FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019 12:50

Όλα σε θυμίζουν…

Κι εκεί που έτεινα να παραδοθώ οριστικά στην αδυναμία μου να κατανοήσω τα πράγματα του Υπαρκτού Ελλαδισμού, επήλθε ουρανόπεμπτος σωτήρια να με ταρακουνήσει· είχε το αγγελικό πρόσωπο της κας Παπακώστα: έκτοτε, σκέπτομαι να πάρω το καβαλέτο και τα πινέλα μου, να βγάλω από τη ναφθαλίνη τον αναμνηστικό γαλλικό -βασκικό για την ακρίβεια- μπερέ μου, να βάλω και μια μπαγκέτα στο δίχτυ για τα ψώνια και ως Λουί Ντε Φινές - Χωροφύλακας του Σαιν Τροπέ ή Επιθεωρητής Κλουζώ να πάω να αποτυπώσω ιμπρεσσιονιστικά τους «τόνους του φωτός» στην … Καλλιδρομίου. Ως καρικατούρα του γελοίου, κατά πώς αρμόζει!

Θα είναι μια επιστροφή στις ρίζες μου καθότι στην οδό αυτή των Εξαρχείων, αριθμός 56, γεννήθηκα. Πιο πέρα, στον Άγιο Νικόλαο στα Πευκάκια, παντρεύτηκα· και παραδίπλα, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, έμαθα γράμματα - και τη Μαντάμ Μποβαρύ του Φλωμπέρ· Σίνα και Διδότου γωνία ήταν το πατρικό της Μάνας μου, πριν «απαλλοτριωθεί» αρμοδίως κατά τα Δεκεμβριανά… Σε δρόμους και δρομάκια, πολέμησαν οι θείοι μου, πρωτο-ερωτεύτηκα ως έφηβος, έκανα κοπάνες από τα σχολεία και φροντιστήρια του ’70. Το βάρος των συμβολισμών είναι τόσο μεγάλο που η κατάλληλη μουσική επένδυση δεν μπορεί παρά να παραπέμπει στο «Όλα σε θυμίζουν», του Λοΐζου -και Ρασούλη, με ερμηνεία Χ. Αλεξίου. Κοίτα να δείς, φίλε μου, πώς η μικρο-Ιστορία γίνεται πιο «πόρνη» κι από τη μπάλα!

Είναι αλήθεια, αν το σκεφτούμε καλά, ότι στο τρέχον ιδεολογικό αλαλούμ του Τσίπρα, όλοι μπορούν να εντοπίσουν τις συνεκτικές διαδρομές της ζωής τους: στον αδάμαστο δρόμο του «εξυπνότερου λαού του κόσμου», το νέο ριζο-σπαστικο-σοσιαλ-κεντρο-αριστερό-τσοχατζοπουλικο-παλαιο-πασοκο-ευρω-φιλο-σχετικιστικο-καραμανλικο-ακρο-δεξιο-βασιλόφρον-ανανεωτικο-δημοσιο-υπαλληλικό-γραφειοκρατικο-νέα γενιά των παπουδορφανών του Μπανιά -Ελληναράδων σύμπλεγμα κ.λπ. χωρά τα πάντα! Αν δεν καταλάβατε τίποτα, δικαίως bingo, κερδίσατε χρυσούν ωρολόγιο: ΣΥΡΙΖΑ 2019! Αριστερά του Μηδέν!

Πολλοί είπαν ότι το νέο «πόνημα ή ατόπημα» της κας Υφυπουργού Δημοσίας Τάξεως περί τα Εξάρχεια-Μονμάρτρης (θέλει και «ρ», Αγράμματοι) αναπέμπει σε αναπαράσταση της Μαρίας Αντουανέττας - ξέρετε τη γνωστή προ-επαναστατική ρήση ότι αφού λείπει το ψωμί γιατί δεν τρώνε-οι πληβείοι-παντεσπάνι. Το ευτυχές -για την ιδία αλλά πρωτίστως για την καθ’ Ημάς πλέμπα- είναι ότι ακόμα και οι ευφυείς σαρκαστικοί των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, δεν καταλαβαίνουν τη δυναμική της πραγματικότητας. Η κα Υφυπουργός δεν είναι απλώς μια βλαμμένη Βασιλική Σύζυγος· ο Τσίπρας έχει πλείονες πολιτικές παλλακίδες προς αποπομπή ανάλογα με τις κατά καιρόν ανάγκες του. Η ίδια είναι κάτι ως Μαντάμ Μποβαρύ -στα media την είπαν «μανδάμ Παπακώ», πόσο λάθος και ατελές είναι αυτό το χιούμορ.

Στο μείζον έργο του, ο Φλωμπέρ παρουσίασε μια γυναικεία προσωπικότητα -τυπική σύνθεση λογοτεχνικής κριτικής- η οποία λέγει: «Η ζωή στην επαρχία της φαίνεται αφόρητη, νιώθει ασφυξία στο κλειστό περιβάλλον, η καθημερινότητά της είναι ανιαρή, ο σύζυγός της συνηθισμένος, βαρετός, το ίδιο της το παιδί δεν καταφέρνει να γεμίσει το κενό που νιώθει. Πλήξη. Ανία. Απογοήτευση. Η Έμμα προσπαθεί να ξεφύγει. Ονειρεύεται τη μεγάλη ζωή στο Παρίσι και έναν παθιασμένο έρωτα. Κάποια στιγμή θα παρασυρθεί, θα ερωτευτεί παράφορα, θα απατήσει τον σύζυγό της, θα δανειστεί χρήματα, θα υπερχρεωθεί και όταν θα έρθει η ώρα να ξεπληρώσει τα χρέη της οι εραστές της θα της γυρίσουν την πλάτη. Και εκείνη εξαπατημένη και προδομένη, θα αυτοκτονήσει...». Άλλως, η Ιστορία του εγωπαθούς νέο-Καραμανλισμού και της γελοίας Αριστεράς στα χρόνια του Alexis!

Μετά από αυτή τη σαρωτική λογοτεχνική ανάλυση, γιατί και πώς έγραψα για τη βαθειά γελοιότητα των Εξαρχείων ως ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «Μονμάρτ(ρ)ης», με το ύστερο «ρ» να λείπει στις δηλώσεις των Πολιτικών Αγραμμάτων που μας κυβερνούν; Για τους Κλουζώ των Δυνάμεων Ασφαλείας που τους πήραν και τα σώβρακα, οι «αριστερο-πολιτοφύλακο-ναρκο-μαφιόζοι» προσφάτως; Για τους «τουρίστες-των-μολότοφ» που περνούν ευχάριστα ΣΒΚ στα στενά των Εξαρχείων; Για τη δική μου Καλλιδρομίου 56, που αντιστοιχεί ημερολογιακά με τη διάρκεια μηνών εξουσίας του Τσίπρα; Για τους εχθρικούς δρόμους που κάποτε υπήρξαν παιδικά πεδία παιχνιδιού; Τότε, που διέπραξα το πρώτο πλήγμα στη Μάνα μου, προφέροντας το «ΠΑΟ» πριν πω το πατροπαράδοτο «μαμά»;

Τρέχα γύρευε, έτσι που καταντήσαμε… Και πού είσαι ακόμα, μέχρι τις εκλογές. Το Δελφινάριο θα θριαμβεύσει ως πολιτικός λόγος και πολιτισμός!

Δευτέρα, 08 Απριλίου 2019 15:36

Σφυγμομέτρηση κοινής γνώμης 2019…

Φίλος καλός - πολλών ετών αγωνιστής υπέρ του Ορθού Λόγου -που εξ ορισμού δεν είναι κομματικώς χρωματισμένος ως τρόπος θεώρησης του Κόσμου, μου υπενθύμισε στροφές του Γ. Σουρή, του μέγιστου των ευφυών ειρώνων: «Τ’ αγγειά γινήκαν θυμιατά/και τα σκατά λιβάνι/Κι οι γύφτοι γίναν Δήμαρχοι/ κι οι Κλέφτες καπετάνιοι». Απ’ άκρου εις άκρον της Χώρας-«Ομφαλού της Γής» και των Νέο-ελλήνων-«απογόνων των Αρχαίων»-ωιμέ, τα ανωτέρω ανθίζουν καθώς οδεύουμε νομοτελειακά στις εκλογές.

Στις επόμενες, εν σειρά, εκλογές, θα τεθούν, ρητά ή εν τοις πράγμασι, πάμπολλα στρατηγικά διλήμματα στον «περιούσιο Λαό». Κι όποιος αντέξει, έναντι αυτών…

Το πρώτο και κύριο (θα) αφορά στα ζητήματα της Γλώσσας ως νόησης· άλλωστε, όλη μας η Ζωή περί τον Λόγο περιστρέφεται. Ως πολιτικό σύνολο, οι ψηφοφόροι πρέπει να τοποθετηθούν επί εννοιών και πρακτικών όπως ο «δημαγωγός», ο «δημοκόπος», ο «δημοσκόπος» ή ο λαϊκιστής. Δεν είναι εύκολο θέμα, ούτε θέμα του συρμού: καθώς στον ετυμολογικό πυρήνα της Γλώσσας, ο «δημαγωγός» είναι αυτός που άγει το Δήμο, ο Ηγέτης δηλαδή. Ο «Δημοκόπος» είναι αυτός που κοπιάζει υπέρ του Δήμου, κ.ο.κ. Ο Πολίτης είναι αυτός που θα κρίνει μεταξύ της θετικής και αρνητικής φόρτισης, σημασίας και εξέλιξης των όρων στην ιστορική πορεία τους. Κάθε ψηφοφόρος ενώπιον της κάλπης θα κρίνει επί αυτών, δηλαδή του Πολιτισμού και της αντίληψης του Κόσμου. Για παράδειγμα, στη σημερινή έκπτωση και παραζάλη, ο «Ηγέτης» μπορεί και να ορίζεται σε όρους λογοτεχνίας μίας εκ των νάνων Αστέρων της Αριστεράς, της κας Μεγαλοοικονόμου… οπότε χαιρέτα τα απωθημένα σου, Νέο-Έλληνα…

Το δεύτερο δίλημμα αφορά στη ΝΔ, με δύο σχεδόν επάλληλα ερωτήματα. Πρώτον, την εκλογική επιλογή της από την πλειοψηφία και, δεύτερον, την ικανότητα της να προσελκύσει θετική ψήφο των Πολιτών υπέρ της πολιτικής κοσμοθεωρίας της. Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί είναι η εκλογική αυτοδυναμία της ως αποτέλεσμα μιας αρνητικής, απορριπτικής ψήφου προς τον Τσίπρα. Το καλύτερο θα ήταν η λαϊκή έκφραση υπέρ μιας ευρύτερης σύμπλευσης φιλελευθέρων μεταρρυθμιστικών δυνάμεων με θετική υποστήριξη στο μετασχηματισμό εθνικών πολιτικών και κοινωνικών στόχων.

Το τρίτο δίλημμα αφορά στη στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια του λόγου, τη στρατηγική ήττα μιας παρέας που αναιδώς υπέκλεψε και συνεχίζει να λυμαίνεται την εξουσία που εγκαθίδρυσαν και εδραίωσαν ιστορικώς δικαιωμένοι Φιλελεύθεροι και Σοσιαλδημοκράτες, επί σαράντα χρόνια τώρα. Το «πράμα» που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει, το βλέπουν όλοι πλέον· κι η προσπάθεια του Τσίπρα είναι να τον μετατρέψει σε ένα Μαδουρικό, προσωποπαγές μόρφωμα που θα εξασφαλίσει πολιτική ύπαρξη στον ίδιο και τους φίλους του, αντικείμενο δημόσια αμειβόμενης απασχόλησης για χρόνια ακόμα.

Το τέταρτο δίλημμα αφορά στις καθαυτό Σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις, δηλαδή μεταπολεμικές εκφράσεις της ανάδειξης του κοινωνικού Κράτους, των πολιτικών απασχόλησης και της προόδου δια της διαρκούς μεταρρύθμισης. Από όλα τα ανωτέρω, αυτό ίσως είναι το πλέον κρίσιμο θέμα. Όχι μόνον επειδή συνταυτίζεται με το μέλλον της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Ούτε διότι εκκρεμούν ερωτήματα περί το κατά πόσον εκφράζει ουσιώδεις εκδοχές του πολιτικού Κέντρου, αριστερού ή δεξιού. Στην ασφυκτική αρπάγη των καιρών, ο εν λόγω χώρος υπέστη απίσχναση. Σήμερα, ανακάμπτει. ΚΙΝΑΛ ή ΠΑΣΟΚ; Βενιζέλος ή ΓΑΠ; Φώφη ή Ανδρουλάκης; Αφθονεί η τακτική σημειολογία, αλλά η στρατηγική διάσταση και σημασία είναι ενιαίες! Το ΚΙΝΑΛ ή ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι τρίτο κόμμα, να είναι ισχυρό, νοητικώς και ευρωπαϊκώς φρόνιμο. Καλώς ή κακώς, εύκολα ή δύσκολα, όλοι αυτοί εκεί στα ξερικά πεδία του παπανδρεϊσμού οφείλουν να καταλάβουν ότι στην παρούσα περίοδο θα είναι οι καταλύτες της πολιτικής Αλλαγής στην Ελλάδα, σε χρόνο μηνών. Κι ότι δεν επιτρέπεται να «μιμούνται» το ΣΥΡΙΖΑ του 2012 κατ’ αναλογία της γελοιότητας του Τσιπράικου τσούρμου να μιμείται το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80. Κατ’ αντιστροφή του ρητού, ουδέν καλόν αμιγές κακού, σ’ αυτήν την πολιτική σαλάτα!

Κάθε ένα από τα διλήμματα αυτά φέρει εγγενώς γνωρίσματα που δεν είναι εύκολο να απαντηθούν, ακόμα και από τους ελλογιμότατους των πολιτών. Εάν ο Θεσμός-Λαός δεν καταλάβει τα παραπάνω διλήμματα, εάν οι ηγέτες της δημοκρατικής Αντιπολίτευσης δεν τα υιοθετήσουν, πάμε σε πολύ δύσκολα μονοπάτια. Και τότε τα λόγια του Σουρή δεν θα’ ναι απλώς μια χειρουργική κριτική της πολιτικής. Θα ’ναι η οριστική καταδίκη μας.

Δευτέρα, 01 Απριλίου 2019 15:13

Συμβολισμός: Τί να είναι άραγε το 2019;

Κατ’ αρχήν απόλυτη, είναι ένα ακόμα βιολογικό έτος στην πλάτη μας, ό,τι κι αν τούτο σημαίνει. Μάσαλα και Χρόνια Πολλά μας!

Είναι, επίσης, χρονιά πολλαπλών εκλογών· μετά από μια τετραετία-πενταετία θεσμικής εκλογικής άπνοιας επέρχεται η ώρα της λαϊκής κρίσης. Επί πενταετία τώρα, οι κύκλοι του πολιτικού ημερολογίου επέτρεψαν στον Τσίπρα και την παρέα του να κυβερνούν χωρίς ανάγκη δημοκρατικής επιβεβαίωσης. Κι έτσι κατάπιαμε ανίσχυροι αντιδράσεως, τον Παππά, τον μπαμπά και το συμμαθητή του, το Μανόλο, ως διοίκηση· το παραλήρημα του Γαβρόγλου στην Παιδεία ως στρατηγική· την αισθητική του Πολάκη ως δημόσιο λόγο· την ακραία αγραμματοσύνη του Τσίπρα ως πολιτική προδιαγραφή· τα πολιτικά ρετάλια τύπου Κουβέλη ως συνιστώσες· την ακρο-δεξιά και τα Καραμανλικά παραφερνάλια ως προοδευτική παράταξη· και ο κατάλογος είναι δυστυχώς μακρύτατος…

Όλα τούτα τα χρόνια της μείζονος παρακμής, της αγανακτισμένης κατάπτωσης και του ηθικού διασυρμού, αναρωτιέμαι τί θα πεί «συμβολισμός». Μιας και σ’ αυτό το θολό νοητικό πεδίο, ψαρεύει ο Τσίπρας και η πολυτάλαντη επ’ αυτών επικοινωνιακή ομάδα του. Ταλέντο που δεν έχει να κάνει με νέες, δύσκολες καινοτόμες πολιτικές ιδέες που πρέπει να προχωρήσουν, αλλά με την ενθυλάκωση α-πολίτικων ριζοσπαστικοποιημένων μικρο-αστών, βαρεμένων παλαιο-πασόκων και αλαλιασμένων εθνικιστών. Και βαριάς αμορφωσιάς.

Καμία προσπάθεια ανάλυσης δεν καταλήγει εύκολα. Αφενός, είμαι βέβαιος πλέον, για 2-3 βασικά γνωρίσματα της παρούσας διακυβέρνησης. Ο Μέγας Κυνικός είναι με τη βούλα Μέγας Αγράμματος: μετά το τελευταίο πυροτέχνημα του ότι το «υδρογόνο» και το «ήλιο» είναι κάπως ομοειδή αέρια, ο «μηχανικός ΕΜΠ» που έχουμε για «πρωθυπουργό» οφείλει να παραδώσει το βασικό πτυχίο του, όχι μόνον τη βουλευτική έδρα αλλά και το Μαξιμιαρό γραφείο του. Αυτό που ο κάθε μαθητής της Πρωτοβάθμιας γνωρίζει, δεν επιτρέπεται να το αγνοεί ο «Ηγέτης»! Μας έχει πει απίστευτα πράγματα όλα αυτά τα χρόνια: τη στροφή 360 μοιρών, τα δύο νησιά «Μυτιλήνη-Λέσβο», τα 400.000 στρέμματα που παραχώρησε στην Κοζάνη, την έλλειψη θαλάσσιας οριογραμμής-συνόρων και τόσα άλλα που δεν χωρά ο ταπεινός χώρος του αρθριδίου αλλά και ανθρώπου νους. Ο τύπος αυτός δεν ξέρει ούτε γλώσσα ούτε αριθμούς· το πώς πήρε πτυχίο είναι στοιχείο εντροπής για το ΕΜΠ και για όλους όσους πολιτεύονται επ’ ονόματι του!

Αφ’ ετέρου, παρακολουθώ την αγωνιώδη προσπάθεια να καταρτίσει στοιχειώδη ψηφοδέλτια για τις επόμενες διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις. Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι δεν βρίσκει υποψηφίους: αυτό είναι ένα δύσκολο μάθημα - πλην απλή πραγματικότητα για όσους γνωρίζουν το χώρο. Οι κινούμενοι στην παρα-Τσίπριο περιφέρεια είναι άγρια κυνικά ιδιοτελείς ως ο «Αρχηγός» τους. Δεν εκτίθενται την ώρα της μεγάλης αποδρομής ώστε να έχουν να λένε «πονεμένα τραγουδάκια της Σπυριδούλας» και τα επόμενα χρόνια. Οι πωλητές των «λαϊκών παθών» είναι πρωτίστως επιχειρηματίες της μεταπολεμικής μυθολογίας.

Αυτό όμως που έχει καταρρακωθεί είναι το περιβόητο «ηθικό πλεονέκτημα» της … Αριστεράς! Εμπρός, σύντροφοι, να βγάλουμε τον κ. Κόκκαλη ευρωβουλευτή! Ή την αοιδό κα Χρηστίδου, όπως τότε -τα καλά χρόνια- με τις τηλεψηφοφορίες για το ριάλιτι…!

Στους επόμενους δύο μήνες, θα δούμε εκδηλώσεις βαριάς πολιτικής ασκήμιας. Συμβολικά, απαιτείται η ανάδειξη της έννοιας χαλκέντερος σε επίπεδο Δήμου - και Δημοκρατίας!

«Η επιστροφή στην κανονικότητα» είναι το κεντρικό κυβερνητικό «αφήγημα» της παρούσας περιόδου. Μ’ αυτό, σε διάφορες παραλλαγές, θα πάμε στις εκλογές. Αυτό το φύσει αισιόδοξο -πλην αόριστο- μήνυμα -που εμφανίζεται και ως πολιτική διεκδίκηση- σηματοδοτεί τον βαθειά α-πολιτικό, ανιστόρητο και καιροσκοπικό χαρακτήρα της ομάδας Τσίπρα και παραπέμπει στον ορατό κίνδυνο να είναι το καταληκτικό παραστράτημα της περιόδου της κρίσης, στο σύνολο της.

Αφθονούν τα ερωτήματα για το νόημα, την ουσία και την πολιτική πρακτική περί την «επιστροφή». Το κρίσιμο ερώτημα είναι «ποια και τί είναι αυτή η περιβόητη κανονικότητα» για την οποία «μάχεται» η κυβέρνηση, υποτίθεται ανταποκρινόμενη στην απαίτηση του λαού-θεσμού; Τα όσα βλέπουμε τις 2-3 τελευταίες εβδομάδες, από το δικαστικό πόρισμα για το Μάτι έως τις αλχημείες των ψηφοθηρικών τροπολογιών, οδηγούν στην άποψη ότι η «επιστροφή στην κανονικότητα» του Τσίπρα σημαίνει την επαναφορά στις χειρότερες στιγμές και δομικές αδυναμίες της Μεταπολίτευσης. Σε ό,τι δηλαδή μας οδήγησε στην Κρίση, από την οποία πολύ απέχουμε από το «βγούμε». Όλοι έχουν καταλάβει ότι η «μετα-μνημονιακή» περίοδος είναι μια φενάκη, ένα μύθευμα για χρήσιμους ηλιθίους και κομματικούς χουλιγκάνους. Ο Μέγας Κυνικός πλασάρει τη «μετα-μνημονική» περίοδο, όπου η έλλειψη ενός άφωνου «α» κάνει τη διαφορά: θέλει να μας βάλει, σώνει-και-καλά, στην περίοδο μετά τη μνήμη -και όχι το μνημόνιο- ώστε ως νέοι λωτοφάγοι να ασχολούμαστε με την κομπορρημοσύνη του, την ψευδο-Ανδρεϊκή του μανιέρα, τον ελάχιστο παρονομαστή της συριζοποιημένης κοινωνίας.

Όλα όσα, δηλαδή, θα μας οδηγήσουν μετά βεβαιότητας στο ίδιο καταστροφικό σημείο απ’ όπου ξεκίνησε το δεκαετές μαρτύριο που βιώνουμε. Είναι πράγματι τρόμος, για όσους διατηρούν κάποια αίσθηση συνεσταλμένου μέτρου, να βλέπουμε τη διοικητική λειτουργία του Κράτους: στο πόρισμα για το Μάτι, την πλήρη κατίσχυση της ανικανότητας και διάλυσης της Δημόσιας Διοίκησης· στις νομικές αποφάσεις, τη μετάθεση της ευθύνης για την οικονομική πολιτική του Κράτους στους δικαστές· στην Παιδεία, την πλήρη διάλυση της με τον παραληρηματικό σχεδιασμό του Γαβρόγλου· στην εξωτερική πολιτική, το πεδίο εφαρμογής προσωπικών αντιλήψεων περί τον Κόσμο ως κήπο με φαιδρές πορτοκαλιές· στην ασφάλεια, την άποψη «άφησε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν».

Παντού και καθημερινά, μισό-λογα και συστροφές της πραγματικότητας που καταλήγουν στο αδιανόητο: να είναι εγκλωβισμένη η χώρα στην ψήφο της κας Μεγαλοοικονόμου -και άλλων παρόμοιων «κινηματογραφικών εφφέ»· εν ολίγοις, της βουλευτού-ποιήτριας-τραγουδίστριας του άσματος «Σε λένε Αλέξη/και είσαι Ηγέτης/η κάθε σου λέξη/ομόνοια και καταπέλτης»! Μα δε ντρέπεστε καθόλου, ρε «σύντροφοι του Μαξίμου»; Τί λέτε μεταξύ σας, πώς κοιτάζεστε στον καθρέφτη; Ή μήπως ως πολιτικά βαμπίρ της Δημοκρατίας μας, μάλλον δε βλέπετε καν την ανάκλαση σας σ’ αυτόν;

Υπάρχουν όμως και πολύ χειρότερα, από την επιφανειακή πολιτική μαγειρική του Αλέξη: πολιτικά στελέχη, ευεπίφοροι βουλευτές και φιλο-κυβερνητικά έντυπα και sites πανηγυρίζουν για το ενδεχόμενο να ροκανίσει το δεξιό άκρο των ψηφοφόρων της ΝΔ, το σύμπλεγμα ακροδεξιών μορφωμάτων, τύπου Βελόπουλου. Αυτός ο θλιβερός πολιτικός λόγος -έπρεπε να γίνω μεσήλικας για να τον ακούσω- αποτελεί την αθλιότερη στιγμή της όποιας ελληνικής «Αριστεράς». Κάτι πολιτικοί «τσαλαβούτες», αφού νταραβερίστηκαν ξεδιάντροπα με τη Χρυσή Αυγή στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας το 2014, ευελπιστούν τώρα στην άνοδο της ακροδεξιάς ώστε να περικόψουν την εκλογική νίκη της ΝΔ.

Υπάρχει μια στερεοτυπική περιγραφή για τον ετοιμοθάνατο, χιλιοειπωμένη στη λογοτεχνία ή τον κινηματογράφο: «πέρασε η ζωή του ως ταινία μπροστά από τα μάτια του»! Αυτό συμβαίνει σ’ εμάς, όσοι καταστραφήκαμε από την κρίση: βλέπουμε σε επανάληψη την καταστροφή μας, νοιώθοντας ανίσχυροι ενώπιον της κρατούσας πολιτικής ασκήμιας.

Τετάρτη, 06 Μαρτίου 2019 12:49

Ο Μαρξισμός στην Ελλάδα (2019)…

Είχε πει ο Μάρξ, κάτι πολύ σημαντικό: «Αυτές είναι οι Αρχές μου, σ’ όσους αρέσουν! Σ’ όσους δεν αρέσουν, … έχω άλλες!». Η Ιστορία είναι όντως σκληρή με τους αγενείς και βέβηλους απέναντι Της: έτσι, μ’ ένα παιχνίδισμα ονοματολογικής ταυτότητας, συνταύτισε τον Γκράουτσο Μαρξ, της γνωστής ομάδας προπολεμικών κωμικών, που εξέφερε τον προηγούμενο «σοφό» πλην κυνικό ορισμό, με τον συνεπώνυμο Κάρολο που προέβλεψε τον κωμικό χαρακτήρα της Ιστορίας, οψέποτε επιχειρείτο η επανάληψή της. Εν ολίγοις και για τα καθ’ Ημάς, ο ορισμός του Μαρξισμού στην Ελλάδα του Τσίπρα

Εκείνο που εκπλήσσει πραγματικά όσους έχουν κάποιο στοιχειώδες ενδιαφέρον για τα πολιτικά ζητήματα της χώρας είναι η κραυγαλέα αδυναμία διάκρισης μεταξύ του ουσιώδους και του θλιβερά επιφανειακού των πραγμάτων. Ο Πολάκης και οι χοντράδες του, οι δημοσκοπήσεις, τα αλαλούμ ψηφοδέλτια των Δημοτικών Εκλογών, οι «συνταξούλες», … και εσχάτως οι Γέφυρες ως μεταγραφές του Γενάρη, από τα αζήτητα. Το θέμα είναι αλλού, δυστυχώς.

Κυκλοφόρησε εδώ και καιρό, η φωτογραφία της νεανικής παρέας του Τσίπρα, σε κάποια ταβέρνα υποθέτω. Αυτή καθεαυτή η φωτογραφία είναι τρυφερή: μια παρέα νέων, στα μετεφηβικά τους χρόνια, συνευρίσκονται και εμφανώς διασκεδάζουν τα σκιρτήματα της ενηλικίωσης τους. Με καμιά 20αριά χρόνια καθυστέρηση, το κρυφό αποτύπωμα της φωτογραφίας αποκαλύπτει την έννοια της «παρέας» που μέσα από μια τροχιά απίστευτων συγκυριών και διαδοχικών συμπτώσεων κυβερνά την Ελλάδα. Κυρίως, στοχεύει να την μονοπωλήσει σε μεγάλο βάθος χρόνου, σε ένα προσωποπαγές καθεστώς και σύστημα. Μαδούρο, εν ολίγοις. Με τον Τσίπρα στο κέντρο. Όλα τα μέλη της παρέας κατέχουν ή κατείχαν θέσεις κυβερνητικές ή διοικητικές στο Μαξιμιαρό Μαρξιστικό σύστημα: μόνο μία από τις κοπελιές «απέτυχε», καίτοι υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, αν είναι δυνατόν…. Καρανίκας (ο πρωθυπουργικός σύμβουλος στρατηγικής!), Ηλιόπουλος (υφυπουργός και υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων), Τσίπρας και Δρ Μπαζιάνα, Κουτεντάκης (νυν πρόεδρος του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής), Χατζηγεωργίου (νέα υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης), Τζανακόπουλος (ο μη εξαιρετέος), Σακελλαρίδης (αστήρ διάττων και καταρριφθείς)…

Οι Μαρξιστικές «Γέφυρες» του Τσίπρα πρέπει να αναλυθούν μέσα από το βωβό μήνυμα της φωτογραφίας αυτής. Η κοντόφθαλμη θεώρηση που διαλαλούν οι του ΚΙΝΑΛ, ως εύθικτες θεούσες, ότι ο Τσίπρας προσπαθεί να συλλέξει κάποιες ψήφους αλλοπρόσαλλων πασόκων στις επόμενες εκλογές, δεν καταλαβαίνει τίποτα. Ο Τσίπρας δεν ενδιαφέρεται να διαλύσει το ΚΙΝΑΛ, εξ άλλου το έχει ανάγκη· προσπαθεί να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Αφού το εγχείρημα της αυτοδιάλυσης των εσωκομματικών τάσεων -και κυρίως η αποδυνάμωση της «αριστεράς συνείδησης»- δεν περπάτησε εν τοις πράγμασι, επιχειρεί να δημιουργήσει έναν «αστερισμό», μια συλλογή κατακερματισμένων κομματικών δυνάμεων, έναν αχταρμά όπου θα επικρατεί το θεωρητικό ψευδο-ερώτημα περί πασοκοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ (χ… η φοράδα στ’ αλώνι), με μόνο «θεσμικό» και «συνεκτικό» πόλο αναφοράς τον Ίδιο. Και την παρέα του.

Ποιος μπορεί να σταματήσει αυτό το καταχθόνιο στρατήγημα; Μόνον η στρατηγική ήττα του νυν ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή του ίδιου του Τσίπρα στις επερχόμενες εκλογές. Πού θα έγκειται η τέμνουσα διαφορά: αποκλειστικά, στο γνωστό «φωτισμένο» και «περιούσιο» λαό μας! Από τις πανίσχυρες συντεχνίες - δηλαδή τους μηχανισμούς πελατείας, αργομισθίας, ισχύος και φοροδιαφυγής έως τη συντηρητική πλην ριζοσπαστικοποιημένη γειτόνισσα…

Κατά συνέπεια, έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε σφόδρα…

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019 16:01

Τα εξάμηνα της καταστροφής

Είναι αλήθεια ότι τόσα χρόνια τώρα, η προσωπική μας αντίληψη των πραγμάτων αλλά και ο σχετικός περί αυτών δημόσιος λόγος έχουν προσβληθεί από τον «ιό» του αυτοματισμού των στερεοτυπικών εκφράσεων και ερμηνειών. Σκεφτόμαστε μονοδιάστατα και περίπου προδιαγεγραμμένα -ή καλύτερα, δε σκεφτόμαστε καθόλου- έχοντας εγκλωβισθεί σε παγιωμένα απλοϊκά σχήματα και συνθήματα. Ο φρέσκος λόγος που σαν εαρινό αεράκι θα αποδιώξει τη νοητική σήπουσα μπόχα απουσιάζει δραματικά· ή οψέποτε εκφέρεται και προτείνεται, δεν δροσίζει την ψυχή μας, δεν ρίχνει τη θερμοκρασία του εν βρασμώ συλλογικού μας εγκεφάλου.

Από την αρχή της κρίσης, επαναλαμβάνομαι γύρω από την πεποίθηση ότι η αρχική τραπεζική κρίση του 2008/09 ήταν η τεχνική όψη μιας βαθύτερης πολιτισμικής κρίσης που κατά περίοδο ελάμβανε εν σειρά τα χαρακτηριστικά της νομισματικής, της οικονομικής, της πολιτικής και των κοινωνικών εκδοχών της. Η πολιτισμική κρίση τρεφόταν από την κατάρρευση της Παιδείας και της Γλώσσας, τον ανεπίλυτο ταυτοτικό διχασμό στην αίσθηση του «ανήκειν» μεταξύ Ανατολής και Δύσης, από μια φασόν ελευθεριότητα του «ελληνάρα» για τους άνδρες και του «προτύπου» της «καλής-κόρης-έως-demi-αλανιάρας» για τις γυναίκες και γελοίες εθνικιστικές ιδεοληψίες περί ομφαλού της Γης.

Προϊόντες αγράμματοι· δημογραφικώς καταρρέοντες· κοκκινισμένοι δανειολήπτες· βαρέως και βαθέως πάσχοντες από σύνδρομο καταδίωξης· αλλά και ταλαντούχοι εξυπνάκηδες, αλλεργικοί στην πίστη/εμπιστοσύνη στους Θεσμούς, ταλαντούχοι ατομιστές στη ντρίμπλα αλλά αδυνατούντες να παίξουμε ομαδικό ποδόσφαιρο, αναρωτιόμαστε «πώς έγινε και κατρακυλήσαμε στην κατάταξη της UEFA»; Και προφανώς φταίει ο προπονητής και η διαιτησία… τόσο εύκολα και τόσο βολικά… Είμαστε στο τέλος της διαδρομής της παρακμής: το τέλμα!

Στη μακρά σειρά της εύπεπτης εθνικής παραμυθίας και της λαο-προσφιλούς αυτ-εξαπάτησης, «βγήκαμε από τα μνημόνια», αποκτήσαμε «μισο-πρόσβαση στις αγορές», ασκούμε «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», «αναθεωρούμε το Σύνταγμα», «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κεντρο-αριστερός -με Κουντουρά και Παπακώστα», «το ηθικό πλεονέκτημα», κ.ο.κ. ζούμε μέρες κοινοβουλευτικής σαπουνόπερας επιθεωρησιακής αξίας. Μόνο που δεν έχουμε πια τα αντίστοιχα ιερά τέρατα της ηθοποιίας και σκηνικής παρουσίας και μείναμε με τις γκαζόζες και τα τσίσα, τους κουραμπιέδες, το Ματρόζο και τον … κάθε Πολάκη.

Γράφουν τα πρωτοσέλιδα και βοούν τα πρωϊνάδικα, περί του ενδιαφέροντος και της έντασης της εν εξελίξει προεκλογικής περιόδου. Κανένα ενδιαφέρον, καμία ουσιώδης ένταση. Όλοι γνωρίζουμε το τί θα συμβεί, αύριο, μεθαύριο και μέχρι τις εκλογές: η συνταγή είναι δεδομένη. Ο Πολάκης θα λέει τις χοντράδες του κι οι λοιποί θα σκανδαλίζονται· θα γίνουν διάφορες μπερδεψιές με τα «σκάνδαλα» · στη Βουλή θα «διασταυρώνουν τα ξίφη τους» ανούσια, χωρίς αποτέλεσμα, καθώς κορυφές της Αριστεράς, ως η κα Μεγαλοοικονόμου ή ο κ. Κουίκ, θα αντικρούουν κάθε «πισωγύρισμα» στο δρόμο προς το Σοσιαλισμό· στο Αιγαίο και την Κύπρο, ο Ερντογάν θα κάνει τα δικά του· το ηθικό πλεονέκτημα θα πάει περαιτέρω περίπατο· κάτι θα σκεφθεί ο Γαβρόγλου ώστε να στείλει στον «εξαποδό» ό,τι απέμεινε· ο Τσίπρας θα παίρνει «βραβεία κοσμιωτάτης διαγωγής» από τους χθεσινούς εχθρούς του· οι στρατηγικοί κακοπληρωτές θα δέχονται κάθε δυνατή βοήθεια από την Πρώτη Φορά· και ούτω καθεξής…

Εκείνο που δεν εννοούμε να καταλάβουμε είναι ότι το τελευταίο εξάμηνο του Τσιπρισμού θα είναι ίσως χειρότερο από το πρώτο, το τραγικό 2015. Δεν εννοούμε να καταλάβουμε ότι το 4% του αρχικού ΣΥΡΙΖΑ στελεχώνεται από γέροντες που διέτριψαν στις Φοιτητικές Γενικές Συνελεύσεις των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης. Όλοι τούτοι είναι μετρ της μικρο-διαδικασίας με στόχο ένα Σύλλογο εδώ, ένα Σύλλογο εκεί, μια Σφραγίδα όπου να’ ναι. Οι άνθρωποι δεν παίζονται «επί της διαδικασίας»· κι αυτό είναι που δεν το κατανοούν οι αστικές παρατάξεις.

Αν το πρώτο εξάμηνο της Τσιπρικής περιόδου διαμόρφωσε το ό,τι ζούμε σήμερα, το επόμενο, καταληκτικό, εξάμηνο έχει ένα στόχο: ογκώδη προβλήματα, όπως η ευστάθεια των Τραπεζών απέναντι στα κόκκινα δάνεια, αποκλεισμός ουσιαστικά από το δανεισμό, διαλυμένη Παιδεία, διόγκωση του πελατειακού Κράτους, δριμύς εναγκαλισμός με τη Δικαιοσύνη, κατάρρευση του Συστήματος Υγείας, κ.ο.κ., να καταπλακώσουν την επόμενη Κυβέρνηση εμποδίζοντας την εφαρμογή οποιουδήποτε αυτοτελούς σχεδίου της.

Η βαθειά θλίψη που γεννά η κορυφαία διαδικασία Αναθεώρησης του Συντάγματος είναι, δυστυχώς, η απόδειξη των ανωτέρω…

Εξήντα χρόνια ζωής, με πάμπολλες διακυμάνσεις θετικές κι αρνητικές, έχω δει περίπου το πλήρες φάσμα της, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο· κι ίσως είναι η πρώτη φορά που δεν μπορώ να καταλάβω τι μου/μας συμβαίνει. Δεν έχω -αλλά και αρνούμαι να βρω- περίτεχνες πλην φτηνές δικαιολογίες της καταπτωτικής παρακμής μας. Έχοντας υπάρξει «Δεξιός» για την Αριστερά και «Αριστερός» για τη Δεξιά, έχω μάλλον πρόβλημα ταυτότητας στη χώρα που καυχάται ότι ανακάλυψε τη Δημοκρατία και σίγουρα εισήγαγε τον Ορθό Λόγο στο ανθρώπινο πνεύμα!

Βρίσκομαι σήμερα να ζω σε μια κοινωνία αλλοπρόσαλλη, με μιαν περίπου Βουλή -σε σχετικούς αριθμούς και ποιότητα αντιπροσώπευσης, με μια σχεδόν Κυβέρνηση και μιαν ανύπαρκτη ή έστω στρεβλή κυρίαρχη ιδεολογία που αυτοαποκαλείται «Αριστερή». Δεν έχει πια κανένα νόημα να αξιολογείται όλη αυτή η ενδημούσα «τρέλλα» με όρους λογικής πρώτης τάξεως: «1+1» έχει πάψει να κάνει 2· μπορεί να είναι από το Μηδέν έως το Άπειρο, της μπούρδας και της α-νοησίας. «Αριστερά» της Μεγαλοοικονόμου και του Παπαχριστόπουλου δεν νοείται! Τελεία και παύλα!

Ίσως κάποια ψήγματα ανάτασης υφίστανται ακόμα. Ενθυμούμαι μια από τις καλύτερες στιγμές της πρόσφατης πολιτικής Ιστορίας μας: το 1989, ο Μάνος Χατζιδάκις είχε αφιερώσει στο Χαρίλαο Φλωράκη, από το περιβόητο 3ο Πρόγραμμα, την Τρίτη Διεθνή, καλώντας τον σε εθνική συνεννόηση. Κι ως Μεγάλοι, αμφότεροι, κατάλαβαν ο ένας τον άλλον!

Με ταπεινότητα και συστολή έναντι του συγκριτικού μεγέθους, θα ήθελα σήμερα να παραθέσω με «ποιητική παράφραση», ει δυνατόν, τους στίχους ενός ρωσικού άσματος που συγκλόνισε την παγκόσμια λαϊκή μουσική:

«Σήκω, Πατρίδα μου/

Σήκω για τον Νυν Υπέρ Πάντων Αγώνα υπέρ της Δημοκρατίας/

Σήκω για τον Αγώνα έναντι του Σκότους των Άθλιων βλακών και της Μιζέριας των ηλίθιων/

Απέναντι στις σκοτεινές Ορδές των Ερυθρό-Φαιών Φασιστών και των Ανίκανων/

Με λογισμό απέναντι στη δίκαιη Οργή και με Πίστη ορθή/

Μαυρο-κόκκινα φτερά δε θα καλύψουν ποτέ τον Ουρανό μας/

Βράζει η Ελπίδα μας/

Τούτος είναι Αγώνας Ιερός των Πολιτών/

Προς τη λύτρωση της Δημοκρατίας μας/

Σηκωθείτε Πολίτες, πάνω από Κάμπους, Βουνά αιματοκυλισμένα και Περήφανα ακριτικά νησιά !».

Η Δημοκρατία είναι το πεπρωμένο μας! Η Ευρώπη είναι ο χώρος μας γιατί Εμείς τον δημιουργήσαμε! Εκεί Ανήκουμε και γι’ αυτήν Αγωνιζόμαστε!

Τρίτη, 05 Φεβρουαρίου 2019 11:57

Κράτος άθλιο, Διοίκηση γελοίων…

 

Ο κύριος Βουλευτά, η έννοια πλέον πρέπει να εκφέρεται μόνον στην παλαιά κλητική γιατί αυτό μας αξίζει, πήγε για «τσίσα» του την ώρα της ψηφοφορίας στη Βουλή! Είχε πιεί μια «γκαζόζα» να δροσιστεί και τί να σου κάνει ο άνθρωπος, να’ σπαγε η «φούσκα» του, όπως θα έλεγε η Γιαγιά μου; Ναι, είναι Αυτός που με μάτια γεμάτα διαρκή απορία και αδυναμία κατανόησης εννοιών όπως «εγώ, Εσύ, πολίτευμα, μπάλλα…, κ.λπ.», ένα ύφος που εκδηλώνει μέγιστη απορία έναντι των ζητημάτων της Ζωής και του Κόσμου, φώναζε από λαϊκού άμβωνος «Να καεί… το μπουρδέλο η Βουλή» επί μειζόνων θεμάτων ως η διαιτησία σε θέματα ΜΠΑΟΚ! Ψηφίζει για Εμάς, καθότι Εμείς τον φέραμε στα εν λόγω Έδρανα!

Τούτες τις ημέρες, της επετείου των Ιμίων, με τη γενναιότητα να περιορίζεται στα τηλε-παράθυρα, το Κράτος πιστό στη γραφειοκρατική συνείδηση του ελαχίστου βλακός υπαλλήλου, διέκοψε τη σύνταξη-βοήθημα ανατροφής-σπουδών του γιού του τότε Υποπλοιάρχου ΠΝ Χ. Καραθανάση, ενός των τριών αξιωματικών που κατέπεσαν με το ελικόπτερο τους, εκείνη τη μαύρη νύχτα. Λέει ο γιος Γ. Καραθανάσης, σε παλαιότερη τοποθέτηση του: «…Ήξερε ότι ήταν μια πάρα πολύ δύσκολη αποστολή, αυτοκτονίας. … Πέρα από αυτό άφησε τη στολή του και ένα ρολόι που του είχε κάνει δώρο η μητέρα μου, το άφησε μαζί και τη βέρα του στο πλοίο πριν φύγει και είχε πει αυτά να τα δώσετε στην γυναίκα μου. Κάτι το οποίο δεν το έκανε συνήθως, δεν ήταν φυσιολογικό».

Εσύ, Εγώ, ο Γείτονας, είμαστε αυτή βλακώδης γραφειοκρατία… Εμείς, τα κάνουμε αυτά, γιατί δεν πήραμε τα σκατόφτυαρα να πούμε «φτάνει πια» ο κοτζαμπασισμός από τις κομματικές ελίτ, που ξεκινούν από τα παιδιά του κομματικού σωλήνα και κλιμακώνονται στις Κυβερνητικές καρέκλες προς τα πάνω έως τη «θεσούλα/συνταξούλα» προς τα κάτω! Σκέψη, αξιολόγηση, αξιοκρατία, επιλογή… αυτά είναι τα ζητούμενα της νέας ελληνικής επανάστασης προς το 2021!

Μα πώς να σκεφτούμε όταν γίνονται αυτά τα αίσχη στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και δεν αντιδρούμε σπρώχνοντας στη δημόσια καταισχύνη την Ύβρη; Τον θυμάστε, εκείνον τον αληταρά/ελληναρά συνδικαλιστή της ΔΕΗ, με το μπεγλέρι να ξεκουράζει το βρωμοπόδαρο του νωχελικά, στην πλάκα του Τάφου; Τον θυμάστε, εκείνον τον artist/καλλιτέχνη που στο Athens Pride αναπαράστησε το γλυπτό του κεκοιμημένου πολεμιστή, ξαπλώνοντας ανέμελα κι ελαφρά επί του Τάφου; Βλέπετε όλους αυτούς τους Βέβηλους κι Αγράμματους που επιτίθενται αδιαφόρως κατά του Κοινοβουλίου, οπαδοί κατά περίπτωση των Άκρων ένθεν κακείθεν, που πηλαλάνε πάνω στα Όσια και τα Ιερά του Έθνους;

Πληθαίνουν οι άμεσες και έμμεσες πολιτικές ερμηνείες και τοποθετήσεις περί της δικαιολόγησης των ανωτέρω υπό το πρόσχημα της λαϊκής/εκλογικής επιβράβευσης. Γεννάται έτσι το θλιβερό -που ακόμα δύσκολα προφέρεται- ερώτημα εάν ο Λαός-Θεσμός είναι ο πλέον αρμόδιος να αξιολογήσει την κατάσταση μας. Η Ελλάς καρκινοβατεί -δημογραφικά, στην Παιδεία, στη διεθνή παρουσία, στο κύρος και τη διαφθορά. Βαδίζει δηλαδή στρεβλά σαν τον κάβουρα· ή, υπό μιαν άλλην ανάγνωση, είναι ανιάτως ασθενής!

Ίσως ο «Άγνωστος Στρατιώτης» να αποβεί -πάλι- η τελική σωτηρία μας. Όταν ξεχάσουμε το τελετουργικό της αλλαγής φρουράς των Ευζώνων, που έχει καταλήξει σε αξιοθέατη τουριστική ατραξιόν, και σκεφτούμε τις σεπτές εγγραφές στον Τοίχο: όταν συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της ανώνυμης Θυσίας… στη Μικρά Ασία, στην Αλβανία, στην Κορέα, στην Κύπρο! Ορφάνεψαν Τόποι κι Οικογένειες, με Αυτούς που κείτονται εκεί! Όταν αποφασίσουμε ότι Ουδείς δικαιούται να παραβιάζει την αιώνια Σιωπή τους!

Ίσως τότε γίνουμε Καλύτεροι Άνθρωποι και Πολίτες. Και τότε, κανείς από όλους αυτούς τους τυχάρπαστους της Κρίσης δεν θα υφίσταται!

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2019 14:31

Να’ μουν Γάτος το Γενάρη…

«Ετούτο ‘δώ το μπάχαλο, κακιά σκουριά μαζεύει», θα μπορούσε κάποιος να παραποιήσει, ασχημονώντας, ένα από τα «Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας» του Γ. Ρίτσου. Ή -κατ’ αντιδιαστολή- να θυμηθεί τη δημώδη ευχή «Να’ μουν το Μάη γάιδαρος, τον Αύγουστο κριάρι, όλους τους μήνες κόκορας και γάτος το Γενάρη»: κάτι σαν «Τσίπρας», δηλαδή. Με άλλα απλά λόγια, η υπέρτατη φαντασίωση του Υπαρκτού Ελλαδισμού καθότι και τα δύο προηγούμενα -καίτοι αντιθετικά- χωράνε και συγκροτούν τη σημερινή παραζάλη μας.

Ειλικρινά δεν ξέρω ποιο είναι ακριβώς το ζήτημα που συνταράσσει συθέμελα το ελληνικό «είναι» μας, τούτες τις ημέρες: η Συμφωνία των Πρεσπών ή οι καθαυτό «Πρεσπαδόροι»; Συνυπάρχουν όψεις του δημόσιου Λόγου, τόσο ασύμβατες μεταξύ τους, τόσο έωλες και φαντασιακές, που αφοπλίζουν κάθε απόπειρα μου να αντιληφθώ την έσχατη ουσία του τρέχοντος χαμού. Δείτε:

- υπάρχει μια πολυετής κατάσταση ιδιάζουσας κολακείας, με έντονη χρήση του κτητικού «Μας», προς ο,τιδήποτε το Βορειο-Ελλαδικό: η Μακεδονία «Μας», η Θεσσαλονίκη «Μας», ο «Μ-ΠΑΟΚ Μας», «το Αθηνοκεντρικό Κράτος», κ.ο.κ. Ακόμα και τα διαφημιστικά τρέιλερς του ψυχαγωγικού τηλεοπτικού σταθμού «Μακεδονία» με το λογότυπο «m» -τον οποίο παρακολουθώ ανελλιπώς για τις σειρές του- λένε: «Μακεδονία μας. Δεν το διαπραγματεύομαι»! Έξυπνο σλόγκαν, με σαφείς υποσυνείδητες αναφορές στο εθνικό θέμα. Έχει κατασκευασθεί και ευημερεί πολιτικά μια ολόκληρη φουρνιά/ομάδα «επαγγελματιών» της συμπλεγματικής Θεσσαλονικιώτικης ταυτότητας. Θα ’πρεπε να μας απασχολεί τούτη η εννοιολογική παρεκτροπή. Καθότι καταλήγει στο να δούμε Δωδεκανήσιο ΣΥΡΙΖΑίο βουλευτή να «ζηλεύει» τους Μακεδόνες για τις Πρέσπες… Νεράκι πήγαινε η Γλώσσα του κ. Καματερού επί του θέματος, οποία ατυχής συμβολική έκπτωση…

- αντιστοίχως και αντιθέτως, σκέπτομαι τους παιδικούς κολλητούς φίλους των παιδιών μου, που σπούδασαν ή σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο «της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους» κατά τη Συμφωνία των Πρεσπών, άλλως το ΠΑΜΑΚ ή Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ως ταυτοποιείται εννοιολογικά πλέον το Ίδρυμα τους. Από την άλλη, σκέφτομαι την κόρη μου που σπουδάζει στο ΑΠΘ, «Αριστοτέλειο» λεγόμενο με αναφορά στον αιώνιο Ιδρυτή του Ορθολογισμού, με παράδοξο έμβλημα τον «Άγιο Δημήτριο»! Σε επίπεδο εννοιών και συμβολισμών πρόκειται πράγματι για αυτό που διεθνώς ονομάζεται «Μακεδονική σαλάτα», είτε αυτό είναι το μείγμα ψιλοκομμένων λαχανικών με μαγιονέζα είτε, σε εκδοχή επιδόρπιου, η «φρουτοσαλάτα»!

Αλήθεια, στο σημερινό σκηνικό, χωράει η έγερση απλών τεχνικών ερωτημάτων ως προς τη Συμφωνία των Πρεσπών του τύπου: «οι κάτοικοι/πολίτες της Νέας Ζηλανδίας ή της Νότιας Αφρικής ονομάζονται απλώς Ζηλανδοί ή Αφρικανοί, αντιστοίχως»; Οι Αμερικανοί στα διαβατήρια τους φέρονται ως «πολίτες των ΗΠΑ» ή ως «ΗΠολίτες»; Γιατί τούτο δε συμβαίνει και στην παρούσα Συμφωνία; Ο Κατάλογος είναι μακρύτατος, δυσεπίλυτος και σταχυολογικά κωμικός.

Και τούτο διότι η παρούσα μείζων διελκυστίνδα είναι μια πολιτική Σκηνοθεσία παλαιών απωθημένων, έως κι έναν αιώνα πίσω. Μια Σκηνοθεσία κρατικής Ενοχής, διαπραγματευτικής Μεταμέλειας και οριστικής υπογράμμισης της νέας διεθνούς κωλοτούμπας του Τσίπρα. Είναι αλήθεια ότι για όποιους εξ Ημών είχαν μιαν όποια λειτουργία στο διεθνή χώρο, το θέμα της «Μακεδονίας» ήταν συνεχής ενόχληση και προστριβή· ουδείς, καλοπροαίρετος ή κακοπροαίρετος, αντιλαμβανόταν/κατανοούσε το ζήτημα του ονόματος. Είναι αλήθεια ότι η Ελλάς κατανάλωνε τεράστιο διπλωματικό κεφάλαιο επί ανύπαρκτου θέματος για τους Τρίτους. Είναι επίσης Αλήθεια ότι η Τσιπραϊκή επιχειρηματολογία συνίσταται στο ότι «και φθηνά τη γλυτώσαμε», με όλα αυτά τα ποσοστά «επιτυχίας» που διατρανώνονται αυτές τις ημέρες…

Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία! Σημασία έχουν τα πολιτικά/κομματικά ανταλλάγματα που θα προσφέρει ο Τραμπ στον Alexis: λόγια θερμά και κινήσεις εντυπωσιασμού αναμένονται, από επισκέψεις στην Ουάσινγκτον έως υποψηφιότητες για Νόμπελ. Κινήσεις θετικές από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, παρά τη δημοσιονομική βόμβα που καραδοκεί να διαλύσει όλες τις θυσίες μας, ως πολίτες, 10 χρόνια τώρα. Άλλωστε, μια από τις δουλειές της Τράπεζας Rothschild είναι να την προωθήσει, μαζί με τον Νετανιάχου και τις σχετικές οργανώσεις.

Σημασία έχει η «νέα» απίστευτη κατασκευή εικόνας του Αλέξη ως φωνή -και ηγέτης του μετώπου- της Λογικής, του αντι-λαϊκισμού, της σύνεσης, της μετριοπάθειας. Πρόκειται για το ανώτατο επίπεδο απάτης που έχει αντιμετωπίσει ο τόπος, από εποχής Αλκιβιάδη.

Παρ’ όλα αυτά, συγκαταλέγομαι μεταξύ αυτών που επιθυμούν την απαλοιφή τυπικών εθνικών ζητημάτων από την Ημερήσια Διάταξη δεσμεύσεων στην εξωτερική πολιτική - ή έστω περιγραφή καθαρών προβλημάτων προς αντιμετώπιση έναντι σαπισμένων αιτιάσεων όπου είμαστε χαμένοι από χέρι: π.χ. τί θα κάνουμε όταν η Τουρκία φτιάξει στρατιωτική βάση στα Σκόπια, καθότι το θεωρώ βέβαιο! Αρνούμαι αυτήν την αριστερή μεταμέλεια ή ενοχή ή ανάδυση εμφυλιο-πολεμικών φαντασιώσεων, όπως σαφέστατα αναδεικνύει κάθε αγράμματος ΣΥΡΙΖΑίος που ανεβαίνει στο Βήμα της Βουλής -πού διάολε τους βρήκαν όλους τούτους, απορία ασίγαστος! Κι όμως, σε δημοψήφισμα θα ψήφιζα υπέρ της Συμφωνίας…

Ατυχώς, η κυνική σκηνοθεσία Τσίπρα παραπέμπει - κι αυτή είναι η επιτυχία της- στο ότι ένα «ΝΑΙ» μπορεί να συνυπάρξει με ένα «ΟΧΙ» στον οπορτουνισμό και στην άνοστη «προοδευτική» μακεδονική σος που προσφέρει.

 

Οι Γάλλοι, εγκαθιδρυτές της κόσμιας συμπεριφοράς, λεγόμενης εκ τούτου «Γαλατικής», χρησιμοποιούν το ακόλουθο παράδειγμα για να διαχωρίσουν την Ευγένεια από το Τακτ, δηλαδή την ευγενή διακριτικότητα: «μπαίνει ένας Κύριος σε ένα μπάνιο, όπου λούζεται γυμνή μια Κυρία· ενώπιον της αμηχανίας της στιγμής και για τους δύο, ο ευγενής εισβολέας μπορεί να πει: «Με συγχωρείται, Κυρία, δεν σας είδα», δηλαδή ευγένεια· ή, ακόμα παραπάνω, «Με συγχωρείται, Κύριε, δεν σας είδα», δηλαδή τακτ. Η διαφορά αυτή που αποπροσωποποιεί τη δύσκολη στιγμή της εκτεθείσας λουομένης, που αίρει αμφιβολίες περί την έκθεση της γυναικός και την προσβολή της ιδιωτικότητας και έμφυλης ταυτότητας της, είναι ο ορισμός της υψηλής Αισθητικής. Αισθητική, Μνήμη, Παιδεία, αυτό είναι το μείγμα κορυφαίων ανθρώπινων γνωρισμάτων που έχει καταβαραθρωθεί κατά την περίοδο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ - και προσφάτως ΘΥΡΙΔΑΝΕΛ (ΘΥΡΙΖΑ και Δανέλλης)… χωρίς να είναι ζήτημα φωνητικού ψευδισμού, αλλά κραυγαλέας πολιτικής παραφωνίας…

Απεχώρησε ο Καμμένος, ο ηγέτης των ψεκασμένων, από το σύμφυρμα που μας κυβερνά, ως «διαρρήκτης» της Δημοκρατίας, με συγκεκριμένες κινήσεις -καθότι οι δηλώσεις, αποφάσεις και αξιολογήσεις του είναι καθαυτό πρόκριμα για ουσιώδη πολιτικό προβληματισμό, αν όχι για γέλια: πήγε και κοινώνησε (!), πήγε στο Γράμμο (!) για έπαρση Σημαίας σε προκεχωρημένο φυλάκιο, έφερε την κόρη του στο ΥΠΕΘΑ (!) κατά την παράδοση καθηκόντων! Αυτό το τρίπτυχο, συμβολίζει ένα πράγμα στις ημέρες της Εικονικής Αριστεράς: Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια! Εν ολίγοις: ΧΟΥΝΤΑ, για κάποιους πεπαλαιωμένους εξ Ημών! Μπράβο Αλέξη, για τον επί τετραετία συνοδοιπόρο σου!

Αποσπασματικά, η Εικονική Αριστερά υποθάλπει τις δυσκοίλιες αθροίσεις των Ψεκασμένων, μια ψήφος εδώ - μια ψήφος εκεί, κάτι παλαιοημερολογίτες εδώ - κάτι αδιόρθωτοι σαλταρισμένοι Μακεδονομάχοι από εκεί, άντε σπρώξτε-παιδιά, να πιάσουμε το 3% της πολιτικής επιβίωσης, να κάνουμε τους καμπόσους στη Βουλή. Πλην όμως, μ’ Αυτόν κι Αυτούς κυβερνούσε -και κυβερνά- ο Τσίπρας τέσσερα χρόνια τώρα! Τί ντροπή!

Το πρόβλημα δεν είναι η αντι-αισθητική παρουσία αυτών των Κα(η)μένων θλιβερών στη Βουλή. Όσων καλούν να καεί το εν λόγω «μπουρδέλο» κι όσων συντάσσονται με το -παρδαλό- Κατσίκη. Το πρόβλημα είναι η παρουσία των Άλλων, των ομοούσιων και ομοθυμαδόν τυχάρπαστων ΣΥΡΙΖΑιων! Ποια Αριστερά, στην Ιστορία και στον Κόσμο, στηρίζεται εννοιολογικά, ιδεολογικά -και δυστυχώς αριθμητικά- στις κυρίες π.χ. Αυλωνίτου και Μεγαλοκονόμου! Και δεν αναφέρομαι, για λόγους πλήθους, στις κωμικές διμοιρίες των αρρένων ομολόγων τους! Που αφθονούν, κατακλύζουν τα πέρατα της τετιμημένης, ωιμέ, Κοινοβουλευτικής Πατρίδας. Ντροπή για όλους μας! Ντροπή για τη Χώρα!

Με αυτό το πολιτικό προσωπικό ως πολιτική αιχμή, από τους εντόπιους εκπροσώπους μας στο διεθνή στίβο έως τον απίστευτο Γαβρόγλου στα της «κατιμάς» Παιδείας -ένθεν κακείθεν, παλεύει τούτη η χώρα να βγει από την παγίδα της εκ-πτώχευσης; Ήμαρτον!

Αυτό που ζούμε, τέσσερα χρόνια τώρα, είναι μια ψεύτικη, μια εικονική «Αριστερά», το ιδιοτελές παραμάγαζο μιας παρέας, του Τσίπρα, του Παππά, του Καρανίκα και -εσχάτως- του Μανόλο, με τις απωθημένες ευλογίες κάποιων ορφανών γερόντων των ’70ς…. Αυτό το συμπίλημα κυνισμού, αδιακρισίας, αγραμματοσύνης, λαϊκισμού, ιδεολογικής τυμβωρυχίας σε μιαν ανίερη σύμπραξη με αλλοπαρμένους έως χυδαιότητας δεξιούς συνωμοσιολόγους. Αυτό το μείγμα εικονικής Αριστεράς και ψεκασμένης Δεξιάς, που ομολογουμένως είναι διεθνής πρωτοτυπία… είναι πολύ μακριά από το όψιμο ευρωπαϊκό προφίλ του Αλέξη! Τί να θυμήσω; Το περίφημο «στα τέσσερα…», το αποκρουστικό «αδελφές και παλληκάρια…», το γελοίο «νυφούλα…»;

Κι όμως, μ’ αυτήν την πολιτική αριθμητική κυβερνά ο Τσίπρας τέσσερα χρόνια τώρα! Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, βλέπουμε τις νέες ακροβασίες. Ο Τσίπρας στοχεύει ευθέως στους λιγούρηδες των εκσυγχρονιστών του Σημίτη και των «τρία πουλάκια κάθονται» του ΓΑΠ! Τί να πώ; Να δώ τον Πολάκη εκσυγχρονιστή, κι ας «πεθάνω ως πολίτης»…!

Ο Καμμένος πάει να κάνει τον ηγέτη μιας συμπιεσμένης ακρο-Δεξιάς, με πολιτικές χιονοσκεπείς βουνοκορφές τύπου Βελόπουλος, Κρανιδιώτης, Μπαλτάκος, Νικολόπουλος, κ.λπ., άνευ στόχου και λόγου υπάρξεως, απλά για να κάνουν θόρυβο! Υπό όρους σκληρής πολιτικής αριθμητικής, σε τί θα διέφερε από την ‘Ένωση Κεντρώων του Λεβέντη ή -δυστυχώς- του Ποταμιού; Όσην θλίψη κι αν γεννά, θα ήταν σκανδαλιστικό πολιτικό πείραμα -για να γελάμε στα κανάλια- εάν δεν καραδοκούσε, στην άκρα δεξιά γωνία της «πολυκατοικίας», η Χρυσή Αυγή -που σίγουρα είναι πιο οργανωμένη στην πρακτική της, από όλους αυτούς τους «χαριτωμένους».

Πριν τέσσερα μπήκαν στο «μπάνιο» μας -δηλαδή τον πιο ιδιωτικό χώρο μας, τα «φουσάτα» της πιο ανίερης, υβριστικής και αλλοπρόσαλλης κυβερνητικής σύμπραξης που γνώρισε ο τόπος. Καμία ευγένεια, κανένα τακτ, καμία πολιτική λογική, καμία ιδεολογία, τίποτα! Κι αν η έκφραση «Φουσάτα των εχθρών», ως εμβατήριο μιας άλλης εποχής, ενοχλεί κάποιους εξ Υμών, με σεβασμό προτείνω, να δείτε το πολιτικό πρόσωπο σας στον καθρέπτη!

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019 13:43

Το Όρια του 2019…

Λένε οι Σοφοί και οι «ειδικοί» ότι πρέπει πάντα να αναζητούμε τη «μεγάλη εικόνα» των πραγμάτων· να μην εγκλωβιζόμαστε, δηλαδή, στο σημειακό γεγονός -αυτό που διαρκεί για λίγες ημέρες ή έχει περιορισμένες επιπτώσεις, όσο σκανδαλιστικό ή ενδιαφέρον κι αν φαίνεται κατ’ αρχάς. Να βλέπουμε τη μακρά προοπτική, από την ταπεινή προσωπική μας ζωή έως τη μεγάλη, συλλογική πορεία. Μάλλον έχουν δίκιο καθότι η Ιστορία είναι διεργασία μακράς προοπτικής, πολύπλευρη και σύνθετη.

Ποια είναι άραγε τα γνωρίσματα-στρατηγικές προκλήσεις της Ελλάδας για την επόμενη -και επόμενες- χρονιά (-ες); Από τα πολλά μερικά, ένα είναι το ριζικά κορυφαίο: η Χώρα-γηροκομείο.

Η Ελλάς γηράσκει! Βιολογικά και δημογραφικά· νοητικά και σε επίπεδο δημόσιου λόγου· σε επίπεδο δημιουργίας νέων ιδεών, πρωτοβουλιών, στόχων και μέσων· με ανισορροπία, ποσοτική και ποιοτική, μεταξύ των Ελλήνων της διασποράς και των ενδημούντων… Εν πολλοίς, κινδυνεύουμε από πραγματικότητα να μετατραπούμε σε «Ιδέα» για τα βιβλία του μέλλοντος…

Βαδίζουμε προς το 2021, ένα μείζον ιστορικό ορόσημο της πορείας ενός Εθνικού Κράτους με βαριά επίδραση στο Δυτικό φαντασιακό· βαδίζουμε από συνήθεια, περίπου ανύπαρκτοι ή ανίκανοι οράματος με κάποιο βάθος χρόνου, κάποιο σχήμα που θα μας έκανε όλους να αντικρίζουμε το Μέλλον με προοπτική, ένα εγερτήριο κάλεσμα συμμετοχής σε κάτι υπέρτερο της ταπεινής ατομικότητας μας. Και μόνον ότι από την οκταετή κρίση και ιδιαίτερα την τετραετή λαίλαπα ΣΥΡΑΝΕΛ, αυτό που φαίνεται να επηρεάζει, δημοσκοπικά το πολιτικό σκηνικό και ψηφοφορικό σώμα, είναι η «ιερά συνταξούλα» κι ότι βασικός παράγων δημόσιας επίδρασης είναι ο κ. Αυτιάς, καταδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος μας.

Ο μέσος όρος ηλικίας των Ελλήνων -εντός Ελλάδας- αυξάνει κατ’ έτος· των Ελλήνων της Διασποράς μειώνεται αντιστοίχως. Ο δυναμικός πληθυσμός ευρίσκεται εκτός χώρας! Σε ποιοτικό επίπεδο, οι δείκτες είναι συντριπτικοί: εκτός Ελλάδας ευρίσκεται το πλέον ταλαντούχο και παραγωγικό κομμάτι της νεολαίας μας! Συνεισφέροντας στην επιστήμη, τη διοίκηση, την ανάπτυξη και την οικονομία άλλων Κρατών· εμείς εδώ, κρατάμε, σφιχτά, τα λείψανα και τα υπολείμματα παρελθόντων μεγαλείων και της γηραιάς Μητέρας μας!

Όπως έχω γράψει κατ’ επανάληψη από ετών, ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται δραστικά και αλλοιώνεται/μετασχηματίζεται πολιτισμικά. Πληθαίνουν πρόσφατα οι αναλύσεις για το δημογραφικό μέγεθος της χώρας σε μερικές δεκαετίες από τώρα: οι αριθμοί είναι συνταρακτικοί! Μείωση κατά 25% του σημερινού μεικτού πληθυσμού! Ποια από όλες τις «μεγάλες ιδέες» που μας συνταράσσουν στα πρωϊνάδικα, θα είναι τυπικά εφικτή σε 10-15 χρόνια από σήμερα; Το Ασφαλιστικό, η Εθνική Άμυνα και Κυριαρχία, η προβολή ισχύος της χώρας; Μόνον ως πλάκα, μπορούμε να κουβεντιάζουμε γι’ αυτά! Μας έπρηξαν τα συκώτια και φούσκωσαν τα μυαλά για τη «δουλοπαροικία χρέους» οι «λαϊκιστές της αυταπάτης»: σε δέκα χρόνια και κάτι από σήμερα, θα είμαστε ένα κομμάτι γης, υπό διεθνή προστασία στην καλύτερη των περιπτώσεων, ένας χώρος για διακοπές ηλικιωμένων της βαθειάς Ευρώπης. Εκτός κι αν… -και δεν είναι μαθηματικά εφικτό…

Εκτός κι αν υπάρξει μια ριζικά διαφορετική δημογραφική πολιτική από μια Κυβέρνηση που αντιλαμβάνεται το πρόβλημα. Μια Κυβέρνηση που καταλαβαίνει ότι πρέπει να βγούμε από την παγίδευση της υπογεννητικότητας, σε άμεσο χρόνο! Ούτως ώστε, να δούμε πρακτικά αποτελέσματα είκοσι χρόνια από σήμερα! Πράγμα που σημαίνει κοινωνική φροντίδα για νέα ζευγάρια και κυρίως Μητέρες -άλλου τύπου, σχολεία και εκπαίδευση κάποιας σοβαρότητας, πανεπιστήμια επιπέδου, δημόσια υγεία και ασφαλιστική κάλυψη με κάποια στοιχειώδη λογική και συμπεριφορά, …

Το τραγικό είναι ότι όλα αυτά τα έχουμε ως δομές, δυνητικά! Απλώς πρέπει να αποφασίσουμε ότι οφείλουμε να τα απελευθερώσουμε από όσα τις καταδυναστεύουν σήμερα, από το στρεβλό συνδικαλισμό έως την ιδιοτέλεια των Διοικήσεων. Έπονται εκλογές… σκεφθείτε!

Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2019 14:46

2019: Εμπρός αδέλφια, πίσω ολοταχώς…

Ξεσκόνιζα το αρχείο μου κι έπεσα πάνω στο αρθρίδιο που έγραψα πέρυσι την ίδια εποχή. Μ’ έπιασε μια βαθειά μελαγχολία· κι εξομολογούμαι τους λόγους της. Πρώτος, η ταχύτητα με την οποία πέρασε η χρονιά. Ίσως είναι ίδιον της ηλικίας να επιταχύνεται ο χρόνος όσο μεγαλώνουμε, αλλά πότε γιορτάζαμε τα Χριστούγεννα του 2017 - και τώρα πέρασαν κι αυτά του 2018, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι; Δεύτερος, το αδυσώπητο ερώτημα «τί έκανα επί ένα έτος»; Δεν ξέρω για εσάς· προσωπικά, περίμενα την 13η και 27η κάθε μήνα, όταν καταβάλλεται το 15ημερο, για να αποφασίσω τί λογαριασμούς θα πρωτοπληρώσω προς το Κράτος· δε λέω, είναι κι αυτό ένα χόμπυ - αλλά παραγωγική απασχόληση πάντως δεν είναι… Τρίτος λόγος, τί άλλαξε μέσα σ’ ένα χρόνο για την Ελλάδα; Τίποτα απολύτως· και υπό μιαν άποψη, αυτό ίσως να είναι καλό σε μια χώρα που βολοδέρνει στο πέλαγος της αυταπάτης! Αν κάτι συνέβη ήταν η εμπέδωση του εθνεγερτήριου σαλπίσματος «Εμπρός, αδέλφια!», μόνο που τώρα συνοδεύεται με την «αριστερή» κατεύθυνση «… προς τα Πίσω»!

Παραμένουν εν ενεργεία κάποιες θεμελιώδεις σταθερές:

- η Ελλάς έχει ισχύ βαλκανικής κλίμακας - και ενδεχομένως ευρύτερης περιφερειακά. Όσην της προσδίδει η οικονομική και πολιτική ανάπτυξη της καθώς και η σταθερότητα των θεσμών της. Ας όψεται η γεωγραφική θέση της σε συνδυασμό με την κληρονομημένη -από σοβαρούς πολιτικούς ηγέτες- θεσμική θέση της και ο συναφής ρόλος της στο παγκόσμιο σύστημα ισορροπιών. Ίσως ακόμα και οι -κατά περίπτωση ή περίοδο- συγκυρίες.

- η Ελλάς έχει ισχύ, όσην και η ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού της· κι όση η εμμονή της ελληνικής οικογένειας να αναπτύξει, με ίδια μέσα και βαρεία οικονομική επένδυση, τη βελτίωση της κατάστασης και θέσης των παιδιών της.

- η Ελλάς έχει τόσες αδυναμίες - αλλά και τόσες ευκαιρίες και προοπτικές, όσες συμβολίζονται από την απόσταση μεταξύ της επιτυχίας και επίδοσης των ελλήνων εκπατρισμένων σε χώρες της αλλοδαπής και της επίδοσης των ομοτίμων τους στην Ημεδαπή!

Πώς αξιολογούνται στην πράξη οι σταθερές αυτές;

- Το μέτρο του χρόνου: ξεχνάμε, ενδεχομένως, ότι η Μεγάλη Ύφεση του 1929, διήρκεσε καθαυτό 4 χρόνια, παγκοσμίως. Ότι η Κατοχή διήρκεσε 3,5 χρόνια κι ο Εμφύλιος άλλα τόσα. Κι ότι η οικονομική κρίση Μας κρατά περίπου 9· και με τα μυαλά που ηγούνται έπονται τα χειρότερα. Διότι η Κρίση μας δεν είναι οικονομική: είναι πρωτίστως πολιτισμική και κατ’ επέκταση πολιτική! Ως απλή αντιδιαστολή, η αδελφή Κύπρος, που επλήγη άγρια με τα καμώματα Μας, σε δύο χρόνια εξήλθε της αντίστοιχης οδύνης! Κι ας έχει κι αυτή ΑΚΕΛ, όμως απολύτως σοβαροί άνθρωποι για να μη ξεχνιόμαστε! Ξεχνάμε επίσης ότι μια γενιά ελληνοπαίδων δεν έχει νοιώσει τίποτα άλλο πέρα από την ψυχολογία και το λόγο της Κρίσης!

- Το μέτρο της θέσης: η Ελλάς προόδευσε ή σταθεροποιήθηκε όταν είχε συμμάχους και όταν είχε καθαρή επιλογή θέσης στο Δυτικό κόσμο και πολιτισμό! Η Ελλάς έχει πολιτισμικό βάρος γεννήτορος για τη Δύση. Κι αυτό το Δυτικό φαντασιακό υπόστρωμα την προστατεύει εν μέρει ακόμα και σήμερα έναντι της γελοιότητας της Ηγεσίας της!

- Το μέτρο της σοβαρότητας: παράδειγμα, ξεκίνησε ο «στρατηγικός διάλογος» ΗΠΑ-Ελλάδας, γεγονός πρωτόφαντο και εξαιρετικά σημαντικό κατά τη Μεταπολεμική περίοδο· συνήλθε το Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, γεγονός εξαιρετικά σπάνιο κι ενδεικτικό πιέσεων στα εθνικά θέματα. Με διαπραγματευτή ή προεδρεύοντα, αντιστοίχως, τον… Κατρούγκαλο! Προσπαθώ να φαντασθώ τη σκηνή όπου αντικριστά στο «γραφείο με τα σημαιάκια» και τους βλοσυρούς πεζοναύτες, συνομιλούν από τη μια ο Πομπέο (Αμερικάνος ΥΠΕΞ, πρώην Διευθυντής CIA και απόφοιτος του Harvard) κι από την άλλη ο …. Κατρούγκαλος. Μιας κι ο Τσίπρας ήταν, ευτυχώς και βολικά, απασχολημένος: ήταν με κάτι βαλκάνιους παρακατιανούς να σχεδιάζει το νέο εθνικό όραμα, το «Euro 20-κάτι» - βόηθα Παναγιά! «Δεν μπορεί, πλάκα μας κάνουν», σκέφτηκα… κι ύστερα, σε δεύτερη ωριμότερη σκέψη, συνειδητοποίησα την ουσία της δημώδους έκφρασης «μάθανε πώς γαμ…στε, πλακώσανε κι οι γύφτοι», με το συμπάθιο προς εναλλακτικές προδιαθέσεις!

Όλα αυτά συνοψίζονται παραδειγματικά στον «καραχαμό» που έγινε με τη δήλωση του Α/ΓΕΕΘΑ περί την ελληνική αντίδραση σε απόπειρα των «γειτόνων» να καταλάβουν βραχονησίδα: «Θα την ισοπεδώσουμε», είπε. Αμάν! Πάγωσε το «σύστημα» με το αυτονόητο! Η Ηγεσία του Στρατεύματος τόλμησε κι ανέφερε ρητώς την αποστολή του! Βλέπετε, στην Ελλάδα του φραπέ, το Στράτευμα έχει καταλήξει να είναι κάτι μεταξύ Ερυθρού Σταυρού ως «κοινωνικό έργο» και γραφειοκρατίας ως «Μη-Κυβερνητική Οργάνωση». Και με τον Καμμένο ως πολιτικό επικεφαλής, ήμασταν ήσυχοι ότι ουδείς μας παίρνει στα σοβαρά!

Κάπως έτσι… Ευτυχές και (Κ)Αίσιον το Νέον Έτος!

Σελίδα 1 από 7
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top