FOLLOW US
Αριστείδης Κυριαζής

Αριστείδης Κυριαζής

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Στις 7-12-18 παρακολούθησα στην κατάμεστη αίθουσα του Polis Art Cafe της Αθήνας, την ενδιαφέρουσα παρουσίαση του εξαιρετικού νέου δίτομου βιβλίου 1.360 σελίδων του Παναγιώτη Κουτσκουδή «Συναξάρια-Βίοι Λέσβιων Λαϊκών Αγωνιστών», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Εργαστήρι Γραφικών Τεχνών ΣΥΝΘΕΣΗ και αποτελεί προϊόν επίμονης εικοσιπενταετούς έρευνας και καταγραφής πλήθους πηγών, βιβλιογραφιών, δημοσιευμάτων, προσωπικών αρχείων, πληροφοριών διαδικτύου, σημειωμάτων ερευνητών όπως των Βασίλη Καλογερά, Δημήτρη Καρατζιτζή, Γιώργου Γαλέτσα και Αρίστου Πολυχρονιάδη, συνεντεύξεων αγωνιστών και πληροφοριών 88 φίλων και συγγενών τους, καθώς και από αρχειακό υλικό της εβδομαδιαίας εφημερίδας της Λέσβου «Νέο Εμπρός», του Παλλεσβιακού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου, της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Μυτιλήνης και των Στρατιωτικών Αρχείων του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

Την εκδήλωση παρουσίασε και συντόνισε η γραφίστρια-μουσικός κόρη του συγγραφέα, Μυρσίνη Κουτσκουδή-Βουρλή, χαιρέτησε ο επίτιμος πρόεδρος της Ομοσπονδίας Λεσβιακών Συλλόγων Αττικής Χριστόδουλος Τσακιρέλλης και προλόγισε ο Παναγιώτης Κουτσκουδής. Ακολούθησε η παρουσίαση του βιβλίου από τον Περιφερειακό Σύμβουλο Βορείου Αιγαίου και πρώην βουλευτή Λέσβου και ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Στρατή Κόρακα, ενώ προβλήθηκαν δύο ενδιαφέροντα βίντεο με σύντομη αναδρομή στην ιστορία του Λεσβιακού επαναστατικού κινήματος.

Όπως σημειώνεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Συναξάρια λέγονται τα ειδικά λειτουργικά βιβλία που περιλαμβάνουν σύντομες ή εκτενείς διηγήσεις του βίου γενικά και των μαρτυρίων που υπέστησαν οι άγιοι και οι οσιομάρτυρες της χριστιανοσύνης. Όμως, μυριάδες ακόμα είναι αυτοί που μαρτύρησαν για την πίστη και την ιδεολογία τους. Ατέλειωτες είναι οι εκατόμβες των θυμάτων των απελευθερωτικών, των αντιφασιστικών, των ταξικών αγώνων. Αυτών που θυσίασαν τη ζωή τους για έναν καλύτερο κόσμο. Που στήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, που πέθαναν από τα βασανιστήρια και τις κακουχίες στις εξορίες και στις φυλακές, που έπεσαν στις τάξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του ΣΔΕ ή από τα δολοφονικά χτυπήματα της εργοδοσίας και της κρατικής καταστολής».

Το βιβλίο-έρευνα του Κουτσκουδή περιέχει εκτενείς βιογραφίες και δράσεις υπέρ εκατόν τριάντα λαϊκών αγωνιστών και πάρα πολλές επιπλέον σύντομες αναφορές και μνημονεύσεις συναγωνιστών τους. Τα βιογραφικά στοιχεία όπως και τα ένθετα θεματικά αφιερώματα παρατίθενται με χρονολογική σειρά, με βάση το έτος γέννησης του κάθε αγωνιστή με στόχο να καταγραφεί στην χρονική αλληλουχία όλη σχεδόν η ιστορική διαδρομή του λεσβιακού λαϊκού κινήματος από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τη μεταπολίτευση.

Στην παρουσίαση του βιβλίου εστίασα στις εκτενείς βιογραφίες αγωνιστών και κληρικών της Καλλονής, επισημαίνοντας σήμερα τις εντός εισαγωγικών περιληπτικές αναφορές του συγγραφέα.

α) Ευλαμπίου Βασίλης, «διοικητής του ΕΛΑΣ Λέσβου κατά την περίοδο της απελευθέρωσης, της απόκρουσης της απόβασης στο νησί των αποικιακών στρατευμάτων του Άγγλου Τόρνμπουλ τα Χριστούγεννα του 1944 (Go back) και της διακυβέρνησης της Λέσβου από τις εαμικές αρχές μέχρι το Μάιο του 1945»,

β) Λαφιωνιάτης Σταύρος, «γραμματέας της Βορειοδυτικής Αχτίδας Λέσβου του ΚΚΕ επί χρόνια»,

γ) Σαμίου Γιώργος, που «σκοτώθηκε στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού Λέσβου στις 23 Ιανουαρίου 1948 στη Μεγάλη Λίμνη Αγιάσου»,

δ) Διονύσιος Μηνάς, μητροπολίτης Μηθύμνης, που διετέλεσε «πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΕΑΜ Λέσβου» και

ε) Διονύσιος Χαραλάμπους, ηγουμένος της Μονής Λειμώνος, ο οποίος «περιέθαλψε στο μοναστήρι του Άγγλους στρατιώτες. Η πατριωτική του δράση ανακαλύφθηκε από του Γερμανούς, οι οποίοι τον Αύγουστο του 1942 τον συνέλαβαν, τον βασάνισαν και τον καταδίκασαν σε δεκαετή ποινή φυλάκισης {...} Μεταφέρθηκε για τρία χρόνια και τέσσερις μήνες στα φρικτά ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης Στόουν και Μπερνάου της Γερμανίας, όπου υπέστη φρικτά βασανιστήρια».

Συστήνοντας την ανάγνωση του βιβλίου, που θα μου κρατήσει συντροφιά στις γιορτές, συγχαίρω για την συγγραφή του τον Αγιασώτη Παναγιώτη Κουτσκουδή, ο οποίος διατελεί επί σειράν ετών διοικητικό στέλεχος του Αναγνωστηρίου Αγιάσου «Η Ανάπτυξη», με πολύχρονη θητεία στα κοινά και ιδιαίτερα στα πολιτιστικά δρώμενα της Αγιάσου και με οργανωτική ευθύνη των πολιτιστικών εκδηλώσεων του δήμου της την περίοδο 2003-2010.

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018 16:42

Το περιοδικό της Άγρας

Κυκλοφόρησε το 95ο τεύχος Ιουλίου-Σεπτεμβρίου 2018 του αξιόλογου τριμηνιαίου περιοδικού «Η Άγρα, χθες-σήμερα-αύριο» του Συλλόγου Αγριτών Λέσβου «Άγιος Δημήτριος» όπου στο εικονιζόμενο εξώφυλλό του παρουσιάζεται μια μικρή γεύση από ένα ρετρό ταξίδι στη Λέσβο που περιέχεται στο ημερολόγιο του Συλλόγου του 2019. Στις εικοσιτέσσερις σελίδες του περιοδικού περιλαμβάνονται ειδήσεις του όμορφου χωριού της νοτιοδυτικής Λέσβου και δραστηριότητες-εκδηλώσεις από τις οποίες διέκρινα:

1) Τη «Γιορτή σαρδέλας», που πραγματοποιήθηκε στις 22/9/18, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, στον προαύλιο χώρο των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων του δήμου Γαλατσίου με συνδιοργανωτές την Ένωση των Απανταχού Αγριτών Λέσβου «Άγιος Δημήτριος» και τον Σύλλογο Πολιτιστικών Δραστηριοτήτων «Ο Μόλυβος», όπου παραβρέθηκαν γύρω στα 2.000 άτομα.

2) «Τα Μερομήνια 2018-19» του Χαράλαμπου Σαχτούρη από όπου αντιγράφω: «Η αγωνία, για το τι μας περιμένει, παραμένει ίδια και απαράλλαχτη. Αιώνες τώρα. Από καταβολής του ανθρώπου επί της γης. Και η αγωνία αυτή γέννησε την ανάγκη της αναζήτησης των στοιχείων της φύσης, που συγκρινόμενα και συνδυαζόμενα οδήγησαν στην «πρόβλεψη». Έτσι πείστηκαν οι παλιοί άνθρωποι να παρατηρούν τον ουρανό, τη γη, τα νερά, τα ζώα και τα φυτά και να προσπαθούν να μαντέψουν τη μοίρα, που τους επιφυλάσσει ο Θεός, στο διάβα του ετήσιου κύκλου».

3) «Οι άνθρωποί μας» του Δημήτρη Σαχτούρη όπου σχολιάζονται παλιές φωτογραφίες Αγριτών όπως του τελευταίου βρακά Χαράλαμπου Πάντσου το 1956, των αδελφών Γιώργου και Αντώνη Λοχαγού το 1916 στη Σμύρνη, του δελτίου ταυτότητας του γιαπιτζή στη Σμύρνη Χαράλαμπου Γιαζιτζή ο οποίος πιάστηκε αιχμάλωτος το 1917 στην Μικρά Ασία και επανήλθε στην Άγρα με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923 και του τσαγκάρη Θεοχάρη Τριανταφύλλου.

4) «Ο Μιχάλης Ασμάνης» του Αγρίτη γιατρού Θεόδωρου Ουζουνέλλη (1918-2007), αναδημοσίευση από το περιοδικό «Αιολικά Χρονικά» του 2008.

5) Το δελτίο τύπου του Αθλητικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου «Μακαρέας» της Άγρας για τη διετή συμμετοχή του Χορευτικού Τμήματός του στο καλοκαιρινό φεστιβάλ Μολύβου που διοργανώνει εδώ και 18 χρόνια ο Πολιτιστικός Σύλλογος Παραδοσιακών Χορών «Ο Μόλυβος».

6) Την ανακοίνωση του ΑΕΣ Μακαρέα για τη δημιουργία ποδοσφαιρικής Ακαδημίας σε συνεργασία με τον Αθλητικό Όμιλο Μεσοτόπου, όπου συμμετέχουν 30 περίπου παιδιά από 6 έως 14 ετών, που αθλούνται στο γήπεδο Μεσοτόπου. Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση η συνεργασία αυτή «έχει ήδη κάνει καλό στα παιδιά μας που έχουν την ευκαιρία δύο φορές την εβδομάδα να προπονούνται σε ένα καλό γήπεδο, να μαθαίνουν σωστά ποδόσφαιρο, να κάνουν φίλους, να αποκτούν εμπειρίες, και αυτό μας αρκεί!»

7) Τη συνέχεια της εργασίας «Τουρκικές λέξεις που λέμε στην Άγρα», του Γιάννη Κακαρώνη, με την τουρκική γραφή, την ακουστική απόδοση και την μετάφραση στα ελληνικά.

8) Το κείμενο της Παναγιώτας Τρυγώνη για τη θεατρική παράσταση του έργου του Μολιέρου «Ο κατά Φαντασίαν ασθενής» της Ερασιτεχνικής Θεατρικής Ομάδας της Άγρας από όπου αντιγράφω: «Η θεατρική παράσταση δόθηκε για τρία βράδια μέσα στο καλοκαίρι, στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου του χωριού μας, όπου η απήχηση του κόσμου ήταν ευχάριστα μεγάλη. Το γέλιο του κοινού και το δυνατό χειροκρότημα ήταν η καλύτερη επικρότηση για αυτή μας την προσπάθεια! Μάλιστα ανανεώσαμε το ραντεβού μας, καθώς μετά από πρόσκληση του Πολιτιστικού Συλλόγου Μεσοτόπου, θα δοθεί ακόμη μία παράσταση το βράδυ του Σαββάτου 3 Νοεμβρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο Μεσοτόπου, ενώ φέτος θα λάβουμε συμμετοχή και στην Παγκόσμια ημέρα Θεάτρου που διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Ένωση Θεατρικών Πολιτιστικών Σωματείων Λέσβου «ΘΕΣΙΣ» στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης».

Γνωρίζοντας τις ολοένα και περισσότερες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα τελευταία χρόνια οι Σύλλογοι της Λέσβου στην έκδοση των περιοδικών τους, συγχαίρω τον πρόεδρο του Συλλόγου Αγριτών Λέσβου Ευστράτιο Βούζνα καθώς και τη συντακτική επιτροπή του περιοδικού, που αποτελείται από την Βαρβάρα Καρτέρη και το Διοικητικό Συμβούλιο, για την τακτική έκδοση του περιοδικού της Άγρας.

Αξίζουν συγχαρητήρια στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου και ιδιαίτερα στον άξιο διευθυντή του, καθηγητή Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Νίκο Ζούρο για τα απολιθωμένα ευρήματα του προδεινοθηρίου του Γαβαθά της βορειοδυτικής Λέσβου και της σχετικής εντυπωσιακής έκθεσης που εγκαινιάστηκε στις 20/11/18 στον εκθεσιακό χώρο του Εμπορικού Επιμελητηρίου Λέσβου, στη Μυτιλήνη, με το θαυμαστό έκθεμα του προπλάσματος του «Δεινοθηρίου της Λέσβου», συγγενικής μορφής ελέφαντα, που προέκυψε από την αποκάλυψη των μοναδικής αξίας απολιθωμάτων της κάτω γνάθου με πέντε δόντια σε κάθε ημιγνάθο και των οστών που τη συνέδεαν με το κρανίο του ζώου το οποίο έζησε πριν από 18,4-19 εκατομμύρια χρόνια στην περιοχή του Γαβαθά, δυτικά της αρχαίας Άντισσας.

Τα παραπάνω απολιθώματα βρέθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1999 στον Γαβαθά στα πλαίσια των ερευνητικών εργασιών του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Σιγρίου και ύστερα από επιστημονική επεξεργασία τους στο Σίγρι από τον Νίκο Ζούρο και στη συνέχεια στο Τμήμα Γεωλογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από τον καθηγητή Παλαιοντολογίας Γεώργιο Κουφό, προσδιορίστηκε ότι το είδος του ζώου ανήκει στην οικογένεια των δεινοθηρίων και συγκεκριμένα σε προδεινοθήριο του είδους Prodeinotherium bavaricum, το οποίο συγκρινόμενο με προδεινοθήρια από άλλες χώρες της Ευρώπης βρέθηκε ότι είναι πιο πρωτόγονο από αυτά.

Όπως ανέφερε ο Νίκος Ζούρος, στον δημοσιογράφο του Αθηναϊκού Πρακτορείου Στρατή Μπαλάσκα «Από τη μελέτη των απολιθωμάτων, αποκαλύφθηκε ότι το ζώο ζούσε κοντά σε λίμνη της περιοχής και τρέφονταν με φυτά γύρω από τη λίμνη και με φύλλα των δέντρων του δάσους. Όταν πέθανε, το σώμα του σκεπάστηκε από ιζήματα στο βυθό της λίμνης. Ακολούθησαν ηφαιστειακές εκρήξεις και η περιοχή καλύφθηκε από τα ηφαιστειακά υλικά που σκέπασαν και τα δέντρα του δάσους. Στη συνέχεια, υγρά διαλύματα πλούσια σε πυρίτιο προκάλεσαν την απολίθωση των κορμών των δέντρων, αλλά και των υπολειμμάτων του ζώου. Το ζώο αυτό, λοιπόν, ήταν κάτοικος του υποτροπικού δάσους που κάλυπτε τη Λέσβο πριν από την ηφαιστειακή δραστηριότητα που το απολίθωσε».

Οι έρευνες του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας συνεχίστηκαν και την άνοιξη του 2007, κοντά στα Λάψαρνα, δυτικότερα από τον Γαβαθά, όπου αποκαλύφθηκε ένα στρώμα ιζημάτων που περιείχε απολιθώματα από διάφορα ζώα. Τα πετρώματα από λεπτόκοκκο αποδεικνύουν την ύπαρξη στην περιοχή μιας πανάρχαιας λίμνης. Η λάσπη που συγκεντρώνονταν στον πυθμένα της λίμνης, μαζί με τα υπολείμματα ζώων σταδιακά με το πέρασμα χιλιάδων ετών, δημιούργησε διάφορα στρώματα λιμναίων ιζηματογενών πετρωμάτων.

Τα λιμναία αυτά πετρώματα σήμερα βρίσκονται κάτω από στρώματα ηφαιστειακής στάχτης που δημιουργήθηκαν περίπου πριν από 18 εκατομμύρια έτη, όταν ισχυρές εκρήξεις του ηφαιστείου του σημερινού πανέμορφου χωριού της Βατούσας στη δυτική Λέσβο είχαν ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση μεγάλης ποσότητας ηφαιστειακού υλικού που σκέπασε το υποτροπικό δάσος αλλά και τη λίμνη της περιοχής.

Στα ήσυχα νερά της λίμνης κολυμπούσαν ψάρια, υδρόβιες σαλαμάνδρες, αλλά και τρομακτικοί αλιγάτορες έτοιμοι να κατασπαράξουν τόσο τα ζώα της όσο και μικρόσωμα ζώα που έφταναν εκεί για να πίνουν νερό.

Γύρω από τη λίμνη υπήρχε ένα πολύ πλούσιο δάσος με πανύψηλες σεκόγιες και πεύκα στα μεγάλα υψόμετρα, λεύκες, βελανιδιές, φοίνικες και κυπαρίσσια στα μικρότερα υψόμετρα. Ανάμεσα στα πυκνά δέντρα ζούσαν τα μεγαλόσωμα προδεινοθήρια που με τις προβοσκίδες τους έκοβαν και έτρωγαν τρυφερά φύλλα από τα δέντρα.

Η έκθεση στη Μυτιλήνη θα διαρκέσει μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου και στη συνέχεια θα ταξιδέψει στην άλλη άκρη του νησιού στο δυτικό γραφικό Σίγρι, με στόχο τη γνωριμία των επισκεπτών του και ιδιαίτερα των μαθητών που εντυπωσιάζονται από τη δυνατότητα κίνησης του κεφαλιού, της προβοσκίδας, της ουράς και τμημάτων του σώματός του εικονιζόμενου δεινοθηρίου, καθώς και από τα συνοδευτικά ηχητικά εφέ.

Από τη νύμφη Βρίσα ονομάστηκε η Βρισηίς του Ομήρου

Σημειώνοντας ότι η σεισμόπληκτη Βρίσα δυστυχώς δεν έτυχε της απαραίτητης μέριμνας από τον κρατικό μηχανισμό μετά τον καταστρεπτικό σεισμό της 12ης Ιουνίου 2017 παραθέτω σε αντιδιαστολή τις παρακάτω καταγραφές για την απαράμιλλη ιστορική της αξία.

Η Βρίσα υπήρχε εκεί από τα πανάρχαια χρόνια και το σημερινό χωριό Βρίσα αποτελεί ένα παράδειγμα ιστορικής συνέχειας.

Ανατολικά της εισόδου του Κόλπου της Καλλονής και μάλιστα στην «Άκρα Βρίσα», στο ακρωτήρι του Αγίου Φωκά, στην αρχή της φανταστικής αμμουδερής παραλίας των εννέα χιλιομέτρων του ωραιότατου παραθαλάσσιου θερέτρου των Βατερών, ο πρώτος οικιστής της Λέσβου ο βασιλιάς Μάκαρ ίδρυσε το ναό του Διόνυσου.

Ο Διόνυσος αποκαλείται και «Βρησαγενής» όπως προκύπτει από την επιγραφή, που είδε ο Γερμανός αρχαιολόγος Robert Koldewey πάνω σε αφιερωματικό κιονίσκο στο ναό στην εικονιζόμενη από εκείνον Άκρα Βρίσα το 1890.

Ο τελευταίος αρχαίος ναός του Διονύσου ανήκει στον 1ο π.Χ. αιώνα και είναι δωρικού ρυθμού. Τα λείψανά του σώθηκαν ως σήμερα στο ακρωτήρι του Αγίου Φωκά, στην «Άκρα Βρίσα», και είχε ονομασθεί «Διόνυσος Βρισαίος» από τη Νύμφη Βρίσα, την τροφό του Διόνυσου.

Ο Σχολιαστής του έργου «The Satires» του Λατίνου Persius (34-62 μ.Χ.) βασιζόμενος σε μια φράση του κεφαλαίου «Satire I» του Persius, σημειώνει ότι: «Μία Νύμφη με το όνομα Βρίσα είχε εκθρέψει τον Διόνυσο».

Στο Βυζαντινό «Μέγα Ετυμολογικό Λεξικό» του 11ου αιώνα μ.Χ., σημειώνεται ότι «Οι Νύμφες οι αποκαλούμενες με το όνομα Βρίσαι ή βλίσαι από την τροπή του λ σε ρ· δίδαξαν στον Αρισταίο, στον γιο του Απόλλωνα και της Κυρήνης, την μελισσουργία ή από το βρύειν, το άνθισμα της ελιάς, της οποίας και αυτή την εργασία διά της αμβροσίας υπέδειξαν οι νύμφες Βρίσαι στον Αρισταίο· ή από του βρίξαι όταν κατακοίμισαν και καταβαυκάλισαν αυτόν, τότε που τον ανέθρευαν».

Ο κορυφαίος Γερμανός κλασικός φιλόλογος Ulrich Wilamowitz υποστήριξε ότι ο Βρισεύς, που ήταν ιερέας της Λυρνησσού της Μυσίας της Μικράς Ασίας και η κόρη του Βρισηίδα καταγόταν από την Άκρα Βρίσα της Λέσβου.

Η Βρισηίς της Βρίσας Λέσβου, ήταν η ωραιότερη κατά τον Όμηρο από τις κόρες, τις αιχμάλωτες του Αχιλλέα, εκείνες τις «Λεσβίδες τις άξιες σε έργα λαμπρά, τις οποίες, όταν την καλοχτισμένη Λέσβο πόρθησε αυτός, είχε διαλέξει επειδή νικούσαν το γένος των γυναικών στο κάλλος».

Την Βρισηίδα υμνεί απλόχερα ο Ποιητής Όμηρος για την ομορφιά της. Από τις δέκα ονομαστικές καταγραφές της Βρισηίδας στην Ιλιάδα, σε μία καταγράφεται ως «ικέλη χρυσέη Αφροδίτη» (όμοια της χρυσής Αφροδίτης), σε πέντε ως «Βρισηίδα καλλιπάρηος» (Βρισηίδα με τις ωραίες παρειές) και στις υπόλοιπες τέσσερις ως «Βρισηίδα κούρη» (κόρη).

Στο «Μέγα Ετυμολογικό Λεξικό» καταγράφεται και το λήμμα: «“Βρίσαι”, το επερχόμενο βάρος». Το επερχόμενο βάρος, δικαιολογείται από την απαράμιλλη ομορφιά της Βρισηίδος η οποία, σύμφωνα με το ομηρικό ρήμα «βαρέω-βαρώ», που ως σύνθετο «παραβαρώ» διασώζεται μέχρι σήμερα στη Λέσβο, με την ίδια έννοια της επαχθούς πίεσης σε κάποιον, η Βρισηίς παραβαρεί λόγω του κάλλους της όλες τις γυναίκες!

Επίσης το επερχόμενο βάρος, κατανοείται από την πίεση που άθελά της προκάλεσε στους Έλληνες η κόρη του Βρισέως, η Βρισηίς, όταν ο Αχιλλέας αποφάσισε να απέχει από τις μάχες του Τρωικού πολέμου, τότε που ο βασιλιάς Αγαμέμνονας υποχρεωμένος από την θανατηφόρο για τους Αχαιούς οργή του Απόλλωνα, που εκδηλώθηκε με την πανώλη των ποντικιών, αναγκάσθηκε να επιστρέψει την αιχμάλωτή του, την Χρυσηίδα, στον πατέρα της Χρύση, τον ιερέα του Απόλλωνα, αλλά συγχρόνως ο υπερόπτης βασιλιάς των Μυκηνών και αρχιστράτηγος των Ελλήνων, αποφάσισε να πάρει ως αντάλλαγμα την αιχμάλωτη του θεϊκού ήρωα Αχιλλέα, την πρώτη εξαδέλφη της Χρυσηίδας, την όμορφη σαν την θεά Αφροδίτη, την Βρισηίδα, την κόρη του Βρισέως, του ιερέα του Βρισαίου Διόνυσου στην Άκρα Βρίσα της Λέσβου!

 

Στις 21/10/18 παρουσιάστηκε στην κατάμεστη αίθουσα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, στην Αθήνα, το δίγλωσσο βιβλίο, στα ελληνικά και αγγλικά: Ο «Πολιχνίτος του 20ου αιώνα, Οικισμός, Λαογραφία, Πολιτισμός, Οικονομία», των Κυριάκου Κουκούλα και Τάσου Μακρή σε καλαίσθητη και καλοτυπωμένη Β΄ έκδοση του 2018 από τον εκδοτικό οίκο της Λέσβου «Μύθος», βελτιωμένη και επαυξημένη, με επιμέλεια της Χρυσούλας Κουκούλα, σε συνέχεια της Α΄ έκδοσης στα ελληνικά (Α. Ανδρέου, Μυτιλήνη 2010).

Τις 240 σελίδες μεγάλου μεγέθους (32 x 22 εκατοστών) της Β΄ έκδοσης κοσμούν 315 φωτογραφίες που συνέλεξε ο Κυριάκος Κουκούλας «με πολύ μόχθο και αλογάριαστο χρόνο», όπως σημειώνει ο ίδιος προσθέτοντας ότι «στην πλειονότητα οι συγχωριανοί μας στους οποίους αποτάθηκα, αγκάλιασαν με εμπιστοσύνη την προσπάθειά μου και ξέθαψαν απ' τα συρτάρια τους κιτρινισμένες φωτογραφίες, για να χρησιμεύσουν στην καταγραφή της ιστορίας του τόπου μας».

Όλες οι φωτογραφίες συνοδεύονται από εξαίρετα σχόλια του Τάσου Μακρή στα ελληνικά, που παρατίθενται και στα αγγλικά, μεταφρασμένα από την Ζέτα Χατζηαντωνίου.

Λόγω περιορισμένου χώρου, παραθέτω μόνο τέσσερα σχόλια του Τάσου Μακρή από αντίστοιχες φωτογραφίες της εντυπωσιακής συλλογής του Κυριάκου Κουκούλα:

Α) Ο Πύργος της Γρίπας «Η τούρκικη κατοχή άφησε κτίρια στον Πολιχνίτο αξιόλογα, που δεν διατηρήθηκαν. Το εικονιζόμενο κτίριο εξαφανίστηκε από τη φθορά του χρόνου και την ανάγκη των ανθρώπων σε οικοδομικά υλικά. Η Γρίπα ήταν ξεχωριστός οικισμός κατοικούμενος από Τούρκους. Η προέκταση του Πολιχνίτου και η συνένωση με τη Γρίπα έγινε σταδιακά και ολοκληρώθηκε μετά το 1923 που έγινε η ανταλλαγή των πληθυσμών και άρχισε η εξαφάνιση της Απάνω Γρίπας».

Β) Το αρχοντικό του Καλιά Μπέη «Ο λευκόλιθος συνέβαλε σοβαρά στην τοπική οικονομία. Ένα μέρος έφθανε με εναέριο στον Άγιο Παύλο και ένα άλλο με φορτηγά στη Σκάλα. Ο σωρός μπροστά στου Καλιά Μπέη το κτίριο (σ.σ. που κατέρρευσε από το σεισμό της Βρίσας στις 12/6/2017) θα φορτωνόταν στα καράβια, που έρχονταν στη Σκάλα. Η συγκέντρωση ανθρώπων πάνω στου Μπλάνη τη Σκάλα δείχνει το ενδιαφέρον για μεροκάματα, που πρόσφεραν τα βουνά των Βασιλικών με το μετάλλευμα, που είχαν στα σπλάχνα τους».

Γ) Το σώμα της Αγροφυλακής «Επί το έργον. Δεν φύλαγαν μόνο τους αγρούς από τους κλέφτες και τους αγροζημιωτές, έκαναν και έργο γεωπονικό. Ειδικότητά τους οι εμβολιασμοί αγριόδεντρων, που δίνανε πλήθος καρπών, τότε που τα φρούτα στο εμπόριο ήταν λιγοστά. Με τη διάλυση του σώματος χάθηκαν οι δεκάδες ποικιλίες αχλαδιών, σύκων, αμπελιών και σταμάτησαν οι δενδροφυτεύσεις».

Δ) Η απελευθέρωση του Πολιχνίτου «Την απελευθέρωση της Μυτιλήνης (8/11/1912) ακολούθησε στην ύπαιθρο του νησιού μια περίοδος έντασης μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων, που ονομάστηκε στην τοπική ιστορία “Φόβια”. Μέχρι την τελική μάχη του Κλαπάδου (8/12/1912) αντάρτικα σώματα και ληστοσυμμορίες των Τούρκων αντιμετωπίζονταν από Ελληνικές ένοπλες ομάδες, όσο να οργανωθεί ο στρατός για την τελική επίθεση. Στο διάστημα αυτό και αμέσως ύστερα, πολλά γεγονότα έδιναν αφορμές για πανηγυρισμούς. Στη φωτογραφία η συγκέντρωση κόσμου και οι σημαίες στο προαύλιο της εκκλησίας (σ.σ. του Αγίου Γεωργίου Πολιχνίτου) δείχνουν εθνική ανάταση. Η 12/11/1912 είναι η μέρα απελευθέρωσης του Πολιχνίτου. Η αμερικάνικη σημαία κρεμάστηκε για να επισημανθεί η ευγνωμοσύνη προς την εξ Αμερικής “Λεσβιακή Φάλαγγα”, στην οποία συμμετείχε και γόνος της οικογένειας Κωστομοίρη, ο Γεώργιος Κωστομοίρης. (σ.σ. ο οποίος μετά τη μάχη του Κλαπάδου συνέχισε στο μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου όπου πληγώθηκε μαχόμενος με αποτέλεσμα να υποκύψει στα τραύματά του στις 16/3/1918). Οι εθελοντές ήλθαν με δικά τους έξοδα και πολέμησαν για την απελευθέρωση της Λέσβου».

Το υπέροχο δίγλωσσο βιβλίο των Κυριάκου Κουκούλα και Τάσου Μακρή με τις φωτογραφίες και τα σχόλια που τις συνοδεύουν, αποτελεί ένα σπουδαίο και πολύτιμο αρχειακό υλικό, απαραίτητο για κάθε Πολιχνιάτικη οικογένεια είτε αυτή ζει στον Πολιχνίτο και στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό.

Αριστείδης Κυριαζής

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η νομαδική πλατφόρμα σύγχρονης τέχνης «K-Gold Temporary Gallery» ιδρύθηκε το 2014 στη Λέσβο από τον Καλλονιάτη Νικόλα Βαμβουκλή, απόφοιτο Φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο Κρήτης και Χορού από την Εθνική Λυρική Σκηνή, με μεταπτυχιακές σπουδές στις Εικαστικές Τέχνες και Επιμελητικές Σπουδές στην Nuova Accademia di Belle Arti του Μιλάνου.

Ο Νικόλας Βαμβουκλής είναι επιμελητής της Gallerie delle Prigioni και της Συλλογής Τέχνης του Luciano Benetton καθώς και μέλος της επιμελητικής ομάδας της Mediterranea Biennale του 2020 στον Σαν Μαρίνο, ενώ το 2017 έλαβε το βραβείο Σύγχρονης Τέχνης του Fondazione Francesco Fabbri.

Η τελευταία έκθεση της πλατφόρμας, με τίτλο «Πώς να Πέσετε με Χάρη», πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στη Λέσχη «Αρίσβη» στην Καλλονή από 10 Αυγούστου έως 2 Σεπτεμβρίου 2018, όπου συμμετείχαν είκοσι καταξιωμένοι και ανερχόμενοι καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό (Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Δανία, Κύπρος, Αγγλία, Μαρόκο, Νότια Αφρική, Ολλανδία και Ταϊπέι). Το εικονιζόμενο έργο «Ceremony of the Void» του 2017 είναι της συμμετέχουσας στην έκθεση Αγγλίδας Zoe Williams.

Στον καλαίσθητο εκατοντασέλιδο κατάλογο της έκθεσης που εξέδωσε το Ν.Π.Δ.Δ. Πολιτισμού, Αθλητισμού και Τουρισμού του Δήμου Λέσβου, ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Κώστας Αστυρακάκης γράφει: «Ο Νικόλας Βαμβουκλής είναι ένα αυθεντικό ταλέντο του νησιού μας στη σύγχρονη τέχνη. Η πληθωρικότητά του δεν αφορά μόνο την τέχνη του, αλλά και την επικοινωνία του, με συνεργάτες, με σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης, με πολιτιστικούς φορείς και φυσικά με το κοινό. Είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον, αυτά τα προσόντα του και η ευελιξία του στη σκέψη και στις σχέσεις του, θα αποτελέσουν κεφάλαιο για τον τόπο».

Ο Πρόεδρος της Λέσχης «Αρίσβη» και πρώην Δήμαρχος Καλλονής Αριστόβουλος Ελευθερίου σημειώνει: «Όταν ο Νικόλας Βαμβουκλής μάς έκανε κοινωνούς της ιδέας που είχε να οργανώσει και να παρουσιάσει τον Αύγουστο του 2018 στους χώρους και στις αίθουσες του Πνευματικού Κέντρου Καλλονής Λέσχη «Αρίσβη» τη νέα του εικαστική έκθεση, η πρότασή του έγινε αμέσως δεκτή με ενθουσιασμό από το Διοικητικό Συμβούλιο».

O Νικόλας Βαμβουκλής, στο Επιμελητικό Σημείωμά του, προσθέτει: «Η επιλογή της Λέσχης «Αρίσβη» έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς ενώ ξεκίνησε το 1905 ως χώρος μιας κλειστής κοινωνικά ομάδας αστών, με την πάροδο του χρόνου, ο χαρακτήρας της απέκτησε ανοιχτά πολιτιστική και εκπαιδευτική χροιά. Θέματα κοινωνικής διαστρωμάτωσης, τύπων και διασκέδασης που συναντιούνται στη Λέσχη συγκροτούν σημεία αφετηρίας για την έρευνα γύρω από την έννοια της γιορτής και συμβάλλουν στην μετατροπή του χώρου σε ένα ανοικτό σημείο συνάντησης και διαλόγου μέσω πρακτικών της σύγχρονης τέχνης. {…}

Πέρα από την επιβεβαίωση της ίδιας της ζωής, ο εορτασμός καταδεικνύει την ταυτότητά μας. Θέτει ζητήματα αληθινής ή προσποιητής συμπεριφοράς καθώς, εισερχόμενοι στο στολισμένο τόπο της γιορτής όπου τα όρια του δημόσιου και του ιδιωτικού χάνονται, επιλέγουμε να επιδείξουμε ή να αποκρύψουμε ποιοι είμαστε, που ανήκουμε. {…}

Ακόμα και σε μια πολιτική και οικονομική κρίση, διαφαίνεται ένας παραλληλισμός με τη γιορτή: από την υπέρ-επαρκή πρόσβαση και σπατάλη χρημάτων και αγαθών φτάνουμε στο τέλος του πάρτυ. Το τέλος αυτό, αν και βίαιο, καταλήγει μια ευκαιρία για αλλαγή και αναγέννηση.

Σε κάθε περίπτωση, η γιορτή αποτελεί ένα πολύ ιδιαίτερο γεγονός, απρόβλεπτο στην έκβασή του. Επιβεβαιώνει τη ζωή ως μια προσπάθεια του ανθρώπου να νιώσει, να ξεσπάσει, να δημιουργήσει, να λάμψει στο σκοτάδι της νύχτας. Η κοινωνία στη Γιορτή κοινωνεί με τον εαυτό της. Όλοι συμμετέχουν και χάνονται στη δίνη της».

Συγχαίροντας τον επιμελητή Νικόλα Βαμβουκλή και τους καλλιτέχνες της εντυπωσιακής και πρωτοποριακής έκθεσης σύγχρονης τέχνης στην Καλλονή, ευχόμαστε τη συνέχιση των δράσεών τους που πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Καλλονή, Μυτιλήνη, Μόλυβος,) και στο εξωτερικό (Κολονία, Λονδίνο, Λωζάνη, Μαδρίτη, Μιλάνο, Ναντ, Νέα Υόρκη, Πράγα, Σικάγο, Στοκχόλμη, Τίρανα) αναμένοντας την έκτη επετειακή εκδήλωση της «K-Gold Temporary Gallery» στη Λέσβο.

Αριστείδης Κυριαζής

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018 15:06

Για το μνημείο της Λεσβιακής Φάλαγγας

Στις 14/11/2017 δημοσιεύθηκε στο «Εμπρός» το δελτίο τύπου της Λέσχης Πλωμαρίου «Βενιαμίν ο Λέσβιος» με τίτλο «Η εκδήλωση του Πλωμαρίου για την απελευθέρωση του 1912» από όπου αντιγράφω: «Ο Περιφερειακός Σύμβουλος και Αντιπρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου Λέσβου Κυριάκος Πετρέλης, κατά τον χαιρετισμό του, (σ.σ. υιοθετώντας σχετική πρωτοβουλία της Λέσχης Πλωμαρίου), ανακοίνωσε την χορηγία του Λιμενικού Ταμείου για την τοποθέτηση αναθηματικής πλάκας στο Πλωμάρι με τα ονόματα των 210 εθελοντών στρατιωτών της Λεσβιακής Φάλαγγας που ήλθαν από την Αμερική με δικά τους έξοδα εισιτηρίων, οπλισμού και διατροφής κατά το πολυήμερο ταξίδι τους και πολέμησαν στην τετραήμερη απελευθερωτική μάχη του Κλαπάδου στις 5-8 Δεκεμβρίου 1912».

Όπως σημείωσε ο Πλωμαρίτης ιδρυτής της Λεσβιακής Φάλαγγας Ευστράτιος Ι. Αθανασιάδης σε συνέντευξή του το 1912 στην εφημερίδα της Νέας Υόρκης New York Herald:

«Οι περισσότεροι από τους 210 άνδρες απομακρύνθηκαν από τα σπίτια τους, για να αποφύγουν τη στρατιωτική θητεία στον τούρκικο στρατό και την τυραννική συμπεριφορά της οθωμανικής κυβέρνησης, και ήρθαν σε αυτή τη χώρα να βρουν καταφύγιο από τη διαρκή δίωξη. Αφήνοντας αυτή τη χώρα εγκατέλειψαν τις δουλειές τους και άφησαν αποδοτικές θέσεις».

Σκοπός της Λεσβιακής Φάλαγγας και η διαφοροποίησή της από τις άλλες αποστολές των εθελοντών στρατιωτών ήταν να τεθεί στις διαταγές της Ελληνικής Κυβέρνησης ένα σώμα ένστολο, εξοπλισμένο με όπλα και πολεμοφόδια, γυμνασμένο, δομημένο σε λόχο, έτοιμο να πολεμήσει, χωρίς να επιβαρύνει την Ελλάδα, οικονομικά και στρατολογικά. Ένα σώμα που δεν θα εγκαταλείπονταν με την αναχώρησή του στην Ελλάδα αλλά θα υποστηρίζονταν από τους Λέσβιους συμπατριώτες τους στην Αμερική για όποια ανάγκη θα προέκυπτε. Ένας Λόχος Λεσβίων που δεν θα τοποθετούνταν σε πεδίο μάχης εκεί που θα όριζε η στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδας, όπως συνέβαινε με τα άλλα σώματα των εθελοντών, αλλά όντας οικονομικά ανεξάρτητος, θα αποτελούσε σύμφωνα με τον ιδρυτή της Λεσβακής Φάλαγγας «τον πυρήνα μιας ενόπλου δυνάμεως προς σύμπραξιν εις την απελευθέρωσιν της μεγαλονήσου (Λέσβου)». Αυτό ήταν το όραμα για το οποίο είχε ήδη κάνει ενέργειες σε Αθήνα και Ευρώπη η εν Αμερική εννεαμελής Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή της Λεσβιακής Φάλαγγας, πριν ξεκινήσει τις προετοιμασίες της, όπως σημειώνεται στο βιβλίο «Η Λεσβιακή Φάλαγγα» της Κωνσταντίνας Βάκκα-Κυριαζή το οποίο είναι υπό έκδοσιν από τις Λεσβιακές εκδόσεις «Μύθος».

Στο παραπάνω βιβλίο παρουσιάζονται ο ιδρυτής και οι οργανωτές της Λεσβιακής Φάλαγγας, οι 210 εθελοντές στρατιώτες της και η ηρωική συμμετοχή τους στην απελευθερωτική μάχη της Λέσβου στον Κλαπάδο το 1912, η ένοπλη δράση τους το 1913 στην Μακεδονία και η συνέχιση ορισμένων εξ αυτών στην Μικρασιατική Εκστρατεία μέχρι το 1922.

Η έρευνα της Κωνσταντίνας Βάκκα ξεκίνησε από τον ελληνικό και ξένο τύπο της εποχής, παρουσιάστηκε στο Συνέδριο Ιστορίας: «Από την οθωμανική στην ελληνική επικράτεια» που πραγματοποιήθηκε στη Μυτιλήνη στις 8-10 Νοεμβρίου 2012, δημοσιεύθηκε στα Πρακτικά του Συνεδρίου στον ΚΕ΄ τόμο του περιοδικού «Λεσβιακά» το 2016 και ολοκληρώθηκε με έρευνά της στα αρχεία Στρατού στην Αθήνα, όπου ταυτοποιήθηκαν και αποκαλύφθηκαν επιπλέον στοιχεία πολλών εθελοντών της Λεσβιακής Φάλαγγας, τα ονόματα των γονέων τους και ο τόπος καταγωγής τους.

Τα ονοματεπώνυμα, τα αρχικά των πατρωνύμων και η καταγωγή κατά χωριά και πόλεις της Λέσβου των 210 ανδρών της Λεσβιακής Φάλαγγας και της εννεαμελούς Κεντρικής της Επιτροπής, όπως προέκυψαν από την έρευνα της Κωνσταντίνας Βάκκα, θα αναρτηθούν στο μνημείο της Λεσβιακής Φάλαγγας στο Πλωμάρι, στο χώρο του Ηρώου της ηρωικής πόλης της Λέσβου. Η βάση και η στήλη του μνημείου της Λεσβιακής Φάλαγγας, όπου θα προστεθούν οι πλάκες με τα παραπάνω στοιχεία, τοποθετήθηκαν ήδη τον περασμένο Αύγουστο ενώ τον Νοέμβριο αναμένονται τα αποκαλυπτήρια του μνημείου καθώς και το έργο της εξαετούς έρευνας της Κωνσταντίνας Βάκκα με την έκδοση του βιβλίου της «Η Λεσβιακή Φάλαγγα».

 

Αριστείδης Κυριαζής

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 14:18

Αυλάκι Πέτρας, πρώτο Hope Spot Ελλάδας

Η μη κυβερνητική οργάνωση Mission Blue ανακοίνωσε την ίδρυση του πρώτου Hope Spot (Σημείο Ελπίδας) της Ελλάδας, στη θαλάσσια περιοχή Αυλάκι της Πέτρας Λέσβου, νοτιοδυτικά από το γραφικό χωριό, όπου συγκεντρώνονται θαυμάσια υδρόβια πτηνά, θαλάσσια θηλαστικά και παλλόμενοι από ζωή ύφαλοι σε ένα εντυπωσιακό ηφαιστειογενές περιβάλλον.

Η Mission Blue είναι ένας διεθνής οργανισμός με παγκόσμιο δίκτυο που έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσει το κοινό για την υποστήριξη ενός δικτύου προστατευόμενων θαλάσσιων περιοχών, τα λεγόμενα Hope Spots, σχεδιάζοντας και υλοποιώντας επικοινωνιακές εκστρατείες που τα αναδεικνύουν με αποστολές οι οποίες φέρνουν στην επιφάνεια ζωτικά οικοσυστήματα και εξασφαλίζουν υποστήριξη για την προστασία τους.

Το Αυλάκι της Λέσβου επιλέχθηκε ως το πρώτο Hope Spot της Ελλάδας, για την ιδιαίτερη αφθονία των αποδημητικών ειδών και τη δυνατότητα να ανατρέψει τις αρνητικές ανθρώπινες επιπτώσεις στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας καμπάνιας για την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και την υποστήριξη των προστατευόμενων θαλάσσιων περιοχών.

Κατά τη Mission Blue το «Αυλάκι Hope Spot» θα μετατραπεί σε θαλάσσιο πάρκο καταδύσεων, προκειμένου να υπάρξει σεβασμός στη θαλάσσια ζωή ώστε να καταστεί φάρος ειρήνης, σε μία περιοχή που έγινε τα τελευταία χρόνια με τις μεταναστευτικές ροές το επίκεντρο μίας από τις σοβαρότερες ανθρωπιστικές κρίσεις στην ιστορία της Ευρώπης.

Στον όρμο της παραλίας της Πέτρας υπάρχουν οι βραχονησίδες Άι Γιώργης, Μικρό νησί, Γλαρονήσι και Μυρμήγκι, που αποτελούν προστατευόμενη ζώνη άγριας πτηνοπανίδας και λειτουργούν ως οικολογικά παρατηρητήρια.

Η μεγαλύτερη βραχονησίδα ο Άγιος Γεώργιος που βρίσκεται απέναντι από την Πέτρα έχει έκταση 168 στρεμμάτων, ύψος 40 μέτρα και μήκος ακτής 1712 μέτρα. Το όνομά της το αναφέρει ο Μητροπολίτης Γαβριήλ από το 1621 ως εξής: «Έμπροσθεν αυτής (σ.σ. της Πέτρας) ως από σημείου ενός εισι νήσοι μικραί εν τω μείζονι έστι ναός άνω του αγίου Γεωργίου και ύδωρ αγαθόν». (Ιωάννου Φουντούλη. (1960). Γαβριήλ Μητροπολίτου Μηθύμνης «Περιγραφή της Λέσβου». Αθήνα, παράγραφος 47).

Σύμφωνα με το Καταδυτικό κέντρο Lesvos Scuba, Πέτρα, Λέσβος: «Η μικρή βραχονησίδα Μυρμήγκι με τον πανέμορφο βυθό βρίσκεται μόλις πέντε λεπτά διαδρομή με σκάφος από την Πέτρα. Καθώς βυθίζεται στη θάλασσα διατηρεί και μέσα στον βυθό μεγάλους υφάλους που χάνονται προς τα βόρεια, δημιουργώντας έτσι ένα μικρό δαίδαλο από μεγάλα κάθετα βράχια και τοίχους γεμάτους ζωή.

Η βουτιά ξεκινά από τα 5 μέτρα βάθος και ο ύφαλος συνεχίζει μέχρι τα 33 μέτρα. Στην περιοχή δεν υπάρχουν δυνατά ρεύματα κι έτσι η τοποθεσία είναι ιδανική ακόμα και για αρχάριους δύτες.

Αυτό που χαρακτηρίζει την κατάδυση στο Μυρμήγκι είναι οι βραχώδεις δαίδαλοι. Ο δύτης μπορεί να στριφογυρίζει σαν χέλι ανάμεσα τους και κάθε στιγμή να παρουσιάζεται μπροστά του ένας καινούργιος τοίχος με διαφορετική ζωή.{...}.

Τεράστια κοπάδια από κακαρέλους και σκαθάρια, άφοβες μεγάλες σμέρνες, τοίχοι με δεκάδες πολύχρωμους σπάνιους σπόγγους, αποικίες αστακών, δεκάδες γυμνοβράγχια, αστερίες και καβούρια ανταγωνίζονται σε χρώματα και συμπεριφορές. Η παρουσία τόσο πλούσιας ζωής, πολύ κοντά σε ένα νησί προκαλεί έκπληξη, καθώς το Μυρμήγκι μοιάζει ακόμα αλώβητο από την ανθρώπινη παρέμβαση».

Στις 8/6/2018, Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανού σε εκδήλωση στο ξενοδοχείο «Birds Bay» της Πέτρας που βρίσκεται 50 μέτρα από την παραλία Αυλάκι με θέα το Αιγαίο Πέλαγος και τον Μόλυβο, διοργανώθηκε εκδήλωση με τίτλο «Μαζί μπορούμε να σώσουμε τον ωκεανό μας», όπου η εκπρόσωπος του Hope Spot Αυλάκι Ελένη Ατσικπάση ενημέρωσε τους φορείς της περιοχής για τις δράσεις υποστήριξης αυτής της πρωτοβουλίας. Επίσης σε δήλωσή της στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων υποστήριξε ότι: «Τώρα είναι η στιγμή να αναλάβουμε δράση, ώστε να καθαρίσουμε, να επαναφέρουμε, να προστατεύσουμε και να σώσουμε το Αυλάκι Hope Spot, για τα επόμενα χρόνια».

Αριστείδης Κυριαζής

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018 13:52

Πανσέληνος ούζο και θαλασσοπαρέα

Μαζωμένες φυσικές κι υπερφυσικές οι δυνάμεις δίνανε μάχη να νικήσουν θαρρείς τα εγκόσμια, μαγνήτες υπέρηχους και πνέματα, για να βαστήξει τούτη η ώρα, τούτη η θαλασσοβραδιά στο ξεκίνημα του Αλωνιστάρη για πάντα.

Και θωρούσα ανατολή μεριά, εκεί που σώνεται ο γιαλός κι αρχινίζει πάλι στεριά, να κατρακυλούν απ’ τα βουνά, να χάνονται στους μαυρισμένους κάμπους και να αφανίζονται κυνηγημένοι από αλλόθρησκους οι προγόνοι μας, ν’ αφήνουν οπίσω το βιος τους, να λαμπαδιάζει η Σμύρνη, να υψώνονται μεσούρανα φλόγες και κραυγές πόνου ανάκατες με αλαλαγμούς βαρβάρων, κι υστερνά να σμίγουν όλα και να βουλιάζουν στο επερχόμενο σκοτάδι. Ένα σκοτάδι απόψε γλυκό, απαλό, που έσβηνε τη Μικρασία από τα μάτια μου κι απόμενε μοναχά ο Μόλυβος με τη κεντημένη δαντέλα στην κορφή του για να θυμίζει πως κι από δω περάσανε ορδές βαρβάρων μα δε λύγισε, σα που δε λύγισε η Ελλάδα ολάκερη, σα που δε θα λυγίσει μηδέ και σήμερα κι ας λένε ότι θένε μικροί και μεγάλοι.

Μα να. Στο αχόφως αναδύονταν απ’ των κυμάτω το τρεμούλιασμα οι πατεράδες μας, βαδίζανε στο υγρό στοιχείο απάνω και πέμψανε μεσόγιαλα θριάμβου ιαχές σαν είδανε στεριά κι αθρώπους ομόθρησκους, τους αβλαστούς τους. Ανάψανε δάδες ευτύς κι ήρθανε ως την αμμουδερή θαλασσόχτη τη Γαβαθιανή και μπήξανε τους πυρσούς κατάγιαλα.

Φώτα τότες κι άλλα ανάψανε δειλά, εδώ, στο Γαβαθιανό μετερίζι, μ’ ολόγυρα εκκλησάκια θαματουργά εφτά και την Αγιά Κυριακή στην απρόσιτη κορφή να καμαρώνει και να μας ευλογεί, και καμιά εικοσαριά νοματαίοι, σμάρι κεφιού κι αγάπης βουερό γινήκαμε να υποδεχτούμε, να υμνολογήσουμε ποθούσαμε, την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο.

Χαμογελάσανε οι προγόνοι μας, «καλά τα πάνε τα φύτρα που αφήκαμε οπίσω μας», είπανε, χαθήκανε, κι αθόρυβα απλώθηκε πιότερο φως, ένα φως βγαλμένο απ’ της νιόφερτης πανσέληνας τα ερωτοτροπήματα με την πλάση, πήρε φωτιά ο γιαλός κι όλο στραφτάλιζε κι αρχινήσανε ένα πρωτόγονο χορό τα δελφίνια που υμνούσανε το Δημιουργό για το μεγαλείο ετούτο, όταν άξαφνα ανάψανε δάδες ειρήνης και πνεμάτου ύμνησης στη χιλιοφιλημένη από κύματα άμμο, στο πλάι μας.

Απλωθήκανε πιάτα πρόχειρα, μεζέδες, μπουκάλια, ποτηράκια και λιχουδιές, κροτάλισαν οι γλώσσες, κελάρυσε στα λαρύγγια το οινόπνεμα, κουβέντες αεράτες, γέλια, πειράγματα ακουστήκανε κι αφροπετούσαν στη γύρα ονόματα γνωστά, Θανάσης Σταύρος Ροδούλα Μαρία Φωτεινή Ευρυδίκη κι άλλα, φίλων εκλεχτών, παρόντων στη μεγάλη τη γιορτή ετούτη.

Μα ως απάλυνε κι άλλο το σκοτάδι, φανήκανε κιθάρες τρεις, εκεί στην αμμούτσα απάνω, με τεντωμένες τις χορδές, στην αγκαλιά του Χρίστου του Στάθη και του Μάριου να κελαηδάνε και γνωστά της παράδοσής μας τραγούδια πλημμυρίζανε τον θαλασσινόν αγέρα. Κι έρχονταν αντάμα βουκολική των κουδουνιών η μουσική πέρα από τη Λυγερή και τα Καμπιανά βοσκοτόπια, να πέψουν ύμνους προς τη μεγάλη βασίλισσα της βραδιάς που απόψε έλουζε σπάταλα τη γης ολάκερη. Μα δεν ήτανε Βασίλισσα, θύλακας και ταμιευτήρας ήτανε γιομάτος ευχές τραγούδια όρκους κι ερωτικά ξεσπάσματα απλωμένα χρόνια αμέτρητα από καταβολής του κόσμου μπροστά της από πονεμένους ρομαντικούς κι ερωτευμένους συνανθρώπους μας. Νύμφη ζηλευτή ήτανε το ολόγιομο φεγγάρι, η πρώτη για τη χρονιά ετούτη Αυγουστιάτικη πανσέληνος.

Περασμένα μεσάνυχτα ήντουσαν, κι ως έβλεπα δρώμενα και μη, κι ως πλημμύριζαν ήχους αυτιά, νεύρα και ψυχή μου, έκρηξη εγίνηκε, με άρπαξε, βρέθηκα ορθός κι αρχίνηξα ανυπόδητος να φέρνω με τις νότες άτσαλα μα παθιασμένα τα βήματά μου στη ζεστή τη Γαβαθιανή την άμμο.

Όλα φωτίστηκαν αυτοστιγμεί, αγάπες οράματα καημοί και πόθοι, γυρίζανε σα γαϊτανάκι, όλη η πλάση στροβίλιζε και χιλιάδες προσώπατα γελαστά, χαρούμενα μου στέρνανε από τα έγκατα μιαν ανάσα, μιαν ευκή.

«Μακάρι ετούτη η στιγμή, ποτέ να μην τελέψει.»

Τι άλλο μπορεί να θέλει ο θνητός, απαλλαγμένος από μάταια πλούτη και στολίδια ψυχοφθόρα, για να γευτεί τη δίψα, και τα μάχητα να χορτάσει ετούτο το αγαθό που σπαταλάμε άσκοπα, την απλή, την όμορφη ζωή μας;

 

Γιώργος Καμβυσέλλης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..

Διάβασα στο «Εμπρός», στις 30/6/18, το ενδιαφέρον ρεπορτάζ της Ανθής Παζιάνου για τους Λέσβιους αριστεύσαντες στις πανελλήνιες εξετάσεις για την εισαγωγή τους στα ανώτατα και ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα με τίτλο «Βαδίζουν εμπρός, στοχεύουν ψηλά», από όπου αντιγράφω την αρχή του εισαγωγικού σημειώματος:

«Βόλτες, ξεκούραση, φίλους, εξόδους, αθλήματα, μουσικά όργανα. Και τι δεν στερήθηκαν οι αριστούχοι, ώστε να μπορέσουν να τα δώσουν όλα για όλα φέτος, κατακτώντας υψηλή βαθμολογία. Κάποιοι κράτησαν και κάποιο χόμπι, ώστε να εκτονώνονται ως αντιστάθμισμα στις πολλές ώρες διαβάσματος».

Από τους δεκατέσσερις αριστούχους που καταγράφηκαν στο παραπάνω ρεπορτάζ, διέκρινα και παραθέτω από το σχετικό κείμενο τις δηλώσεις δύο εξ αυτών που αποφοίτησαν από το Γενικό Λύκειο της Άντισσας, οι οποίοι εκτός από τις παραπάνω στερήσεις αντιμετώπισαν μία επιπλέον δυσκολία:

«Ο Κωνσταντίνος Τζώρτζης από το Γενικό Λύκειο Άντισσας συγκέντρωσε 17.743 μόρια μετά από μια δύσκολη χρονιά. «Έζησα μια μεγάλη ταλαιπωρία. Έπρεπε κάθε Παρασκευή να κατεβαίνω από την Άντισσα στην Μυτιλήνη για τα φροντιστήρια. Στερήθηκα τους φίλους μου, τις βόλτες και τη ψυχική μου ηρεμία», μας είπε και χαίρεται για την προσπάθεια που έκανε, αλλά και για το αποτέλεσμα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του και τις περσινές βάσεις περνάει στο ΣΑΣ Οικονομικό Θεσσαλονίκης. Για το τμήμα των Χημικών Μηχανικών Πάτρας βάζει πλώρη ο Αντώνης Θυμέλης από την Άντισσα που κι αυτός με τη σειρά του κατέβαινε για τα φροντιστήρια στη Μυτιλήνη. Συγκέντρωσε 17.052 μόρια από το 3ο πεδίο Τεχνολογικών και Θετικών Επιστημών, έγραψε 18,3 στη Φυσική».

Οι δύο νέοι Αντισσαίοι φοιτητές δικαιούνται ένα επιπλέον μπράβο για την θαυμαστή επιτυχία τους ύστερα και από την κοπιώδη προσπάθεια τών επί ένα έτος χρονοβόρων μετακινήσεων τριών και πλέον ωρών πήγαινε-έλα στη Λέσβο από την δυτική Άντισσα στην ανατολική Μυτιλήνη.

Οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι ένα εξοντωτικό σύστημα που επανεξετάζει με υψηλά και απαράδεκτα αυστηρότατα κριτήρια ανταγωνιστικής παραπαιδείας τους μαθητές που αποφοιτούν με επιτυχία από το Λύκειο ύστερα από επανειλημμένες ενδοσχολικές εξετάσεις και την επίσης επιτυχή δωδεκαετή παρακολούθησή τους στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο.

Στις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι νέοι με την ανεργία στα ύψη, απαιτείται και για εκείνους που πέτυχαν και για εκείνους που δεν τα κατάφεραν με την πρώτη φορά, η συνεχής πολυετής προσπάθεια για να αναζητήσουν μία αξιοπρεπή θέση εργασίας στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Οι αποτυχόντες βρίσκουν λύσεις ανάλογες με την οικονομική θέση των γονέων τους, πολλοί με το απολυτήριο του Λυκείου και την αναγνωρισμένη από τα φροντιστήρια εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας εισάγονται άνευ εξετάσεων στα περισσότερα Πανεπιστήμια της Ευρώπης ή στα παραρτήματά τους στην Ελλάδα καταβάλλοντας ακριβά δίδακτρα, άλλοι κατευθύνονται στα με χαμηλότερες απαιτήσεις ιδιωτικά ή δημόσια εκπαιδευτικά κέντρα και οι λοιποί οδηγούνται στις ολιγόωρες εβδομαδιαίως και ελάχιστα αμειβόμενες απασχολήσεις μεσαιωνικού τύπου.

Δυστυχώς, αν εξαιρέσουμε τη μεταρρύθμιση στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης του 1974 επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή από τον τότε υπουργό Παιδείας Γεώργιο Ράλλη με την ομάδα του παιδαγωγού Ευάγγελου Παπανούτσου, που προσάρμοσε το αυταρχικό σχολείο της δικτατορίας στο δημοκρατικό πολίτευμα, οι μεταγενέστερες ονομαζόμενες «αλλαγές» εστιάζοντας σε τροποποιήσεις των πανελληνίων εξετάσεων δεν τόλμησαν, παρά τις ευνοϊκές οικονομικές συγκυρίες, να καθιερώσουν ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα που αποτελεί και στη σημερινή μεταμνημονιακή εποχή ζητούμενο και απαραίτητο οδηγό στην επιδιωκόμενη ανάπτυξη.

Αριστείδης Κυριαζής

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

-Παππούα μου!

-Αρτέμιδά μου!

-Ότα!

-Πώς θέλεις να σε λένε;

-Άμα!

-Άμα μου, τί θα φτιάξουμε με την άμμο;

-Μπούλα!

 

Στην εικονιζόμενη ωραιότερη παραλία της Λέσβου στον Άγιο Ισίδωρο Πλωμαρίου με τα λευκά λιτρίδια και την καθαρή της άμμο θα φτιάξουμε μια «Μπούλα», δηλαδή ένα μεγάλο Πύργο, με την εγγονή μου η οποία έλεγε εκεί στα πρώτα της γενέθλια  «Ότα», δηλαδή Όχι, όταν της υπενθύμιζα ότι τη λένε Αρτέμιδα και εκείνη επέμενε να αυτοαποκαλείται Άμα, κρατώντας από το όνομά της τα δύο «άλφα» και το συνδετικό «μι» και επέλεγε να με φωνάζει «Παππούα», όπως συνηθίζουν να λένε τα μωρά στις πρώτες τους λέξεις κόβοντας τα υπόλοιπα σύμφωνα και περιορίζοντας τις συλλαβές.

Από την αρχαιότητα, ένα μωρό καλεί τον πατέρα με το μονοσύλλαβο «πα» και με αναδιπλασιασμό πάππα, τη μητέρα «μα» και με αναδιπλασιασμό μάμμα και μαμά και τον πατέρα του πατέρα πάππο και παππού.

Ο Όμηρος παραθέτει δύο σχετικές αναφορές, την πρώτη στην Οδύσσεια, όταν η βασιλοπούλα Ναυσικά πριν 4.000 χρόνια, προκειμένου να πάει από το παλάτι της Κέρκυρας στην ακρογιαλιά, εκεί όπου στη συνέχεια συνάντησε τον ναυαγό Οδυσσέα, χρησιμοποίησε επίτηδες τη λέξη «πάππα», για να καταφέρει τον πατέρα της Αλκίνοο, τον βασιλιά των Φαιάκων, να της διαθέσει ένα εντυπωσιακό άρμα με οδηγό, λέγοντάς του χαϊδευτικά και κολακευτικά: «Ω πάππα μου αγαπημένε, δεν θα αρνηθείς στην κόρη σου ένα άρμα ψηλό όσο πρέπει και καλλίτροχο». (Πάππα φιλ’ ουκ αν δη μοι εφοπλίσσειας απήνην υψηλήν εύκυκλον. ζ΄ 57).

Τη δεύτερη στην Ιλιάδα, χρησιμοποιώντας το ρήμα «παππάζω», δηλαδή φωνάζω τον πατέρα πάππα όπως κάνουν τα μωρά, όταν η θεά Αφροδίτη τραυματισμένη από τον βασιλιά του Άργους Διομήδη, απευθύνθηκε στη θεά Διώνη και εκείνη την παρηγόρησε λέγοντας: «Όποιος μάχεται θεούς, λίγη ζωή έχει και δεν πρόκειται να δει ποτέ παιδιά στα γόνατά του να του φωνάζουν Πάππα μου». (ουδέ τι μιν παίδες ποτί γούνασι παππάζουσιν. Ε΄ 408).

Τον 5ο π.Χ. αιώνα ο λεξικογράφος Ησύχιος λαμβάνοντας υπόψη τους παραπάνω ομηρικούς στίχους υποστήριξε ότι όσοι χρησιμοποιούν τη γραφή «παππάζουσιν, απευθύνονται στον πατέρα και ότι η λέξη πάππας φτιάχτηκε από τα παιδιά τα οποία ονομάζουν τον πατέρα, πάππα», (παππάζουσιν πατέρα προσαγορεύουσιν. πεποίηται δε η λέξις από των παιδίων, α τοις πατράσι λέγει πάππα).

- Τον 5ο π.Χ. αιώνα ο Ηρόδοτος γράφει ότι ο Δίας ονομαζόταν από τους Σκύθες «Παπαίος». (Δ΄ 59).

- Τον 2ο μ.Χ. αιώνα ο Φλάβιος Αρριανός έγραψε ότι οι «Βιθυνοί εκάλουν Πάπαν τον Δία», (Βιθυνιακά, απόσπασμα 22).

Τον 3ο αιώνα μ.Χ. η λέξη Πάππας ή Πάπας χρησιμοποιήθηκε ως τιμητική προσωνυμία των πατριαρχών Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και αργότερα Ρώμης, επίσης από το ομηρικό πάππας προέκυψε το παππάς και παπάς για τον ιερέα.

Τον 12ο αιώνα ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ευστάθιος γράφει ότι από το Παπαίος που έλεγαν οι Σκύθες για τον Δία «συνάγεται ότι θείαν είναι τινά λέξιν το πάπας και πάππος και τα τοιαύτα», (τόμος 2, 110).

Λατρευτή μου Άρτεμις, η αρχική επιλογή σου να αυτοαποκαλείσαι Άμα και η προσωνυμία Παππούα, που εύστοχα πέρυσι μου απέδωσες, αποτελούν συνέχεια των ομηρικών αναφορών και δικαιολογούν την παρέμβασή μου στα φετινά γενέθλιά σου, όταν σε αποκάλεσα χαϊδευτικά Άμα, προτιμώντας να ψελλίζω σαν μωρό ενώ εσύ, δίχρονη πλέον, απαντούσες στα ερωτήματα μικρών και μεγάλων επαναλαμβάνοντας ότι το όνομά σου είναι Άρτεμις.

Αριστείδης Κυριαζής

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Στο Μετόχι των Αγίων Αναργύρων, το μεγαλύτερο από τα πέντε της Μονής Λειμώνος, που βρίσκεται στα δυόμισι χιλιόμετρα δυτικά της Καλλονής, αποσύρθηκε το 1557 ο Άγιος Ιγνάτιος ο Αγαλλιανός όταν παραιτήθηκε από τον θρόνο της Μητροπόλεως Μηθύμνης, που ο ίδιος είχε μεταφέρει το 1530 από τον Μόλυβο στην Καλλονή και μετά ενδεκαετή παραμονή στο Μετόχι απεβίωσε στις 14 Οκτωβρίου 1566 και ετάφη στη Μονή Μυρσινιώτισσας.

Ο Σταύρος Καρυδώνης αναφερόμενος στα κοινωφελή έργα της Μονής Λειμώνος καταγράφει το 1900 στο βιβλίο του «τα εν Καλλονή Μοναστήρια του Αγίου Ιγνατίου» ότι: «Επί της βρύσεως έξωθεν του Μετοχίου των αγίων Αναργύρων, όπου σώζονται έτι τα ερείπια μεγάλης κοινής τραπέζης των γεωργών μοναχών, και εντός θυρίδος διαγιγνώσκεται αγιογράφημα εφθαρμένον, παρ’ αυτήν δε και πολλαί δεκάδες φατνών των ζώων και ημιηρειπωμένα παραρτήματα του ρηθέντος μετοχίου αναγιγνώσκεται η εξής επιγραφή:

ΙC ΧΡ ΝΙ ΚΑ ΟΚΤΩΒΡΙΩ +ΩΚΟΔΟΜΗΘΗ Η ΚΡΗΝΗ ΑΥΤΗ ΔΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΜΟΝΑΧΟΥ +ΑΨΟΔ΄ (σ.σ. 1774) ΧΕΙΡ ΑΘ mΑ  IIΛΛ».

Το Μετόχι παραχωρήθηκε με ενοίκιο το 1993 από τη Μονή Λειμώνος, επί ηγουμενίας του αείμνηστου Νικόδημου Παυλόπουλου, στο Πανεπιστήμιο του Άγκντερ της Νορβηγίας, προκειμένου να στεγασθεί το «Σπουδαστικό Κέντρο Μετόχι» και ο καθηγητής Κοινωνιολογίας της Θρησκείας Πωλ Ρέπστα έγραψε το 2016 εκ μέρους του Πανεπιστημίου του Άγκντερ:

«Από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90, που ο Χόκον Σμέντσβιγκ Χάνσεν ήρθε σε επαφή με τη Μονή Λειμώνος εκ μέρους της Παιδαγωγικής Σχολής του Άγκντερ, ο πατήρ Νικόδημος Παυλόπουλος ανταποκρίθηκε θετικά και έδειξε τη γενναιοδωρία και το ενδιαφέρον του για τη δραστηριότητα του σπουδαστικού κέντρου. Ήταν ένας ελληνορθόδοξος ηγούμενος και βαθύς γνώστης της ιστορίας και της παράδοσης, που όμως θεωρούσε ουσιαστικό το να έρχονται ομάδες φοιτητών και ερευνητών, η μία μετά την άλλη, σε παλιά μοναστηριακά κτίσματα ενός ελληνικού νησιού στο απώτερο άκρο της Ευρώπης και να περνούν το χρόνο τους μελετώντας από κοινού θέματα ανθρωπιστικά, οικολογικά και άλλα».

Το Πανεπιστήμιο του Άγκντερ με την φροντίδα του Πρύτανη Φρανκ Ρέιχερτ και των εξαίρετων στελεχών του Σπουδαστικού Κέντρου Μετόχι, της διευθύντριας Κάρι Γκρόντουμ και του υποδιευθυντή Γεωργίου Κωνσταντινίδη, γιόρτασε εφέτος στις 20 Ιουνίου τα 25 χρόνια της εκπαιδευτικής δράσης του. Στα πλαίσια του εορτασμού ακολούθησε διήμερο διεπιστημονικό σεμινάριο με θέμα «Πρόσφυγες της δεκαετίας του 1920 και του σήμερα» με σχετικές ιστορικές μαρτυρίες και αναφορές που συνοδεύτηκαν από εμπεριστατωμένες διαλέξεις, ενδιαφέροντα διάλογο και ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Συγχαίροντας τους διοργανωτές για την πετυχημένη λειτουργία των 25 χρόνων και ευχόμενος και στα 50, μεταφέρω από το διαδίκτυο την καταγραφή ενός από τους εικονιζόμενους στη διπλανή φωτογραφία παρόντες της εκδήλωσης, του Καλλονιάτη δικηγόρου Αλέξανδρου Ροδίτη, Προέδρου του Περιφερειακού Συμβουλίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου:

«Στο Μετόχι των Αγίων Αναργύρων στην Καλλονή είχα χρόνια να πάω και ασφαλώς η χθεσινή εκδήλωση για τη συμπλήρωση 25 χρόνων από τότε που το Πανεπιστήμιο του Άγκντερ (Νορβηγία) εγκαταστάθηκε στην περιοχή και δημιούργησε σπουδαστικό κέντρο ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.

Άκουσα για τον ηθικό αυτουργό της ιδέας (μεταξύ άλλων Νορβηγών), τον αείμνηστο ηγούμενο της Ιεράς Μονής Λειμώνος, Αρχιμανδρίτη Νικόδημο Παυλόπουλο, αλλά και για την λιμνοθάλασσα του Αριστοτέλη που αποτέλεσαν και αποτελούν πόλο έλξης για τους Νορβηγούς φοιτητές.

Παρατήρησα τον σεβασμό που δείχνουν στα πρόσωπα αυτά, αλλά και στην ιερότητα του χώρου. Κι ακόμη και σήμερα, παρά τα 25 χρόνια παρουσίας τους, νιώθουν, κατά δήλωσή τους, φιλοξενούμενοι. Κι όμως, δεν είναι και δεν πρέπει να νιώθουν φιλοξενούμενοι.

Το εγχείρημά τους, που άντεξε στο χρόνο, είναι σημαντικό γιατί προάγει την παιδεία, τον πολιτισμό και τη φιλία μεταξύ των δύο λαών».

                                                                                                               

Αριστείδης Κυριαζής

Σελίδα 1 από 4
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top