FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018 11:03

Δεύτε Τελευταίον Ψεκασμόν…

Ιδού, ένα ωραιότατο «σαρδάμ» που συνάδει με την τρέχουσα εθνική και μετα-μνημονιακή «κανονικότητά» μας. «Σαρδάμ», μια κατάσταση δηλαδή μπερδέματος νόησης και γλώσσας, μια νευρο(βιο)λογική παρ-αφασία όπου η σειρά των λέξεων -ή και των συλλαβών ακόμα των λέξεων- οδηγεί σε αδυναμία ορθής έκφρασης ή και σε ακατανόητες διατυπώσεις. Εξ όσων θυμάμαι, συνήθως οφείλεται σε καταστάσεις πίεσης και άγχους του ομιλητή - αν και ο συστηματικός «σαρδαμισμός» μπορεί να έχει και οργανικές αιτίες, π.χ. εκφύλιση ή λοιμώξεις του εγκεφάλου, με την ευρεία έννοια.

«Σαρδάμ» έχουμε κάνει όλοι μας και Μεγάλους «Σαρδαμιστές» έχουμε γνωρίσει πάμπολλους στο δημόσιο λόγο. Κατ’ αρχήν, ως στατιστικό μέγεθος εν ολίγοις - όσο πιο πολύ μιλάς κι εκτίθεσαι προφορικά τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να μπερδευτείς λεκτικά και φωνητικά κάπου. O «σαρδαμισμός» βρίθει στο χώρο των μέσων επικοινωνίας - π.χ. εκφωνητές, παρουσιαστές, τηλε-περσόνες ή μαϊντανοί των τηλεπαραθύρων, ακόμα και ηθοποιοί. Και προφανώς, πολιτικοί. Αυτή η τελευταία ομάδα χρήζει βαθύτερης ανάλυσης, ώστε να κατηγοριοποιηθεί αλλά και να αιτιολογηθεί κλινικά…

Μέγας «σαρδαμιστής» υπήρξε ο Κ. Σημίτης, ο οποίος περίπου συστηματικά «γλώσσευε τη μπέρδα» του· πρόκειται μάλλον για επίπτωση ακραίου άγχους, ψυχολογικού στρες εκ της αστικής ανασφάλειας έναντι της δημόσιας έκθεσης. Κορυφαίοι εκπρόσωποι μιας δεύτερης κατηγορίας είναι ο ΓΑΠ και ο Τσακαλώτος· πρόκειται πιθανώς για περιπτώσεις ατόμων που έχουν την ελληνική ως υπολειπόμενη γλώσσα και -με κουλτούρα Βοστώνης και Οξφόρδης- παλεύουν να συνομιλήσουν περί υπαρκτού ελλαδικού σοσιαλισμού με την ψυχή της «βαθειάς» Ρούμελης. Μέγα το μαρτύριο και γι αυτούς και για εμάς που συνήθως καταλήγει σε γκροτέσκα, τουλάχιστον, κωμωδία.

Μια τρίτη κατηγορία είναι οι «ψευδο-σαρδαμιστές»: πρόκειται για τους άφθονους εγκυκλίως αγράμματους με πρόσβαση στο δημόσιο χώρο και λόγο. Όσους δηλαδή έχουν πάρει διαζύγιο με το συντακτικό αλλά και τη στοιχειώδη γραμματική: γίνεται «του κουτρούλη το πανηγύρι» καθημερινά στην τηλεόραση, με την κλίση κυρίως των επιθέτων και των μετοχών (δευτερόκλιτα/τριτόκλιτα, διγενή/τριγενή, αττικόκλιτα, δικατάληκτα/τρικατάληκτα κ.ο.κ.), με σύνηθες αποτέλεσμα να ζοριζόμαστε σε εθνικό επίπεδο με τις συνέπειες «της Διεθνής κατάστασης» της κρίσης μας ή έστω να βρούμε τη διεύθυνση του «διανυκτερεύων» φαρμακείου.

Κι έπεται, μια τέταρτη κατηγορία, απολύτως τραγικοκωμική πλην ασυγχώρητη. Οι αστοιχείωτοι, άκομψοι κι ακαλλιέργητοι «παρά-σαρδαμιστές» που κομίζουν και πολιτικό σχέδιο για τη χώρα και το Πολίτευμα. Αυτοί και όσοι ειλικρινώς παραδέχονται ότι η ιδέα να γίνουν υπουργοί «δε διέσχισε τη σκέψη τους» -αλλοίμονο, προϋποτίθεται ύπαρξη εγκεφάλου ώστε να γίνει η… διάσχιση- διοικούν και καθορίζουν τη μοίρα μας! Κι όμως, δε φταίνε αυτοί, τόσοι ήτανε. Οι ένοχοι είναι οι περί αυτούς, οι παρα-«παρα-σαρδαμιστές»˙ άλλως, με όρους πρόσφατης δημόσιας πολιτικής συμβολικής, οι παρά-τον-παπά-Ρασπούτιν ή εν συντομία συλλαβισμός «Παπαρα-σπούτιν». Οι κυνικοί, ιδιοτελείς ιδεοληπτικοί του παρασκηνίου που υποστρέφουν την έννοια της ισότητας ώστε να πατάξουν καθετί που ξεχωρίζει από τη μετριότητα και μονολιθικότητα τους (θυμηθείτε: «η αριστεία είναι ρετσινιά»)˙ οι «δικαιωματιστές» που από «επισήμου εξέδρας» πλέον, χαρούμενοι, χειροκροτούν τις «εθνικιστικές» κατ’ αυτούς υπερπαραγωγές του Καμμένου με τα «Μακεδονομαχικά» σωματεία και τις ίλες βαρέων αρμάτων (βλέπε π.χ. τον κ. Παρασκευόπουλο στο κορυφαίο πρόσφατο παράδειγμα, 28 Οκτωβρίου 2018, Θεσσαλονίκη).

Επειδή όλο αυτό το «σαρδαμικό» κατασκεύασμα φαίνεται μάλλον να καταρρέει, ζούμε την τελευταία -πέμπτη- κατηγορία «οργανωμένου σαρδαμισμού», την παραφασία όπου αποσυνδέεται, λειτουργικά και επιχειρησιακά, η νόηση από το λόγο και τον υπαρκτό-πραγματικό κόσμο: ως τέτοια πολιτική «νοσολογική» οντότητα δύναται να ονομασθεί η νεοπαγής «διαβουλευτική Δημοκρατία»(!) στην «άκαυστη» -δηλαδή χωρίς τον Καμμένο- πρόταση Συνταγματικής Αναθεώρησης του ΣΥΡΙΖΑ! Επειδή σοβαρός ορισμός μάλλον δεν υπάρχει, πέραν και εκτός της πολιτικής σκέψης ενός… Καρανίκα, τούτο το «πράμα» προβλέπει -επί λέξει- να «θεσμοποιηθούν διαδικασίες στοχασμού και αναστοχασμού των κοινών». Αυθόρμητα, ξεπήδησε εντός μου, η εικόνα της κας Αυλωνίτου να «στοχάζεται» και του κ. Πολάκη να «αναστοχάζεται περί τα κοινά», μάλλον ουδετερόθρησκα! Ο Χριστός κι η Παναγία, εν ολίγοις, κατά την δημώδη αντίδραση της συγχωρεμένης της γιαγιάς μου!

Σε δεύτερη σκέψη όμως, το συνταγματικό «Σχέδιο Αλέξη», ως αποκρυσταλλώνεται στο εν λόγω «οργανωμένο σαρδάμ», ορίζεται -με όρους ευγενείας- ως ανώδυνος φλύαρη γενικότητα. Αν το ψάξεις παραπάνω, διεκδικεί επίζηλους τίτλους ως μπουρδολογική ανάλυση, κενολογική πρόταση και ηθικολογική παραίνεση. Κάτι σαν «project» εργασίας, σταδιοδρομίας και βιοπορισμού για συνταγματολόγους του μέλλοντος…

Εν κατακλείδι, «Δεύτε τελευταίον ψεκασμόν, δώμεν συμπολίτες τω «θνήσκοντι», ευχαριστούντες Μέρκελ»! Να ζήσετε να μας θυμάστε…

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018 10:42

Το Τουρλουμπούκι ως Κράτος…

Δεν περίμενα ότι το αρθρίδιο της περασμένης εβδομάδας με το ερώτημα «υπάρχει μια λέξη που να χαρακτηρίζει τη σημερινή κατάσταση, πολιτική και κοινωνική, της χώρας;» θα προκαλούσε τόσες απαντήσεις ή προτάσεις μεταξύ φίλων αναγνωστών. Πράγματι, δέχθηκα απαντήσεις, άλλοτε θετικές προτάσεις κι ενίοτε βαρειά επικριτικές του καθαυτό ερωτήματος μου, εκλαμβανόμενο ως άκομψο και απρεπές από οπαδούς της ελευθεριότητας. Οι περισσότερες δεν ήταν μονολεκτικές -που ήταν και το καθαυτό ζητούμενο: π.χ. «τρικυμία εν κρανίω», «υπαρκτός Ελλαδισμός», «κυβερνητικό χάος», «βασίλειο των αγραμμάτων». Υπήρξε μία μονολεκτική εκδοχή που μου τράβηξε το ενδιαφέρον: «τουρλουμπούκι»!

Το ενδιαφέρον είναι ότι η λέξη είναι ευρέως γνωστή, δεν έχει σαφή ερμηνεία ή ακριβή ορισμό -εξ ού και το μεγάλο σημειολογικό προσόν της. Κλίνεται -το τουρλουμπούκι, του τουρλουμπουκιού, τα τουρλουμπούκια, κ.ο.κ., και ηχητικά αναδεικνύει απροσδιόριστο τσούρμο που κινείται αλλοπρόσαλλα, χωρίς κοινωνική συνοχή, πολιτικούς στόχους και σχέδιο βάθους. Πιθανώς να αναδεικνύει συνθετικά το μαγειρικό «τουρλού» -μείγμα απ’ όλα τα αποφάγια και τα υπολείμματα του ψυγείου- και τη «μπουκιά», μια κουταλιά φαγητού δηλαδή. Εν ολίγοις, μια σύνθετη λέξη με δάνειους όρους, με δόσεις Ανατολής (τουρλού) και Δύσης (bocca, το στόμα στα Ιταλικά).

Ίσως, είναι εντέλει η ζητούμενη λύση, καθότι εκφραστικά αντιμετωπίζει πλειάδα ζητημάτων: από την έννοια του «τσούρμου» -π.χ. το «αριστερό τσούρμο» κατά Baroufakis, την έλλειψη σχεδίου, πρακτικής και αρχών -βλέπε την αισθητικά δύσμορφη και βίαιη καθημερινότητα, την αίσθηση της συλλογικής μάσας κατά Πάγκαλο, την πρακτική του συνεχούς μείγματος πολιτικών σταθερών και ιδεολογικού συμφυρμού -αυτό το περίεργο κυβερνητικό «Εμείς» που περιλαμβάνει ισοτίμως (!) τον κ. Φίλη και τον κ. Κατσίκη και κυρίως, την αλυσιτελή μείξη ενός Ανατολίτικου ανορθολογικού αντι-δυτικισμού και μιας φιλελεύθερης πρόσδεσης στο Δυτικό Διαφωτισμό και τον Ορθό Λόγο. Εν ολίγοις, χώρα «τουρλουμπούκι», είναι μια ισχυρή και πλήρης περιγραφή/ερμηνεία της καταστατικής οντότητας μας.

Χώρα -και κοινωνία- γενικευμένης παρακμής - πλην αγλαώς και υπερηφάνως διεκδικούμενης χώρα που καταγγέλλεται ως συλλήβδην χρηματιζόμενη, στο Υπουργικό Συμβούλιο της από κορυφαίο τη τάξει υπουργό και δεν τρέχει τίποτα χώρα που η Αστυνομία ζητά προστασία -μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως- έναντι παραβατικών συμπεριφορών των «μπαχαλάκηδων» -επ’ αυτού, υπάρχει ακόμα χειρότερο: Στρατός που ζήτησε την προστασία της Αστυνομίας για να κάνει υποστολή σημαίας στη Μυτιλήνη, για να μην ξεχνιόμαστε χώρα που εξεγείρεται για ολιγοβαρείς Δημάρχους όταν ψηφίζει μαζικά «Ψινάκη» χώρα με βαρειά ιδιωτική δαπάνη στην Παιδεία, που αρνείται πεισματικά, δεν θέλει να βάλει στοιχειώδη τάξη λειτουργίας στα «δημόσια» ΑΕΙ, χώρα που αποδέχεται επισήμως και διεθνώς τα οικονομικά/στατιστικά δεδομένα της και κυνηγά απηνώς το στέλεχος που τα υπολόγισε, χώρα που ακκίζεται για τη νέα επιχειρηματικότητα της καινοτόμου τεχνολογίας ενώ σκοτώνει τα Μαθηματικά, τις Φυσικές Επιστήμες και την Πληροφορική στα δημόσια «σχολεία», χώρα που τρελαίνεται για το αναπτυξιακό πολιτισμικό κεφάλαιο της, με τους αρχαιολογικούς χώρους να είναι σε συχνή απεργία της παρακατιανής δημοσιο-υπαλληλίας, χώρα σκουπιδαριό, που δεν μπορεί και δε θέλει να διαχειρισθεί τα απόβλητα της, χώρα της πλάκας που συζητά και επιζητά τη δημόσια αναφορά των «μυστικών» κονδυλίων εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής όταν το βασικό γνώρισμα τους είναι εξ ορισμού να είναι μυστικά, χώρα που παλεύει για χρόνο μακρό να εκτελέσει ένα γελοίο έργο υποδομής και εξυπηρέτησης του κοινού, δηλαδή να στήσει μερικά εκδοτήρια εισιτηρίων στα ΜΜΜ χωρίς επιτυχία, χώρα που πάλλεται για το νομικό πολιτισμό της που ενώ διατηρεί κάτεργα ταυτόχρονα εφαρμόζει τον δικαιωματισμό του Παρασκευόπουλου, χώρα που επιδιώκει μαζικές -ξένες- επενδύσεις και καθημερινά σκοτώνει το Ελληνικό, τα υδατοδρόμια, τις επενδυτικά ισχυρές οικιστικές/εμπορικές αναπλάσεις, χώρα που δέχεται στην Ηγεσία της, πολιτικό που δήλωσε ότι θέλει να «θρέψει» -και όχι να δρέψει- τους καρπούς της πολιτικής του, ως νέος αγρότης υποθέτω, χώρα που δεν αντιδρά στις ευθείες προτροπές κατάλυσης των δημοκρατικών θεσμών ώστε πρωτόγονα ανθρωποειδή «να πάρουν/παραμείνουν την εξουσία»…

Χώρα που δεν θα παραξενέψει κανέναν εάν η συμμετοχή στις επόμενες εκλογές είναι γύρω ή και κάτω του 50%. Την ίδια ώρα που ο κυρίαρχος δημόσιος λόγος θα επιμένει για την ταυτότητα μας ως τάχατες λίκνο και κοιτίδα της Δημοκρατίας. Τρίχες! Γινόμαστε χώρα- (ανά-)παράσταση της βαθειάς Μεσοδυτικής Αμερικής των καουμπόηδων με όλα τα γνωρίσματα της Σοβιετίας, σε επίπεδο Διοίκησης και Ηγεσίας.

Ο δυϊσμός του φράκου πάνω από τη φουστανέλα, του ημίψηλου με τα τσαρούχια, σε πολιτική εκδοχή της οπερετικής «Μαντάμ Σουσού»: θαύμα νέο-ελληνικό, μέγα και τρομερό! Αν η «Μαντάμ Σουσού» ως έκφραση μπορούσε να γραφεί ως μία λέξη θα ήταν η καταλληλότερη επιλογή μου. Προς το παρόν: Χώρα «τουρλουμπούκι»!

Η Ελληνική γλώσσα θεωρείται πλούσια, στην ιστορική διαδρομή της, για την ικανότητα να παράγει ιδιαίτερα λεπτές έννοιες, σπάνιας ερμηνευτικής διεισδυτικότητας ή περιγραφικής πληρότητας, πολλαπλών νοητικών αποχρώσεων και σταθμίσεων, αλλά και του τρόπου που ακόμα και πρωτάκουστες λεκτικές παραλλαγές ενσωματώνονται στην κοινή αντίληψη. Είναι υπόδειγμα γλώσσας που διαθέτει πάνω από 50 λέξεις για να περιγράψει την κατάσταση του φωτός στο πέρασμα από το σκότος στο φως, από τη νύχτα στη μέρα: δείτε, για παράδειγμα, την περίπτωση θεότητας ως η Ηώς και τα Ομηρικά ροδοδάκτυλα της ή η μεγαλειώδης λέξη «αμφιλύκη».

Εντέλει η παραδοχή αυτή σκοντάφτει, κατά την τρέχουσα περίοδο πολιτισμικής παρακμής που τα πάντα σαρώνει, στο εκπτωχευμένο λεξιλόγιο των 300 λέξεων της γενικευμένης αγραμματοσύνης, της χυδαίας, βίαιης πλην κανονικοποιημένης ύβρεως, των φθόγγων και των βρυχηθμών ως υποκατάστατα λόγου. Εμμένει όμως, ουσιαστικά αναπάντητο, το ζήτημα πώς η δημοτική ποίηση και τραγούδι -πολιτισμός, δηλαδή, ανθρώπων χωρίς τυπική εγκύκλιο μόρφωση- διατηρούσε πλήρως τα γλωσσογόνα γνωρίσματα της. Εν όψει αυτής της ιδιότητας, όπως είπε ο Δ. Σαββόπουλος, «εδώ, ο Μουσικός -της γλώσσας, εννοείται- σηκώνει τα χέρια», στο αριστούργημα του Αχαρνής! Ίσως, η ερμηνεία εντοπίζεται σε υπερβατικά επίπεδα αξιών και αισθητικής, μιας απροσδιόριστης πνευματικότητας, παντελώς απούσας σήμερα.

Αν το σκεφτούμε καλά, η ελληνική γλώσσα αδυνατεί για πρώτη φορά να βρεί όρο, ενδογενή ή δάνειο, ώστε να αποδώσει ή να χαρακτηρίσει επακριβώς τη σημερινή μας πολιτική κατάσταση και διακυβέρνηση. Να πεί «τσίρκο»; Περιορίζεται στην περιγραφή των ακροβασιών και γυμναστικών επιδόσεων κάποιων κοντών, χοντρών ή γερόντων που κυβερνούν. Να πεί «αλαλούμ»/«μπάχαλο»/«αχταρμάς»; Περιορίζεται σε όψεις μιας κυνικής θολούρας, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, χωρίς ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα, που προτάσσεται ως «προοπτική» χωρίς τελικό στόχο. Να πεί ιδεολογικός/κυβερνητικός «χυλός» ή «πολτός»; Αποφεύγει να δεί τις υπόγειες διεργασίες επαν-εγκαθίδρυσης ενός νεοπαγούς κυβερνητικού παρακράτους με παλιούς πελάτες σε συνδυασμό με τα ιδεολογικά απωθημένα των γερόντων του ‘70. Να πεί «καράβι δίχως καπετάνιο» ή «ακυβέρνητη πολιτεία»; Ήδη, ξεφεύγουμε από τον έναν όρο κι έχουμε ανάγκη φράσης για να τα βγάλουμε ατελώς πέρα. Να πεί «μπορντέλο»; Ακόμα κι η «Τρούμπα» -άκου να δείς, εμβληματική σημασία για την… εξ επωνύμου «ξαδελφούλα» μου- είχε σοβαρούς ηθικούς κανόνες και αξίες: δείτε την φιλμική ομάδα της «Στέλλας», των «Κόκκινων Φαναριών» ή των «Παιδιών του Πειραιά» και την ιδεολογική αντεπίθεση της Αριστεράς και της τότε εφημερίδας «Αυγή» για να καταλάβετε το τί μας συμβαίνει σήμερα.

Δε σας κρύβω ότι μπροστά στο γλωσσολογικό αδιέξοδο, ο νούς μου πετά σε ανύπαρκτους κόσμους και σκαρφίζεται φαντασιακούς διαλόγους και αντιπαραθέσεις. Μήπως κι από εκεί προκύψει κάποια καθαρτήρια ορολογία. Για παράδειγμα, μπορούμε να φαντασθούμε ένα διάλογο μεταξύ Τσίπρα και Λ. Κύρκου για τα διδάγματα της Ιστορίας ως μοχλό ποιότητας διακυβέρνησης και βάθους ανάγνωσης της ιστορίας το Μ. Παπαγιαννάκη να συνομιλεί με τον «αρμόδιο» Κατρούγκαλο περί Ευρώπης το Γρηγόρη Γιάνναρο να τα λέει με τον Ν.Παππά -ακόμα και μαζί με τον μπαμπά του το Γ. Φαράκο με τον Baroufakis τον Ε. Αβέρωφ με τον Καμμένο και τον Ξ. Ζολώτα με το Δραγασάκη; Παλεύω να φαντασθώ το λεξιλόγιο και τις έννοιες που θα ανεδύοντο. Δε βρίσκω τίποτα, ίσως πταίει η προσωπική μου ανικανότητα. Ίσως όμως να οφείλεται στο ότι οι διάλογοι αυτοί θα ήταν αδύνατοι: καθότι όλοι τούτοι οι «νυν» απλώς δεν θα υπήρχαν, δεν θα υφίσταντο, ούτε καν ως οι «Ιούδες» του Αλαβάνου! Ως γκρουπούσκουλο του τίποτα οι «νυν», θα αναλωνόντουσαν για χόμπυ σε άνευ σημασίας ακτιβισμούς, σε κάτι ρημαδιασμένα αμφιθέατρα και πέριξ των αστικών «άβατων». Κι όμως, σήμερα, κυβερνούν, σε μιαν ακροδεξιά αγκαλιά ομηρείας, που υπάρχει όντας ανύπαρκτη, με την ανοχή μιας τσοχατζοπουλικής κοινωνικής ομάδας που χαροπαλεύει καταγγέλλοντας τη διαφθορά του ΠΑΣΟΚ!

Ο Κόσμος καλπάζει κι αλλάζει η οικονομία μεταλλάσσεται, η τεχνολογία κατασκευάζει νέες πραγματικότητες της καθημερινότητας, το κέντρο βάρους του πλανήτη μετακινείται από την Ευρώπη προς την Ασία, αυτοκρατορίες καταπίπτουν κι άλλες αναδύονται, η γεωγραφία των πληθυσμικών μετακινήσεων γεννά καινούργια δημογραφικά φαινόμενα και πολιτισμικές ανθρωπογεωγραφίες, άνθρωποι με πτυχία προ 10 ετών ακόμα και επάξια, είναι πλέον απαξιωμένοι εάν δεν ακολουθούν μια διαρκή επιμόρφωση. Ο ρυθμός της μεταβολής είναι τέτοιος που μόνον μια φιλελεύθερη προσέγγιση μπορεί να αντιμετωπίσει, κι αυτή ίσως να είναι ανεπαρκής.

Ένα είναι βέβαιο: η πτωχή, βλακώδης στην απλοϊκότητα της, γλώσσα των Αγανακτισμένων και των αδελφών Ψεκασμένων είναι εκτός τόπου και χρόνου! Κι όμως, με διαδικασίες συνέλευσης φοιτητικού συλλόγου του ‘70, εξακολουθούν να κυβερνούν. Λείπουν, βλέπεις, τα λυτρωτικά «σκατόφτυαρια» από το σκηνικό! Λες να ‘ναι η λέξη που δεν μπορώ να βρώ; Και γι’ αυτό ουδείς φταίχτης, πλην Ημών, των μακαρίως κεκοιμημένων!

Καθώς βαδίζουμε ολοταχώς προς τη συνταγματική λήξη της τρέχουσας κυβερνητικής θητείας, ο προβληματισμός για το εάν οι πολιτικές ηγεσίες -εν γένει- είναι σε θέση να κατανοήσουν τις μείζονες απειλές για τη χώρα από τη στρατηγική αυτό-παγίδευση στην οποία έχουμε εμπλακεί για λόγους προεκλογικών σκοπιμοτήτων, κορυφώνεται.

Είχαμε από καιρό καταλάβει ότι η διαχωριστική εκλογική γραμμή θα ήταν μεταξύ του «κλέφτη» και του «ψεύτη» καθότι ο διχασμός «Εμείς ή Αυτοί» -με ιδεολογικό τάχατε πρόσημο- ουσιαστικά έχει περιορισμένη εμβέλεια στο δεδομένο αρχικό 3% και την πρωτόγονη τσοχατζοπουλική πασοκαρία. Όπως κατ’ αντιστοιχία, περιορισμένη εμβέλεια έχει και η διάκριση «ανικανότητα έναντι αποτελεσματικότητας» στο δεδομένο αμιγές φιλελεύθερο ακροατήριο.

Θα ήταν ίσως πιο ενδιαφέρον, εάν το διακύβευμα αναφερόταν στην επιλογή μεταξύ δύο απλών λέξεων: το Αν και το Θα, συλλαβών-λέξεων με τεράστια συντακτική σημασία για την πολιτική. Αν θυμάμαι καλά από το τότε Γυμνάσιο, το «Αν», ένας υποθετικός σύνδεσμος που εισάγει την έννοια της προϋπόθεσης και της συνθήκης, αποτελεί το κορυφαίο γνώρισμα της σύγχρονης επιστήμης, διοίκησης και πολιτικής: αποτελεί το νοητικό πυρήνα λήψης έλλογης απόφασης και επιλογής μεταξύ εναλλακτικών εκδοχών. Εάν κάνω αυτό, τότε θα συμβεί εκείνο. Υπό την έννοια αυτή, εκφράζει το κορυφαίο σχήμα του Ορθού Λόγου. Το «Θα», από την πλευρά του, είναι ένα μόριο που παραπέμπει σε υποσχετική, χωρίς προϋποθέσεις: υπό την έννοια αυτή, είναι ο πυρήνας της δημαγωγίας, του λαϊκισμού και του «μαυρογιαλουρισμού». Θα ήταν ένδειξη ανάστασης της χώρας εάν συμβολικά οι εκλογές διεξήγοντο υπό αυτό το διακριτικό γνώρισμα επιλογής.

Πλην όμως η κατάβαση στα Τάρταρα συνεχίζεται απρόσκοπτα, σ’ ένα δρόμο πυκνά ναρκοθετημένο, σ’ ένα δρόμο που οι αυτοσχέδιες παγίδες των «μονομάχων» μπορεί να αποδειχθούν καταστροφικές. Το κακό είναι ότι οι παγίδες αυτές είναι παραπληρωματικές και λειτουργικά αλληλεξαρτώμενες για τη διεθνή θέση της χώρας. Κι οι δυο μαζί είναι βόμβα στα θεμέλια της χώρας στο άμεσο μέλλον.

Η παγίδα Τσίπρα, άλλως η παγίδα της «καθαρής εξόδου» και των «αγορών»: η παρέα του Μαξίμου, πιστή στον απόλυτο στόχο της να εγκαθιδρυθεί ως ο ένας από τους δύο πόλους του νέου πολιτικού σκηνικού, ως διαιώνιση της αβαθούς «Αριστεράς», πόνταρε τα ρέστα της σε ένα μνημονιακώς αντιμνημονιακό αφήγημα. Πλασάρει έναν παλαιοημερολογίτικο ζήλο με κύριο γνώρισμα την επικοινωνιακή εκμετάλλευση της μη-περικοπής της «συνταξούλας». Πάνε και τα «αντιμέτρα» με τα οποία τάιζαν το πόπολο δύο χρόνια τώρα, πάνε τα στρεβλά «μέτρα κοινωνικής αλληλεγγύης», πάνε και τα «γεμιστά της Θεανώς» ως ψυχοπονιάρικη επίφαση της μπούρδας «οι άνθρωποι πάνω από τους αριθμούς»! Οι «αγορές» μίλησαν από καιρό: «κλείσαμε» λέει η ταμπέλα στην εξώπορτα· «καμμία αναβάθμιση» είπε η Moody’s το ελατήριο της οικονομίας είναι σκουριασμένο και δεν εκτινάσσεται -πώς άλλωστε; ακόμα κι αν ολόκληρο το Σύμπαν συνωμοτούσε θετικά, τα νούμερα δεν βγαίνουν. Και σ’ αυτό πλαίσιο, ο Τσίπρας -οδηγούμενος από τις δημοσκοπήσεις τις οποίες τάχατες δεν πιστεύει, θα κάνει ή δεν θα κάνει ή θα κάνει ότι δεν κάνει ή κάποιος συρανέλ αχταρμάς τέλος πάντων- θα προχωρήσει «μονομερώς» στην άρση της περικοπής της συνταξιοδοτικής προσωπικής διαφοράς των μελλοθανάτων. Θα δουν τα μάτια μας επικοινωνιακές γιορτές, μέχρι το Eurogroup του Δεκεμβρίου!

Η παγίδα Μητσοτάκη/ΚΙΝΑΛ, άλλως η παγίδα του Μακεδονικού: η Συμφωνία των Πρεσπών είναι τακτικώς κακή πλην στρατηγικώς αναγκαία. Είναι Ηλίου φαεινότερο ότι η στάση ΝΔ/ΚΙΝΑΛ απορρέει από εκλογικές ανάγκες προσεταιρισμού των «εθνικών» ανακλαστικών στη Βαλκανική ψυχοσύνθεση και πρόσκαιρης αντιμετώπισης των ελιγμών Τσίπρα. Άλλωστε, η εκλογική/δημοψηφισματική συμπεριφορά των Σκοπιανών αποδεικνύει ότι ο βαλκανικός τράχηλος δε σηκώνει και πολύ ορθολογισμό. Υποψιάζομαι ότι ο Κυριάκος και η Φώφη ανάβουν ένα κερί στο εικονοστάσι καθημερινώς ώστε οι πρόδηλες ιδιοτελείς δεσμεύσεις του Τσίπρα προς τα διεθνή κέντρα να εφαρμοσθούν πριν τις εκλογές. Καθότι μετά, ποια οικονομική διαπραγμάτευση και με ποιους, θα γίνει υπό αρνητικές συνθήκες;

Ποιο είναι το άκρως επικίνδυνο πλην εξαιρετικά πιθανό σενάριο τους επόμενους μήνες: η Ελλάς να βρεθεί αποκομμένη από τις διεθνείς αγορές ως προς τη χρηματοδότηση της και απομονωμένη πολιτικά ως προς τις διεθνείς σχέσεις της. Με τις διάφορες «Μόριες» να γίνονται διεθνή πρωτοσέλιδα με πρόσθετη διάσταση ως κέντρα περίθαλψης τζιχαντιστών ή τις διάφορες «FolliFollie» να γίνονται υποδείγματα χρηματο-πιστωτικής στρέβλωσης, καπιταλιστικής διαφθοράς και ελεγκτικής ανικανότητας.

Το κακό είναι ότι οι πρωτεργάτες της αντίστοιχης δίδυμης παγίδας δεν πιστεύουν πράγματι αυτά που λένε, είμαι πεπεισμένος επί τούτου. «Αν» -βλέπετε τη σημασία της λέξης- όντως ισχύει αυτό, τότε επέρχεται ως κυκλώνας η ρήση του στρατηγού Charles de Gaulle:

«Εφόσον ένας πολιτικός ποτέ δεν πιστεύει αυτά που λέει, πραγματικά εκπλήσσεσαι όταν οι άνθρωποι βασίζονται στον λόγο του».

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018 18:53

Φτού κι από την αρχή…

Το έζησα το τηλεοπτικό 15ημερο της «Θεσσαλονίκης», δηλαδή τις μεταδόσεις των δραστηριοτήτων των Πολιτικών Αρχηγών και «Αρχηγών» στη ΔΕΘ, στο «φουλ», κάπως σαν πρεζάκι της μπούρδας, σίγουρα ως μαζοχιστής περί την τρέχουσα πολιτική κατάντια μας: Τους και Τις είδα Όλους και Όλες, με ψυχαναγκαστική μανία! Από τον Ερίδματο και τον τάχατες νουνεχή νέο-φιλελευθερισμό του, κάπως ως κινηματογραφικό σήκουελ μεταξύ Τόνυ Μπλαίρ και Κώστα Πρέκα στο έπος «Η Μεσόγειος φλέγεται 2». Στην Δευτέρα τη τάξει, τουλάχιστον εν σειρά εμφανίσεων στο πολιτικό παλκοσένικο, κυβερνητική Ηγέτιδα του ΝΕΟυ, κα Παπακώστα· στη Πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ - που κάτι πρέπει να κάνει επειγόντως με το όνομα καθότι παραπέμπει ευθέως σε φαρμακευτικό σκεύασμα, σαν αντιβιοτικό ή σαν συμπλήρωμα διατροφής ακούγεται και ούτω καθ εξής εν σειρά…

Στο μεσοδιάστημα, μας προέκυψαν διάφορα παρελκόμενα της τυπικής πολιτικής μας κατάντιας: από τις διεθνείς ανακρίσεις για το πάρτυ περί τις μεταναστευτικές δαπάνες, στο θλιβερό φόνο/θάνατο του Ζακ και τη γλοιώδη εκμετάλλευση του από τους «δικαιωματιστές» τις αποσκιρτήσεις πολιτικών Ογκολίθων και Τιτάνων της σκέψης από το κόμμα του κ. Λεβέντη την άρνηση της Moody’s να αναβαθμίσει την ελληνική οικονομία· την ανησυχία για το δημοψήφισμα στα Σκόπια και τις πολιτικές συνέπειες του στη Νότια Βαλκανική τις περίεργες ερμηνείες της εξόδου από την Επιτροπεία κατά ΣΥΡΙΖΑ που συνιστούν καθ’ αυτό πεδίο ψυχο-κοινωνικής και γλωσσολογικής έρευνας την αδυναμία των ομάδων μας να πετύχουν γκολ στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα… κάπως έτσι κυλά σιωπηρά πλην μαρτυρικά η καθημερινότητα.

Παράλληλα, κοίταζα και διάβαζα το τί γίνεται στον υπόλοιπο Κόσμο, που προδήλως και ως νέο-ελληνική καταστατική Αρχή υπολείπεται Ημών -κουτόφραγκοι και απολίτιστοι γαρ! Είδα τη δοκιμή και εμπορική δρομολόγηση του πρώτου τραίνου με καύσιμο υδρογόνου και μηδενικής ρύπανσης, στην Κάτω Σαξονία της Γερμανίας προς απλή σύγκριση, το «Ασημένιο Βέλος» του Ιταλικού πλέον ΟΣΕ, τεχνολογίας σαπάκι του 1990, με το οποίο έκανε τη φιγούρα του ο Ερίδματος στη ΔΕΘ, απεσύρθη πάραυτα καθότι οι γραμμές, οι αποβάθρες και η ηλεκτροκίνηση δεν μπορούν να το υποστηρίξουν εν έτει 2018. Είδα ότι οι προβλέψεις για την αγορά εργασίας στην τεχνολογική εποχή αναφέρονται σε 133 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας - άλλου τύπου και προσανατολισμού όμως εμείς παλεύουμε ιδεολογικά για το εάν ο «κακός μετανάστης» ή ο «φτηνός νέος» είναι καλό ή κακό πράμα έναντι της ρομποτικής και τεχνητής νοημοσύνης! Είδα ότι 14 εκατομμύρια Εγγλέζοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας κι αναρωτιέμαι εάν κάποιος Ηγέτης έχει σκεφθεί και έχει βάλει στην επιχειρηματολογία του τη δική μας ανάλογη στατιστική. Είδα πολλά και χαίρομαι που ο ελλαδικός τύπος αναδεικνύει την αξιοπρεπή στάση της κας My Style Rocks έναντι της ανηθίκου προτάσεως «Θεσσαλονικιού manager» για επί χρήμασι νύκτα ακολασίας! Πού είσαι Τραμπ να δεις πώς «ξενογ….» οι γνώστες κι εσύ κινδυνεύεις να χάσεις την Προεδρία μ’ αυτές τις κρυόκ… που πήγες κι έμπλεξες! Κάπως έτσι περνούν χονδρικώς οι ημέρες μας!

Άλλα-ντ-άλλων, μακριά από τις ραγδαίες εξελίξεις διεθνώς και τα κρίσιμα ζητήματα προς τη νέα κοινωνία και οικονομία. Το θέμα δεν είναι ότι απέχουμε από το διεθνές γίγνεσθαι το θέμα είναι ότι μέρα τη μέρα αποκλίνουμε περισσότερο, με ορμή, πίστη κι επιμονή να γίνουμε τριτοκοσμικοί! Και να βαδίσουμε υπερήφανα στην τελειωτική χρεωκοπία!

Κατά τ’ άλλα, μπήκε ο Σεπτέμβρης και γύρισαν οι Τενόροι της «συνταξούλας» και η «φουκαριάρα-η-μάνα-μου»-λαγνεία τους. Η ρητορική του αυτό-οικτιρμού με τα βαριά εθνικο-λαϊκιστικά γνωρίσματα και τις υψηλές ακροαματικότητες πήρε θέση μάχης για να γράψει υψηλά σκορ ενόψει των εκλογών και της πολιτικής μαργαρίτας «θα κοπεί, δε θα κοπεί» το όποιο ανάπηρο κεκτημένο της Μεταπολίτευσης.

Θα φανεί χοντρό αυτό που θα πω: η μόνη ελπίδα μας ως Έθνος είναι να συγκρουσθεί η λογική της «συμμαχίας των φτωχών» που πλασάρει ο Ερίδματος και του «αστικού μετώπου» που δυστυχώς αποφεύγει/ζορίζεται να πει ευθέως ο Μητσοτάκης. Μη γελιέστε όμως: στρατηγικά εκεί είναι το παιχνίδι μαζί με μιαν εμπνευσμένη στρατηγική για τη λειτουργική σχέση του Κράτους μας με την πρόσφατη ελληνική διασπορά.

Εάν και τώρα και σ’ αυτό στραβώσει το πράγμα, τελειώσαμε…

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018 13:45

Όταν το Τίποτα ηγείται του Κενού…

Σε μιαν ενδιαφέρουσα συζήτηση με έναν καλό, σεβαστό και παλιό φίλο, που εσχάτως «Τσιπροφέρνει» και «ΣΥΡΙΖΟακκίζεται», άκουσα τα «σχολια-νά μου» για την έντονη κριτική μου προς τον Επικεφαλής του Μαξίμου. Άκουσα και ένα καινοφανές επιχείρημα περί της σημασίας της πολιτικής Του. Ως προς το πρώτο, σημειώνω ότι η κριτική μου είναι πολιτική ή εστιάζεται σε γνωρίσματα που ο Ίδιος, ηθελημένα ή ακούσια, προβάλλει. Άλλωστε χρεία ουκ εστί εφεύρεσης ιδιαίτερων εκφράσεων όταν τις εκφέρουν παλαιοί συνοδοιπόροι του (π.χ. «Ιούδας»/Αλαβάνος, «ελεεινός»/Μελανσόν -για να μην αναφερθώ στον Baroufakis, τη ΛΑΕ ή τη Ζωή) ούτε κωμικών προσφωνήσεων (π.χ. Ερίδματος/Ζουράρις).

Ως προς το πολιτικό επιχείρημα του φίλου μου, όμως, υπάρχει ένα ζήτημα που υποστηρίζει ελλειπτικά και ο ίδιος ο Τσίπρας: πιστεύει ότι «μόνον Αυτός μπορούσε να περάσει όλα αυτά -τα μέτρα δηλαδή- χωρίς να υπάρξει κοινωνική αντίδραση»! Πέραν της συστροφής της λογικής, που ενώ αποδέχεται την ανάγκη εν τω βάθει εκσυγχρονισμού και μεταρρύθμισης της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, θεωρεί ότι δια της στρέβλωσης του πολιτικού λόγου και πρακτικής -δηλαδή τη στυγνή εξαπάτηση του περιούσιου πόπολου- τούτο επιτυγχάνεται αποτελεσματικά.

Στην, προ εβδομάδος, εκ του Όρους της ΔΕΘ Προσευχή Του, ως εν Γεσθημανή μέσα στην απόλυτη μοναξιά, μας προσέφερε «όραμα» το οποίο ταύτισε με ένα τεχνικά κουτοπόνηρο και ετεροχρονισμένο «Δώστα Όλα». Φοβούμαι ότι δεν έχει καταλάβει ότι η πορεία του νέο-Ελληνικού Κράτους μπορεί να περιγραφεί ως σειρά «θαυμάτων», από το Ναβαρίνο και μετά. Εξ ου και ο «Θεός της Ελλάδος». Μόνο που πλέον χρειαζόμαστε ένα «θαύμα» ετησίως για την επιβίωση μας·ίσως μας βαρέθηκε κι ο Θεός, όπως είπε η Ελένη Αρβελέρ. Φοβούμαι ότι ο επικεφαλής του Μαξίμου δεν έχει καταλάβει τίποτα σε στρατηγικό επίπεδο για τη χώρα·δεν έχει αντιληφθεί τίποτα από τις εμβληματικές ομιλίες των καλεσμένων του, του Ομπάμα στο Κέντρο Σταύρος Νιάρχος και του Μακρόν στην Πνύκα. Και φοβούμαι ακόμα περισσότερο όταν τείνω να διαπιστώσω ότι πανταχόθεν του πολιτικού ορίζοντα δεν γίνεται κατανοητό ότι ευρισκόμαστε μπροστά σε διλήμματα αναγκαίας εξέλιξης ή οριστικής παρακμής.

Παλιότερα το ζήτημα ήταν η απόκλιση των οικονομικών και κοινωνικών δεικτών της Ελλάδας από το «μέσο όρο» της ισχυρής Ευρώπης. Σήμερα, το ζήτημα είναι απείρως πιο έντονο, απείρως πιο πολύπλοκο: ραγδαία μετάλλαξη της οικονομίας και του εμπορίου, σημαντική μετατόπιση του παγκόσμιου κέντρου βάρους προς την Ασία και τον Ειρηνικό και πρωτίστως ένα αναδυόμενο κοινωνικό μοντέλο που το γεννά η τεχνολογική επανάσταση·και συνδυαστικά μια Ευρώπη σε παρακμιακό σταυροδρόμι. Τα μεγάλα διλήμματα που όφειλε ένας Ηγέτης να εξηγήσει και να θέσει στον Ελληνικό λαό είναι καθαυτό λίγα·είναι όμως αυτά που θα προδιαγράψουν το μέλλον και την ασφάλεια μας ως χώρα. Δεν είπε Τίποτα.

Το 2019 δεν είναι απλώς ένα ακόμα έτος εκλογών, εν ολίγοις ένα έτος-«χεστήκαμε-κι-η-βάρκα-έγειρε» για τη διοίκηση Δήμων ή την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση εκλογικών περιφερειών. Το 2019 θα λάβει χώρα η μείζων σύγκρουση μεταξύ φιλοευρωπαϊκών απόψεων και των εθνο-λαϊκιστών σε όλη την Ευρώπη. Θα είναι η συγκυρία της χάραξης ενός βαθύτερου κοινού μέλλοντος ή αντιθέτως του μαρασμού και της διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης όταν οφείλει να συγκροτήσει μια πλήρη, σύνθετη και συνεκτική οντότητα παγκόσμιας ισχύος και βεληνεκούς·ικανή να διαμορφώνει ή να επηρεάζει ισχυρά την κοινωνική, οικονομική, επιστημονική και τεχνολογική, αμυντική και ανθρωπιστική, στρατηγική της παγκόσμιας κοινότητας. Δεν είπε Τίποτα! Όπως εσιώπησε, μάλλον εξ αγνοίας, για το έτερο κορυφαίο μελλοντικό πρόβλημα: τη σύγκρουση μεταξύ Τεχνολογίας -και των εταιρικών κολοσσών της- και Δημοκρατίας. Αντίθετα, επέμεινε στο παρωχημένο σχήμα της σύγκρουσης μεταξύ πολιτικής και οικονομίας, παλιακές κουβέντες ενός αιώνα που παρήλθε.

Στα αμιγώς εγχώρια μας: Τίποτα για τη δημογραφική βόμβα που ενεργοποιείται σταδιακά -και θα τα σαρώσει όλα τα επόμενα χρόνια, από το ΑΕΠ και το Ασφαλιστικό έως την Άμυνα·τίποτα για στρατηγική σχέση με τους εκπατρισμένους της κρίσης -που δε θα γυρίσουν ως μη-ηλίθιοι- και σχεδίων αξιοποίησης τους στην εγχώρια εκπαιδευτική και οικονομική ανάπτυξη·τίποτα για ισχυρές πολιτικές σε επίπεδο παιδείας και πολιτισμού, ασφάλειας και διεθνούς δράσης της χώρας σε μη-ελληνικά προβλήματα, κυρίως στη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την Κεντρική Ασία, τη Μαύρη Θάλασσα. Τίποτα για την ουσία ακόμα και των δικών Του έωλων επιχειρημάτων, όπως το περιβόητο «ηθικό πλεονέκτημα», ένα φτηνό ανέκδοτο της Ιστορίας. Διχασμός και μόνο διχασμός.

Το τραγικό είναι ότι έναντι αυτών των καίριων διλημμάτων, το πρόβλημα αφορά πρωτίστως τους αντιπολιτευόμενους αντιπάλους του. Για παράδειγμα, το Λαϊκό Κόμμα δεν μπορεί να περιλαμβάνει ταυτόχρονα τη Μέρκελ και τον Ορμπάν της Ουγγαρίας ή τον άλλο «βλαμμένο» της Πολωνίας. Δεν αγγίζει το ζήτημα της τεχνολογίας κοινωνικής δικτύωσης και πληροφόρησης καθότι είναι μέσο και όπλο που χρησιμοποιεί και χειρίζεται αποτελεσματικά για την προσέγγιση της πολυπληθούς ομάδας των καθ’ ημάς Ψεκασμένων. Δεν προάγει τη συνεργασία με τους Έλληνες της Διασποράς καθότι γνωρίζει ότι δεν είναι πελάτες του. Όμως, όλα αυτά, είναι απολύτως κρίσιμα και επείγοντα για τη χώρα! Αντιθέτως, εκσυγχρονισμός ίσον «Νοτοπούλου», πόσο μα πόσο Λίγος… το Τίποτα ηγείται του Κενού…

Στην πολυετή θλιβερή ακινησία μας ως κοινωνία, ο Τσίπρας είναι ταμάμ. Χρειαζόμαστε, ως εθισμένοι, μιαν εξιστόρηση του τύπου «μνημονιακή-αντιμνημονιακή-μετάβαση-των-μνημονίων-που-δε-θέλουμε-αν-και-δόξα-τω-Θεώ-υπάρχουν-μπας-και-μας-πεί-κάποιος-τί-να-κάνουμε»!

Υπάρχουν στιγμές που με καταλαμβάνει ένα ερώτημα: λες να τα καταλαβαίνει όλα αυτά; Δε νομίζω! Αλλά στην περίπτωση που ισχύει, ο «εχθρός είναι εντός των τειχών»… Κι ας θυμώνει, ο Φίλος μου!

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2018 14:06

Αυτό-Σμιλεύοντας τον Αδριάντα του...

Η γλώσσα του σώματος, η πόζα, η στροφή της κεκλιμένης κεφαλής στα τρία/τέταρτα, τα «εεεεε» που με αγωνιώδη προσπάθεια περιορίζονται, ο ρυθμός του λόγου, ο τόνος και η ένταση της φωνής, το βλέμμα που στοχεύει «μυωπικά» ή έστω «στοχαστικά» σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον, οι πολλαπλές ενδυματολογικές σημασιοδοτήσεις και μεταμφιέσεις, εν ολίγοις το «επαγγελματικό» στήσιμο, λένε ένα πράγμα: ο Αλέξης Τσίπρας ασχολείται αποκλειστικά με τη σμίλευση του Ανδριάντα του. Φτιάχνει το Ηρώο του και το προσκυνά, με ψυχαναγκαστική εμμονή, πλειστάκις ημερησίως.

Είναι πλέον προφανές ότι δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο: ούτε η όποια κυβερνητική επίδοση, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, προδήλως ούτε μια διαχειριστική «διακυβέρνηση-έστω-και-σούπα», ούτε η Χώρα, ούτε η Ευρώπη, ούτε η νέα γενιά, ούτε οι άνεργοι, ούτε οι εκπατρισμένοι, ούτε οι πυρόπληκτοι, ούτε… τίποτα… Απλώς ελίσσεται ανάμεσα στα σκληρά διλήμματα της παγκοσμιοποιημένης μετάβασης προς το άγνωστο και τα πισωγυρίσματα του περιούσιου Λαού: σουτάρει τον Ορισμό της Αποτυχίας -όπως όφειλε να κάνει ούτως ή άλλως ως αξιολογητής του κυβερνητικού έργου- το σύντροφο Σκουρλέτη, στο «κόμμα» -ποιο κόμμα δηλαδή/να κάνει τί ακριβώς; «Διευρύνεται» με κάτι απίστευτα «πολιτικά» πρόσωπα υπό το πρόσχημα του Μετώπου -έναντι τίνος άραγε; μάλλον του ελληνικού λαού·περιοδεύει αιφνιδιαστικά κοντά στο πόπολο, άλλοτε χαράματα ως «σαλταδόρος της κοινής γνώμης» στο Μάτι, άλλοτε προστατευόμενος από τα «ιδεολογικώς μεμπτά» πλην «πρακτικώς χρήσιμα» ΜΑΤ στο πασοκικό-Πολακικό σύμπαν της Κρήτης.

Δεν ξέρω αν ο Αδριάντας Toυ θα είναι μαρμάρινος ή ορειχάλκινος. Άλλωστε, υπό τη διακυβέρνηση Του τα αγάλματα είναι είτε για να σπάνε ή να χρησιμεύουν ως υπόστρωμα των «γκράφιτι» των συλλογικοτήτων εάν είναι μαρμάρινα είτε ο ορείχαλκος τους πάει στα χυτήρια όσων λυμαίνονται τα μέταλλα της δημόσιας περιουσίας. Αμφότερα, αφύλακτα από -και αδιάφορα για- τη Δημόσια Αρχή, αμφότερα υποτιμημένα στη δημόσια μνήμη και ιεράρχηση. Άρα, άνευ Αξίας ως φαίνεται, όπως ο Παλαμάς ή τα εμβληματικά κτίρια του ΕΜΠ… ή όλη η Ελλάδα που βιώνει έναν απαράμιλλο αισθητικό βιασμό ασκήμιας την ώρα που τάχατες σωρεύει τα «διεθνή βραβεία» τουρισμού και αισθητικής ποιότητας. Νέα urban αισθητική ονομάζεται η πρωτοφανής βεβήλωση που υφιστάμεθα…

Καμιά καινούργια ιδέα δεν πρόσφερε ο Αλέξης τόσα χρόνια. Πολλά χρόνια αγωνίας και κατάθλιψης. Απολύτως Τίποτα. Τίποτα δεν είπε για την εθνική συμφιλίωση, όπως έκαναν πραγματικοί Ηγέτες ολκής πριν αυτόν -Καραμανλής, Παπανδρέου, Φλωράκης, Κύρκος- με τον τρόπο τους καθείς. Τουναντίον επενδύει στο διχασμό. Τίποτα δεν είπε για τον αναγκαίο μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, όπως θεμελίωσαν ο Παπανδρέου, ο Σημίτης, ο Κ. Καραμανλής, ο Λ. Παπαδήμος, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος. Δίκιο είχαν, άδικο είχαν, κάτι είπαν τέλος πάντων. Τίποτα για την εκ φύσεως ηττημένη Αριστερά στο σύγχρονο κόσμο: μόνο παγερά συνθήματα και ψευτο-θούριους πεπαλαιωμένων μυαλών από τα έγκατα του Μαξίμου και της στρεβλωμένης εξιστόρησης. Ίσως εντέλει μείνει ο ίδιος και ο Αδριάντας του στην Ιστορία ως η περίπτωση του Κυβερνήτη-Ευκαιρίας.

Αλήθεια, τί γράφει ουσιωδώς το βιογραφικό του Ανδρός που το πόπολο εμπιστεύεται; Δεκαπενταμελές κάποιου Λυκείου και καταλήψεις επί Αρσένη, βαρύτατο βύσμα στο Ναυτικό, και τίτλος της διπλωματικής εργασίας που εκπόνησε στην τέως Μεγάλη του Γένους Σχολή: «Οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης και η έντασή τους στην ΕΕ και στην Ελλάδα. Εστίαση στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος». Με άλλα απλά ακαδημαϊκά λόγια, όταν οι συμφοιτητές του συνέγραφαν εργασίες επί της στατικής, των μαθηματικών, της υδραυλικής ή της ενέργειας, ο Αλέξης ασχολείτο με κοινωνικά προβλήματα ως… πολιτικός μηχανικός! Εξ ου και η επικίνδυνη «στροφή των 360 μοιρών» ή ο διπολικός γεωγραφικός χαρακτήρας της «Λέσβου και της Μυτιλήνης». Ας μην το παλεύουμε το πράγμα: αφθονούν οι περιπτώσεις αυτές, απλώς δεν τους είχε βρει νωρίτερα ο Αλαβάνος για να τους κάνει Πρωθυπουργούς, πριν καταλάβει ότι είναι Ιούδες!

Θα περάσουμε ένα χρόνο -ή λιγότερο- με βίαιη επίθεση στα νεύρα και τη νόηση μας. Αλήθεια και πραγματικότητα θα γίνουν σουρωτήρι και αντικείμενο απόλυτης συστροφής. Βοήθεια μας…

Δευτέρα, 03 Σεπτεμβρίου 2018 15:49

Καλή Σεζόν…

Η «Σεζόν» ξεκίνησε δυναμικά… Μας το διακήρυξαν αυτολεξεί ο Ρουβίκωνας στο Υπουργείο Εξωτερικών, η Super League και οι σχετικές στοιχηματικές εταιρείες και, εμμέσως πλην σαφώς, ο… Αλέξης από την Ιθάκη του ανασχηματισμού του.

«Σεζόν», μια δάνεια έκφραση που χαρακτηρίζει την εποχική επανάληψη, από την οποία δεν περιμένεις τίποτα πραγματικά νέο, καινούργιο, διαφοροποιό, πέραν από κάποιες σημειακές παραλλαγές του ίδιου κεντρικού θέματος. Τα ΜΑΤ θα παίζουν «μπάλα» στη γωνία Τοσίτσα - Πατησίων κάθε Σάββατο βράδυ με το «άβατο» ο Ρουβίκωνας θα παρεμβαίνει δεξιά κι αριστερά κάθε λίγο·ο Ολυμπιακός θα κερδίζει σάπια πέναλτι κι ο Παναθηναϊκός θα σέρνεται·τα ΑΤΜ θα ανατινάζονται τρις εβδομαδιαίως·οι Μακεδονομάχοι θα συλλαλούν ενίοτε·κάποια νέα μορφή γρίπης θα στοχεύει όσους δεν κάνουν εμβόλια·οι «συνταξούλες» θα κοπούν ή δε θα κοπούν ή θα αναβληθούν ή δε θα αναβληθούν, αδιάφορο καθώς το αφήγημα θα είναι το ίδιο·θα βρέξει και θα πνιγούμε καθότι τα «όμβρια» θα ‘ναι εξ ορισμού βουλωμένα και τα ρέματα καταπατημένα,·παραβιάσεις και μετανάστες θα παρουσιάσουν έξαρση,·o Κουφοντίνας θα παίρνει άδειες ως μελισσοκόμος,·η Αυλωνίτου θα στριγγλίζει και ο Γιακουμάτος θα λέει τις χοντράδες του,·ο Φώτης ο Κουβέλης θα τραβά σιωπηλός και βαρέως σύνοφρυς το μαρτυρικό δρόμο του προς τη ριζοσπαστική Αρετή - βήμα βήμα, από υφιστάμενος του Καμμένου σε αντικαταστάτης του Παναγιώτη του Κουρουμπλή, η καλή ακαδημαϊκή επίδοση θα σημαίνει ρετσινιά κι ο κάθε νέο-εισαχθείς στις «Καθηγητικές» λεγόμενες Σχολές (φιλόλογοι, μαθηματικοί, θεολόγοι…) με βαθμό κάτω από τη βάση στο κύριο μάθημα κλάδου θα ευελπιστεί να διορισθεί στην Εκπαίδευση ώστε να από-στραβώσει γενιές και γενιές ελληνοπαίδων στο ανθηρό μας μέλλον,·οι απολυμένες «καθαρίστριες» θα κατασκηνώνουν έξω από τα Υπουργεία, η ΠΟΕΔΗΝ θα ξεφωνίζει τον Πολάκη ο οποίος θα αλληλομηνύεται με τον Άδωνι, το ΚΙΝΑΛ θα διασπασθεί πριν συγκροτηθεί… κι όλοι εμείς θα εξασκούμε το χόμπι μας, δηλαδή να φτάνει η ημέρα μισθοδοσίας να πληρώσουμε λογαριασμούς, φόρους, ΕΝΦΙΑ και δάνεια και να λουφάζουμε τις υπόλοιπες 29 με τις προσφορές των super markets σε προϊόντα οικιακής υγιεινής και χαρτί τουαλέτας!

«Σεζόν» θα πει μια από τα ίδια… στη μετα-μνημονιακή Ελλάδα. Κι όμως, έχει χαθεί η νοηματική μπάλα ακόμα και με τους όρους αυτούς, ακόμα και στη νέο-ελληνική «Οδύσσεια» και τις μετα-μνημονιακές «Ιθάκες» του Αλέξη. Πρώτο και κύριο είναι το μήνυμα ελπίδας προς το πρωτόγονο Τσοχατζοπουλικό ΠΑΣΟΚ: μετά τη Δούρου και τον Κοτσακά, τον Σπίρτζη και τη λοιπή πασοκαρία, υπομονή Κίμωνα Κουλούρη π.χ., υπάρχει μέλλον για τους συν Εσέ, εδώ στον «πάγκο» της Πρώτης Φοράς «Αριστεράς». Δεύτερο, τί να πω όμως για τον «πάγκο» των «κομμάτων της διαπλοκής», των υπαίτιων των δεινών μας, κατά την ανάλυση του Αλέξη. Η Μαριλίζα του Γιώργου, η Μυρσίνη του Σημίτη και η Κατερίνα του Κ. Καραμανλή- του-«εθνικού-κεφαλαίου» ανέκτησαν πολιτικήν παρθενίαν, καθότι «διαφωνούσαμε για το παρελθόν αλλά συμφωνούμε για το μέλλον» Παππάς έφα (Νικόλαος, υιός του διορισθέντος πατρός, Στυλιανού). Πέραν του ασυγκράτητου αισθήματος «λαϊκής ασφάλειας» -οι λοιποί ας αγχώνονται- που εξέπεμψε η νέα Ηγεσία του αναβαθμισθέντος (αμ πώς) Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που κάνει να τρέμει σύγκορμη την πάσης φύσεως παραβατική/εγκληματική συμπεριφορά, φαίνεται ότι είναι ξεκάθαρος ο πολιτικός σχεδιασμός: η ανανήψασα Κατερίνα Παπακώστα, Ηγέτις της «Νέας Ελληνικής Ορμής» -άλλως ΝΕΟ- εισήλθε στην Κυβέρνηση με την προοπτική της στήριξης της Συμφωνίας των Πρεσπών, βλέπε δηλώσεις συντρόφου Σκουρλέτη, μέσω συνεργασίας με τον κ. Καμμένο, ο οποίος δηλώνει ότι θα ρίξει την Κυβέρνηση εάν έλθει η Συμφωνία προς ψήφιση στη Βουλή. Εάν Εσείς κάτι καταλάβατε από το Σχέδιο, μάσαλά σας! Τρίτο, ευελπιστούμε ως επόμενο βήμα στη πραγμάτωση της πρόβλεψης Αυλωνίτου «θα κερδίσουμε τις επόμενες εκλογές, όχι ως Αριστερά», μετά τον κ. Νικολόπουλο του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος στην Αχαΐα, να είναι ο Κυριάκος ο Βελόπουλος στη Μακεδονία. Γιατί όχι, δηλαδή; Η «Ελληνική Λύση» καταγράφεται πλέον στατιστικά στις δημοσκοπήσεις, το οικονομικό-πολιτικό-ποδοσφαιρικό σύμπλεγμα της Λέγκας του Βορρά τον στηρίζει πλήρως και ουδείς στην ομάδα Μαξίμου -με την επωνυμία ΣΥΡΙΖΑ- έχει φραγμό να πει ο,τιδήποτε σε οποιονδήποτε.

Τη νέα «σεζόν» θα έχουμε κι εκλογές, πολλές μάλιστα! Το ξέχασα προς στιγμήν! Ίσως επειδή μετά από τόσες «σεζόν», η ελπίδα μου μήπως ακούσουμε κάτι νέο, κάπως σοβαρό, μια ιδέα που κάτι να λέει, έχει εκλείψει. Όντως, η «Σεζόν» ξεκίνησε δυναμικά…

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018 13:38

Λόγια του Δεκαπενταύγουστου…

Δεν είναι κακό -αντίθετα είναι επιβεβλημένο θα έλεγα- να παραδέχεται κανείς την άγνοια και το σφάλμα του, ως εγώ δημοσίως. Με την απόλυση των δύο Ελλήνων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων από τις τουρκικές φυλακές, χαρά μεγάλη κατέλαβε την Χριστεπώνυμο πατρίδα μας, ανήμερα της Παναγιάς. Ορθότατα! Κι εκεί που με καταπλάκωσε η μεταφυσική ερμηνεία του συμβάντος -«έκανε η Παναγιά το θαύμα της»- υπό ριζοσπαστική διακυβέρνηση, άρχισα να μετρώ τα σφάλματα μου.

Κατ’ αρχήν, ασθενεί πλέον η μνήμη των γυμνασιακών μαθημάτων Θεολογίας, σ’ ένα Σχολείο Καθολικών Μοναχών, επί δικτατορίας, σε μια περίοδο πιεστικής διδασκαλίας ημών των Ορθοδόξων από καθηγητές που συν τω χρόνω κατέλαβαν διαδοχικά την έδρα του Αρχιεπισκόπου (Χριστόδουλος και Ιερώνυμος, καταλαβαίνετε το πλαίσιο…): έμενα με την εντύπωση ότι η σεπτή εικόνα της Παναγίας της Ελευθερώτριας είχε αναφορά στις εγκύους. Γι’ αυτό βλέπουμε την εικόνα της σε κάθε μαιευτική κλινική της Επικράτειας, γι’ αυτό η λαϊκή ευχή στις εγκυμονούσες είναι «καλή λευτεριά». Κι εκεί που πίστευα ότι ο κ. Καμμένος, άλαλος εν όψει του μεγέθους του συμβολισμού μιας και τα λόγια περιττεύουν σε τέτοιες περιπτώσεις -υποθέτω- όταν τουϊταρε την εικόνα Της ως σχόλιο έκανε μία από τις γνωστές γκάφες νοήσεως μετά τους «υδατάνθρακες του Αιγαίου», βγήκε η Αριστερή Θεολογία να ερμηνεύσει: η Ελευθερώτρια αφορά σε παν κακό! Υπάρχει βέβαια και η πιο επίγεια ερμηνεία που δεν εμπλέκει την Παναγία σε ρόλους έναντι παντός κακού: μας γκάστρωσε ο Ερντογάν μέχρι να τους ελευθερώσει· εξ ου και η ευχή «καλή λευτεριά» του Ερίδματου. Σε κάθε περίπτωση, διαβλέπω σοβαρή προοπτική συμβολισμών στην επερχόμενη προεκλογική εκστρατεία, θα μας κολάσουν κυριολεκτικώς, εκατέρωθεν.

Μάλλον βλάσφημος ων -δεύτερο σφάλμα- είχα την εδραία πεποίθηση ότι εάν ήταν αναγκαία μια λιγότερο μεταφυσική ερμηνεία, αυτή έπρεπε να στραφεί κυρίως στην πέραν του Ατλαντικού παρέμβαση του θείου (πεζό θ) Ντόναλντ. Την ίδια πεποίθηση έχει σύμπασα η Υφήλιος, δυστυχώς γι’ αυτήν -καθότι στα καθ’ Ημάς, τα πράγματα είναι όπως θέλουμε να νομίζουμε. Διαφωνούν, βλέπετε, τα non papers του Μαξίμου, στα κατά ριπάς κείμενα ρητής καθοδηγήσεως προς «ναυτιλομένους» -καθότι τα ‘χουν κάνει θάλασσα. Η θετική και ευχάριστη εξέλιξη οφείλεται στη συστηματική καλλιέργεια διαύλων διαλόγου με την Τουρκία, από το 2015 κι εντεύθεν, λέει! Αυτό κι αν είναι στρατηγικός σχεδιασμός, όχι παίξε γέλασε: δύο χρόνια πριν την αιχμαλωσία των στελεχών μας, είχε διαμορφωθεί ένα πλαίσιο συνομιλίας ώστε να κάνουν σχεδόν έξι μήνες να τους απολύσουν. Όλα τα ενδιάμεσα, οι κορώνες του Καμμένου, το μπάχαλο στο Υπουργείο Άμυνας, η «δυσκολότερη συνομιλία» του Τσίπρα με τον Ερντογάν πρόσφατα, η επικίνδυνη ένταση τόσων μηνών, ήταν όλα μέρος εμβριθούς σχεδίου: Υποκλίνομαι. Σε κάθε περίπτωση, οι Αμερικάνοι είναι μεγάλα παιδιά: καταλαβαίνουν άριστα τις ανάγκες προπαγάνδας για το πόπολο σε σύγκριση με τις ουσιώδεις δεσμεύσεις «κεκλεισμένων των θυρών».

Μάτι-Μητρετώδης/Κούκλατζης: 1-1. Μέγα το επικοινωνιακό ντέρμπυ. Και μόνον ότι ανακοινώθηκε/προβλήθηκε ότι σε «οκτώ ώρες» από της απολύσεως τους έγινε η μεταφορά των στρατιωτικών μας δείχνει το απόλυτο άγχος της κυβέρνησης να αποδεικνύει ότι μπορεί να συντονίσει το αυτονόητο και το ελάχιστο! Ο Τσίπρας χρειαζόταν κάτι για να πάει στη ΔΕΘ και στις εκλογές. Το εάν οι Αμερικάνοι -και ο Ερντογάν σε δεινή θέση- προσέτρεξαν, θα είναι ένα αιωρούμενο ερώτημα για τους ιστορικούς του μέλλοντος.

Αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο, όλα έγιναν κατά πώς πρέπει… η μαζική έξοδος των εσωτερικών μεταναστών των πόλεων στους γενέθλιους τόπους τους, τα τραπέζια και τα γλέντια του θερινού Πάσχα, η συμφόρηση σε λιμάνια, αεροδρόμια και ΚΤΕΛ, τα πάσης φύσεως ατυχήματα, εμφράγματα και γαστρεντερίτιδες, οι οχλήσεις και νύξεις από τα διεθνή γεγονότα, οι δηλώσεις περί την ευλογία της Μεγαλόχαρης, η Τήνος και οι προσκυνητές της, κάποιες αραιές ιστορικές αναμνήσεις περί την «Έλλη»… Μένει ένα κενό ντροπής για Όλους μας:

Ουδείς ανεφέρθη στην υπέρτατη Θυσία του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ, ανήμερα της Παναγιάς, όπου χάθηκαν πάνω από εκατό παλληκάρια - ένας «κοιμάται» στη Μόρια! Ουδείς ενδιαφέρεται για το βδελυρό Αίσχος της Ελληνικής Πολιτείας που συνεχίζεται καθημερινά στα βουνά της Αλβανίας, με τις ανευρέσεις των οστών των Ηρώων του ‘40, που συλλέγονται, ταυτοποιούνται και θάβονται ταχέως, με γραφειοκρατική ακρίβεια και τήρηση του διοικητικού πρωτοκόλλου… Πεθαίνουν επωνύμως Ανώνυμοι μια φορά ακόμα…

Τα μεγάλα Έθνη ορίζονται από τον τρόπο που μεταχειρίζονται τους Πεσόντες και τους Αιχμαλώτους τους. Οι Αμερικάνοι, για παράδειγμα, μετονομάζουν και ορίζουν στο Εθνικό Σύστημα Εναέριας Κυκλοφορίας τους, τον κωδικό μιας πτήσης που μεταφέρει σωρό Πεσόντος σπίτι του, ως Angel Flight, Πτήση των Αγγέλων και για «μίλια» ολόκληρα παρατάσσονται οι πολίτες να προϋπαντήσουν το χαμένο γιό τους.

Κοντύναμε, δυστυχώς, ως έθνος. Βόηθα, Παναγιά, να ξαναμεγαλώσουμε!

Σάββατο, 04 Αυγούστου 2018 19:43

Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε…

… η εποχή, τα βάρη, οι συνθήκες

κι άλλοι την πάθανε που τότε είπαν το ναι

και δεν ακούσανε των παλιών τις υποθήκες.

(Μ. Αναγνωστάκης)

 

Η κορωνίδα της Ιατρικής, η Νευρολογία, ασχολείται με το κορυφαίο διαφοροποιό γνώρισμα του Ανθρώπου: τον Εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα. Η βασικότερη κλινική εξέταση της συνίσταται στην εκτέλεση κινητικών ασκήσεων με κλειστά τα μάτια: αποκόπτει το Μάτι, την βακτηρία -δηλαδή το αισθητηριακό μπαστούνι μας- ώστε να αποκαλύψει ενδεχόμενη αστάθεια και προβλήματα προσανατολισμού μας στο χώρο. Δεν είναι τυχαίο ότι η εμπειρική λαϊκή σοφία μιλά για τον «μονόφθαλμο» που βασιλεύει ανάμεσα στους «τυφλούς» ή για τα «μάτια σου δεκατέσσερα» ή «δεν έχω μάτια στην πλάτη μου». Το κατεστραμμένο Μάτι, λοιπόν, αποκάλυψε ότι το νευρικό σύστημα της χώρας, η Διοίκηση, πάσχει και ο κυρίως ότι ο διευθύνων νους, ο Εγκέφαλος, είναι κατεστραμμένος.

Ο Τσίπρας και η ομάδα του -από τον ιταμό Τζανακόπουλο και το σούργελο Καρανίκα, τους ανεκδιήγητους «σοφούς» Γαβρόγλου και Μπαλτά, τους ψυχρούς killers Βερναρδάκη, Παππά και Σκουρλέτη, τον αριστερό ψάλτη Φίλη έως τον ανέκαθεν ολίγιστο «μπάρμπα - Φώτη» Κουβέλη- κατέρρευσαν στο γήπεδο της δικής τους ανέξοδης πολιτικής κυριαρχίας: την επικοινωνιακή αφαλάτωση και στρέβλωση της πραγματικότητας. Πολλοί εστιάζουν στην ακολουθία λαθών στο χειρισμό της ανικανότητας τους: από τις διαδοχικές αντιαισθητικές συσκέψεις, συνεντεύξεις και ρεπορτάζ στην εντεταλμένη ΕΡΤ, τις επιτόπιες επισκέψεις του «μπούλη» ή και του ίδιου του «Ηγέτη» χαράματα ή στη γελοιότητα μέτρων «ανακούφισης» όπως η αναστολή του ΕΝΦΙΑ και των τελών κυκλοφορίας των κατεστραμμένων οικιών και αυτοκινήτων μέχρι το Δεκέμβρη! Λάθος: το πρόβλημα ανεδείχθη -δυστυχώς- ως δομικό και ευδιάκριτο ακόμα κι από τον πιο πρωτόγονο λαϊκιστή.

Μετά το διασυρμό των πρώτων ημερών, ήλθαν τα χειρότερα, τα γελοία και εμετικά. Τζανακόπουλος: «Κύριο μέλημα της Κυβέρνησης είναι η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης»! Βερναρδάκης: «Μη χτυπάτε τον Τσίπρα, είναι μόνον 44 ετών»! Ο συνδυασμός αυτών των δύο ανερυθρίαστων δηλώσεων σφραγίζει τη νοητική μούργα μιας ολόκληρης δεκαετούς περιόδου, πρωτίστως αποδεικνύει ότι η καταδικασθείσα ρητορική του «μαζί τα φάγαμε», καταλήγει επί Ερίδματου στο «μαζί τα χτίσαμε» και «μαζί τα κάψαμε». Ανήκω σ’ αυτούς που ανέκαθεν κατέληγαν στην διαπίστωση Πάγκαλου περί της γενικευμένης «μάσας» επί ανύπαρκτου και δάνειου πλούτου, ομοίως, πιστεύω ότι ακτογραμμή της Ελλάδος, σχεδόν παντού, είναι ένα απέραντο αυθαίρετο Μάτι, που «μαζί βιάσαμε». Δε δέχομαι όμως την αθλιότητα του Σπίρτζη που εξηγούσε «αριστερά» πώς θα νομιμοποιηθούν τα αυθαίρετα ούτε της secretaire Δούρου που κακολογούσε την «κλιματική αλλαγή»! Πρόκειται για μια παρέα θεμελιωδώς ανικάνων, με απίστευτο ταλέντο στην διαχείριση ευπίστων πλην απολίτιστων μαζών. Σαν το φασισταριό του Μεσο-πολέμου… απολύτως!

Εάν ο Τσίπρας «είναι μόλις 44 ετών» παιδί σήμερα, τότε πόσο ήταν, κ. Βερναρδάκη μου, το 2015; Δηλαδή, η καταστροφή της ζωής μου, με τις ανεγκέφαλες «αυταπάτες» σας του 2015, το δημοψήφισμα και τα capital controls, η Συμφωνία των Πρεσπών, η απάτη με τα ΜΜΕ, τα Εξάρχεια και ο Ρουβίκωνας, οι αθλιότητες Γαβρόγλου στα της Παιδείας, η αριστεία ως «ρετσινιά», οι απειράριθμοι μετακλητοί, το τέλμα σε όλες τις μεγάλες επενδύσεις, και όλα τα άλλα…, τί ήταν; Πληρώνουμε, δηλαδή, τη μαθητεία και το φροντιστήριο του Τσίπρα στα δύσκολα της ζωής; Και την προσπάθεια του να πάρει επιτέλους το lower στην Αγγλική; Να τα πληρώσει η εργολαβική εταιρεία του, άλλωστε ξέρει πώς γίνονται αυτά, δε νομίζετε Σύντροφε Υπουργέ Επικρατείας; Και δεν ντρέπεστε να λέτε αυτές τις αηδίες;

Προσωπικά είχα καταλήξει στην αποκαρδιωτική διάγνωση γι’ αυτόν τον ανεγκέφαλο Εσμό που καμώνεται ότι μας κυβερνά -το «αριστερό τσούρμο» by Baroufakis όταν ο άρρωστος νάρκισσος ήταν ακόμα Υπουργός- από το 1977/78 τότε, με τη διάσπαση του Ρήγα Φεραίου και τη Β΄ Πανελλαδική μετά τη συντριβή της Συμμαχίας, όταν σταύρωσαν το Λ. Κύρκο και τους ιστορικούς ηγέτες της Ανανέωσης, τα ανυπότακτα και κακομαθημένα φοιτητούδια, που δυστυχώς κακογέρασαν για να μας ταλαιπωρούν σήμερα με τις αυταπάτες της διηνεκούς μικρότητας τους. Έκτοτε, ωρίμαζε στη σκέψη μου ότι το αριστερίστικο μόρφωμα του ‘77/’78 που μετατράπηκε στη «ριζοσπαστική αυταπάτη» της νέας εκδοχής βρεφών των 15μελών της εποχής Αρσένη, έπαιξε -κι έχασε πλέον- στο σχήμα που θέλει πρωταγωνιστές της Ιστορίας τους απρόσωπους «θεσμούς» -κοινωνικούς, πολιτικούς, οικονομικούς- και απλώς δευτεραγωνιστές τα φυσικά πρόσωπα, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Η μικρο-ιστορία όμως πάντα θα εκδικείται τα ιστορικά μυθεύματα των σχετικιστών: στο Δυτικό Πολιτισμό η αξία της ατομικής ζωής είναι ανυπέρβλητη, Ηλίθιοι κατά Κλίντον.

Οι εν πολλοίς ανώνυμοι Νεκροί στο Μάτι απέκτησαν μείζονα συμβολική αξία: θα θάψουν την όποια Αριστερά του Τσίπρα για μερικές δεκαετίες στο μέλλον. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ένα παίγνιο που δεν μπορούν πια να χειρισθούν οι ανερμάτιστοι του Μαξίμου: είναι το δίλημμα του χαμένου χαρτοπαίκτη: να μείνω στο τραπέζι του πόκερ μπας και γυρίσει η κακή τύχη μου ή να φύγω μήπως και περισώσω ότι μου έχει απομείνει.

Δε φταίτε Εσείς, τόσοι είσαστε… Πάντα!

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018 18:44

Τόπος μαρτυρίου

Η Ελλάς ετοιμαζόταν να εορτάσει την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας, μέσα από τις φλόγες της Κύπρου κι εκεί, δίπλα στο Μαραθώνα, όπου οι Αθηναίοι πολίτες έδωσαν μια από τις κορυφαίες μάχες της παγκόσμιας Ιστορίας που εδραίωσαν τη Δημοκρατία, οι σύγχρονοι Έλληνες βίωσαν τις επιπτώσεις της παρακμής της.

Ήταν άραγε μια «ασύμμετρη απειλή», όπως διαπίστωσε ο Τσίπρας, σε μιαν έκφραση ολόιδια με τον «στρατηγό άνεμο» του Πολύδωρα, κάποια χρόνια πριν στην Ηλεία; Ήταν μήπως μια καταστροφική πυρκαγιά λόγω της σύμπτωσης σειράς δραστικών παραγόντων -καύσιμη ύλη, άνεμοι, τοπογραφία,…- που δημιουργούν τις ειδικές συνθήκες ενός καταλυτικού «μεγα-φαινομένου», όπως θα έλεγαν οι ειδικοί; Μπας κι ήταν αποτέλεσμα του συντονιστικού μπάχαλου της Δημόσιας Διοίκησης με την δομική πνευματική οκνηρία της, της ανικανότητας και τους κρυφούς μικρο-πολέμους συναρμοδιοτήτων των υπηρεσιών της; Λες να ήταν το κακό το ριζικό Τους (μας); Μάλλον κάποιος συνδυασμός όλων των παραπάνω θα είναι  κι αυτό είναι το τραγικό της ιστορίας καθώς δείχνει ακριβώς ότι με την πάροδο του χρόνου οι τραγωδίες θα πυκνώνουν όσο θα ωριμάζουν τα δημόσια πεπραγμένα της λοβιτούρας γενεών και νοοτροπιών με πολιτικό - εκλογικό κίνητρο.

Τούτη την ώρα της επιβεβλημένης ιεράς σιωπής και συγκίνησης, ζητούμενο για όλους μας είναι η ανάσυρση στη μνήμη μας της δήλωσης ΣΥΡΙΖΑ, για την Ηλεία του 2007: «Η μόνη προφανής ασυμμετρία αυτή τη στιγμή είναι η ανικανότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει έναν εφιάλτη από τη μια και οι εξαιρετικές της επιδόσεις σε επικοινωνιακά ευρήματα από την άλλη». Αυτή η παλαιά και συνάμα επίκαιρη δήλωση κλείνει πλήρως, με οδυνηρό σαρκασμό, την διοικητική μας ιστορία 40+ ετών. Είναι τόσον αληθής όσον είναι και η γλοιωδώς κοντόφθαλμη ρητορική της, «κι αυτοί τα ίδια κάνανε», που για την νυν Αντιπολίτευση λένε. Είναι τέτοια η τύφλωση που δεν μπορούν να διακρίνουν ότι εάν κάνουν τα ίδια με τους παρελθόντες, τότε ίδιοι είναι. Πάει το «ηθικό» -και όποιο άλλο- πλεονέκτημα, μόνον οι νεκροί μένουν κι ο Τόπος του Μαρτυρίου, η σημερινή Ελλάδα.

Μνημόνια, ανεργία, μετανάστευση επιστημόνων, Μάνδρα ή Μάτι είναι όψεις του ίδιου κίβδηλου νομίσματος: είναι τα τοκοχρεωλύσια έναντι της Ζωής που πληρώνει μια κοινωνία που επέλεξε την Πελατεία αντί της Πολιτείας, την ικανοποίηση του μικρο-συμφέροντος έναντι της τάξης του γενικού Καλού. Και το κεφάλαιο, το πολιτισμικό, το οικονομικό, το περιβαλλοντικό… μένει απλήρωτο μέχρις εξαντλήσεως, κυοφορώντας τις επόμενες καταστροφές, ατομικές και εθνικές. Το μαρτυρικό Μάτι είναι συμβολικά ως αυτό του Παντοκράτορος στον τρούλο κάθε εκκλησίας: μας κοιτάζει από ψηλά σε ένα συμβολισμό που προγνώνει τα μελλούμενα της κόλασης. Θα πληρώσετε, λέει, κάθε απατεωνιά που διαπράξατε: τον κάθε ακατάλληλο κομματο-φρουρό υπάλληλο που προσλάβατε, κάθε υπάλληλο πολεοδομίας που λαδώσατε για το αυθαίρετο σας, κάθε βουλευτή που εκλέξατε για να τους προστατεύει, κάθε δάνειο που συνήψατε παρατύπως, κάθε αδιαφορία σας για τις συλλογικές προτεραιότητες, κάθε ρουσφέτι που προσφύγατε έναντι κοινών και ενιαίων διατάξεων, κάθε υπόγεια διαδρομή που ακολουθήσατε, κάθε έκπτωση της Γλώσσας που ανεχθήκατε για να κρύψετε την αγραμματοσύνη σας, όλα στο Μάτι του κυκλώνα θα καταλήξουν! Η Ελλάς ξεπέρασε την παρακμή, έχει μπει στον κύκλο της πληρωμής χρεών δια του αίματος.

Η «εκτός σχεδίου» πολεοδομία στο Μάτι, μια παγκόσμια πρωτοτυπία αλλά και μια ελληνική σταθερά, έγινε μαζικός Γολγοθάς, μια κόλαση του Δάντη, δεκάδων συμπολιτών. Κάηκαν ζωντανοί σε έναν λαβύρινθο δρόμων, δρομίσκων, αδιεξόδων και κρημνών χωρίς κατάληξη, μέσα και ανάμεσα σε οικίες μιας ψευδούς ευμάρειας, σε κήπους χωρίς αισθητική, μόνον με τα δασικά υπολείμματα της Αττικής Φύσης να επιχειρηματολογούν νεκρά κατά ενός «παραδείσου» που είχε υποκλαπεί από τη λογική και το στοιχειώδη σχεδιασμό. Κι όταν ήλθε η ώρα να πληρωθεί ο λογαριασμός, η εθνική τραγωδία ήταν βαριά! Πώς αλλιώς -πλην σαν τις γάτες τ’ Άι Νικόλα του Σεφέρη πορευόμαστε, κάποιοι τουλάχιστον: «…Τί νὰ σοῦ κάνουν οἱ ταλαίπωρες παλεύοντας καὶ πίνοντας μέρα καὶ νύχτα τὸ αἷμα τὸ φαρμακερὸ τῶν ἑρπετῶν. Αἰῶνες φαρμάκι, γενιὲς φαρμάκι». «Γραμμή!» ἀντιλάλησε ἀδιάφορος ὁ τιμονιέρης».

Όσοι μυαλό έχουν θα μπορούν να διακρίνουν ότι όλα τούτα τα τραγικά ήσαν αναμενόμενα. Άνθρωποι θα πνίγονται, θα καίγονται ή θα καταπλακώνονται κατά τις «ορέξεις» της Μάνας Γης, άνθρωποι θα καταστρέφονται, θα εξοβελίζονται, θα εξανδραποδίζονται κατά τις πιέσεις της Οικονομίας, νησιά, νησάκια, περιοχές θα αλλάζουν στο χάρτη της κυριαρχίας των εναλλακτικών Ηττοπαθών. Και πάντα θα υπάρχουν ψοφοδεείς «Ερίδματοι» που στο βωμό της ιδεολογικής ακινησίας θα θυσιάζουν τους ηλιθίους εξ Ημών, ακόμα κι όσοι αντιστεκόμενοι δεν ποντάρουμε στο Lotto της ατομικής απόδρασης.

Το Μάτι μας παρακολουθεί Όλους!

Αυτό που συμβαίνει επί μοναρχίας Τσίπρα δε θα μπορούσε να το ελπίζει ούτε ο πιο ακραίος συντηρητικός: το επίγραμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή του αυθεντικού, στους πρώιμους μεταπολιτευτικούς χρόνους, μόνον η ψευδεπίγραφος «Αριστερά» του Μαξίμου θα μπορούσε να επικυρώσει οριστικά κι αμετάκλητα. Και γι’ αυτό, με ή χωρίς γραβάτα, ο βιομετρικά συνεσταλμένος (δείτε την ατυχέστατη εικόνα «μπασμένου» του Τσίπρα απέναντι στον Αλβανό πρωθυπουργό Ράμα…) έγινε ο αγαπημένος μεσίτης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των γεω-στρατηγικών δυτικών παιγνίων στη δήθεν ανυπότακτη Βαλκανική χώρα των ψεκασμένων!

Σε μια χώρα ή μια κοινωνία πολιτών ευδαιμόνως επιρρεπείς στην αυταπάτη, τη μπαρούφα και -μεταξύ μας- την «δήθεν-αριστερό-ακρο-δεξιά» παπάντζα (συνδυασμός του παπατζή και της παπάρας), ο Τσίπρας διατηρεί την πολιτική ηγεμονία, χωρίς να έχει την ανάλογη δημοσκοπική ανταπόκριση. Πρωτότυπος συνδυασμός, διχασμός στα πολιτικά ΜΜΕ και τα κομματικά γραφεία και κυρίως μια δύσκολη εξίσωση για την Αντιπολίτευση και τραχύς άγγελος δεινών για το μέλλον!  Έτσι γίνεται η σύγχρονη μετα-πολιτική παγκοσμίως, καλόν είναι να το καταλάβουμε εγκαίρως ως πολίτες και θαύμα θα ήταν να το καταλάβουν ουσιωδώς και οι «στρατηγοί» της Αντιπολίτευσης. Καθότι άλλο θέμα είναι η ανύπαρκτη δημοσκοπική επιρροή που ασκούν κάτι αγενείς ξεκατσίπρωτοι στα πρωϊνάδικα -βλέπε π.χ. παιάνες για το ΦΠΑ στα «προσφυγικά» νησιά με την απάτη της εξάμηνης επέκτασης του χαμηλού ποσοστού-  κι άλλο θέμα είναι η καθ’ αυτό στιβαρή οικονομία και ανάπτυξη των νησιών. Πολύ εχάρησαν τάχατες οι νησιώτες αντιπολιτευόμενοι βουλευτές -ξέρω τί σας γράφω, ψάχνοντας να αποδείξουν ότι το επέβαλαν «κατόπιν ενεργειών» τους. Εχάρη επίσης ο τοπικός ΣΥΡΙΖαίος που μάλλον δεν κατάλαβε ακόμα τίποτα, διότι «όσον θα είναι Πρωθυπουργός ο Αλέξης, αύξηση ΦΠΑ δε θα γίνει στα νησιά»! Η ζωή λέει όμως άλλα: σε όρους λαϊκού λόγου, τρία πουλάκια κάθονται στην Ελληνική Δημοκρατία, το Μαξίμου και τον αξιαγάπητο Πρόεδρο της που ξύνοντας τα νυχάκια τους, τα νυχοποδαράκια τους υπογράφουν τα πάντα. Η τρέλα είναι ότι όλον τούτο πλασάρεται χωρίς φραγμό και χωρίς δυσκολία ως «νίκη» στην ηττοπαθή χώρα.

Το ότι «Ανήκωμεν εις την Δύσιν» έχει χειρογραφεί σε μια χαρτοπετσέτα στη Γιάλτα, μεταξύ Τσώρτσιλ και Στάλιν πριν από 70 και βάλε χρόνια, ως πάγιος γεωστρατηγικός διαμοιρασμός. Αξιολογήθηκε ως ευπρόσδεκτο γεγονός από το Λ. Κύρκο με το περίφημο «Σύντροφοι, ευτυχώς χάσαμε…». Διακηρύχθηκε ρητώς από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στη Μεταπολιτευτική περίοδο των διαπραγματεύσεων για την επαν-ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ένταξη στην τότε ΕΟΚ, ως στρατηγικός παράγων ασφάλειας. Σ’ αυτήν τη μακρά μεταπολεμική περίοδο, δεν έχει υπάρξει όμως  Έλληνας Κυβερνήτης που να εντυπωσιάζεται ως επαρχιώτης γαμπρός σε μεγαλο-αστικό σόι, ως προκύπτει από το εμφανές δέος του από τη συμμετοχή του στις στοχοθεσίες και τα τελετουργικά του ΝΑΤΟ, που να αγωνίζεται για την ένταξη τρίτων χωρών στη Συμμαχία, που να απελαύνει Ρώσους διπλωμάτες ή πράκτορες ως υποκινητές δυσχερειών στα προηγούμενα. Έπρεπε να εμφανισθεί Ηγεσία με «αριστερή» επίφαση και εκλογική στήριξη από τα ρετάλια -ή ρεμάλια μήπως- του πρωτόγονου ΠΑΣΟΚ, μια παρέα κυνικών πλην ευφυών νέων που έχουν καταλάβει καλά σε ποιους απευθύνονται, ώστε να διασφαλισθεί με τη βούλα του 21ου αιώνα η διηνεκής στρατηγική επιλογή.

Φίλοι που νομίζουν ότι ασχολούνται ακόμα με το ΚΚΕ εσωτερικού και τη Συμμαχία του 1977 - ‘78, που αγωνίζονται συναισθηματικά να βγάλουν κόκκινη κάρτα στην παρέα του Τσίπρα αλλά ζορίζονται, που δεν τους βγαίνει να ξεφωνίσουν τύπους όπως ο Μπαλτάς και ο Γαβρόγλου ως επικίνδυνα άχρηστους, ψελλίζουν κάτι μισόλογα -που αμφιβάλλω εάν όντως τα πιστεύουν- ότι ο Τσίπρας απετάξατο τη ριζοσπαστική μπούρδα, ότι έχει κάνει σοσιαλδημοκρατική στροφή, ότι αλληθωρίζει πολιτικά προς το Κέντρο! Κι ότι όλα αυτά τα ΝΑΤΟφιλικά και Μερκελολάγνα είναι απτές ενδείξεις «βιαίας ωρίμανσης», ως είχε προ 3 ετών πει ο Δραγασάκης.

Τρίχες! Όλα αυτά είναι ένας κυνικός μικρο-μεγαλισμός, ανθρώπων χωρίς στρατηγική σκέψη αλλά πρωταθλητών της μικρο-πολιτικής τακτικής. Όλα αυτά γίνονται με ένα στόχο: να μαζέψει ο Τσίπρας το ευρωπαϊκό ιερατείο στις φιέστες του Αυγούστου, στην Πνύκα και το Καστελλόριζο, να πουλήσει «κύρος» και «διεθνή αποδοχή» στους άλαλους ιθαγενείς ως καθρεφτάκια και ψεύτικα διαμάντια. Κι αυτοί θα έλθουν καθότι -σε αντίθεση με εμάς- ξέρουν με ποιον έχουν να κάνουν και πώς θα τον χειρισθούν. Αμ πώς;

Σελίδα 1 από 6
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top