FOLLOW US

Αιολίας Λόγος

Αναγκαιότητα Αιτηματική για την Απελευθέρωση των Ελλήνων, η Ανάπτυξη!

Ανάπτυξη! Μία λέξη που πάντα με γοήτευε. Με μαγνήτιζε. Τούτο όχι τυχαία, αλλά γιατί τα καλά της, τα γεύθηκα και μάλιστα πλουσιοπάροχα στη ζωή μου, τόσο σε οικογενειακό όσο και σε κοινωνικό-εθνικό επίπεδο. Μέσω αυτής, μου έδωσαν τη δυνατότητα οι αείμνηστοι γονείς μου (Χαράλαμπος, Ελπινίκη) και πολλοί φορείς (Οικοτροφείο Αριστευόντων Μαθητών Μυτιλήνης, Ίδρυμα Γ. Βοστάνη, Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, Ίδρυμα Έλενας & Ελ. Βενιζέλου) να αποκτήσω μόρφωση, παιδεία και γνώση. Έτσι μπόρεσα, ως άτομο να ευτυχήσω, ως οικογενειάρχης και γονέας δε, να συμβάλλω στην ευδοκίμηση της οικογένειάς μου. Για τα προς στην κοινωνία οφειλόμενα μου, ως μη αγνώμων, προσπάθησα να ανταποδώσω φυσικά τα πρέποντα, μέσα στις δυνατότητες μου, ως ενεργός πολίτης και όχι μόνο.

Οι κύριοι παράγοντες της ανάπτυξης ως γνωστόν είναι: Κεφάλαιο, εργασία, διοίκηση. Ταξινόμηση τους κατ’ αξία δεν οριοθετείται. Η αρμονική όμως μεταξύ τους συνέργεια φέρει αποτελέσματα, άριστα.

Πάντως, η εργασία παίζει σημαντικότατο ρόλο. Δι’ αυτής, ο άλλος θεμελιώδης παράγοντας, το κεφάλαιο «αυγατίζει». Παράγει. Παράγει αγαθά, χρήμα, θέσεις εργασίας, πλούτο, γενικά ευημερία. Το κεφάλαιο χωρίς εργασία μένει στάσιμο και με το χρόνο απομειώνεται. Σ’ ό,τι αφορά τη διοίκηση, αναμφίβολα ο ρόλος της είναι ανεκτίμητος. Συμβάλλει τα μέγιστα στην ανάπτυξη. Διοίκηση, δηλ. το «μυαλό». Οι οικογένειες που το κεφάλι, ο οικογενειάρχης, κρατά καλά το τιμόνι με στιβαρότητα, σύνεση αλλά και όραμα, προοδεύουν και μεγαλουργούν. Παραδείγματα διεθνώς, άπειρα. Σε εθνικό επίπεδο, επίσης αμέτρητα. Αναφέρω δύο χαρακτηριστικά: Ωνάσης, Μποδοσάκης. Το να γράψω τι δημιούργησε ο καθένας, παρέλκει. Όμως δεν παρέλκει να πω ότι οι «αυτοκρατορίες» τους κλονίστηκαν ή και διαλύθηκαν με το θάνατό τους.

Αυτό το δεδομένο, σε επίπεδο κοινωνίας και κράτους, οδήγησε τον εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο όταν προ αιώνος θεσμοθετούσε τα των ανωνύμων εταιρειών (Α.Ε.) και κωδικοποιώντας την ιδιότητα του διοικούντος μία Α.Ε., να ορίσει ότι τούτος «πρέπει να διοικεί αυτήν, δίκην καλού οικογενειάρχου». Αναλλοίωτα, ισχύει και σήμερα. Το αυτό βέβαια ισχύει και για τον διοικούντα ένα φορέα. Προδήλως, σε πολύ - πολύ μεγαλύτερη φυσικά κλίμακα, το αυτό ισχύει για το «διοικητή» Κράτους. Τον Κυβερνήτη του.

Τούτος ο απλός ορισμός για τον εκάστοτε Κυβερνήτη μας, δυστυχώς δεν είχε εφαρμογή, τουλάχιστον απ’ την Μεταπολίτευση και μετά. Ατυχώς αυτό καταφαίνεται, απ’ το αποτέλεσμα, που βιώνεται δυστυχώς απ’ όλους μας. Οι Πρωθυπουργοί των σαράντα τελευταίων χρόνων, δεν διοίκησαν την πατρίδα «δίκην καλού οικογενειάρχου». Χρέη επί χρεών. Διαχρονικά το χρέος διογκωνόταν. Ως ποσοστό % του ΑΕΠ τούτο, κατά πως το κατέλειπε ο εκάστοτε απερχόμενος Πρωθυπουργός, αποδίδει γλαφυρά την αλήθεια του πράγματος:

Κων/νος Καραμανλής (1981), ~27, Ανδρ. Παπανδρέου (1989) ~66, Συγκυβέρνηση (1991). ~74, Κ. Μητσοτάκης (1993) ~101, Ανδρ. Παπανδρέου (1996) ~102, Κ. Σημίτης (2004) ~99, Κώστας Καραμανλής (2009) ~114, ΓΑΠαπανδρέου (2010) ~125.

Σε απόλυτους αριθμούς τούτο, ~250 δισ. ευρώ.

Έτσι, το επαχθές αυτό χρέος μάς οδήγησε στα μνημόνια, για να μη χρεοκοπήσουμε. Και παρ’ όλη την ατέλειωτη λιτότητα, το στύψιμο του Λαού (πάρθηκαν σε βάρος μας μέτρα ~75 δισ. ευρώ) που επέβαλαν οι «καλοί» μας εταίροι στα επτά μνημονιακά χρόνια, σήμερα χρωστούμε ~190 % του ΑΕΠ , ήτοι ~300 δισ. ευρώ. Δηλ. για να ξεχρεώσουμε, θα πρέπει να δώσουμε στους δανειστές μας για ~2 χρόνια το εισόδημά μας όλοι οι Έλληνες, χωρίς να φάμε, χωρίς να πιούμε, χωρίς να γιατρευτούμε, χωρίς…, χωρίς…, χωρίς να ξοδέψουμε έστω και ένα ευρώ! Τραγικά, αληθινό! Φυσικά, ανέφικτο. Τούτο σημαίνει ότι για να ξεχρεώσουμε, όντας δυστυχώς υποτελείς χρέους, θα «πάρει» χρόνια.

Τούτα όλα δε, διότι ενώ οι Κυβερνήτες μας φρόντισαν να φορτώσουν στις πλάτες του Λαού χρέη πάνω από ένα ΑΕΠ (ο τελευταίος, Κώστας Καραμανλής το παρέδωσε στο ~114%), αλλά και να μας βάλουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), δεν φρόντισαν όμως να διασφαλίσουν τα καλά μιας ομοσπονδίας.

Στις ΗΠΑ που από συστάσεως τους λειτουργούν ως ομοσπονδία, όταν μία πολιτεία οδηγείται σε χρεοκοπία, τότε παρεμβαίνει η κεντρική διοίκηση, το κεντρικό θησαυροφυλάκιό αποτρέποντας την, όπως έγινε με την Καλιφόρνια προ ετών.

Εδώ, στην κατ’ όνομα Ε.Ε., που ασφαλώς ουδέποτε απέκτησε ενιαία κρατική οντότητα (με κοινά σώματα ασφαλείας/στρατό, κοινή εξωτερική πολιτική, το μόνο κοινό είναι το νόμισμα), τα πράγματα διαφέρουν. Χρωστάς ως κράτος-μέλος της, τότε για να μη χρεοκοπήσεις θα πρέπει να «πληρώσεις». Χωρίς πολλές περιστροφές, πρέπει να στυφτείς «ως λεμονόκουπα» για να μην επιτρέψουν οι «αλληλέγγυοι εταίροι σου» να χρεοκοπήσεις. Το πώς θα σε «ξεζουμίσουν» οι εταίροι; Αυτοί ξέρουν. Ξέρουν και μάλιστα πολύ καλά, όντας απόγονοι των Ευρωπαίων εκείνων που επί αιώνες απομυζούσαν τον πλούτο όλης της Υφηλίου. Αυτοί είναι οι δανειστές μας. Έτσι το κοινοτικό κεκτημένο «αλληλεγγύη», ξεχάστηκε για μας και το μόνο που έμεινε ήταν να υποστούμε την ταπείνωση, το διεθνή εξευτελισμό όλα αυτά τα χρόνια της κατοχής (οικονομική) που ζούμε.

Υπάρχει σωτηρία; Αν ναι, πώς; Μόνο με την ανάπτυξη. Αιτηματική αναγκαιότητα. Αν αυτή είναι ρυθμού των συνήθως Ευρωπαϊκών, δυστυχώς τούτο θα κρατήσει γενεές. Μόνο αν συνέβαινε κάτι το αλματώδες, ως εκείνο που αδιάλειπτα προβάλλει ο συνάδελφος, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Σύμβουλος της Κυβέρνησης του Καναδά, Αντ. Φώσκολος, θα μπορούσαμε να ελευθερωθούμε σύντομα. Ο Αντ. Φώσκολος ομιλεί περί υπάρξεως υδρογονανθράκων στο υπέδαφός μας, αξίας πάνω από 2 τρισ. ευρώ και ετήσια απόδοση ~50 δισ. ευρώ. Αν τους εκμεταλλευθούμε επ’ ωφελεία μας, τότε θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε σχετικά σύντομα απ’ τα βρόχια των τοκογλύφων μας.

Άραγε γίνονται θαύματα, στον 21ο αιώνα;!…

 

 

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top