FOLLOW US

Χρονογράφημα

Οι προθεσμίες

«Θα σου δώσω μισή ώρα προθεσμία να το σκεφτείς, μήπως αλλάξεις γνώμη και δεν σε τιμωρήσω» έλεγε πάντα η μητέρα μου. Η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πρακτικά τη σημασία της ήταν ένα καλοκαίρι που άργησα να ξυπνήσω. Ακόμη με θυμάμαι να παρακολουθώ από το μόλο, με τα κουβαδάκια στο χέρι, τη βάρκα με τους γονείς μου να κατευθύνεται στο νησί…. Στις διαμαρτυρίες μου απάντησαν ότι αν πραγματικά ήθελα πολύ να τους ακολουθήσω, έπρεπε να είχα ξυπνήσει εγκαίρως.

 

«Θα σου δώσω μισή ώρα προθεσμία να το σκεφτείς, μήπως αλλάξεις γνώμη και δεν σε τιμωρήσω» έλεγε πάντα η μητέρα μου. Η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πρακτικά τη σημασία της ήταν ένα καλοκαίρι που άργησα να ξυπνήσω. Ακόμη με θυμάμαι να παρακολουθώ από το μόλο, με τα κουβαδάκια στο χέρι, τη βάρκα με τους γονείς μου να κατευθύνεται στο νησί…. Στις διαμαρτυρίες μου απάντησαν ότι αν πραγματικά ήθελα πολύ να τους ακολουθήσω, έπρεπε να είχα ξυπνήσει εγκαίρως.

Η έννοια της προθεσμίας ως βασανιστική και αναπόφευκτη δικλείδα μπήκε στη ζωή μου, όταν έδινα πανελλαδικές. Διάβαζα και φανταζόμουν την ημερομηνία των εξετάσεων να έρχεται κατά πάνω μου, σαν μία απαιτητική πελάτισσα, που πλησιάζει έναν υπάλληλο, πίσω από το γκιζέ του ταμείου, φορώντας έντονο κόκκινο κραγιόν και να τον βομβαρδίζει με απαιτήσεις.

Η φοιτητική ζωή έκανε την έννοια της προθεσμίας περισσότερο πολύπλοκη- απέδειξε ότι όλη μας η καθημερινή ζωή υποτάσσεται στη σιωπηλή γραφειοκρατία του χρόνου: οι προθεσμίες δεν αφορούσαν απλώς το ασφυκτικό πρόγραμμα εξετάσεων του πανεπιστημίου. Η εργένικη ζωή είχε πρόσθετες απαιτήσεις, αν ήθελες να έχεις ηλεκτρικό ρεύμα, γεμάτο ψυγείο, κοινωνική ζωή. Για όλα τα παραπάνω το μυστικό ήταν να τηρείς τις προθεσμίες. Κάπου εκεί άρχισα να ανακαλύπτω πόσο… ελεύθερο πνεύμα ήμουν και πόσο πολύ επιθυμούσα να παραμείνω… Πληρώνοντας το αυτονόητο τίμημα.

Οι προθεσμίες άλωσαν αναπόφευκτα και τις διαπροσωπικές σχέσεις: για να συναντήσω κόσμο, ειδικά στην πόλη, έπρεπε να προλάβω δρομολόγια, να φτάσω εγκαίρως σε κόμβους. Λίγο έλλειψε να καταλήξω στο περιθώριο. Κήρυξα τον πόλεμο στις προθεσμίες. Κάποιος παλιός αγαπημένος έκανε το λάθος να μου δώσει μια μικρή προθεσμία, για να επιστρέψω… Κάπου εκεί μπέρδεψα τη διαφορά της προθεσμίας με το τελεσίγραφο. Ένιωσα να πνίγομαι!

Ό, τι ξορκίζεις, λένε, το λούζεσαι. Ζω με προθεσμίες. Τις οποίες δεν τηρώ, εκτός κι αν πρόκειται για οικονομικής φύσεως υποχρεώσεις. Κι αυτές όχι πάντα! Δεν έχω καλή σχέση με τον χρόνο που περνά. Θα ήθελα να ήταν διπλάσιος κι είναι μόλις ο μισός από όσο χρειάζομαι. Το καθημερινό μου πρόγραμμα αποτελείται από μια σειρά από προθεσμίες που πρέπει να προλάβω! Είναι η ιστορία της ζωής μου! Η φίλη μου, η Χρύσα, μου παραπονιέται ότι χάνομαι, κατά διαστήματα! Ότι την ξεχνώ. Η αλήθεια είναι ότι τρέχω πίσω από προθεσμίες.

Έχω πολλές φίλες ομοιοπαθείς. Οι συναντήσεις μας θυμίζουν συνεδρίες αμοιβαίας υποστήριξης. Ζωές γεμάτες από ακρότητες: «Κατάλαβα ότι πρέπει να ελαφρύνω το πρόγραμμά μου, όταν καταχείμωνα, φόρεσα μαγιό, γιατί δεν είχα καθαρά εσώρουχα». «Θέλω να πάω κομμωτήριο και δεν μπορούν να μου κλείσουν ραντεβού. Καμιά ώρα δε με βολεύει. Νομίζουν ότι τους τηλεφωνώ για πλάκα». «Στο σπίτι μαγειρεύω μόνο στις γιορτές. Τις άλλες μέρες τρώω απ’ έξω». Όταν έφτασε η σειρά μου, διηγήθηκα το εξής επεισόδιο: «Γράφω τη διπλωματική μου στο μεταπτυχιακό και ξαφνικά με πιάνει λιγούρα για κάτι γλυκό. Βγαίνω να πάω στο διπλανό περίπτερο, Ιούνιος, ψιλοβρέχει, έχω μαζεμένα τα μαλλιά, φορώ μια μακριά ζακέτα και κρατώ ένα χάρτινο κύπελλο με καφέ. Κάπου μπλέκεται η ομπρέλα, αφήνω κάτω τον καφέ να ελευθερώσω το χέρι μου κι ακούω έναν ήχο. Κάποιος περαστικός… μου έριξε κέρμα στον καπουτσίνο… η εικόνα μου τον έκανε να με ελεήσει!

Ο μήνας που τέλειωσε δοκίμασε πολύ σκληρά την αντοχή μου στις προθεσμίες. Χτες βράδυ έπεσε αυλαία σε μια από τις πιο απαιτητικές περιόδους εργασίας που έχω αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα στην επαγγελματική μου ζωή. Μόλις πάτησα το κουμπί αποστολής του υλικού, ήρθαν στο νου μου οι στίχοι της Δημουλά: «Δεν μπορείς ούτε μια βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου/ούτε μια ελαφριά μαργαρίτα/Δεμένα είναι τα χέρια σου»… Αν κι ο καθένας μας επιλέγει τη φυλακή του και, με τον τρόπο του, την αγαπά, χτες βράδυ υποσχέθηκα στον εαυτό μου περισσότερη σπατάλη χρόνου.

 

Καλυψώ Λάζου

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top