FOLLOW US
Αθανάσιος Φραγκούλης

Αθανάσιος Φραγκούλης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Παρασκευή, 07 Σεπτεμβρίου 2018 13:21

Ο κυβερνητικός ανασχηματισμός

Παρακολουθώντας την ομιλία του Πρωθυπουργού στα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του ήρθε στο νου μου το παρακάτω περιστατικό: ένας εκπαιδευτικός εκφωνούσε τον πανηγυρικό της ημέρας κατά την εορτή της 25ης Μαρτίου παρουσία και του Μητροπολίτη της περιοχής. Ο ομιλητής παρέλειψε να αναφέρει κάτι για τη συμβολή της Εκκλησίας στον αγώνα του 1821, πράγμα που δυσαρέστησε τον Μητροπολίτη. Έτσι, όταν ο ομιλητής πήγε να φιλήσει το χέρι του, αυτός του είπε: «Συγχαρητήρια. Έχετε πολύ ωραία φωνή». Και ο πρωθυπουργός είπε με ωραίο τρόπο όσα είπε, αλλά για την «ταμπακέρα» δεν είπε τίποτε. Δεν είπε τίποτε από αυτά που ενδιέφεραν τους πολίτες. Ο νους του και ο λογισμός του ήταν στραμμένος στο πώς το κόμμα θα μπορέσει να ορθοποδήσει και να διαχειριστεί την ήττα που ως φαίνεται και εκείνος βλέπει να έρχεται. Και φυσικά μοναδική του σκέψη είναι το πώς θα μπορέσει να κρατήσει τη θέση του μέσα στο κόμμα.

Εξάλλου, γι’ αυτό προχώρησε και στον πολυαναμενόμενο και πολυδιαφημιζόμενο ανασχηματισμό που δήθεν θα λύσει τα προβλήματα. Δεν ξέρω αν ο ανασχηματισμός αυτός είχε κάποιο συμβολισμό ή αν έγινε «για να προωθηθεί», όπως τονίζεται, το κυβερνητικό έργο, αλλά κάθε λογικός πολίτης αναρωτιέται τι νόημα έχει ένας ανασχηματισμός που γίνεται τον τελευταίο (;) χρόνο μιας τετραετίας. Σε ένα ανασχηματισμό πολλοί υπουργοί παραμένουν ακλόνητοι. Είναι αυτοί που κατά κανόνα κατέχουν «καίρια» υπουργεία ή έχουν κάποια δύναμη μέσα στο κόμμα και η απομάκρυνσή τους θα δημιουργούσε εσωτερικά προβλήματα. Κάποιοι άλλοι που κρίνονται «ανεπαρκείς», όπως φαίνεται, απομακρύνονται. Αυτό όμως δείχνει πως ο Πρωθυπουργός αναγνωρίζει πως έκανε λάθος, πως δεν είχε τη δυνατότητα ή την ικανότητα να επιλέγει άξιους και κατάλληλους ανθρώπους για τη στελέχωση των υπουργείων, και αυτό αποτελεί σοβαρό μειονέκτημα για έναν πολιτικό. Βέβαια, σε αυτές τις περιπτώσεις επαναλαμβάνεται το κωμικοτραγικό του παρελθόντος, το «έγραψες ιστορία», αλλά φύγε, για να γράψει ιστορία και κάποιος άλλος ή να τη γράψει πιο καλά!

Υπάρχει όμως και μια τρίτη περίπτωση, αυτή των υπουργών που αλλάζουν θέση, που μετακινούνται από ένα υπουργείο σε άλλο. Τούτο μπορεί να σημαίνει πως αυτοί οι υπουργοί αποδείχτηκαν ανίκανοι και ανεπαρκείς σε έναν τομέα, αλλά σε έναν άλλο σίγουρα θα αποδειχτούν ικανοί, κατά την κρίση του Πρωθυπουργού! Μπορεί, όμως να σημαίνει και κάτι άλλο, ότι αυτοί είναι πολύ ικανοί, ότι έχουν παραγάγει σπουδαίο έργο σε έναν τομέα, ότι ολοκλήρωσαν αυτό το έργο και μετακινούνται σε έναν τομέα, για να τον προωθήσουν. Τώρα πώς ο Πρωθυπουργός διαπιστώνει τις ικανότητες, την κλίση, τα ταλέντα κάθε υπουργού, ένας Θεός το ξέρει!

Πάντως, όπως και αν έχει το πράγμα, ο Πρωθυπουργός ήταν υποχρεωμένος να κάνει κάποιες επιλογές. Και οι επιλογές, για παράδειγμα, της Παπακώστα, «απόβλητου» της Νέας Δημοκρατίας και της Ξενογιανακοπούλου, «απόβλητου» του ΠΑΣΟΚ, προσώπων που στο παρελθόν καθύβριζαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ίδιο τον Τσίπρα, δείχνει δυο πράγματα, πρώτον ότι η δεξαμενή του ΣΥΡΙΖΑ έχει στερέψει και δεν μπορεί ο πρωθυπουργός να αντλήσει από αυτή τις προσωπικότητες που απαιτούνται για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης και δεύτερο ότι ο πρωθυπουργός δεν έχει ίχνος αξιοπρέπειας ή ότι μπροστά στο κομματικό συμφέρον θυσιάζει ότι πολυτιμότερο υπάρχει για έναν άνθρωπο, την αξιοπρέπεια. Αλήθεια, υπάρχει κανείς συνετός άνθρωπος που πιστεύει πως αυτές οι κυρίες θα πετύχουν στον τομέα τους; Η κ. Παπακώστα, γιατρός η ίδια, θα πετύχει στον τομέα της ασφάλειας του πολίτη, όπου δεν πέτυχε ο κ. Τόσκας, ένας στρατιωτικός; Μπορεί ο Ευριπίδης να λέει «δειναί γυναίκες ευρίσκειν τέχνας», ότι δηλαδή είναι φοβερές οι γυναίκες στο να επινοούν τεχνάσματα και τρόπους, αλλά κάθε μεταρρύθμιση, κάθε αλλαγή, ακόμη και η πιο μικρή, για να αρχίσει να αποδίδει, χρειάζεται τουλάχιστο δύο χρόνια εφαρμογής της. Έχει όμως στη διάθεσή της η κυβέρνηση αυτά τα δύο χρόνια;

Πάντως, ο δημαγωγός Κλέων είχε πει πως «είναι προτιμότερο να έχει κανείς χειρότερους νόμους αλλά σταθερούς, παρά καλύτερους που αλλάζουν συνέχεια». Το συμπέρασμα είναι ένα: ο ανασχηματισμός, κάθε ανασχηματισμός δεν εξυπηρετεί κανένα ουσιαστικό σκοπό. Γίνεται απλώς για να πέσει στάχτη στα μάτια του κόσμου, για να εξασφαλιστούν οι ισορροπίες στο κόμμα και για εξυπηρετηθούν κάποιοι «αδικημένοι» και όχι οι πολίτες.

* Ο κ. Αθανάσιος Φραγκούλης είναι Δρ. Κλασικής Φιλολογίας, Επίτ. Σχολικός Σύμβουλος.

Είναι γνωστό πως η φοροδιαφυγή αποτελεί διαχρονικά μια «γάγγραινα» για το ελληνικό δημόσιο. Όλες οι κυβερνήσεις, όταν καταλαμβάνουν την εξουσία, διακηρύττουν με στόμφο πως θα χτυπήσουν αυτό το φαινόμενο, αλλά τελικά δεν θέλουν ή δεν μπορούν να το κάνουν. Αλλά γιατί, αλήθεια, οι Έλληνες, σε αντίθεση με άλλους πολιτισμένους λαούς δεν καταβάλλουν τους φόρους που τους αναλογούν; Η μελέτη αυτού του φαινομένου είναι πολύ χρήσιμη δεδομένου ότι, αν δεν βρεθούν τα αίτιά του, δεν είναι δυνατή η αντιμετώπισή του. Αν δεν βρει ο γιατρός τα αίτια που προκαλούν μια ασθένεια, δεν μπορεί να δώσει και το κατάλληλο φάρμακο.

Η σκέψη αυτή με ώθησε να ανατρέξω στο παρελθόν, τότε που αγωνιζόμουν και εγώ ως μάχιμος εκπαιδευτικός να καλλιεργήσω τη φορολογική συνείδηση στο μυαλό των μαθητών μου, που, σημειωτέον, τώρα είναι υπάλληλοι, εργαζόμενοι, επαγγελματίες και καλούνται να καταβάλουν κάθε χρόνο τον φόρο που τους αναλογεί. Ανέσυρα λοιπόν από το αρχείο μου μια έκθεση που τους είχα δώσει με θέμα που αναφερόταν στις υποχρεώσεις που έχουν οι πολίτες απέναντι στο κράτος, αλλά αποφεύγουν να τις εκπληρώσουν, και στα αίτια που καλλιεργούν αυτή τη συμπεριφορά.

Σχεδόν όλοι οι μαθητές αναφέρθηκαν στο φαινόμενο που ανθεί, αυτό της φοροδιαφυγής. Τόνισαν πως πολλοί Έλληνες αποκρύπτουν, αν μπορούν, τα έσοδά τους, κάνουν εικονικές δαπάνες, δεν υποβάλλουν καθόλου φορολογική δήλωση και με διάφορους τρόπους εξαπατούν την Εφορία. Αναγνώριζαν, βέβαια, πως η στάση αυτή απέναντι στο κράτος δεν είναι σωστή, αλλά αναγκάζονται ή ωθούνται από πολλούς λόγους να το κάνουν. Είπαν, για παράδειγμα, πως για όλο το κακό ευθύνεται ο ατομικισμός και η έλλειψη κοινωνικής συνείδησης που καλλιεργούν τόσο το σχολείο και η οικογένεια, όσο και η ίδια η κοινωνία. Είπαν, ακόμη, πως ευθύνεται η γενικότερη πτώση των ηθικών αξιών και η απαξίωση της πατρίδας και της κοινωνίας μέσα στα πλαίσια ενός αμφίβολου και ύποπτου κοσμοπολιτισμού, μιας ύποπτης παγκοσμιοποίησης. Είπαν, τέλος, πως για τη φοροδιαφυγή ευθύνονται και οι υλιστικές τάσεις που επικρατούν στην εποχή μας, τάσεις που θεοποιούν το χρήμα και ωθούν τους ανθρώπους στη λογική της ήσσονος προσπάθειας, στην ευκολία και την άνεση.

Εκείνο όμως που τόνισαν με έμφαση ως γενεσιουργό αίτιο του φαινομένου είναι η αναξιοπιστία και η έλλειψη εμπιστοσύνης που τρέφουν οι πολίτες απέναντι στο κράτος. Οι νέοι παρακολουθούν την πολιτική ζωή και ενημερώνονται με ποικίλους τρόπους για τα καθημερινά τεκταινόμενα. Πληροφορούνται, λοιπόν, για σκάνδαλα στα οποία είναι μπλεγμένοι οι πολιτικοί και έτσι κλονίζεται η εμπιστοσύνη τους όσον αφορά τη σωστή διαχείριση των δημοσίων χρημάτων. Οι πολίτες γενικά μαθαίνουν πως πολλοί πολιτικοί ήταν φτωχοί πριν μπουν στην πολιτική και έγιναν πλούσιοι εκμεταλλευόμενοι τους πολίτες.

Και ενώ αυτό συμβαίνει και θα έπρεπε λογικά η Πολιτεία να προσπαθήσει να εξαλείψει ή να αλλάξει αυτή την αντίληψη, αυτή κάνει ότι μπορεί να τη δικαιώσει και να την ισχυροποιήσει. Αυτό δεν κάνει και η σημερινή κυβέρνηση; Θέλοντας να πλήξει την ηθική των αντιπάλων και μάλιστα των πιο ικανών και των πιο επικίνδυνων και να εξασφαλίσει για τον εαυτό της το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα» δεν τους εμπλέκει σε σκάνδαλα; Έτσι, στη χώρα μας επικρατεί η αντίληψη πως όλοι είναι διεφθαρμένοι και πως όποια πέτρα και αν σηκώσει κανείς, θα βρει από κάτω κάποιο σκάνδαλο. Θα ρωτήσει κανείς: «Τι προτείνεις; Να σκεπάζονται τα σκάνδαλα που διαπράττονται;» Όχι βέβαια. Αλλά δεν πρέπει να πετούν οι πολιτικοί μας λάσπη στους αντιπάλους τους χωρίς στοιχεία και να αφήνουν την υπόνοια πως όλοι είναι διεφθαρμένοι.

Βέβαια, αυτά ίσχυαν πριν πολλά χρόνια και ισχύουν και τώρα. Δεν έχει αλλάξει τίποτε! Σήμερα έχει προστεθεί και ένα άλλο αίτιο, το ότι ο κόσμος δεν έχει χρήματα να πληρώσει τους φόρους που του αναλογούν. Είναι γνωστό πως όλοι από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν χάσει το 50% των απολαβών τους, πως το ποσοστό της ανεργίας καλπάζει και πως το ποσοστό αυτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας έχει αυξηθεί επικίνδυνα. Και είναι λυπηρό αυτοί που οδήγησαν τους πολίτες σε αυτή την άθλια και τραγική κατάσταση να ζητούν από αυτούς να είναι έντιμοι και νομοταγείς να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος τη στιγμή που το ίδιο το κράτος δεν εκπληρώνει καμιά υποχρέωσή του απέναντι στους πολίτες. Γιατί το Κοινωνικό Συμβόλαιο είναι και πρέπει να είναι «ανταποδοτικό». Συμπέρασμα: ότι και να λένε οι πολιτικοί μας για έξοδο από τα μνημόνια, ομαλή ή ανώμαλη, ένα είναι βέβαιο, ότι έχουμε να διανύσουμε πολύ δρόμο ακόμα, δρόμο γεμάτο αγκάθια και τριβόλους, που θα ματώσουν τα πόδια μας…

 

* Ο κ. Αθανάσιος Φραγκούλης είναι Δρ. Κλασικής Φιλολογίας, Επίτ. Σχολικός Σύμβουλος.

Όσα είπα στο προηγούμενο σημείωμά μου για την αξία των νέων δεν αναιρούν ασφαλώς την αξία των μεγάλων. Και οι μεγάλοι, οι ώριμοι με την πείρα και τη λογική τους είναι απαραίτητοι για την ομαλή και ισορροπημένη λειτουργία μιας κοινωνίας. Πράγματι, η αντιμετώπιση των προβλημάτων απαιτεί συνεργασία δυο κυρίως φορέων, της πείρας των μεγαλυτέρων που αποκτήθηκε από την πορεία τους στα δυσκολοδιάβατα μονοπάτια που αναγκάστηκαν να διαβούν μέχρι να φτάσουν στο αμφίβολο σήμερα, και στον ενθουσιασμό των νέων που πάντοτε αποτέλεσαν τη ζωντανή ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο χάρη στην ενεργητικότητα, τη φιλομάθεια και τη δίψα τους για αλλαγή. Το 415 π.Χ., όταν οι Αθηναίοι συζητούσαν στην Εκκλησία του δήμου για την πραγματοποίηση της σικελικής εκστρατείας συγκρούστηκαν ο ώριμος Νικίας με τον νεαρό τότε Αλκιβιάδη. Ο Νικίας, για να αποτρέψει την εκστρατεία είπε στους Αθηναίους να μην αναθέσουν ένα τόσο σημαντικό έργο σε ένα τόσο νεαρό άτομο. Τότε ο Αλκιβιάδης απάντησε: «Όπως οι πατέρες μας, συσκεπτόμενοι μαζί νέοι και μεγάλοι, ανύψωσαν την πόλη σε περιωπή και της έδωσαν το μεγαλείο που έχει, με τον ίδιο τρόπο τώρα να προσπαθήσετε να προαγάγετε την πόλη. Και να ξέρετε ότι η νεότητα και το γήρας χωρίς αμοιβαία βοήθεια δεν μπορούν να κατορθώσουν τίποτε, ενώ η κοινή συνεργασία όλων, και των νέων και των ώριμων και των γερόντων, δημιουργεί κυρίως τη δύναμη» ( Θουκ. Ζ΄ 18: ώσπερ και οι πατέρες ημών άμα νέοι γεραιτέροις βουλεύοντες ες τάδε ήραν αυτά, και νυν τω αυτώ τρόπω πειράσθε προαγαγείν την πόλιν, και νομίσατε νεότητα μεν και γήρας άνευ αλλήλων μηδέν δύνασθαι, ομού δε το τε φαύλον και το μέσον και το πάνυ ακριβές ξυγκραθέν μαλιστ’ αν ισχύειν).

Σωστά όλα αυτά. Όμως εμείς οι μεγάλοι βάλαμε στο περιθώριο τους νέους. Αφού τους πιέσαμε αφόρητα, για να αποκτήσουν πολλά εφόδια, σε μεγάλο βαθμό άχρηστα, τώρα τους λέμε πως αυτά τα εφόδια είναι περιττά. Δημιουργήσαμε ένα «γερασμένο» δημόσιο τομέα και παροπλίσαμε τις πιο ζωτικές δυνάμεις της κοινωνίας και της πατρίδας μας. Ποτέ άλλοτε η ανεργία και η έλλειψη ευκαιριών απασχόλησης για τους νέους δεν είχε φτάσει σε τόσο υψηλά επίπεδα. Ποτέ άλλοτε ο ένας στους δύο νέους δεν ήταν άνεργος ή υποαπασχολούμενος ή θύμα της εργοδοσίας. Ποτέ άλλοτε η απελπισία και η απόγνωση δεν είχε καταλάβει τη νεολαία σε τόσο μεγάλο βαθμό. Σπρώξαμε τους νέους στις καφετέριες, αλλοιώσαμε τη φύση τους, τους προδώσαμε και γι’ αυτό οδηγήσαμε τη χώρα μας στην καταστροφή.

Έτσι, οι νέοι μας, αυτό που θεωρείται αλλά και είναι η «μαγιά» και η «ζύμη» του μέλλοντος, αδυνατούν να ατενίσουν το μέλλον με βεβαιότητα, ασφάλεια και σιγουριά, μεταναστεύουν, κι αν ακόμη δεν το θέλουν, και πηγαίνουν σε άλλες χώρες, όπου τα προσόντα υπολογίζονται, «για να βρουν πατρίδες και να χτίσουν», όπως λέει και ο Παλαμάς. Όταν όμως χάνεται η νεολαία, χάνεται και το έθνος ολόκληρο. Δυστυχώς!

Θα κλείσω με το εξής. Η εφημερίδα «Έθνος» της 28ης/1/2012 είχε ανοίξει ένα Forum σχετικά με τη μετανάστευση των Ελλήνων νέων και φιλοξενούσε τις απόψεις διακεκριμένων επιστημόνων που ζούσαν και εργάζονταν στο εξωτερικό. Ο κ. Σταμάτης Κριμιζής, επιστημονικός διευθυντής του Πανεπιστημίου John’s Hopkins των ΗΠΑ - είναι γνωστή η πρόσφατη περιπέτειά του και ο εμπαιγμός του από τη σημερινή κυβέρνηση που θέλει να στηρίζεται σε μετριότητες- μιλούσε με θλίψη για τη διαρροή από την Ελλάδα ταλέντων «δίχως τα οποία η χώρα δεν θα ξεφύγει από την κρίση που τη μαστίζει», σημείωνε πως δεν θεωρεί «έντιμο να συμβουλεύσει τους νέους επιστήμονες να παραμείνουν στην Ελλάδα και να αναμείνουν βελτίωση της οικονομίας» και προσέθετε πως τρίβουν τα χέρια τους στη ΝΑΣΑ και το Κολοράντο γι’ αυτή τη νέα έξοδο Ελλήνων επιστημόνων κι έχουν ανοίξει τις πόρτες εισόδου για να τους υποδεχτούν... Ας όψονται οι αίτιοι…

* Ο κ. Αθανάσιος Φραγκούλης είναι Δρ. Κλασικής Φιλολογίας, Επίτ. Σχολικός Σύμβουλος

Στο προηγούμενο σημείωμα προσπαθήσαμε να δείξουμε τον σημαντικό ρόλο που από τη φύση τους μπορούν να διαδραματίσουν οι νέοι στην οικονομική και πολιτιστική ανόρθωση της χώρας μας, αν βέβαια θελήσουμε να τους αξιοποιήσουμε. Γιατί ο νέος είναι από τη φύση πλασμένος για τον ηρωισμό και τη δημιουργία, είναι μια εκλεκτή ποιότητα ύπαρξης και όχι μια απλή ποσότητα χρόνου. Ο ενθουσιασμός της νεότητας κι αν συνοδεύεται από άγνοια είναι πολύ πιο ωραίος και αποτελεσματικός από την ωριμότητα που συνοδεύεται από την πείρα της ζωής και τη γνώση. Ο νέος γενικά είναι δέκτης μιας καταπληκτικής ευαισθησίας σε θέματα πνευματικής ελευθερίας, δημιουργίας, δικαιοσύνης και κατανόησης και γι’ αυτό είναι απαραίτητος για την ανόρθωση, οικονομική και ηθική, της χώρας μας.

Αλλά εμείς τι κάνουμε; Με τις πολιτικές που υιοθετούμε καταδικάζουμε τους νέους σε αδράνεια, τους καταδικάζουμε να είναι αιώνια «δόκιμοι» άνθρωποι που ποτέ δεν πρόκειται να γίνουν κανονικά μέλη της κοινωνίας και της ανθρωπότητας. Τους ψαλιδίζουμε τα όνειρα, τους καταστρέφουμε τις ελπίδες, τους κάνουμε να κοιτάζουν όχι ψηλά όπως τα λουλούδια και όπως τους αρμόζει, αλλά χαμηλά, στη γη, όπως οι καρποί, όπως ταιριάζει στους ώριμους. Περιφρονούμε τον χρόνο που δαπάνησαν, τον πολυτιμότερο τη ζωής τους, τον κόπο που κατέβαλαν και τη δαπάνη που υπέστησαν, για να αποκτήσουν τα εφόδια που διαθέτουν -και οι Έλληνες νέοι διαθέτουν πολύ περισσότερα τυπικά τουλάχιστον εφόδια από όλους τους άλλους Ευρωπαίους νέους- εφόδια που τους φαίνονται σαν βαριοί πνευματικοί σταυροί. Τους προτρέπουμε και ακόμη πιο πολύ τους αναγκάζουμε να ξενιτευτούν, να πάνε αλλού να αξιοποιήσουν τα εφόδιά τους, γιατί η πατρίδα τους δεν τα έχει ανάγκη! Και για την αδικία που διαπράττεται σε βάρος των νέων κανένας «προφήτης» δεν έχει εξεγερθεί, κανένα κόμμα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους δεν έχει ιδρυθεί, κανενός «δεν ιδρώνει το αφτί»! Κατά τα άλλα όλοι ενδιαφέρονται και αγωνιούν για το μέλλον της χώρας μας.

Γνωρίζω νεαρό που στα 27 του χρόνια είχε απολυτήριο Πειραματικού Λυκείου με βαθμό σχεδόν είκοσι, που πήρε πτυχίο Πανεπιστημίου με βαθμό οκτώ (8) περνώντας όλα τα μαθήματά του κάθε έτος σε μια περίοδο, που έκανε Master στην Αγγλία, που πήρε διδακτορικό με αγγλική υποτροφία, που εργάστηκε σε αγγλικό πανεπιστήμιο για δυο χρόνια, που γνωρίζει δύο ξένες γλώσσες σε άριστο επίπεδο και μία σε επίπεδο καλό, που έχει την προβλεπόμενη από τον νόμο γνώση χρήσης Η/Υ -αλήθεια πόσοι άλλοι έχουν σε αυτή την ηλικία αυτά τα εφόδια;- κι όμως αυτοί που επαγγέλλονται την αξιοκρατία και τη δικαιοσύνη τον έκοψαν δυο φορές στην περίφημη «συνέντευξη», γιατί ασφαλώς δεν ανήκε στο κόμμα, δεν ανήκε σε κανένα κόμμα! Κι είναι να απορεί κανείς πώς η χώρα μας που υποτίθεται πως έβαλε στις δημόσιες θέσεις νέους με περισσότερα προσόντα από αυτά που έχει ο παραπάνω νέος έφτασε σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης, ταπείνωσης και εξευτελισμού!

Ο πληθυσμός των νέων έχει πληρώσει και πληρώνει ακριβά την «κατακτητική» μανία των ενηλίκων. Υφίσταται τη σκληρή και ανελέητη εισβολή του τερατώδους κόσμου των ηλικιωμένων που ξεσκίζουν τις τρυφερές σάρκες τους και τις σκορπίζουν στα τρίστρατα μιας σχιζοφρενικής οικουμένης. Οι μεγάλοι στερούν από τους νέους την εργασία που είναι εκπλήρωση ενός χρέους προς τον εαυτό τους και το κοινωνικό σύνολο, τους καταδικάζουν σε αδράνεια, και τους φυλακίζουν αλόγιστα σε μιαν απαράδεκτη κατάσταση, στην αργία που είναι κοινωνική εκτροπή και μάλιστα επικίνδυνη για την φυσιολογική εξέλιξη του ανθρώπου. Λένε πως στον πόλεμο διαταράσσεται η κοινωνική ισορροπία και λογική και αντί τα παιδιά να θάπτουν τους γονείς, οι γονείς θάπτουν τα παιδιά τους. Παρόμοια σήμερα έχει καταστραφεί η κοινωνική λογική και αντί τα ενήλικα και εργαζόμενα παιδιά να τρέφουν τους γονείς, οι γονείς τρέφουν όσο μπορούν τα ενήλικα άνεργα παιδιά τους! Μέχρι πότε; Η λαϊκή σοφία έχει επισημάνει το γεγονός πως η «αργία είναι μήτηρ πάσης κακίας», αλλά οι μεγάλοι δείχνουν να μη το κατανοούν και να μη λαμβάνουν υπόψη πως η ανεργία των νέων θα φθείρει και την ψυχική τους υγεία και θα δημιουργήσει με τον καιρό μια αρρωστημένη κοινωνία, μια κοινωνία χωρίς γάμους, χωρίς παιδιά και χωρίς μέλλον. Εκτός κι αν αυτό είναι το σχέδιο αυτών που μας κυβερνούν, δηλαδή να καταργήσουν τον γάμο και την οικογένεια και να εξαφανίσουν τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν την εθνική μας ταυτότητα.

* Ο κ. Αθανάσιος Φραγκούλης είναι Δρ. Κλασικής Φιλολογίας, Επίτ. Σχολικός Σύμβουλος.

Τον Μάρτιο του 2010 δημοσιεύθηκε στα «Επίκαιρα» της Νέας Σμύρνης μια συνέντευξή μου που δόθηκε στον συνεργάτη της εφημερίδας κ. Τ. Ιωαννίδη. Μία ερώτηση που μου υποβλήθηκε ήταν: Έχουν μέλλον οι νέοι σήμερα; Στην ερώτηση αυτή έδωσα την παρακάτω απάντηση: Εξαρτάται για ποιους νέους μιλάτε. Αν μιλάτε για τους 232 νέους που εν μέσω οικονομικής κρίσης διορίστηκαν στη Βουλή -δεν ξέρω με τι προσόντα και ποιες διαδικασίες-, αλλά και τους όμοιούς τους, τότε αυτοί έχουν μέλλον λαμπρό! Οι υπόλοιποι, όμως, δεν έχουν μέλλον, δεν έχουν ελπίδα. Τί μέλλον μπορούν να έχουν οι νέοι σε μια κοινωνία στην οποία παγώνουν οι προσλήψεις, διογκώνεται η ανεργία, εξευτελίζονται τα πτυχία, σε μια χώρα που δεν ισχύει η αξιοκρατία, η νομιμότητα και η δικαιοσύνη; Τί μέλλον μπορεί να έχουν οι νέοι πάνω από τους οποίους κρέμεται «η σπάθη» της απόλυσης; Θαρρώ πως, αν δεν αλλάξει η κατάσταση, μέλλον δεν έχουν όχι μόνο οι νέοι, αλλά και η πατρίδα μας ολόκληρη, γιατί, όπως συνηθίζουμε να λέμε, η νεότητα είναι το μέλλον του έθνους. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά πιστεύω σε όσα είπα τότε, γιατί όχι μόνο δεν άλλαξε η κατάσταση προς το καλύτερο, αλλά επιδεινώθηκε σε βαθμό που να οδηγούμαστε σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία!

Και έρχομαι στο κεντρικό θέμα του άρθρου μου. Ο Αριστοτέλης στη Ρητορική του είχε διαγράψει το «ήθος» των νέων σε αντιδιαστολή με το «ήθος» των μεγάλων. Είπε ανάμεσα στα άλλα πως οι νέοι «ουκ ανέχονται ολιγωρούμενοι», δεν ανέχονται να παραμελούνται, πως «αγανακτούσιν αν οίωνται αδικείσθαι», αγανακτούν αν νομίζουν πως αδικούνται, πως είναι «φιλοχρήματοι ελάχιστα», δηλαδή δεν θεοποιούν το χρήμα, όπως οι μεγάλοι, και δεν θεωρούν αυτό παράγοντα ολοκλήρωσης της προσωπικότητάς τους και πραγμάτωσής των ιδανικών τους. Είπε, ακόμη, πως είναι «ελεητικοί και… ευέλπιδες», δηλαδή πως είναι φιλεύσπλαχνοι και… αισιόδοξοι». Με λίγα λόγια οι νέοι είναι αυτοί που έχουν τα χαρίσματα εκείνα που είναι απαραίτητα για την καταπολέμηση της παθογένειας της εποχής μας, την έξοδο από την κρίση και την αποκατάσταση της κοινωνικής ισορροπίας που έχει διασαλευθεί από την αλόγιστη πολιτική των μεγάλων.

Και ας μην αντιτάξει κανείς τα σχετικά με τον αναχωρητισμό, την περιθωριοποίηση και την παραίτηση των νέων από τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες, τις τυχοδιωκτικές περιπλανήσεις και τακτικές μερικών νέων, γιατί αυτά οφείλονται στην υποκρισία, την ασυνέπεια και τα λάθη των μεγάλων. Υπάρχει ένας χρυσός παιδαγωγικός κανόνας που λέει πως τα παιδιά δεν ευθύνονται γι’ αυτό που γίνονται. Αλλού πρέπει να ψάξουμε να βρούμε τα αίτια, και μάλιστα στο πολιτικό σύστημα που καθιέρωσαν οι πολιτικοί μας μεταπολιτευτικά, γιατί, όπως λέει ο Πλάτων στον Μενέξενό του, «το πολίτευμα είναι τροφή των ανθρώπων και, αν αυτό είναι σωστό, τότε διαμορφώνει και σωστούς πολίτες, αν όμως δεν είναι σωστό, τότε διαμορφώνει πολίτες κακούς», όπως οι σημερινοί (VII c: Πολιτεία γαρ τροφή ανθρώπων εστί, καλή μεν αγαθών, η δ’ εναντία κακών). Γιατί, αλήθεια, με ποια πρότυπα μεγάλωσαν οι σημερινοί νέοι, αυτή η «χαμένη» γενιά, η γενιά των 500 ευρώ, όπως από καιρό ονομάζεται; Και ποιος ευθύνεται γι’ αυτά;

«Το να είσαι νέος σημαίνει», κατά τον Τόμας Μαν, «να είσαι αυθόρμητος, να μένεις κοντά στις πηγές της ζωής, να μπορείς να παιδεύεσαι και να κουνάς τις αλυσίδες ενός φθαρμένου πολιτισμού, να τολμάς εκείνο που οι άλλοι δεν είχαν το κουράγιο να επιχειρήσουν…». Πράγματι, οι νέοι βλέπουν τον κόσμο τόσο παλιό, που χρειάζεται ανακαίνιση, και νιώθουν δικό τους χρέος να τον κατεδαφίσουν και να τον ανοικοδομήσουν. Ο συναισθηματισμός τους είναι πλούσιος, και δεν διστάζουν να δοθούν ολόψυχα σε μια προσπάθεια δημιουργίας ενός νέου κόσμου όπου θα βασιλεύει η δικαιοσύνη, η αρετή, η ελευθερία, ο ανθρωπισμός, όπου δεν θα υπάρχει η αδικία, η φτώχια, η δυστυχία, ο κατατρεγμός… δηλαδή όλα αυτά τα ποιοτικά στοιχεία που χρειάζεται η διεφθαρμένη κοινωνία μας για να ανανήψει. Ο νέος με τα δυνατά φτερά βρίσκεται πάνω από τα μικροπράγματα της καθημερινότητας. Έχει πλεόνασμα δυναμισμού που με τη πρώτη ευκαιρία μεταβάλλεται σε κοινωνική δραστηριότητα. Είναι ένα τεντωμένο τόξο, όπως έλεγε κάποιος, που βρίσκει πάντα τον στόχο του, αληθινό ή ψεύτικο.

 

* Ο κ. Αθανάσιος Φραγκούλης είναι Δρ. Κλασικής Φιλολογίας, Επίτ. Σχολικός Σύμβουλος.

Οι αναγνώστες της στήλης αυτής ασφαλώς θα θυμούνται ότι έχω γράψει πολλές φορές για το θέμα των λεσβιακών δημογεροντιών και τα πρόσωπα (δημογέροντες) που κατά καιρούς συναντούμε να εκπροσωπούν και να αποφασίζουν για διάφορα θέματα τόσο στην πόλη της Μυτιλήνης όσο και στα λεσβιακά χωριά. Έχω μάλιστα τονίσει πόσο σημαντική είναι, θα είναι, μια εργασία που απλώς θα συγκέντρωνε τα ονόματα των δημογερόντων από τις διάφορες εκδιδόμενες πηγές της λεσβιακής ιστορίας, ώστε να έχουμε στα χέρια μας τη σειρά των ανθρώπων που συγκρότησαν τον θεσμό αυτό. Δύσκολα πράγματα βέβαια με την τροπή που σήμερα έχουν πάρει τα ιστορικά πράγματα, αλλά ας ελπίζουμε...

Έτσι λοιπόν, σκαλίζοντας τα χαρτιά μου συνάντησα και πάλι κάποια αποσπόρια (όπως τα έλεγε ο Κ. Θ. Δημαράς), κάποια στοιχεία δηλαδή που εμπλουτίζουν το θέμα αυτό και μολονότι προέρχονται από δημοσιευμένες πηγές, κρίνω σκόπιμο να τα παραθέσω και πάλι, επειδή και δυσεύρετα είναι αλλά και προκειμένου να ανακινήσω το θέμα των δημογερόντων.

Οι πληροφορίες προέρχονται από το σπουδαίο εκκλησιαστικό έντυπο της Εκκλησιαστικής Αλήθειας, που εκδίδονταν στην Κωνσταντινούπολη και συγκεκριμένα από τον τόμο του 1905. Εκεί λοιπόν δημοσιεύονται γράμματα από τον Μόλυβο, από τα χωριά της Καλλονής, πιθανόν με την υποκίνηση του μητροπολίτη Μηθύμνης, με τα οποία οι τοπικοί παράγοντες διαμηνούσαν προς τον οικουμενικό πατριάρχη Ιωακείμ Γ´, που βρισκόταν για δεύτερη φορά στον πατριαρχικό θρόνο την υποστήριξή τους για διάφορα θέματα που ταλάνιζαν τότε το Πατριαρχείο. Σημειώνουμε ότι στα χωριά της Καλλονής, εκτός από την ομώνυμη κοινότητα περιλαμβάνονται τα Δάφια, το Κεράμι, τα Παπιανά, τα Παράκοιλα αλλά και η Αγία Παρασκευή...

Από τα γράμματα αυτά προς τον Ιωακείμ Γ´ έχουμε τη δυνατότητα να αντλήσουμε τα ονόματα των δημογερόντων που τα υπογράφουν, τα οποία πιθανότατα είναι γνωστά και από άλλες ενέργειές τους, και από άλλες πηγές, αλλά οπωσδήποτε πλουτίζουν τις γνώσεις μας περαιτέρω για το θέμα αυτό.Το γράμμα από τον Μόλυβο φέρει ημερομηνία 26 Δεκεμβρίου 1904 και το υπογράφουν τα παρακάτω πρόσωπα με τις ιδιότητές τους: Η Εφορεία των σχολείων που την αποτελούν οι: Δημήτριος Σάββας (δικηγόρος), Δ. Ζαφειράκης (γιατρός), Α. Κ. Μιχαηλίδης, Α. Ι. Κέπετζης (γιατρός). Η δημογεροντία: Κ. Ν. Καζάζης, Α. Ν. Βουζάκης, Στυλ. Γρηγορίου. Οι κάτοικοι Μολύβου: Κ. Ι. Κέπετυζης, Ν. Ι. Μιχαηλίδης (γιατρός), Αριστ. Κυριακού, Ι. Π. Εμμανουήλ, Κωνστ. Κομνηνάκης.

Η δεύτερη επιστολή, όπως είπαμε, προέρχεται από την Καλλονή και είναι της 30ής Δεκεμβρίου 1904. Την υπογράφουν από την Καλλονή αλλά και από τα γύρω χωριά τα παρακάτω πρόσωπα: Οι εφοροδημογέροντες και Επίτροποι Καλλονής: Ηλίας Βέρος, Χρυσόστομος Νικολαΐδης, Χαράλαμπος Ν. Χ. Παλαιολόγου, Ηρακλής Μ. Θεοδωρακέλλης, Μιχαήλος Λογιωτάτου, Ιγνάτιος Π. Πατακέλης, Αργύριος Παυλίδης. Η Εφοροδημογεροντία Δαφίων: Α. Ι. Κοπαράνης, Κυριάκος Παναγιώτου, Απόστολος Θ. Δομένικος, Ξενοφών Ε. Σταμπολού, Αγγελής Αγγελίδης, Ράλλης Γαβριήλ. Η Εφοροδημογεροντία Κεραμίου: Ν. Χ. Σταυράκης, Ν. Κοντός, Δ. Παπαγρηγορίου, Σοφοκλής Α. Ψαραδέλλη. Οι Εφοροδημογέροντες και Επίτροποι της κοινότητας Αγίας Παρασκευής: Χ. Ι. Μιχαήλαρος, Π. Γ. Πλάτων, Κωστής Γεωργίου, Απόστολος Περικλέους, Παναγιώτης Ε. Μιχάλαινας, Ανδρέας Χατζηδούκας, Π. Χρήστου Βαρβάτη, Ευστράτιος Θεοδώρου. Η Εφοροδημογεροντία Παπιανών: Γεώργιος Στυλιανού, Δημήτριος Θωμά, Αντώνιος Δαρδαμάνης, Γ. Πεντάρης, Ν. Γ. Αντωνάτζογλους, Ν. Χ. Γεωργίου. Οι Εφοροδημογέροντες Παρακοίλων: Χαράλαμπος Κυριάκου, Ιπποκράτης Αναστασίου, Βασίλειος Φωτίου, Π. Γεωργιάδης, Γαβριήλ Κυριάκου.

Ιδού λοιπόν και πάλι οι εκπρόσωποι λίγων λεσβιακών χωριών, που με την ευκαιρία ενός ευρύτερου προβλήματος εμφανίζονται σε υποθέσεις όχι στενά λεσβιακές, αλλά και πέραν της Λέσβου. Ας σημειώσουμε με την ευκαιρία ότι μητροπολίτης Μηθύμνης (1896 - 1915) τα χρόνια αυτά είναι ο καταγόμενος από την Ήπειρο Στέφανος Σουλίδης. Είναι ό ίδιος ο οποίος, όταν θα εκλεγεί για δεύτερη φορά ως οικουμενικός πατριάρχης Ιωακείμ Γ´, επικεφαλής συνοδείας θα μεταβεί τον Μάιο του 1901 στο Άγιο Όρος για να συνοδεύσει τον νεοκλεγέντα πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη.

 

* Ο Παναγιώτης Μιχαηλάρης είναι ιστορικός/ Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.

Παρασκευή, 06 Ιουλίου 2018 12:12

Το δικαίωμα αντίστασης του λαού…

Μετά τη λύση (;) του Σκοπιανού παρουσιάστηκαν εκδηλώσεις αντίδρασης σε όλη τη χώρα μας. Η κυβέρνηση έχει περιέλθει σε δεινή θέση. Ίσως θα ευχόταν να μην έχουν πάρει αυτή την τροπή τα πράγματα, αλλά, όπως λέγεται, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Αλλά σε πιο δεινή θέση βρίσκονται οι λεγόμενοι Ανεξάρτητοι Έλληνες, που βέβαια δεν είναι καθόλου ανεξάρτητοι, αλλά σύρονται πίσω από το άρμα του ΣΥΡΙΖΑ και πολλοί αρνούνται ή αδυνατούν κάτω από τα βάρος των πιέσεων που ασκούνται να ακολουθήσουν. Γι’ αυτό το κόμμα των ΑΝΕΛ έχει αρχίσει να φυλλοροεί. Δυο βουλευτές έχουν ήδη αποσκιρτήσει.

Ο κ. Καμμένος κάνει «φιλότιμες» προσπάθειες, να δικαιολογήσει τη θέση του και απειλεί τους «αποστάτες» καλώντας τους να παραδώσουν την έδρα τους. Και διερωτάται κανείς για ποιο λόγο να το κάνουν; Οι βουλευτές των ΑΝΕΛ εκλέχτηκαν με αυτό το κόμμα, αλλά με άλλη ατζέντα και άλλο πρόγραμμα. Εκλέχτηκαν με την αρχή του σεβασμού προς τη Θρησκεία, την Πατρίδα και την Οικογένεια. Αυτός ο σεβασμός διακήρυτταν πως είναι η «κόκκινη γραμμή» η παραβίαση της οποίας αποτελεί αιτία ρήξης με την κυβέρνηση. Κόκκινη γραμμή αποτελούσαν για τους ΑΝΕΛ και τον λαλίστατο κ. Καμμένο τα εθνικά θέματα. Όμως έκανε και αυτός την κωλοτούμπα του, γιατί μ’ όποιον δάσκαλο πηγαίνεις τέτοια γράμματα μαθαίνεις!

Το ζήτημα, λοιπόν, είναι αν θα πρέπει να παραδώσουν τις έδρες τους ο κ. Καμμένος και οι άλλοι «τύποι» που νιώθουν την τάση για εμετό, όταν ακούνε ότι παραχωρείται στους Σκοπιανούς η «μακεδονική γλώσσα» και «εθνότητα», αλλά τελικά καταπίνουν τον εμετό και ψηφίζουν τις σχετικές αποφάσεις της κυβέρνησης. Μάλλον, έτσι πρέπει να γίνει και να μην έχουν τύψεις συνειδήσεως αυτοί που έστω και την τελευταία στιγμή άκουσαν τη φωνή της συνείδησής τους και επαναστάτησαν. Γιατί ο πατριωτισμός είναι συναίσθημα και μάλιστα πολύ ισχυρό και δεν μπορούν να το αισθανθούν αυτοί που σκέπτονται «με την τσέπη».

Από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση αμυνόμενη βρήκε ένα εύκολο και δοκιμασμένο τρόπο να εξουδετερώσει αυτούς που αντιδρούν στη λύση που έχει δώσει στο Σκοπιανό. Χαρακτηρίζει όλους όσοι συμμετέχουν σε διάφορες διαδηλώσεις υπέρ της Μακεδονίας εθνικιστές, ρατσιστές, φασίστες και άλλα παρόμοια, τους αποκαλεί με λέξεις αρνητικές που κινδυνεύουν στο τέλος να γίνουν «τίτλοι τιμής». Βέβαια, συντάσσεται με τον κυβερνητικό εταίρο, τον κ. Καμμένο, και θεωρεί αυτούς που ανεξαρτητοποιούνται «πληρωμένους», «αποστάτες», «προδότες» κ.λπ. αντιπαρέρχομαι το γεγονός πως οι γνήσιοι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, το 3%, αυτή τη στιγμή βρίσκεται εκτός ΣΥΡΙΖΑ και ότι το κόμμα αυτό αποτελείται από «αποστάτες» και «προδότες» του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ. Αλλά, όπως είπαμε, πολλοί είναι αυτοί που σκέπτονται όχι με το μυαλό και την καρδιά αλλά με την τσέπη. Ας αφήσουμε λοιπόν τα υποκριτικά και ας δούμε την αλήθεια κατάματα.

Οι πολιτικοί μας γενικά, αλλά και τα φερέφωνά τους, εννοώ τους δημοσιογράφους, όλους τους δήθεν υπέρμαχους της δημοκρατίας, διακηρύττουν πως οι πολιτικοί δεν τιμωρούνται, αλλά στέλνονται στα σπίτια τους. Πολύ ωραίο αφήγημα! Αν δηλαδή κάποιος πολιτικός εκλεγεί δημοκρατικά, αλλά δείξει τυραννικό πρόσωπο από την αρχή, ο λαός πρέπει να το ανεχτεί και να περιμένει να λήξει η τετραετία, για να ψηφίσει και να τιμωρήσει τον «προδότη»! Γιατί η ιστορία περιέχει πολλά παραδείγματα ανδρών που εκλέχτηκαν δημοκρατικά εξαπατώντας τον λαό, αλλά κυβέρνησαν χωρίς να λάβουν καθόλου υπόψη το Συμβόλαιο που είχαν υπογράψει προεκλογικά με αυτόν. Αυτό, άλλωστε, είχε κάνει τον αρχαίο σοφό να πει του « αρχή άνδρα δείκνυσι». Κι είναι αλήθεια αυτό που είπε ο Μοντεσκιέ, ότι η πιο στυγνή τυραννία είναι αυτή που διενεργείται κάτω από τη σκιά των νόμων και το πρόσχημα της δικαιοσύνης.

Από την άλλη πλευρά, Ο Τζων Λοκ (1636 - 1704) είχε διακηρύξει πως, αν ένας ηγεμόνας χρησιμοποιήσει την εξουσία τυραννικά, παραβιάζοντας το Κοινωνικό Συμβόλαιο που υπέγραψε με τον λαό, ο μόνος σωστός τρόπος για να αντιμετωπιστεί η αυθαιρεσία της εξουσίας και η βία που ασκεί είναι η ίδια η βία. Το ζητούμενο, επομένως, είναι όχι το αν ο κόσμος αντιδρά, όταν νιώθει να θίγεται ο πατριωτισμός του, αλλά το πώς δε θα παίρνονται αποφάσεις που θίγουν αυτόν τον πατριωτισμό. Γιατί ο καθένας μας «θερίζει ό τι σπείρει».

* Ο κ. Αθανάσιος Φραγκούλης είναι Δρ. Κλασικής Φιλολογίας,  Επίτ. Σχολικός Σύμβουλος.

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018 11:25

Ο εντιμότατος κύριος…

Επιτέλους βγήκαμε από τα Μνημόνια… Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν οι κυβερνητικοί εταίροι και όσοι τρέφονται μέσω αυτών. Και δεν είναι λίγοι αυτοί, γιατί, όπως είχε πει η Ανατόλ Φρανς, η δημοκρατία είναι καλό πολίτευμα, αλλά έχει ένα μεγάλο ελάττωμα, ότι έχει πολλούς συγγενείς, φίλους και «ημέτερους» που πρέπει να χορτάσουν! Αφού η κυβέρνηση έλυσε το πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων, έλυσε και το οικονομικό πρόβλημα της χώρας και οργάνωσε τις αναμενόμενες φιέστες γι’ αυτές τις επιτυχίες! Και μετά από όλα αυτά, όπως γράφεται, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να λύσει και το Αλβανικό πρόβλημα! Και θυμίζει η κυβέρνηση εκείνο τον παλληκαρά που καλούσε τους άλλους να παλέψουν και, ενώ όλοι τον «καταπονούσαν», τον έριχναν κάτω, αυτός σηκωνόταν, καμωνόταν τον νικητή και έλεγε «άλλος, άλλος…»!

Κάποιος γνωστός ψυχολόγος έκανε μια εύστοχη παρατήρηση, ότι ο πρωθυπουργός γελά συνέχεια -και ο κ. Καμμένος θα έλεγα εγώ- χωρίς να ενδιαφέρεται αν πρόκειται για γάμο ή για κηδεία. Και έχει δίκιο. Η εξήγηση είναι εύκολη: ή αυτός μπερδεύει τα πράγματα και θεωρεί τις κηδείες γάμους και τις ήττες νίκες ή, το πιο πιθανό, διαθέτει μια σπάνια ικανότητα που τον βοηθά να μεταπηδά από μια περιοχή σε άλλη, γιατί υπάρχουν περιοχές στη χώρα μας που στις κηδείες οι άνθρωποι κλαίνε και άλλες στις οποίες γελάνε.

Και το δυστύχημα είναι πως στις φιέστες που οργανώθηκαν συμμετείχε και ο κυβερνητικός εταίρος, ο κ. Καμμένος, με την ακολουθία του. Και ήταν πολύ περιχαρής και εύθυμος. Και αυτός, όπως οι άλλοι, ενώ ο λαός τους φτύνει, αυτοί νομίζουν πως ψιχαλίζει, ή αφορίζουν το κακό χαρακτηρίζοντας ανόητα και ανεύθυνα όλους εκείνους που αντιδρούν στις επιλογές τους φασίστες, ακροδεξιούς, σωβινιστές, ρατσιστές, «πουλημένους» και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Αυτοί έχουν καθιερώσει σε αξίωμα το παμπάλαιο δόγμα «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» και πρέπει να αφανιστεί! Και νομίζουν πως με αυτό τον τρόπο εξορκίζουν το κακό που κάνουν στους πολίτες και τη χώρα.

Στην ουσία όλες τις αποφάσεις τις συνυπογράφει ο κ. Καμμένος για τον απλούστατο λόγο πως χωρίς τη στήριξη που παρέχει στον κ. Τσίπρα, τίποτε από αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα δεν θα συνέβαινε. Γι’ αυτό και ο κ. Τσίπρας θεώρησε αναγκαίο να τον επαινέσει στην τελευταία «φιέστα» και να μιλήσει για έναν «έντιμο» άνθρωπο και για μια «έντιμη συμφωνία»! Βέβαια, η φιλοφρόνηση δεν έμεινε αναπάντητη και ο κ. Καμμένος «γνωμάτευσε» πως ο κ. Τσίπρας είναι «ο καλύτερος πρωθυπουργός» μετά τη μεταπολίτευση, κάνοντας ακόμη και το παρδαλό κατσίκι να γελάσει. Πάντως, είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως σε περιόδους βαθιάς κρίσης οι λέξεις αλλάζουν περιεχόμενο. Και αυτό συμβαίνει και σήμερα. Γιατί δεν μπορεί να είναι «έντιμος» αυτός που προδίδει τις αρχές και τις αξίες του. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «έντιμος» αυτός που καταπατεί το Συμβόλαιο που υπέγραψε με τους ψηφοφόρους του. Δεν μπορεί να είναι «έντιμος» κάποιος που εκλέχτηκε με το σλόγκαν «Πατρίδα, Θρησκεία και Οικογένεια», αξίες ιερές και πατροπαράδοτες, αλλά δεν αντιδρά καθόλου όταν ο άλλος συμβαλλόμενος περιφρονεί όλες αυτές τις αξίες υπηρετώντας την ιδεολογία του. Δεν είναι «έντιμος» αυτός που δεν παρουσιάζει συνέπεια «λόγων και έργων».

Ο κ. Καμμένος δεν γνωρίζει πως δεν αρκεί να ξέρει κανείς τις ορθές αρχές, αλλά πρέπει και να τις αγαπά κιόλας και να τις εφαρμόζει στην πράξη. Δεν γνωρίζει πως εκείνα που κοινώς λέγονται «πνευματικές αξίες» είναι σπουδαιότερες από όποια υλικά αγαθά και πως, όπως έλεγε ο Ρότσχιλντ, είναι προτιμότερο να θυσιάσει κανείς το χρήμα του παρά τις αρχές σου. Ο κ. Καμμένος δεν γνωρίζει -και ήδη άρχισε να πληρώνει την άγνοιά του- πως αυτός που αρνείται τις αρχές και τις αξίες του τελικά αρνείται τον ίδιο τον εαυτό του και ότι όποιος προδίδει τον όρκο του τελικά προδίνεται από τον ίδιο του τον όρκο! Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα στην πολιτική από το να χειραγωγεί τις αρχές και τις αξίες κάποιου πολιτικού το συμφέρον, γιατί αν κάποιος παραβιάζει στην πράξη την ιεράρχηση των αξιών της ζωής αυτή αργά ή γρήγορα θα τον εκδικηθεί.

 

* Ο κ. Αθανάσιος Φραγκούλης είναι Δρ. Κλασικής Φιλολογίας, Επίτ. Σχολικός Σύμβουλος.

Απολαύσαμε πάλι τη φιέστα που οργανώθηκε στη Βουλή των Ελλήνων με αφορμή τη συζήτηση για το Σκοπιανό που απασχολεί ολόκληρο τον Ελληνισμό. Γίναμε πάλι θεατές του ίδιου έργου. Παρακολουθήσαμε με θλίψη και οργή έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων, μια ανταλλαγή αλληλοκατηγοριών, μια συζήτηση που δεν είχε σκοπό την ενημέρωση των πολιτών σχετικά με το τόσο σημαντικό εθνικό θέμα, αλλά τη συσκότισή του για την ευκολότερη χειραγώγησή τους. Κάθε κόμμα είχε σκοπό να κατατροπώσει τους αντιπάλους με λεκτικούς ακροβατισμούς, με ευφυολογήματα που περιφρονούν τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού και τελικά καταντούν ανούσιες «βλακείες».

Αλήθεια, ποιο υγιές πολίτευμα, για να μην πω υγιής δημοκρατία, δίνει το δικαίωμα σε ένα κόμμα που εκπροσωπεί ή μάλλον εκπροσωπούσε, όταν εξελέγη, το 35 % του ελληνικού λαού, περίπου το 1.500.000 των πολιτών, δηλαδή ισάριθμους πολίτες με αυτούς που έλαβαν μέρος στα δύο μεγάλα συλλαλητήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, να αποφασίζει για τόσο σοβαρά εθνικά θέματα; Ποιο υγιές πολίτευμα δίνει το δικαίωμα σε ένα άτομο, χωρίς καμιά προηγούμενη συζήτηση στη Βουλή και ενημέρωση των κομμάτων να υπογράψει οποιαδήποτε συμφωνία, καλή ή κακή, που αφορά μείζονα εθνικά θέματα; Κι όμως έγινε και αυτό!

Δεν ξέρω τι από όσα λέχτηκαν στην «ιστορική», όπως τόνισαν πολλοί, αυτή συζήτηση είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα. Γιατί, δυστυχώς, κανείς δεν μπορεί να έχει πια εμπιστοσύνη στους πολιτικούς μας. Ένα είναι βέβαιο, πως ανάμεσα σε άλλα η κυβέρνηση εκχώρησε στα Σκόπια τη «μακεδονική γλώσσα». Ισχυρίστηκε βέβαια ο Υπουργός των Εξωτερικών ότι αυτή είχε εκχωρηθεί στο παρελθόν από άλλο κόμμα στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων στον Ο.Η.Ε. Επιτρέψτε μου να πιστέψω πιο πολύ τον καθηγητή Μπαμπινιώτη παρά τον Κοτζιά, γιατί, όπως λέγεται, οι μια φορά ψεύτες είναι πάντα ψεύτες!

Όπως και αν έχει το πράγμα, η εκχώρηση της «μακεδονικής γλώσσας» στους Σκοπιανούς είναι κάτι πολύ σημαντικό και έχει εθνικές προεκτάσεις. Όταν απολογούνταν ο Σωκράτης για την κατηγορία πως δεν πιστεύει σε θεούς και ότι εισάγει «καινά δαιμόνια», κατατρόπωσε τον Μέλητο λέγοντάς του πως δεν είναι δυνατό να υπάρχουν δαιμόνια, παιδιά θεών, χωρίς να υπάρχουν δαίμονες, δηλαδή θεοί (27 b - d). Παρόμοια θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν είναι δυνατό να υπάρχει «μακεδονική γλώσσα» χωρίς να υπάρχει «μακεδονικό έθνος». Η κυβέρνηση, δηλαδή, αναγνώρισε και την ύπαρξη «μακεδονικού έθνους» που εκπροσωπείται από τους Σκοπιανούς. Και ας υποστηρίζουν οι θιασώτες του Τσίπρα και οι υποστηριχτές της συμφωνίας πως αυτή δε μιλά για «εθνότητα», αλλά για «ιθαγένεια» και ότι δήθεν η λέξη «μακεδονικός» δεν έχει το περιεχόμενο που νομίζουμε, αλλά κάτι διαφορετικό. Τρέχα γύρευε, δηλαδή!

Έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια από τότε που ο Ηρόδοτος μίλησε για «το όμαιμον, το ομόγλωσον, το ομόθρησκον, το ομότροπον», τα στοιχεία δηλαδή εκείνα που αποτελούν τους συνεκτικούς δεσμούς των Ελλήνων. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως από τα τέσσερα αυτά στοιχεία το «ομόγλωσσον» είναι το πιο σημαντικό και το πιο σεβαστό. Η γλώσσα, κάθε γλώσσα, έχει εθνική διάσταση. Ολόκληρο το πολιτιστικό παρελθόν ενός λαού συναιρείται μέσα στο γλωσσικό του παρόν. Είναι το πιο βασικό διακριτικό γνώρισμα της εθνικής ταυτότητάς του. Είναι ο πιο ισχυρός συνεκτικός κρίκος των ατόμων που απαρτίζουν ένα έθνος. Αυτή ενώνει με θαυμαστό τρόπο τους ανθρώπους μεταξύ τους, αποτελεί το κυριότερο γνώρισμα της εθνικής τους ιδιοπροσωπίας και αποκτά τη βαρύτητα του πιο συντριπτικού τεκμηρίου για την ιστορική επιβίωση του.

Γι’ αυτό λαοί που κατέκτησαν άλλους λαούς και θέλησαν να τους αφομοιώσουν τη γλώσσα τους προσπάθησαν να ελέγξουν και να περιορίσουν. Αντίθετα, λαοί που γνώρισαν τη σκλαβιά, όπως, για παράδειγμα, ο ελληνικός, κατόρθωσαν να επιβιώσουν, γιατί διατήρησαν αλώβητη τη γλώσσα τους. Γι’ αυτό ο Παλαμάς την ονόμασε «Νικήτρα του θανάτου». Αλλά και ο γλωσσολόγος Ν. Ανδριώτης είχε πει πως η γλώσσα που κάθε λαός έχει διαμορφώσει ήταν πάντα και είναι ο άξονας που γύρω του στρέφεται ο εθνικός βίος. Μαζί της και χάρη σ’ αυτή επιζεί ιστορικά ένα έθνος.

Αυτή, λοιπόν, τη γλώσσα, την «ελληνικήν», κατά τον Ελύτη, την παραχωρήσαμε στους Σκοπιανούς με οικονομικά, όπως λέγεται, ανταλλάγματα! Όπως και αν έχει το πράγμα, αυτή η υποχώρηση στο θέμα της γλώσσας από μόνη της είναι μεγάλη ντροπή και θίγει τη φιλοτιμία του ελληνικού λαού!

 

Ο κ. Αθανάσιος Φραγκούλης είναι Δρ. Κλασικής Φιλολογίας επίτ. Σχολικός Σύμβουλος.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018 18:57

Τι έχεις, Γιάννη, τι είχα πάντα…

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η Δημοκρατία είναι το καλύτερο σύστημα διακυβέρνησης που επινόησε ο άνθρωπος. Όμως και αυτό το πολίτευμα, αφού το δημιουργήσαμε, πρέπει να το προστατεύουμε και όχι να το κακοποιούμε. Γιατί ποιος αλήθεια μπορεί να είναι ικανοποιημένος από τη σημερινή δημοκρατία, τη δημοκρατία που δεν σέβεται καμιά από τις θεμελιώδεις αρχές που τη στηρίζουν, όπως αναφέρονται στο κεφ. 38 του Επιταφίου του Περικλή. Εννοώ την αρχή της πλειοψηφίας, την αρχή της ισονομίας και ισοπολιτείας, την αρχή της αξιοκρατίας, την αρχή του σεβασμού στους άρχοντες και τους νόμους. Ποιος μπορεί να είναι ικανοποιημένος με μια δημοκρατία που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία, σε μια δημοκρατία «διεφθαρμένη» που αδιαφορεί για τα δικαιώματα των πολιτών για υγεία, παιδεία και εργασία;

Η πείρα που αποκτήσαμε όλα αυτά τα χρόνια βεβαιώνει την άποψη του Αριστοτέλη πως τελικά σημασία δεν έχει το πολίτευμα με το οποίο διοικείται ένα κράτος, αλλά οι άνθρωποι που το εκπροσωπούν και το εκφράζουν, οι πολιτικοί που στέλνουμε στη Βουλή, για να αποφασίσουν για το μέλλον μας. Και δεν μπορεί κανείς να είναι περήφανος με τις επιλογές του λαού μας, γιατί οι εκπρόσωποί μας φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων και έδειξαν πως αυτοί ενδιαφέρονται πρώτιστα για τον εαυτό τους και το κόμμα, για την εξουσία και τα αγαθά που αυτή προσφέρει και μετά νοιάζονται για το καλό της πατρίδας.

Παλιά, όλοι το θυμούμαστε, το πολιτικό σύστημα στηριζόταν στο δόγμα της «καμένης γης». Η εκάστοτε κυβέρνηση τα πρώτα τρία χρόνια προσπαθούσε με διάφορους τρόπους να αυξήσει τα έσοδα του κράτους. Τον τελευταίο χρόνο πριν τις εκλογές αυτή άρχιζε τις παροχές που θα εξασφάλιζαν την επανεκλογή της. Έτσι άδειαζαν τα δημόσια ταμεία. Το σκεπτικό ήταν: αν βγουν οι άλλοι, δεν θα μπορούν να κάνουν παροχές ανώδυνα και χωρίς κόστος. Αν βγούμε εμείς, θα δούμε τι θα κάνουμε. Το σίγουρο πάντως είναι πως στη δεύτερη περίπτωση θα εξακολουθούσαν να απολαμβάνουν τους καρπούς της εξουσίας. Και επειδή σε περίπτωση επανεκλογής της κυβέρνησης τα ταμεία ήταν «άδεια», αυτή προχωρούσε σε αλόγιστο δανεισμό, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος της χώρας να διογκώνεται συνέχεια και να πνίξει τελικά τη χώρα και τους πολίτες. Όσες φορές πάλι την εξουσία κέρδιζε η αντιπολίτευση, και αυτή δεν μπορούσε να κυβερνήσει χωρίς χρήματα. Έλεγε, λοιπόν, πως βρήκε «καμένη γη» και άρχιζε την προσπάθεια της ανασυγκρότησης της χώρας μέσω της επιβολής νέων φόρων ή μέσω δανεισμού!

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η κυβέρνηση σίγουρα δεν έχει χρήματα, αφού η χώρα μας είναι χρεοκοπημένη. Από την άλλη πλευρά οι δανειστές μας και οι περίφημες «αγορές» δεν της επιτρέπουν να δανειστεί. Πώς λοιπόν θα κάνει παροχές, για να έχει την πιθανότητα επανεκλογής; Βρήκε το τέχνασμα, το κόλπο, το «αφήγημα» του (υπερ)πλεονάσματος! Δανείζεται δηλαδή από τους ίδιους τους πολίτες. Επιβάλλει βαριά φορολογία σε όλους και σε όλα, συγκεντρώνει όλα τα αποθεματικά των ταμείων κι είναι έτοιμη να πουλήσει και την ψυχή της ακόμη, για να μπορέσει να κρατηθεί στην εξουσία. Βρήκε και το «αφήγημα» των αντίμετρων και ισχυρίζεται πως, όσα παίρνει τόσα θα δώσει στους πολίτες! Και διερωτάται κανείς, αφού θα τα δώσει πίσω, γιατί κάνει τον κόπο να τα πάρει μειώνοντας την αγοραστική δύναμη των πολιτών, στεγνώνοντας την αγορά και εμποδίζοντας την ανάπτυξη που τόσο διαφημίζει;

Εδώ βρίσκεται το μυστικό όλης της φιλοσοφίας του (υπερ)πλεονάσματος, που ασφαλώς δεν προέρχεται από την πάταξη της φοροδιαφυγής και την ανάπτυξη. Η κυβέρνηση πετυχαίνει τρία συγχρόνως πράγματα: α) κάνοντας παροχές δείχνει κοινωνική ευαισθησία, φαίνεται καλή, αγνοώντας πως, όπως έλεγε ο Βολταίρος, και οι τύραννοι έχουν κάποιες καλές στιγμές, β) επιβάλλοντας βαριά φορολογία κάνει φτωχούς τους πολίτες, αγνοώντας πως, όπως έλεγε ο Ρουσώ, μόνο ο τύραννος κάνει τους πολίτες φτωχούς και δυστυχισμένους, για να μπορεί να τους κυβερνά και γ) το πιο σπουδαίο, υπηρετεί την ιδεολογία του κόμματος, γιατί επιστρέφει κάποια ψίχουλα όχι σε αυτούς από τους οποίους τα πήρε, αλλά στους κατά την κρίση της φτωχούς, σε αυτούς που θεωρεί πως είναι δυνατό να αποτελέσουν την εκλογική πελατεία. Με τέτοιες, όμως, πολιτικές δεν υπάρχει ελπίδα……..

 

*Ο κ. Αθανάσιος Φραγκούλης είναι Δρ. Κλασικής Φιλολογίας, επίτ. Σχολικός  Σύμβουλος.

Παρασκευή, 08 Ιουνίου 2018 13:28

Η δύναμη της βίας (Μέρος Β΄)

Στο προηγούμενο σημείωμά μου αναφέρθηκα στη δύναμη της βίας με αφορμή τους προπηλακισμούς που δέχτηκε ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης στην εκδήλωση των Ποντίων και τόνισα πως η βία απ’ όπου και αν προέρχεται είναι αποτρόπαια και δεν ταιριάζει σε πολιτισμένους ανθρώπους. Σε παρόμοιες περιπτώσεις τα κόμματα σπεύδουν να πάρουν θέση με γνώμονα πάντα το κομματικό συμφέρον και μοναδικό σκοπό την «άγρα» ψηφοφόρων. Το κυβερνών, κατά κανόνα, κόμμα επιδιώκει να κερδίσει μέσα από την πόλωση των πολιτών, μη λαμβάνοντας υπόψη πως η πόλωση αυτή αποβαίνει πάντα σε βάρος της κοινωνικής συνοχής που είναι απαραίτητος παράγοντας ανάπτυξης και προόδου. Έτσι, ο κ. Πρωθυπουργός έσπευσε να μιλήσει για «οργανωμένη φασιστική επίθεση» και δράση του «παρακράτους της δεξιάς!». Βέβαια, η δικαιοσύνη έκανε το καθήκον της: εκδίκασε την υπόθεση, επέβαλε, ως όφειλε, τις σχετικές ποινές, αλλά δε φάνηκε να συμμερίζεται τις απόψεις του πρωθυπουργού και άλλων κυβερνητικών παραγόντων που, σκόπιμα ή μη, συμφωνούσαν μαζί του.

Το ενδιαφέρον, όμως, είναι πως ο πρωθυπουργός ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη, συνάντησε τον κ. Δήμαρχο και, ούτε λίγο ούτε πολύ, προσπάθησε να τον προβάλει ως πρότυπο δημοτικού άρχοντα! Με άλλα λόγια προσπάθησε να «ξεπλύνει» τις ανομίες του. Κι όμως παρόμοια γεγονότα, και μάλιστα σοβαρότερα, είχαν συμβεί και στο παρελθόν, αλλά οι κυβερνώντες δεν είχαν δείξει την ίδια ευαισθησία, όπως δεν την είχαν δείξει και οι αρχές που ταυτοποίησαν τους δράστες και τους οδήγησαν στη δικαιοσύνη με αξιοθαύμαστα γρήγορο τρόπο. Πολλοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι ζήτησαν την χωρίς «αλλά…» καταδίκη της επίθεσης εναντίον του Δημάρχου. Αυτοί όμως που ζητούν την εξάλειψη του συνδέσμου «αλλά» από το λεξιλόγιο και από την υπόθεση ή είναι ανόητοι ή τους συμφέρει προσωπικά. Γιατί είναι σα να δέχονται πως η βία προέρχεται από παρθενογένεση και δεν έχει γενεσιουργά αίτια που, αν δεν ανιχνευτούν και δεν χτυπηθούν, δεν είναι δυνατό η βία να εξαλειφθεί ή, τουλάχιστον, να περιοριστεί. Και το «αλλά» αυτό σχετίζεται όχι μόνο με τις εξόχως προσβλητικές δηλώσεις που φέρεται ότι έκανε ο Δήμαρχος στη συγκεκριμένη εκδήλωση, αλλά και σε όσα ανάλογα είπε κατά καιρούς, με αποτέλεσμα να έχει συσσωρευτεί οργή εναντίον του σε μια μερίδα των πολιτών που ήταν φυσικό κάποτε να ξεσπάσει. Γιατί αυτοί που προβάλλουν ως αναγκαιότητα τον σεβασμό της διαφορετικότητας των άλλων δεν θα πρέπει να επιδιώκουν την προσαρμογή των άλλων στις δικές τους ιδέες και τη δική τους ταυτότητα, αλλά να σέβονται τους άλλους και να μην τους προσβάλλουν.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα του 2018 σημασία δεν έχει το τι λέει και τι κάνει κανείς, αλλά ποιος είναι αυτός που το λέει και το κάνει. Σημασία δεν έχει τι παθαίνει κανείς, αλλά ποιος είναι αυτός που το παθαίνει. Γιατί παρουσιάζεται μια δαιμονοποίηση της βίας που προέρχεται από τη «δεξιά» και μια «καθαγίαση» της βίας που προέρχεται από τα «αριστερά». Η βία εναντίον του Δημάρχου θεωρήθηκε «οργανωμένη φασιστική» επίθεση, ενώ οι επιθέσεις του Ρουβίκωνα θεωρούνται «ακτιβιστικές» ενέργειες και «παιδικά παιχνίδια μιας «συλλογικότητας»! Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός πως τα μέλη του Ρουβίκωνα που βιαιοπραγούν εναντίον ατόμων, εισβάλλουν ελεύθερα σε Υπουργεία και Πρεσβείες, εκβιάζουν και εμποδίζουν το έργο και των ανώτατων δικαστών και απειλούν ακόμη και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφήνονται να συνεχίζουν τα «παιδικά τους παιχνίδια» ελεύθερα, με την προσδοκία να «ανδρωθούν» και να ολοκληρώσουν «θεάρεστο» έργο τους.

Κι όμως τα μέλη του Ρουβίκωνα στην κρίση «των νουν εχόντων», όταν κακοποιούν συνανθρώπους τους και καταστρέφουν τις περιουσίες τους αδικούν γιατί, όπως έλεγε ο Σωκράτης, «το κακώς ποιείν ανθρώπους του αδικείν ουδέν διαφέρει». Από την άλλη πλευρά, όπως έλεγε ο ίδιος φιλόσοφος, «ουδαμώς το γε αδικείν ούτε αγαθόν ούτε καλόν», δηλαδή η αδικία με κανένα τρόπο και για κανένα λόγο δεν μπορεί να είναι ωραίο και καλό πράγμα, και, επομένως, « ουδενί τρόπω… εκόντας αδικητέον είναι», δηλαδή με κανένα τρόπο δεν πρέπει να αδικούμε τους άλλους (Πλάτων, Κρίτων, 49 α).

Συμπέρασμα: η βία όχι μόνο δεν θα λείψει, αλλά και θα ενταθεί, αν οι πολιτικοί ηγέτες δεν αλλάξουν συμπεριφορά και δεν γίνουν πιο προσεκτικοί στα λόγια και τα έργα τους και αν οι Αρχές δεν αντιμετωπίζουν τη βία με τους ίδιους όρους απ’ όπου κι αν προέρχεται.

 

Ο κ. Αθανάσιος Φραγκούλης είναι Δρ. Κλασικής Φιλολογίας, επίτ. Σχολικός Σύμβουλος.

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018 13:52

Η δύναμη της βίας (Α΄ Μέρος)

Τα τελευταία γεγονότα της Θεσσαλονίκης με τον ξυλοδαρμό του δημάρχου της, κ. Μπουτάρη έφεραν στον νου μου ένα δοκίμιο του Ευάγγελου Παπανούτσου που ως εκπαιδευτικός δίδασκα στους μαθητές της Γ΄ Λυκείου όσο ήμουν στην υπηρεσία. Τίτλος του είναι «Το δίκαιο της πυγμής» και είναι παρμένο από το ομότιτλο βιβλίο του που εκδόθηκε το 1975 από τις εκδόσεις Δωδώνη. Ανάμεσα λοιπόν στα άλλα γράφει ο διαπρεπής παιδαγωγός: «Αν ο άνθρωπος φέρθηκε ως τώρα με αγριότητα και απερισκεψία, όπως όλα τα θηρία, και όταν καταλαβαίνει, ότι έχει την υπεροχή, λύνει τις διαφορές του με τη βία, αυτό δε σου δίνει το λογικό δικαίωμα να περιμένεις πως θα επαναλαμβάνεται επ’ άπειρον και πολύ λιγότερο ότι τούτο θα γίνεται και στο μέλλον και πολύ λιγότερο να υποστηρίζεις ότι πρέπει να επαναλαμβάνεται. Γιατί τίποτε δεν εμποδίζει να αλλάξει αύριο και στο σημείο αυτό η ροή της ιστορίας…». Ο Παπανούτσος δικαιολογεί την αισιοδοξία του λέγοντας πως ο άνθρωπος είναι λογικό ον και μπορεί κάποτε να λογικευτεί και ν’ αποφασίσει να αξιοποιεί με άλλους συμφερότερους κι ευπρεπέστερους τρόπους την περίσσεια των σωματικών και των πνευματικών του δυνάμεων, όχι με τον εξευτελισμό και την σφαγή των ομοίων του -και του εαυτού του, θα πρόσθετα εγώ.
Βέβαια, η αισιοδοξία του μεγάλου παιδαγωγού είναι τελείως αβάσιμη και απηχεί μάλλον έναν ενδόμυχο πόθο, παρά μια στέρεη πίστη, γιατί, όπως λέει κάποιος, δεν υπάρχει βίος χωρίς βία. Ο βίος είναι αχώριστο ζευγάρι με τη βία, αφού η βία είναι το θηλυκό του βίου. Όλοι, όμως, πρέπει να παραδεχτούμε πως η βία δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται από κανένα και για κανένα λόγο για την επίλυση των διαφορών του με τους συνανθρώπους του, έστω κι αν ο λαός με φράσεις όπως «το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», «και οι αγιοί φοβέρα θέλουν» ή «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος» επισημαίνει την σε ορισμένες περιπτώσεις αναγκαιότητά της.
Η βία είναι παράλογη ενέργεια. Κι είναι παράλογη γιατί η αποκρουστική βαναυσότητα δεν είναι ισχύς, αλλά είναι ένδειξη αδυναμίας. Δεν είναι φάρμακο και λύση για κανένα πρόβλημα, αλλά μια κτηνώδης δύναμη που πηγάζει όχι από την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, αλλά από μια τυφλή δουλικότητα και εξάρτησή του από το ζωώδες ένστικτο που όλοι οι άνθρωποι έχουν «εν υπνώσει» μέσα τους. Είναι παράλογη η βία, γιατί η λογική και η πειθώ είναι ισχυρότερες από αυτή και τα αποτελέσματά τους διαρκούν περισσότερο. Είναι παράλογη η βία, γιατί όποιος επιβάλλει με γροθιά το επιχείρημά του πρέπει και να περιμένει τη γροθιά σαν επιχείρημα. Σίγουρα η βία γεννά βία και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο στις σχέσεις των ανθρώπων. «Εάν υποχωρήσω», λέει ο Παπανούτσος, «στις παρορμήσεις του ενστίκτου και επιτεθώ, το ζώο μέσα μου θα νικήσει, εγώ όμως σαν άνθρωπος με φρόνημα ηθικό θα νικηθώ. Και αυτή τη νίκη του ‘φυσικού’ που με ταπεινώνει δεν την θέλω». Και ο Πλάτων είχε πει πως «Ούκουν των φρόνησιν ασκούντων το βιάζεσθαι» και πως «Βιάζεσθαι ουχ όσιον», δηλαδή πως η άσκηση βίας δεν είναι ενέργεια ανθρώπων που διαθέτουν φρόνηση και πως δεν είναι όσιο το να μεταχειρίζεται κανείς βία.
Με αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί κανείς «ελαφρά τη καρδία» να επικροτήσει τη συμπεριφορά κάποιων θερμοκέφαλων που χρησιμοποίησαν βία εναντίον του Δημάρχου της Θεσσαλονίκης. Όπως συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις τα κόμματα πήραν θέση απέναντι σε αυτά τα γεγονότα. Το καθένα τα είδε από τη δική του πλευρά, τα καταδίκασε, όπως ήταν επόμενο, αλλά παράλληλα προσπάθησε να τα εκμεταλλευτεί και να κερδίσει ψήφους, μια και οι εκλογές πλησιάζουν! Θαρρώ πως είναι προτιμότερο να μην παίρνουν θέση τα κόμματα σχετικά με παρόμοια γεγονότα, παρά να το κάνουν με τον τρόπο που το κάνουν. Γιατί και τίποτε δεν κατορθώνουν και γελοιοποιούνται στο τέλος στα μάτια των πολιτών. Στο επόμενο η συνέχεια…

 

Σελίδα 1 από 5
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top