FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Διαιρέσεις δι’ αφελείς…

 

Για ένα μείζονα Πολιτισμό -ως ο μέχρι πρότινος δικός μας, η θεοποίηση του Ανθρώπου ή ο εξανθρωπισμός του Θεού ήταν μέγα επίτευγμα νόησης. Απόρροια αυτής ήταν και η «ασεβής» θεώρηση ότι όταν εκφράζουμε προς το Θεό τα σχέδιά μας, Αυτός ξεκαρδίζεται· κι όταν Αυτός υλοποιεί τα δικά του, εμείς κλαίμε. Για να συνομιλήσουμε μαζί Του, βρήκαμε τις λέξεις-έννοιες και τους αριθμούς-μεγέθη και επιχειρήσαμε να τα οργανώσουμε σε συγκεκριμένα σχήματα ερμηνείας του ανθρώπινου δράματος. Όποιο περιεχόμενο βάλετε στη λέξη «Θεός», από το «Υπέρτατο Όν» της θρησκείας έως το «Λαό» των λαϊκιστών, όταν οι λέξεις χάνουν το νόημά τους κι οι αριθμοί την ποσοτική τους διάσταση, εγκαθίσταται μια γενικευμένη αντι-κανονικότητα, ένα χυδαίο θράσος ή ένα θρασύ χάος που οδηγεί στην υποχώρηση απλών και τυπικών αξιωμάτων που επιτρέπουν μιαν υποφερτή έστω συνύπαρξη των πολιτών.

Αντι-κανονικότητα είναι να διορίζουν τα παιδιά το μπαμπά τους, αγνωστικιστές να απαγγέλουν το «Πιστεύω» δίπλα στα εξαπτέρυγα, πυροσβεστικά μέσα να παραλαμβάνονται μετά την αντι-πυρική περίοδο. Αντι-κανονικότητα είναι η ανάγκη χρήσης ενός στόλου δορυφόρων ώστε να γίνει μια εμβαδομέτρηση καμένων εκτάσεων με απόκλιση 80% περίπου, από… μηχανικό. Αντι-κανονικότητα είναι τα μνημόσυνα με λογική καλλιστείων γύρω από τα πολιτικά «εγκλήματα» αυταρχικών καθεστώτων του 20ού αιώνα -ποιος και γιατί έσφαξε λιγότερους, δηλαδή. Αντι-κανονικότητα είναι να παίρνει στα σοβαρά το δήθεν ρόλο της ως πολιτισμικής ναυαρχίδας η «Οία Ηώ κ.λπ.» -κυβερνητική τηλεόραση και να μας σερβίρει εορταστικό πρόγραμμα με την κα Όλγα Πολίτη (!) στο ρόλο της εκφωνήτριας των θαυμάτων της Παναγίας, το 15Αυγουστο… του 1980. Αντι-κανονικότητα είναι η σύγκληση της πολιτικής επιχειρηματολογίας μεταξύ της ιθαγενούς συγκυβέρνησης και του Τραμπ. Κι αντι-κανονικότητα είναι η επιμονή στο success story ως αποτέλεσμα κυβερνητικής πολιτικής, όταν είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής του «καταραμένου» νιοστού μνημονίου.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι τα ενδεικτικά αυτά συμπτώματα της αντι-κανονικότητας προδιαγράφουν το πώς θα πορευθούμε τα επόμενα χρόνια. Τα πράγματα είναι απολύτως προδιαγεγραμμένα: θα κληθούμε να διαλέξουμε μεταξύ του «κλέφτη» και του «ψεύτη»· μεταξύ του «ανίκανου» κι αυτού που «μπορεί να τα κάνει καλύτερα γιατί ξέρει»· μεταξύ δύο που «τα ίδια έκαναν στο παρελθόν» και «κάνουν αντιστοίχως τώρα». Η νέα «λυρική» σαιζόν θα είναι βαρετή· με ένα διαφοροποιό γνώρισμα όμως, ως υποσημείωση: τώρα που το αντιμνημονιακό μύθευμα κατέπεσε, τώρα που η διαπραγμάτευση, ιδίως η υπερήφανη, ονομάστηκε αυταπάτη, τώρα που οι υποσχέσεις παροχών εξαϋλώθηκαν στην κοινή συνείδηση, τώρα που η συγκυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει κάποιο δικό της οριζόντιο, κάθετο ή διαγώνιο, πάντως «μη-παράλληλο», πρόγραμμα, οι βαθιές πολιτικές αποκλίσεις μεταξύ των συνεταίρων -του «μπούλη» και του «Αλέξη που έχει βαβά στο χεράκι του»- θα γίνονται συχνότερα ορατές -ελπίζω τουλάχιστον να υπάρχουν αυτές οι αποκλίσεις. Ακόμα και ο κεντρικός συμβολισμός μιας διεκδικούμενης αντι-κανονικότητας, της γραβάτας δηλαδή, αποδεικνύεται έωλος κι ανιστόρητος. Διάβαζα προ ημερών μιαν αναπομπή σε δημοσίευμα της Καθημερινής της 6ης Αυγούστου 1937: «Η κατάργησις της γραββάτας γενικεύεται. Το άλλοτε απαραίτητον τούτο εξάρτημα της ανδρικής αμφιέσεως θεωρείται περιττόν με τον καύσωνα. Το περίεργον είναι ότι ενώ άλλοτε η εμφάνισις χωρίς γραββάταν εθεωρείτο ως κοσμική παράλειψις, σήμερον η χωρίς γραββάταν εμφάνισις είναι το άκρον άωτον της κομψότητος». Όλα τα είχε λύσει η αστική τάξη, στη φιλελεύθερη σοφία της, Αλέξη μου. Οπότε τα σημερινά καμώματα, μόνον ως αταξίες παλιμπαίδων μπορούν να λογίζονται.

Έναντι όλων αυτών, η μόνη λύση φαντάζει να είναι η ανάπτυξη ενός βαθιά διαιρετικού, διχαστικού λόγου. Η αντι-κανονικότητα θα γίνει καθημερινότητα επειδή οι ηγεσίες φαίνονται προς το παρόν αδύναμες να χρησιμοποιήσουν όλες τις πράξεις της αριθμητικής: καθώς εκτός από τη διαίρεση, υπάρχουν και η πρόσθεση (δυνάμεων), η αφαίρεση (φραγμών) και ο πολλαπλασιασμός (προοπτικών).

Η μόνη φρικώδης απάντηση -κατά παράφραση του Μ. Αναγνωστάκη- στην ερώτηση γιατί μας συμπεριφέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο, είναι είτε διότι τόσο μπορούν ή είτε επειδή αυτοί είμαστε. Και ψάχνοντας απάντηση στο δίλημμα, ο διάολος μου θύμισε τη ρήση του Μπέρναρντ Σω: «Δημοκρατία είναι αυτό το πολίτευμα που διασφαλίζει ότι δε θα κυβερνηθούμε από καλύτερους από εμάς»… Όπερ έδει δείξαι, με άλλα λόγια για το κουσούρι μου…! 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Αριστερός, όσο τον παίρνει… Ο εχθρός του λαού »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top