FOLLOW US

Χρονογράφημα

Το λεξικό της μουσικής

Στον απόηχο του εξαιρετικού τρίτου Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής στον Μόλυβο, το οποίο κάθε χρόνο γίνεται ολοένα και καλύτερο, μια παρέα νυν και τέως δημοσιογράφων, Ελλήνων και ξένων, βρέθηκε αργά το βράδυ του Σαββάτου να καταναλώνει αχνιστά πιλάφια με γαρίδες, αισθησιακή αχινοσαλάτα και άφθονο τσίπουρο στο λιμάνι της Αρχαίας Μήθυμνας. Από τις μεγάλες απολαύσεις αυτής της ζωής.

Μοιραία, η συζήτηση περιστράφηκε σε γενικά θέματα. Δε θέλω να σας κουράσω, εκθέτοντάς σας πώς ορίσαμε την τέχνη, τη ζωή και την καλλιτεχνική δημιουργία. Νομίζω από όλα τα δαιμόνια το πιο ενδιαφέρον ήταν πάντοτε ο έρωτας.

«Έρωτας είναι να κοιτάς τον άλλον και να αισθάνεσαι ένα σμήνος από πουλιά να φτεροκοπά και να τιτιβίζει» δήλωσε ένας Γερμανός δημοσιογράφος. «Δηλαδή το ζητούμενο είναι το ηχητικό εφέ;» αστειεύτηκα. «Μην υποτιμάτε τον ήχο, στον απόηχο ενός μουσικού φεστιβάλ» με αποστόμωσε. «Έχει δίκιο! Πόσους ανθρώπους συναντάς που κάνουν τα πουλιά του δέντρου της ζωής να φτερουγίσουν και να σου τραγουδούν ένα τραγούδι που μόνον εσύ γνωρίζεις;» μου ψιθύρισε μια αγαπημένη φίλη μου. Θυμίζω το τσίπουρο και το κρασί έρεαν άφθονα κι όπως ανακατεύτηκαν με τα σφηνάκια της τεκίλας στο παραθαλάσσιο μπαρ λίγο αργότερα, έκαναν τους περισσότερους από εμάς να αναρωτηθούμε αν υπήρξε ποτέ άνθρωπος που να μας μεταμόρφωσε έστω και στη μεθυσμένη φαντασία μας, σε Αγίους Φραγκίσκους της Ασίζης.

Φαντάζομαι ο καθένας έδωσε τις δικές του απαντήσεις πάντα με το άλλοθι της παραζάλης, στη διάρκεια της οποίας αποκαλύπτονται και οι μεγαλύτερες αλήθειες. Μόνον που αυτές δεν προορίζονται για κατανάλωση. Κάποιοι αναρωτιούνται αν υπάρχουν αλήθειες που δεν θα ευδοκιμήσουν σ’ αυτόν τον κόσμο.  

Χαράματα, οδηγώντας αργά προς την Πέτρα, μόλις πέρασα την στροφή από το Καβάκι, ένιωσα μέσα μου ένα απόσπασμα από το βιβλίο του φίλου μου Στρατή Φραντζέσκου «Η δική μου Πέτρα», το οποίο θα μπορούσα να το είχα γράψει κι εγώ. Μόλις γύρισα στο σπίτι το αναζήτησα. Γράφει: «Όσοι πρόλαβαν την αυγή το πρώτο πέταγμα των γλάρων [...] είναι αυτοί  που ένιωσαν την πρωινή ψύχρα που κατεβαίνει από το βουνό του Λεπέτυμνου, μέχρι το κατάγιαλο. Κουβαλά μαζί του ένα άρωμα ανάμικτο, μέντας, λυγαριάς και τριφυλλιού που σε ανατριχιάζει από τη δροσιά, σου κουκουδίζει το δέρμα». Την έχω αισθανθεί την ψύχρα αυτή, πολλά περασμένα καλοκαίρια, όταν γυρίζαμε με το μηχανάκι πάλι χαράματα από τον Μόλυβο. «Από κει βγαίνει ο προδότης ο ήλιος, για να διαλύσει την πάχνη και τον μύθο, για να ξαναφωτίσει μια φορά ακόμη την αλήθεια» καταλήγει το κείμενο του Στρατή.

Οι αλήθειες των ανθρώπων υπάρχουν μέσα τους, σκεφτόμουν το επόμενο μεσημέρι, απολαμβάνοντας άλλη μια συναυλία από τα τζιτζίκια του Άη Νικόλα. Ούτε κρύβονται, ούτε αποσιωπούνται. Οι αλήθειες πάντα διαλύουν τους μύθους. Τα παραμύθια, με ευθύνη τους, τα πλάθουν οι άνθρωποι. Οι αλήθειες έρχονται μαζί μας, σαν κύτταρα. Απλώς φτιασιδώνονται ή ακόμη χειρότερα δοκιμάζονται. Οι αλήθειες των ανθρώπων -κι ο έρωτας είναι μια από αυτές- είναι ζωντανές. Μόνο που κάποτε, όπως όλα τα ζωντανά πλάσματα, παραδίνονται στον ύπνο -ξεκουράζονται!

Μέσα από το δωμάτιο μου και τις κουφωμένες γρίλιες, το βλέμμα του Ευαγγελιστή Λουκά από την τοιχογραφία του Άη Νικόλα με κοιτά αυστηρό. «Τι με κοιτάς; Κανένας από όσους έζησαν τις δικές τους αλήθειες, δεν άγιασε ποτέ», του απαντώ στη δική μας σιωπηλή συζήτηση, που συνεχίζεται αδιάλειπτα κάθε καλοκαίρι από το 1989. Δεν μου απαντά. Για μια στιγμή νομίζω ότι το βλέμμα του χαμηλώνει. Είναι ιδέα μου. Η σκιά από το φως των κεριών που λιώνουν.

Τα πουλιά στον πλάτανο κελαηδούν. Νομίζω πάντα αυτό κάνουν. Όλες τις ώρες της ημέρας. Με βάρδιες. Με διαφορετικές μελωδίες. Τραγουδούν πάντα στον ίδιο ρυθμό. Χρειάστηκε η ατάκα ενός εμπνευσμένου και λιγάκι πιωμένου Γερμανού δημοσιογράφου, για να συνειδητοποιήσω το βαθύτερο νόημα της δικής μου μελωδίας. 

 

Καλυψώ Λάζου

 

 

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top