... Μέσα από τον μεταμοντέρνο λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018 12:30

Μια πρώτη γνωριμία με την Ιαπωνία...

Η Ιαπωνία είναι νησιωτική χώρα. Για αιώνες ζούσε μόνη της αυτή η χώρα. Δεν είχε βρεθεί ποτέ υπό τον έλεγχο άλλων, αν και η ζωή της Ιαπωνίας είναι στενά συνδεδεμένη με τα ιδεολογικά ρεύματα και τον πολιτισμό της Κίνας. Από την Κίνα, ρεύματα, συλλήψεις, απόψεις, φιλοσοφικές θεωρίες περνούν μέσω Κορέας στην Ιαπωνία. Μόνο που η Ιαπωνία ό,τι πάρει, ακριβώς λόγω της απομόνωσής της, σταδιακά το μετατρέπει σε κάτι γιαπωνέζικο!

Από την Κίνα πέρασε στην Ιαπωνία η γραφή, ο ταοϊσμός, ο κομφουκιανισμός, ο βουδισμός. Γνώρισε τον κομφουκιανισμό και της ταίριασε, γιατί οι Ιάπωνες έχουν μια εσωτερική πειθαρχία και ο κομφουκιανισμός είναι σε αυτή την κατεύθυνση. Επίσης, ο βουδισμός είναι θρησκεία η οποία βρήκε πολύ καλή υποδοχή στην Ιαπωνία, αλλά, όλα πέρασαν στην Ιαπωνία με έναν διαφορετικό τρόπο. Για παράδειγμα, ο κομφουκιανισμός είναι μες στην καρδιά της Ιαπωνίας μέχρι σήμερα, επειδή οι Ιάπωνες λατρεύουν τον αυτοκράτορά τους σαν θεό, και δεν τον αμφισβητούν ποτέ, ούτε του δημιουργούν εξεγέρσεις. Ο κομφουκιανισμός πέρασε στην Ιαπωνία αλλά χωρίς το σκέλος των λαϊκών εξεγέρσεων, όπως στην Κίνα. Η Ιαπωνία έχει τη δικιά της θρησκεία που είναι η σίντο. Στην ουσία είναι μια σύγχρονη μορφή παγανισμού. Οι Ιάπωνες λατρεύουν τη φύση, λατρεύουν τη φύση της χώρας τους, λατρεύουν την Ιαπωνία σαν θεά, θεωρούν ότι η Ιαπωνία είναι κόρη του Ήλιου. Και η ζωή της Ιαπωνίας, η οποία συνδέεται εδώ και χιλιάδες χρόνια με την έννοια του αυτοκράτορα, συνδέεται με έναν αυτοκράτορα ο οποίος είναι γιος του Ήλιου. Άρα ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας είναι θεός και είναι αδελφός της Ιαπωνίας! Στην πράξη, ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας ήταν γιος θεού και έπραττε ιερουργίες του σιντοϊσμού. Δηλαδή, συμμετείχε στη γιορτή του χρυσάνθεμου, στη γιορτή του πανσέ, στη γιορτή του λαγού, στη γιορτή του Φούτζι Γιάμα, στη γιορτή των ψαριών, του νερού, δηλαδή της φύσης - αυτός είναι ο παγανισμός! Οι αυτοκράτορες της Ιαπωνίας ήταν μέχρι το 1950 θεοί για τους Ιάπωνες. Όμως, μετά την ήττα των Ιαπώνων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη διάρκεια της αμερικανικής διακυβέρνησης της Ιαπωνίας, αποφασίστηκε με νόμο ότι ο αυτοκράτορας δεν είναι θεός. Έτσι, σήμερα ο αυτοκράτορας, που λέγεται Τσέγκου Νο Μίγια Ακιχίτο, δεν είναι θεός. Ο πατέρας του όμως, ο Χιροχίτο, γνωστός και ως Αυτοκράτορας Σόουα, ήταν θεός...

Οι Ιάπωνες λατρεύουν τη φύση. Έχουν δεχθεί και το ζεν, και το υπηρετούν σε μεγάλο βαθμό αρκετοί από αυτούς. Οι Ιάπωνες, δεν είναι εξωστρεφείς, δεν εκφράζονται, έχουν την πειθαρχία την εσωτερική και εξωτερική πακτωμένη στο σύστημά τους. Οι Ιάπωνες τιμούν πάρα πολύ τη φύση και προβάλλουν τις ομορφιές της πατρίδας τους, και έχουν γίνει λάτρεις αυτού του συνδυασμού: δηλαδή η αγάπη της φύσης της πατρίδας τους και η εσωτερική ενδοσκόπηση. Όταν ο Ιάπωνας κάνει διαλογισμό, θέλει να βλέπει ένα όμορφο τοπίο απέναντι και μόνο αυτό. Και όλα να είναι καθαρά ολόγυρά του, χωρίς πολλά πολλά αντικείμενα, για να μην περισπάται. Γι’ αυτό και η αισθητική του ζεν, συνδέεται με την Ιαπωνία και με την αφαίρεση αντικειμένων!

Το παραδοσιακά γιαπωνέζικο σπίτι δεν έχει αντικείμενα· ομορφαίνει από το περιβάλλον, το εξωτερικό περιβάλλον... Μέσα είναι όλα απλά και όλα λειτουργικά. Τα σπίτια τους είναι απλούστατα και ένας ενιαίος χώρος, φέρνεις κάποια πετάσματα από ρυζόχαρτο και ο χώρος γίνεται άλλοτε σαλόνι, άλλοτε κρεβατοκάμαρα, άλλοτε τραπεζαρία. Όλη αυτή η απλότητα της γιαπωνέζικης ζωής συνδέεται με το ζεν και την απλότητά του, και βέβαια με το σίντο, για τη φύση της πατρίδας τους την οποία τιμούν ως θεό! Οι Ιάπωνες είναι βαθύτατα παγανιστές μέχρι σήμερα. Ο σιντοϊσμός είναι η επίσημη θρησκεία των Ιαπώνων...

Και βέβαια, αυτό που λατρεύουν όσο τίποτε άλλο είναι η ανθισμένη κερασιά. Οι γιαπωνέζικες κερασιές είναι ένα πραγματικά πανέμορφο δέντρο, το οποίο έχει υπέροχη ανθοφορία αλλά δεν καρποφορεί. Όμως, αυτή η ανθοφορία είναι για τους Ιάπωνες, εδώ και χιλιάδες χρόνια, η ανώτατη γιορτή του χρόνου! Και μάλιστα η Ιαπωνία είναι η μόνη χώρα στην οποία, εκτός από το δελτίο ειδήσεων, υπάρχει και δελτίο ανθοφορίας, ώστε, άμα θέλεις να κάνεις έναν περίπατο και να δεις τη φύση σε αυτή τη φάση. Είναι μια πολύ ξεχωριστή χώρα η Ιαπωνία σε πολλά πράγματα, και σε αυτό...

Μέσα από τον γιαπωνέζικο λάκκο των λεόντων,

 

...ο Δανιήλ.

 

Σάββατο, 06 Ιανουαρίου 2018 12:24

Ο θαυμαστός κινέζικος πολιτισμός!

Στη μακρά διάρκεια της ιστορίας τους, οι Κινέζοι πρώτοι εξημέρωσαν το γουρούνι, το σκύλο, την κότα, τις πάπιες, τις χήνες, τον υδροβούβαλο κλπ. Η Κίνα, βέβαια, είναι εκείνη η οποία αξιοποίησε τον μεταξοσκώληκα, εφηύρε το μετάξι και τα μεταξωτά υφάσματα και τα εξήγαγε στη δύση από τον περίφημο «δρόμο του μεταξιού». Αξιοποίησαν την κάνναβη, τα εσπεριδοειδή, βερίκοκα και ροδάκινα. Τα φρούτα αυτά, τα γνωρίζει η ανθρωπότητα από την Κίνα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα ελληνικά τα πορτοκάλια οφείλουν το όνομά τους στους Πορτογάλους, διότι οι Πορτογάλοι έμποροι τα έφερναν από την Κίνα - τα περισσότερα εσπεριδοειδή έχουν έρθει από εκεί...

Η Κίνα και το Βιετνάμ θεωρούνται οι λαοί που τρέφονται με τα περισσότερα είδη στον κόσμο! Υπάρχει στην Κίνα και στο Βιετνάμ μια βαθύτατη σοφία μελέτης του ανθρωπίνου σώματος από την αρχαιότητα, που έχει καταλήξει σε διάφορες πλευρές αξιοποίησης αυτής της γνώσης. Μια από αυτές είναι ο περίφημος βελονισμός. Η Κίνα ανέπτυξε μία καταπληκτική ιατρική γνώση, που περιελάμβανε συνδυασμό ενεργητικής επέμβασης με βελόνες, φυσικής διαιτητικής, βοτανοθεραπείας και βέβαια ψυχικής υγείας, διότι οι Κινέζοι πιστεύουν, από αρχαιοτάτων χρόνων, ότι όλα είναι ψυχοσωματικά. Επομένως, διάφορες φιλοσοφίες που εισέπραξαν, όπως ο ταοϊσμός, το ζεν, ο βουδισμός, τους βοηθούν στην ηρεμία και στη γαλήνη, που είναι κεντρικά διακυβεύματα και στόχοι κάθε ανατολικής κοινωνίας και φυσικά και της κινέζικης!

Η κινέζικη κοινωνία ήταν και είναι εξαιρετικά εφευρετική. Έφτασαν νωρίς στη μέτρηση του ηλιακού έτους. Χρησιμοποίησαν το σεληνιακό και ηλιακό έτος από την αρχαιότητα· μέτρησαν το έτος σε 365 μέρες και 6 ώρες. Ανακάλυψαν από την 3η χιλιετία Π.Κ.Χ. το ηλιακό ρολόι και την κλεψύδρα. Προχώρησαν σε παρατηρήσεις της περιοδικότητας των εκλείψεων του Ήλιου και της Σελήνης, των εξάρσεων των ηλιακών κηλίδων και της κίνησης των κομητών. Είναι οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τα συστήματα των ισημερινών και ουρανογραφικών συντεταγμένων. Όλες οι παρατηρήσεις τους είχαν καταγραφεί με εξαιρετική ακρίβεια στα «Χρονικά της Σινίκης», στα οποία ακόμη και σήμερα ανατρέχουν οι αστρονόμοι...

Απέκτησαν γραφή στην 3η χιλιετία ΠΚΧ., Είναι μία γλώσσα η οποία γράφεται τουλάχιστον 4500 χρόνια και αυτό κάνει την κινέζικη γλώσσα θαυμαστή· από τις λίγες γλώσσες στον κόσμο - όπως και η ελληνική - που μπορεί κανείς να τις παρακολουθήσει επί τόσο μακρό διάστημα. Θυμίζω ότι η κινέζικη γλώσσα γράφεται με ιδεογράμματα, δηλαδή μια συμβολικοποιημένη εικονογραφική γραφή την οποία τηρούν οι Κινέζοι μέχρι σήμερα...

Οι Κινέζοι έφτασαν σε σημαντικές, περίπλοκες εφευρέσεις από την αρχαιότητα. Μηχανισμούς που κινούνταν με δεξαμενές νερού, τροχούς για την ανύψωση του νερού, τον άξονα μετάδοσης, περιστρεφόμενες εξέδρες, τροχιές μαγκανοπήγαδων, τον τρόπο εντοπισμού των σεισμών κλπ. Μέσα στις μεγάλες εφευρέσεις των Κινέζων είναι και η τυπογραφία. Μόνοι τους έφτασαν στην ιδέα της τυπογραφίας με ανεξάρτητα τυπογραφικά στοιχεία. Στην περίπτωση των Κινέζων το τυπογραφείν είναι πάρα πολύ περίπλοκο διότι έπρεπε να δημιουργήσουν μερικές χιλιάδες στοιχεία, που αντιστοιχούν στην εικονογραφική τους γραφή! Οι Κινέζοι έχουν τέτοια τυπογραφία από τον 11ο αιώνα Κ.Χ. Δηλαδή ήδη 450 περίπου χρόνια πριν την εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Γουτεμβέργιο στην Ευρώπη, οι Κινέζοι τύπωναν βιβλία, και τις πρώτες εγκυκλοπαίδειες. Και μάλιστα ήταν τόσα πολλά τα κινέζικα βιβλία που τυπώνονταν, ώστε μέχρι το 1800 Κ.Χ. τα περισσότερα βιβλία στον κόσμο που είχαν τυπωθεί ήταν κινέζικα. Και μάλιστα, είχαν τυπωθεί σε χαρτί, διότι και το χαρτί είναι κινέζικη εφεύρεση (3ος αι. Π.Κ.Χ.). Από χαρτί οι Κινέζοι δημιουργούσαν όχι μόνο σελίδες για να γράφουν και να καταγράφουν, αλλά είναι οι πρώτοι που εφηύραν το χαρτί υγείας, οι πρώτοι που εφηύραν και το χαρτονόμισμα. Όταν έφτασε εκεί στα 1270 Κ.Χ. ο Μάρκο Πόλο και γνώρισε τη ζωή της Κίνας, έμεινε άναυδος από πολλά, ανάμεσα στα οποία ήταν και το χαρτονόμισμα, διότι δεν είχε φανταστεί ότι υπάρχει τέτοιο πράγμα!

Η Κίνα βέβαια είχε εφεύρει την πυρίτιδα, και μπορούσε έτσι να κάνει πολλά μεγάλα τεχνικά έργα. Ήταν η πρώτη χώρα που χρησιμοποίησε το φυσικό αέριο, είχε εφεύρει τρυπάνια με τα οποία μπορούσε να φτάνει σε βάθος 1.500 μέτρων και να εξορύσσει από πολύ μεγάλο βάθος ορυκτά και μέταλλα, αξιοποιούσε τον αέρα, είχε εφεύρει την πορσελάνη... Και βέβαια είχε μια καταπληκτική επίδοση στην ποίηση, στη φιλοσοφία. Είναι μια χώρα της οποίας ο πολιτισμός πραγματικά βρίσκεται μπροστά...

Μέσα από τον κινέζικο λάκκο των λεόντων,

 

...ο Δανιήλ.

 

Σελίδα 1 από 3
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top