FOLLOW US

Χρονογράφημα

Η πολύτιμη λήθη

Έξω βρέχει, είναι Ιούνης αλλά δεν είναι Καλοκαίρι.

Αφουγκράζομαι τα λόγια της βροχής και τα μυστικά της, τα κάνω στίχους και τους αραδιάζω σε ένα λευκό χαρτί.

Φτιάχνω καφέ ελληνικό και βάζω έναν δίσκο του Bob Dylan να παίζει, ταιριάζει αφάνταστα ο Dylan και ο Ελληνικός καφές με την βροχή.

Τριγυρνάνε ξυπόλυτες στο μυαλό μου διάφορες αναμνήσεις, βρέχει και μέσα στο μυαλό μου τώρα. Θυμάμαι κάποιες σπασμένες αγκαλιές, κυνηγάω χαμένες λέξεις, χάνομαι σε κάποια ξεχασμένα σ’ αγαπώ που μείναν μονάχα τους σε κάποιες ερημικές παραλίες και έγιναν βότσαλα, βότσαλα που προσμένουν μήπως τα μαζέψουν ένα μεσημέρι τα παιδιά και αναστηθούνε ξανά.

Βρέχει πολύ και δεν είναι το ότι μου λείπεις είναι ότι φέρνω στο μυαλό μου αυτό το βαλς που μου είχες υποσχεθεί ότι θα χορεύαμε κάτω από την βροχή αλλά δεν το χορέψαμε ποτέ. Ποτέ δεν ανάψαμε παρέα τσιγάρο από έναν κεραυνό, ο κεραυνός έπεσε επάνω μας και μας έκαψε, δεν άφησε τίποτα, ούτε καν τις στάχτες μας.

Να θυμηθώ να φυτέψω στο υπόγειο μου αργότερα ελπίδες, είναι ο καιρός τους και μπορεί να βγάλουν ρίζες, να φυτρώσουν, να ανθίσουν και να γίνουν πραγματικότητα.

Προς το παρόν κοσκινίζω τις αναμνήσεις μας, τις βάφω κιόλας, στο χρώμα των χρυσάνθεμων.

Μην έρθεις όμως ξανά, θέλω να είσαι μόνο ανάμνηση, παρελθόν μόνο.

Νοσταλγώ την θάλασσα αλλά δε μου λείπει, θα με περιμένει, έχει τεράστια υπομονή, η βροχή πάλι όχι. Εξάλλου και η βροχή θάλασσα είναι, με άλλη μυρωδιά.

O Dylan συνεχίζει το τραγούδι του:

 

''Senor, Υπάρχει ένας κακός αέρας

ακόμα φυσάει σε εκείνο το ανώτερο κατάστρωμα

υπάρχει ένας σιδερένιος σταυρός

ακόμα κρεμασμένος γύρω από το λαιμό του.

Υπάρχει μία μπάντα σε πορεία

που ακόμη παίζει σε εκείνο το άδειο μέρος,

Όπου αυτός με κράτησε στην αγκαλιά του

ένα καιρό και είπε, "Μη με ξεχάσεις"

 

Κι αναρωτιέμαι, μπορεί άραγε να ξεχάσει κανείς;

Εσύ πάντως μη φοβάσαι, δε θα σε ξεχάσω, θα σε φέρνω στο μυαλό μου που και που, ειδικά την εποχή που βγαίνουν τα χρυσάνθεμα.

Κρατάω στο ένα μου χέρι ένα όνειρο και στο άλλο μου χέρι έναν αέρα, θα αφήσω τον αέρα ελεύθερο και μετά θα αφήσω και το όνειρο να ταξιδέψουν παρέα.

Περίεργη μέρα.

Κοιτάω από το παράθυρο τους περαστικούς, αυτή είναι η σωστή λέξη για την ζωή μας.

Περαστικοί, από όλα, περνάμε, φεύγουμε, επιστρέφουμε για να φύγουμε ξανά.

Όλα είναι μια πορεία, ένα ταξίδι κι εμείς διαβάτες περαστικοί.

Πουλιά…

Που πετάμε μακριά με μια κρυφή ελπίδα να συναντήσουμε κάποιον ποιητή μήπως και μας κάνει τραγούδι.

Κι αναρωτιέμαι ξανά, μπορεί να ξεχάσει κανείς;

Ποιο το νόημα να ζούμε, να αγαπάμε, να δίνουμε τα αισθήματα μας αν είναι για να ξεχαστούμε;

Η λήθη…

Η πολύτιμη λήθη.

Κατάρα και ευλογία μαζί.

Η βροχή σταμάτησε, ο καφές μου τελείωσε, μόνο o Dylan συνεχίζει ακούραστα.

''Senor, senor,

ξέρετε οι καρδιές τους είναι σκληρές σαν δέρμα.

Καλά, δώστε μου ένα λεπτό.

Απλά πρέπει να μαζέψω τον εαυτό μου από το πάτωμα.

Για πόσο ακόμη θα ταξιδεύουμε;

Για πόσο ακόμη θα πρέπει να κρατήσω

τα μάτια μου κολλημένα στην πόρτα;''

 

Ντέπη Χατζηκαμπάνη γεννήθηκε και μεγαλώνει στη Λέσβο. Πλέκει στίχους με το βελονάκι της ψυχής

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ
Τελευταία τροποποίηση Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018 16:56
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Οι συμπεθέρες Τα κηδειόχαρτα της λογικής »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top