FOLLOW US

Χρονογράφημα

Απέναντι του βουνού

Το κέντρο της Αθήνας κρύβει πάντα μικρές ευχάριστες εκπλήξεις, από κείνες που σε ζεσταίνουν μέσα στο κρύο και κάνουν την καρδιά σου να ζωντανεύει, όταν απολαμβάνεις την ομορφιά της τέχνης και συνάμα ξεχειλίζεις από τις αναμνήσεις σου. Εκείνο το σκοτεινό απόγευμα κατηφορίσαμε με μια φίλη, την Αγίου Κωνσταντίνου και τρυπώσαμε στο φιλόξενο εκθεσιακό κέντρο του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης, να γλιτώσουμε από το κρύο που μας πιρούνιαζε και να επισκεφτούμε την πρόσφατη έκθεση ζωγραφικής του Χρόνη Μπότσογλου, που ονομάζεται «Απέναντι του βουνού», λίγο πριν το ταξίδι της στη Θεσσαλονίκη.

Το κέντρο της Αθήνας κρύβει πάντα μικρές ευχάριστες εκπλήξεις, από κείνες που σε ζεσταίνουν μέσα στο κρύο και κάνουν την καρδιά σου να ζωντανεύει, όταν απολαμβάνεις την ομορφιά της τέχνης και συνάμα ξεχειλίζεις από τις αναμνήσεις σου. Εκείνο το σκοτεινό απόγευμα κατηφορίσαμε με μια φίλη, την Αγίου Κωνσταντίνου και τρυπώσαμε στο φιλόξενο εκθεσιακό κέντρο του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης, να γλιτώσουμε από το κρύο που μας πιρούνιαζε και να επισκεφτούμε την πρόσφατη έκθεση ζωγραφικής του Χρόνη Μπότσογλου, που ονομάζεται «Απέναντι του βουνού», λίγο πριν το ταξίδι της στη Θεσσαλονίκη.

Αντικρίζοντας την έκθεση, μας κέρδισε το χρώμα και το θέμα: εκατόν δέκα περίπου έργα σπουδές στο βουνό, που αντικρίζει από το παράθυρο του εξοχικού του, στο Πετρί, ένα μικρό χωριό, παρακλάδι της Πέτρας. Λάδια, ακουαρέλες, τέμπερες, όλα ζωγραφισμένα μέσα στην τελευταία δεκαετία, εκτός από δύο, που χρονολογούνται στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, όλα τους μορφοποιούν ένα απωθημένο, που ο καλλιτέχνης εξομολογείται στο Ημερολόγιό του, ήδη από τον Αύγουστο του 1977: «Λέω, όταν θα ‘χω ξοφλήσει τα χρωστούμενα, χωρίς άλλη έγνοια, θα κάτσω εδώ με ένα πολύ μεγάλο τελάρο, για να ζωγραφίσω το βουνό. […] Θα έχω τα μάτια, για να δω τον κάμπο, το βουνό και τη θάλασσα».

Στέκομαι απέναντι στα έργα, στέκομαι μοιραία απέναντι στην ύπαιθρο της πατρίδας μου, σκέφτομαι ότι έχω οδηγήσει στους δρόμους που απεικονίζουν τα έργα, το βλέμμα μου έχει συναντήσει τις ίδιες γραμμές του ορίζοντα, γνωρίζω τον τόπο αυτόν σαν την παλάμη μου, ή περίπου, αλλά δεν είχα την παραμικρή ιδέα ότι μπορούσε να εμπνεύσει όλη αυτήν την ομορφιά στην τέχνη. Χρόνια ολόκληρα αρκούμουν με ολιγάρκεια να γεύομαι την απόλαυση που μου πρόσφερε η φύση. Όλος ο τόπος που με γέννησε μέσα από χρώματα. Αισθάνθηκα την ανάγκη να πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον Χρόνη, γιατί έκανε τον τόπο μου ανοίκειο στα δικά μου μάτια, αλλά εξαιρετικά οικείο, μέσα από αυτήν την αέναη επανάληψη σε όλους τους επισκέπτες της έκθεσης.

Δεν είναι λίγοι οι ζωγράφοι που δημιουργούν σειρές έργων, με πρωταγωνιστές τα φυσικά τοπία που απολαμβάνουν κατά βάση στις διακοπές τους: η ηρεμία είναι πάντα καλός σύμβουλος για καλλιτεχνική δημιουργία και μέσα στη ραστώνη του καλοκαιριού, οι αισθήσεις ενεργοποιούνται και ενεργοποιούν και την έμπνευση. Ευλογημένα τα τοπία που αξιώθηκαν να μεταμορφωθούν από τα πινέλα του καλλιτέχνη σε ποιητικά αίτια εσωτερικών και θεωρητικών αναζητήσεων. Χρόνια ολόκληρα ο Χρόνης ανεβοκατεβαίνει στο Πετρί, παλιά με έναν σκονισμένο σκαραβαίο, ύστερα με ένα τζιπ. Πάντα χαμηλών τόνων, πράος, ήρεμος, προσιτός, καλοσυνάτος, χωρίς ηχηρές εξάρσεις, σεμνός. Η έκθεση αυτή είναι, εκτός από προσωπική του υπόθεση, και ένα μεγάλο δώρο που χαρίζει ως αντίδωρο για τις συγκινήσεις που του πρόσφερε ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους, στο νησί που φιλοξενεί τις ιδιωτικές του στιγμές.

Η φίλη δίπλα μου, προσπαθούσε να βρει το κάδρο της φωτογραφίας που ενέπνευσε κάθε έργο. Δεν μπήκα στη διαδικασία. Παρά τη συγκίνηση, που η έκθεση γεννά μοιραία στον Μυτιληνιό, νομίζω, χωρίς να γνωρίζω πολλά από ζωγραφική, ότι ο καλλιτέχνης δεν στοχεύει να «αποτυπώσει την ύπαιθρο». Κάνει τέχνη μ’ αυτό. «Διατηρεί κάποιες ευδιάκριτες τοπιογραφικές πληροφορίες», όπως διαβάζω στο εισαγωγικό κείμενο της εξαιρετικής έκδοσης, που συμπληρώνει την έκθεση «αλλά ενθαρρύνει το μάτι να εξερευνήσει τον χώρο, αναπλάθοντάς τον».

Λίγο πριν την Πρωτοχρονιά, συνάντησα τη φίλη μου, τη ζωγράφο Νίκη Ελευθεριάδη, στο καθιερωμένο γεύμα μας, στο σπίτι της. Μπαίνοντας στο σπίτι, παρατήρησα ότι ένα από τα έργα στο διάδρομο έλειπε. «Το πούλησες;» ρώτησα αφελώς. «Όχι, το δάνεισα στην έκθεση που κάνει ο Χρόνης στο ΜΙΕΤ. Να πας να τη δεις και να μη λες βλακείες». Πράγματι το έψαξα. Το βρήκα. Φύγαμε από την έκθεση με ένα συναίσθημα ευφορίας και τρυπώσαμε στην απέναντι γωνία, στην κεντρική σκηνή του Εθνικού, να παρακολουθήσουμε τη «Δωδέκατη Νύχτα».

«Απέναντι του βουνού» λέγεται η έκθεση, η οποία ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη, όπου εγκαινιάζεται στις 13 Ιανουαρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο του ΜΙΕΤ, και θα παραμείνει ως τις 2 Μαρτίου. Συστήνω ανεπιφύλακτα στους φιλότεχνους να την επισκεφτούν. Οι δε Μυτιληνιοί… απλώς επιβάλλεται να τη γνωρίσουν.

 

Καλυψώ Λάζου

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top