FOLLOW US
Στράτος Γεωργούλας

Στράτος Γεωργούλας

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Πέμπτη, 09 Αυγούστου 2018 13:09

Che fece... il gran rifiuto

Για μια ακόμη φορά, αξίζει να θυμηθούμε τον Καβάφη.

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα

που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε.

Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι,

και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει.

Aν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε.

Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

Ο ποιητής καταγράφει τις σκέψεις του σχετικά με τη δύναμη που έχουν μερικοί άνθρωποι να «κάνουν τη μεγάλη άρνηση», να πουν όχι σε ό,τι αναμένεται από αυτούς και να βαδίσουν αντίθετα στο ρεύμα.

Οι εισαγωγικοί στίχοι του ποιήματος μας παρουσιάζουν εξαρχής τον προβληματισμό του ποιητή. Κάποια στιγμή «μερικοί άνθρωποι» καλούνται να επιλέξουν για κάτι εξαιρετικά σημαντικό στη ζωή τους, έρχονται δηλαδή αντιμέτωποι μ’ ένα καίριο δίλημμα, με μια τόσο σημαντική απόφαση που θα καθορίσει συνολικά τη ζωή τους. Είναι η στιγμή που θα πρέπει να πουν το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι.

Από τους ανθρώπους που θα έρθουν αντιμέτωποι με το σημαντικό δίλημμα, εκείνοι που είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν σε αυτό που τους ζητείται, οι άνθρωποι που έχουν το Ναι έτοιμο μέσα τους, φανερώνονται αμέσως. Είναι οι άνθρωποι που εμφανίζονται έτοιμοι και πρόθυμοι να ζήσουν σύμφωνα με τις απαιτήσεις που έχουν οι άλλοι από αυτούς. Οι άνθρωποι που έχουν έτοιμο το μεγάλο Ναι, επιλέγουν να εκπληρώσουν τις απαιτήσεις που εγείρονται από τον κοινωνικό τους περίγυρο και κάνοντάς το αυτό επιτυγχάνουν να γίνουν αποδεκτοί από τους άλλους και να τιμηθούν για την επιλογή τους.

Εκείνοι που θα αρνηθούν, εκείνοι που θα πουν το μεγάλο Όχι, φτάνουν σ’ αυτή την απόφαση συνειδητά και όσες φορές κι αν έρχονταν αντιμέτωποι με το ίδιο δίλημμα, πάλι όχι θα έλεγαν. Κι, όμως, αυτό το όχι θα το πληρώνουν σε όλη τους τη ζωή, γιατί η άρνησή τους αυτή σημαίνει πως επιλέγουν να μη συμβιβαστούν με τις απαιτήσεις και τις αξιώσεις των άλλων, επιλέγουν να έρθουν σε ρήξη με τις κοινωνικές προσδοκίες και συμβάσεις, χαράζοντας το δικό τους δρόμο. Τον μεγάλο Όχι απαιτεί μεγάλη δύναμη και αποφασιστικότητα, καθώς οι κυρίαρχοι δε συγχωρούν εκείνους που δεν συμμορφώνονται με τις επιταγές της. Το μεγάλο Όχι συνοδεύει για πάντα εκείνον που τόλμησε να το πει και τον βαρύνει σαν μια συνεχής επίκριση, σαν μια συνεχής αποδοκιμασία.

Η μεγάλη άρνηση, επομένως, αποτελεί σύμφωνα με τον ποιητή μια επιλογή που απαιτεί ψυχικό σθένος και δυναμισμό και δεν μπορεί να γίνει από δειλούς ή αδύναμους ανθρώπους.

Καταλαβαίνω απόλυτα κάποιους που τελικά θα λυγίσουν έχοντας πει μια φορά το μεγάλο Όχι και μην μπορώντας να αντέξουν το περιθώριο ψάχνουν το δρόμο της επιστροφής. Ελπίζω να με καταλάβουν και αυτοί γιατί όντας «αρνηθείς, εγώ δεν μετανοιώνω».

 

Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018 18:11

Περί βλακείας

Πάνε χρόνια όταν ο φίλος μου ο Βασίλης μου δώρισε ένα δοκίμιο του Ρ. Μουζίλ με τίτλο «περί βλακείας». Αποφάσισα να το ξαναδιαβάσω την προηγούμενη βδομάδα μήπως έτσι καταλάβω ολόπλευρα συμπεριφορές που έλαβαν χώρα και μου φαίνονταν δυσνόητες ως τα όρια της ιδιωτείας.

Καταρχάς να υπογραμμίσω μια ρήση του Μουζίλ για να δείξω ακριβώς γιατί μιλώ και να μη θεωρηθεί μια κοινωνικοβιολογική ερμηνεία του «άλλου» που δεν μας ακουμπά «εμάς τους ομαλούς». Περιστασιακά όλοι είμαστε βλάκες, διότι οι γνώσεις και οι ικανότητες μας είναι ατελείς. Είμαστε στην ουσία αναγκασμένοι να κρίνουμε βιαστικά σε όλους τους τομείς της επιστήμης και της ζωής, προσπαθούμε όμως να έχουμε μάθει να κρατάμε αυτό το ελάττωμα σε όρια που μας είναι γνωστά, ώστε να το βελτιώνουμε όταν έχουμε την ευκαιρία και εστί να αποκτούν πάλι ορθότητα οι πράξεις μας.

Τί γίνεται όμως όταν αυτά τα όρια κάποιοι/κάποιες τα υπερβαίνουν συνέχεια; Για ποια είδους βλακεία μιλάμε τότε; Πώς συνδυάζεται αυτή η κατάσταση με την έλλειψη χαρακτήρα, τον κομπασμό, την ματαιοδοξία, όταν αυτή θίγει τις συμβάσεις της ευπρέπειας και κυρίως τον αυτοέπαινο, τη μεγαλοστομία, την περιαυτολογία, αναρωτιέται ο Μουζίλ. Μια τέτοια βλακεία αποκοιμίζει τη δυσπιστία την αφοπλίζει, και είναι ίχνος κουτοπονηριάς.

Ο Μουζίλ περιγράφει σε ένα παράδειγμα του, μια τέτοια κατάσταση. «Είναι μια κυρία, λέει, που επιθυμεί να μας εμπιστευτεί το μυθιστόρημα της ζωής της. Μιλάει πολύ για τον εαυτό της, γενικά μιλάει πολύ. Κρίνει κατηγορηματικά και κρίνει τα πάντα. Είναι ματαιόδοξη και επηρμένη. Γνωρίζει το καθετί και μας συμβουλεύει». Ο Μουζίλ θεωρεί ότι είναι βλάκας. Αλλά τι βλάκας ακριβώς. Υπάρχουν δύο ειδών βλακείας λέει ο Μουζίλ πέρα από την περιστασιακή. Η πρώτη, η απλή βλακεία είναι μια φτωχή στις παραστάσεις και τα λόγια και αδέξια στη χρήση τους. Προτιμά το κοινότοπο γιατί το εντυπώνεται βαθιά λόγω της συχνής επανάληψης. Είναι αόριστη στους συλλογισμούς και η σκέψη της παγώνει όταν έρχεται αντιμέτωπη με νέες εμπειρίες. Είναι ανεπίδεκτη διδασκαλίας αλλά ταυτόχρονα συμπαθητική και χαριτωμένη, μια καλλιτέχνης.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει η εξεζητημένη βλακεία. Δεν είναι μια έλλειψη ευφυΐας αλλά η αποτυχία της, λόγω του ότι διεκδικεί επιδόσεις που δεν της ταιριάζουν. Είναι απόδειξη ενός ανεπαρκούς συντονισμού ανάμεσα στη μονομέρεια του συναισθήματος και μιας λογικής που δεν επαρκεί για να το χαλιναγωγήσει. Και φυσικά είναι η πιο επικίνδυνη. Όπως μας εξηγεί ο Μουζίλ, «ασφαλώς και δεν υπάρχει καμία σημαντική σκέψη την οποία η βλακεία δεν θα ήξερε πώς να χρησιμοποιήσει: είναι ευκίνητη προς όλες τις κατευθύνσεις και μπορεί να φορέσει όλα τα φορέματα της αλήθειας. Η αλήθεια αντίθετα έχει μόνο ένα φόρεμα και βρίσκεται πάντα σε μειονεκτική θέση». Ως πότε όμως αναρωτιέμαι. Και νομίζω ότι η απάντηση δίνεται όταν ο κόσμος πει, φτάνει πια!

 

* Ο Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018 13:40

Πάρε κόσμε, πάρε…

Το αγγλόφωνο περιοδικό του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου για το 2018, είναι αποκαλυπτικό. Καταρχάς οι συνεντεύξεις όλου σχεδόν του πολιτικού προσωπικού της Ελλάδας (από τον Τσίπρα, τον Μητσοτάκη, την Γεννηματά, τον Καμμένο και το μισό υπουργικό συμβούλιο), γραμμένες στα αγγλικά γιατί απευθύνονται σε ξένους πιθανούς επενδύτες.

Η πρώτη συνέντευξη είναι αποκαλυπτική. Ο Πρωθυπουργός της χώρας δηλώνει ότι το τρίτο μνημόνιο είναι καλύτερο από τα δύο προηγούμενα γιατί έδωσε προτεραιότητα στις δομικές αλλαγές, σε δύσκολες αλλά αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να γίνει πιο φιλική στην επιχειρηματικότητα, να γίνει η χώρα μας μέρος του επιχειρηματικού σχεδίου μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων. Στην ίδια γραμμή και οι αρχηγοί των αντιπολιτευτικών κομμάτων. Στις επόμενες σελίδες του περιοδικού καταγράφεται πιο αναλυτικά ποιος είναι αυτός ο δύσκολος δρόμος των «μεταρρυθμίσεων». Οι «επενδυτικές» ευκαιρίες είναι η πώληση ΔΕΠΑ (αέριο), Ελληνικά Πετρέλαια, ΟΤΕ, ΔΕΗ, τα μονοπώλια του νερού (ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ), 17 μαρίνες, ΕΛΤΑ, ολυμπιακές εγκαταστάσεις, θερμές πηγές, αεροδρόμιο στα Σπάτα (στο οποίο ήδη έγινε επέκταση της σύμβασης για 20 χρόνια μέχρι το 2046 με μικρότερο αντίτιμο από το μικρότερο αεροδρόμιο της Σόφιας), Εγνατία οδός (στην οποία έγινε ήδη επέκταση σύμβασης σε γνωστό εργολάβο μέχρι το 2026 με 200.000 ευρώ ημερήσια κέρδη διελεύσεων), οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, κ.α.

Όλα τα παραπάνω θα πρέπει να γίνουν σε ένα ευρύτερο εργασιακό κλίμα που διευκολύνει. Σε επόμενες σελίδες αναλύονται αυτά τα «επόμενα βήματα που θα είναι σκληρά» στη βάση όλων όσων έχουν επιτευχθεί μέχρι τώρα. Δηλαδή και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία από ΕΦΚΑ και ΕΣΥΕ που αναφέρει το περιοδικό, τα χρόνια 2014 ως 2017 οι μισθοί είχαν μείωση 20,4% και οι συντάξεις αντίστοιχο ποσοστό (αναφέρεται ο μέσος όρος συντάξεων που είναι τα 722 ευρώ με 171 επικουρική, ενώ δικαιούχοι του ΕΚΑΣ είναι οι μισοί σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια και με το μισό ποσό επίσης). Όμως η ανεργία της χώρας μας είναι στο ποσοστό 20,5% με ποσοστό ανεργίας νέων στο 39,5% και για να μειωθεί περαιτέρω θα πρέπει να μειωθούν κι άλλο οι μισθοί, να αυξηθεί η μερική απασχόληση με μέσο όρο μισθών στα 330 από 389 ευρώ που ήταν το 2017, και να μειωθούν οι συντάξεις μέχρι 18%.

Μια χαρά και αρκετές τρομάρες για όλους μας. Αλήθεια αν αυτός είναι ο σκοπός αλλά και η θέληση όλων των παραπάνω συνεντευξιαζόμενων εμείς ως ψηφοφόροι το γνωρίζουμε αυτό; Αλήθεια θέλουμε να ξανακολουθήσουμε αυτό το δρόμο πολιτικής που μας έφερε ως εδώ σαν να είμαστε σε ένα κυκλικό και χωρίς διέξοδο λαβύρινθο; Σε ποιον αρέσει να είναι ο τελάλης φωνάζοντας πάρε κόσμο πάρε, αλλά αντί για καρπούζια να πουλά το βιος, το σπίτι, την εργασία, τη δημόσια περιουσία, τη χώρα του; Ναι ξέρω, «δεν υπάρχει εναλλακτική». Ή μήπως έτσι νομίζεις; Μήπως δεν υπάρχει άλλη λύση παρά μόνο η εναλλακτική;

 

* Ο Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018 13:40

Εσύ τί δήμαρχο θέλεις;

Επέτειος της γέννησης ενός μεγάλου διαφωτιστή σήμερα, του Ζαν Ζακ Ρουσώ και ευκαιρία να θυμηθούμε ρήσεις του περί άσκησης της πολιτικής αλλά και ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του «Κοινωνικό συμβόλαιο», για τον ιδανικό δήμαρχο.

Το συγκεκριμένο έργο του είναι από τα χαρακτηριστικά έργα της νέας εποχής, της σύγχρονης κοινωνίας, μιας κοινωνίας που τελικά συχνά αμφιβάλλουμε αν ποτέ βιώσαμε πολιτικά.

Μια από τις βασικές αρχές του «κοινωνικού συμβολαίου» είναι ότι «οι φορείς της  εξουσίας δεν είναι αφέντες του λαού, μα υπάλληλοί του. Ο λαός πρέπει να μπορεί να τους διορίζει και να τους απολύει όποτε θέλει. Δεν υπάρχει θέμα να συμβληθούν με το λαό, πρέπει να τον υπακούσουν». Ποια η διαφορά άραγε αυτής της βασικής δημοκρατικής και διαφωτιστικής αρχής από το πελατειακό σύστημα και τον δήμαρχο του σήμερα…

Το ποιος είναι αυτός ο «λαός» το περιγράφει πιο συγκεκριμένα ο Ρουσώ. «Ο καθένας από μας, βάζει από κοινού την προσωπικότητα του κι όλη του τη δύναμη, κάτω από την υπέρτατη καθοδήγηση της κοινής βούλησης και δεχόμαστε μέσα στο σώμα, κάθε μέλος σαν αναπόσπαστο τμήμα του συνόλου».

Δύο είναι οι κίνδυνοι σύμφωνα με τον Ρουσώ σε μια τέτοια κατάσταση. Πρώτα αν το πελατειακό σύστημα εμπεδωθεί τότε ο λαός γίνεται σκλάβος και «ο σκλάβος στο έσχατο όριο της υποδουλώσεώς του χάνει την επιθυμία του να είναι ελεύθερος».

Το δεύτερο πρόβλημα είναι η ανισότητα. «Αν δεν έχουμε ισότητα ανάμεσα σε τάξεις και περιουσίες δεν θα έχουμε ισότητα στα δικαιώματα και στην εξουσία». «Ποιος είναι ο σκοπός μιας πολιτικής κοινότητας; Είναι η συντήρηση και ευημερία των μελών της. Και ποιο είναι το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα ότι τα μέλη μιας κοινότητας συντηρούνται και ευημερούν; Ο αριθμός και ο πληθυσμός τους. Φροντίστε να κατοικηθούν ισότιμα όλα τα μέρη της χώρας, προσφέρετε παντού τα ίδια δικαιώματα, δώστε παντού τον πλούτο και τη ζωή και έτσι το κράτος θα καταστεί ταυτόχρονα το πιο ισχυρό και με την καλύτερη κυβέρνηση που θα μπορούσε να γίνει ποτέ». Κατά συνέπεια και στα καθ’ ημάς προέχει ένας δήμαρχος να φροντίσει το πρόβλημα της γενικότερης ευημερίας και της μείωσης του πληθυσμού με προγράμματα ευημερίας, συγκεκριμένης τοπικής ανάπτυξης σε περιοχές της επαρχίας και υποβαθμισμένες περιοχές του αστικού χώρου και με τη δημιουργία θέσεων εργασίας που θα κρατήσει τους ανθρώπους στον τόπο τους.

Πάνω από όλα ένας δήμαρχος σύμφωνα με τον διαφωτιστή Ρουσώ  «έχει την δική του εξουσία. Ενώ δεν μπορεί να κάνει τίποτα (ακούμε συχνά τους δημάρχους Λέσβου να το λένε αυτό) μπορεί να εμποδίσει τα πάντα (ποτέ δεν το κάνουν), όση λίγη δύναμη και αν έχει μπορεί να ανατρέψει το κάθε τι».  Χρειάζεται εκτελεστική ανεξαρτησία για να είναι επιτυχής αλλιώς «θα εκφυλιστεί σε τυραννία όταν γίνει ο επιτηρητής της εκτελεστικής εξουσίας».

Ένας δήμαρχος δηλαδή που θα μπορεί να τα βάλει με τους κυβερνώντες για το καλό του τόπου.

 

* Ο Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018 15:02

Για το Μουντιάλ

Βλέπω το Μουντιάλ, όπως το βλέπω ανελλιπώς σχεδόν 40 χρόνια, κάθε φορά με διαφορετική ματιά από την προηγούμενη. Και ναι, θα χαρώ με το γρήγορο ρυθμό, τα ωραία γκολ και τις ατομικές προσπάθειες, στο πλαίσιο μιας συλλογικότητας που δεν ξεχνώ ότι πρόκειται για σκληρά εργαζόμενους, χαμηλού μορφωτικού επιπέδου νέους, που έχουν περάσει στάδια υψηλότατης εκμετάλλευσης της υπεραξίας τους από ανάλγητους εργοδότες. Μπορεί μερικοί (και σίγουρα όχι όλοι) από αυτούς να αμείβονται όπως δεν πρόκειται να αμειφθεί ποτέ κανένας μας -χωρίς αυτό να αλλάζει το γεγονός ότι υφίστανται εκμετάλλευση της υπεραξίας τους-, αλλά μιλάμε για συνθήκες εργασιακής δουλοπαροικίας (δεν τους ανήκει το σώμα τους), με σύντομη ημερομηνία λήξης, κατά μέσο όρο τα 33 - 35 έτη. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν βέβαια αναγνώριση δυσανάλογα υψηλότερη σε σχέση με τα εκατομμύρια των αντίστοιχων εργαζομένων - ποδοσφαιριστών ανά τον κόσμο, που υφίστανται αντίστοιχες εργασιακές συνθήκες και αμείβονται επιδοματικά, αποσπασματικά, και αρκετοί και καθόλου. Το Μουντιάλ είναι ένα mega event που λαμβάνει χώρα στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και ως τέτοιο πρέπει να το δούμε. Ας μην μας πιάνει μια νοσταλγία του παρελθόντος («παλιότερα ήταν πιο αγνά τα πράγματα»), και ας μην το βιώνουμε ως εξαίρεση, λες και δεν ήταν οι ίδιες εταιρείες που έπαιζαν τον ίδιο καθοριστικό ρόλο στα προηγούμενα Μουντιάλ. Αλήθεια, έχει αναρωτηθεί κανείς γιατί, για παράδειγμα, η Adidas να έχει το μονοπώλιο της μπάλας των αγώνων, ποιες εταιρείες είναι οι αιώνιοι χορηγοί σε κάθε Μουντιάλ και τι ρόλο παίζουν ως προς την επιλογή της χώρας που θα το διοργανώσει; Ή γιατί σε κάθε διοργάνωση το αίτημα είναι να «καλλωπισθούν» τα γήπεδα; Δεν τους κάνουν αυτά που υπάρχουν; Πώς εξηγείται ότι, σε όλα τα Μουντιάλ, ένα από τα μεγαλύτερα έξοδα των διοργανωτών είναι οι κατασκευές και ανακατασκευές; Τα συνολικά έξοδα για τη διοργάνωση του Μουντιάλ, ήταν περίπου 11 δις δολάρια. Κάθε ένα, δηλαδή, από τα 64 ματς που θα δούμε, στοιχίζει στην κυβέρνηση της Ρωσίας 171 εκ. δολάρια. Τα έσοδα δεν υπερβαίνουν τα έξοδα σε καμιά αντίστοιχη διοργάνωση, ούτε τώρα ούτε στο παρελθόν, άρα δημιουργούνται τεράστια χρέη κρατών στις ίδιες εταιρίες που αναλαμβάνουν να δώσουν τα mega events σε αυτά τα κράτη. Γιατί άραγε οι χώρες που κάνουν αιτήσεις θέλουν να διοργανώσουν τέτοια mega events; Το λάθος που κάνουμε είναι ότι πιστεύουμε πως οι φορείς που διοικούν τα αντίστοιχα αθλήματα, στις χώρες που κάνουν αιτήσεις για ανάλογες διοργανώσεις, εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Μαθαίνοντας για τα ιδιωτικά συμφέροντα που πραγματικά εξυπηρετούνται από τις, κατά τα άλλα, κρατικές αθλητικές ομοσπονδίες, λύνεται και η απορία. Ναι, λοιπόν, εγώ βλέπω Μουντιάλ και το χαίρομαι, όπως ένας εγκληματολόγος βλέπει μια αστυνομική ταινία. Δεν ακολουθώ τους προεπιλεγμένους από τους αθλητικούς παρουσιαστές κώδικες επικοινωνίας, αλλά έχω και ποδοσφαιρική άποψη διαμορφωμένη τόσο από την επιστημονική μου γνώση αλλά και τα παιδικά μου βιώματα. Τα αυτοκόλλητα χαρτάκια του 1982, το χέρι του Θεού το 1986, τον Σώκρατες και την εκπληκτική Βραζιλία, τον Ντασάεφ στα γκολπόστ, την διαγώνια γραμμή στη φανέλα του Περού, τον Μαραντόνα. Ναι μου αρέσει το λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο, χάρηκα με το όχι του Μέσι στην κυβέρνηση του Ισραήλ αλλά σε αυτό το Μουντιάλ, θα έχω και τα μάτια μου στην Ισλανδία που τόλμησε να πει ότι υπάρχει άλλος δρόμος.

 

Στράτος Γεωργούλας

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018 16:04

Ο Άρης και ο κυρίαρχος λαός

Πάνε 73 χρόνια από την δολοφονία του Άρη Βελουχιώτη στη Μεσούντα. 73 χρόνια που το παράδειγμα του, παραμένει ζωντανό μέχρι την τελική εκπλήρωση των ονείρων του λαού για την απελευθέρωση και την λαοκρατία. Για όλα αυτά που έκανε και όλα αυτά που έλεγε, όπως στον περίφημο λόγο της Λαμίας. Ένας λόγος λαϊκός αλλά και «δύσκολος» γιατί δεν αναμασά τα χρόνια στερεότυπα. Ένας λόγος αναλυτικός και οξυδερκής αλλά ταυτόχρονα προσιτός, σαφής. Ένας λόγος που όπως αναφέρει και ο ίδιος «ο λόγος μου αυτός δεν θα μοιάζει καθόλου με τους λόγους που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ ούτε πως θα σας φτιάξω γεφύρια ή ποτάμια, όπως σας υποσχόντουσαν πως θα σας φέρουν οι παλιοί κομματάρχες. Ούτε και θα σας τάξω λαγούς με πετραχήλια… Επιδιώκω απλώς ν’ ακούσετε αυτά που θα σας πω».

Η ιστορική του ανάλυση και η συγχρονική του ματιά για το τότε, συντονίζονται για να εξηγήσουν το αύριο που θα έρθει τελικά. Για την αθάνατη ελληνική φυλή, την αντίδραση, εντός και εκτός των τειχών, τους αγώνες μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς, τους σπόρους που έσπειραν αυτοί, τον Ρήγα, τη Φιλική Εταιρεία, τη διεθνή αντίδραση, τον προδοτικό ρόλο του Καποδίστρια, τους εμφυλίους, τους ξενόφερτους βασιλιάδες.

«Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας», αναφέρει ο Άρης. «Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν… Έτσι οι πρόγονοι μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν εκεί που έφτυσαν και ν’ αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας. Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ’ αυτό το θαύμα, που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε, ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της πατρίδας μας».

Όμως «χρόνια και χρόνια απάτης και ρεμούλας μας κράτησαν μακριά από την ευτυχία και τον πολιτισμό και μας ρίξανε μέσα στην εξαθλίωση, την πείνα, την κακομοιριά και τη δυστυχία. Έτσι η Ελλάδα που υπήρξε κάποτε η πηγή των φώτων και του πολιτισμού, κατάντησε να βρίσκεται στο πιο χαμηλό επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης, όχι μόνο έναντι των λαών της Ευρώπης, αλλά και των Βαλκανίων».

Ο Άρης λέει ότι δεν έχουμε το δικαίωμα «να κηλιδώσουμε την ιστορία της πατρίδας μας. Μα ούτε είχαμε το δικαίωμα να κολλήσουμε μια ατιμωτική σφραγίδα, μια σφραγίδα αίσχους, στο κούτελο των επερχομένων γενεών…». Πρέπει να αγωνιζόμαστε για την Δημοκρατία. «Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;» Μόνο εμείς ο κυρίαρχος λαός!

 

* Ο Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Παρασκευή, 01 Ιουνίου 2018 14:27

Ο Παλαμάς και η χρεοκρατία

110 χρόνια πριν, το 1908, οι Έλληνες ζούσαν σε μια κατάσταση ανάλογη με το σήμερα. Μια «χρεοκοπία» 10 χρόνια πριν και ένας «διεθνής οικονομικός έλεγχος» που άφησε πίσω του κατεστραμμένες ζωές, φτώχεια και εξαθλίωση. Σημάδια κοινωνικής και πολιτικής σήψης και το χειρότερο μια επιβαλλόμενη προσπάθεια όλα τα παραπάνω να γίνουν κομμάτι μιας καθημερινότητας, μιας συνήθειας, καθώς «δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο». Για αυτό όπως λέει σήμερα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης «ας ξεχάσουμε το παρελθόν», ή όπως λέει η κυβέρνηση «ας βολευτούμε με το λιγότερο κακό» και ας ρίξουμε το φταίξιμο στους «άλλους», τους διαφορετικούς, όπως πρεσβεύει ένα μαύρο πέπλο θα μας τυλίγει απειλητικά.

Κόντρα σε όλους αυτούς, ένας κατά τα άλλα αστός πνευματικός άνθρωπος, ριζοσπαστικοποιείται, σπάει αντιδραστικά δεσμά και προλήψεις, χαράζει νέους δρόμους στο κοινωνικό ξετύλιγμα, άλλους δρόμους, προόδου, πολιτισμού και ευημερίας του λαού. Άλλωστε ο ίδιος λέει ότι «είμαι ποιητής του καιρού μου και του γένους μου κι ό,τι μέσα μου κρατώ δεν μπορεί να χωριστεί από την έξω πλάση». Ένας άλλος άνθρωπος που μελετά το έργο του μέσα από τη φυλακή που τον έστειλε η δικτατορία του Μεταξά γράφει για αυτόν ότι «στο πιο σημαντικό και βαθύ σε περιεχόμενο μέρος του έργου του, στάθηκε ένας πρωτοπόρος λαϊκός εμψυχωτής».

110 χρόνια πριν, γράφει ένα ποίημα που μου θύμισε πρόσφατα ο πατέρας μου. Το «Γύριζε».

Αξίζει να αναπαραχθεί ως ένας μη παραμορφωτικός καθρέπτης και της σημερινής εποχής:

 

Γύριζε, μή σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,

ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,

η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δέ θάβρη.

Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

 

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει

το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·

κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,

στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

 

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους

κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.

Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!

Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

 

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,

ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,

κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

 

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,

Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι·

Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι

Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018 12:47

Θα αντιστέκομαι!

Αντί άλλου κειμένου σήμερα στην παρούσα στήλη θα μπει το ποίημα του Παλαιστίνιου Σαμίχ Κάσεμ, «Λόγος στην αγορά της ανεργίας». Μια ακόμα σφαγή στην γειτονιά μας και «οι απάνω» ζητούν… αυτοσυγκράτηση. Εκεί που ο ανθρωπισμός χάνεται μπρος στα γεωπολιτικά συμφέροντα και τις γεωτρήσεις, εκεί που η σιωπή συνοδεύεται από το «τι να κάνουμε;», εκεί που ετοιμάζονται δημοτικά πανηγυράκια για αδελφοποιήσεις με αιτιολογία «μπορεί να κερδίσουμε σε (αιματοβαμμένο) «τουρισμό και πωλήσεις τυριών», εμείς δεν σιωπούμε και απαντάμε με τον πιο δυνατό λόγο, τον ποιητικό:

 

Ίσως να στερηθώ και το ψωμί μου.
Ίσως το στρώμα ξεπουλήσω και τα ρούχα μου.
Ίσως δουλέψω σκουπιδιάρης, πετροκόπος και χαμάλης.
Ίσως να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι!

Ίσως αρπάξεις απ’ τη γή μου και την τελευταία σπιθαμή.
Ίσως ταΐσεις στις φυλακές τη νιότη μου
Ίσως μου κλέψεις την κληρονομιά του παππού μου -πιθάρια, έπιπλα και σκεύη-.
Ίσως καθήσεις παν’ απ’ το χωριό μας σαν εφιάλτης τρόμου εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θα αντιστέκομαι!

 

Ίσως από τις νύχτες μου να σβήσεις κάθε φώς.
Ίσως να στερηθώ της μάνας το φιλί.
Ίσως κι ένα παιδί να βρίσει τον λαό μου, τον πατέρα μου.
Ίσως να κλέψεις μια στιγμή απροσεξίας από τον φύλακα των πόνων μου.
Ίσως πλαστογραφήσει την Ιστορία μου ένας δειλός, μυθομανής, θρησκόληπτος.
Ίσως στερήσεις στα παιδιά μου καινούριο ρούχο στη γιορτή.
Ίσως με δανεισμένο πρόσωπο τους φίλους μου πλανέψεις.
Ίσως υψώσεις γύρω μου τειχιά… τειχιά… τειχιά…
Ίσως τις μέρες μου καρφώσεις στο σταυρό του εξευτελισμού εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι!

 

Εχθρέ του ήλιου
στο λιμάνι στολίσματα, χαιρετισμοί, φωνές χαράς και αχολόι
και τα πολεμικά τραγούδια μας φλογίζουν τα λαρύγγια
κι ένα πανί μες στον ορίζοντα που προκαλεί τον άνεμο
και τη φουρτούνα
και ξεπερνάει τον κίνδυνο
είναι του Οδυσσέα που επιστρέφει
απ’ του χαμού τη θάλασσα
επιστροφή του ήλιου, του ξενιτεμένου και
όρκο βάνω στα μάτια τους
δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου
θ’ αντιστέκομαι… θ’ αντιστέκομαι… θ’ αντιστέκομαι!!!

Η εμπειρία από το πρόσφατο συνέδριο της ΚΕΔΕ ήταν εκπληκτική. Νέος νόμος ετοιμάζεται και το μόνο πρόβλημα των δημάρχων όλης της χώρας είναι να μην γίνει η απλή αναλογική, το εκλογικό σύστημα στις επόμενες εκλογές. Λες και δεν υπάρχει άλλο πρόβλημα που να απασχολεί τους δημότες. Ίσως για αυτό ο λαός έβγαλε το όνομα «βλαχοδήμαρχος». Τους ενδιαφέρει μόνο η επανεκλογή τους.

Για να δούμε όμως μερικά από τα επιχειρήματα που ακούστηκαν και αποτυπώθηκαν και στο κείμενο θέσεων της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΚΕΔΕ και ας απαντήσουμε σε αυτά με συγκεκριμένα παραδείγματα και ονόματα.

  1. «Η εφαρμογή της απλής αναλογικής θα οδηγήσει σε πλήρη αδυναμία αποτελεσματικής διακυβέρνησης του θεσμού που υπηρετούν οι δήμαρχοι, ενώ τώρα οι δήμαρχοι έχουν επιλεγεί με ευρεία λαϊκή νομιμοποίηση πάνω από το 50%». Αλήθεια που και πότε συνέβη αυτό; Ξεχάσαμε τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προηγούμενων εκλογών που κανείς από τους υποψηφίους δεν μπόρεσε ούτε να προσεγγίσει έστω το 40% εδώ στη Λέσβο;
  2. «Ο εκάστοτε Δήμαρχος θα πρέπει να επιδίδεται σε ένα πολιτικό παζάρι πριν τη λήψη οποιασδήποτε απόφασης», ενώ τώρα κανείς από τους υποψήφιους Δημάρχους δεν «έκαναν το συγκεκριμένο αγώνισμα» πριν τις εκλογές (χαχαχα). Δηλαδή να θυμίσω ότι τα δύο ψηφοδέλτια που είχαν μπει στο δεύτερο γύρο στις προηγούμενες εκλογές εδώ στη Λέσβο δεν ήταν προϊόντα τέτοιων «παζαριών» όταν ετερόκλητα στοιχεία από διαφορετικές και (τέως) σφόδρα αντιπολιτευόμενες ιδεολογικές αφετηρίες.
  3. «Το τελικό αποτέλεσμα από την εφαρμογή της απλής αναλογικής θα είναι η πλήρης αποσταθεροποίηση των Δήμων». Εδώ σας παρακαλώ να ρωτήσετε τους δύο τελευταίους Δημάρχους του νησιού, πόσο σταθεροί αισθάνθηκαν / αισθάνονται όταν σε τακτά χρονικά διαστήματα δημοτικοί τους σύμβουλοι ανεξαρτητοποιούνται.

Αν θέλουμε να μάθουμε ποιός είναι ο λόγος που οι δήμαρχοι της ΚΕΔΕ δεν θέλουν την απλή αναλογική, ας διαβάσουμε την αμέσως επόμενη σελίδα από το κείμενο θέσεων όπου υπάρχει μια πολεμική ενάντια στα δημοψηφίσματα. «Υπάρχουν κίνδυνοι να καταλήξουν τα δημοψηφίσματα σε εργαλεία προώθησης λαϊκιστικών αιτημάτων και πολιτικών διεκδικήσεων». Ποιός φοβάται λοιπόν τη δύναμη του λαού; Απάντηση στο ερώτημα εμείς της παράταξης του Άλλου Δρόμου την μάθαμε όταν τολμήσαμε να θέσουμε σε δημοψήφισμα τη διάσπαση του Δήμου και η μειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου (αλλά δημοτική αρχή) δεν επέτρεψε ούτε να τεθεί το θέμα προς συζήτηση.

Λοιπόν για να καταλήξουμε ρωτώ ευθέως:

  1. Την κυβέρνηση, αν θα προχωρήσει στην απλή και ανόθευτη αναλογική ή θα την νοθεύσει ως προϊόν συμβιβασμού με τα συμφέροντα που λέει ότι θέλει να κτυπήσει.
  2. Όλους αυτούς που έχουν εκδηλώσει άμεσα ή έμμεσα την πρόθεση τους να είναι υποψήφιοι δήμαρχοι, αν είστε κατά της απλής αναλογικής και γίνει νόμος, τότε θα συμμετέχετε στις εκλογές παρά το γεγονός ότι θα πιστεύετε ότι ο Δήμαρχος θα είναι «αδύναμος και αναποτελεσματικός»; Δηλαδή θα ξεχάσετε τις αρχές σας για την καρέκλα;
Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018 13:44

Αμύνεσθαι περί πάρτης

Εθνική εορτή πέρασε και δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτούς που δεν έχουν την ίδια πατρίδα με όλους τους υπόλοιπους.

Αυτούς που επιμένουν να κάνουν πολέμους συνέχεια, για να πωλούν όπλα ή να υπερασπίζονται εξουσίες και συμφέροντα οικονομικά και πολιτικά, αφήνοντας πίσω εκατομμύρια θύματα (για τα οποία κλαίνε υποκριτικά μετά).

Αυτούς που επιβάλλουν την ανάπτυξη του πορτοφολιού τους αφήνοντας πίσω άστεγους, ανέργους, φτωχούς.

Αυτούς που ασκούν πολιτική σε όλα τα επίπεδα υποστηρίζοντας τα συμφέροντα των αφεντικών τους ή μια μίζα που θα τους κάνει να ξεχνούν την αξιοπρέπεια για ένα καλύτερο και καταναλωτικό σήμερα.

Αυτούς που ψηφίζουν για ένα προσωπικό συμφέρον, ξεχνώντας ότι ζουν μαζί με άλλους και όχι εναντίον τους.

Αυτούς που αποκρύβουν ή διαστρεβλώνουν μια είδηση, δολοφονούν ή αγιοποιούν χαρακτήρες για ένα μεροκάματο.

Αυτούς που παρά - μορφώνουν, γιατί η σκέψη και η κριτική δεν αποδίδει οικονομικά όσο μια στείρα αναπαραγωγή του κατεστημένου.

Αυτούς που αρέσκονται στο έτοιμο και μασημένο λόγο γιατί «που να μπλέξουμε τώρα».

Όλοι αυτοί και άλλοι, αμύνονται περί πάρτης, εχθροί μιας πατρίδας όταν αυτή ξεφεύγει από τα όρια μιας τσέπης ή ενός «εγώ».

Στον αντίποδα όλοι αυτοί που εκφράζονται από το ποίημα του Μαχμούτ Νταρουις «Να σκέφτεσαι τους άλλους»:

Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.

Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.

Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν.

Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.

Όταν τ’ αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν.

Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.

Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους, τους άλλους,

Στον εαυτό σου γύρισε και πες:

«Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι».

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2018 13:06

Περί «φαρμακευτικής κάνναβης»

Μας διαφήμισε η κυβέρνηση το νέο της νομοσχέδιο για τη φαρμακευτική κάνναβη με ένα βίντεο με τίτλο «Είναι λογικό και δεν αλλάζει», ένα νομοσχέδιο που στηρίχθηκε από όλο το μιντιακό και όχι μόνο κατεστημένο.

Τόσο στη βιντεοπροώθηση όσο και στην παρουσίαση στη Βουλή, κυριάρχησαν τα ψέματα (όπως και σε κάθε νομοθετική ρύθμιση άλλωστε), με βασικότερο αυτό ότι το νομοσχέδιο «σέβεται τα αιτήματα των ασθενών».

Αλήθεια; Γιατί τότε πουθενά σε όλο το νομοσχέδιο, δεν υπάρχει ρύθμιση για τη συνταγογράφηση σε ασθενείς, της φαρμακευτικής κάνναβης;

Λοιπόν ας είμαστε σοβαροί και ας διαβάσουμε γραμμή - γραμμή το σχετικό νομοσχέδιο. Οι διατάξεις αυτού του νόμου είναι η διευκόλυνση μιας χούφτας συγκεκριμένων πολυεθνικών εταιρειών για «επενδύσεις» χωρίς δημόσιο και επιστημονικό έλεγχο. Όπως κάνουν οι ίδιες αυτές οι πολυεθνικές και σε άλλες χώρες του τρίτου κόσμου, χωρίς τα εμπόδια μιας εργατικής ή άλλης προστατευτικής νομοθεσίας. Φυσικά δεν προβλέπονται δημόσιες επενδύσεις σε μικρούς αγρότες ή ντόπιους βιοτέχνες, φυσικά δεν προβλέπεται μια κρατική βιομηχανία φαρμάκου που θα αξιοποιεί τα παραγόμενα προϊόντα με αυστηρό έλεγχο.

Για να εξασφαλιστεί το τελείως ανεξέλεγκτο αυτών των πολυεθνικών, σε αυτό το νόμο (σε σχέση με τον προηγούμενο που αντικαθιστά) προβλέπεται, η επιστημονική επιτροπή ναρκωτικών να ΜΗΝ εκφράζει γνώμη για τις υπουργικές αποφάσεις που είναι απαραίτητες για να προχωρήσουν «οι επενδύσεις» (παρ. 6 Άρθρο 2Α). Έτσι θα μπορούμε να αδιαφορούμε και για το ΚΕΘΕΑ που σε δελτίο Τύπου μάς ενημερώνει ότι σε αντίστοιχες «απελευθερώσεις επενδύσεων» σε άλλες χώρες, αυξήθηκε η χρήση κανονικής κάνναβης σε μαθητές λυκείων.

Συνοψίζοντας, το νομοσχέδιο είναι ένα κρατικοεπιχειρηματικό έγκλημα. Αφήνει ανεξέλεγκτες πολυεθνικές εταιρείες από οποιοδήποτε έλεγχο, δημόσιο ή και επιστημονικό (όπως άλλωστε γίνεται και σε άλλες «επενδύσεις», Σκουριές, Ελληνικό, κλπ.), οι οποίες στο τέλος, τα προϊόντα τους τα δίνουν στο ίδιο το πολυεθνικό σύστημα φαρμακοβιομηχανίας που μάθαμε πρόσφατα ότι έχει διαφθείρει το μισό πολιτικό σύστημα (για να διαφθείρει και το άλλο μισό τα επόμενα χρόνια). Πραγματικά και με αυτή την κυβέρνηση, «είναι λογικό και δεν αλλάζει».

ΥΓ. Αυτοί οι καημένοι «κάτοχοι άδειας κυκλοφορίας φαρμακευτικών προϊόντων», μάλλον δεν έχουν πολλά λεφτά πια (τους τέλειωσαν οι βαλίτσες) και για αυτό προβλέπεται σε ρύθμιση του νομοσχεδίου, όταν χρωστάνε στον ΕΟΠΥΥ να τα δώσουν σε δόσεις… Αυτό «είναι δίκαιο και έγινε πράξη» για να θυμηθούμε την προηγούμενη πετυχημένη βιντεοπροβολή του κυβερνητικού έργου.

Πέμπτη, 01 Μαρτίου 2018 16:35

Ποιος φοβάται τη δημοκρατία;

Η απάντηση είναι εύκολη. Πολλοί και κυρίως αυτοί που υποτίθεται ότι την προασπίζονται.

Όταν καταθέσαμε ως δημοτική παράταξη πρόταση για δημοψήφισμα, ξαφνικά έγιναν διάφανα όλα και μπορέσαμε να δούμε πίσω από την υποκρισία και το ψέμα.

Πρώτα από όλα οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του τόπου μας, που διαχειρίζονται την εξουσία. Ναι, καλή η δημοκρατία να την επικαλούμαστε αλλά μόνο προεκλογικά. Μετά υπάρχει η «αντιπροσωπευτική» δημοκρατία και ο αντιπρόσωπος είμαι εγώ ο εκλεγμένος, άρα εσύ μην μιλάς. Φτάνει που μίλησες μια μέρα πριν κάμποσα χρόνια.

Δεύτερον, όλοι αυτοί που τους έχει αποδοθεί επάξια ο τίτλος «παράγοντες και παραγοντίσκοι». Οι ενδιάμεσοι, οι «μεταπράτες», που η παραγωγική τους ασχολία είναι να σε κάνουν πελάτη και σου πουλάνε πολιτικό εμπόρευμα. Διαθέσιμοι και για «αντιπρόσωποι».

Μια τρίτη κατηγορία είναι οι «υπάλληλοι». Γραφειοκράτες τυπολάτρες, εξυμνητές του αφεντικού τους που μπορεί και να αλλάζει πρόσωπο αλλά απόψεις ποτέ.

Θα μπορούσαμε να βάλουμε σε αυτή την κατηγορία και τους επισήμους «μεταφραστές», αναλυτές, δημοσιολόγους κλπ., που χωρίς να ρωτούν, να μαθαίνουν και να εξερευνούν την όποια αλήθεια, προτιμούν να την χτίζουν μόνοι τους και ας είναι «κάστρα από άμμο». Σάμπως θα το καταλάβει κάνεις, ρωτούν;

Τέλος, μια κατηγορία «πωλητών» του εαυτού σε ένα πελατειακό σύστημα, που πτωχοί στο πνεύμα ικανοποιούνται απλώς με το μεροδούλι - μεροφάι και βλέπουμε αύριο.

Σε ένα τέτοιο σύστημα δουλοπαροικίας, ο μη επιθυμών τον αυτοευνουχισμό του, ασφυκτιά, «βράζει».

Προσοχή. Όταν βράζουν πολλοί και πολύ, και δεν ανοίξεις το «καπάκι», τότε και το μαγείρεμα θα πάει στράφι και ο μάγειρας θα κινδυνεύει να τραυματιστεί.

Σελίδα 1 από 3
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top