FOLLOW US

Χρονογράφημα

Το Ημερολόγιο της Νίκης

Κάθε Χριστούγεννα, είναι καθιερωμένο το μεσημεριανό γεύμα στο φωτεινό σπίτι της φίλης μου, Νίκης Ελευθεριάδη. Χάρη σ’ αυτό και σε κάτι μαθήματα Γερμανικών, έμαθα να παρκάρω στα Εξάρχεια. Όποτε περνώ την εξώπορτα, ένας κόσμος καλλιτεχνικός με υποδέχεται: σκηνογραφίες, πίνακες, κεραμικά, φωτογραφίες, παλιά έπιπλα, δυνατά χρώματα, όλα ταιριασμένα με την ιδιαίτερη πινελιά μιας ζωγράφου, που έμαθε να ζει καλλιτεχνικά. 

Κάθε Χριστούγεννα, είναι καθιερωμένο το μεσημεριανό γεύμα στο φωτεινό σπίτι της φίλης μου, Νίκης Ελευθεριάδη. Χάρη σ’ αυτό και σε κάτι μαθήματα Γερμανικών, έμαθα να παρκάρω στα Εξάρχεια. Όποτε περνώ την εξώπορτα, ένας κόσμος καλλιτεχνικός με υποδέχεται: σκηνογραφίες, πίνακες, κεραμικά, φωτογραφίες, παλιά έπιπλα, δυνατά χρώματα, όλα ταιριασμένα με την ιδιαίτερη πινελιά μιας ζωγράφου, που έμαθε να ζει καλλιτεχνικά.

Εξίσου καλλιτεχνική είναι κι η μαγειρική της Νίκης, που σερβίρεται μέσα στην ηλιόλουστη κουζίνα, δίπλα από έναν παλιό, μαρμάρινο νεροχύτη: σάλτσες με ρόδι, φρούτα και κρασί, πατάτες μαγειρεμένες με μπαλσάμικο, υλικά από γνωστή αλυσίδα ντελικατέσσεν, μπερδεμένα με γούστο και πρωτοτυπία.

Κουβαλώ τα πιάτα στην τραπεζαρία και παρατηρώ τη μπερζέρα της γωνίας. Ίδια κι απαράλλαχτη εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες. Αισθάνομαι να μεγαλώνω εγώ κι εκείνη να παραμένει ανέγγιχτη από το χρόνο. Η φιλία μου με τη Νίκη ξεκίνησε στα φοιτητικά μου χρόνια, παρά τους στενούς οικογενειακούς δεσμούς των οικογενειών. Τρύπωνα τα πρωινά στον υπέροχο κήπο της με τα πανύψηλα δέντρα, την εντόπιζα να ζωγραφίζει σε κάποιο ξέφωτο, ακούγοντας κλασική μουσική και στρωνόμουν δίπλα της. «Κάτσε» έλεγε χωρίς να γυρίσει. Καθόμουν και την κοίταζα να ζωγραφίζει. «Λοιπόν;» ρωτούσε κανένα μισάωρο αργότερα: «Πώς πάνε τα αισθηματικά;» Ήμουν πάντα σίγουρη ότι δεν άκουγε ούτε τα μισά από όσα της έλεγα. «Θέλω πάσαν λεπτομέρειαν» σχολίαζε και τόνιζε με εμβρίθεια τα χρώματα, με ένα λεπτό πινέλο. Συνέχιζα στου κουφού την πόρτα κι όταν τελείωνα, ζητούσα τη γνώμη της. Έφερνε τα γυαλιά της πιο έξω στη μύτη με κοιτούσε γελώντας και έλεγε πάντα: «Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Έχω κρύο τσάι».

Από την αναπόληση με έβγαλε η γνωστή ατάκα: «Λοιπόν πώς πάνε τα αισθηματικά;» «Με δουλεύει», σκέφτηκα κι άρχισα την αναφορά. Κάποια στιγμή το μάτι μου, έπεσε πάνω σε ένα σαν βιβλίο, μου φάνηκε… «Ημερολόγιο σε κάνανε;» «Ο φίλος σου ο Σκορδάς». Το φυλλομέτρησα. «Επειδή το λέρωσες, στο χαρίζω». Είχε μέσα ένα κείμενο της Νίκης για την Πέτρα, ένα της Μόσχου για τη Νίκη και τη ζωγραφική της, πίνακες, κεραμίδια, πιάτα κεραμικά, που τελευταία ζωγραφίζει πολύ ωραία, ομολογώ. «Εκδόσεις Μύθος». «Δεν το ήξερες;» «Ωχ!» «Ε, καλά που έχεις και μένα και σε μυώ στα καλλιτεχνικά». «Θα το κάνω άρθρο», είπα. «Πάλι θα γράφεις τι λέμε και θα ντρέπομαι». «Αυτά θα γράφω». «Ε, τότε να γράψεις ότι ο ένας ο τύπος που μου διηγήθηκες, είναι κομπλεξικός, εγώ το λέω αυτό». «Κι αυτός το ξέρει». «Α!» «Και πού να πω ότι το βρίσκουν το βιβλίο;» «Αμ, δεν ξέρω, γράψε “σε όλα τα καλά βιβλιοπωλεία”»! «Σπουδαίο πρόμο θα κάνουμε», είπα μέσα μου. Η Νίκη έφερε δεύτερο μπουκάλι κρασί και άλλαξε θέμα: «Να πας να δεις την έκθεση του Χρόνη στο ΜΙΕΤ, πριν φύγει για Θεσσαλονίκη». «Οι φωτογραφίες στο Ημερολόγιο είναι από όλες τις περιόδους της ζωγραφικής σου». «Είναι». Βλέπω το σελιδοδείχτη. Εικονίζει το σπίτι της Φλώρας, στη γειτονιά μου στην Πέτρα. Σκέφτομαι να ρωτήσω: «Θα κάνεις καμιά έκθεση ζωγραφικής στη Μυτιλήνη, φέτος με την ευκαιρία και του Ημερολογίου;» «Θα κάνω, το Πάσχα κοντά, στου Χαλήλ Μπέη, θα πάω και από νωρίς στο χωριό. Λίγα έργα, κεραμικά, κεραμίδια, κουτιά ζωγραφισμένα, σαν αυτό που σου χάρισα στα γενέθλιά σου»!

Φυλλομετρώ σύντομα το Ημερολόγιο. Η Νίκη Ελευθεριάδη είναι το κεντρικό αφιέρωμα στο βιβλίο, που γεμίζει από λογοτεχνικά πονήματα γνωστών Μυτιληνιών και αφιερώματα σε επώνυμα πρόσωπα της μυτιληνιάς ιστορίας. Ένας λογοτεχνικός καζαμίας, τηρουμένων των αναλογιών, πλούσιος και ευσύνοπτος. «Γιατί δεν έδωσες συνέντευξη καλέ;» τη ρωτώ ενώ ετοιμάζεται να πάμε σινεμά. «Γιατί ρωτάτε δύσκολα και δεν ξέρω τι να απαντήσω», με ειρωνεύεται. «Άιντε, μπρος, να κατηφορίσουμε στην Όπερα, να προλάβουμε να χαζέψουμε και καμιά βιτρίνα». Η πόρτα κλείνει πίσω μου, η Αθήνα του 21ου αιώνα με περικυκλώνει ασφυκτικά.

 

Καλυψώ Λάζου

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Αλκυονίδες Ο Θοδωρής »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top