FOLLOW US
Στράτος Γεωργούλας

Στράτος Γεωργούλας

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τρίτη, 21 Μαΐου 2019 10:55

Τα «λάθη» που έκανα…

Ο Άλλος Δρόμος ήρθε για να μείνει σε όλη τη θητεία του επόμενου Περιφερειακού Συμβουλίου. Είναι μια υπόσχεση για τους πολλούς και απειλή για κάποιους…

Σε αυτή την πορεία προς την κάλπη, φτάσαμε με υπεράνθρωπες προσπάθειες αλλά και με ελλείψεις. Με αίσθημα ευθύνης αλλά και λάθη που τα καταλαβαίνουμε και τα διορθώνουμε όσο μπορούμε στην πορεία. Κάποια όμως «λάθη» που έκανα, θα τα ξανάκανα. Γιατί είναι αυτά που με χαρακτηρίζουν.

  1. Έγραφα από αυτή την εφημερίδα πριν ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος ότι μαζί μου δεν θέλω κανέναν «πολιτικάντη» που ανταλλάζει τα «χαρτιά» που έχει για πληρωμένες θέσεις στο επόμενο συμβούλιο. Είμαι πραγματικά περήφανος που δεν υπάρχει κανένας τέτοιος στο ψηφοδέλτιο. Μόνο έντιμα και αξιοπρεπή άτομα είναι συνοδοιπόροι μου σε αυτό το ταξίδι
  2. Οι υποψήφιοι του Άλλου Δρόμου, είναι άτομα που την κρίσιμη στιγμή είπαν το ΟΧΙ και δεν δέχθηκαν να σιωπήσουν με αντάλλαγμα καρέκλες και οφίτσια. Αξίζει και μόνο για αυτούς να ψηφιστεί ο Άλλος Δρόμος.
  3. Στο «παιχνίδι» των ιδιωτικών περιφερειακών μέσων «ενημέρωσης» με πληρωμένες διαφημίσεις υποψηφίων εμείς απαντάμε με επίσημη καταγγελία στο ΕΣΡ. Η δημοκρατία δεν εξαγοράζεται και αυτό ζητάμε και από τους νησιώτες είναι όταν βλέπουν πολλές διαφημίσεις, ιλουστρασιόν, έγχρωμα προγράμματα και «καλεσμένους» που παρουσιάζουν τις θέσεις τους, να τολμήσουν να ρωτήσουν «που βρήκατε τα λεφτά;»
  4. Θα είμαστε πάντα με τα συμφέροντα των πολλών και δεν θα εξαγοραστούμε ποτέ. Θα τολμούμε να μπαίνουμε μπροστά όταν πωληθεί δημόσια περιουσία ή το σπίτι ενός μεροκαματιάρη σε πλειστηριασμό. Θα κατεβάζουμε προτάσεις συγκεκριμένες και κοστολογημένες, όπως κάναμε με την πρότασή μας για μείωση των δημοτικών τελών. Αυτοί ήμασταν 5 χρόνια τώρα, αυτοί θα είμαστε και τα επόμενα 4 χρόνια.
  5. Θα αναδεικνύουμε τα κακώς κείμενα, την αδιαφάνεια και τις απευθείας αναθέσεις. Δεν θα αρκούμαστε μόνο σε καταγγελίες αλλά θα υλοποιούμε και συγκεκριμένες προτάσεις όπως τη δωρεάν ηλεκτρονική μας πλατφόρμα δημοκρατόμετρο. Για να γνωρίζουν όλοι τα πάντα ως προς τη λειτουργία του περιφερειακού συμβουλίου.
  6. Θα συγκρουστούμε με όποια κυβέρνηση και πολιτική υποβαθμίζει τα νησιά μας. Δεν θα σιωπήσουμε και ας έχει κόστος αυτό. Το κάναμε στο παρελθόν, θα το κάνουμε και στο μέλλον.
  7. Θα συνεργαστούμε με όποιον προτείνει οτιδήποτε καλό για τους ανθρώπους αυτού του τόπου, σύμφωνα με τις αξίες μας. Έχουμε προτάσεις, έχουμε πρόγραμμα, ξέρουμε τι πρέπει να γίνει και είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε. Όχι στη στείρα αντιπολίτευση, όχι όμως και σε υποστήριξη πολιτικών με ανταλλάγματα. Αυτοί ήμασταν, αυτοί θα είμαστε.

Τα παραπάνω και άλλα πολλά «λάθη» είναι κομμάτι της ταυτότητας μου. Δεν μπορώ αλλά και ούτε θέλω να τα διορθώσω. Αντίθετα σας ζητώ να με στηρίξετε ακριβώς για αυτά!

Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2019 14:44

Υποψήφιοι τοπικοί πολιτευτές

Μια πασαρέλα διεξάγεται παραδοσιακά αυτές τις μέρες και θα ενταθεί μέχρι το κλείσιμο των ψηφοδελτίων. Μια πασαρέλα βρώμικη σαν να βλέπεις γουρούνια που κυλίονται στη λάσπη.

«Τι μου προσφέρεις;» θα σε ρωτήσουν, για να συνεχίσουν αμέσως μετά «ο άλλος μου προσφέρει αντιδημαρχία». «Ξέρεις, έχω παιδί που σπουδάζει και χρειάζομαι τα λεφτά», θα σου δικαιολογηθεί, όταν εσύ του θυμίζεις ότι προσωπικά έχεις παραιτηθεί από κάθε αποζημίωση εδώ και 4 χρόνια από κάθε επιτροπή ή διοικητικό συμβούλιο.

Ο συμφερτός των ιδιωτικής χρήσης (ΙΧ) τοπικών πολιτευτών παρελαύνει σε ραντεβού σε καφετέριες για να τους βλέπουν και οι ανταγωνιστές για να τους προσφέρουν περισσότερα, ώστε η «αξία» χρήσης τους να ανέβει στο «χρηματιστήριο» των προς πώληση χαμένων πολιτικάντιδων κορμιών.

«Τους χρειάζεσαι, φέρνουν χαρτιά μαζί τους», θα σου πουν οι φίλοι σου. Αλήθεια; Όχι δεν τους χρειάζομαι!

Δεν τους χρειάζομαι, γιατί μαζί τους φέρνουν και μια απερίγραπτη μπόχα, που βρωμίζει οτιδήποτε γύρω τους.

Γιατί ξέρω ότι εφόσον ξεπουλάνε έτσι τον εαυτό τους, θα ξεπουλήσουν και εμένα, αν δεν τους αρέσει η «μοιρασιά» μετά. Το έργο το έχω δει πολλές φορές.

Δεν τους χρειάζομαι γιατί θα βρωμίσουν ότι πιο αγνό και καθαρό θα συστρατευτεί μαζί μου με γνώμονα την προσφορά και την αξία.

Δεν τους χρειάζομαι γιατί αυτοί που θα έρθουν μαζί λάμπουν από ανιδιοτέλεια. Και το ξέρουν όλοι, ακόμα και αυτοί που ψηφίζουν τους «άλλους», κλείνοντας τη μύτη τους.

Δεν τους χρειάζομαι γιατί όταν παλεύεις για αξιοπρέπεια και εντιμότητα, δεν μπορείς να μαζεύεις ρετάλια κηλιδωμένα, χωρίς έξωθεν καλή μαρτυρία.

Δεν τους χρειάζομαι γιατί όταν κοιτώ δίπλα μου, βλέπω καθαρό βλέμμα και διάφανη καρδιά.

Εμπρός λοιπόν, εσείς που μάθατε να πουλάτε φτηνά την ύπαρξη σας στην αγορά των εκδιδόμενων πολιτευτών. Τραβάτε για αλλού. Εμείς κλείσαμε. Με καθαρότητα, αξία, πίστη και αγωνιστικότητα (για τα συμφέροντα όλων και όχι της τσέπη μας). Και πάνω από όλα απέχθεια στο βρωμερό αποτύπωμα σας.

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2018 21:10

Ο καημένος κος Αθανασίου

Παρακολουθώ με λύπη τις εναγώνιες προσπάθειες του βουλευτή και τέως υπουργού να προκαλέσει απάντηση από τον Υπουργό Εσωτερικών για τη διάσπαση του δήμου. Όσοι δεν έχουν μνήμη χρυσόψαρου θα θυμούνται τις προσπάθειες πριν 4-5 χρόνια των «ιερών τεράτων» του νησιού Αθανασίου και Σηφουνάκη για αντίστοιχο θέμα. (Αλήθεια, τι κάνει αυτή η ψυχή ο κος Σηφουνάκης; Έχω να τον δω δημόσια από την ημέρα που ήρθε να χειροκροτήσει τον κο Τσίπρα στο αναπτυξιακό συνέδριο στη Μυτιλήνη και να πετύχει όπως λένε οι «κακές γλώσσες» -που εγώ δεν τις πιστεύω- το να γίνουν δημόσια τα ιδιωτικά χρέη μιας ΜΚΟ). Εκείνη την περίοδο ένας υπουργός και δεξί χέρι του τότε πρωθυπουργού με έναν πρώην υπουργό και δεξί χέρι προηγούμενου πρωθυπουργού είχαν συνασπιστεί για να διασπαστεί ο δήμος, πράγμα το οποίο λόγω τις δυναμικής των αντιπροσώπων αυτών φαινότανε σίγουρο. Κι όμως ένας άγνωστος βουλευτής άλλης περιοχής που κανείς δεν θυμάται, ακύρωσε τις προσπάθειες αυτές. Μήπως μας κορόιδευαν τότε; Και εύλογα μπορεί να πει κάποιος, μήπως μας κοροϊδεύουν και σήμερα;

Όχι, εγώ δεν ρίχνω τις ευθύνες σε «εθνικούς αντιπροσώπους μας». Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μάθει να χρησιμοποιούν το φαίνεσθαι και όχι το είναι ως κύριο πολιτικό όπλο, και θα δώσω κάποια στοιχεία επ’ αυτού. Πριν λίγες μέρες έγινε στην Αθήνα το ετήσιο τακτικό συνέδριο της ΚΕΔΕ. Παρέλασαν δεκάδες κυβερνητικά στελέχη με πρώτο τον αρμόδιο υπουργό και εκπρόσωποι κομμάτων όπως ο γενικός γραμματέας της ΝΔ και η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ (ΠΑΣΟΚ). Ούτε ένας δε μίλησε για διάσπαση του δήμου Λέσβου, και η μόνη παράταξη που έκανε λόγο για αυτό ήταν ο Συντονισμός Αιρετών που συμμετέχει ο «Άλλος Δρόμος». Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: ή ο κος Αθανασίου είναι τσακωμένος με τον κ. Πατούλη και δεν μετράει καθόλου ο λόγος του στα κεντρικά της ΝΔ (το αντίστοιχο και για όλους αυτούς τους τοπικούς πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ που «σκίζουν τα ιμάτια τους» για τη διάσπαση του δήμου ενώ δεν τολμούν ή είναι παντελώς αδύναμοι να θέσουν το θέμα στο κεντρικό πολιτικό λόγο), ή μας «δουλεύουν ψιλό γαζί» όλοι οι ντόπιοι σφουγγοκωλάριοι γιατί έτσι έχουν μάθει. Πολιτική με κλειστές πόρτες και άμα πετύχει έγινε «κατόπιν ενεργειών μου», άμα δεν πετύχει «ήταν υπέρτερες οι δυνάμεις του αντιπάλου». Ούτε σε αυτούς ρίχνω την ευθύνη. Είναι οι ιδιώτες της τοπικής πολιτικής που ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο μου, και ο λαός της Λέσβου πρέπει επιτέλους να τους καταλάβει και να τους κόψει την πηγή του προσπορισμού τους.

Σε αυτούς που ρίχνω την ευθύνη είναι αυτοί που είπαν όχι και με πράξεις πολέμησαν τη μοναδική δυνατότητα να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος της πολιτικής κοροϊδίας. Ως δημοτική παράταξη είχαμε προτείνει δημοψήφισμα. Η δημοτική αρχή (και αυτή που έμεινε και αυτή που έφυγε) το πολέμησε με νύχια και με δόντια (και ενώ την ίδια στιγμή ως άλλα «παπαγαλάκια» λένε κρυφά σε δημοσιογράφους ότι η διάσπαση είναι θέμα ημερών). Να μην μιλήσει ο λαός της Λέσβου για το εάν θέλουμε διάσπαση και πόσους δήμους θέλουμε. Μόνο αυτοί έχουν το δικαίωμα να μιλούν πίσω από κλειστές πόρτες γιατί είναι «καλύτεροι από μας». Κοντά σε αυτούς και κάποιοι ξεχασμένοι πολιτευτές που μου έκαναν προσωπική δημόσια επίθεση και την αντάλλαξαν με την ενδεχόμενη είσοδο τους σε φιλοκυβερνητικά αυτοδιοικητικά σχήματα.

Ναι, αυτοί έχουν την ευθύνη. Και όσοι από μας τους ψηφίσουμε στις εκλογές.

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018 11:59

Οι «ιδιώτες» της τοπικής πολιτικής

Πλησιάζουν οι εκλογές για την τοπική διοίκηση και ήρθε η ώρα να «ανθίσει» ξανά το γνωστό φυτό της εποχής, οι ιδιώτες της πολιτικής. Θα τους αναγνωρίσετε εύκολα από τη μυρωδιά της απαραίτητης κοπριάς, αναγκαίο τους λίπασμα. Επίσης τιμούν και τις δύο οπτικές του τίτλου τους, δηλαδή την κυρίαρχη σημασία που αποδίδουν στην ενασχόληση των προσωπικών υποθέσεων και τη συνεπακόλουθη κοινωνική «αμορφωσιά». Αφενός βλέπουν το δημόσιο χώρο ως μορφή προσωπικού προσπορισμού και κέρδους (όπως και σχεδόν το σύνολο του οικονομικού χώρου τους) αφετέρου ακριβώς λόγω αυτής της λειτουργίας έχουν μια έλλειψη στην πολιτική και κοινωνική αγωγή που θα χαρακτηρίζει και το σύνολο των αξιών της ζωής τους. Χαμαιλέοντες, «παρτάκηδες», όχι μόνο δεν κατανοούν τις κοινωνικά προβληματικές συμπεριφορές τους (άλλωστε η σύνδεση τους με το κρατικοεπιχειρηματικό έγκλημα λόγω αυτής της κοινωνικής σχέσης που αναπτύσσουν είναι παραπάνω από πιθανή), αλλά τις νομιμοποιούν επικαλούμενοι την «εμπειρία» τους. «Για το καλό του τόπου» και «αν δεν με ήθελε ο λαός δεν θα με ψήφιζε», είναι κοινά τους μότο αλλά ξεχνούν ότι αρκεί μια έκλαμψη κριτικής σκέψης για να αφήσει «το βασιλιά χωρίς ρούχα, γυμνό».

Για να δούμε κάποια στοιχεία αναγνώρισης:

  1. Η σχέση με την ευρύτερη πολιτική. Θα σου πουν ότι η «αυτοδιοίκηση» δεν έχει σχέση με κυβέρνηση, κράτος, ΕΕ. Αλλά αμέσως μετά τις εκλογές, το «παραμύθι» ξεχνιέται και η πραγματικότητα εμφανίζεται για το ρόλο της τοπικής διοίκησης ως ένας άλλος μηχανισμός υλοποίησης πολιτικών που έχουν οριοθετηθεί από τους από πάνω. Τι σου λένε πραγματικά όταν επικαλούνται μια δήθεν ανεξαρτησία της «αυτοδιοίκησης»; Μην ανησυχείτε. Ότι μας πει η κυβέρνηση θα το κάνουμε. Άρα να περιμένετε να δείτε αύξηση των δημοτικών τελών με τον ΕΝΦΙΑ να πηγαίνει στον Δήμο Λέσβου ως ανταποδοτικό και κατασχέσεις σε όσους δεν μπορούν να πληρώσουν.
  2. Η πολιτική μονομέρεια. Θα σου πουν το πρόβλημα είναι το προσφυγικό. Τυφλωμένοι από την μόδα του νεοφασισμού και μην μπορώντας να δουν πέρα από τα στενά όρια που καθορίζει ο παραμορφωτικός φακός τόσο των χρυσαυγιτών όσο και μιας κυρίαρχης πολιτικής τόσο σε υπερεθνικούς οργανισμούς όσο και στα «νόμιμα» πλέον μέσα μαζικής εξαπάτησης, φωνάζουν και απειλούν, ενώ ταυτόχρονα στηρίζουν (κρυφά) τη διατήρηση της Μόριας (γιατί έχει λεφτά εκεί), το γεωγραφικό αποκλεισμό ανθρώπων (γιατί ψωνίζουν). Μη τυχόν και πουν τίποτα για το ΝΑΤΟ και τους πολέμους του, την ΕΕ και τους φράκτες της. Είναι κακές οι ΜΚΟ, εκτός αν κάνουμε και εμείς μια, ή έχουμε οικονομική συναλλαγή μαζί της. «Είμαστε υπέρ της πατρίδας και της σημαίας», αλλά δεν πειράζει να αξιοποιήσουν ξένες εταιρίες το αεροδρόμιο, το λιμάνι, τη μαρίνα και ότι άλλο.

Λοιπόν για να το πούμε ξεκάθαρα. Οι εκλογές για την τοπική διοίκηση εδώ στη Λέσβο είναι πολύ σημαντικές. Αν θέλουμε να δούμε υπέρογκα τέλη, κατασχέσεις περιουσιών, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εμπορευματοποίηση κάθε δημόσιου πόρου και άρα χρήση του μόνο από αυτούς που έχουν χρήματα, διαφθορά, και ως αντιστάθμισμα, δημοτική περιστασιακή φιλανθρωπία ως πανάκεια, τότε ας ακολουθήσουμε τους ιδιώτες της πολιτικής. Σίγουρα θα είναι καλό για την τσέπη τους τουλάχιστον.

ΥΓ. Για όλα τα παραπάνω, μια υπόσχεση. Θα γίνουν ονόματα, σύντομα, και θα αποκαλυφθούν από αυτή τη στήλη, δημόσια όπως πρέπει.

Αγαπητοί συνάδελφοι εκπαιδευτικοί,

Ο δημόσιος λόγος που εκφράσατε και εν συνεχεία στηρίξατε περί «λαθρομεταναστών» επιδέχεται δημόσιο αντίλογο και αυτό το σκοπό έχει το παρόν. Με ανησύχησε η πρότασή σας και πολλούς λόγους τους οποίους θα ήθελα να καταθέσω.

Πρώτα από όλα για λόγους λογικής, δηλαδή είναι μια απόφαση ά-λογη ή παρά-λογη. Η βασική αρχή που στηρίζετε την απόφασή σας είναι το «παράνομο=λάθρο», δίνοντας και άλλα παραδείγματα π.χ. λαθροκυνηγοί, λαθρεπιβάτες. Σύμφωνα με αυτό το επιχείρημα κάθε παράνομο θα ήταν λάθρο δηλαδή ένας εκπαιδευτικός που κάνει παρανομίες είναι λαθροεκπαιδευτικός (π.χ. ιδιαίτερα, έξτρα αμοιβές αδήλωτες), ένας επιχειρηματίας που «αμελεί» να δηλώσει ΦΠΑ ή εργατικά ένσημα είναι λαθροεπιχειρηματίας, ένας πολιτευτής που εμπλέκεται σε διαφθορά είναι λαθροπολιτικός, ένας ιδιοκτήτης με πολεοδομικές παραβάσεις είναι λαθροιδιοκτήτης κοκ. Αυτό όμως δεν συμβαίνει άρα το επιχείρημα είναι προβληματικό.

Η πρόταση σας είναι αντιεκπαιδευτική δηλαδή εκφράζετε επιχειρήματα που αντιβαίνουν με το ρόλο σας. Μια εκπαίδευση οφείλει να δημιουργεί πολίτες με κριτικά μυαλά και όχι παπαγαλίζοντες ότι κυριαρχεί ή επιβάλλεται. Εσείς όμως άκριτα αναπαράγετε και επιβάλλετε τη χρήση ενός όρου που ακούμε να αναπαράγεται στην ελληνική κοινωνία χρόνια τώρα από συγκεκριμένους φορείς κοινωνικοποίησης (ΜΜΕ, κόμματα), άρα αυτό που στοχεύετε είναι η στείρα κοινωνική αναπαραγωγή νέων που δεν θα σκέφτονται αλλά θα σιωπούν και θα στηρίζουν αυτές τις απόψεις.

Η πρότασή σας είναι παρά-νομη. Όταν χρησιμοποιείτε έναν «νομικό» όρο θα πρέπει να δείτε αν αυτό αποτυπώνεται στα αντίστοιχα κείμενα. Το γεγονός ότι από την αντι-μεταναστευτική νομοθεσία του ελληνικού κράτους δεν υπάρχει ο όρος, δεν σας ανησύχησε ότι υπάρχει ο κίνδυνος να θεωρηθεί μια απόφαση «λαθραία» και εσείς «λαθροσυνδικαλιστές»;

Η πρότασή σας είναι αποκαλυπτική ως προς το σκοπό σας. Δεν είναι μόνο τι λέει αλλά τι δεν λέει. Αλήθεια αν κόπτεστε για το «παράνομο», γιατί δεν ενδιαφέρεστε για αυτό που προκαλεί κοινωνική βλάβη; Δεν μιλήσατε καθόλου για τις επιπτώσεις των μνημονίων στην εκπαίδευση στη Λέσβο, τις συγχωνεύσεις σχολείων, τις ελλείψεις σε πόρους, προσωπικό, τις άσχημες συνθήκες εργασίας, τις μειώσεις σε μισθούς, τα προβλήματα μετακίνησης μαθητών κλπ. Δεν είναι ότι δεν τα γνωρίζετε. Απλά επιλέγετε να μην ασχοληθείτε με αυτά και να ασχοληθείτε μόνο με το προσφυγικό. Αυτό στην κοινωνιολογία αναφέρεται ως δημιουργία αποδιοπομπαίων τράγων και θυμίζει πολύ μια πολιτική πρακτική μιας εγκληματικής οργάνωσης που φοράει την προβιά ενός πολιτικού κόμματος.

Η πρόταση σας είναι σκόπιμη, ιδεολογικά κατευθυνόμενη και άρα αντιεπιστημονική. Είναι ένα ανησυχητικό στοιχείο για την αυτογνωσία σας και θα πρέπει να το προσέξετε. Αφενός γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να φανούν αυτές οι ελλείψεις σε «αξιολογήσεις» από άριστους που τόσο στηρίζετε εσείς και οι πολιτικοί σας κήνσορες. Αφετέρου γιατί μια τέτοια πρόταση συνδέεται με ένα αντιεπιστημονικό ρεύμα που χωρίζει τους ανθρώπους σε κατώτερους και ανώτερους ή «υπεράνθρωπους». Αυτό το ρεύμα κυριάρχησε πολιτικά σε διάφορες ιστορικές περιόδους του κόσμου με τρομακτικές υλικές συνέπειες σε ανθρώπινες ζωές. Το έχετε ακούσει ως δουλεία, ως αποικιοκρατία, ως ναζισμό, κλπ. Αλήθεια θέλετε να επιτελέσετε ένα τέτοιο ρόλο;

 

Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Πολλά τα ψέματα, μεγάλες οι ευθύνες αυτών που τα εκστομίζουν. Κάποιοι σκόπιμα αλλοιώνουν μια πραγματικότητα προς ίδιο όφελος και ας έχει επιπτώσεις σε χιλιάδες κόσμο, ντόπιους και ξεριζωμένους από τα σπίτια τους, θαλασσοδαρμένους και στοιβαγμένους σε μια «ανοικτή» φυλακή.

Ναι οι κύριες ευθύνες είναι σε αυτούς που σχεδιάζουν και εκπονούν αυτές τις πολιτικές, τους πολέμους, τις βίαιες μετακινήσεις, την μυκηοποιημένη διαχείριση. Ποιοι είναι αυτοί που προκάλεσαν εξαρχής την καταστροφή; Μήπως είναι ο ίδιος οργανισμός (ΝΑΤΟ) που η χώρα μας πληρώνει εδώ και πολλές δεκαετίες, συμμετέχει με στρατιωτικές δυνάμεις ακόμα και σήμερα και πρόσφατα στηρίζει με όλες τις κυβερνητικές της δυνάμεις για να επικυρωθεί μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του;

Η δεύτερη ευθύνη βρίσκεται σε ΕΕ και ελληνικές κυβερνήσεις. Ο κος Αβραμόπουλος υπογράφει και οι Υπουργοί εφαρμόζουν μια στρατηγική εγκλωβισμού στα νησιά και μια διαχείριση αδιαφανή όσο και η «κοινωνία των πωλητών». Είπαμε ποτέ όχι σε αυτή την πολιτική; Είπαμε όχι, εντός της Βουλής, όταν ψηφιζόταν ο γεωγραφικός αποκλεισμός; Ποιοι πολιτευτές και αυτοδιοικητικοί τόλμησαν να πουν όχι στην Κοινή Δήλωση ΕΕ - Τουρκίας που είναι η πηγή του κακού; Ποιοι πολιτευτές και αυτοδιοικητικοί (που σήμερα είναι ενάντια στις ΜΚΟ), συνεργάστηκαν με ΜΚΟ και συνεχίζουν να πιστεύουν ότι «η κοινωνία των πωλητών» είναι μια καλή πρακτική (όχι πια για το προσφυγικό, αλλά) για όλα τα ζητήματα της οικονομίας;

«Το προσφυγικό υπερβαίνει τις δυνάμεις της αυτοδιοίκησης». Καλό επιχείρημα όταν δεν θέλουμε να δράσουμε, αλλά ψεύτικο γιατί αυτή τη στιγμή η αυτοδιοίκηση έχει σημαντική ευθύνη για τον τρόπο διαχείρισης. Όποιοι το αναπαράγουν είναι γιατί κατά βάθος δεν θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα λόγω αδυναμίας ή κομματικής εντολής.

«Η αποσυμφόρηση θα μας σώσει». Μέγα ψέμα που διαψεύδεται από μια ματιά στα επίσημα στατιστικά. Αναχωρήσεις από τη Λέσβο έχουμε όλο το χρόνο, έχουμε όμως και περισσότερες αφίξεις. Για παράδειγμα τη βδομάδα 10-16 Σεπτεμβρίου είχαμε 988 αναχωρήσεις σε όλα τα νησιά, αλλά ταυτόχρονα είχαμε 1.578 αφίξεις. Αυτή τη στιγμή η Λέσβος έχει τόσους πρόσφυγες και μετανάστες όσους δεν είχε από τις αρχές του 2016 δηλαδή την εφαρμογή της κοινής δήλωσης ΕΕ - Τουρκίας. Μήπως πρέπει να παραδεχθούμε ότι η κοινή δήλωση ως μέτρο πρόληψης δεν είναι μόνο απάνθρωπη αλλά και αναποτελεσματική; Μήπως να καταλαβαίναμε ότι όσοι ντόπιοι πολιτευτές είναι υπέρ της δήλωσης αυτής είναι ενάντια στα συμφέροντα του τόπου;

Και τρεις σύντομες παρατηρήσεις.

  1. Γιατί η Λέσβος έχει το μέγιστο ποσοστό αφίξεων σε όλη την Ελλάδα; Μήπως θα πρέπει να δοθεί μια υπηρεσιακή απάντηση από την αστυνομία;
  2. Ας σταματήσουν όλοι την επίκληση μιας πρωτόγνωρης κατάστασης. Ας θυμηθούμε την Παγανή. Ποιους βολεύει να ξεχνούν;
  3. Αλήθεια τί αυτοδιοίκηση θέλουμε; Να μην έχει λόγο ή να στέκεται απέναντι σε απάνθρωπες φυλακές και φασιστικές συμπεριφορές; Να έχει σημαία τις αξίες και ιδανικά ή χρηματικές αποζημιώσεις και χορτάρι στα γήπεδα αρκεί να συντηρείται η ίδια πολιτική;

 

* Ο Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

 

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018 13:16

Ο Αβραμόπουλος και ο «μεγάλος αδελφός»

Ο συγκεκριμένος πολιτικός έχει μέγιστη ευθύνη για τις πολιτικές διαχείρισης του προσφυγικού που έχουν κάνει τη χώρα μας και κυρίως τη Λέσβο, αποθήκες ψυχών, με δράσεις εγκληματικές που παραβιάζουν ανθρώπινα δικαιώματα και διευκολύνουν τα κρατικοεπιχειρηματικά εγκλήματα. Τώρα όμως έχει βαλθεί να «αφήσει το στίγμα του» και σε ένα άλλο πεδίο πολιτικής με κοινό έδαφος την ολοκληρωτικά εγκληματική παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτή τη φορά όμως όλων των πολιτών που διαμένουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχει αποδειχθεί, ο κατάλληλος άνθρωπος, την κατάλληλη στιγμή.

Η πρόταση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τη δική του ευθύνη είναι συγκεκριμένη, επικίνδυνη και συνιστά ένα σημείο «χωρίς επιστροφή».

Στις 12 Δεκεμβρίου 2017 η Επιτροπή υπέβαλε προτάσεις σχετικά με τη δημιουργία μιας κεντρικής βάσης δεδομένων της ΕΕ και με δικαιολόγηση την απειλή που θέτει η εσωτερική ασφάλεια λόγω της μετανάστευσης και της τρομοκρατίας. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο άρχισαν να εργάζονται γρήγορα και σε αυτό το πλαίσιο. Μέχρι τον Ιούνιο του 2018 και τα δύο θεσμικά όργανα -ως συννομοθέτες- προχώρησαν ικανοποιητικά στην επίτευξη των διαπραγματευτικών τους θέσεων πριν από την έναρξη των τριμερών συνομιλιών.

Με βάση τα παραπάνω, το μήνυμα των τριών θεσμών είναι ότι τα σχέδια αφορούν μόνο 218 εκατομμύρια πολίτες εκτός της ΕΕ και δεν υπάρχει λόγος να ανησυχούν οι πολίτες της ΕΕ, καθώς δεν θα τις επηρεάσουν. Αφενός όμως η συγκάλυψη των απειλών που βασίζονται στο φόβο του «άλλου» είναι μια κλασική περίπτωση θεσμοθετημένου κρατικού ρατσισμού. Αφετέρου ο παραπάνω ισχυρισμός είναι αναληθής, όπως φαίνεται από το δηλωμένο στόχο να καλυφθούν όλες οι βάσεις δεδομένων της διεύθυνσης Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων και συγκεκριμένα οι εξής: α. PNR (πτήσεις εκτός και εντός της ΕΕ), αντιμετωπίζοντας όλους τους ταξιδιώτες ως δυνητικούς ύποπτους, β. Ευρωπαϊκό Σύστημα Πληροφοριών Ποινικού Μητρώου γ. σύστημα Prum (καταχώριση όλων των οχημάτων). Τα παραπάνω αφορούν όλους τους πολίτες της ΕΕ. Αυτό επιβεβαιώνεται και σε ένα έγγραφο του Συμβουλίου στο οποίο η Προεδρία ζήτησε από τα κράτη μέλη να εξεταστούν τυχόν πρόσθετα στοιχεία στις τρέχουσες νομοθετικές προτάσεις, όπως η αποθήκευση βιομετρικών δεδομένων από εθνικές βάσεις δεδομένων, τη Γιουροπόλ και την Ιντερπόλ στην κοινή υπηρεσία βιομετρικής αντιστοίχισης». Λίγες μέρες μετά στις 17 Απριλίου 2018 υποβλήθηκε πρόταση από την Επιτροπή για ρύθμιση εθνικών δελτίων ταυτότητας, ώστε να συμπεριληφθούν υποχρεωτικές βιομετρικές (δακτυλικά αποτυπώματα ή/και εικόνες προσώπου) που καλύπτουν πάνω από 370 εκατομμύρια πολίτες της ΕΕ σε εθνικές βάσεις δεδομένων.

Τι πρέπει να κάνουμε; Πρέπει το θέμα να αποτελέσει τόσο ζήτημα σε εθνικό επίπεδο όσο και αντικείμενο συζήτησης στις προσεχείς ευρωπαϊκές εκλογές. Τώρα όχι μετά. Γιατί o χρόνος για να χτυπήσουν τα κουδούνια συναγερμού δεν είναι όταν ο «μεγάλος αδελφός» είναι στη θέση του αλλά όταν υπάρχουν τα πρώτα σημάδια της κατασκευής του.

 

Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Πέμπτη, 09 Αυγούστου 2018 13:09

Che fece... il gran rifiuto

Για μια ακόμη φορά, αξίζει να θυμηθούμε τον Καβάφη.

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα

που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε.

Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι,

και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει.

Aν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε.

Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

Ο ποιητής καταγράφει τις σκέψεις του σχετικά με τη δύναμη που έχουν μερικοί άνθρωποι να «κάνουν τη μεγάλη άρνηση», να πουν όχι σε ό,τι αναμένεται από αυτούς και να βαδίσουν αντίθετα στο ρεύμα.

Οι εισαγωγικοί στίχοι του ποιήματος μας παρουσιάζουν εξαρχής τον προβληματισμό του ποιητή. Κάποια στιγμή «μερικοί άνθρωποι» καλούνται να επιλέξουν για κάτι εξαιρετικά σημαντικό στη ζωή τους, έρχονται δηλαδή αντιμέτωποι μ’ ένα καίριο δίλημμα, με μια τόσο σημαντική απόφαση που θα καθορίσει συνολικά τη ζωή τους. Είναι η στιγμή που θα πρέπει να πουν το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι.

Από τους ανθρώπους που θα έρθουν αντιμέτωποι με το σημαντικό δίλημμα, εκείνοι που είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν σε αυτό που τους ζητείται, οι άνθρωποι που έχουν το Ναι έτοιμο μέσα τους, φανερώνονται αμέσως. Είναι οι άνθρωποι που εμφανίζονται έτοιμοι και πρόθυμοι να ζήσουν σύμφωνα με τις απαιτήσεις που έχουν οι άλλοι από αυτούς. Οι άνθρωποι που έχουν έτοιμο το μεγάλο Ναι, επιλέγουν να εκπληρώσουν τις απαιτήσεις που εγείρονται από τον κοινωνικό τους περίγυρο και κάνοντάς το αυτό επιτυγχάνουν να γίνουν αποδεκτοί από τους άλλους και να τιμηθούν για την επιλογή τους.

Εκείνοι που θα αρνηθούν, εκείνοι που θα πουν το μεγάλο Όχι, φτάνουν σ’ αυτή την απόφαση συνειδητά και όσες φορές κι αν έρχονταν αντιμέτωποι με το ίδιο δίλημμα, πάλι όχι θα έλεγαν. Κι, όμως, αυτό το όχι θα το πληρώνουν σε όλη τους τη ζωή, γιατί η άρνησή τους αυτή σημαίνει πως επιλέγουν να μη συμβιβαστούν με τις απαιτήσεις και τις αξιώσεις των άλλων, επιλέγουν να έρθουν σε ρήξη με τις κοινωνικές προσδοκίες και συμβάσεις, χαράζοντας το δικό τους δρόμο. Τον μεγάλο Όχι απαιτεί μεγάλη δύναμη και αποφασιστικότητα, καθώς οι κυρίαρχοι δε συγχωρούν εκείνους που δεν συμμορφώνονται με τις επιταγές της. Το μεγάλο Όχι συνοδεύει για πάντα εκείνον που τόλμησε να το πει και τον βαρύνει σαν μια συνεχής επίκριση, σαν μια συνεχής αποδοκιμασία.

Η μεγάλη άρνηση, επομένως, αποτελεί σύμφωνα με τον ποιητή μια επιλογή που απαιτεί ψυχικό σθένος και δυναμισμό και δεν μπορεί να γίνει από δειλούς ή αδύναμους ανθρώπους.

Καταλαβαίνω απόλυτα κάποιους που τελικά θα λυγίσουν έχοντας πει μια φορά το μεγάλο Όχι και μην μπορώντας να αντέξουν το περιθώριο ψάχνουν το δρόμο της επιστροφής. Ελπίζω να με καταλάβουν και αυτοί γιατί όντας «αρνηθείς, εγώ δεν μετανοιώνω».

 

Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018 18:11

Περί βλακείας

Πάνε χρόνια όταν ο φίλος μου ο Βασίλης μου δώρισε ένα δοκίμιο του Ρ. Μουζίλ με τίτλο «περί βλακείας». Αποφάσισα να το ξαναδιαβάσω την προηγούμενη βδομάδα μήπως έτσι καταλάβω ολόπλευρα συμπεριφορές που έλαβαν χώρα και μου φαίνονταν δυσνόητες ως τα όρια της ιδιωτείας.

Καταρχάς να υπογραμμίσω μια ρήση του Μουζίλ για να δείξω ακριβώς γιατί μιλώ και να μη θεωρηθεί μια κοινωνικοβιολογική ερμηνεία του «άλλου» που δεν μας ακουμπά «εμάς τους ομαλούς». Περιστασιακά όλοι είμαστε βλάκες, διότι οι γνώσεις και οι ικανότητες μας είναι ατελείς. Είμαστε στην ουσία αναγκασμένοι να κρίνουμε βιαστικά σε όλους τους τομείς της επιστήμης και της ζωής, προσπαθούμε όμως να έχουμε μάθει να κρατάμε αυτό το ελάττωμα σε όρια που μας είναι γνωστά, ώστε να το βελτιώνουμε όταν έχουμε την ευκαιρία και εστί να αποκτούν πάλι ορθότητα οι πράξεις μας.

Τί γίνεται όμως όταν αυτά τα όρια κάποιοι/κάποιες τα υπερβαίνουν συνέχεια; Για ποια είδους βλακεία μιλάμε τότε; Πώς συνδυάζεται αυτή η κατάσταση με την έλλειψη χαρακτήρα, τον κομπασμό, την ματαιοδοξία, όταν αυτή θίγει τις συμβάσεις της ευπρέπειας και κυρίως τον αυτοέπαινο, τη μεγαλοστομία, την περιαυτολογία, αναρωτιέται ο Μουζίλ. Μια τέτοια βλακεία αποκοιμίζει τη δυσπιστία την αφοπλίζει, και είναι ίχνος κουτοπονηριάς.

Ο Μουζίλ περιγράφει σε ένα παράδειγμα του, μια τέτοια κατάσταση. «Είναι μια κυρία, λέει, που επιθυμεί να μας εμπιστευτεί το μυθιστόρημα της ζωής της. Μιλάει πολύ για τον εαυτό της, γενικά μιλάει πολύ. Κρίνει κατηγορηματικά και κρίνει τα πάντα. Είναι ματαιόδοξη και επηρμένη. Γνωρίζει το καθετί και μας συμβουλεύει». Ο Μουζίλ θεωρεί ότι είναι βλάκας. Αλλά τι βλάκας ακριβώς. Υπάρχουν δύο ειδών βλακείας λέει ο Μουζίλ πέρα από την περιστασιακή. Η πρώτη, η απλή βλακεία είναι μια φτωχή στις παραστάσεις και τα λόγια και αδέξια στη χρήση τους. Προτιμά το κοινότοπο γιατί το εντυπώνεται βαθιά λόγω της συχνής επανάληψης. Είναι αόριστη στους συλλογισμούς και η σκέψη της παγώνει όταν έρχεται αντιμέτωπη με νέες εμπειρίες. Είναι ανεπίδεκτη διδασκαλίας αλλά ταυτόχρονα συμπαθητική και χαριτωμένη, μια καλλιτέχνης.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει η εξεζητημένη βλακεία. Δεν είναι μια έλλειψη ευφυΐας αλλά η αποτυχία της, λόγω του ότι διεκδικεί επιδόσεις που δεν της ταιριάζουν. Είναι απόδειξη ενός ανεπαρκούς συντονισμού ανάμεσα στη μονομέρεια του συναισθήματος και μιας λογικής που δεν επαρκεί για να το χαλιναγωγήσει. Και φυσικά είναι η πιο επικίνδυνη. Όπως μας εξηγεί ο Μουζίλ, «ασφαλώς και δεν υπάρχει καμία σημαντική σκέψη την οποία η βλακεία δεν θα ήξερε πώς να χρησιμοποιήσει: είναι ευκίνητη προς όλες τις κατευθύνσεις και μπορεί να φορέσει όλα τα φορέματα της αλήθειας. Η αλήθεια αντίθετα έχει μόνο ένα φόρεμα και βρίσκεται πάντα σε μειονεκτική θέση». Ως πότε όμως αναρωτιέμαι. Και νομίζω ότι η απάντηση δίνεται όταν ο κόσμος πει, φτάνει πια!

 

* Ο Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018 13:40

Πάρε κόσμε, πάρε…

Το αγγλόφωνο περιοδικό του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου για το 2018, είναι αποκαλυπτικό. Καταρχάς οι συνεντεύξεις όλου σχεδόν του πολιτικού προσωπικού της Ελλάδας (από τον Τσίπρα, τον Μητσοτάκη, την Γεννηματά, τον Καμμένο και το μισό υπουργικό συμβούλιο), γραμμένες στα αγγλικά γιατί απευθύνονται σε ξένους πιθανούς επενδύτες.

Η πρώτη συνέντευξη είναι αποκαλυπτική. Ο Πρωθυπουργός της χώρας δηλώνει ότι το τρίτο μνημόνιο είναι καλύτερο από τα δύο προηγούμενα γιατί έδωσε προτεραιότητα στις δομικές αλλαγές, σε δύσκολες αλλά αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να γίνει πιο φιλική στην επιχειρηματικότητα, να γίνει η χώρα μας μέρος του επιχειρηματικού σχεδίου μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων. Στην ίδια γραμμή και οι αρχηγοί των αντιπολιτευτικών κομμάτων. Στις επόμενες σελίδες του περιοδικού καταγράφεται πιο αναλυτικά ποιος είναι αυτός ο δύσκολος δρόμος των «μεταρρυθμίσεων». Οι «επενδυτικές» ευκαιρίες είναι η πώληση ΔΕΠΑ (αέριο), Ελληνικά Πετρέλαια, ΟΤΕ, ΔΕΗ, τα μονοπώλια του νερού (ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ), 17 μαρίνες, ΕΛΤΑ, ολυμπιακές εγκαταστάσεις, θερμές πηγές, αεροδρόμιο στα Σπάτα (στο οποίο ήδη έγινε επέκταση της σύμβασης για 20 χρόνια μέχρι το 2046 με μικρότερο αντίτιμο από το μικρότερο αεροδρόμιο της Σόφιας), Εγνατία οδός (στην οποία έγινε ήδη επέκταση σύμβασης σε γνωστό εργολάβο μέχρι το 2026 με 200.000 ευρώ ημερήσια κέρδη διελεύσεων), οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, κ.α.

Όλα τα παραπάνω θα πρέπει να γίνουν σε ένα ευρύτερο εργασιακό κλίμα που διευκολύνει. Σε επόμενες σελίδες αναλύονται αυτά τα «επόμενα βήματα που θα είναι σκληρά» στη βάση όλων όσων έχουν επιτευχθεί μέχρι τώρα. Δηλαδή και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία από ΕΦΚΑ και ΕΣΥΕ που αναφέρει το περιοδικό, τα χρόνια 2014 ως 2017 οι μισθοί είχαν μείωση 20,4% και οι συντάξεις αντίστοιχο ποσοστό (αναφέρεται ο μέσος όρος συντάξεων που είναι τα 722 ευρώ με 171 επικουρική, ενώ δικαιούχοι του ΕΚΑΣ είναι οι μισοί σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια και με το μισό ποσό επίσης). Όμως η ανεργία της χώρας μας είναι στο ποσοστό 20,5% με ποσοστό ανεργίας νέων στο 39,5% και για να μειωθεί περαιτέρω θα πρέπει να μειωθούν κι άλλο οι μισθοί, να αυξηθεί η μερική απασχόληση με μέσο όρο μισθών στα 330 από 389 ευρώ που ήταν το 2017, και να μειωθούν οι συντάξεις μέχρι 18%.

Μια χαρά και αρκετές τρομάρες για όλους μας. Αλήθεια αν αυτός είναι ο σκοπός αλλά και η θέληση όλων των παραπάνω συνεντευξιαζόμενων εμείς ως ψηφοφόροι το γνωρίζουμε αυτό; Αλήθεια θέλουμε να ξανακολουθήσουμε αυτό το δρόμο πολιτικής που μας έφερε ως εδώ σαν να είμαστε σε ένα κυκλικό και χωρίς διέξοδο λαβύρινθο; Σε ποιον αρέσει να είναι ο τελάλης φωνάζοντας πάρε κόσμο πάρε, αλλά αντί για καρπούζια να πουλά το βιος, το σπίτι, την εργασία, τη δημόσια περιουσία, τη χώρα του; Ναι ξέρω, «δεν υπάρχει εναλλακτική». Ή μήπως έτσι νομίζεις; Μήπως δεν υπάρχει άλλη λύση παρά μόνο η εναλλακτική;

 

* Ο Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018 13:40

Εσύ τί δήμαρχο θέλεις;

Επέτειος της γέννησης ενός μεγάλου διαφωτιστή σήμερα, του Ζαν Ζακ Ρουσώ και ευκαιρία να θυμηθούμε ρήσεις του περί άσκησης της πολιτικής αλλά και ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του «Κοινωνικό συμβόλαιο», για τον ιδανικό δήμαρχο.

Το συγκεκριμένο έργο του είναι από τα χαρακτηριστικά έργα της νέας εποχής, της σύγχρονης κοινωνίας, μιας κοινωνίας που τελικά συχνά αμφιβάλλουμε αν ποτέ βιώσαμε πολιτικά.

Μια από τις βασικές αρχές του «κοινωνικού συμβολαίου» είναι ότι «οι φορείς της  εξουσίας δεν είναι αφέντες του λαού, μα υπάλληλοί του. Ο λαός πρέπει να μπορεί να τους διορίζει και να τους απολύει όποτε θέλει. Δεν υπάρχει θέμα να συμβληθούν με το λαό, πρέπει να τον υπακούσουν». Ποια η διαφορά άραγε αυτής της βασικής δημοκρατικής και διαφωτιστικής αρχής από το πελατειακό σύστημα και τον δήμαρχο του σήμερα…

Το ποιος είναι αυτός ο «λαός» το περιγράφει πιο συγκεκριμένα ο Ρουσώ. «Ο καθένας από μας, βάζει από κοινού την προσωπικότητα του κι όλη του τη δύναμη, κάτω από την υπέρτατη καθοδήγηση της κοινής βούλησης και δεχόμαστε μέσα στο σώμα, κάθε μέλος σαν αναπόσπαστο τμήμα του συνόλου».

Δύο είναι οι κίνδυνοι σύμφωνα με τον Ρουσώ σε μια τέτοια κατάσταση. Πρώτα αν το πελατειακό σύστημα εμπεδωθεί τότε ο λαός γίνεται σκλάβος και «ο σκλάβος στο έσχατο όριο της υποδουλώσεώς του χάνει την επιθυμία του να είναι ελεύθερος».

Το δεύτερο πρόβλημα είναι η ανισότητα. «Αν δεν έχουμε ισότητα ανάμεσα σε τάξεις και περιουσίες δεν θα έχουμε ισότητα στα δικαιώματα και στην εξουσία». «Ποιος είναι ο σκοπός μιας πολιτικής κοινότητας; Είναι η συντήρηση και ευημερία των μελών της. Και ποιο είναι το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα ότι τα μέλη μιας κοινότητας συντηρούνται και ευημερούν; Ο αριθμός και ο πληθυσμός τους. Φροντίστε να κατοικηθούν ισότιμα όλα τα μέρη της χώρας, προσφέρετε παντού τα ίδια δικαιώματα, δώστε παντού τον πλούτο και τη ζωή και έτσι το κράτος θα καταστεί ταυτόχρονα το πιο ισχυρό και με την καλύτερη κυβέρνηση που θα μπορούσε να γίνει ποτέ». Κατά συνέπεια και στα καθ’ ημάς προέχει ένας δήμαρχος να φροντίσει το πρόβλημα της γενικότερης ευημερίας και της μείωσης του πληθυσμού με προγράμματα ευημερίας, συγκεκριμένης τοπικής ανάπτυξης σε περιοχές της επαρχίας και υποβαθμισμένες περιοχές του αστικού χώρου και με τη δημιουργία θέσεων εργασίας που θα κρατήσει τους ανθρώπους στον τόπο τους.

Πάνω από όλα ένας δήμαρχος σύμφωνα με τον διαφωτιστή Ρουσώ  «έχει την δική του εξουσία. Ενώ δεν μπορεί να κάνει τίποτα (ακούμε συχνά τους δημάρχους Λέσβου να το λένε αυτό) μπορεί να εμποδίσει τα πάντα (ποτέ δεν το κάνουν), όση λίγη δύναμη και αν έχει μπορεί να ανατρέψει το κάθε τι».  Χρειάζεται εκτελεστική ανεξαρτησία για να είναι επιτυχής αλλιώς «θα εκφυλιστεί σε τυραννία όταν γίνει ο επιτηρητής της εκτελεστικής εξουσίας».

Ένας δήμαρχος δηλαδή που θα μπορεί να τα βάλει με τους κυβερνώντες για το καλό του τόπου.

 

* Ο Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018 15:02

Για το Μουντιάλ

Βλέπω το Μουντιάλ, όπως το βλέπω ανελλιπώς σχεδόν 40 χρόνια, κάθε φορά με διαφορετική ματιά από την προηγούμενη. Και ναι, θα χαρώ με το γρήγορο ρυθμό, τα ωραία γκολ και τις ατομικές προσπάθειες, στο πλαίσιο μιας συλλογικότητας που δεν ξεχνώ ότι πρόκειται για σκληρά εργαζόμενους, χαμηλού μορφωτικού επιπέδου νέους, που έχουν περάσει στάδια υψηλότατης εκμετάλλευσης της υπεραξίας τους από ανάλγητους εργοδότες. Μπορεί μερικοί (και σίγουρα όχι όλοι) από αυτούς να αμείβονται όπως δεν πρόκειται να αμειφθεί ποτέ κανένας μας -χωρίς αυτό να αλλάζει το γεγονός ότι υφίστανται εκμετάλλευση της υπεραξίας τους-, αλλά μιλάμε για συνθήκες εργασιακής δουλοπαροικίας (δεν τους ανήκει το σώμα τους), με σύντομη ημερομηνία λήξης, κατά μέσο όρο τα 33 - 35 έτη. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν βέβαια αναγνώριση δυσανάλογα υψηλότερη σε σχέση με τα εκατομμύρια των αντίστοιχων εργαζομένων - ποδοσφαιριστών ανά τον κόσμο, που υφίστανται αντίστοιχες εργασιακές συνθήκες και αμείβονται επιδοματικά, αποσπασματικά, και αρκετοί και καθόλου. Το Μουντιάλ είναι ένα mega event που λαμβάνει χώρα στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και ως τέτοιο πρέπει να το δούμε. Ας μην μας πιάνει μια νοσταλγία του παρελθόντος («παλιότερα ήταν πιο αγνά τα πράγματα»), και ας μην το βιώνουμε ως εξαίρεση, λες και δεν ήταν οι ίδιες εταιρείες που έπαιζαν τον ίδιο καθοριστικό ρόλο στα προηγούμενα Μουντιάλ. Αλήθεια, έχει αναρωτηθεί κανείς γιατί, για παράδειγμα, η Adidas να έχει το μονοπώλιο της μπάλας των αγώνων, ποιες εταιρείες είναι οι αιώνιοι χορηγοί σε κάθε Μουντιάλ και τι ρόλο παίζουν ως προς την επιλογή της χώρας που θα το διοργανώσει; Ή γιατί σε κάθε διοργάνωση το αίτημα είναι να «καλλωπισθούν» τα γήπεδα; Δεν τους κάνουν αυτά που υπάρχουν; Πώς εξηγείται ότι, σε όλα τα Μουντιάλ, ένα από τα μεγαλύτερα έξοδα των διοργανωτών είναι οι κατασκευές και ανακατασκευές; Τα συνολικά έξοδα για τη διοργάνωση του Μουντιάλ, ήταν περίπου 11 δις δολάρια. Κάθε ένα, δηλαδή, από τα 64 ματς που θα δούμε, στοιχίζει στην κυβέρνηση της Ρωσίας 171 εκ. δολάρια. Τα έσοδα δεν υπερβαίνουν τα έξοδα σε καμιά αντίστοιχη διοργάνωση, ούτε τώρα ούτε στο παρελθόν, άρα δημιουργούνται τεράστια χρέη κρατών στις ίδιες εταιρίες που αναλαμβάνουν να δώσουν τα mega events σε αυτά τα κράτη. Γιατί άραγε οι χώρες που κάνουν αιτήσεις θέλουν να διοργανώσουν τέτοια mega events; Το λάθος που κάνουμε είναι ότι πιστεύουμε πως οι φορείς που διοικούν τα αντίστοιχα αθλήματα, στις χώρες που κάνουν αιτήσεις για ανάλογες διοργανώσεις, εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Μαθαίνοντας για τα ιδιωτικά συμφέροντα που πραγματικά εξυπηρετούνται από τις, κατά τα άλλα, κρατικές αθλητικές ομοσπονδίες, λύνεται και η απορία. Ναι, λοιπόν, εγώ βλέπω Μουντιάλ και το χαίρομαι, όπως ένας εγκληματολόγος βλέπει μια αστυνομική ταινία. Δεν ακολουθώ τους προεπιλεγμένους από τους αθλητικούς παρουσιαστές κώδικες επικοινωνίας, αλλά έχω και ποδοσφαιρική άποψη διαμορφωμένη τόσο από την επιστημονική μου γνώση αλλά και τα παιδικά μου βιώματα. Τα αυτοκόλλητα χαρτάκια του 1982, το χέρι του Θεού το 1986, τον Σώκρατες και την εκπληκτική Βραζιλία, τον Ντασάεφ στα γκολπόστ, την διαγώνια γραμμή στη φανέλα του Περού, τον Μαραντόνα. Ναι μου αρέσει το λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο, χάρηκα με το όχι του Μέσι στην κυβέρνηση του Ισραήλ αλλά σε αυτό το Μουντιάλ, θα έχω και τα μάτια μου στην Ισλανδία που τόλμησε να πει ότι υπάρχει άλλος δρόμος.

 

Στράτος Γεωργούλας

Σελίδα 1 από 4
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top