FOLLOW US
Μαρίνος Ορφανός

Μαρίνος Ορφανός

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η αλήθεια λογικά πρέπει να είναι κάπου στη μέση. Όποια άποψη και να έχει κανείς απέναντι στην Ελλάδα «της Ευρώπης». Δε μιλάμε για UEFA Champions League εξάλλου όπου θέλουμε όλοι να είμαστε μέσα, αλλά για ΕΕ, ενιαίο νόμισμα, ESM, δάνεια, μεταρρυθμίσεις και άλλα τέτοια περίπλοκα: Οι Ευρωπαίοι που μας τα κανονίζουν (ή όχι) όλα, δεν μπορεί να θέλουν το καλό μας στα σίγουρα, αλλά δεν μπορείς να πεις και με βεβαιότητα ότι θέλουν και τον αφανισμό μας.

Μετά από αυτές τις γενικότητες τώρα, ας μπούμε λίγο στο πιο ειδικό, σε εκείνο που αφορά στο εκάστοτε «ευρωπαϊκό αφήγημα» που αναγάγεται κατά το δοκούν από τον καθένα σε «ευαγγέλιο» και παίζει αναλόγως στον Τύπο. Για να σύρεται για πάντα το προαναφερθέν ερώτημα για το τι ρόλο παίζουν οι Ευρωπαίοι, που μας απασχολεί ατυχώς μόνο την τελευταία οκταετία. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ ας πούμε, κάποιες φορές αυτά που λέει για την Ελλάδα είναι πρωτοσέλιδο στον Τύπο αφού θεωρείται ότι έχει βαρύνουσα σημασία ο λόγος του «προέδρου της Κομισιόν» και άλλοτε είναι ένας «μεθύστακας». Υπάρχουν όμως και εξαιρετικές περιπτώσεις όπου μία δήλωση του προέδρου της Κομισιόν, ή άλλου από το «Διευθυντήριο» για τη μνημονιακή ή μεταμνημονιακή (;) πορεία της χώρας, δεν παίζει ούτε… μονόστηλο. Ενώ είναι χαρακτηριστικό της επιλεκτικής ευαισθησίας του πολιτικού μας κόσμου και του Τύπου του, στην αναγνώριση της σημασίας των εξηγήσεων ή αναλύσεων ευρωπαίων αξιωματούχων για την πορεία της υπό επιτροπείας χώρας μας, το ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου κανείς δεν σπεύδει να διαψεύσει ή να επιβεβαιώσει συγκεχυμένες πληροφορίες από τις Βρυξέλλες. Όπως συνέβη με την περίπτωση του μειωμένου ΦΠΑ, όπου οι Γερμανοί αρχικά μέσω διαρροών και στη συνέχεια, με κάθε επισημότητα, μέσω του επικεφαλής του ESM, αμφισβήτησε την οποιανδήποτε συμφωνία των θεσμών ή της Γερμανίας (εδώ κάπου έχουμε μπερδευτεί) για την εφαρμοσθείσα πάντως παράταση του ειδικού ΦΠΑ στα νησιά.

Την ίδια περίπου περίοδο τώρα που μας απασχολούσε η Σύνοδος της ΕΕ για το προσφυγικό και ανακοινώνονταν η παράταση του μειωμένου ΦΠΑ στα πέντε νησιά, η ελληνική βουλή φρόντιζε να καταδείξει για να καταλάβει και ο τελευταίος… ρομαντικός, πως η χώρα είναι και θα είναι για πολλά χρόνια σε αυστηρή Επιτροπεία. Ανεξαρτήτως αφηγήματος περί «καθαρής» ή μη, εξόδου από τα μνημόνια. Ήταν τότε που ο Ευρωπαίος Επίτροπος Πιέρ Μοσχοβισί, εγκαλούνταν από τη ΝΔ για το ότι πάει να επιτρέψει ουσιαστικά στην κυβέρνηση να μην «κόψει τις συντάξεις»! Όπως και εγκαλούνταν για… φιλοκυβερνητική στάση, αφού φέρονταν να υποστηρίζει με θέρμη το ότι η Ελλάδα βγαίνει από τα μνημόνια. Η ελληνική βουλή, θύμισε τότε τις πρώτες κοινοβουλευτικές περιόδους του ελληνικού κράτους, με την ύπαρξη του ρωσικού, του γαλλικού και του αγγλικού κόμματος, χωρίς καμία περιστροφή και μπέρδευε ακόμα περισσότερο ως προς το -μην το ξεχνάμε- ερώτημα, αν είναι φίλοι μας οι ξένοι.

Ο «φιλοκυβερνητικός» Μοσχοβισί όμως, τις τελευταίες ημέρες, φαίνεται πως άλλαξε ρότα. Είτε γιατί προβληματίστηκε από τις αιτιάσεις της ΝΔ που του ζητούσε «καθαρούς όρους για όλα τα πολιτικά κόμματα», για να ξέρει -όπως είχε πει από του βήματος ο βουλευτής Κωστής Χατζηδάκης- (το κάθε κόμμα) το πως θα προχωρήσει, μαζί με τη χώρα, με βάση τις διεθνείς της δεσμεύσεις (sic), είτε γιατί μπορεί να τον έπιασε μια κρίση ειλικρίνειας. Και του ήρθε να δηλώσει σε γερμανικό μέσο, ότι αν δεν γινόταν εκλογές το 2015, η χώρα θα είχε βγει από τότε από τα μνημόνια. Τι το ήθελε και αυτός να θυμίσει την εποχή της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού για το κυβερνών κόμμα, όταν εκείνο ακόμα αμφιταλαντευόταν επί της αρχής για το αν είναι καλοί ή κακοί οι Μοσχοβισήδες…

Και φτάνουμε στο σήμερα. Όπου υπάρχουν κάποιοι που αναμένουν την 21η Αυγούστου για να δουν αν πράγματι θα φύγουμε τελικά από τα μνημόνια, όπως κάποιοι μπορεί να περίμεναν τον σοσιαλισμό του ΠΑΣΟΚ το 1981. Και στις 22 Αυγούστου, τα «ψαχτήρια» της google, θα αναζητούν μετά μανίας πάλι, μία δήλωση, μια εκτίμηση, ένα ψέλλισμα κάποιου ακόμα ευρωπαίου αξιωματούχου για τη μεταμνημονιακή Ελλάδα για να συνεχιστεί έτσι η ατέρμονη συζήτηση για το ρόλο και την «αλήθεια» της Ευρώπης για την κατάστασή μας. Γιατί είναι σαφές, πως την αλήθεια μας, θα την ψάχνουμε πάντα κάπου αλλού, χωρίς ποτέ να κάνουμε τον κόπο να την αναζητήσουμε στα μέρη μας. Θα ζούμε πάντα τον μύθο του «λεφτά υπάρχουν», σε όλες τις παραλλαγές του, προστρέχοντας κάθε τρεις και λίγο στον κάθε Ευρωπαίο για να διαιτητεύσει την κουβέντα που δεν θα ανοίξουμε πραγματικά ποτέ. 

Προχθές έγινε η πρώτη πληρωμή για τους δικαιούχους νησιώτες του Μεταφορικού Ισοδύναμου και ουσιαστικά άρχισε να τίθεται και επίσημα σε εφαρμογή η (πιλοτική) λειτουργία του ειδικού αυτού μέτρου στα πλαίσια της νησιωτικότητας. Ενός μέτρου, που θα πρέπει να πούμε σήμερα όλοι, ότι πρέπει επιτέλους να αποσυνδεθεί από την ιστορία της μάχης για τη διατήρηση του μειωμένου ΦΠΑ, να εκτιμηθεί σιγά σιγά πιο σοβαρά η σημασία του και να αξιολογηθεί αναλόγως.

Είναι γεγονός πως το «Μεταφορικό Ισοδύναμο» που εφαρμόζεται σήμερα, έχει πολύ λίγη σχέση με το Μεταφορικό Ισοδύναμο που προσδοκά και απαιτεί η νησιωτική κοινωνία για δεκαετίες αλλά παραπέμπονταν διαχρονικά στις Καλένδες. Είναι επίσης γεγονός πως το Μεταφορικό Ισοδύναμο έτσι όπως παρουσιάστηκε στους νησιώτες από το πουθενά τον περασμένο Γενάρη, ως «ασπιρίνη» δηλαδή για την απώλεια του μειωμένου ΦΠΑ (σε όλα τα νησιά πλην του δικού μας και των άλλων τεσσάρων του «προσφυγικού»), αυτόματα «ενοχοποιήθηκε». Και υπό αυτό το πρίσμα, αξιολογήθηκε εκ προοιμίου ως αποτελεσματικό ή μη «αντίμετρο» της απώλειας του μειωμένου ΦΠΑ. Με αποτέλεσμα αυτή η άδικη σύγκριση -όσο κι αν επιχειρήθηκε με αστείες προσεγγίσεις εκ μέρους των κυβερνώντων να θολώσει- να ρίξει αναπόφευκτα στα Τάρταρα την αξία του Μεταφορικού Ισοδύναμου.

Η παραπάνω αξιολόγηση του Μεταφορικού Ισοδύναμου, με ευθύνη κυρίως της κυβέρνησης (σ.σ. η οποία δεν έχει πείσει βέβαια ούτε και σήμερα ότι όντως πίστευε ή πραγματικά ήθελε να κρατήσει τον νησιωτικό ΦΠΑ τουλάχιστον στα πέντε νησιά που ακόμα ισχύει το ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς με παράλληλη λειτουργία του Μ.Ι.), οδήγησε αναπόφευκτα και σε ακρότητες. Με τους τοπικούς φορείς -και της αυτοδιοίκησης- στο βωμό της μάχης για τη διατήρηση του ΦΠΑ, να αφήνουν στην άκρη εντελώς την «διαβούλευση» για το Μεταφορικό Ισοδύναμο. Για την ακρίβεια να υποτιμούν εντελώς την όποια ενδεχόμενη δυναμική του, η οποία ασφαλώς και στο μέλλον μπορεί να γίνει πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι είναι σήμερα και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε. Αλλά για να γίνει κάποτε, θα πρέπει και οι φορείς των νησιωτικών κοινωνιών να δείξουν σχετικό έμπρακτο ενδιαφέρον.

Φτάνουμε όμως στο σήμερα. Σήμερα όπου το Μεταφορικό Ισοδύναμο άρχισε να πληρώνει αυτά τα 23 ευρώ «της διαφοράς» οδικής και θαλασσινής μεταφοράς στους νησιώτες ταξιδιώτες και ετοιμάζεται να πληρώσει οσονούπω το αντίστοιχο αντιστάθμισμα των μεταφορών και σε επίπεδο επιχειρήσεων. Ξεπερνώντας σχετικά ανώδυνα τις εύλογες απαισιόδοξες προβλέψεις σχετικά με τις γραφειοκρατικές δυσκολίες που θα εμφανίζονταν και σε κάθε περίπτωση… λειτουργώντας από το πρώτο καλοκαίρι. Προσφέροντας ένα αντιστάθμισμα, μικρό ή ικανοποιητικό (ο καθένας μπορεί να το κρίνει ανάλογα με την… τσέπη του), το οποίο όμως σε κάθε περίπτωση είναι ένα αντιστάθμισμα που δεν προϋπήρχε.

Ως εκ τούτου, το Μεταφορικό Ισοδύναμο, ειδικά από τη στιγμή που οι κυβερνώντες, συμπεριλαμβανομένου και του βουλευτή Γιώργου Πάλλη, διατρανώνουν ότι ο ΦΠΑ όχι μόνο δεν κινδυνεύει (ξανά) να καταργηθεί στο τέλος του τρέχοντος εξαμήνου, αλλά πρόκειται να επαναθεσμοθετηθεί σε όλα τα νησιά, πρέπει σιγά σιγά να μπει σε πρώτο πλάνο. Να αγκαλιαστεί από τους τοπικούς φορείς πρώτιστα, προκειμένου να εμπεδωθεί ότι πρέπει να υπάρχει και στο μέλλον να επεκταθεί, από οποιαδήποτε κυβέρνηση. Με αυτή τη σκέψη λοιπόν, είναι αναγκαίο να σταματήσει πια το στείρο αντιπολιτευτικό έμμεσο «μποϋκοτάζ» του μέτρου αυτού και να μπει σε μία άλλη βάση η αξιολόγησή του.

Γιατί ακόμα κι αν πιστεύει κανείς ότι το μέτρο αυτό εφαρμόστηκε από τη σημερινή κυβέρνηση για λάθος λόγους και για… μικροπολιτική αφορμή, σε κάθε περίπτωση είναι ένα νομοθέτημα για τη νησιωτικότητα που ήρθε πολλά χρόνια μετά την κατάργηση του Υπουργείου Αιγαίου. Και είναι και στο χέρι των εκπροσώπων των νησιών, να το κάνουν καλύτερο και να προσαρμοστεί ακόμα πιο ικανοποιητικά στις ανάγκες τους. Μοιάζει λίγο η υπόθεσή του με την περίφημη «Ακαδημία», που κανείς δεν ήθελε ασφαλώς να καταργηθεί, αλλά κανείς δεν βρήκε χρόνο να αξιολογήσει με νηφαλιότητα την μετέπειτα σημασία του νεοϊδρυθέντος Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Τετάρτη, 08 Αυγούστου 2018 16:33

« Κλείδωσε» το σπάσιμο του Δήμου!

Τα σενάρια που θέλουν στον επικείμενο ανασχηματισμό της κυβέρνησης, να «αλλάζει» ο νομοθέτης του περίφημου «Κλεισθένη», ο Υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης, προκαλούν αναπόφευκτα και διάφορα σενάρια εδώ στη Λέσβο, που διαβλέπουν «ναυάγιο» στις εργασίες για την εφαρμογή και του «Κλεισθένη 2». Μέσα στον οποίο, βάσει της εξαγγελίας Σκουρλέτη από τον περασμένο Μάιο και την πιο πρόσφατη διαβεβαίωση του κεντρικού στελέχους και υπεύθυνης αυτοδιοίκησης του ΣΥΡΙΖΑ κ. Κνήτου, προβλέπεται και η πολυπόθητη διάσπαση του δήμου Λέσβου. Τα σενάρια αυτά βέβαια ενισχύονται μάλλον δικαιολογημένα, λόγω του ότι ο Ιούλης που πέρασε, δεν… διέρρευσε κάποια συγκεκριμένη εξέλιξη στην κατεύθυνση της διάσπασης. Παρ΄ όλα αυτά, πηγές τόσο από τη νομαρχιακή του ΣΥΡΙΖΑ στη Λέσβο, όσο και από τον δήμο Λέσβου, όχι μόνο δεν διαβλέπουν πρόβλημα ως προς το «χωροταξικό» της Λέσβου ακόμα κι αν «ανασχηματιστεί» ο Πάνος Σκουρλέτης, αλλά ισχυρίζονται πως η απόφαση να χωριστεί το νησί σε δύο δήμους, είναι ειλημμένη για να δρομολογηθεί απαρέγκλιτα τον Σεπτέμβρη.

Έχει γραφτεί και πρόσφατα σε σχετική μας αρθογραφία, πως το γεγονός ότι ο Ιούλης δεν έβγαλε εξελίξεις από το μέτωπο της «διάσπασης», είναι ανησυχητικό. Καθώς θα περίμενε κανείς στον τελευταίο μήνα «εργασίας» του καλοκαιριού, να πληροφορηθεί έστω και ανεπίσημα, για την εκπόνηση κάποιου συγκεκριμένου σχεδίου για την διάσπαση που υποτίθεται ότι θα γίνει τον Σεπτέμβρη. Κι αυτό δεδομένου ότι επί του παρόντος, το μόνο που είναι γνωστό, είναι ότι υπάρχει απλά πρόθεση να δημιουργηθούν δύο δήμοι. Καμία άλλη δηλαδή πληροφορία για το πώς θα μοιραστεί το προσωπικό του ενός σήμερα δήμου, για το πώς θα γίνει η κατανομή των δημοτικών ενοτήτων, πως θα διαμοιραστούν ίσως οι ΚΑΠ και ποιες θα είναι έδρες ή και οι ονομασίες των νέων δήμων. 

Τον προβληματισμό τώρα που προκάλεσε αυτή η έλλειψη «κινητικότητας» μάλιστα, έρχεται να τον ενισχύσει η εκτίμηση πως στα σενάρια για τον επικείμενο ανασχηματισμό της κυβέρνησης,  «παίζει» το όνομα του Υπουργού Εσωτερικών Πάνου Σκουρλέτη. Με αποτέλεσμα να πλάθονται σενάρια, που θέλουν ενδεχομένως το νέο,- η τη νέα-  Υπουργό που θα αντικαταστήσει τον κ. Σκουρλέτη, να ακυρώνει τον «Κλεισθένη 2», ειδικά από τη στιγμή που η χώρα έχει μπει μετά τις φονικές πυρκαγιές σε σιωπηρή προεκλογική περίοδο. Πηγές όμως από τη Λέσβο, τόσο από τον δήμο, όσο και από τη νομαρχιακή του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο δε συμμερίζονται αυτά τα σενάρια, αντίθετα υποστηρίζουν ότι η διάσπαση είναι «κλειδωμένη». Είτε με τον Πάνο Σκουρλέτη Υπουργό, είτε με οποιονδήποτε άλλο πρόσωπο στην ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου. Ξεκαθαρίζοντας πως τον Σεπτέμβρη ο «Κλεισθένης 2» θα έρθει κανονικά προς ψήφιση, αλλά και πως ήδη έχει γίνει ένας σχεδιασμός που θα ολοκληρωθεί προφανώς τον Σεπτέμβρη.

Με τεχνοκρατικά κριτήρια

Η νέα πληροφορία λοιπόν που έρχεται από τον σχεδιασμό αυτό, δείχνει πως το Υπουργείο Εσωτερικών πράγματι επεξεργάζεται τη δημιουργία δύο νέων δήμων και σταθμίζει τον διαχωρισμό του σημερινού ενός δήμου, κυρίως με «τεχνοκρατικά» κριτήρια. Υπό το πρίσμα της εξασφάλισης της διαχειριστικής τους επάρκειας των νέων δήμων που θα προκύψουν, της συμφέρουσας κατανομής των ΚΑΠ, της χρηστής κατανομής του προσωπικού, ως και της λειτουργικότητας των υπηρεσιών. Στο πλαίσιο αυτό και για να ικανοποιηθούν οι παραπάνω συνθήκες, φαίνεται -βάσει πάντα των πηγών- πως ο «Κλεισθένης 2», σχεδιάζει δύο δήμους, με στόχο ο ένας (προφανώς της Μυτιλήνης) να έχει  περί τους 50.000 κατοίκους και ο άλλος, ο δεύτερος (του βορείου-δυτικού νησιού) περί τους 30.000 κατοίκους. Κάτι που δείχνει πως ενδεχομένως το ποια δημοτική ενότητα θα πάει… που, έτσι όπως τουλάχιστον το έχουμε εμείς στη Λέσβο στο μυαλό μας, δεν θα γίνει τόσο με γεωγραφικά ή… φυσιογνωμικά ας πούμε κριτήρια. Βάζοντας αυτόματα υπό αίρεση τον προορισμό  δημοτικών ενοτήτων που αν και φαντάζει πιο λογικό να ενταχθούν στον δήμο Μυτιλήνης, ίσως τελικά ενταχθούν στο νέο (δεύτερο) δήμο για να επιτευχθεί το προαναφερθέν πληθυσμιακό όριο της τάξης των 30.000 κατοίκων.

Θα γίνει διαβούλευση;

Σε κάθε περίπτωση όμως, έχει ενδιαφέρον να δούμε στο εγγύς μέλλον το πώς θα εξελιχθεί αυτή η διεργασία και κυρίως το αν θα τεθεί ποτέ σε κάποιου είδους «διαβούλευση». Γιατί ασφαλώς τα περιθώρια νέα «χωροταξικής» αστοχίας δεν υπάρχουν πια για να αφεθούν (ξανά) στην τύχη ενός γραφείου που νομοθετεί από τη… Αθήνα. Από την άλλη όμως, είναι γνωστό και διαπιστωμένο, ειδικά από το παράδειγμα του Πλωμαρίου που ζητά μέσω του αντιδημάρχου του Μανώλη Αρμενάκα, ανεξάρτητο δήμο στη νότια Λέσβο, πως αυτή η αναγκαία διαβούλευση, μπορεί να αποδειχθεί σε… Βαβέλ.

Η επιχείρηση αποκατάστασης των σχολείων που υπέστησαν ζημιές από τον περσινό σεισμό, έναν χρόνο (και κάτι) μετά, εξακολουθεί να έχει εκκρεμότητες, δυσκολεύοντας τη ζωή των μαθητών, ειδικά των περιοχών που επλήγησαν περισσότερο. Ωστόσο, παρά τις καθυστερήσεις και τη δεδομένη αδυναμία έγκαιρης χρηματοδότησης εκ μέρους του κράτους, για να προχωρήσουν ακόμα και σχετικά απλές υποθέσεις (σ.σ. όπως τα επιδόματα ενοικίου ή της αποζημίωσης οικοσκευής που διευθετήθηκαν πολύ πρόσφατα!), φαίνεται τουλάχιστον σε ότι αφορά τα σεισμόπληκτα σχολεία, ότι η ταλαιπωρία αρχίζει πια να φτάνει στην αρχή του τέλους της. Καθώς μετά τις ευοίωνες δηλώσεις του Διευθύνοντα Συμβούλου των ΚΤΥΠ Α.Ε. Βασίλη Καραγιάννη στην ΕΡα Αιγαίου, όπου διαβεβαίωνε προχθές ότι τα έξι από τα οκτώ «κόκκινα» σχολεία θα έχουν αποκατασταθεί μέχρι τον Γενάρη του 2019, ήρθε χθες η ενημέρωση του Υπουργείου Υποδομών πως μέχρι τέλος Αυγούστου, θα επιχορηγηθεί με 1 εκ. ευρώ ο Δήμος Λέσβου, για να προχωρήσει στις υπόλοιπες μικροπαρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν σε 17 ακόμη «κίτρινα» σχολεία, που είτε υπολειτουργούν, είτε δεν λειτουργούν καθόλου.

Μέσω Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων λοιπόν, έρχεται η έκτακτη επιχορήγηση του δήμου  ύψους 1 εκ. ευρώ, προκειμένου εκείνος να ολοκληρώσει τις παρεμβάσεις του στα σχολεία του νησιού που υπέστησαν ζημιές από τον σεισμό. Ουσιαστικά, η εξέλιξη αυτή, αποτελεί την εκπλήρωση της δέσμευσης του Γενικού Γραμματέα Υποδομών Γιώργου Δέδε στον δήμαρχο Λέσβου Σπύρο Γαληνό και στον αντιδήμαρχο Τεχνικών Έργων Κώστα Κατσαρό, στο Περιφερειακό Αναπτυξιακό Συνέδριο που διεξήχθη τον Μάη στη Μυτιλήνη. Ο κ. Δέδες, είχε υποσχεθεί στήριξη του δήμου στο «μέτωπο» των σεισμόπληκτων σχολείων και χθες, τα υπηρεσιακά στελέχη του Υπουργείου, ενημέρωσαν ότι μέχρι τέλη Αυγούστου, το ποσό ύψους 1 εκ. ευρώ θα μπει στα ταμεία του δήμου.

…Χρεωστούμενες παρεμβάσεις

Εξάλλου ο δήμος, από πέρυσι κιόλας και με δικούς του πόρους που ξεπέρασαν το 1,5 εκ. ευρώ, είχε προχωρήσει στην αποκατάσταση ζημιών σε 44 σχολεία που είχαν προβλήματα, προκειμένου να ξεκινήσει η (περσινή) σχολική χρονιά, με τα λιγότερα δυνατά προβλήματα. Η παρέμβαση αυτή με ιδίους μάλιστα πόρους, κρίθηκε επιβεβλημένη από τη δημοτική αρχή, καθώς ήταν αδύνατο εκείνη την περίοδο, με ανοιχτά όλα τα «μέτωπα» του σεισμού, το κράτος να ανταποκριθεί έγκαιρα.

44 σχολεία +8+17

Με την ολοκλήρωση τώρα των παρεμβάσεων σε αυτά τα 44 σχολεία, απέμειναν ουσιαστικά 25 σχολικά συγκροτήματα με προβλήματα που ακόμα δεν έχουν διευθετηθεί. Και τα οκτώ από αυτά που έχουν χαρακτηριστεί «κόκκινα» βρίσκονται ως γνωστόν υπό την «κηδεμονία» της ΚΤΥΠ Α.Ε. που αναμένονται να αποκατασταθούν μέχρι τον Γενάρη. Κοινώς, απομένουν ακόμα 17 συγκροτήματα σε χωριά της Καλλονής, της Ερεσού και του Μανταμάδου κατά κύριο λόγο, που θα αποκατασταθούν μέσω της επικείμενης έκτακτης χρηματοδότησης του 1 εκ. ευρώ. Μεταξύ αυτών είναι και το «Θεοφράστειο» σχολείο της Ερεσού, εκείνο των Δαφίων, του Λεπέτυμνου, αλλά και του Μανταμάδου. Και όπως υπογραμμίζει στο «Ε» ο αντιδήμαρχος Κώστας Κατσαρός, αν και εφόσον εκταμιευτούν μέσα στον Αύγουστο τα προσφερόμενα χρήματα, τότε ο δήμος θα μπει στη διαδικασία να τρέξει, προκειμένου να ολοκληρώσει τις παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν πριν ξεκινήσει η νέα σχολική χρονιά στις 17 του Σεπτέμβρη. Καθώς οι παρεμβάσεις, είναι μεν αρκετές, αλλά δεν θεωρούνται περίπλοκες για να καθυστερήσει η υλοποίησή τους. 

 

Ο Διευθύνων Σύμβουλος της ΚΤΥΠ Α.Ε. Βασίλης Καραγιάννης έδωσε το νέο χρονοδιάγραμμα για την αποκατάσταση των σεισμόπληκτων σχολείων

Τον Γενάρη παραδίδονται τα 6 από τα 8 «κόκκινα» σχολεία

Το… επικαιροποιημένο χρονοδιάγραμμα της ολοκλήρωσης της αποκατάστασης των ζημιών στα οκτώ σχολεία που επλήγησαν από τον περσινό σεισμό και κρίθηκαν «κόκκινα», δίνει στη δημοσιότητα τη ΕΡα Αιγαίου, φιλοξενώντας σχετικές δηλώσεις του Διευθύνοντα Συμβούλου των Κτηριακών Υποδομών Α.Ε. Βασίλη Καραγιάννη. Ο κ. Καραγιάννης υποστήριξε πως οι εργασίες στα έξι από τα οκτώ σεισμόπληκτα σχολεία της Λέσβου θα έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τον Γενάρη, δίνοντας την αίσθηση πως οι μαθητές δηλαδή θα επιστρέψουν στα… κανονικά θρανία τους, στις αρχές του 2019. Υπενθυμίζεται εδώ ότι η αρχική διαβεβαίωση της ΚΤΥΠ και της κυβέρνησης, έλεγε πως τα σχολεία θα είχαν παραδοθεί αυτές τις ημέρες. Αλλά ακόμα κι έτσι, η είδηση που έδωσε ο ίδιος ο Διευθύνων Σύμβουλος του πρώην ΟΣΚ, είναι ευχάριστη γιατί η αλήθεια είναι πως η αποκατάσταση των «κόκκινων» σεισμόπληκτων σχολείων (ύψους 3,4 εκ. ευρώ), είχε ξεχαστεί, δεδομένου ότι η αυτοδιοίκηση δεν είχε εμπλοκή στο όλο θέμα.

Γιατί καθυστέρησε ξανά άλλη μία υπόθεση που αφορά την αποκατάσταση των επιπτώσεων από τον σεισμό του περασμένου Ιούνη; Ο κ. Καραγιάννης μιλώντας στην ΕΡα Αιγαίου αναφέρθηκε στα προβλήματα της νομοθεσίας αλλά και της γραφειοκρατίας, που χάλασαν το αρχικό χρονοδιάγραμμα που θα παρέδιδε προς χρήση για τη νέα σχολική χρονιά τα έξι από αυτά που χρειάζονται μικρότερες παρεμβάσεις. Και συγκεκριμένα τα νηπιαγωγεία Μεγαλοχωρίου, Πολιχνίτου και Τρύγωνα, τα δημοτικά Πλαγιάς και Μεγαλοχωρίου και το ΕΠΑΛ Πλωμαρίου, οι γονείς των οποίων είχαν λάβει συγκεκριμένες δεσμεύσεις για την ολοκλήρωση των εργασιών.

Αργούν του Πολιχνίτου και του Πλωμαρίου

«Επειδή πρόκειται για σχολεία και επειδή έπρεπε να γίνουν όλα όσα η νομοθεσία ορίζει και με γνώμονα την ασφάλεια των παιδιών, χρειάστηκε περισσότερος χρόνος απ’ ότι αρχικά είχε εκτιμηθεί για να ολοκληρωθούν όλες οι αδειοδοτήσεις που απαιτούνταν. Για τα έξι σχολεία μέσα στον Αύγουστο ολοκληρώνονται οι μελέτες και το Σεπτέμβρη εκδίδονται οι οικοδομικές άδειες. Επειδή τα έργα που απαιτούνται γι’ αυτά τα σχολεία δεν είναι μεγάλης κλίμακας, θα ολοκληρωθούν σε δύο με τρεις μήνες και τον Γενάρη του 2019 τα παιδιά θα μπορέσουν να τα χρησιμοποιήσουν», είπε χαρακτηριστικά στην ΕΡα Αιγαίου ο Διευθύνων Σύμβουλος της ΚΤΥΠ Α.Ε. Σε ότι αφορά τώρα τα δημοτικά σχολεία Πολιχνίτου και Πλωμαρίου, η διαδικασία είναι διαφορετική. Καθώς πρόκειται για διατηρητέα κτήρια που έχουν υποστεί μεγαλύτερη ζημιά από τον σεισμό και χρειάζεται άλλη διαδικασία από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων. Για το μεν σχολείο του Πλωμαρίου σύμφωνα με τα όσα είπε ο κ. Καραγιάννης, οι εργασίες προϋπολογισμού μισού εκατομμυρίου θα διαρκέσουν τουλάχιστο ένα εξάμηνο και υπολογίζεται να παραδοθεί στην επόμενη σχολική χρονιά 2019 - 2020. Το δε σχολείο Πολιχνίτου, είναι και η πιο δύσκολη περίπτωση, με προϋπολογισμό πάνω από 2 εκατομμύρια ευρώ και δεν υπάρχει ξεκάθαρη εκτίμηση για το πότε μπορεί να παραδοθεί.

Τρίτη, 07 Αυγούστου 2018 17:43

Αγοραία διεκδίκηση ψήφων

Είναι το κλισέ που λέμε συχνά. Πολλοί, που έχουν ασπαστεί την κάθε πιθανή και απίθανη συνωμοσιολογία πιστεύοντάς το σαν Ευαγγέλιο, άλλοι χαριτολογώντας και άλλοι θέλοντας να ασκήσουν με μία φράση μία, κάποια γενικότερη κριτική για το πολιτικό σύστημα και τον κόσμο του: «Όλοι οι πολιτικοί είναι απατεώνες». Αυτή η ισοπεδωτική φυσικά λαϊκή «αίσθηση», στα χρόνια των μνημονίων, όπου η ανεπάρκεια, η ανευθυνότητα, αλλά και το γλυκό προεκλογικό παραμύθι δεκαετιών, τελικά κόστισε ακριβά, ερχόμενη σα νέμεση για το πολιτικό σύστημα, αλλά και για τους πολίτες φυσικά, «φορέθηκε» πολύ. Και λίγο έως πολύ, έφερε και τη σημερινή κυβέρνηση στην εξουσία. Χωρίς κάποιο ξεκάθαρο πρόγραμμα, χωρίς συγκεκριμένο στόχο, χωρίς ούτε καν μία βασική πυξίδα διοίκησης της χρεωκοπημένης από κάθε άποψη ετούτης χώρας, η σημερινή κυβέρνηση πάτησε επάνω σε αυτό το «λαϊκό» αίσθημα που θέλει τον λαό να προδόθηκε και ήρθε και εκείνη, για πρώτη φορά στα πράγματα. Με «χέρια καθαρά», όπως εννόησαν προεκλογικά οι σημερινοί κυβερνώντες και όπως… κυριολεκτούσε αντίστοιχα ο χρυσαυγίτης Μιχαλολιάκος.

Δεν θα πραγματευτούμε όμως αυτό τούτη τη στιγμή και το πώς το «όλοι είναι απατεώνες», έθρεψε την ελπίδα του λαού για να βγει από τη στενωπό από το «φρέσκο» πολιτικό «αίμα» στην εξουσία. Με το μυαλό ακόμα στις φωτιές στο Μάτι, δεν μπορούμε να ασχοληθούμε στα πολύ σοβαρά με το αν καλώς ή κακώς και εγκαίρως ή όχι παραιτήθηκε ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Τόσκας, για το πόσο πολύ ή λίγο ανέλαβε την ευθύνη η κυβέρνηση και για το αν θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι καλύτερο, εκ μέρους του οποιουδήποτε βρισκόταν σε ουσιαστική θέση ευθύνης την ώρα του χαμού. Δε γυρίζουν πίσω οι νεκροί, ότι κι αν γίνει ή αν πούμε.

Σκεφτόμαστε όμως κάτι άλλο που δεν προκαλεί ούτε θυμό, ούτε απογοήτευση, ούτε τίποτε από τα συνήθη που μας παρακινούν, ειδικά τα τελευταία χρόνια, όταν πηγαίνουμε να το… ρίξουμε στην κάλπη. Σκεφτόμαστε την αμήχανη στιγμή στην οποία βρίσκονται σήμερα οι πυρόπληκτοι του Μαραθώνα όταν συνειδητοποιούν ότι έχουν δήμαρχο τον Ηλία Ψινάκη. Τον γνωστό μεγαλοατζέντη που δεν θα κριθεί από εμάς για την ικανότητά του στην αυτοδιοίκηση επειδή έσπευσε μέσω Μυκόνου στην πυρκαγιά. Ούτε θα κριθεί για το αν είναι ικανός από το αθυρόστομο στυλάκι του, ούτε από το μαύρο γυαλί του και το σταριλίκι του μέσα στη νύχτα της φωτιάς. Μπορεί ένας με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, που δε συνάδουν με τη συνήθη εικόνα που έχουμε για έναν πολιτικό, να είναι ενδεχομένως καλύτερος στα καθήκοντά του, από έναν «καθωσπρέπει». Ο Ηλίας Ψινάκης όμως που εξελέγη το 2014 με 60% ποσοστό στον Μαραθώνα, κρίνεται για το αδιανόητο ψέμα που εκστόμισε στις κάμερες, λέγοντας ότι κάηκε ολοσχερώς το σπίτι του, με τις φλόγες τελικά να αποδεικνύεται ότι μόλις που έγλειψαν το μαντρότοιχο της κατοικίας του. Προσφέροντας ένα ψέμα, μια απατεωνιά δηλαδή που ο «ασυμβίβαστος» μόνο στο στυλ τελικά νεόκοπος πολιτικός, αποστήθισε τόσο γρήγορα, αλλά την εξέφρασε δυστυχώς πιο ωμά, απ’ ότι όπως θα το έκανε ένας πιο μπαρουτοκαπνισμένος στις μισές αλήθειες, αυτοδιοικητικός συνάδελφός του. Για αυτό και σήμερα στον Μαραθώνα οι δημότες απαιτούν την παραίτησή του. Δικαίωσε το κλισέ του «απατεώνα πολιτικού», τόσο απόλυτα...

Ο Ηλίας Ψινάκης όμως, άλλοι συνάδελφοί του από τον χώρο του θεάματος που επιστρατεύονται σε κάθε εκλογική διαδικασία, από τον Παύλο Χαϊκάλη ως τη Νόνη Δούνια και από την «σταυρώστε με» Έφη Σαρρή ως το τοτέμ του ελληνικού ποδοσφαίρου, τον ευρωβουλευτή Θοδωρή Ζαγοράκη, δεν είναι τα πρόσωπα που ήρθαν να διαχειριστούν τις τύχες μας και πρέπει ξανά και ξανά να αυτομαστιγωθούμε για την επιλογή μας. Τον χαβαλέ που μας εξαναγκάζουν να κάνουμε με την πολιτική, μας τον έχει εμφυσήσει το ίδιο το πολιτικό σύστημα για να συνεχίσει να επιβιώνει. Ο Άδωνις και ο Ζαχαριάδης που διασταυρώνουν τα «ξίφη» τους κάθε μέρα στα παράθυρα λέγοντας οτιδήποτε αφορά τα κόμματά τους και απολύτως τίποτα απ’ όσα αφορούν εμάς και λειτουργούν πολύ καλύτερα από εκείνους που προέρχονται από τον χώρο του θεάματος για να μας προκαλούν τον χαβαλέ. Και κυρίως οι επικεφαλής των κομμάτων, που «διαβάζουν» μόνο τις δημοσκοπήσεις και καθόλου την κοινωνία και συνεχίσουν στο διηνεκές μία αγοραία διαδικασία διεκδίκησης ψήφων. Ακόμα και τώρα, που αφού χρεοκοπήσαμε, πνιγήκαμε, αλλά και καήκαμε.

Η βασική διαπίστωση είναι, ότι το μοντέλο Ραγκούση «ένα νησί, ένας δήμος» που εφαρμόστηκε στον «Καλλικράτη», στην περίπτωση της Λέσβου αποδείχθηκε εντελώς προβληματικό, καθώς μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα -το τρίτο μετά την Κρήτη και την Εύβοια- σε έκταση νησιά της Ελλάδος. Χώρια ότι αυτόματα, ο δήμος που ενσωμάτωσε ουσιαστικά σε ένα βράδυ, 13 πρώην «Καποδιστριακούς» δήμους, μετατράπηκε στον μεγαλύτερο δήμο της χώρας, με ό,τι διοικητική αρρυθμία ετούτο προκάλεσε και αποτυπώθηκε ιδιαίτερα στην θητεία του πρώτου δημάρχου Λέσβου Δημήτρη Βουνάτσου.

Το αίτημα να σπάσει ο δήμος, θεωρείται λοιπόν από την πρώτη εφαρμογή κιόλας του «Καλλικράτη», ως καθολικό, ή καλύτερα «παλλεσβιακό». Μόνο που αυτό το καθολικό αίτημα, όσες φορές κι αν κατατέθηκε και σε οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν πέρασε από το 2012 και μετά, τελικώς «διαπραγματεύτηκε» με κάποιους ολίγους. Και ίσως, αυτού του είδους η διαπραγμάτευση, από κάποιους ολίγους δηλαδή, να εξηγεί και το ότι ουσιαστικά καμία κυβέρνηση, δεν είδε στα πολύ σοβαρά την προοπτική αναθεώρησης του χωροταξικού στο νησί. Αφού δεν αποτυπώθηκε ποτέ το «παλλεσβιακό» του χαρακτήρα του αιτήματος.

Η διαπραγμάτευση από κάποιους ολίγους, εξακολουθεί όμως να γίνεται και στις μέρες όπου η σημερινή πια κυβέρνηση, έχει δηλώσει και δημόσια την πρόθεσή της να σπάσει τον δήμο Λέσβου. Αφού επισήμως, σα δημοτικό συμβούλιο, η «αυτοδιοίκηση» που υποτίθεται καίγεται για το χωροταξικό, έχει ζητήσει το grande των «πέντε δήμων», βάσει της γνωστής μελέτης του Ινστιτούτου Αυτοδιοίκησης που κρατά από τα τέλη της τελευταίας δεκαετίας… Από εποχής δηλαδή «Καποδίστρια», πριν τον «Καλλικράτη» και θεωρείται ότι έχει ισχύ εν μέσω «Κλεισθένη»!

Το πόσο όμως δεν είναι τελικά «παλλεσβιακό» το αίτημα να σπάσει ο δήμος, απεδείχθη δυστυχώς μέσα στον Ιούλη. Όπου υποτίθεται θα ξεκαθαριζόταν το τοπίο αναφορικά με τη διάσπαση του δήμου, που θα λειτουργήσει με δύο ή τρεις νέους δήμους -βάσει των εξαγγελιών- από τον Σεπτέμβρη του 2019, αλλά όχι μόνο δεν ξεκαθαρίστηκε, αλλά θα έλεγε κανείς πως περιπλέχτηκε ξανά. Κανείς επίσημος φορέας (εμφανώς τουλάχιστον) δεν προσέτρεξε στο Υπουργείο Εσωτερικών για να επιβεβαιώσει την διαβεβαίωση του στελέχους της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και υπεύθυνης για την αυτοδιοίκηση κ. Κνήτου που έκανε πρόσφατα λόγο για δύο δήμους τον Σεπτέμβρη και να διαπιστώσει σε τελική ανάλυση, το αν το σχέδιο διάσπασης, εκπονήθηκε ή τέλος πάντων εκπονείται. Με αποτέλεσμα ο κρίσιμος μήνας να πέρασε αμύριστα. Για αν μείνουμε σήμερα να αναρωτιόμαστε για το πως μπορεί να (προ)νομοθετηθεί ο «Κλεισθένης 2» που υποτίθεται θα διασπάσει (κάποιους) δήμους, μέσα στον ράθυμο Αύγουστο, για να ψηφιστεί τον Σεπτέμβρη…

Κυρίως όμως, το πόσο δεν είναι τελικά «παλλεσβιακό» το αίτημα να σπάσει ο δήμος, αποδεικνύεται και από τις προεκλογικές αυτοδιοικητικές ζυμώσεις. Αφού είναι γνωστό τοις πάσι πως η «καλλικράτεια» λεζάντα του «δημάρχου Λέσβου», ικανοποιεί πολλούς επίδοξους δημάρχους οι οποίοι δεν έχουν επίσημη θέση για την χωροταξική αναθεώρηση της Λέσβου, αλλά προφανέστατα δεν έχουν ούτε και «διοικητική λύση» στη διεκδίκηση της ανάληψης της ευθύνης του ενός δήμου «τέρατος». Ταυτόχρονα, γενικότερα ο αυτοδιοικητικός κόσμος, όχι μόνο δεν επιθυμεί να παρουσιάσει μια ρεαλιστική και κοινή πρόταση για τον αριθμό των νέων δήμων, αλλά αποδεικνύεται πως δεν έχει συνταχθεί ούτε και για τα… μάτια με την προοπτική διάσπασης του δήμου. Απόδειξη είναι όλες οι φανερές ή μυστικές συναντήσεις που γίνονται το τελευταίο τρίμηνο, προκειμένου να βρεθούν «υποψήφιοι», να καταρτιστούν συμμαχίες, ως και ψηφοδέλτια και δεν ολοκληρώνονται, όχι επειδή είναι νωρίς. Αλλά επειδή αναμένουν (!) το που θα κάτσει η μπίλια, ως προς το χωροταξικό. Σε έναν, σε δύο, σε τρεις ή σε πέντε δήμους. Και αναλόγως της ανακοίνωσης, να καταλήξουν στην στρατηγική… εκλογής τους βεβαίως βεβαίως και όχι της πολιτικής τους.

Μ’ αυτά και με εκείνα, αν δεν καίγεται για κάποιο λόγο ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ να επιμείνει στο αίτημα διάσπασης του δήμου Λέσβου, ειλικρινά δεν ξέρουμε για ποιο λόγο η κυβέρνηση να κάτσει να ασχοληθεί σοβαρά με την χωροταξική περίπτωσή μας…

Σάββατο, 04 Αυγούστου 2018 11:14

Η προεκλογική περίοδος άρχισε

Πως θα σας φαινόταν αν ένας νεοδημοκράτης, κατέβαινε επικεφαλής ενός αμιγώς «ΠΑΣΟΚικού» ψηφοδελτίου για να διεκδικήσει τον δήμο Λέσβου κόντρα σε έναν άλλο νεοδημοκράτη; Πόσο πιθανό είναι να δημιουργηθεί μία αυτοδιοικητική παράταξη του «προοδευτικού» χώρου, που να τη στελεχώνουν πρόσωπα προερχόμενα από τα κόμματα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς; Πόσο μπορεί να αλλάξει τα προεκλογικά δεδομένα η ενδεχόμενη διάσπαση του δήμου Λέσβου και να μετατρέψει από τη μία ημέρα στην άλλη, βασικούς πολιτικούς αντιπάλους σε… συνεργάτες; Πόσο υπολογίζεται ήδη ο παράγων της «απλής αναλογικής» με φόντο τόσο τον δεύτερο γύρο, όσο και την επόμενη ημέρα της «συμπολίτευσης»; Και πόσο καθοριστικό ή όχι ρόλο μπορεί να παίξει στην έκβαση των επικείμενων εκλογών, η όποια απόφαση του σημερινού δημάρχου Σπύρου Γαληνού με το να πολιτευτεί ξανά. Ο δήμος Λέσβου μπορεί να μην έσπασε (ακόμα;) και να συγκρατεί επί του παρόντος σε φιλολογικό επίπεδο τις αρκετές προεκλογικές συζητήσεις, όμως μετά και την ανακοίνωση της πραγματοποίησης των αυτοδιοικητικών εκλογών για τον ερχόμενο Μάη, οι ζυμώσεις έχουν ξεκινήσει και ήδη αχνοφαίνονται τα πρώτα «στρατόπεδα» υποψηφίων.

 Τα ονόματα των Στρατή Κύτελη, Παναγιώτη Ζαφειρίου, βρίσκονται από καιρό στο κάδρο των «υποψηφίων» και αποτελούν τα μοναδικά (σε επίπεδο προσώπων) δεδομένα που προσφέρονται για τη συνάρτηση των υπολοίπων συνδυασμών. Με τους Στράτο Γεωργούλα, Στρατή Κυρατζή, Κώστα Κατσαρό και Γιάννη Βατό πάντως να εμφανίζονται να συζητούν πιο ζωηρά από άλλους, ήδη την προοπτική της επόμενης ημέρας του δήμου, κάτω από το διακριτικό βλέμμα του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμεί πάντως να διαδραματίσει έμμεσο ή άμεσο ρόλο σε αυτές τις εκλογές και φυσικά υπό τη σκιά της ΝΔ, που επί του παρόντος σκέφτεται κυρίως τις εθνικές εκλογές, για να σταθμίσει από τώρα την όποια δυναμική συσπείρωσής της σε αυτοδιοικητικό επίπεδο.

Για τον Στρατή Κύτελη, αλλά κυρίως τον Παναγιώτη Ζαφειρίου, που είναι και ο μοναδικός (μαζί με τον Σταμάτη Μαλέλη από την Περιφέρεια) που έχει δηλώσει επίσημα την πρόθεσή του να κατέβει στις επόμενες δημοτικές εκλογές, έχει γραφτεί πολλές φορές η προσπάθειά τους να φτιάξουν ήδη ψηφοδέλτιο. Μετά την ανακοίνωση όμως της ημερομηνίας των επόμενων εκλογών, σε λιγότερο από έναν χρόνο από σήμερα, παρατηρείται πια έντονη κινητοποίηση γενικά στον αυτοδιοικητικό κόσμο. Με τις πρώτες προεκλογικές ζυμώσεις να είναι γεγονός και να προσφέρουν μία πρώτη περιεκτική πρώτη εικόνα σχετικά με αυτά που θα βρεθούμε να συζητούμε προφανώς εντονότερα και με βεβαιότητες, μετά το τέλος του καλοκαιριού, το φθινόπωρο.

Τα πρώτα ραντεβού

Τα ανεπίσημα ραντεβού «ομάδων» σαν και εκείνων που στο παρελθόν ενεργοποίησαν την υποψηφιότητα Βουνάτσου, αλλά και οι πρώτες απτές απόπειρες «συγκλίσεων» στη λογική τόσο της απλής αναλογικής, όσο κυρίως της «αυτοδιοίκησης», με φανερή διάθεση αποκομματικοποίησης αυτής της εκλογικής αναμέτρησης, δίνουν ήδη έναν τόνο που προδιαθέτει (επί του παρόντος τουλάχιστον) κάτι το διαφορετικό για την επόμενη ημέρα στον δήμο Λέσβου. Σε αυτά τα ραντεβού, φέρονται ήδη να διαδραματίζουν ρόλο προβεβλημένα στελέχη της παράταξης του Σπύρου Γαληνού και του «Αδέσμευτου Συνδυασμού», με τον Στράτο Γεωργούλα να παρακολουθεί και εκείνος στενά τις εξελίξεις και να εμφανίζεται έτοιμος να διευρύνει το «χώρο» του προς την Κεντροαριστερά.

Το Συντονιστικό Φορέων

Ενώ μέσα σε αυτά τα ραντεβού, εξετάζεται και η ενεργοποίηση ατόμων που έχουν τα τελευταία χρόνια αποδείξει ότι μπορούν να προσφέρουν στην κοινωνία, αλλά αποφεύγουν σα το διάολο το λιβάνι, το να πολιτευτούν. Και αυτή η αναφορά, γίνεται για τα ηγετικά στελέχη του Συντονιστικού Φορέων που έγιναν ευρύτερα γνωστά από την δράση τους στην προσπάθεια διατήρησης του ΦΠΑ και στο πρόσωπο των οποίων ήδη κάποιοι βλέπουν ικανούς υποψηφίους και για τα νέα αυτοδιοικητικά ψηφοδέλτια. 

Ο Γαληνός, το χωροταξικό, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ

Τι συγκρατεί όμως ακόμα τις όποιες πρώτες αν όχι επίσημες, τουλάχιστον ευθείες δηλώσεις συνεργασιών, για να έχουμε ήδη υπόψη μας τη ραχοκοκαλιά των νέων ψηφοδελτίων και φυσικά τους επικεφαλής τους; Σε ότι αφορά τα σημερινά προβεβλημένα πρόσωπα του δημοτικού συμβουλίου τόσο από τη συμπολίτευση όσο και από την (μείζονα) αντιπολίτευση, το τι θα αποφασίσουν, θα σταθμιστεί από την τελική απόφαση του Σπύρου Γαληνού σχετικά με τις επόμενες εκλογές: Αν δεν γνωστοποιήσει τις προθέσεις του σχετικά με το αν θα κατέβει ξανά υποψήφιος ο σημερινός δήμαρχος, είναι σαφές πως κανείς εκ των σημερινών συνεργατών του, δεν θα «συμφωνήσει» με κάποιο νέο σχήμα. Κατά δεύτερο, τις προεκλογικές συζητήσεις «παγώνει» εκ των πραγμάτων το ανοιχτό ζήτημα του χωροταξικού. Είναι γνωστό εξάλλου πως αν αποφασιστεί να διασπαστεί ο δήμος, τότε θα αλλάξουν άρδην όλα τα δεδομένα και θα εμφανιστούν τάχιστα αρκετοί νέοι υποψήφιοι. Με το όνομα εξάλλου του Παντελή Πατερέλλη να εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο για να διεκδικήσει τον δήμο… Μυτιλήνης, αν και εκείνος ποτέ προκύψει. Κατά τρίτο, είναι φανερό πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποφασίσει να αποτυπώσει έμμεσα ή άμεσα τη δυναμική του στις επόμενες εκλογές. Είτε επιχειρώντας να «κηδεμονεύσει» μία παράταξη του «προοδευτικού» χώρου, είτε ακόμα και κατεβάζοντας έναν δικό του υποψήφιο, που μπορεί κιόλας να μην είναι απαραίτητα στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος. Ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, έχει την ευχέρεια να παρέμβει στο πότε θα ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος, γνωρίζοντας νωρίτερα ίσως από τον καθένα το αν θα σπάσει ή όχι ο δήμος. Και όταν το κάνει, θα δρομολογήσει εξελίξεις, συγκεντρώνοντας «φίλους» και «εχθρούς» που έτσι κι αλλιώς θα αποτελεί μία συνθήκη για τις εκλογές.

Κατά τέταρτο, δεν πρέπει να υποτιμάται, ούτε να λησμονείται η δυνατότητα «ελέγχου» των πραγμάτων στην αυτοδιοίκηση εκ μέρους της ΝΔ. Η οποία σκέφτεται επί του παρόντος κυρίως τις εθνικές εκλογές, αλλά είναι σαφές πως αν μπει στη διαδικασία να «κερδίσει» το δήμο Λέσβου, θα επιδιώξει τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση. Και για να το επιτύχει αυτό, είτε θα στηρίξει δυναμικά τον Στρατή Κύτελη, που εμφανίζεται εδώ και καιρό ως υποψήφιος, είτε θα εμφανίσει ακόμα και την τελευταία στιγμή ένα άλλο πρόσωπο, που ενδεχομένως να μπορεί να αποτρέψει την τάση… αποκομματικοποίησης που καταγράφεται σήμερα στις πρώτες σοβαρές ζυμώσεις για τις επόμενες δημοτικές εκλογές. 

 

Τα παιδιά που παραστράτησαν, να τα αγαπάτε διπλά. Τα παιδιά που ήπιαν τον δαίμονα και ζουν έκτοτε διπλή ζωή, μην τα κακιώνετε. Προσπαθούν να ανταποκριθούν σε δύο ζωές. Να ικανοποιήσουν και τις δύο, ενίοτε να ισορροπήσουν ανάμεσα και στις δύο. Προσπαθούν πάντα να απαλλαγούν από τη μία παράλληλη ζωή που τους φύτεψε ο δαίμονας, για να ζήσουν την άλλη. Δεν είναι εύκολο. Μην βιάζεστε να κρίνετε. Και βασικά μην κρίνετε. Σκεφτείτε πόσο ικανοποιητικά ανταποκρίνεστε εσείς, με τους δικούς σας δαίμονες, αυτούς που δεν τους ήπιατε, αλλά υπάρχουν, στη δική σας, στη μία και μοναδική σας ζωή.

Τα παιδιά που παραστράτησαν, δεν έχει και πολύ νόημα να αναρωτιέστε γιατί παραστράτησαν και να εμμένετε στο πως έμπλεξαν. Όλοι έχουμε παραστρατήσει κάπου, κάποτε και δεν έχει ποτέ λογική εξήγηση κανένα μας παραστράτημα. Όλοι έχουμε προδώσει κάποια στιγμή τις αξίες μας, κάποιον δικό μας άνθρωπο ακόμα ίσως και τον ίδιο μας τον εαυτό. Μην υποκρίνεστε διάολε, όλοι τα κάνουμε κάποτε μαντάρα. Όχι πως δεν έχει αξία βέβαια να προλαμβάνεις αυτό το παραστράτημα των παιδιών, να ενημερώνεσαι, να είσαι σε εγρήγορση πάντα, είτε είσαι γονιός, είτε είσαι εσύ ο ίδιος που φλερτάρεις με το δαίμονα. Έχει και παραέχει και ας μην το υποτιμά κανένας, λέγοντας απλά ότι δεν «μπορεί εμένα να μου συμβεί». Στον καθένα συμβαίνει… Μιλάμε όμως τώρα για όταν συμβεί το απευκταίο.

Τα παιδιά που παραστράτησαν και τις οικογένειές τους, ειδικά στα μέρη μας, στην επαρχία του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» και της ελλιπέστατης ενημέρωσης γιατί τα ξέρουμε όλα, μην τα δείχνετε με το δάχτυλο. Μην κουνάτε το κεφάλι με δήθεν κατανόηση και ενσυναίσθηση, κουτσομπολεύοντας το δράμα τους όπου σταθείτε. Δε βοηθάει κι ούτε είναι χρήσιμο παράδειγμα το ο «πατέρας του ναρκομανή». Δεν αποτρέπει το «κακό» τους παράδειγμα. Στιγματίζει μόνο και σταδιακά απομονώνει διευκολύνοντας την κατάληξη. Έχει αξία να «ακούσεις» ή να «δεις» πραγματικά την περιπέτειά τους αν σε ενδιαφέρει. Αν δε σε ενδιαφέρει πάλι, καλύτερα άστο και άφησέ τους. Μην το κάνεις χειρότερο.

Τα παιδιά που παραστράτησαν και τις οικογένειές τους, να τους σέβεστε διπλά, γιατί δεν ξέρετε τον αγώνα που δίνουν καθημερινά, για χρόνια ολάκερα. Έχουν ζήσει τόσες πολλές φορές στα άκρα, που από αυτούς έχεις μόνο να μάθεις, εσύ που φέρνεις την καταστροφή γιατί δε σου βγαίνουν τα λεφτά για διακοπές ή που το παιδί σου δεν έφερε τους βαθμούς που θα ήθελες στο Λύκειο.

Τα παιδιά που παραστράτησαν και δεν τα κατάφεραν, δεν χρειάζονται το υποκριτικό δάκρυ σας. Ακόμα κι αν σας σοκάρει το αν πήδηξαν από μία ταράτσα και δεν κατέληξαν ήσυχα και κάπου κρυφά, για να μην τα βλέπετε, με μία σύριγγα στο χέρι. Τα παιδιά που παραστράτησαν, είναι υποχρέωσή σας να μην τα φοβάστε και να μην τα ταυτίζετε με τους εγκληματίες. Αν πάτε στο ΚΕΘΕΑ, ή αν τύχει να μιλήσετε μαζί τους στο δρόμο αντί να αποφύγετε το να πέσετε πάνω τους, θα καταλάβετε πως έχουν μία ευαισθησία που δεν τη συναντάτε αλλού. Είναι παιδιά, που αγαπάνε και το πιο απλό και καθημερινό που για σας είναι αυτονόητο, αλλά για εκείνα δεν ήταν για καιρό. Είναι παιδιά που ζώντας με το δαίμονα, έμαθαν να εκτιμούν και το πιο μικρό. Σκεφτείτε πόσο θα εκτιμήσουν κάτι πιο «μεγάλο».

Που δεν είναι δα και τεράστιο εκ μέρους μας να δώσουμε μία δεύτερη ευκαιρία. Στη δουλειά, στην παρέα, στο δρόμο, στις κουβέντες μας για να μη δίνουν μόνα τους τη μάχη και για να αυξήσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν. Αυτά τα παιδιά έχουν καταφέρει να κερδίσουν και να χάσουν μάχες με δυσκολία που δεν μπορεί να συγκριθεί με τη δυσκολία των μαχών που δίνουμε ή έχουμε δώσει εμείς. Και για αυτούς τους λόγους, τα παιδιά αυτά κουβαλάνε και την πραγματική γνώση του «καλού» και του «κακού». Το καλό και το κακό το δικό μας, είναι εντελώς δικό μας δημιούργημα. Συνθέτουν έναν κοινωνικό δαίμονα που χρειάζεται όμως για να φύγει ένα απλό «μπου». Γιατί απλά δεν υπάρχει. Μην κάνετε λοιπόν ότι κλαίτε, ούτε και να κάνετε ότι σοκάρεστε σήμερα που έφυγε ένα ακόμη από τα παιδιά μας. Κάντε καλύτερα ένα «μπου» για μας, για εσάς, για τα παιδιά και για όλους.

Πέμπτη, 02 Αυγούστου 2018 12:17

Μπλουζάκι ο ένας, 44χρονος ο άλλος

«Δεν υπάρχει ανάληψη πολιτικής ευθύνης χωρίς παραιτήσεις», είπε όπως  αναμενόταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην πρώτη δημόσια τοποθέτησή του για τα όσα έγιναν και δεν έγιναν κατά τις φονικές πυρκαγιές στο Μάτι, ζητώντας παράλληλα από την ηγεσία του Αρείου Πάγου να αναθέσει σε εφέτη εισαγγελέα και ειδικό εφέτη ανακριτή τη διεξαγωγή της έρευνας για την τραγωδία. Και κατακεραυνώνοντας τους χειρισμούς της κυβέρνησης πρώτιστα, ειδικά για την φανερή προσπάθεια συγκάλυψης των ευθυνών της, αλλά και προβαίνοντας με τη σειρά του σε όλες τις εύλογες διαπιστώσεις που έχουν γίνει, τόνισε πως οι Έλληνες ζητούν να μην ξαναζήσουμε μία τέτοια τραγωδία.

Τι είχε να προτείνει προς αυτήν την κατεύθυνση όμως, γιατί από διαπιστώσεις χορτάσαμε; Την αλλαγή της πολιτικής προστασίας. Πως; Με τον ίδιο μπροστά αλλά και με μία «ομάδα νέων και ικανών ανθρώπων» να τον πλαισιώνουν, που έχουν προφανώς κάποιο σχέδιο, αλλά δεν κρίνεται σκόπιμο να ειπωθεί τώρα. Εκείνο που είχε αξία να ειπωθεί από έναν εν δυνάμει πρωθυπουργό, είναι ότι στις φωτιές δεν γίνεται να πάμε σε πυρόσβεση χωρίς μπλουζάκι και μάλιστα μακρυμάνικο. Δεν ξέρουμε πως δεν το σκέφτηκε κανείς, αλλά σε κάθε περίπτωση κατατίθεται στα πρακτικά αυτή η πρώτη συμβολή στην αλλαγή της πολιτικής προστασίας της χώρας.

Τι απαντάει όμως η κυβέρνηση στην πρόκληση ανάληψης της πολιτικής ευθύνης μέσω παραιτήσεων; Ο Υπουργός Επικρατείας Χριστόφορος Βερναδάκης κατέθεσε την δική του εκδοχή περί του τι σημαίνει «ανάληψη πολιτικής ευθύνης». Η οποία καταρχήν σημαίνει απόδειξη ότι αναγνωρίζεις το πρόβλημα, αναγνωρίζεις δυσλειτουργίες κι ακριβώς «επειδή είναι πολιτική η ευθύνη, θα πρέπει να πάρει όλα εκείνα τα μέτρα για να μην ξανασυμβεί». Σε ποια μέτρα έχει καταλήξει η κυβέρνηση ότι πρέπει να ληφθούν, πάλι δε γνωρίζουμε ακριβώς αλλά αν θεωρούμε ότι η πολιτική ευθύνη γίνεται απολύτως προσωποποιημένη ευθύνη και πρέπει να οδηγεί σε παραιτήσεις κατά τον κ. Βερναδάκη «θα έπρεπε να παραιτηθούν περίπου το 1/3 των βουλευτών της σημερινής Βουλής». Κρατώντας μια επιφύλαξη δηλαδή για το αν στα 2/3 αυτών που δεν θα έπρεπε να παραιτηθούν κατά τον Υπουργό, συμπεριλαμβάνεται κάποιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Το δέος όμως της οπτικής της κυβέρνησης, έτσι όπως εκφράστηκε από τον κ. Βερναδάκη, προκλήθηκε από χθες από άλλο σημείο της τοποθέτησής του και κοντράρει στα ίσια το δέος της συμβουλής Μητσοτάκη για το μακρυμάνικο μπλουζάκι. Όταν υποστηρίχθηκε σαφώς, πως μέσα σε εκείνους που δεν πρέπει να παραιτηθούν, ή να χρεωθούν με κάποια ευθύνη για το Μάτι, είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Ο Πρωθυπουργός της χώρας. Γιατί; Γιατί είναι μόνο 44 χρονών. «Να μην βάλλεται ένας άνθρωπος, ο οποίος είναι 44 ετών και έχει φορτωθεί όχι μόνο τις πολεοδομικές, χωροταξικές αδυναμίες της πολιτικής προστασίας, τις αδυναμίες πυρόσβεσης, αλλά και το οικονομικό έγκλημα που έχει συντελεστεί απέναντι στη χώρα, αλλά και το έγκλημα στο κοινωνικό κράτος», έφη ο κ. Βερναδάκης και εισήγαγε έναν νέο όρο που θα πρέπει να επικαλούμαστε κρίνοντας την πολιτική σκηνή.

Η επικοινωνιακή τυμβωρυχία ένθεν κακείθεν λοιπόν συνεχίζεται. Αναμείνατε όσοι ακόμα αντέχετε στις θέσεις να την παρακολουθήσετε. Αλλά ναι. Η αναδημοσίευση της (περσινής) συνέντευξης της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, που έχει γεμίσει από προχθές τα social media, είναι μια λογική αντίδραση. «Αν διευθύνουν οι ανίκανοι, φταίνε οι ικανοί. Κι αν διευθύνουν οι ανάξιοι, τότε φταίει η γενική απαξίωση». Δεν υπάρχει τίποτε πιο εύστοχο που μπορεί να ειπωθεί. 

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018 16:34

Μιλάμε πια για ζόμπι της εξουσίας!

Όταν κυκλοφόρησε η είδηση ότι ο Πάνος Καμμένος αποφάσισε να επισκεφτεί τα καμένα της τραγωδίας στο Μάτι και στον Βουτζά και να τολμήσει να έλθει σε (κατ’ ιδίαν) επαφή με τους πυρόπληκτους, πέρασε από το μυαλό μας πως αυτή η απόφασή του, εμπεριείχε μπόλικο θάρρος. Σκεφτήκαμε ότι ήταν ο μοναδικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης που είχε τα κότσια να δει κατάματα τη δυστυχία, να ακούσει τα παράπονα, να αντέξει την δια ζώσης κριτική και να υπομείνει ακόμα και το ενδεχόμενο ισοπεδωτικό «κράξιμο» ανθρώπων που, σε κάθε περίπτωση, βρέθηκαν να παλεύουν για τη ζωή τους από τη μία στιγμή στην άλλη.

Σκεφτήκαμε ακόμη προς στιγμήν, πως η άποψη περί απόδοσης ευθυνών «εδώ και τώρα» ή των παραιτήσεων «όλων», τη στιγμή μάλιστα που βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη το κακό, έχασε σημαντικά από την «ισχύ» της από το θαρραλέο και ανθρώπινο παράδειγμα του πολιτικού Πάνου Καμμένου.

Δεν χρειάστηκαν όμως παρά λίγα μόνο λεπτά για να αναθεωρήσουμε και να πέσουμε ξανά στα Τάρταρα της απογοήτευσης. Ο Πάνος Καμμένος δεν ήταν απλά θαρραλέος. Αλλά φαίνεται πως είχε «ντοπαριστεί» τόσο πολύ αυτές τις ημέρες από την πεποίθηση ότι η κυβέρνηση δεν έχει την παραμικρή ευθύνη για όλο αυτό το πράγμα που συνέβη, που εμφανίστηκε όχι αμυνόμενος απέναντι στον κόσμο, αλλά πανέτοιμος για επίθεση. Δεν είναι μόνο ο χαρακτηρισμός ενός πυρόπληκτου ως «Πορτοσάλτε» εκ μέρους του που σε έπεισε τελικά ότι δεν έγινε κάποιο θαύμα στην περίπτωση του Υπουργού μας Άμυνας, ούτε ο έως και «τσαμπουκάς» που έβγαζε σε κάθε στιχομυθία του με ανθρώπους που αν δεν είχαν χάσει κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο στις πυρκαγιές, είχαν χάσει στην καλύτερη όλη τους την περιουσία.

Είναι η ευθεία δήλωσή του στη συνέχεια (χωρίς υπερβολή ή υπόνοια προσπάθειας να παρερμηνευτεί κάτι που δεν απέδωσε ίσως πολύ καλά) ότι φταίνε οι ίδιοι οι άνθρωποι που κάηκαν! Και όχι όπου κι όπου. Αλλά στο BBC! Για να καταδειχθεί παγκοσμίως άραγε τί; Η αθωότητα της κυβέρνησης για μία τραγωδία που συγκλόνισε όλο τον κόσμο; Αλήθεια ποια η σκοπιμότητα της δήλωσής του αυτής; Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης, τι υπηρεσία θεωρεί ότι προσέφερε στον τόπο, δίνοντας την εντύπωση μπροστά στους δέκτες και του τελευταίου πολίτη του πλανήτη, ότι το ελληνικό κράτος λίγο έως πολύ κυβερνάται και κατοικείται από κάποιους «βάρβαρους» που χτίζουν όπου θέλουν, όπως θέλουν, κλείνουν την πρόσβαση στη θάλασσα και καίγονται μετά όλοι μαζί;

Αντιγράφουμε όμως και επ’ ακριβώς τη δήλωση του Υπουργού στο BBC: «Αυτό που έγινε είναι ένα έγκλημα του παρελθόντος. Όλες οι κατοικίες στην πλειοψηφία τους είναι παράνομες. Οι κατοικίες στην ακτογραμμή της Αττικής έχουν οικοδομηθεί χωρίς άδεια. Έχουν κάνει κατάληψη της ακτής χωρίς να εφαρμόζουν τους νόμους. Μετά από μία τέτοια τραγωδία όμως, πρέπει να καταλάβουν ότι είναι επικίνδυνο για αυτούς και τις οικογένειές τους να μην ακολουθούν τους νόμους και τους κανόνες», είπε επί λέξει! Λες και ο Πάνος Καμμένος, είναι κάποιος τοποτηρητής των πραγμάτων στη χώρα. Λες και ακόμα κι αν ίσχυε το ότι όλα τα σπίτια ήταν αυθαίρετα, εκείνος δεν είχε ευθύνη να τα νομιμοποιήσει, αλλά ούτε και τη δυνατότητα να σεβαστεί τα θύματα ακόμα και αν πράγματι… «φταίγανε». Λες και αυτά τα σπίτια που κάηκαν «αλλά καλά να πάθουν» ξεφύτρωσαν σα μανιτάρια, με το αδηφάγο κράτος των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να μην έχει πληρωθεί τον φόρο της ιδιοκτησίας των οικιών, τη ΔΕΗ και την ΕΥΔΑΠ να μην τα έχουν συνδέσει με ρεύμα και νερό και τους χάρτες να μην τα έχουν καταγράψει. Και δε λέμε καν ότι σε κάθε περίπτωση το πολεοδομικό σχέδιο στο Κόκκινο Λιμανάκι φέρει μια χαρά την υπογραφή της σημερινής κυβέρνησης, έτσι για τα… πρακτικά. Μένουμε κυρίως στο πνεύμα των όσων λέγει και πιστεύει βάσιμα ο συγκεκριμένος πολιτειακός μας άρχοντας.

Για να πειστούμε, ότι η κουβέντα περί των «λαϊκιστών» ή «ερωτευμένων» με την καρέκλα πολιτικών, έχει περάσει. Καθώς μιλάμε πια για κάποια κανονικά «ζόμπι της εξουσίας», που τους είναι αδύνατο ακόμα και το να καθίσουν μία ώρα σπίτι τους και να σκεφτούν ανθρώπινα ότι επί Υπουργίας τους, χάθηκαν, με τα μέχρι τώρα στοιχεία, 84 άνθρωποι. Και να παραιτηθούν, όχι επειδή μπορεί να φταίνε άμεσα. Αλλά γιατί τους έχει απομείνει ίσως μία ικμάδα μέσα τους, από αξιοπρέπεια και ενσυναίσθηση.

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018 15:52

«Άκου λοιπόν Αλέξη...»

Έχουν γραφτεί πολλά τις τελευταίες ημέρες γύρω από την τραγωδία στο Μάτι, έχουν σχολιαστεί άλλα τόσα και κατά πως φαίνεται θα ειπωθούν κι άλλα. Όπως έχουμε σχολιάσει και σε δικά μας σχετικά άρθρα για την φονική πυρκαγιά, όλα όσα λέγονται ή γράφονται σχετικά με το τι έπρεπε να γίνει, πως έπρεπε να γίνει και ποιος φταίει και ποιος δεν φταίει, έχουν πολύ μικρή αξία, γιατί γράφονται εκ του ασφαλούς. Κανενός εξ ημών και υμών που γράφουμε, δεν έχουμε θύματα στην πυρκαγιά, ή χάθηκαν οι περιουσίες μας, για να νιώσουμε επ’ ακριβώς το πώς νιώθουν εκείνοι που θρηνούν όταν ακούν για τα «αυθαίρετα», τα «επιχειρησιακά λάθη», τις στημένες επισκέψεις στον τόπο του εγκλήματος και τις δικαιολογίες.

Ως εκ τούτου, σήμερα αναδημοσιεύουμε το συγκλονιστικό κείμενο που έγραψε άνθρωπος που έχει άμεση σχέση με την τραγωδία. Μία φίλη της οικογένειας Φύτρου που ξεκληρίστηκε στην πυρκαγιά στο Μάτι και έχει τη μορφή ανοιχτής επιστολής προς τον πρωθυπουργό:

«Το παίζεις ψευτόμαγκας γιατί υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ - πολίτες - πολιτικοί που περιμένουν, ως είθισται από αρχαιοτάτων χρόνων, να ταφούν οι νεκροί τους για να σου απαντήσουν. Υπάρχουν δημοκράτες που περιμένουν να καταλαγιάσει ακόμα ο θυμός τους πριν σου απαντήσουν.

Οι δικοί μου νεκροί, ότι απέμεινε από το κορμάκι τους, βρίσκονται πια στο χώμα… για πάντα.

Άκου λοιπόν Αλέξη,

Από σήμερα εσύ και οι όμοιοί σου είστε εχθροί μου.

Προσωπικοί εχθροί μου, όχι της χώρας. Δικοί μου εχθροί.

ΟΧΙ γιατί είπες τερατώδη ψέματα σ’ έναν βασανισμένο λαό για να αρπάξεις την εξουσία

ΟΧΙ γιατί έριξες τη χώρα στο γκρεμό την ώρα που απέφευγε το χείλος του.

Όχι γιατί μου πρότεινες το βράδυ των εκλογών από το μπαλκόνι σου, ή να με τελειώσεις ή να σε τελειώσω.

ΟΧΙ γιατί έκανες στροφή στον «κυβερνητισμό»!!! 360ο μοιρών στροφή, μόνο αυτή έμαθες στο Πολυτεχνείο.

ΟΧΙ γιατί μισείς τη μεσαία τάξη που σε γέννησε και σε εξέθρεψε κηφήνα - αμπελοφιλόσοφο.

ΟΧΙ γιατί συνθλίβεις κάθε παραγωγική δύναμη που σπρώχνει τη χώρα προς τα πάνω.

ΟΧΙ γιατί ελέγχεις όλες τις διακριτές εξουσίες ως άλλος δικτατορίσκος.

ΟΧΙ γιατί μισείς την ελεύθερη γνώμη και προσπαθείς συνειδητά για την εξόντωση όσων διαφωνούν.

ΟΧΙ γιατί έδωσες σύνθημα στα φιλαράκια σου για πλιάτσικο στη δημόσια ζωή της χώρας.

ΟΧΙ γιατί πουλάς Τιμαλφή - Ιερά και Όσια και γίνεσαι ο ικανότερος σφουγγοκωλάριος όλων των εποχών.

ΟΧΙ γιατί χαϊδεύεις τη βία και τους νταβαντζηδες της για να γαλουχήσεις με δηλητήριο τη νέα γενιά.

ΟΧΙ γιατί με αναγκάζεις να φυγαδεύσω τα παιδιά μου από τη χώρα.

ΟΧΙ γιατί άφησες ανθρώπους να καούν στο βωμό της ασχετοσύνης σου

Αλλά γιατί…

Μ’ έκανες να ντρέπομαι για τον τρόπο που μεγάλωσα στο σπίτι ενός αριστερού ΕΑΜίτη που, αμούστακος ακόμη, έτρεξε πίσω από τον Άρη. Πίστεψε σ’ έναν καλύτερο - δίκαιο κόσμο… πολέμησε… έχασε… διδάχτηκε.

Ντρέπομαι να πω αυτό που άλλοτε καυχιόμουν και ήλπιζα να το διδάξω στα παιδιά μου, τώρα που μεγαλώνουν σ’ έναν στρεβλό κόσμο.

Ντρέπομαι να πω πως έχω ήθος, ηθική, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, ταπεινότητα, αξίες της αριστεράς με τις οποίες πορεύτηκα και έγινα 50 χρόνων.

Για να έρθεις εσύ και να ντραπώ. Πολύ. Και να μην ξέρω τι να πω στα παιδιά μου.

Ξέρεις Αλέξη;

Υπήρξαν μεγάλοι Έλληνες πολιτικοί που μαζί, με τον πατέρα μου και όσους έζησαν εμφύλιο, έκατσαν και έφτιαξαν μια δημοκρατία. Με κόπο και πόνο είναι η αλήθεια… Μια δημοκρατία που σου επέτρεψε να εκλεγείς, εσύ και οι όμοιοί σου.

Και ήρθες για να ανασύρεις από την ψυχή του Έλληνα τα πιο ταπεινά του ένστικτα, αυτά που μπορείς να αναγνωρίσεις καλά και να τα ελέγξεις.

Εμφύλιος λοιπόν;

Τελείωσες την κοινή λογική, θα τελειώσεις και τη δημοκρατία;

Σε μια ύστατη προσπάθεια να καταλαγιάζω το θυμό μου και να φανώ αντάξια του δημοκράτη πατέρα μου, σου ζητώ εκλογές. Τώρα, όχι όποτε σε βολέψει.

Να κριθείς δημοκρατικά από το λαό. Για τις προθέσεις, τις πράξεις, τα λάθη και τις παραλείψεις σου. Για την κυβέρνηση σου. Για τους συνεργάτες σου.

Δημοκρατικά από το λαό.

Αλλιώς, δεν μου αφήνεις άλλο περιθώριο από την προτροπή σου: ή να με τελειώσεις ή να σε τελειώσω.

Από σήμερα εχθρός μου λοιπόν, ο ΠΘ της χώρας μου. Προσωπικός εχθρός μου.

Το οφείλω. Στα δυο ξανθά αγγελούδια που έθαψα σήμερα.

Το οφείλω. Στο τελευταίο άδειο βλέμμα της ΜΑΝΑΣ τους, πριν αποσυρθεί από τα εγκόσμια για πάντα.

Αννίτα Π.

Ντροπιασμένη

Αηδιασμένη

Άοπλη στρατιώτης της δημοκρατικής λογικής

 

 

 

Τετάρτη, 01 Αυγούστου 2018 15:08

Τελικά έγιναν όλα τα απευκταία

Το σοκ ήταν τεράστιο. Μία φωτιά που παίζει στις ειδήσεις και καταπίνει δάση, μέχρι και σπίτια και απειλεί οικισμούς, γενικά είναι μία συνηθισμένη είδηση για την Ελλάδα τα καλοκαίρια. Πάντα προβληματίζει, πάντα ανοίγει την κουβέντα περί της πυροπροστασίας, της κλιματικής αλλαγής, των «αυθαιρέτων», των «οικοπεδοφάγων» αλλά και της ετοιμότητας της πολιτικής προστασίας, συνήθως μένει για λίγο στην επικαιρότητα, αλλά τελειώνει αυτόματα μόλις η κάθε φωτιά σβήσει. Αυτό που συνέβη όμως φέτος, δεν έχει προηγούμενο.

Παρά ταύτα όμως, παρά το σοκ, παρά το τριήμερο πένθος, παρά το αυτονόητο κανονικά που αφορά στον σεβασμό στους νεκρούς, (οι οποίοι υπολογίζονται σε τριψήφιο νούμερο), ο κανόνας που θέλει την κάθε καταστροφή να μετατρέπεται σε πεδίο και πολιτικής σύγκρουσης, αλλά και μικροπολιτικής, αλλά και αυτοπροβολής δεν έλειψε.

Όσο κι αν κρατήθηκε ο πολιτικός κόσμος από το να ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο από εκείνο που ήταν η πυρκαγιά, μία φονική λαίλαπα που δεν εξαπολύθηκε από «αριστερά» ή από «δεξιά», όσο κι αν οι θεατές της καταστροφής πολίτες (προσπάθησαν) να κρατήσουν επίπεδο στις κρίσεις τους και όσο κι αν το μέγεθος της καταστροφής, δεν απαιτούσε ψύχραιμες αναλύσεις, τελικά είδαμε όλα όσα δεν θέλαμε όχι να δούμε. Αλλά να νιώσουμε ότι επιχειρούνται:

Δε θέλαμε ας πούμε να νιώσουμε ότι η κυβέρνηση θα απέφευγε να αναλάβει την ευθύνη της, πρώτα απ’ όλα από ηθικής σκοπιάς και μετά την (όποια) πραγματική της. Όμως το είδαμε, με τον πιο χυδαίο τρόπο και εξακολουθούμε να το βλέπουμε, χωρίς να χρειάζεται να παραπέμψουμε σε σχετικά πασίγνωστα γεγονότα. Ακόμα και σε τοπικό επίπεδο, αποδεικνύεται πως για την κυβέρνηση ότι έγινε, δεν έγινε με κάποιο τρόπο επί των ημερών της. Επιμένουν να ζουν σε μία δική τους παράλληλη πραγματικότητα, όπου υπάρχουν μόνο αυτοί. Χαρακτηριστικά, σε τοπικό επίπεδο, κάποιοι φιλοκυβερνητικοί μας εγκαλούν που αναδημοσιεύσαμε χθες την ανοιχτή επιστολή της Ανίτας Π. με τίτλο «Άκου λοιπόν Αλέξη», επειδή εκ μέρους των αδικοχαμένων μελών της οικογένειας Φύτρου, βγήκε παράκληση να σταματήσει να ομιλεί και να γράφει κανείς εξ ονόματός τους. Δεν είχε πέσει ομολογούμε στην αντίληψή μας η παράκληση αυτή, με αφορμή την ανοιχτή επιστολή που δημοσιοποιήθηκε κατά κόρον από τα ΜΜΕ όλης της χώρας. Αλλά αφού μας ζητείται να ζητήσουμε συγνώμη από το αναγνωστικό μας κοινό για την αναδημοσίευση -παρά την απαγόρευση της οικογένειας- δεν έχουμε λόγο να μην το κάνουμε. Και να μην σκεφτούμε ποιοι είναι εκείνοι που μας καλούν να το κάνουμε. Και είναι εκείνοι που έχουν λογικά ακόμη περισσευούμενο ηθικό πλεονέκτημα και εξακολουθούν να υποκρίνονται πως μπορούν να παραμένουν γαντζωμένοι στα άπειρα άλλοθί τους, για να μην μπουν ούτε στον κόπο να σταθούν τουλάχιστον στο ύψος των περιστάσεων.

Δε θα θέλαμε ας πούμε πάλι, να δούμε την αντιπολίτευση, να φέρνει (και) τα καμένα ως μία απόδειξη του ότι οι παραπάνω «πρέπει να φύγουν». Με τον ΣΚΑΪ να κάνει και μπόλικη από τη «βρώμικη δουλειά», ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα ως χθες απέναντι σε έναν πρωθυπουργό που πήγε χωρίς σπρώξιμο, μόνος του στην καταστροφή. Αλλά μαθαίνουμε ότι δεν θα αποφύγει και αυτός τις «σειρήνες» τελικά. Και θα δώσει συνέντευξη Τύπου και περιμένουμε να δούμε τι θα πει…

Δε θα θέλαμε και να δούμε την ακροδεξιά να παίρνει αφορμή να βοηθήσει με τα «καθαρά της χέρια» τους πυρόπληκτους, εν μέσω δικών της φωτογράφων που απαθανάτιζαν τους -και διασώστες- χρυσαυγίτες με τα μαύρα μπλουζάκια. Γιατί δεν θα αντέχαμε την αποθέωση στο πρόσωπό τους από τους αγανακτισμένους του διαδικτύου, μέχρι να αποδειχθεί (ξανά) πως τα χέρια είναι πενταβρώμικα. Με τρία μέλη της Χ.Α. να κάνουν τελικά πλιάτσικο στα καμένα.

Δε θέλαμε να δούμε και τους αυτοπροβαλλόμενους αλληλέγγυους που αυτάρεσκα δημοσιοποιούσαν την διάθεση εκ μέρους της οποιαδήποτε βοήθειας, μικρής ή μεγάλης. Τόσο αυτάρεσκα και επιτηδευμένα που προκάλεσαν τελικά αντίθετα συναισθήματα, από αυτό που προκαλεί κανονικά το «καλό» που γενικά το ρίχνουμε στο γιαλό...

Δε θα θέλαμε σε μία ακόμη καταστροφή να βγει όλη η παθογένειά μας στον αφρό για να μας πνίξει, αλλά πνιγήκαμε.

Σελίδα 3 από 29
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top