FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Το ταξίδι του Προέδρου Ομπάμα ολοκληρώθηκε, η Ομιλία των Αθηνών εγγράφηκε στην Ιστορία του πολιτικού Λόγου και η εμφάνιση του Πρωθυπουργού πέρασε στην αποκλειστική αρμοδιότητα των κωμικών. Η κραυγαλέα διαφορά κλάσης μεταξύ ενός φινετσάτου Ηγέτη με πρόδηλη και βαθειά κατανόηση του σύγχρονου κόσμου και των προκλήσεων της Δημοκρατίας και του Έλληνα Πρωθυπουργού, μόνο σκέψεις θλίψης για την «πικρή πατρίδα» γεννά. Το ζήτημα δεν είναι η συμφωνία ή η διαφωνία με τις θέσεις Ομπάμα, θεμιτές και οι δύο. Το ζήτημα είναι η αναγκαστική σύγκριση του «κάτι» με το «τίποτα». Και αυτό, πρέπει να το δεχθούμε επιτέλους, δεν αφορά στον Πρωθυπουργό, ο οποίος ήταν καλός, επικοινωνιακά, στις δηλώσεις ενώπιον δημοσιογράφων και κάμερας. Αφορά σ’ εμάς: «τα σα εκ των σών», άλλως αυτοί είμαστε, είναι το τελικό μου συμπέρασμα. Οδυνηρό, αλλά αναπόφευκτο!

Εάν υπάρχει η όποια ελπίδα για τις επόμενες γενεές -καθότι εμείς μάλλον τελειωμένοι είμαστε- αυτή έγκειται στη διαφαινόμενη αλλαγή και σιωπηρή ατομική διερώτηση της συλλογικής στάσης μας, τα παρελθόντα χρόνια. Έχουμε συνηθίσει να γελοιοποιούμε τη ρήση του Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε», ως βαθέως ενοχλητική. Ψιλοζοριστήκαμε με τη ρήση του Τσακαλώτου «μαζί τα κάναμε», αλλά κατά βάθος αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε για το μέγεθος της συλλογικής ευθύνης δια της συμπεριφοράς μας ως πολιτών. Σ’ αυτόν τον σκληρό δρόμο αυτογνωσίας, στη μετακίνηση από τη συναισθηματική μεταφυσική στην ορθολογική αξιολόγηση του συλλογικού μας βίου, αδήριτα ερωτήματα έρχονται στην επιφάνεια.

Από το πώς -και εάν- τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα μάς χαρακτήρισαν συλλογικά (αλαζονεία, οκνηρία, λαιμαργία, λαγνεία, απληστία, οργή, φθόνος) και ίσως εντέλει εξηγούν το πού πήγαν τα 500 δις Ευρώ που εισήχθησαν στην ελληνική οικονομία τη δεκαετία 1996-2006.

Από το εάν ποτέ αυθεντικά και θεμελιακά, αναζητήσαμε το δρόμο της προόδου ή αν απλώς αρκεστήκαμε στην επίκληση ενός αμφίσημου «προοδευτισμού».

Από το εάν θεωρήσαμε την «ανάπτυξη» ως συνώνυμη της οικονομικής μεγέθυνσης του ατομικού βαλαντίου αντί της ποιοτικής αναβάθμισης του Κράτους μας -και εμμέσως Ημών, εν συνεχεία.

Από το εάν το στρατηγικό ζητούμενο μας και η αιματηρή επένδυση οικογενειακού χρήματος και χρόνου, ήταν η Παιδεία ή η απόκτηση ενός, όποιου, πτυχίου για τα παιδιά μας.

Από το εάν, ως Αγανακτισμένοι, έχουμε κάνει την ελάχιστη προσπάθεια να διαβάσουμε τα κείμενα του καταραμένου Μνημονίου. Αν το «τρισκατάρατο» λέει κάτι ή απλώς είναι η απαγγελία μιας τιμωρίας κακοπροαίρετων ανθρώπων. Μήπως, λέω μήπως, εκεί μέσα περιγράφεται αυτό που όλοι ονομάζουν Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, το οποίο όλοι εξαγγέλλουν αλλά ουδείς τολμά να το περιγράψει;

Επειδή απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχουν ή καλύτερα ουδείς είναι διατεθειμένος να τις δώσει, γίναμε η χώρα της καρπαζιάς. Συμπατριώτες ψάχνουν καλύτερο μέλλον στη Βουλγαρία, η Αλβανία μάς δίδει μαθήματα πολιτικού πολιτισμού, ο Σουλτάνος -στον οποίο ως ηττοπαθείς θέλαμε να εκδώσουμε τους λιποτάκτες στρατιωτικούς στο άψε-σβήσε, για να μη ξεχνιόμαστε- ψάχνει τα σύνορα της καρδιάς του προς τα δώθε, ο Γερμανός «κακόψυχος» μάς βάζει να γράφουμε εσαεί «θα γίνω καλό παιδί»... και ο Τραμπ θαυμάζει πολύ την Ελλάδα ως ενημερωθήκαμε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο!!!!

Λυπάμαι, αλλά αυτοί είμαστε!

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ή ταν ή επί τας... Ο Μεγάλος Ασθενής »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top